15 ene. 2012

ENTRE O PRESUNTO E A PRESUNCIÓN

PUBLICADO EL 05/11/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario


Nesta democracia prefabricada, o elector,  non ten a opción de votar á persoa, tendo  de facelo por unha  candidatura cuxa composición foi cociñada e referendada, tan só co expreso apoio   dos militantes dun partido político, resultando por iso, que xeralmente a masa electoral  non ten nin a máis remota idea de quen son os  receptores do seu voto. Por tanto, cando no exercicio da función política, os cargos electos, incorren en desviacións de conduta ou cometen actos de baixeza, os  electores resultan ser as vítimas dunha fraude cuxa responsabilidade apunta en exclusiva  cara aos membros da organización política que sen máis contraste deron cabida na súa candidatura a individuos  de moralidade despistada ou con ADN  delituoso.


Coma se fose parte  esencial da normalidade política, o reiterado problema da corrupción pola súa pródiga reprodución parece non ter fin, aspecto altamente perigoso, pois, mentres  o político obrigado a dimitir en razón a indicios probados   de ter incorrido  en  infracción  de norma, a súa organización política, quen  de modo   preventivo debese  revogarlle de militancia en espera de resolución;  promove un exercicio de desconcerto despachándose con exaltacións de agradecementos á función cumprida e á súa vontade dimisionaria , e mentres ocorre este absurdo,   aproveitan para quitar ferro aos feitos, aliviando as connotacións  do presunto implicado a través da    tan levada presunción de inocencia.

Isto xa resulta unha parodia, soamente faltan as vivas e aplausos para o inculpado!

O colmo alcánzase cando, non satisfeitos con eses desatinos, sen recato, pasan ao plano da informalidade  comparativa alardeando como organizacións entre sospeitosos de corrupción  con denominación de sigla afín e os de etiqueta con sinal  do adversario, é dicir, a familia política converte  o serio en anécdota  e nun dicir amén entran na absurda pretensión de tentar crear  excepcións entre salpicados de corrupción  bos e malos en razón a militancia. Unha mostra de tal extremo foi a patética sesión do xoves último no Parlamento de Galicia,  onde a paixón  impúxose á neutralidade, e co fondo escénico dos casos Campión e Area, as súas señorías perderon as formas parlamentarias  pasando ao extremo de comportarse como verdadeiros  badulaques.  

Miúda oratoria, vaia nivelazo!

Os cargos públicos pola súa condición de selo no tocante á súa condición representativa,  debesen están obrigados  a ter os “petos de cristal”, para que os electores en todo momento, durante a permanencia no cargo tivesen garantido  acceso á transparencia e poder comprobar a cotío, a lexitimidade  dos  emolumentos dos seus representantes  e a xustificación documental das súas  variables patrimoniais. Solución que exercería como filtro de control  e fiscalización dos electores respecto dos parlamentarios electos.

Conxuntamente  á posta en práctica  desta medida  de transparencia informativa, terían de excluírse  os actos de corrupción  da prerrogativa  que como  aforados ten outorgado  os Deputados ou Senadores, pois resulta un contrasenso que tal excepcionalidade poida ser aplicado a suxeitos  involucrados en causas de tan  turbia  peculiaridade, debendo por tanto  suprimirse neste caso,  os privilexios conferidos para que sexan os tribunais ordinarios os que se encarguen de axuizar aos  parlamentarios implicados.

No entanto ademais do  referido, a clave   efectiva para a erradicación  da corrupción como mal   infeccioso,  pasa pola modificación do marco normativo  no sentido de impor  obrigadas responsabilidades patrimoniais e subsidiarias  ás formacións políticas polas actuacións  que na devandita materia  cometan os seus representantes, aspecto que ademais  de operar como criba  na selección dos candidatos,  por risco a danos colaterais, forzaría das devanditas organizacións  un control exhaustivo para que non se producisen  actos de corrupción entre as súas filas.

A xerarquía política debese de baixar do púlpito dos maximalismos e deixar  de predicar  esa anticuada  arenga de xenialidades incoherentes, para tomar contacto coa realidade e asumir dunha vez por todas que a  corrupción política ten  un alcance  maior que o simplemente  electoral, por canto en se mesma, a súa escandalosa expansión, resulta  ser  un síntoma negativo para a rexeneración económica, a estabilidade política  e o equilibrio social. 

Por tal circunstancia, cando esa actividade pública transfórmase nun medio para alcanzar con malas artes fins privados, cos infractores, non debe existir tolerancia posible, debendo estar a acción condenatoria presidida pola uniformidade política, sen distincións nin xustificacións posible, pois desde un punto de vista conceptual, hase de concibir  que a corrupción e a democracia son expresións bilateralmente excluíntes, toda vez, que quen politicamente se corrompen non teñen talla  de demócratas  senón de vulgares delincuentes, a quen, sen atenuante nin mais miramentos  háselles de aplicar todo o peso da lei, por mais rango político que ostenten.

No hay comentarios:

Publicar un comentario