21 abr. 2017

PP: XUSTIFICÁBEL ILEGALIZACIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



A  corrupción  que volve situar  ao PP no ollo do furacán, pola alarma social do seu efecto e os prexuízos inducidos,debe ser o detonante  dun proceso de ilegalización que lle impida o desempeño da función política
Os últimos acontecementos en materia de corrupción, ademais de evidenciar a desbordada situación de perversión democrática que vive o país,   pola súa directa  connotación co   Partido Popular, veñen a detraer  toda solvencia ao  seu proxecto político,  e  á súa vez, despexan calquera  dúbida sobre a súa insistente  desvergoña en reivindicarse como única alternativa de Goberno , e iso, porque a implicación dos seus membros e a   contundencia das probas  son expositivas da existencia dun novo espolio de enriquecemento  ilícito duns    voitres sen escrúpulos,  que travestidos  de gaivota non reparan en sabotar ao  conxunto da  cidadanía, e iso é así,  por mais que tenten capear o temporal do escándalo abrindo o recorrente paraugas da presunción de inocencia.

Non hai dúbida  que desde a reiterada 'transición española', o grao de corrupción e degradación política  chegou   a tal extremo, que actualmente, as súas consecuencias  causan perniciosos efectos nun amplo espectro da sociedade, que a duras penas  subsiste  nunha situación de precariedade  'sen precedentes', e todo, porque as secuelas  colaterais do saqueo de fondos públicos causa  unha   diminución  na  calidade  democrática  e o Estado de dereito que  recrua  a  desigualdade,  que en maior medida, afecta aos segmentos mais dependentes da cidadanía  polo  mais directo impacto que tal depredación produce en aspectos relacionados coa  xeración de emprego, a prestación de servizos esenciais como  a educación , a sanidade  e demais aspectos enlazados  ao benestar social.

Esta secuela  que  o  barómetro do CIS sitúa  como a segunda preocupación dos españois, induce un custo repercutido á colectividade  próximo  aos   100.000 millóns de euros anuais,  unha cifra crecente  a xulgar pola  solapada tendencia cara a esta perversión, pois a pesar  que  a reforma lexislativa  do Código penal ampliou a casuística dos casos de corrupción e intensificou as penas, como tamén incluíu a responsabilidade penal das empresas; de nada vale o teórico perfeccionamento  do marco lexislativo,  cando no seu "cinismo"  o poder    Executivo que exhibe  unha posición de rexeitamento á corrupción para a galería, mais que prestar  a colaboración debida  á xustiza,  obstaculiza o exercicio da  súa acción ao non  dotala dos medios necesarios para o  eficaz desenvolvemento da súa función, amais dos mangoneos  e  inxerencias en todos os seus ámbitos. e moi especialmente na Fiscalía.

Cando  por implicación  continuada  dos seus membros coa corrupción, un partido político  que como o PP  garda mais  analoxía coas prácticas  dunha  asociación para delinquir que  cos seus propios obxectivos estatutarios,  todo compromiso que  proclame  en pos da súa rehabilitación  ten de interpretarse  como    un puro simulacro, por resultar  materialmente imposible construír un cambio cara á rexeneración  coa participación  duns actores políticos que son directos  responsables da fractura do sistema,  da decadencia institucional e da  situación de degradación  que padece o país.

Aspectos todos eles que por ser derivación  de prácticas de corrupción constantes e reiteradas, e contar  á vez  co referendo cómplice  da  súa dirección , son argumento sobrado para emprender accións dirixidas  a solicitar  a actuación da xudicatura  instando  que promova  a declaración do PP como  formación ilícita de acordo co establecido  para o efecto  no Código Penal,  do mesmo xeito que a súa ilegalización  por mala praxe política e  total inobservancia das  determinacións  establecidas respecto diso  na  Lei de Partidos Políticos, e iso non só polas expostas  razóns  argumentais,   senón tamén,  por ser a  única fórmula de rexeneración   susceptible  de restituír a lexitimidade política   ao país   e  única solución  de restituír  aos electores  unha  democracia real e efectiva.

Sobran argumentos  xurídicos  para excluír  do escenario político á perniciosa  organización conservadora,  que comportándose durante anos  como unha empresa xerarquizada  e con exclusividade  na extorsión  económica, acumula no seu haber  expedientes delituosos sobrados para a súa ilegalización,  que  é xusto o que tería acontecido  de darse  tal circunstancia en calquera outro  dos estados que conforman  a  Europa  da Unión.

Por iso é polo que mentres  non se cumpra  esta fundada  esixencia   e con iso  alcáncese o final  do PP, a España enferma de corrupción non terá cura   e ademais de manter    a un  perturbador político  na  presidencia do Goberno,  a infamia dos corruptos continuará repercutindo impositivamente sobre unha  sufrida cidadanía o produto dos seus latrocinios  e o resultado  dos  seus cambalaches, prorrogando con iso unha situación política  que por inadmisible  non axudará en nada  ao desenvolvemento económico e social, como vén demostrar a  veracidade dos feitos  por mais versións de autocompracencia que  para a sedución  de inxenuos veñen de publicitar desde as súas filas.

Pois mais alá  de engordar contas correntes privadas, a súa lesiva repercusión  ademais  de obstaculizar capacidade para satisfacelas necesidades básicas dos  cidadáns,  ao desalentar  o investimento, limita aínda mais as  oportunidades para a xeración de emprego e a reactivación económica;  razóns que reforzan en maior medida   a inapelable  exclusión do PP e o seu séquito corrupto do escenario político  como determinación esencial  para a rexeneración da función  política. 
                                                                                                                                                                           

7 abr. 2017

UN ´NON´ AOS ORZAMENTOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os  integrantes  da  "fábríca política do PP", pola súa comenencia e anteposición dos seus intereses á defensa dos electores, advirten da  feble fiabilidade que debe outorgárselles  en razón á  súa nula integridade e controvertido proceder

 Como todos os anteriores,  os Orzamentos Xerais do Estado (O.X.E.) para o 2017, de ningún xeito  reflicten a imaxe fiel do que necesita o país por conter maiormente  previsións adulteradas,  sofismas  que de ningún xeito se poderán cumprir; novas peripecias  que por iterativas non  deben  representar novidade algunha, por ser a tónica xeral das contas públicas  redactadas durante os anos  en que  Rajoy ostentou a Presidencia do Goberno, en cuxo transcurso, fíxose constante o incumprimento sistemático de todas as súas promesas e compromisos.

O proxecto  en tramitación está sustentado en idéntica    dirección e  mesma liña política  que os que lle precederon, e aínda que   mediáticamente  téntese vender  como o punto final  dos recortes e un referente do crecemento, o certo é que polo sustento da súa redacción neoliberal  o seu contido  máis que reverter a actual tendencia  ratifica  a súa continuidade, prorrogando  a situación deficitaria na  prestación dos servizos públicos básicos, as desigualdades sociais e a elevada taxa de desemprego;  unha proposta por tanto, afastada das políticas  de calado que a  situación require e que para nada favorecerá a instauración dun modelo produtivo eficiente nin a  potenciación efectiva da actividade dos autónomos e pemes como a dos sectores tradicionais da nosa economía.

Carencias que teñen na  crise a coartada  por excelencia  para xustificar un proxecto  de Orzamentos  que  mais que  «pensado para as persoas» está redactado en exclusiva  preferencia  dos mercados; e iso é así, pola nula capacidade do  Executivo  para intervir na economía, como consecuencia   do condicionante de pertenza á UE e á Eurozona, e o agravante  de ter transferido  a maioría dos instrumentos e competencias desta índole económica  ao sector privado.
 Establishment que mais alá dos compoñentes  da  "fábrica política do PP" é quen   na práctica move os fíos  fixando ao   seu antollo e proveito    as pautas económicas do país, fóra da  política fiscal  que  curiosamente  é a única materia que segue  mantendo atribución do Estado,  aínda que , limitada na súa aplicación  pola determinación  dos  propios mercados no que a grandes fortunas refírese, como asemade    polo  condicionante  do non menos estrafalario Pacto de Estabilidade e Crecemento da UE., en razón ao obxectivo da súa finalidade.

Nada distinto por tanto a teor  dos desastrosos resultados acadados polo  actual Presidente no transcurso dos  seus anos de goberno,   falando por se só como paradigma,  o feito  constatable   da falta de reintegro   dos 51.300 millóns de euros  inxectados de forma directa  no ano 2009 en concepto real  de rescate  do sector financeiro, tendo en conta que o incumprimento da súa  devolución despois de oito longos anos, contrasta  coa desvergoña  dos  beneficiarios da  utilización  dese diñeiro público repartindo substanciosos dividendos, dun teórico  "préstamo" que unha vez saneadas as entidades  díxose devolverían,  pero que  todo vén  indicar que pola  propia transixencia dun PP en minoría  e a   permisividade dun sector maioritario do parlamento,  a esixencia do  seu reembolso queda en suspenso  e por conseguinte o seu importe tórnase irrecuperable.

Un atraco  auxiliado políticamente, cuxa  repercusión   ten de percibirse   como  unha volta de porca á  presión fiscal soportada polos  contribuíntes, e de escamoteo  ás  medidas de revitalización  do tecido produtivo  e ao a xeración  de emprego; un  lesivo resultado  que ademais de prorrogar os efectos da crise, evidencia a quen está a favorecer os membros da    "fábrica  política do PP",  resultando notorio  que a permisividade de tal  proceder   ademais  da  presunta condición delituosa  tira  por terra  toda solvencia do contido do  proxecto de orzamentos. ao non  consignar como ingresos o devandito importe.

E mentres isto ocorre e consúmase o escándalo, o Goberno de Rajoy presenta uns Orzamentos para o  2017 en clave de continuidade,  incluíndo novos recortes sociais  e demais aspectos restritivos que contrariamente ao optimismo expresado polos seus redactores, o certo é  que o seu contido   non favorecen en absoluto o crecemento nin a xeración de emprego, mais ben ao contrario, son reveladores do canellón sen saída no que sumiron  ao país,  como así expresa,  o feito  de xustificar a súa aprobación  na contrapartida   de poder  outorgar un préstamo para o pago das  pensións, e todo, como consecuencia de ter  dilapidado  con anterioridade o cuantioso  fondo de reserva existente   e verse agora na tesitura  de afrontar  como único recurso  o a utilización da emisión  de débeda .

Resultando xa o colmo da falacia, que despois de proclamar como creación de emprego  durante anos, a fórmula de utilizar   o  prorrateo de menos horas entre mais demandantes, a base  de acentuar a precariedade e a restrición salarial; véñannos agora  dando por certo  no texto orzamentario como emenda   do actuado, a redución en 3 anos do 90% do emprego temporal, é dicir , comprometendo unha vez mais o que saben de antemán  que coa aplicación das súas políticas son  incapaces  de cumprir

Cúmulo de despropósitos todos eles,  expresivos do anacronismo xeral do contido duns Orzamentos que por inadecuados,  debesen ser rexeitados pola  Cámara e  devoltos ao Goberno  para  a súa corrección e  reformulación 

31 mar. 2017

PSOE: OS MANOBREIROS DA VELLA GARDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Ninguén prexudicou mais ao PSOE que a súa elite dirixente, os baróns das taifas territoriais, eses  membros vitalicios da vella garda que utilizando o mangoneo converteron o credo socialista  na moeda de cambio das súas comenencias.

A diferenza do que sucede  noutros países da nosa contorna, o papel que o Estado debía xogar na economía,  lonxe de atender    a posturas enfrontadas entre a dereita e a esquerda, adecuouse a un consenso de uniformidade eludindo  toda  pegada  distintiva  da teórica adscrición ideolóxica que en boa praxe  debese diferenciar   as políticas do PP e o   PSOE, e tal circunstancia deuse, porque o electorado de ambas as formacións nas súas expectativas dábase por satisfeito en termos de renda, de aí  a iteración  en substitución  dos Executivos do bipartidismo como igualmente a   reafirmación do neoliberalismo,   que visto sen espellismo   é evidente  que nada  veu favorecer os dereitos da cidadanía,  que si, a apontoar os mais esixentes intereses da nova orde  capitalista.

A expresión do fracasado modelo neoliberal  fíxose mais notorio   coa entrada en escena  da  crise financeira global do 2008,  pois  ademais de acentuar a disparidade  na distribución da riqueza, cernar  toda referencia ao benestar, elevar os  niveis de desemprego e o estancamento salarial, mais  que desatar   propósitos de emenda   fixo que o establishment  reafirmásese na súa aplicación, sen que a esquerda  partidista institucionalizada  que se atribúe o PSOE  reaccionase en consecuencia , pois a pesar  gravidade dos feitos optou por establecer  un tándem co PP, para  ao unísono   referendar os programas de recorte e austeridade impulsados pola Troika  que ademais de socavar o crecemento e a  situación fiscal do país agravaban  os seus niveis de pobreza e desigualdade.

Este proceder, pon de manifesto a dexeneración dirixente de unha    organización  que leva suplantando durante décadas  a función confiada socialmente ao progresismo político, pois coa súa deslealdade, proporcionando servizo aos dogmas neoliberais  veu  a favorecer  a proliferación  da diferenza de clases e facilitar  con iso  que  a elite podente coas súas manobras  de extorsión seguisen  tomando partida da situación e  facendo das súas co Estado de Dereito, e con iso, distanciándose social, económica, politicamente e xudicialmente  dun cada vez mais marxinado e empobrecido sector da poboación que desprotexido  politicamente converteuse en presa fácil dos seus captadores  o perder a defensa  e  o control do seu destino.

É por iso  que o socialismo  que di defender  o sector  oficialista do puño en rosa, polo seu antagónico proceder hai tempo que perdeu   toda aceno de identidade co seu ideario,  non sendo capaz    de superar as súas propias contradicións  como consecuencia  da súa claudicación aos intereses do capital financeiro e ter tomado  o neoliberalismo en adopción; un lastre  que lle subtrae alcance  para satisfacer as expectativas dun minguante   electorado histórico, descartándolle  en se mesmo para postularse en solitario como alternativa de goberno.

Toda  unha suma de factores que ilustran o impedimento   dun partido socialista en horas baixas  para recuperar a posición de liderado que ostentou anos atrás, pero que ao fío do exposto actualmente resulta un obxectivo totalmente  inalcanzable, tendo en conta que  a recuperación do socialismo pasa forzosamente pola superación do neoliberalismo e a mais absoluta desvinculación  política do mesmo.

Os axitadores   que en baño de multitudes promoveron  en IFEMA  a esperpéntica  posta de longo de Susana Díaz  como candidata do aparello, parecen querer esquecer que a crise do bipartidismo da que eles como dirixentes orgánicos son parte implícita,  desencadeouse como consecuencia do decaemento do sistema neoliberal , simbolizado pola  explosión da burbulla   do 2008,   en coincidente  desempeño da  Presidencia do Executivo do país  por parte do  PSOE, e por tanto, exercendo de  autores materiais  da aplicación  en primeiro  termo  das medidas coercitivas  que afectaron ao  recorte de liberdades    e dereitos sociais, así como á  dinamización das privatizacións,  ás subidas de impostos  e ao  incremento da austeridade .

 Medidas  todas elas de acuñado sinal neoliberal, pero como queda exposto, asistidas  na súa aplicación polo sector mais reaccionario do partido, polos mesmos cómplices  que despois de facilitar  co seu proceder a  consumación das medidas mais prexudiciais para  o   interese xeral, agora nun arrebato de cinismo postúlanse como combatentes dos seus propios actos  ao tempo de negarse a recoñecer    que a repercusión da súa indolencia   é o factor causante da precaria  situación política  dun PSOE en declive  que sen  posibilidade algunha de remontada  electoral está abocado  á participación aliada de Podemos  como única opción  a ser  alternativa de goberno  fronte ao PP, e iso, por mais ampolas que tal alianza produza nos seu detractores

De aí que  neste  itinerario de turbulencias polo que deambula a cúpula do socialismo español  e o imprevisible desenlace que poida  deparar  o seu caos aparente, toda ruta de reconducción cara á súa rexeneración ética mais que estar conducida  polos  «patriotas» neoliberais de sempre, require de   cambios internos no seo da organización. que devolvan a soberanía ao afiliado de base, para volver situalo como partido de referencia ante a cidadanía, pois caso contrario o PSOE iniciará unha viaxe sen retorno cara a súa  pasokización

24 mar. 2017

UNHA CORRUPCIÓN CON BOA SAÚDE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


A corrupción non precisa de estériles comisións de investigación, o que require para  a súa erradicación, é maior severidade no seu marco legal,  e a  intervención decidida da xudicatura   á marxe de toda inxerencia  política.
Para que  se produza un caso  de corrupción  teñen de confluír necesariamente  dous elementos esenciais ; tal son, o corruptor que achega a pasta e o corrupto que a trinca, pois sen convir   este esquema básico  de concorrencia é imposible tal posibilidade, por iso é polo que sexa a oferta de contrapartida a  clave de consumación,  pois  sen a obtención e garantía  dun beneficio superior ao importe da mordida non é crible que un empresario entregue  comisións a un partido político para o seu financiamento,  e moito menos que por altruísmo fágao sen nada a cambio en concepto  de "donativos"   desinteresado.

Pero a pesar do inverosímil, tal  coartada convértese asiduamente   no  subterfuxio utilizado con farta frecuencia ao obxecto  poder eludir todo ligazón entre  a mordida desembolsada  e a  indebida adxudicación da obra  pública, coa finalidade de maquillar a ilegalidade  do procedemento contractual, por resultar obvio que os actos de corrupción non se estampan   en carta de pago, pero tamén  para que os empresarios implicados, a pesar da súa pertenza  á  trama e da súa función propulsora como corruptores sigan librándose xudicialmente de ser investigados  e mantéñanse  á marxe  de toda  implicación como resulta ser notorio

Trato  de inmunidade que acentúa a tendencia á deterioración mercantil,  posto que   o  70%  dos empresarios do gremio  ven como "habitual" o suborno e a corrupción no seu trato de relación coas  administracións públicas, consolidando esa tendencia a instauración  dun círculo vicioso onde as empresas que aspiran a ter baza no  mercado de contratación asumen   facelo acatando   de partida a mala praxe dun marco corrupto, é dicir, que para acceder ao mercado de contratación aceptan incorporarse ao circuíto mafioso que caracteriza a pervertida  relación entre  empresas e  membros políticos das administracións públicas; un  serio problema  que debe ser afrontado  de maneira integral dada a súa condición  de asunto  de Estado e o seu notorio interese social.

É por iso , que nunha España onde a    corrupción  adoptou diferentes caras, para a súa erradicación, o camiño  non  sexa constituír comisións de investigación parlamentaria  coa finalidade de redescubrir o que estamos fartos de saber,  ou mellor dito, de saber  máis do  mesmo sobre o que xa sabemos; sendo que  por tal complexidade e envergadura, a mellor loita contra a corrupción  ademais de promover   a revisión  integral da lexislación que rexe a  contratación pública  que   posibilita a súa consumación,  o obxectivo primordial  pase pola  inmediata despolitización  da Xustiza.

Pois sobra dicir que a inxerencia do  poder político, no funzonamento do sistema xudicial polo seu carácter fiscalizador, ademais de condicionar a máis fundamental hixiene democrática, coa súa intromisión, dificulta que as institucións de xustiza actúen respecto diso coa dilixencia e independencia debida; deterioración que obedece á tendenciosa repartición utilizada  polos partidos políticos de sempre,   á hora de nomease aos membros do órgano de control e goberno de xuíces e maxistrados, quen ao ser designados   por vínculos de afinidade, actúan  máis como verdadeiros satélites dos intereses partidistas do seu nominador que como imparciais servidores públicos.

De idéntico xeito débese corrixir a función  dunha  xerarquizada fiscalía  cuxas reforzadas  atribucións  en substitución do xuíz instrutor, e a súa mais que  directa dependencia  do Executivo,  convértelle  en potencial obstáculo na resolución  das mais comprometidas  causas penais contra da corrupción política; tendo en conta que de non producirse os cambios que a situación esixe, a Xustiza influída polos compoñentes menos recomendable da política , por interesada  unanimidade, seguirán sendo o referente do envilecemento do noso sistema democrático.

Por iso é polo que o feito de decidir  no Congreso  investigar a caixa B do PP, pola súa inutilidade sexa gastar a pólvora en salvas, pois dificilmente  a comisión constituída para o efecto  logrará sacar en claro  aspectos descoñecidos  dos xa publicitados,  nin no mellor dos casos poñer en marcha medidas correctoras que non tropecen  de plano  co impedimento    xudicial xa referido.

A orientación ten de ser outra, pois o efectivo é levar a termo unha "verdadeira cruzada" anticorrupción,  establecendo ademais dos xa referidos cambios do sistema xudicial sen mangoneo  político  nin  impunidade,  un reaxuste en profundidade, a través de pautas políticas de transformación  e rexeneración efectiva da función pública, como demais  medidas paliativas , que entre outras  deben pasar  forzosamente pola  supresión total  dos aforamentos,  a  imprescriptibilidad dos delitos de corrupción, a incorporación á lexislación penal do enriquecemento ilícito e o  impedimento a beneficios  penais dos condenados que non  devolvesen  o  diñeiro subtraído. 

Co acompañamento da  suspensión   de concorrencia ao mercado de licitación  dos ata agora desapercibidos  e intocables empresarios corruptores  e a inclusión  en tipificación  penal  da falsidade deliberada  nos declarativos contables das  organizacións políticas, como única  forma de combater   este andazo

E mentres isto non aconteza, a corrupción seguirá gozando  de boa saúde