15 ene. 2012

AZNAR, NON ESTÁ INDIGNADO

PUBLICADO EL 22/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario
En política, a diferenza entre o respecto e o descaro, distínguese, avaliando o exceso de desvergoña ou o correcto proceder de quen actúa. Un político favorecido de privilexios  e ateigado  de ousadía, perde o sentido da racionalidade analítica, e na súa egolatría, confunde a soberbia co respeto e a humildade co descaro. Se tales percepcións xorden dunha confusión involuntaria,  o seu proceder é de rexeitar,  pero de ser feitas  a conciencia, favorecendo as súas vantaxes en detrimento do dereito alleo, entón  a censura pasa a ser un vilipendio.

Ao movemento dos   INDIGNADOS a quen  a maioría dos medios informativos despista  titulares  coma se dun  miñaxoia tratásese, haberá de sumárselle   as contra alianzas non menos tóxicas que o conxunto das forzas políticas  aplican como estratexia para   protexer  a súa cuestionada  hexemonía, pero a pesar dos  referidos obstáculos, este 15-O, coa súa masiva mobilización colectiva pola xeografía do Estado,  os case 9 millóns de participantes puxeron de manifesto que cuantitativamente  son a maioría electoral do país, todo un  toque amplificado na  membrana do  sistema, un fóra de xogo a quen  tentan  impor o dominio  dos mercados  sobre  o empuxe   democrático,  e á vez, unha plena desfeita para quen bautizándoo como  corrente efémera augurábanlle curta vida.


Paradoxalmente, este movemento de masas remiso ás gabanzas de conquista das organizacións políticas, non é esa vulgar desorde  como despectivamente tentan transmitir quen agora rexeitados, de orixe pretendían a súa sedución. Todo o contrario, estes homes  e mulleres nunha oposición  de valentía, cansados de exercer de excluídos, optaron pola insubmisión  a cumprir o papel asignado como xeración perdida, destacando que a súa plausible reivindicación desenvólvese en canles de responsabilidade, por canto cos seus actos, o que  fixeron foi desempoar  o texto constitucional  que  os partidos políticos mantiñan  no andel da historia e reler en altofalante o seu contido para  lembrarlles aos pais da patria que ademais  do reformado artigo 135 por esixencia dos mercados,  a carta magna, atribúe dereitos fundamentais para os cidadáns  cuxo  estado de vulneración  é permanente e cuxo cumprimento é un deber inalienable,  pois nun país que se prece,  non pode regatear aos seus habitantes  algo tan esencial  como  a ferramenta con que labrar o futuro.

É sobradamente coñecido o manifesto que xustifica a súa indignación, cuxo eixo vira ao redor de inquietudes  colectivas como son  o desprestixio  político, o crecente drama polos desequilibrios   sociais  ou a marcada preocupación pola   crise económica crecente  que vive o país, sendo meritorio  por hixiene  democrática que á vista do impoñente  panorama, rompan  os muros do silencio e denúnciese sen contemplacións nin dependencias os factores  causantes dunha situación presidida  por, a  corrupción da familia  política, o constante saqueo dos banqueiros e o  detrimento crecente dos  dereitos fundamentais. Aspectos, que no seu conxunto ou por separado, colman os límites da paciencia e propician que a crispación se apropie  de prazas e rúas como  protesta a unha situación insustentable, sendo sorprendente,  que  mentres  isto ocorre  a clase política roda pola costa abaixo do desprestixio, e facendo caso omiso da mensaxe  toman o silencio por resposta, mentres que  electoralmente enceréllanse en prometer que farán, o que agora nin tan sequera  se prestan  escoitar.

Se o silencio duns  resulta mal visto, tamén hai declaracións que antes de facelas, o autor,  debese aproveitar a oportunidade para estar calado. Veño referirme ás manifestacións do ex presidente, José María Aznar, quen de xeito temerario,  en vésperas electorais, de forma categórica, vén  de manifestar que o  15-M,  "non é máis que un movemento marxinal antisistema , vinculado a grupos  de extrema esquerda"  para engadir a continuación, que a súa  "representatividade non é importante".

O que  é ouriñar fóra de testo, é situar despectivamente na extrema esquerda,  aos membros dun colectivo por non tragar cos excesos dun sistema que non lles reporta os mínimos que por dereito lles asiste, resultando unha indecencia que o autor de semellante estupidez, sexa un galáctico con  maiúsculas  como o Sr. Aznar, quen  á parte do seu soldo perpetuo de ex presidente do Goberno, é  receptor de ingresos ou complementos  variados, xa sexa, como asesor externo de Endesa; conselleiro de News Corporation; conselleiro de Doheny Global Group; conferenciante de Washington Speaker Bureau ou como escritor de editorial Planeta, actividades lucrativas suculentas que lle reportan a nada desdeñable cantidade de 1,5 millóns de euros anuais.

Por conseguinte, ao fío do exposto, ademais dunha  desvergoña é eticamente reprobable que  o presidente da Fundación de Análise e Estudos Sociais (FAES), o think tank do PP, enarborando semellante  bandeira , teña a ousadía  de censurar a quen se mostran  indignados  pola  eventualidade do  seu presente e o incerto do seu futuro. Antes de emitir xuízos de valor impropios, debese considerar,  que  unha  sociedade que prima excesivamente o privilexio das  súas cuantiosas  actividades lucrativas, mentres regatea  o elemental ao  resto dos cidadáns, máis que un réxime  igualitario, moderno e democrático,  todos apunta a pensar , que tras as arbitrarias declaracións do detractor,   ocúltase a vantaxosa  defensa dos privilexios duns poucos,  e dos seus propios por riba  de todo.

Xa que logo, queda claro que Aznar non está indignado...!

No hay comentarios:

Publicar un comentario