13 sept. 2019

A crise que se aveciña

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia



A do neoliberalismo é a historia interminable dun modelo inservible, que aínda así, mantense para satisfacer as esixencias de rendibilidade do capital, a pesar da súa adversa función como ariete impulsor da nova recesión.
Todos os indicadores veñen advertir unha vez máis que a recesión toca a porta da economía, polo menos iso delata a situación a  xulgar por aspectos como a caída das bolsas, os prezos da industria e o derrube da economía da Unión, que no seu conxunto fan augurar que once anos despois do crack de 2008 estamos abocados a unha nova crise.

Un avatar nada sorpresivo, pois o conxunto dos gobernos europeos no canto de finiquitar o esgotado e inservible modelo neoliberal como referente das políticas económicas, lonxe de rectificar, insisten no erro de manter a súa continuidade aplicando como solución as mesmas receitas que anteriormente nos conduciron ao fracaso.

Esa predicada doutrina enmascara ademais. un transfondo reaccionario que ao tempo de devaluar o sistema democrático, induce a incautación do aparello do Estado, abrindo vía libre á liberalización de todo o público e a conversión dos recursos sociais en amortización financeira.

Expoñentes que son o vivo reflexo da realidade extensiva que actualmente domina o panorama socio económico do noso país, cuxo afianzamento conta coa participación dunha xeración de substitución, herdeira dogmática do neoliberalismo español, ou o que é o mesmo, ese agrupado de paridade ideolóxica no que conflúen un reconvertido socialismo co trifascito de Colón, digamos PSOE , PP, C’s e VOX.

Pois por desconcertante que aparente, estas organizacións a pesar de manter ante os electores a ficción das súas diferenzas a través de recias rivalidades retóricas, o certo é que todos eles sen excepción son simplemente axentes intercambiables que en razón á súa capitalización electoral, alternativamente, veñen sendo utilizados polo neoliberalismo como colaboradores necesarios, coa exclusiva finalidade de levar a termo o seu perverso obxectivo, que non é outro, que crear unha sociedade de desigualdade, onde as elites económicas sexan os únicos favorecidos á conta de estender a pobreza á gran maioría social.

De aí, que por adecuado encadre haxa de concibirse ao neoliberalismo non tan só como unha ideoloxía económica, senón ademais, como un pensamento fundamentalista con tendencia perturbadora, que polo seu carácter excluínte e marcadamente absolutista, resulta totalmente contraproducente para a estabilidade do país e altamente pernicioso para a súa saúde económica e democrática.

É evidente que estes prosélitos do credo neoliberal foron os copartícipes da planificada crise de 2008, por iso é polo que supoña un contrasenso que como parte activa daquel caos, agora, sigan á fronte da función política defendendo intereses minoritarios ligados aos seus aliados capitalistas, destinando a fondo perdido miles de millóns de euros de diñeiro público en salvación das entidades bancarias artífices da hecatombe, mentres non reparan en reducir o estado social a mínimos, á vez que escamotean recursos de apoio ao fortalecemento do tecido empresarial e do emprego.

A crise que se aveciña do mesmo xeito que a anterior ten como sinal de coincidencia a marca rexistrada do neoliberalismo no seu formato mais xenuíno, cuxo principal obxectivo é restablecer as taxas de rendibilidade do poder económico, ou o que é o mesmo, restaurar o poder de clase das elites económicas, mediante a aplicación dun modelo que lonxe de achegar solucións foi desde sempre a raíz ideolóxica de todos os nosos problemas, por tratarse dunha doutrina deseñada en beneficio propio e detracción dos dereitos sociais.

Políticas de axuste que sen ser a solución de nada acentuan a gravidade dos problemas existentes para desembocar de novo nunha crise social de múltiples consecuencias; onde á depresión económica súmaselle a psicolóxica, sendo o abismo do desemprego o maior expoñente dos seus lesivos efectos que conxuntamente á  afección repercutida en sanidade e cultura conforman o mapa actualizado da crúa realidade española.

Para maior complexidade é perceptible que o neoliberalismo como ideoloxía é inherentes de corrupción, e non soamente no plano individual, senón que o propio sistema que esa ideoloxía propicia é factor desencadenamento de corrupción colectiva, cuxa proliferación se estende por igual desde o goberno ata o conxunto de expresións do sistema, abarcando na súa afección desde o mundo empresarial ata os partidos políticos.

Todo un referente de decadencia e de perda de principios éticos que rompe a cohesión social e debilita a institucionalidade, deixando relegada a democracia a un mero referente electoral, onde paradoxalmente os compromisos non toman condición de obrigacións .

A cidadanía ten a chave do cambio se quere erradicar o favorable statu quo duns poucos en vantaxe do interese colectivo, tomando para iso parte activa nunha rebelión pacífica pero belixerante, orientada a suprimir da actualidade política a ideoloxía excluínte do neoliberalismo; e a arma mais contundente para lograr tal finalidade, é evitar que os adictos a reproducir o despropósito de Milton Friedman sigan a conducirnos en dirección contraria ao futuro.


O PSOE é un violín

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Coa súa maquinación  en dobregar a Podemos,  o PSOE tenta facer crer  que o seu aliado natural, o neoliberalismo, contribúe á estabilidade,  ao crecemento e ao desenvolvemento do país, aínda sabendo  que a súa operativa funcional  é xusto a antítese de tal propósito.

Cando Pablo Iglesias desde  Podemos, preconizaba un proceso constituínte para «abrir o cadeado do 78», os sentinelas do sistema saíron en tropel  alertando do risco de liquidar a Transición e   advertindo  que  toda transformación da  orde establecida conduciría á hecatombe.

Un infundado  alarmismo, pois  por mais invocación  que fixesen das bondades do sistema,  a realidade  foi  que o seu implícito,  confirmou sobradamente   que aquela Transición á democracia non foi máis que a continuidade do franquismo sen ruptura, e que a súa vixencia ademais de inapropiada, evidenciou   que foi inservible  para satisfacer os grandes desafíos do país; o que fundamentou con fartura a necesidade  dunha  «segunda Transición» como resolución  aos enormes problemas  e de freada  á cada vez máis acentuada  deriva  involucionista.

Aínda cando aquela reivindicación formou parte  fundacional do  argumentario da formación morada, non foron os  embates  desde o  oficialismo  bipartidista  os que fixeron decaer  tal  pretensión, senón  a renuncia  explícita  da propia cúpula de Podemos, quen sen fundamento argumental para iso, pasou de atacar ao  depauperado  réxime do 78 a converterse no  máis ardente defensor da Constitución sobre a que se instaurou o  sistema  e cuxas excedidas prácticas foron  factor do desencadenamento do 15M.

É por iso que  cando agora entra no despropósito  de defender cousa distinta, coa súa actitude está a poñer de manifesto que tras  aquel talismán ideolóxico a formación morada escondía o perfil da   impostura, e que contrariamente aos seus postulados  inícialles, actualmente asume a   Transición  como  marco de referencia e ordenamento político, o  que entre outros aspectos ademais de deixar as cousas como están , é  unha  renuncia de facto  á  impugnación e  revisión de 30 anos de pasado.

Pero o cambio de traxectoria no discurso de Podemos non por evidente forneceu o efecto  previsto, pois acorde á súa versión, o seu obxectivo  real  era axenciar con iso cargos ministeriais  nun  Goberno de coalición dirixido polo Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), para desde dentro do Executivo exercer a presión necesaria  en liña a posibilitar  un  xiro  á esquerda das dinámicas da súa acción política

Iso explica  que da noite para a mañá Iglesias  abandonase  o  ton áspero e rudo do primeiro Podemos para converterse no  xograr  da Constitución ao só efecto  de relaxar a mensaxe  podemita  en aras a posibilitar  o seu ingreso  no club do   constitucionalismo  e con iso   o seu acceso á gobernación do país, aínda cando, coa devandita actitude estaría  a referendar  as políticas represoras  dos socialdemócratas españois na súa dinámica  ofensiva contra os  dereitos democráticos e en detrimento de     as condicións sociais dos traballadores.

Resultando por iso unha fraude política   que en nome dun mal entendido progreso  Podemos insista  en consumar  unha  alianza de goberno co PSOE, pois non temos   de esquecer  que máis aló do aparente xiro á esquerda que simula darse con Sánchez, está o continuísmo  neoliberal e a  dereitización  da súa organización, un  obstáculo insalvable  que habita xenericamente  no  seo do aparello socialista á marxe da interesada narrativa que en sentido contrario utilicen os membros  da súa cúpula  dirixente

Sendo de significar  que a secuencia  intercalada de gobernos  socialdemócratas e de corte  neoliberal son o referente político  que caracterizou os últimos 35 anos da nosa historia recente, e factor  causante da  instauración   dunha   democracia de baixa intensidade, cuxa consecuencia  foi o motivo polo  que   actualmente o país está sumido nun estado  de inflexión ética, política, económica, laboral  e territorial sen precedentes. 

Circunstancia  descritiva  da  súa incapacidade para conducir  o país cara a camiños de perfeccionamento e prosperidade, por canto a súa  subordinación   aos  círculos de poder económico, impediu toda posibilidade   dun  cambio a positivo, e iso,  en razón  á perigosa conxunción  entre o diñeiro  e a política  no contexto  dunha contorna  onde  os mercados perciben  aos gobernantes como os seus servidores, e estes, por acto reflicto adxudican á cidadanía o papel post electoral  de meros espectadores.

Actitude  de subordinación ao capitalismo, auspiciada desde a cúpula  do socialismo  por quen   claudican  ante  os poderes  fácticos e o neoliberalismo  en liña a dar continuidade  ás políticas de recortes e austeridade, ao mantemento  da privatización dos servizos públicos, a restrición dos dereitos democráticos, así como a vixencia  das   reformas laborais e a precariedade laboral.

Sendo por iso que no actual contexto  é completamente inviable a conformación en coalición  dun goberno  de esquerdas e progresista,  pois os requisitos esixibles para a súa consumación  lonxe  das exhortadas renuncias a Podemos requiren en maior medida  a exclusión do intrusismo  extrapolítico representado polo neoliberalismo  que rexe a función política  do PSOE. 

Por iso   como mal menor ,ante o despropósito socialista só caiba a posta e práctica dun  formato de cooperación positiva, que con gobernabilidade  fiscalizada e  concertada, ademais de alcance de miras,demostre madurez política  e remedie a repetición  de novos  comicios.

Entre tanto temos  de  asumir  que en versión orixinal,  o PSOE é como un violín,  que se apoia coa esquerda  pero tócase coa dereita! 

A inmolación do PSOE

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


O devezo do PSOE en repetir os comicios para aniquilar a  Podemos, é unha manobra de alto risco que mais que garantirlle   a hexemonía na esquerda, por empacho  electoral, achandaría o acceso ao poder do triunvirato das dereitas.

Contrariamente ao que se nos conta, desde a España da Transición xamais houbo unha esquerda transformadora con rango executivo, pois desde o primeiro momento do hipotético cambio, o PSOE que teoricamente ostentaba ese espazo ideolóxico, renunciou aos principios fundamentais do seu ideario ,encartándose ás esixencias dos poderes fácticos obstinados en salvagardar a súa influencia no ámbito económico , financeiro, político e institucional para evitar con iso a ruptura co Estado anterior e dese modo continuar exercendo a súa preponderancia na definición dos parámetros da vida política do país.

Aspectos como a súa percepción plurinacional de España, ou a súa vocación republicana foron parte do desarmamento político que os socialistas aceptaron na inmodélica Transición ante o empuxe do neoliberalismo dominante. o que lle fixo perder a súa esencia, podendo dicirse por tanto que desde o minuto un daquel proceso o PSOE actuou como un inequívoco referente neoliberal, que nunca como un partido con sensibilidade política de esquerdas, non sendo de estrañar por tanto que o paso da ditadura á democracia non fose máis que unha mudanza do réxime ditatorial anterior.

Coa súa actitude o PSOE só mantén cativo as súas siglas históricas a modo de aparencia, pero para nada defende o obxectivo renovador da esquerda real, como tampouco ningunha decisión política que entre en colisión cos intereses do establishment que son quen en verdade seguen marcando a pauta á hora de establecer as relacións de poder do Estado.

Cando en época electoral os socialdemócratas finxen discursivamente radicalización de postulados, fano ao só obxecto de suprimir aos seus competidores e tomar con iso rendibilidade nas urnas e así afianzar a súa hexemonía; unha práctica asidua que levan utilizando desde os albores da Transición no seu intento de marxinar a quen se situaba á súa esquerda; un esquema que utilizou de forma iterativa co Partido Comunista e con Esquerda Unida ata reducilos ao ostracismo.

Pero máis aló do simulacros, o certo é que pasados os comicios sempre repetiu idéntica política que a levada a termo desde a Transición consistentes en dar continuísmo ao formato neoliberal, que no seu contexto difiren nos substancial dos compromisos programáticos coa cidadanía, e todo a pesar da súa implicación na crise económica de 2008, da súa participación activa na reforma do artigo 135 da Constitución e a tácita conivencia cos brutais recortes ao estado de benestar.

É por iso que con tal lastre non se entenda o seu envaidecemento tras os resultados de abril de 2019, cando o certo é que ao goberno por acontecementos dispares co seu proceder político, tal foi o 11 M en 2004 e unha inédita moción de censura en 2018; e se a pesar de tal circunstancia á hora de formar Executivo non é capaz de determinar cales son as opcións que ten ante si, nin recoñece aos suxeitos susceptibles de ser socios estratéxicos, e no canto de establecer alianzas pugna por destruír ou debilitar ao suxeito político da esquerda que contribuíu en enorme medida a facilitarlle o seu acceso ao poder, entón resulta obvio que á súa actitude de desafección tense  de engadir o total desinterese por imprimir un cambio de proceder na pervertida acción política de acompañamento.

Coa súa teimuda actitude na formación de goberno o PSOE, máis que optar por cambiar as regras de xogo, está a apostar pola continuidade que representa seguir aplicando como solución as políticas causantes da anómala situación que sofre o país , co agravante engadido que presupón a súa renuncia á conformación de unha alternativa de progreso, unha decisión que por si mesma acabará por frustrar definitivamente a unidade da esquerda, pechando baixo sete chaves toda probabilidade á conformación dun goberno para o cambio.
Quen desde a esquerda queira dar pasos en positivo cara a un novo tempo político, máis aló de deixarse levar por artificios mediáticos e influencias exóxenas ten ha de saber de antemán que o PSOE é alleo a ese ámbito de significación ideolóxica, pois á hora da verdade a súa práctica política é reflexo do fundamentalismo neoliberal e de acatamento ao mandato dos mercados, formulacións diametralmente opostas aos postulados pola esquerda real e progresista, máis proclive a implementar un cambio de modelo que salvagardando o marco de liberdades propicie maiores cotas de prosperidade desde dinámicas de crecemento, e sempre, tendo presente o cumprimento do mandato electoral.

Non sendo de recibo por tanto, que a través de subterfuxios e cambalaches e desatendendo a vontade de 11 millóns de electores, o PSOE tente converter as directivas do neoliberalismo na súa razón de goberno.

Mais que aferrarse ao seu manual de resistencia, Sánchez debese asumir dunha vez por todas que os tempos do bipartidismo son unha parte da historia que non volverá, e que na súa guerra hexemónica contra Unidas Podemos non logrará máis que o seu propio suicidio nas urnas








A PODEMOS rómpenlle as vimbias

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


No canto de condicionar o seu respaldo á investidura ao establecemento de medidas de control efectivo e real do Goberno, nun exercicio de degradación sen precedentes Podemos préstase a perpetuar o actual anacronismo democrático a cambio da súa inclusión no mesmo.

Desde Podemos seguen fixando a súa inclusión no Executivo como condición sine qua non para referendar a investidura ao Candidato do PSOE, refugando radicalmente todo formulación distinta, por entender que a coalición é a única fórmula para que "existan garantías" de cumprimento do pactado programáticamente entre as partes, aspiración que os socialistas ven “inviable” aducindo desconfianza mutua; o que fai percibir que nesta interminable contenda máis que argumentos de peso e de visión de estado imponse a guerra de cargos, é dicir, que por encima de debater sobre a gobernabilidade faise dono da situación o desencontro inducido por un sórdido acaparamento de "cadeiras"; un despropósito que impide toda vía de avinza.

O interminable tira e afrouxa que manteñen os morados e os de puño en rosa pon de manifesto que entre o lexislativo e o executivo como dous dos poderes nos que se asenta o Estado, non existe interrelación efectiva, pois aínda cando o primeiro ademais de lexislar ten conferido constitucionalmente o control do segundo, o certo é que aínda que o lexislativo debese ter atribuída a función fiscalizadora do Goberno, desde o inmenso poder que este ostenta no desempeño da súa función, máis que gardar acatamento á disciplina de control traspasa ilicitamente toda limitación legal para impoñer a unilateralidade da súa xerarquía.

Tal anomalía vén indicar que mais alá da catalogación formal a interrelación entre ambos os poderes é a antítese dun verdadeiro funcionamento democrático, pois cando o executivo pasa de gardar acatamento ás competencias do lexislativo e asume o poder por excelencia, entón está a utilizar a separación de poderes como un instrumento de dominio pero sen soporte de lexitimidade que o ampare, e isto é o que aquí ocorre desde a Transición, co agravante que desde entón sobre a maioría política saída das urnas é o poder financeiro quen impón as pautas de funcionamento mediante unha simbiose de relación co poder Executivo, coa exclusiva finalidade de conseguir inxentes beneficios á conta do ben común.

Todo vén indicar que tras o proceso de investidura quen realmente move os fíos da negociación é un laboratorio de poder e influencia cuxa principal finalidade é converter o principio de separación de poderes nun disfrace democrático que permita gardar as aparencias para así garantir que as cousas se manteñan sen alteración e como ata o de agora, pois aínda permanecendo na penumbra, na España de hoxe son os poderes fácticos, banca, CEOE, Ibex e demais institucións provenientes do franquismo quen segue impoñendo a disuasión e intimidación sobre as autoridades estatais, ata o extremo que o poder formal do Estado, é dicir o Goberno, por mais xerarquía que se arrogue non pasa de ser un “consello de administración” ao servizo dos seus intereses.

Quen pense o contrario faio ignorando a desmedida influencia deste poder na sombra, que non só impón a súa axenda ao Executivo, senón que ademais controla a efectos formais o funcionamento do Estado, e tal condición de privilexio téñeno asumido como un dereito recoñecido ao que de ningún xeito están dispostos a renunciar, reaccionando ao unísono ante a mínima tentativa de cuestionamento como pon de manifesto a pinza articulada cun sumiso PSOE, para conxuntamente, vetar a incorporación de Unidas Podemos ao Goberno.

Pero cando tal circunstancia vén confirmar que a nosa é unha democracia de cartón pedra rexida por uns poderosos que non pasan polas urnas, resulta un completo despropósito a estratexia da formación morada no seu empeño de garantir a súa participación nun intervido goberno socialista, cando nun exercicio de sensatez política , o seu sería decantarse por evitar a repetición de eleccións e cortar o paso á dereita, e a partir de aí non só exercer desde o Parlamento un férreo control do Executivo senón que á vista da súa  pusilánime política orientar os pasos cara á consecución duns PXE, unhas leis e medidas de corte progresista, que en todo caso conten co referendo mobilizador da cidadanía.

Na actual conxuntura, obstinarse en conformar un goberno de coalición non só é un erro senón un completo desvarío, especialmente cando se esgrime como xustificación a fiscalización da acción de Goberno, por canto, desde Podemos non poden arrogarse como específico o desempeño de funcións que constitucionalmente están conferidos ao conxunto do poder lexislativo, que é quen, en atribución ás competencias que lle son propias debe asumir devandito labor.

Cousa distinta é utilizar a súa condición preferente para condicionar o seu apoio á investidura ao establecemento de regras específicas que garantan o seguimento e control exhaustivo no facer do Executivo.


Pero ademais o feito que desde a súa localización na esquerda, PODEMOS secunde coa súa participación  ao neoliberalismo do PSOE, con tal actitude non só convértese en  garante    activo das citadas políticas senón tamén  en renegado da súa propia doutrina.

17 ago. 2019

Volven as dereitas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

De non prosperar a investidura, ante os novos comicios, por desmobilización electoral, a abstención será a expresión de indignación que contra prognóstico deixará na estacada á esquerda, posibilitando así, que en coalición o trío da Praza de Colón tome as rendas da gobernanza do país.

Os grupos que conforman a denominada “esquerda progresista”, na súa inmadureza, parecen non decatarse que coas súas controversias están a poñer en risco a defensa dos dereitos colectivos ao facilitar con iso que a España ultracatólica, nacionalista e franquista tire rendemento dos seus desencontros, ou o que é o mesmo, que a través duns novos comicios os herdeiros do pasado fáganse coa tutela política do futuro.

Extremo que nos conduciría á perda de calidade democrática e cara á radicalización do autoritarismo institucional, e non tan só polo credo franquista que comparten os membros do triunvirato de dereitas , senón tamén polo seu paralelismo neoliberal , tendo en conta que esta compartida ideoloxía tende ao absolutismo pola súa propia idiosincrasia, pois o obxectivo do poder financeiro que manexa os fíos do sistema tende a instaurar unha nova orde orientada a distorsionar a vontade política da cidadanía, baleirar de esencia a democracia servíndose dos acólitos políticos en propio beneficio.

E así, mentres a dereita montaraz abona o terreo ideolóxico e social para reverter as conquistas populares das últimas décadas, a esquerda na súa miopía lonxe de converxer programáticamente en defensa do interese xeral enrédase en loitas intestinas facilitando coa insensatez das súas prácticas que aspectos teoricamente incuestionables, como a educación universal, o estado das autonomías o sistema público de pensións, o plurilingüismo territorial, etc. sexan cuestionados por unha dereita intrépida  e sen complexos na súa ofensiva reaccionaria ante o despropósito dos teoricamente progresistas cuxo discurso por anacrónico difire no substancial das súas prácticas.

Que o “bloque da involución” estea a saír coa súa, débese en gran medida a que a esquerda que debese frear o seu avance, lonxe de facelo, no canto de rearmarse na unidade, mais dividida que nunca se afunde na disensión que non xera máis que desánimo entre os seus seguidores, ante a carencia dun común denominador , e todo, porque en tanto os partidos da dereita contenden entre eles, os de esquerda máncanse a si mesmos.

Todo apunta a deducir que as esquerdas non só non teñen altura de miras senón que na súa irresponsabilidade están  a ser irreverentes cos seus propios electores, con aqueles que o 28 de Abril envorcáronse para evitar nas urnas que gobernase o país o trifascito, sen que os partidos apoiados e os seus líderes devolvesen a confianza depositada polos 11 millóns de cidadáns que cos seus votos posibilitaron a conformación dun Goberno de Progreso; merecendo por iso algo máis que o bochornoso espectáculo ofrecido por quen se aferra ao diálogo de xordos e á súa negativa para poñerse de acordo, entre un PSOE instalado nas añoranzas do bipartidismo de outrora e un Podemos tentando paliar a súa bisoñez negociadora tirando da teoría de manuais da facultade.

O que aquí está a ocorrer, é que os líderes das organizacións políticas que debesen cumprir a función de fiadores das demandas dos seus representados, lonxe de actuar en consecuencia acatando o mandato electoral, optan por antepoñer os seus respectivos intereses aos do conxunto da cidadanía, xa sexa polo pernicioso dominio que exerce no seu seo o neoliberalismo como sucede co PSOE, ou por utilizar a súa presenza no goberno como salvavidas ao seu afundimento político como ocorre con Podemos.

Por iso o curto alcance de miras fai que unha vez máis a sesión de investidura de celebrarse estaría  abocada ao fracaso e iso obedece a que a esquerda na súa obcecación aínda gañando sempre perde;  pero tal circunstancia non se repetirá, pois tras o fracaso do primeiro intento, xa refugada a figura de coalición como formato, Pedro Sánchez só presentará a súa candidatura ao Rey «se as condicións garanten que prospere» emprazando desta forma a que Podemos asuma exclusivamente un acordo de programa progresista sen competencias de Goberno.

A negativa para asumir esta nova formulación, conduciríanos irremediablemente a uns novos comicios no mes de novembro, cuxo resultado contrariamente ás optimistas previsións que baralla Tezanos, tras a irreconciliable loita cainita da esquerda, abrirían a porta do goberno ao triunvirato da Praza de Colón, cuxos membros á vista do estrepitoso fracaso , sorteando as súas diferenzas non dubidarían en coligarse e darlle un envorco político ao país en prexuízo das clases populares. 


Unha desgraza para o futuro do país que cada día faise máis probable.

9 ago. 2019

A Constitución dos mortos.

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia



Tras o constitucionalismo do PP e Ciudadanos non está o referendo da vontade popular, senón a actuación de dúas marionetas cuxos fíos son dirixidos por personaxes anónimos que se encobren detrás do eufemismo xenérico dos mercados.

Erixidos en adaíles da Constitución, ao Partido Popular e a Ciudadanos  pásaselles inadvertido que no relativo á esfera social, máis dunha vintena de artígos consagrados como dereitos inalienábeis da cidadanía, son repetidamente incumpridos cando non vulnerados directamente, como así ocorre cos relacionados co dereito á intimidade, a liberdade ideolóxica e relixiosa, o deber e dereito ao traballo, a seguridade social, a redistribución da renda, protección social, cultura e moitos aspectos máis, cuxa inobservancia pon de manifesto que o seu quebrantamento continuado lonxe de garantir o cumprimento dos seus aspectos sociais, induce un demérito na dignidade das persoas que derruba a súa pretendida atribución de constitucionalistas.

Abonda con indicar que mentres que os artigos da Carta Magna que consagran a propiedade privada e a “economía de mercado” así como os que proclaman a “indisoluble unidade da Nación española” son plenamente enaltecidos, non sucede o mesmo cos que recoñecen dereitos democráticos e sociais que asiduamente son transgredidos sen que os autoproclamados constitucionalistas levanten a voz en esixencia do seu obrigado cumprimento.

Toda unha falta de respecto de quen se dedica a enganar á cidadanía insuflando patriotismo de bandeira e o proselitismo da “España rompe” como proclama de axitación, en tanto interesadamente esconden baixo o felpudo a súa conivencia con os repetidos incumprimentos da mesma, poñendo de manifesto con tal actitude a diverxencia entre a Constitución formal e a real, entre o seu contido e a súa aplicación, que por evidente discordancia, deixa sen relato o indefendíbel argumentario de Casado e Rivera, e moito mais despois de que ambos consumasen confluencia e alianza institucional con VOX a pesar do seu carácter desafiante co réxime democrático.

A súa manipulación do marco constitucional é de tal calibre que chegan ao extremo de utilizar a mal entendida “soberanía nacional”, como cerrazón a cambiar o seu obsoleto contido aínda sabendo que por ser procreada no marco das cortes franquistas está contaxiada no seu contido pola lexislación xestada no seo do antigo réxime; pois para eles, a pesar das errevesadas connotacións con tempos pretéritos, mantén plena validez, e como acérrimos defensores da mesma farán o materialmente indicible por manter invariable a súa literalidade, salvo que a postulación de mutabilidad veña acuñada polos mercados financeiros cos que se conducen con ampla flexibilidade.

Conduta que entra en colisión con outros enfoques diverxentes que aconsellan xusto o contrario e que demandan a súa adecuación á realidade dos novos tempos, partindo dun feito contundente, tal é que ao redor dun 65% das persoas que actualmente teñen dereito votar en España non lograron facelo cando en 1978 tivo lugar o referendo constitucional, é dicir, que ninguén dos que actualmente teñan cumprido 57 anos puideron exercer o dereito de sufraxio naquel plebiscito, polo mero feito de non alcanzar a idade regulamentaria para facelo, o que vén constatar que 28, 6 millóns de cidadáns aínda estando suxeitos á súa disciplina non tiveron nin voz nin voto sobre a mesma.

Feito que tira por terra o esgrimido de forma iterativa desde estas dúas formacións aínda cando a realidade dos feitos confirma que na actualidade hai menos persoas vivas que votaron a Carta Magna que aquelas que non conseguiron decidir sobre a mesma, e por tanto, argumentos sobrados para insuflarlle vida á “Constitución dos mortos”, a través dun novo proceso constituínte que contrariamente ao que agora ocorre, sitúe os dereitos das persoas por encima dos beneficios duns poucos.

Iso débese fundamentalmente a que o edificio constitucional do 78 foi construído sen cimentación democrática, circunstancia que induciu unha insuficiencia de solidez estrutural que facilitou o seu enfraquecemento e agravouse coa bomba de reloxería que representou a reforma constitucional do artigo 135 que imposta á marxe da opinión da cidadanía segue vixente co beneplácito de ambas as formacións.

Cando o malestar cidadán anuncia o derrube do modelo de Estado, nin cabe espazo para o descoido nin moito menos marxe para reproducir erros, tendo de concluírse que na actual conxuntura a Carta Magna vixente ten esgotado o seu percorrido, sendo obrigado arrincar ipso facto cun auténtico proceso constituínte que máis aló de composturas ou viraxes constitucionais, cancele toda conexión co pasado para o efecto de articular sen dependencias un procedemento que conforme o marco, social, económico e político máis igualitario, equitativo e esencialmente democrático, á marxe da intrusión dos mercados.


E mentres tanto, o voso constitucionalismo non grazas.

2 ago. 2019

O despropósito de Podemos

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia




Quen desde a esquerda queira reorientar a función política, debe ter presente de antemán que mais alá das aparencias, polas súas marcadas connotacións co neoliberalismo o PSOE é alleo a ese ámbito de acepción ideolóxica.
A ninguén minimamente documentado debe sorprender a celebración dunhas novas eleccións, pois o fracaso da investidura lonxe de obedecer ao desencontro conxuntural que se aduce, atende a un plan urdido moito tempo atrás, preconcibido mesmo antes da celebración dos comicios do 28A, como consecuencia do intento do PSOE en reconciliarse cos grandes do IBEX a efecto de relaxar o descontento mostrado por estes despois dos pactos selados tras as municipais e autonómicas do 2015 que facilitaron a conformación de gobernos de coalición e progreso a través de pactos puntuais con Podemos, e que a xuízo da gran patronal levou a unha "deriva radical" cuxa reconducción cara á centralidade política foille esixida en contrapartida a estabilizar o marco de relación

O empeño dos membros desta oligarquía empresarial en impoñer ao seu antollo o goberno do país mediante manexos e malas artes non é nada novo; non reparando o máis mínimo en utilizar todas as medidas ao seu alcance para a consecución de tal finalidade, ata o extremo de arrogarse como propia a representación da vontade popular, sen que represente obstáculo algún o historial das súas turbias prácticas mercantís, onde se mesturan quebras e rescates bancarios con hábitos de corrupción e a constante rotación de portas xiratorias.

Por iso, quen desde a esquerda queira dar pasos en positivo cara a un novo tempo político, máis aló de deixarse levar por artificios mediáticos e versións adulteradas, debe saber de antemán que o PSOE é alleo a ese ámbito de significación ideolóxica, pois á hora da verdade a súa práctica política é reflexo do fundamentalismo neoliberal e de acatamento ao mandato dos mercados; formulacións diametralmente opostas aos postulados pola esquerda real e progresista, máis proclive a implementar un cambio de modelo que salvagardando o marco de liberdades propicie maiores cotas de prosperidade, desde dinámicas de crecemento, e sempre, tendo presente o cumprimento do mandato electoral.

Quen como Podemos teña en mente cambiar o rumbo da situación  ten de  asumir que tal labor é de imposible consecución en tanto o PSOE leve a voz cantante, pois aínda resultando o menos malo dos dous partidos hexemónicos que se alternaron no poder desde 1982, en ningún momento actuou en liña de crebar a estrutura e a cultura institucional herdada do franquismo; máis ben ao contrario, optou non só por manter a súa prórroga senón que introduciu á vez no ADN do partido o máis radical neoliberarismo.

Tal é así, que despois de ostentar durante vinte anos funcións de goberno, a pesar do suposto carácter socialista non só demostrou non ter coraxe para domar ao capitalismo, senón que medorento da súa xerarquía someteuse en todo momento aos ditados dos mercados e demais poderes financeiros, sen reparar o máis mínimo no prexuízo repercutido da súa actitude cara aos intereses de quen supostamente representaba.

Nesta tesitura as desigualdades máis que remitir téñese cronificado, e ante tan notoria evidencia , lonxe de afrontar medidas paliativas o PSOE segue sen enfrontarse ao poder económico aburando a complexidade do maior problema do país, que en clave de desigualdade social na actualidade ten fóra do sistema a 12 millóns de españois, facendo que a hipótese coa que naceu Podemos estea hoxe máis viva que nunca.

Pero a cúpula dirixente de Podemos parece pechar os ollos a esta evidencia, aparentando descoñecer igualmente que o seu discurso político é visto por unha maioría social como coincidente ao do PSOE; e se ademais engadimos a iso que tras a viraxe – retórica- da socialdemocracia europea cara ao multiculturalismo, ao ecoloxismo e ao feminismo asúmese como propio o programa socialdemócrata do Estado de benestar, deixa sen moito espazo a unha formación morada que por revisionismo dos sesu postulados aparece como un mero corrector moral ou cuantitativo do orixinal socialista.
Cando os problemas de fondo que nos conduciron á crise en 2007 seguen indemnes, resulta un despropósito formar parte dun Executivo a cuxo Presidente lle pode máis a proximidade neoliberal que domina ao PSOE que a idea de iniciar un proceso de cambio real, tanto do modelo económico como do modelo de Estado, por iso é polo que Podemos debe absterse de participar no mesmo, aínda e cando como mal menor preste a súa dispoñibilidade e man tendida para facilitar a súa conformación en rexeitamento  de novos comicios.

Polo demais  para que Podemos funcione en clave de racionalidade, debe proceder en consecuencia co establecido  no seu ideario  primixenio, centrando a función política no ámbito lexislativo  e na  mobilización social, desempeñando  para o efecto funcións efectivas de oposición con renuncia expresa  á lóxica  neoliberal, pois na actualidade  a súa controvertida  traxectoria caracterízase por actuar  seguindo expresamente o discurso  que viña  desterrar 




26 jul. 2019

Descaro e vaidade podemita

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia


 Os directos responsables do desastre electoral de Podemos lonxe de asumir o seu fracaso dirixente e actuar en consecuencia, declinan toda implicación nos feitos e no seu descaro non dubidan en postularse como ministrables nun goberno de coalición co PSOE. 

Podemos que desembarcou no proscenio político facendo súas as multitudinarias protestas do 15- M e a súa mensaxe de transversalidade, no seu acollido ideario estaba crear unha democracia sen tutelas que pasaba por afrontar unha transformación profunda das estruturas do Estado herdado do franquismo, por non representar de ningún modo o sistema as inquietudes da poboación, senón intereses financeiros e empresariais entrelazados.

Para converter a indignación colectiva no cambio necesario, foi cando en xaneiro do 2014 constituíuse como organización política, coa premisa de manter a mobilización como dinámica de acción na súa estratexia de forzar unha Segunda Transición, para con iso posibilitar a plenitude democrática e un cambio en profundidade da vía representativa, no contexto do que veu a definir como o dereito para decidir, é dicir, utilizar a participación directa da cidadanía para definir as liñas de actuación, tanto na elección dos membros das súas candidaturas como na articulación da súa definición programática.

Obxectivos para os que desde a súa orixe postulouse abrir un proceso de diálogo con formacións afíns e movementos sociais ao obxecto de converxer “unidos” nun mesmo bloque electoral, en liña a construír pontes para que todo o descontento social concentrásese e conxuntamente puxésese en marcha con idéntica finalidade. 

Acertada estratexia como así revelan os exitosos resultados das súas primeiras eleccións xerais de decembro de 2015 onde conxuntamente coas súas confluencias Podemos obtivo 5,2 millóns de votos.

Con todo, pasado o tempo o seu facer político derivou por outros camiños moi distintos aos da súa xénese inspiradora, podendo dicirse que aquel favorable resultado marcou tamén o seu teito electoral, pois desde entón o seu proceso de desvalorización foi unha constante que arrincou tras a desafortunada alianza con Esquerda Unida que tendo por perspectiva sumar as súas forzas coas de Garzón para superar ao PSOE resultou un completo fracaso.

Tal foi así que ao revés do previsto polo partido morado na xornada electoral do 26 de xuño de 2016, con aquela confluencia non só frustráronse as expectativas de crecemento, senón tamén a estratexia do sorpasso, e mesmo, a presidencia do Goberno á que aspiraba Iglesias; pois á vista da aritmética electoral é fácil deducir que funcionou xusto de forma contraria á esperada, tendo en conta que lonxe de actuar como sinerxia electoral capitalizando o sumatorio dos resultados alcanzados por ambas as formacións nos anteriores comicios, produciu o efecto oposto devaluando as súas optimistas estimacións, e todo porque o aparente de tal confluencia aínda contando co referendo das súas respectivas bases, non satisfixo a unha parte substancial dos votantes de ambas as formacións como evidencia o notorio descenso dos índices de participación.

Nada mellorou na segunda ocasión cando Podemos co seu apoio á Moción de Censura entregou o Goberno ao PSOE sen mediar contrapartida de tipo algún, pois con tan extravagante decisión tampouco favoreceu a recuperación electoral da formación morada , máis ben ao contrario , a súa falta de estratexia acentúo en maior medida a trasfega de votantes cara á formación de Sánchez facendo decaer con iso a tendencia electoral cara á formación de Iglesias.

Deriva causada pola anomalía de actuar como forza subalterna que lle sitúa na complexidade de non estar no poder nin contra del, e en tal dicotomía nin se manda nin se rivaliza con quen o fai, unha ambigüidade política con perniciosa repercusión electoral polo desconcerto que induce no votante podemita o feito de pasar de sorpasista a comparsa. e cuxos efectos se concretan no millón de votantes desencantados que á vista dos feitos optaron por volver ao campo socialista.

Foi tras as eleccións do 2019 despois de deixar polo camiño 1,7 millóns de votos e máis do 40% da súa representación institucional, cando un Podemos extenuado, tarde mal e arrastro acórdase de reaccionar, xusto despois que tras unha planificada radicalización o PSOE coméralle gran parte do seu capital electoral.

O recoñecemento dos erros tácticos debe ser utilizado como clave para a emenda , sendo condición sine qua non entrar a avaliar a aritmética electoral dos últimos comicios e a realización dun balance de resultados con asignación de responsabilidades políticas polo estrepitoso desastre de Podemos nas urnas.

Un exercicio de asunción de responsabilidades que debe ser previo ao nomeamento de ministrables nun goberno de coalición, pois sería cómico se non resultase tráxico que os artífices da hecatombe electoral despois de tamaña desfeita fosen primados cunha carteira ministerial.


Pero á vista dos acontecementos parece que o cumprimento de tal esixencia non lle preocupa o mais mínimo a quen na súa vaidade se arrogan o dereito ao inmerecido, confundindo interesadamente a politoloxía coa política

20 jul. 2019

Groucho quere ser ministro


PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Os ministrables que Podemos propoña ademais de recoñecido prestixio deben manter intacta a razón política da súa orixe, non sendo de recibo primar para tan relevante labor a quen coa súa mala praxe son responsables do desastre sufrido.

Entre un debilitado Iglesias que de tomar o ceo por asalto acabou rodando polas escaleiras do inferno e un Sánchez que tras a súa crucifixión resucito ás alturas de corte celestial, dista un abismo, pero para maior demérito o Secretario Xeral de Podemos en aras a protexer o seu cuestionado liderado, optou por abandonar o espírito do 15 M e encartarse aos postulados dos seus aliados do sector comunista que son quen como garda pretoriana sosteñeno no cargo, e os que en definitiva marca a traxectoria política de a organización morada.

O dominio comunista vén acreditado pola composición maioritaria do sector duro do partido de marcadas connotacións con esa corrente ideolóxica, como pon de manifesto a coincidente orixe política do propio Pablo Iglesias e a súa consorte Irene Montero e a procedencia de Rafael Mayoral, provenientes do (PCE) ou a ( UJCE), reforzado, co acompañamento da “versátil” Yolanda Díaz , un cuarteto que conforma a cúpula de Unidas Podemos no marco dun foro que aproveitan para autopostularse como futuros ministrables nun Goberno de coalición co PSOE; o que evidencia que se lle comprou o discurso de Esquerda Unida e o Partido Comunista rexeitando con iso a oportunidade de construír unha maioría transversal.

Pero de ningún xeito deben sorprenderse de tal deriva os inscritos, pois a actual traxectoria é a reprodución efectiva do sucedido en Vistalegre II, onde a vitoria dos actuais dirixentes do partido conlevou un cambio absoluto que diverxe no substancial da súa primeira época, cando brotou como movemento cívico, e distanciado igualmente de cando posteriormente o proxecto materializouse en movemento político; xa que a realidade foi que naquela Asemblea a par de saír derrotado o espírito do 15 M, tomaba o control da organización os aleccionados nas filas das Mocidades Comunistas sobre as técnicas de control e poder interno.

Desde entón implantouse unha estrutura marcadamente xerárquica e burocratizada, máis sincrónica co formato dos partidos tradicionais, e por tanto, contraria a todo aquilo que de orixe prometeuse substituír; unha alteración que afectou igualmente á designación de cargos internos e institucionais para o que se substituíu a aplicación do formato de primarias polo nomeamento a dedo en función de lealdades persoais, e valla como mostra de referencia o nomeamento da candidata de Unidas Podemos por Pontevedra nas últimas eleccións xerais.

A situación suscitada vén confirmar .a renuncia expresa ao espírito do 15 M e a todo intento de renovación, pois : a aspiración da actual cúpula de Unidas Podemos pasa por consolidarse como un partido comunista á vella usanza , dando proba diso a aberración das súas actuais directivas de funcionamento tan vetustas e superadas como o leninismo, pero que a pesar da obsolescencia das súas connotacións, o actual staff dirixente aposta pola súa activación e posta ao día na España do século XXI

Salvo Pablo Iglesias a totalidade dos dirixentes fundacionais de Podemos abandonaron o partido e en coincidente suplencia o Secretario Xeral promovía o ascenso dos membros da substitución comunista que conxuntamente con el conforman a actual dirección do partido e por tanto os directos responsables ao día de hoxe do que sucede nunha organización que ademais de non xerar entusiasmo, faise viral a fuga de adhesións, en tanto a improvisación e o revisionismo presiden o rumbo político e as cabeceiras de prensa reflicten a realidade dunha situación de crise interna que se sucede en todos os territorios.

Pola inestabilidade inducida, esta suma de despropósitos sitúa a Podemos en condición de risco extremo e tal circunstancia ademais de acentuar a curto prazo a súa deterioración ameaza coa súa desaparición final , e iso porque as súas desencantadas bases en actitude de espantada optan por outra opción política, ou pasan a incrementar a cifras de abstención, deserción en todo caso co prexuízo engadido que xerará na deterioración crónica no ´computo  global  da esquerda.

É por iso que coa que está a caer tentar na conformación de Goberno co PSOE ser mais influente que nunca a pesar de que o partido perdeu a efervescencia de tempos pretéritos, non pasa de ser unha actitude pretensiosa pero carente de sustentación e referendo

Sendo recomendable a estes arrogantes dirixentes do baleiro social que no canto de suplir a loita de clases pola loita de cargos, dedicasen o seu tempo a reconducir o futuro político desta depauperada organización, retomando a indignación cidadá como obxectivo de cambio e evitar moi especialmente postular para ministrables a candidatos que pola súa complexidade política, estean en risco de verse abocados á dimisión como actualmente acontece con algún dos nominados.

Claro que de reafirmarse na súa  defensa do Marxismo puro, -pero de Groucho Marx, - mellor deixámolos que prosigan en solitario e sen atrancos o seu camiño cara á nada.


13 jul. 2019

PODEMOS: A pirámide e os círculos

Mentres se acentúa a deterioración de PODEMOS, Iglesias que se mantivo mudo ante a derrota, lonxe de afrontar con inmediatez o necesario xiro de reconducción, opta pola promoción ministerial del e o seu séquito a pesar que as urnas lle situaron A Moncloa moito máis lonxe que Galapagar.

Na esfera política aqueles partidos que no ámbito municipal non conten con estrutura adecuada para cumprir os seus obxectivos,  ao non manter conexión directa coa cidadanía non só comprometen a súa eficiencia funcional senón que arriscan en gran medida a súa propia supervivencia, e este déficit é xusta a causa da gradual desvalorización que vén padecendo PODEMOS, pois a pesar que estatutariamente instaura os círculos como ferramenta para promover a participación  o debate e a  relación activa da organización coa sociedade, a realidade operativa dista moito da teoría, tendo en conta que lonxe de cumprir a finalidade de empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns o certo é que desde Vistalegre II pasaron a ser irrelevantes.

Naquela Asemblea Cidadá conferíuselle o poder absoluto a Pablo Iglesias. e por tal motivo , desde entón as discusións políticas teñen  desaparecido do seo dos Círculos que por factor inducido perderon o seu labor orixinal para transformarse en agrupacións descapitalizadas de toda finalidade efectiva e por tanto sen motivo nin razón de continuidade.

Esa alteración fixo que a xente deixase de participar por perda de entusiasmo, e que ao sentirse enganados optasen por abandonar definitivamente o proxecto, pois non temos de obviar que a gran maioría dos homes e mulleres que recalaron e PODEMOS inscribíronse na formación co ánimo de facer política de forma e maneira distinta, e iso é algo que para nada se está dando, evidenciándose que nun tempo record pasou de ser unha organización horizontal, a actuar como calquera outro partido tradicional por imposición da máis absoluta verticalidade, onde as bases foron ignoradas mais alá do tolerábel

Atrás queda o 15 M, das asembleas, do «non nos representan», e a estrutura do actual PODEMOS para nada está democratizada máis ben pechada baixo sete chaves á participación directa. o que reflicte que pasado un lustro da súa constitución o partido de Pablo Iglesias deixou de ser o azoute da caste e tras renunciar ás “novas formas de facer política” confórmase pola continuidade e ser unha parte inoperante dese Partido Comunista decrépito e extemporáneo, sen influencia algunha na vida política española, facilitando dese modo a continuidade e supervivencia dun Réxime decadente como o dimanante do 78.

Se no seu manifesto fundacional, en xaneiro de 2014,os promotores de PODEMOS establecían como obxectivo «converter a indignación en cambio político»; e aproveitando a conxuntura do momento activar unha nova oferta política «ao servizo da xente», equivocáronse de plano ao pensar que para alcanzar esa meta bastaba con unir a cidadáns «indignados», en candidaturas instrumentais para gañar as eleccións e ocupar o poder, pois non era suficiente con utilizar o relato sobre a corrupción e a crise cando faltaba estrutura organizativa acorde á finalidade do proxecto.

Carencia que lonxe de resolverse veu complicarse en maior medida cando na primeira Asemblea de Vistalegre establecéronse as pautas de xerarquía e control interno da organización no contexto dun proceso de verticalización onde os círculos, perdían a condición de distintivos da nova política para converterse nun mero referente testemuñal.

Circunstancia cuxo impacto menoscabou a ilusión dos que creron de partida que con PODEMOS estaba ideado un novo estilo de facer política sen risco a que as súas formulacións vísense alterados pola mala praxe dos vellos hábitos dos partidos da caste. 
Unha deriva que paradoxalmente máis que ser instada externamente, na súa ambición foi propiciada polo propio Secretario Xeral que non reparou en liquidar toda disidencia partidaria da descentralización e horizontalización ou decapitar a todo aquel que se resistiu a converter a formación morada a en un partido clásico de marcada raizame comunista; unha purga consumada en Vistalegre II cando no seu determinante pulso polo poder desfíxose de boa parte do núcleo fundacional.

Tan sucesivos e complexos avatares fixeron crecer a decepción de quen comprobou como a idea orixinal de Podemos desvanecíase, unha frustración que se acentuaba ao evidenciarse que electoralmente a consecuencia dos seus efectos non só estancaba o seu crecemento nas urnas senón tamén aceleraba a súa esborralle, unha deterioración que non terá volta atrás en tanto se manteña no seu seo o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa aplicando a descentralización do partido para que as decisións tómense de abaixo cara arriba e non ao revés.

Pois sobra dicir que o actual formato, o PODEMOS piramidal é a antítese do que en esencia patrocinaba a primacía dos círculos; o que vén certificar sen extremaunción a defunción da súa continuidade política.

6 jul. 2019

Ao PSOE ráscanlle as marchas

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia



Aínda sen mediar impedimento de inhabilitación, para desempeñar cargo público, eticamente, é un despropósito a concorrencia electoral e o exercicio de representación política de quen incorreu en quebrantamento de condena firme.

Salvando o sobresemento, no procedemento penal a sentenza é quen pon punto final a todo proceso xudicial, que de resultar condenatoria e firme é de obrigado cumprimento, pois suposto contrario ,é dicir de quebrantarse, estaríase a incorrer noutro ilícito penal por incumprimento da condena imposta, ou o que é o mesmo, por ataque á función xurisdicional no seu específico labor de executar o xulgado.

A Xustiza desempeña a función máis axeitada  na resolución dos conflitos, agora ben, para facer efectiva a súa condición de servizo público eficaz, teñen de utilizarse todos os resortes posibles ,de tal xeito que se garanta o cumprimento das resolucións ditadas por aqueles que teñen conferida tal función; e iso debe ser así porque a democracia fundaméntase non só na división de poderes senón no sometemento de todos ao imperio da Lei e por conseguinte ao estrito cumprimento das resolucións xudiciais.

Por tanto a obrigatoriedade de cumprir coa disciplina legal é de “todos e todas” sen excepción, aínda que, quen desempeña a función política aténdose ao compromiso ético que teoricamente ten establecido coa cidadanía non só debese acatala senón velar polo seu estrito cumprimento, un obxectivo de difícil consecución nun país onde o sentido da moralidade está conectado coa cantidade de engano co que os representantes institucionais atópanse cómodos.

Tal indicador non ten visos de cambiar, pois para que así fóra, a ética e a política terían que circular na mesma dirección, situación oposta ao que asiduamente está a suceder, tendo en conta que ante o desmedido interese por ocupar un cargo e permanecer nel, os partidos políticos lonxe aplicar unha óptima selección de candidatos con garantía de bos principios e valores éticos, seguen promocionando os perfís menos apropiados para o desempeño da devandita actividade o que facilita a proliferación de comportamentos antiéticos no ámbito público, dando pé a que a cidadanía deixe de confiar nos seus representantes e mesmamente  nas institucións.

Esta falta de control favorece que o acceso á función política sexa un sumidoiro do mais infecto, chegando ao colmo que no concello de Fene a implicación nun quebrantamento de condena xudicial, non foi obstáculo para acceder á función política vía aspirante á Alcaldía, aínda que a maioría dos electores eran totalmente alleos aos complexos lances coa xustiza e ao despropósito engadido que só sabían a súa condición de cabeza de lista a proposta por un determinado partido político.

Se a iso agregamos o distanciamento entre a política e a cidadanía, o anoxo do pobo polo extravío da súa finalidade e o seu afastamento do ben común, tal circunstancia condúcenos a reformularnos en corrección quen pode exercer a política e en que condicións debe facelo.

Cando polo ben xeral é crucial ter aos mellores á fronte da política non se pode dar continuidade á mesma dinámica para a selección dos aspirantes que en recomendable corrección debe seguir outros canons que favorezan determinar quen pode estar na política profesional , de que modo e con establecemento de límite de temporalidade; pero ademais, hase de transparentar todo signo de opacidade, por iso é polo que quen aspire a ser político, pola súa condición de persoa pública ao servizo da comunidade debe asumir , que a sociedade ten de estar ao corrente de toda a súa vida pública, acceso ao seu currículo oculto en aras a despexar toda incógnita, do mesmo xeito que referencia expresa do seu nivel de ética.

Á vista dos feitos todo vén indicar que aquelas promesas de rexeneración que no seu conxunto proclamaban as organizacións políticas garantindo exemplaridad e transparencia, volvéronse papel mollado, pois resulta evidente que nos últimos tempos o debate sobre o particular desapareceu do discurso político, poñendo de manifesto que foi mais unha moda pasaxeira que a intención de crear as bases de sustentación dun sistema democrático solvente, e así, cando a situación  política segue a ser a segunda preocupación dos cidadáns non só apárcase o debate sobre a súa  rehabilitación  senón que se aproveita o estancamento para afianzar a colonización que os partidos fan das institucións, e con iso o control interesado da xestión cotiá da administración.

Unha vez máis os males estruturais da política española quedáronse en rexeneración interruptus, e como referente, no concello de Fene un PSOE á vella usanza instálase no esperpento facendo caso omiso ao quebrantamento da lei e favorecendo para mais inri o amarre institucional da dereita .