18 ene. 2019

Pensións sui géneris.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia



A regra establecida para integrar "lagoas de cotización" no cálculo de pensións é unha aberración xurídica, que recorta inxustamente o seu importe e impide que con idénticos anos cotizados téñase a mesma prestación. Aspectos resoltos con só utilizar as bases de cotización máis favorables da vida laboral.

Cando unha persoa que traballou de forma continuada tivo o infortunio de perder o emprego na recta final da súa vida laboral, e por factores relacionados coa súa idade foi incapaz de atopar recolocación alternativa; aínda cando non se acollese a ningún tipo de axuda e non percibiise prestación algunha, incluso tendo cotizado durante 35 anos, a súa pensión verase reducida no substancial mais alá do 41% do que lle correspondería de non sufrir tal incidencia, mantendo a súa continuidade laboral inalterable.

Isto ocorre `porque a base reguladora que determina a contía da pensión a percibir, está conformada pola suma das bases de cotización dos últimos anos de vida laboral, sen considerar a efecto algún excepcionalidades ou incidencias como a xa referida; e tal criterio de uniformidade fai que os períodos nos que aqueles traballadores que contra a súa vontade víronse inmersos nunha situación de inactividade sexan computados como "lagoas de cotización"; unha consideración anacrónica que inflúe negativamente no importe final da pensión, tendo en conta que ao integrarse bases de cálculo reducidas o pernicioso impacto da súa repercusión é marcadamente demoledor.

Este efecto redutor das "lagoas de cotización" para o cálculo da pensión de xubilación, induce un agravio comparativo que pon de manifesto a irracionalidade do seu contido; pois tomando resultado da súa aplicación, resulta que a pensión que cobra un afectado pola devandita fórmula, é substancialmente inferior ao importe que en idéntico concepto recibe un traballador non repercutido, con idéntica base de cotización e a metade de anos cotizados.

Todo un despropósito, unha norma sen pés nin cabeza que sitúa aos afectados ao bordo da precariedade máis absoluta, cando en xusto proceder o seu sería que alternativamente para non erosionar a súa base reguladora puidesen elixir as bases de cotización máis favorables da súa vida laboral na determinación da súa pensión, que nunca obrigárselles a sufrir a repercusión dos efectos dunha crise da que eles foron vítimas propiciatorias que nunca os seus artífices.

O que fai inaceptable desde a máis elemental racionalidade que lles sexan computados para o cálculo, os períodos de inactividade inducida durante a súa carreira profesional, por canto coa utilización de tan atípica norma estanse a validarse tratamentos diferenciados, e con iso, a inxustiza de permitir que traballadores que cotizasen os mesmos anos teñan con todo unha pensión marcadamente inferior cando se xubilen, como consecuencia da anormalidade das circunstancias descritas.

Principio de equidade que só se pode lograr eliminando do cómputo os peores anos do historial laboral, de quen están afectados nos seus intereses por tan anómala aplicación, pois só desta maneira, cando un traballador que por circunstancias dunha crise económica é expulsado do circuíto laboral, pero que dispón dunha dilatada cotización, non verá afectada a súa pensión futura por eses anos de lastre.

Pois só así, calcularíase a pensión en atención ao rigor das bases reais e non aleatorias como agora ocorre, que no 90% dos casos son significativamente de inferior contía, o que en emenda esixe a preceptiva modificación legal que en todo caso debe ser aprobada con carácter retroactivo, cálculo de importes e abono de atrasos a todos os pensionistas afectados; tendo en conta que a Seguridade Social coa aplicación de tan atípico procedemento estívose lucrando inxustamente durante décadas á conta dos xubilados.

Pero ademais do xa referido, hai outro aspecto que reforza e fundamenta a revisión esixida, tal é o bloqueo da tarxeta sanitaria que sen previo aviso sufriron boa parte destes mesmos afectados, aos que o INSS suprimiu o dereito para percibir asistencia sanitaria como persoas desempregadas sen prestación que deixaron de cotizar, ao vincular a asistencia sanitaria á relación laboral que non a un dereito cidadán como sería procedente.

Medida que se mantivo ata a entrada en vigor da Lei Xeral da Saúde Púbica e que xerou nos prexudicados a perda do dereito á sanidade gratuíta, e inclusive a cobertura médico - farmacéutica ao lanzar o sistema informático mensaxe que a persoa en cuestión non figuraba na base de datos e, que por conseguinte, non tiña dereito a que a Seguridade Social nin lle atendese nin tampouco lle abonase a súa parte dos medicamentos.

Unha exclusión da Seguridade Social que aínda situando fora do sistema ao afectado, paradoxalmente o mesmo Instituto Nacional si computa a temporalidade desa desatención como "lagoa de cotización" a efecto do cálculo da súa pensión.

E iso en román paladino, é dicir en expresión máis coloquial e directa, é unha ESTAFA con letras maiúsculas


11 ene. 2019

Comicios con tinguiduras de regresión.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


Cando a dereita máis cavernícola volve ás andadas retomando prácticas incendiarias de tempos pretéritos, ante as eleccións municipais os candidatos progresistas deben proclamar ao unísono  a súa defensa dos dereitos fundamentais e a máis radical condena contra a involución fascista.



Desde a instauración dos primeiros concellos democráticos en 1979, os comicios municipais de maio de 2019, serán as doceavas eleccións que se celebran no ámbito local, e cando faltan só 20 semanas para iso, a súa relevancia fai que con anticipada antelación circulen a través da mass media diversidade de datos demoscópicos sobre a intención de voto, aínda cando a estas alturas máis da metade dos electores  non se teñen decantado sobre a quen votar.

Nas eleccións municipais anteriores, celebradas o 24 de maio de 2015, as urnas constataron que a maioría da sociedade española quería acabar co modelo tradicional de "facer política municipal", tal foi así, que os dous principais partidos que en alternancia gobernaron os consistorios desde a transición, chegaron a perder naqueles comicios 3 millóns de votos e máis de 4000 concelleiros, resultados que pola súa marcada contundencia evidenciaban o declive do bipartidismo, que ademais de derrotado retrocedía inclusive nos seus feudos máis inquebrantables.

Aquela hecatombe electoral facilitou a entrada en escena dunha nova forma de facer política que baixo a denominación común de Concellos do Cambio, os integrantes da nova tendencia demostraron con feitos ser eficientes xestores do público, pois ademais de aplicar modelos de goberno para a cidadanía, lograron baixar a débeda pública ao renunciar a gastos superfluos, suprimir dispendios en protocolos e publicidade, do mesmo xeito que coa total supresión dos “excesos faraónicos” dos seus antecesores.

Consecucións alcanzadas con escrupuloso respecto á legalidade e a pesar dos impedimentos lexislativos do Executivo de quenda, que ademais de limitar a autonomía municipal impuxo serios obstáculos económicos en liña a impedir os necesarios procesos de transformación.

Razón máis que sobrada para renovar nos comicios que se aveciñan a confianza en quen coa súa eficiencia e integridade gañaron tan merecido recoñecemento.

É por iso que cara aos comicios do 26 M, os electores, antes de emitir o seu voto, en consecuencia, deben ter presente que foi ese mesmo bipartidismo, cos seus gobernos de alternancia, os que desde a Transición obstaculizaron toda posibilidade de acceso a cambiar as cousas en vantaxe do interese xeral, non importándolles perder a lexitimidade obtida nas urnas por incumprimento dos compromisos contraídos, coa exclusiva finalidade de gobernar para as elites e intereses espurios en detrimento do benestar do conxunto da cidadanía.

Total actitude de desprezo por parte de quen afastado de todo código de conduta non repararon en quebrantar os seus compromisos electorais sen importarlles o máis mínimo socavar o patrimonio público e que os directos afectados polas súas indolencias e contubernios vísense obrigados a vivir económica e socialmente ao límite das súas posibilidades.

Abondando  para referendar o exposto a recente sentenza do Tribunal de Contas, que a demanda da actual Alcaldesa de Madrid, Carmena, condena á súa antecesora no cargo Ana Botella (Partido Popular) polo grave feito de malvender de forma irregular vivendas públicas a fondos voitre “sen pregos, sen concorrencia, sen realizar unha taxación inicial e con prezo de venda inferior ao mínimo xuridicamente esixible”.

Sendo de significar para maior nivel de escándalo, que a empresa da que é conselleiro José María Aznar Botella, fillo do ex presidente do Goberno e a ex alcaldesa en cuestión, "está directamente relacionada" co fondo voitre Blackstone e as sociedades instrumentais que compraron a “prezo de rebaixas” as referidas vivendas.

Non debendo  entenderse por tanto como aleatorio o feito de traer a colación as manobras delituosas desenvoltas por este clan familiar á sombra da administración pública e cuxa continuidade quere prorrogar agora o ex mandatario retomando o control político da dereita española.

Xa que logo ao fío dos feitos, cara aos comicios municipais do 26 de maio, ninguén nos seus cabais debe deixarse influír polas mensaxes subliminares de quen di estar disposto a apadriñar un gran pacto de gobernabilidade da dereita, é dicir, entre o PP, Cidadáns e Vox, un triunvirato que disfraza sibilinamente de solución a través da súa fundación FAES (financiada igualmente con fondos públicos), que utiliza para a ocasión como altofalante de axitación e propaganda contra as forzas democráticas que en intencionada descualificación vén denominar “extremismo de esquerdas”.

Ante este embate de marcada reactivación fascista, as forzas progresistas concorrentes deben confluír en resposta ante esta ameaza involutiva establecendo un tratado entre candidatos, rubricando non pactar con formacións de extrema dereita nin partidos que gobernen grazas ao seu apoio, que ademais deberá  incluír a súa reafirmación dos dereitos das minorías, a posta en valor todo o relacionado coa laicidad, a multiculturalidad e o feminismo, e a súa defensa dos dereitos fundamentais da cidadanía , entendido todo iso no contexto  dun compromiso de reafirmación democrática.

Ou o que é o mesmo, unha condena contra todos aqueles que avivan o odio utilizando discursos retrógrados e nostálxicos do pasado ditatorial



4 ene. 2019

PODEMOS-Galicia esnaquízase

Ademais de incorrer en fraude, non foi coherente que contra a decisión maioritaria das bases, a actual dirección do partido en Galicia embarcase ilicitamente a Podemos no esperpéntico proceso electoral  de en Marea.

Para avaliar a deterioración orgánica de PODEMOS Galicia, abonda  referir que do centenar de grupos que tras a efervescencia do 15 de maio do 2011 organizáronse na nosa comunidade tan só a décima parte deles mantén actualmente a súa continuidade, que no seu conxunto non alcanzan a sumar o medio milleiro de persoas rexistradas

Descapitalización impulsada maiormente pola ausencia efectiva de vida orgánica , nula democracia interna e marcada manipulación dirixente; aspectos que no seu conxunto xeraron o desencanto militante , a mingua de activismo e a perda de penetración social, facendo que a organización como partido extraviase a esencia das súas orixes e por tanto a aureola política dos seus primeiros tempos .

Temos  de remitirnos ás municipais do 2015 para tomar razón do actual conflito, pois a raíz do mesmo xira ao redor da negativa de PODEMOS a concorrer a aqueles comicios para non transformar o proceso nun acceso de candidatos non contrastados que puidesen comprometer as súas siglas , sen reparar en apoiar publicamente a candidaturas cidadás conformada en gran parte por membros tránsfugas doutras forzas políticas, e por tal circunstancia, de dubidosa solvencia e integridade, pero que aínda así contaron coa complicidade e apoio do partido morado e o nutriente electoral dos seus inscritos.

O apoio podemita aos candidatos municipais das mareas en Galicia foi determinante para que tres deles  lograsen facerse co bastón de mando nas cidades de Ferrol, A Coruña e Santiago de Compostela. Un respaldo que de ningún xeito foi recoñecido por estes ata o extremo que cando Podemos sacou peito dos resultados conseguidos foron os primeiros en negarlle toda atribución, ao tempo de adxudicarse plena xurisdición sobre os mesmos, pois en todo momento o seu obxectivo foi anular o seu protagonismo como organización diluíndoa  no maremágnum de en Marea como partido instrumental onde o poder orgánico e territorial éralle completamente alleo.

Renunciar á súa propia identidade para confluír no seo do partido instrumental contra a decisión maioritaria dos inscritos induciu un rexeitamento xeneralizado e unha espantada sen precedentes cuxos efectos reduciron a mínimos a intensidade de participación interna do partido, facendo que o ritmo de afiliación caese de forma perceptible ata o extremo de reducir a mínimos o seu volume de militancia que cunha cifra de 25000 inscritos superara con fartura a todas as forzas de esquerda na comunidade.

O artificialismo desa alianza contra natura faise máis notoria ao aflorar as diverxencias ideolóxicas, cando se significa que maioritariamente á marxe de EU, os teóricos socios de PODEMOS son defensores a ultranza de teses nacionalistas, é dicir do dereito de autodeterminación, que para convencemento de inxenuos disfrazan coa acepción do “dereito para decidir”. Un precepto que en calquera caso é diametralmente oposto á pregoada vocación internacionalista que rexe a xénese da organización morada.

Contraindicacións que fan inexplicable o coqueteo de PODEMOS e a súa cúpula dirixente cun nacionalismo excluínte e inxustificable, defensor do espurio concepto do dereito para decidir que no seu propio contexto encerra unha finalidade insolidaria e por tanto contraria ao ben común, que ao primar os intereses dunha minoría por encima do ben de todos os membros da sociedade debe facer incompatible toda relación de alianza cos seus promotores, sen que en ningún caso a rendibilidade electoral poida ser esgrimida como argumento de defensa.

Por iso é polo que nese escenario de contradicións e sen sentidos, resulte grotesca a imposición do máximo mandatario da organización que decidiu unilateralmente que “máis aló da fórmula, Podemos estaría con en Marea”, aínda cando aquel tratado de capitulación con orde expresa de diluírse nun partido instrumental fose de antemán rexeitado polas súas bases.

Un novo disparate político como así puxo de manifesto o estrepitoso fracaso dos comicios autonómicos liderados por Villares, que ademais de non alcanzar o obxectivo previsto, reduciu a testemuñal o xa escaso protagonismo do partido morado á vez de desatar un novo conflito de liderado entre os sectores nacionalistas en contenda.

O perceptible é que as bases en Podemos non pican nin cortan e a relación persoal que Pablo Iglesias mantén con destacados membros de en Marea fai que mais que actuar como o máximo mandatario de Podemos funcione desde a vila e corte como parte do « sanedrín» rupturista galego.

Tal é así que todos os cargos da dirección galega que cuestionaron a confluencia con En Marea dunha ou outra maneira foron desprazados da súa función executiva ata posibilitar que agora ostentando dobre militancia e condición antagónica sexa un membro fundador dunha marea quen ostenta a  secretaria xeral de PODEMOS na comunidade.

Unha lamentable expresión de que PODEMOS Galicia, non pasa de ser un sumiso monicreque duns “mareantes” metidos a  políticos. 

29 dic. 2018

Os deputados no economato

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia



Os políticos teñen conferidos un conxunto de privilexios alleos á demanda da súa función representativa, que lles reporta un status especial con blindaxe de seguridade ante os contratempos e reveses que si ten  que aturar estoicamente o resto da cidadanía.



Algo así como un economato é o que teñen á súa disposición as súas señorías na Carreira de San Jerónimo, xusto ao interior do Congreso dos Deputados, un establecemento no que os nosos representantes poden tirar de consumición a moito menor prezo que nos establecementos da contorna, mesmo inferior ao do seu propio custo. Vantaxosa prestación á que poden acollerse os beneficiarios porque aos  españois vía impostos repercútesenos o diferencial, ou o que é o mesmo, temos  de pagar relixiosamente 1.155.000 euros para que os deputados poidan seguir tomando canas de cervexa a menos de 1euro.

Algo máis do dobre que os 556.200 euros que os contribuíntes sufragaban xusto dez anos atrás, e por tanto, un incremento desproporcionado especialmente cando se produce no marco temporal dos peores exercicios da dobre recesión económica e no contexto dunha situación na que a gran maioría das familias víronse afectadas nos seus dereitos polas políticas de recortes e o radical austericidio.

Un servizo subvencionado ao que se engadimos as instalacións de iguais características radicadas nos Ministerios e o Senado, arroxa un cómputo anual de 8 millóns de Euros, e todo, para que os beneficiarios entre outras contraprestacións poidan champar un menú consistente en (dous pratos máis sobremesa e bebida) polo módico prezo de 3,40 euros.

Non hai dúbida que co paso do tempo os obxectivos cambiaron, e se nas súas orixes os economatos laborais creáronse perseguindo unha finalidade social determinada, tal era complementar o poder adquisitivo da retribución duns traballadores con escasos ingresos económicos, na súa nova modalidade a función é diametralmente oposta pois na actualidade están a utilizarse ingresos do Estado para subvencionar a bebida e comida duns deputados que cunha retribución superior aos 3500 euros/mes superan con fartura a media de ingresos dos españois do montón.

Agravio comparativo que xustifica de sobras suprimir este trato preferente, deixando en suspenso a irracional inxección de diñeiro público para que os deputados como o resto dos mortais paguen do seu peto os prezos de mercado pola prestación do servizo, porque neste país hai millóns de necesidades de maior calado e moito máis perentorias que esixen preferencia.

Resulta intolerable que mentres a repercusión das políticas de austeridade e recortes mantén baixo mínimos os niveis de prestación social, ese economato do Congreso dos Deputados sexa o bar máis barato de España á conta do peto dos cidadáns, que para sufragar a comida e bebida das súas señorías cústalles a nada desdeñable cifra de 4000 euros por deputado cada ano.

Pero as súas prerrogativas non quedan aí, tendo en conta que como especie protexida que son aínda cando se lles suprimiron dispensas que raiaban no obsceno, o trato de preferencia que ostentan segue diferindo no substancial do recibido polos seus representados, e así aínda cando as súas señorías están afiliados no Réxime Xeral da Seguridade Social como a maioría dos traballadores, a diferenza é que no seu caso, o abono das cotizacións corre integramente a cargo do Orzamento do Congreso en razón a un convenio especial subscrito co INSS polo Parlamento.

E sobre a base dun tratamento especial que lonxe de dignificar a política a demoniza, por canto a pervivencia e continuidade dos privilexios veñen a deslexitimar á propia institución, desde o punto e hora que exime aos parlamentarios do cumprimento das decisións que toman nas Cortes e que si afectan o resto da poboación, cando o seu debese ser predicar co exemplo.

Regalías que fan aflorar a dobre moral das súas señorías, e moi especialmente a daqueles deputados que reproban de plano o incremento do salario mínimo interprofesional ata os 900 euros polos prexuízos que ao seu entender entraña tal subida na economía do país, e con todo, na súa contradición non reparan en lexitimar a percepción dunha dieta tres veces superior (1800 euros mes), para sufragar o importe do seu aloxamento na vila e corte.

Pero as concesións non quedan exclusivamente en recompensas de índole económica, pois a maiores pola excepción que lles reporta a blindaxe da súa condición de aforados, teñen conferida preferencias xudiciais; de tal modo, que os deputados en supostos de procesamento teñen  de ser xulgados exclusivamente polo Tribunal Supremo.

Un tratamento diferenciado que causa suspicacias ao ser eles mesmos os que pactan a composición desta estancia xudicial.

Sendo por iso que teña de excluílos da miña felicitación de Nadal, que si fago extensiva aos bos e xenerosos.

Bo Nadal

15 dic. 2018

O embarque a PODEMOS

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


Ao perder a xustificación obxectiva que facilitou a constitución de en Marea, é inútil seguir gardando as aparencias cando máis aló da súa simulada convivencia harmónica o que percibe o electorado, non só non reporta en positivo senón que resta.


É habitual oír a expresión “leouse a de tirios e troianos” cando xorden desavinzas entre dous partidos ou embates entre prosélitos de opinións e intereses contrapostos.Cabe referir que a orixe desta locución parte da porfía que as cidades gregas de Tiro e Troia mantiñan polo control do mar Mediterráneo, é dicir un transfondo de marcado signo mareal como o que recentemente se “ leou” polo dominio de a en Marea galega, unha confrontación cuxa tensión leva camiño de converter en anécdota aquel encontrón entre os  enclaves gregos.

A desavinza no seu seo é de tal envergadura que pesar da súa temperá idade pódese augurar sen risco ao equívoco que en Marea nada segundo os seus proxenitores con vocación de ser o “novo suxeito político” galego; pasado o tempo lonxe de cumprir esta función está máis próxima á súa disolución que ao seu afianzamento, e iso, en razón ao artificioso da súa conformación que lonxe de reunir as condicións para converterse nun espazo común e plural tentan lograr a uniformidade á conta de suprimir a singularidade intrínseca dos membros que a conforman. 

E todo á marxe dun proceso participativo real, e o enmascaramento da súa condición característica como organización obscenamente vertical por tratarse dun ente opaco que utiliza como modus operandi o máis rebuscado segredo.

Dinámicas propiciadas por unha cúpula dirixente que a pesar da súa mediocridade, lonxe de estar guiada polo interese xeral, seus membros seguen a facer  da función política a súa solución de vida.

Foron os escindidos do BNG liderados por Beiras quen utilizando ANOVA como novo buque insignia iniciaron a súa nova travesía e marcaron o rumbo que conduciu á actual conformación do pantasmagórico partido instrumental, aínda cando a súa coalición con Esquerda Unida (AGE) xerou unha rebelión a bordo que forzou o desembarco dos díscolos identificados desde entón como CERNA, que en permanente desencontro coa esquerda de espectro estatal creou unha nova escisión que trouxo consigo como desenlace o fracaso publico daquela confluencia.


Pero por esas contradicións que nos depara a política resulta que os culpables da defenestración de (AGE), son agora quen concentra as súas enerxías no seo de En Marea, onde para maior complexidade os seus máis destacados membros son os que lle afinan a gaita ao melómano Villares e os que ata a data controlan a coordinadora.

Queda visto pois que no seo desta montaxe de intereses a congruencia é o de menos, por canto de partida a finalidade que se perseguiu foi a consolidación dun proxecto de ficción revestíndoo de aparencia real.


Non obstante as loitas intestinas non tiveron a estes sediciosos como únicos protagonistas, pois as refregas internas entre as distintas faccións foi a tónica que caracterizou desde a súa fundación a operativa funcional da organización, un ciclo de sucesivas e permanentes confrontacións que tivo o seu inicio naquela   elocuente disputa  onde Xosé Manuel Beiras rexeitaba as críticas vertidas contra a súa persoa pola súa protexida de outrora Yolanda Díaz á que en réplica acusaba de traizón.

E como colofón o bronco plenario de finais outubro, onde os insultos e conatos de pelexa foron a tónica xeral, conflitividade que se reproduciu ao comezo do proceso do 1 de decembro para a elección de novo Consello dás Mareas, cando por acceso ao censo "con engano" forzouse a suspensión do proceso electoral 'sine die' así como a xudicialización dos feitos, circunstancia que lonxe tender pontes de avinza acelera a confrontación cara á 'guerra civil' e a ruptura.


Un fatal desenlace que na súa torpeza política foi incapaz de advertir o flamante secretario xeral de Podemos Galicia, Antón Gómez-Reino quen sen prever as consecuencias deixándose levar pola súa proclive tendencia ou talvez pola súa condición cativa como fundador da Marea Atlántica con Ferreiro, entrou ao asalto de en Marea como elefante nunha cacharrería, a pesar que previamente a que tomase as rendas da organización , consultivamente, os inscritos decidiran por ampla maioría que toda alianza da formación morada tiña de conformarse no marco da coalición, unha decisión soberana das bases que por ser firme non precisa e disertacións sobre a súa vixencia, e implicitamente por disciplina legal vén desautorizar a participación da formación morada nas primarias do partido instrumental.

Unha determinación acorde ás regras de funcionamento de Podemos que estatutariamente non autoriza aos seus membros a dobre militancia política, aspecto que ao parecer a David Bruzos como cabeza de lista do sector crítico parece non preocuparlle o máis mínimo, como tampouco o feito do seu nomeamento a dedo. Toda unha mostra de incongruencia militante.



A iso hase de engadir que os tres alcaldes das Mareas, que no 2015 proclamábanse panca da «unidade popular», agora percibindo o desastre electoral que se lles aveciña é cando volven polos seus foros nun interesado intento de facerse co control de en Marea, utilizando a necesidade de vitalizar o marco de confluencia como argumentación, aínda cando á vista dos feitos máis aló de divisións, purgas ,conflitos e virulentas animosidades que nada vantaxoso pode reportar, e xusto iso o o que percibe un amplo sector do electorado

Á vista dos feitos a pregunta está servida.

As dimisións para cando?


14 dic. 2018

PODEMOS, de mal a peor

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ante o irreconciliable da situación e en evitación de maior deterioración, urxe que Podemos Galicia de por amortizada a súa actual política de alianzas e alternativamente reoriente a estratexia a seguir cara aos novos comicios.

O malestar xestado no 2008 pola crise económica, sumado á aplicación das posteriores políticas de austeridade en maio de 2010 fixo que un ano despois, un 15 de maio, na antesala dunhas eleccións autonómicas e locais, eclosionara o movemento dos indignados cuxos membros comezaron a encher as prazas de España para expresar o seu  anoxo pola grave situación que atravesaba o país e para promover á vez, un espírito rexenerador e de cambio.

Na súa reivindicación estaba crear unha democracia sen tutelas, afrontar unha transformación profunda das estruturas do Estado herdado do franquismo, por non representar de ningún xeito o sistema as inquietudes da poboación, senón intereses financeiros e empresariais entrelazados.

Para converter aquela indignación colectiva no cambio necesario é cando en xaneiro de 2014 constitúese Podemos como organización política, que mantendo a mobilización como dinámica de acción apostou abertamente por unha Segunda Transición, en aras a posibilitar a plenitude democrática e un cambio en profundidade da vía representativa, e todo iso no contexto do que se veu a definir como dereito a decidir, é dicir , utilizar a participación directa da cidadanía para definir as liñas de actuación, tanto na elección dos membros das súas candidaturas como na articulación da súa definición programática.

Obxectivos para os que desde a súa orixe postulouse abrir un proceso de diálogo con formacións afíns e movementos sociais ao obxecto de converxer “unidos” nun mesmo bloque electoral, en liña a construír pontes para que todo o descontento social concentrásese e conxuntamente puxésese en marcha con idéntica finalidade.

Con todo, desde entón pasado o tempo o seu facer político discorre por outros camiños moi distintos aos da súa xénese inspiradora , podendo dicirse que en Podemos, ademais de producirse unha esclerose, pola súa dinámica funcional débese afirmar que garda mais similitude coa ortodoxia esquerdista de tempos pretéritos que relación de afinidade co espírito do 15 - M   teórico referente da súa fundación.
Todo un expoñente de nova política atrapada por vellas prácticas.

E para maior complexidade, cando a cúpula de Podemos debese envorcar os seus esforzos en consolidarse como alternativa real, exercer sen fisuras unha oposición responsable e afrontar políticas de alianza que no seu conxunto reportáselle fiabilidade e achandase o acceso ao poder político a medio prazo, resulta que contra todo prognóstico é a conflitividade xerada na súa dinámica interna quen toma o papel protagonista, aireada aos catro ventos ao difundirse a existencia de liortas.

E así, o conflito desatado por Podemos en Galicia no seu intento de facerse co control de en Marea ( partido instrumental), ademais dun contrasenso político, é unha decisión que desacredita á cúpula da organización morada ante os seus inscritos, tendo en conta que oito meses atrás a inmensa maioría deles decantáronse consultivamente por utilizar a modalidade de coalición como formato de concorrencia electoral, que de xeito evidente resulta totalmente incompatible co desembarco que agora se decide unilateralmente facendo caso omiso da vontade soberana das bases.

Unha censurábel mostra de ninguneo político, que pon de relevo o noviciado dun partido de aluvión cuxa repercusión na súa controversia de fondo está a provocar fisuras no seu propio seo e transmitindo desconfianza á cidadanía.

Pero esa inxerencia apócrifa e as malas prácticas utilizadas polos seus membros no anómalo proceso de primarias de en Marea, ademais de paralizar a súa celebración ameaza coa escisión como desenlace; extremo que de producirse, pola súa intromisión e controvertida implicación afectará a Podemos e cuxas consecuencias serán demoledoras a efectos electorais, coa descapitalización engadida que induce o feito da fuga militante pola imposición de alianzas contra natura.

As actuais circunstancias indican que no seo do partido morado equivocouse quen non foi capaz de percibir que contrariamente a ningunha outra marca Podemos tiña en Galicia un electorado propio, conformado por un sector non politizado das clases medias e da clase obreira urbana, ao que non chegaba o resto da esquerda galega; un capital electoral arruinado cos desatinados armisticios ata o extremo de situar a súa afiliación na comunidade en mínimos históricos.

Un conflito de posturas irreconciliables que ameaza con acabar nos tribunais e que por tanto de non reaccionar con prontitude en dirección distinta ademais de seguir mermando a afinidade simpatizante, rebaixará a mínimos históricos as expectativas electorais.

Pero toda reorientación para que forneza efecto aos ollos da sociedade, debe comportar a desaparición do primeiro plano da escena política de quen desde o liderado co seu neglixente proceder levaron á organización ao actual desastre; pois sen a expurga previa dos responsables da hecatombe todo intento de recondución será pura simulación e os seus efectos por contraproducentes acentuarán en maior escala o seu nivel de deterioración.

A política do desemprego

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


Hase cortar de raíz o sofisma institucional que interesadamente outorga aos políticos a creación de emprego por ser algo que non fixeron xamais; por canto, coas súas políticas tan só poden estimular ou entorpecer esa finalidade.

Coñecido é que a oferta do mercado laboral non satisfai en absoluto á demanda, por canto os vaivéns da economía e as erróneas políticas de emprego non están a favorecer ao empresariado máis dinámico, é dicir, ás Pemes e autónomos que aínda xerando o 83% do emprego efectivo non reciben da administración pública o tratamento adecuado á hora de protexer a súa función como auténticos xeradores de emprego e riqueza. 
Pois tanto o pequeno emprendedor como a pequena empresa, por máis publicidade enganosa que se difunda, o certo é que para o desempeño da súa función non contan con ningunha facilidade efectiva a a hora de facer fronte ás cargas tributarias e impositivas nin as relativas á seguridade social. 

Con todo as políticas institucionais a quen se beneficiaron abertamente é ao conglomerado do IBEX 35, que conforman ese agrupado de macro empresas que na súa dinámica de deslocalización levan as súas instalacións fose do país, que son ademais as que máis fraude fiscal realizan e destacadas operadoras nos paraísos fiscais. 

Agravio comparativo e factor desencadenamento de que cada vez existan menos dinamizadores da economía produtiva e que por tanto redúzase en gran medida a función empregadora, ao non existir unha política responsable de potenciación da estrutura económica ligada á actividade das Pemes e os autónomosa a pesar da vantaxosa función inducida que reportan.

Por máis suplantación de competencias que se pretenda, os feitos demostran que non é o Consello de Ministros o referente de xeración de emprego, senón as empresas e os empresarios; pero para que o papel dos axentes empresariais poida levar a termo con éxito, as medidas políticas de acompañamento teñen que estar dirixidas a reavivar a economía, obxectivo que non se logra con imperativos de austeridade radical ou coa obstrución das fontes de financiamento, por canto tales prácticas, intensifican a caída da actividade económica repercutindo negativamente no comportamento do mercado laboral, aspectos que ademais de disparar o índice de desemprego acrecentan a volatilidade da taxa de paro. 

Para reorientar as políticas de emprego é ineludible un cambio de enfoque, un cambio de perspectiva que pasa por tomar nota fidedigna da realidade, por ter presente que desde a aparición da crise económica foron máis de duascentas trinta mil empresas as que se viron obrigadas a botar o ferrollo á súa actividade. 

Todo un estrago na estrutura produtiva,  que veu provocada maiormente polas sucesivas medidas de austeridade impostas desde o poder político coa escusa de adelgazar o déficit público e reactivar a economía, pero que por incompatible finalidade produciu o efecto contrario provocando unha parálise no crecemento; unha reacción que ademais de  socavar os alicerces do tecido produtivo  séguenos situando entren os  peores da clase ao dobrar en paro ao resto de Europa  

Toda medida política dirixida a paliar a crise para que forneza efecto ten de estar desvinculada do actual estándar de aplicación, que debe ser relevado por un novo modelo, cuxa implantación sen remedio algún, terá de axustarse estritamente á disciplina promotora da economía real.

Unha transición que de ningún xeito pode estar dirixida por quen é a cara oposta a tal tendencia, pois resultaría un anacronismo que os auténticos promotores da crise viñesen exercer agora como dinamizadores do cambio necesario.

 A clave de solución depende da fortaleza do tecido produtivo; e por tanto, son as empresas e a súa masa laboral os únicos resortes capaces de poñer en marcha  o crecemento e á cohesión económica, e nesa liña hase de rexeitar a nova demagoxia dos políticos ofrecéndose como redentores dos males que ironicamente eles mesmos causaron ao poñer en práctica a "economía de casino", que sustentou a especulación financeira dos mercados e das entidades bancarias en detrimento de a economía produtiva, cuxos efectos fixeron que a destrución de emprego tomase idéntica sorte que o derrubamento empresarial. 

A situación esixe remedios integrais, é dicir, respostas sistémicas de crecemento, pois á marxe de anecdotarios como a inútil reforma laboral, débense aplicar fórmulas efectivas capaces de motivar a reactivación, e ese que non outro ten de ser o camiño para seguir, que de ningún xeito se poderá alcanzar de persistir o sistema neoliberal que por décadas exerceu unha concentración do poder económico nun reducido grupo de persoas, que utilizan ás institucións e aos seus representantes políticos, para facerse clandestinamente con excedidos beneficios  a conta de reprimir á cidadanía e manter a súa explotación. 

Un sistema imperante que por contraproducente debe ser substituído por un modelo económico acorde ás necesidades da sociedade do século XXI, en cuxa orientación a política como poder debe cinguirse a satisfacer as demandas do seu representados, pois de manter a súa utilización como influencia do poder económico, a conflitividade inducida polo descontento social sumada á desatención da estrutura produtiva fará que a entrada en recesión reavive de novo a crise





30 nov. 2018

A xustiza na encrucillada

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia
Cando os propios xuíces son apareados politicamente como conservadores ou progresistas, insistir en outorgar autenticidade á separación de poderes e á independencia do poder xudicial é un completo desvarío.

A motivación que envolve a renuncia do Xuíz Marchena a presidir o Poder Xudicial hai que buscala tras a descarada intromisión que exerce o poder político na súa hostilidade de anular a independencia dos Tribunais, unha inxerencia que desde a instauración en 1978 da Constitución española (CE), foi acentuando a súa presión ata constatar sen ningún xénero de dúbida que contra a versión oficial, o noso, é un modelo ficticio no que a separación de poderes refírese.

Pois a pesar que a Carta Magna establece que o Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ) é o órgano de goberno do Poder Xudicial, e engade respecto diso que a súa principal función é velar pola garantía da independencia dos xuíces e maxistrados fronte aos demais poderes do Estado, non deixando dubida algunha sobre a súa finalidade con respecto a a separación de poderes; o certo é que non dispón da necesaria independencia para garantir libremente o desempeño dos seus labores e poder actuar imparcialmente e sen ataduras políticas na defensa da cidadanía fronte as arbitrariedades dos seus gobernantes. 

O que aquí está a pasar diverxe no substancial de tan primordial obxectivo pois o espírito primixenio establecido na Constitución foi modificado politicamente cara á peor das súas versións, e así, cando para garantir a independencia do órgano de autogoberno interno do Poder Xudicial establecíase no seu implícito que dos vinte vocais a elixir para a súa conformación tan só oito xuristas de recoñecido prestixio serían seleccionados en iguais partes polo Congreso e o Senado; blindando toda interferencia política sobre o nomeamento dos doce xuíces restantes.

Aínda así, a pesar que a primeira Lei Orgánica do Poder Xudicial mantiña invariable tal criterio, é dicir , que os doce vocais xuíces serían elixidos por todos os Maxistrados e Xuíces que se atopasen en servizo activo, mediante voto persoal, igual, directo e segredo, e por tanto sen intervención dun só político; o certo foi que a aplicación de tal modalidade tivo un curto percorrido, pois aínda sendo expresión xenuína dun auténtico Estado de Dereito tal aplicación non durou máis de cinco anos, e todo porque co seu carácter totalitario a maioría dos nosos políticos negáronse a asumir a función dun poder xudicial independente e a aplicación do imperio da lei nos seus xustos termos.

Iso foi o que motivou que o órgano de goberno da Xudicatura vise alterada a elección dos vogais xudiciais a través dos xuíces, por un sistema de elección parlamentaria en consonancia coa reforma da lei orgánica de referencia levada a termino polo PSOE en 1985 para controlar politicamente á Xustiza; ata o extremo que o entón Vicepresidente Alfonso Guerra, proclamou aquilo de “ Montesquieu morreu”, en clara alusión á inexistencia real de separación dos tres poderes en España.

Aquela manobra representou por tanto un asalto político ao poder xudicial coa finalidade de poder interferir de cheo na súa estrutura, mediante a designación dos vogais que puidesen resultar afíns, e así controlar o órgano de goberno do estamento xudicial, os nomeamentos xudiciais e as competencias relativas á responsabilidade disciplinaria e estatuto profesional de Xuíces e Maxistrados; unha manobra cuxa finalidade non era outra que o control político de todos os poderes do Estado, e por tanto un aval á corrupción do sistema que tal decisión trouxo consigo.

A pesar da irrupción política  o Tribunal Constitucional validou vía sentencia o contido da referida  reforma, establecendo como excepción matices restritivos sobre intercambio de cotas partidistas e repartición de vocalías xudiciais entre os distintos partidos políticos; salvagarda que en absoluto foi tida en conta como evidencia o feito que desde a súa entrada en vigor a composición dos sucesivos Consellos do Poder Xudicial, a designación política dos seus membros estivo baseada no mercadeo de cotas partidistas en aberta transgresión cos preceptos da propia Constitución, unha actitude que delata o nulo respecto pola mesma dunha clase política de dubidoso talante democrático; sendo cómplices de tal ignominia pola súa probada implicación as formacións políticas PP, PSOE, PNV, CIU e contra todo prognóstico PODEMOS que viña a cambiar as cousas  pero que ao final tamén se sumou ao contubernio.
Por iso é polo que tras trinta e tres anos de mangoneo e desvarío político, teñamos a España á cola da Unión en independencia xudicial, co agravante de desatender de forma reiterada as indicacións do Consello de Europa sobre a obrigada corrección de condutas para que calquera reforma da Xustiza acoutase a intromisión política e favorecese o cumprimento do Estado de Dereito. ao resultar obvio que por salvagarda das garantías democráticas o seu Parlamento e o Poder Executivo non deben participar a efecto algún no proceso de selección do órgano de goberno dos xuíces.

Interferencia que raia na obscenidad cando os que se confiren atribucións para a elección do órgano de goberno do Poder Xudicial son uns partidos políticos implicados na corrupción ata as cellas; xustificación máis que sobrada para esixir a recondución a orixe da situación deixando sen efecto as actuais normas de aplicación e transferindo o labor electivo da totalidade dos membros do órgano colexiado aos propios xuíces e maxistrados.

Mentres tal esixencia non se faga efectiva, téñase porseguro que non cesará a deterioración da xustiza

23 nov. 2018

Primarias e liortas instestinas

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Tras a aparencia democrática das primarias subxace outra realidade contraposta, tal é o control do aparello do partido e a purga de disidentes, sen sopesar 
prexuízos que a conflitividade desatada inducirá  nos resultados electorais

O enredado ambiente, o permanente estado de perturbación e o desnorte persistido da clase política, máis que favorecer un cambio en positivo en utilidade do futuro do país, fai que a súa inercia propicie que o estancamento se faga dono da situación, e cando isto ocorre, os políticos deixan de estar á altura da circunstancias, para ser o liderado dos mediocres o que marca a pauta, xerando con iso unha situación carencial que obstaculiza a implantación de alternativas de solución e propicia a desvalorización na calidade democrática 

O alarmante desta deterioración, é que xorde cando a totalidade das formacións políticas que conforman o arco parlamentario fan gala de democracia interna que xustifican alardeando de utilizar as primarias, esa palabra cargada de connotacións positivas, sinónima de dar a oportunidade á súa militancia na elección dos seus dirixentes, cargos de representación e participar na determinación da liña política como demais decisións do partido. 

Iso así exposto resulta ideal, pero esquecémonos que os partidos políticos son estruturas piramidales, nas que o líder ostenta, plenas atribucións e o supremo poder, e tal circunstancia induce por uniformidade xerárquica a que as organizacións saian mais divididas tras celebración do ciclo de primarias, pois tras o mesmo imponse a disciplina prusiana onde os cadros pechan filas en torno ao líder, facendo proliferar a mediocres e oportunistas e complicando a mecánica participativa interna de quen resultaron derrotados no proceso,  desde o oficialismo resultante máis que como compañeiros de proxecto sexan  tratados con fustrigación. 

Pero a máis de incrementar o enfrontamento no seo da organización, desde o punto e hora que a consecución de apoios ás candidaturas atende a divisións dentro da mesma , nada garante que o vencedor dunhas eleccións de réxime interno como as primarias sexa o aspirante máis adecuado para granxearse o voto da cidadanía nuns comicios de rango institucional. Chegado a este extremo, resultaría que a pesar dos malos resultados que puidesen depararlle as urnas a súa continuidade mais que cuestionada  estaría garantida pola blindaxe que lle reporta a súa condición de líder da organización e o factor engadido da dilución da responsabilidade política, que por iso das primarias recaería nun ente etéreo chamado militancia.

Se ata a implantación desta fórmula, a totalidade dos candidatos aos comicios eran cooptados pola cúpula do seu partido co descrédito que á calidade democrática representaba aquela modalidade que impedía toda posibilidade de renovar as elites políticas, a utilización alternativa do sistema de primarias non variou no substancial a situación, pois mais alá dun extraordinario éxito propagandístico, a súa aplicación foi unha medida que ao non existir nos partidos mecanismos de fiscalización dos candidatos, desatou loitas de poder no seo dos mesmos que en nada veu favorecer á democracia nin á rexeneración política

Na maioría dos casos, tras a aparencia dese referente democrático que supostamente ten por finalidade favorecer a emerxencia de líderes e novos cadros, subxace outra realidade oposta , tal é impoñer desde a cúpula dominante un modelo de primarias que facilite o control do aparello do partido, anulando para a súa consecución a pluralidade diverxente e chegando ao extremo de agudizar a confrontación entre faccións sen avaliar as consecuencias derivadas, cuxa dimensión e impacto poden ter un efecto demoledor para o partido, pois o electorado é dado a castigar nas urnas a aqueles partidos sumidos en conflitividade, loitas internas e escisións

Tal desvarío obedece á baixa calidade democrática dos partidos políticos no seu funcionamento interno, cuxa repercusión ademais de obstaculizar a renovación das súas políticas e ideas, impídelle á oposición interna  aportar alternativas, pois contrariamente ás aparencias, o certo é que os partidos políticos intrínsecamente non son xenuinamente democráticos por canto o autoritarismo é práctica xeneralizada. 
Extravío que non só afecta en exclusiva aos partidos tradicionais, senón tamén os que dicían vir cambiar as cousas. 

Democracia restrinxida que é necesario reverter para que a operativa dos partidos políticos cambie de rumbo, e como instrumentos de representación cumpran a súa verdadeira finalidade

 É por iso que sen levar a termo un proceso de rexeneración e democratización interna das formacións políticas como paso previo á celebración das súas primarias, o resultado alcanzado virá revestido de insolvencia e ilexitimidade






16 nov. 2018

A banca hipoteca a xustiza

 PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Sen tombar o “réxime do 78”, e eliminar con iso  os privilexios  que ostenta a súa estrutura  de poder,  será  materialmente  imposible  evitar que os escándalos  xudiciais manteñan  a súa  continuidade e sucesión



O imposto das hipotecas que provocou o recente terremoto no Supremo non é nada novo, tendo en conta que a súa aplicación nos actuais termos leva en vigor a friorenta de 23 anos, ao ser en 1995 cando a través dun regulamento determinouse que era o cliente quen debía sufragar o importe dos Actos Xurídicos Documentados ( AXD), ao adxudicarlle contra toda lóxica a condición de “suxeito pasivo” deste tributo; é dicir, que desde aquel momento ata a actualidade a efectos legais, foi o cliente o obrigado a facerse cargo do seu pago.


Sorpresivamente pasadas dúas décadas desde a posta en práctica de tan atípica repercusión, o pasado 18 de outubro o Supremo nun xiro sen precedentes altera a norma establecida ao ditar agora que o rexistro dunha vivenda que se vai a hipotecar pola súa condición de feito gravado impositivamente é de responsabilidade exclusiva das entidades bancarias , tendo en conta que con iso están a outorgar en definitiva garantías de que recuperarán o seu diñeiro ou o inmoble.

Pero este sinal de evolución durou un abrir e pechar de ollos, pois se o xoves desde a xudicatura dicíasenos que en contra do que viña sucedendo o devandito imposto tería que ser custeado polo banco como prestamista, o venres deixan en suspenso o seu contido aducindo que o van a pensar un pouco máis pola “enorme repercusión económica e social. 

Unha absurda evasiva cuxa finalidade non era outra que facilitar a posta en escena dun simulacro orquestrado desde a cúpula do Tribunal, ao só obxecto de forzar a celebración dun Pleno desde onde botar abaixo a sentenza da Sección Segunda da Sala que puxera en xaque ao armazón financeiro do país, aínda sen darse os requisitos para a avocación plenaria e a pesar que as regras de xogo impedían modificar sentenzas firmes, dada a súa condición de cousa xulgada.

 Un complexo e turbulento proceso que non só deixou en evidencia a independencia do poder xudicial fronte ao poder da banca, senón que produciu unha situación de desconfianza e inseguridade xurídica na sociedade.

Todo vén constatar que os feitos acaecidos non obedecen a unha eventualidade senón que foron ideados de antemán seguindo un guión preestablecido, por máis que unha vez consumado o complot o Presidente Carlos Lesmes nun intento de evadir responsabilidades nos feitos anunciase publicamente en rolda de prensa que a culpa de todo tíñaa o lexislador, pola penumbra e imprecisión que envolve o marco legal.

Un desvario argumental, que paradoxalmente contrasta co silencio que mantivo en relación coa sobreactuación do seu colega na maxistratura. Diaz– Picazo, cuxo voto a favor da banca foi determinante para lograr que as cousas volvesen quedar como estaban, aínda cando a súa abstención era obrigada en razón á súa participación como docente no Colexio Universitario de Estudos Financeiros ( Cunef), propiedade da Asociación Española de Banca ( AEB), é dicir, nin mais nin menos que a patronal bancaria.

Con este novo despropósito, queda demostrado unha vez máis que a doutrina xudicial imperante non é o garantismo senón a regresividad, e iso é así, pola manifesta imposibilidade de conformar unha xustiza progresista no marco do réxime do 78, tendo en conta que a ideoloxía da propia Constitución inspiradora como a da súa lexislación de desenvolvemento é na maioría dos seus aspectos regresiva e conservadora. 

Non podendo ser doutra forma; por canto o texto redactado no transcurso do proceso constituínte estivo dominado en todo momento polo sector reformista do franquismo e vixiado polos poderes fácticos do vello réxime, impedimento sobrado para excluír dos seus implícito contidos de signo progresista. 

Tal característica induciu que no devandito contexto España garde na actualidade máis analoxía cun Estado autoritario que democrático, circunstancia que favoreceu a continuidade de hábitos de tempos pretéritos, o que impediu de partida a consolidación unha xustiza de vangarda.

Un obstáculo permanente que no caso presente facilita que a aberración xurídica convértase en norma de conduta, prexudicando os dereitos cidadáns en beneficio dos poderes políticos e económicos. 

Unha contraproducente dinámica que de ningún xeito se soluciona con oportunistas desmarques políticos como o utilizado por Pedro Sánchez tirando de  modificación normativa vía real decreto, e moito menos cando por desidia política está empantanada a transposición da directiva hipotecaria europea á lexislación nacional; unha Lei que chamada a protexer aos consumidores dos abusos hipotecarios leva dous anos de atraso a pesar do risco de sufrir unha forte multa, e que de terse resolto en tempo e forma evitaría ter chegado ao despropósito actual.

A solución debida pasa por liquidar o réxime do 78 con articulación de substitución alternativa, pois suposto contrario de manterse a súa vixencia, a xustiza garantista seguirá a ser unha quimera e a democracia unha aparencia.