18 feb. 2018

Estou a falar de Fene

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Fene que chegou  ser referente mundial do sector naval , paradigma global de dinamismo industrial e do ascenso social sustentable, pasou do apoxeo ao declive, sen que tras catro décadas os artífices políticos do desastre fixesen o mínimo xesto en favor da súa reactivación efectiva.

Que o emprego, a poboación e a economía están intimamente ligados. é unha realidade que no concello de Fene coñecemos perfectamente desde moito tempo atrás, e iso como consecuencia dos dramáticos avatares sufridos polo municipio a principios da década dos 80 que derivaron na destrución do que foi ata entón o seu cardinal sector produtivo, e á vez arranque da súa evolución anterior.

Compre  referir que desde a década dos anos 60 do século pasado favorecido polo auxe do seu emerxente sector naval, o Concello, experimentou unha evolución demográfica alcista cuxa tendencia se mantivo durante un período de case vinte anos, e cuxa culminación, ten  de fixarse no ano 1986 por ser este o momento que duplicando case os habitantes de principios do período, a poboación municipal aproximouse aos 16000 habitantes.

 Un referente de esplendor sen parangón, que paradoxalmente, pasado o tempo transformouse en punto de inflexión e inicio do seu decaemento, como consecuencia da imposta reconversión da súa esencial actividade produtiva, que motivou desde o primeiro instante que o concello perdese un 14% do seu censo de poboación ata situarse nos seus actuais 13.110 habitantes, unha contía en clave descendente, e de partida, sen perspectivas de recuperación.

O desmantelamento do estaleiro Astano e os efectos colaterais inducidos,  fixo que aspectos como a mobilidade xeográfica dos seus excedentes e a masiva perda de emprego desatase unha persistente tendencia á baixa demográfica ata o extremo de levar o seu censo municipal a unha poboación inferior á existente corenta anos atrás.

Para maior complexidade, as previsións que barallan os máis reputados demógrafos máis que indicar un cambio de traxectoria en positivo son para botarse a tremer, tendo en conta que as mesmas veñen revelar que o peor aínda está por chegar; e a pesar de tan desalentadoras expectativas, o certo é que ante tal conxuntura ninguén fai nada por poñer remedio ao problema.

Tal é o deixamento, que nin se elaboran diagnósticos, nin se revisa o planeamento  xenuíno, e por tanto tampouco se aplican terapias para cambiar o rumbo da situación.

Aspectos indicativos do desinterese xeneralizado sobre o particular, e moi especialmente, da total despreocupación por establecer de forma responsable un gran pacto político e social dirixido a combater tan prexudicial fenómeno, e impedir con iso que a demora na toma de solucións converta a cuestión en irreversible.

 Se así non fóra, a diminución demográfica que está a causar no devir municipal a interminable crise industrial, de ningún xeito tería maiores efectos nin tan impactante significación estatística de mediar un mínimo de predisposición política para a súa resolución, pois Fene é máis que ningún outro, o concello do ámbito territorial galego que reúne as mellores condicións para a súa reactivación, polo menos iso indica o feito de ter un 5,5% da súa superficie total clasificada como solo industrial consolidado, con vantaxosa localización estratéxica como achega dinamizadora e optima condición para cumprir a función de enclave industrial de referencia.

Oferta de solo que facilita a instalación ou diversificación de novas actividades económicas, e con iso a reactivación municipal; pero se aínda así se mantén idéntica tónica, entón debe resultar obvio que non é a planificación territorial o que falla, senón que o mal do noso estancamento hai que buscalo exclusivamente na apatía institucional causada polo comportamento dunha clase política de minguada capacidade executiva e sen a mínima predisposición por reconquistar e vitalizar o tecido produtivo, a pesar dos pernicioso efectos que a súa indolencia induce no futuro do concello e das súas xentes.

Agora ben, en tanto se manteña infrautilizada e cativa a ampla bolsa de solo industrial ocioso de titularidade pública e as decisións políticas sigan a depender  dos mesmos de sempre, resultará imposible que Fene poida tirar rendibilidade das súas potencialidades endóxenas, por ser tales límites os obstáculos que impiden consumar unha reindustrialización acorde á demanda.

Xa que logo, de persistir nesta tónica folga dicir que será materialmente imposible xerar emprego,  e sen alcanzar este obxectivo por mais expectativas vantaxosas que se difundan, resultará totalmente inviable calquera intento de recuperación a nivel demográfico;  impedindo con iso toda probabilidade para que quen vive en Fene teñan garantía de futuro e poidan botar raíces na súa localidade.

Mal imos por iso, se ao xa referido engadimos a revolta desencadeada recentemente polos gregarios locais do PP e o PSOE, quen despois de ter actuado  como cómplices do proceso, agora de novo en comandita, tentan o asalto á Alcaldía vía Moción de Censura, coa única finalidade de facerse co poder municipal para desde alí neutralizar toda reivindicación orientada á reactivación industrial do Concello

Por iso, a expurga destes políticos municipais debe ser entendida como unha esixencia terminante…!!!!


9 feb. 2018

De Guindos, ou a recompensa á austeridade

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A incorporación do ministro de Guindos á cúpula dirixente do Banco Central Europeo é reflexo da omnímoda hexemonía que exerce o poder financeiro sobre a economía, e da absoluta  incapacidade política para desempeñar o control democrático da mesma.

Glosada nos seus xustos termos a democracia española non pasa de ser unha denominación conceptual sen proxección nin alcance real, e todo porque en cadranza coa súa instauración, entrou en escena o neoliberalismo, que pola súa condición de realidade antagónica impediu desde o primeiro momento o funcionamento efectivo desta , por canto, os grupos de poder económico que o conforman, en propia vantaxe foron os que impuxeron as regras de xogo imposibilitando con iso que a acción política respondese á vontade e aos intereses da cidadanía.
Realidade que expresa con toda crueza a prescrición da función social da democracia como consecuencia do control crecente e preferente da actividade política por parte do establishment financeiro.

Boa mostra de tal percepción é a presentación da candidatura de Guindos para a vicepresidencia do BCE, pois con tal obxectivo o que o Presidente Rajoy vén renovar é a aposta do seu Executivo pola continuidade do neoliberalismo e o referendo ás directrices da Troika.
Ninguén mellor para afrontar tal labor que o candidato proposto, ao tratarse nin máis nin menos, que do ex director en España e Portugal do crebado banco de investimento Lehman Brothers, e por conseguinte, do máis acérrimo defensor o dogma neoliberal, como testifica a súa prusiana disciplina na aplicación das políticas de recortes, a regalía do rescate da banca ou o "milagre de recuperación económica" a base de acentuar a precariedade laboral, cuxas prácticas situaron a un terzo da cidadanía en risco de exclusión social a par de incrementar a desigualdade entre os máis ricos e os máis pobres

É por iso que a proposta de promocionar ao ministro de economía non debe causar maior sorpresa, por ser norma estendida que desde os centros de poder do neoliberalismo sitúense pezas da súa órbita na dirección executiva dos Estados e das súas institucións, tal é así que no marco do noso ámbito non só foi recompensado o agora postulado De Guindos coa máxima responsabilidade da economía do país.
Pois por idéntica norma, gran parte dos labores económicos do actual goberno do PP son desempeñados igualmente por xente que provén de axencias de cualificación ou grandes corporacións empresariais, que non son outras, que as mesmas que coas súas prácticas están a manobrar permanentemente coa única finalidade de socavar a estabilidade do país para así acrecentar os seus beneficios.

Tense de entender por tanto, que o desembarco de Guindos na cúpula do Banco Central Europeo (BCE) máis aló dun ascenso engadido á súa carreira profesional, é unha estratexia deseñada expresamente desde o establishment coa finalidade de reforzar o dominio neoliberal na entidade que xestiona a política monetaria da Unión Europea, e así desde esa institución autónoma, exenta de control democrático, seguir campando ás súas anchas e influíndo como ata agora na operativa política da UE, en liña a potenciar a primacía dos poderes económicos e financeiros en contra do desenvolvemento social dos pobos e así facer prevalecer que a austeridade soportada pola maioría uns sexa a opulencia deles mesmos.

O fracaso do modelo económico apadriñado polo neoliberalismo non só deu ao traste co Estado do Benestar senón que demostrou con fartura ser inservible como solución á crise da súa propia colleita, ata o extremo que a súa aplicación lonxe de achegar solucións está a conducir ao país a unha situación económica que non é sustentable nin económica nin políticamente; e iso ocorre porque  a maioría das institucións da UE, depreciando a defensa a cidadanía pasaron a representar en exclusiva os intereses dos grandes emporios empresariais.
Sendo especialmente significativa a actitude do Banco Central Europeo cuxas arrevesadas prácticas financeiras son unha expresión evidente de como o público está a servir esencialmente para satisfacer intereses privados.

Ao parecer hai quen non chegou a percibir que o neoliberalismo é andróxino e que a súa única patria é o diñeiro ; iso vén a conto a fin de interferir nas deslavazadas opinións manifestadas desde o foro político sobre o nomeamento do candidato De Guindos, e a disparidade entre os que diverxen da súa postulación aducindo motivacións de xénero, ou os que referendan a mesma por coincidencia da identidade patria, sen reparar que o problema non é o designado senón o que porfiadamente defende e representa .

Para entender a motivación do seu ascenso temos  de analizar o proceder dos seus valedores, para quen os intereses económicos prevalecen sobre a acción política sen que por tanto a lóxica especuladora do diñeiro teña fronteiras , e iso obedece ao mínimo rol que a política desempeña na gobernanza do Banco Central Europeo que na súa falta está controlado maioritariamente por un staff de marcada traxectoria neoliberal, e nesta tesitura De Guindos cumpre con todos os requisitos para desempeñar a función de substitución e garante da continuidade do sistema.
Todo este despropósito prodúcese con a escandalosa complicidade das formacións políticas PP e PSOE, pola súa renuncia expresa a exercer o control democrático da situación e poñer en mans do poder financeiro o futuro do país



2 feb. 2018

A Hispania discordante

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Mentres o presidente Rajoy desde a uniformidade neoliberal, segue a velar  pola saúde dos poderes financeiros, o seu homónimo portugués, planta cara á austeridade obtendo coa súa políticas de crecemento un despegamento socio económico sen precedentes

Cando tras a crise o que necesitaba o país para a súa resurrección era a aplicación de estímulos económicos mediante o aumento de salarios e o incremento do gasto público, o goberno de Rajoy optou por empregar políticas de recortes e austeridade como receita de solución, e como non podía ser doutra maneira, o resultado que non se fixo esperar concluíu nun rotundo fracaso, causando cos efectos de a súa repercusión un enorme dano na nosa economía, e iso é así, por mais maquillaxe de resultados que se nos queira facer tragar

 A dirección seguida foi a indicada por ortodoxia neoliberal que guiou en todo momento a folla de ruta do Executivo do PP, que contra toda racionalidade responde expresamente a criterios políticos que non a preceptos monetarios ou económicos; e como queira que a doutrina neoliberal é a que domina as institucións de gobernanza do euro, e os seus defensores sosteñen que o noso atraso vén causado pola falta de competitividade, por uns salarios excesivos , e un desmedido estado de benestar, tentan remediar a situación aplicando o que eles denominan "reformas estruturais" cuxo contido atende expresamente ás esixencia do establishment europeo que elevou esta ideoloxía a categoría de dogma de obrigado cumprimento.

Negar que o estancamento económico de España vén dado pola falta de demanda e atribuír que os males son causa da excesiva intervención pública na economía, é un desvarío anacrónico, un desbarre propio de secuaces do ultraliberalismo, os mesmos que interesadamente ocultan agora que foron eles coas mesmas políticas quen marcou o rumbo do país durante os últimos trinta e cinco anos, e por tanto, os directos responsables do seu naufraxio. Non sendo de recibo  que coa utilización de idéntico método e doutrina postúlense de novo como redentores do problema.

A persistencia do neoliberalismo da man de Rajoy fixo que durante o seu mandato superásese con fartura o peor dos escenarios, ao ser cando por vez primeira na historia, o endebedamento público rompeu a barreira do 100% do PIB, circunstancia que nos levou ao extremo de facer que o Estado para financiarse houbese de endebedarse en maior medida que a riqueza xerada pola economía nun ano. e todo, pola repercusión que supuxo na nosa economía a decisión de rescatar o capital financeiro contra os intereses da maioría, unha medida que por desatinada levou a situar a nosa débeda pública na descomunal cifra de 1,31 billóns de euros, ou o que é o mesmos 30000 euros ás costas de cada habitante.Todo un síntoma de deslealdade patria e de agrandamento da desigualdade.

 Con todo o que levan preconizado en favor da causa os defensores do neoliberalismo asumindo ademais a política de austeridade como propia, o certo é que a realidade dos feitos veu  a confirmar que nin coa aplicación de severos axustes fiscais, nin co control das contas publicas e a inflación, a economía do país mostrou síntoma algún de reactivación. Nulo resultado que non deixa dúbida á súa condición de fracaso e esixe á vez a entrada en escena dun modelo inclusivo como solución alternativa, e liña co actuado no veciño Portugal e cuxas resultas falan positivamente por se mesmas.

A alianza lusitana das forzas progresistas e de esquerdas foi capaz de demostrar con feitos que o neoliberalismo que someteu ao seu país a unha brutal terapia de austeridade foi unha completa falacia, que non forneceu solución algunha no seu longo período de aplicación, en tanto, coas políticas de crecemento impulsadas desde o bloque do actual Goberno oposto a tal ortodoxia económica, a metade de lexislatura logrou entre outros éxitos , reducir á metade o déficit fiscal, á vez de elevar os salarios e as pensións a empregados e xubilados, e rebaixar cuantiosamente o desemprego ata un 9,4% nun marco de estabilidade ,é dicir, xusto o oposto ao que está a ocorrer en España coas políticas de austeridade do PP.

A recuperación económica de Portugal polo vantaxoso dos seus resultados é un precedente que está a crear resquemores no foro da Troika, cuxos membros observan con preocupación a evolución da política progresista lusa, moi especialmente polo seu "efecto dominó" cara a outros países da Unión, por canto coa súa propagación non só perdería forza de autoridade os estrategos financeiros que moven actualmente ao seu antollo os fíos da economía global senón moi especialmente polo risco que a súa conversión en referente faga saltar en cachizas o modelo neoliberal, e por riba o gran negocio que a súa vixencia achégalles.
De todos os xeitos a reprodución do que esta ocorrendo politicamente en terras lusas pode resultar un todo testemuñal se a esquerda socialdemócrata aliñada actualmente co neoliberalismo, non rompe amarras e opta pola representación da maioría social; pero aínda así, se en paralelo as forzas de esquerda na súa diversidade non son capaces de establecer acordos mais alá da discrepancia e crear un marco de lealdade na súa acción política, todo intento de conformar un goberno progresista e de esquerda á portuguesa será materialmente imposible.

Desenlace que fará inviable afrontar políticas para o benestar dos cidadáns, e que por tanto, perpetuará a continuidade do neoliberalismo 

26 ene. 2018

As entrañas da corrupción

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia


As medidas de rexeneración que preconiza Ciudadanos contra a corrupción, na súa dinámica de disparidade, son de aplicación aos seus rivais políticos, pero non así aos membros do establishment empresarial patrocinadores das súas siglas, aos que apoiará aínda sendo parte implícita da trama corrupta 
A quen coñece os baixos mundos da contratación pública , sabe perfectamente que casos como a Gürtel ou os Es que agora capitalizan a actualidade mediatica non son excepcións puntuais, nin como nos queren facer crer sucesos que se producen aisladamente, pois a corrupción percibida nos seus xustos terminos ha de entenderse como un problema xeneralizado e inherente do sistema, por canto sendo filla da ditadura foi preservada pola transición, a Constitución de 1978 e o modelo económico imperante. aspectos que favoreceron o seu mantemento e continuidade a un ritmo imparable e de constante acrecencia

É por iso que aquí non hai individualidades que vallan, pois o certo é que estamos ante un problema estrutural que só é posible erradicar dando un cambio radical ao sistema, xa que a corrupción en se mesma mais alá dunha cuestión de utilidade económica persoal dun político descarriado, é un todo sistémico, unha norma de aceptación xeneralizada, que o conxunto dos partidos políticos do regimen do 78 veñen utilizando de forma habitual como fonte de financiamento, para así,botando man do control institucional. en compensación primar ás empresas corruptoras con adxudicacións de contratos publicos vantaxosos.

Prácticas que xeran un sobrecusto neste mercado equivalente ao 4,6% do PIB e todo como consecuencia do saqueo público que xeran tales  prácticas e os anómalos e arbitrarios procedementos de licitación.

Por tanto, é evidente que estamos ante unha corrupción estrutural que non accidental, como indiscutible é que para existir corrupción política é imprescindible a intervención de dúas ou máis persoas, cuxa participación , polo menos, haberá de contar con corruptores e corrompidos; iso sí,  ambos corruptos.

Sendo por iso que neste país non se respectan de ningún xeito a regras do Estado de dereito, carencia que facilitou que o poder invisible do diñeiro ilegal fixésese dono da situación ata o extremo de institucionalizar a corrupción, e así, a pesar de ser unha constante a súa propagación, os emporcados pola sombra do delito, políticos e empresarios, mais que asumir a súa implicación nos feitos e en consecuencia aceptar o deber de desaparecer de escena, fan súa a práctica de negalo todo para manterse instalados no poder con uñas e dentes

A corrupción está metida ata a medula na democracia, porque nos últimos 35 anos socialistas e populares na súa alternancia, non só tolerárona senón que coas súas turbias prácticas fixeron que fose crecendo ata ocupar un lugar prominente na vida política. Consolidación que motivou que esteamos carentes de mecanismos de transparencia adecuados para loitar contra esta secuela, facendo que siga tendo carta de natureza o aproveitamento privado do público, no contexto dun sistema que favorece abertamente a impunidade dos corruptos.

Nesta cadea infecta, ademais dos políticos, ocupan un lugar de notoriedade a elite do mundo empresarial pola súa condición de instigadores e cómplices da corrupción.

Pesos pesados do Ibex 35 no ollo do furacán, pola súa implicación en subornos e amaños de adxudicacións de obra publica no contexto de manobras de infracción da legalidade, sen que a pesar dos repetidos escándalos se expurgasen responsabilidades producísense destitucións dos implicados nin investigacións internas sobre os seus actos.

E mentres os destacados membros do establishment empresarial fan uso de tales prácticas, Albert Rivera, o seu príncipe azul, negando as súas connotacións con esta trama corrupta, nun cínico exercicio de ocultación, silenciando a realidade, non dubida en disfrazar a Ciudadanos como adaíl da honradez e rexeneración política, é dicir, todo un expoñente de patronazgo, de relación de intercambio recíproco de favores entre dúas partes , o Ibex 35 e o seu partido..

A formación laranxa que en aparencia usa como baza a rexeneración a ruptura coa 'vella política', parece non estar polo labor de uniformar criterios en materia de corrupción, polo menos así se deduce da disparidade de trato que expón entre os procesados políticos e os de carácter empresarial, pois mentres que para os primeiros esixe a aplicación de medidas fulminantes exclúe de idéntica disciplina aos membros do establishment empresarial patrocinadores do seu partido, aínda cando como "vinculados á corrupción" debese impedírselles seguir accedendo a contratos públicos.

É por iso que deixarse engatusar electoralmente por Ciudadanos dando por certo a súa enganosa mensaxe de marketin, é reincidir no erro de brindarlle unha nova oportunidade ao neoliberalismo, e con iso, á diminución de gasto público, á continuidade das políticas de austeridade e á privatización dos servizos, é dicir, seguir a referendar o desmantelamento do Estado de Benestar.



22 ene. 2018

As pensións na picota

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia



O PP ten desatado un ataque directo contra o sistema pensións, na súa estratexia de derriba desta peza crave do estado de benestar, saqueando o Fondo de Reserva para taponar a fenda xerada pola dispensa do rescate bancario 

Non hai dúbida algunha que a crise do neoliberalismo danou de forma espiñenta o mercado laboral. como así veñen revelar os datos históricos ao constatar que os efectos de contracción do emprego e o inducido aumento do desemprego afastaron a moitas persoas en situación de inactividade, con repercusión mais notoria na esfera dos traballadores de maior idade, que convertidos en parados de longa duración víronse condenados a un desterro laboral sen retorno; resultando que a pesar de tan negativo impacto, na actualidade, os que foron incapaces de predicir aquela desfeita son os mesmos que agora están a pontificar en como darlle solución.

Tan impactante  prexuízo  debeuse  a que  o desaxuste entre a oferta e a demanda non  só acentuou a vulnerabilidade  dos  integrados neste perfil de idade, senón que anulou toda solución paliativa, e así, aínda cando o numero de empregos aumentou nos últimos tempos  en ao redor de medio millónde postos, o desemprego neste segmento laboral é maior que nunca, facendo que as súas  perspectivas de reinserción sigan estancadas en niveis moi baixos, e por tanto sen trazas de saída,  o que lles aboca irremediablemente  a abandonar  o mercado laboral.

Pero a prolongada viaxe pola ruta dun desemprego sen punto final, non só induciu perda ou diminución de ingresos e a definitiva interrupción da carreira laboral, senón que colateralmente, ao tratarse de traballadores próximos á idade de xubilación, a forzada e dilatada estadía nunha conxuntura de precariedade permanente, foi con moito, a peor das continxencias para o futuro da súa pensión, tendo en conta que a negativa repercusión dos seus efectos alcanzou a recortar o seu importe en mais dun 45% do que lle correspondería de non truncarse as súas expectativas polos efectos dunha mala praxe política.

Por canto,  sabido é que o tempo de interrupción   da actividade profesional   de calquera traballador, é unha temporalidade que a todo efecto está excluída oficialmente da  súa vida laboral,  pois o  contido da mesma só inclúe os períodos activos, e excepcionalmente  limitadas fraccións da súa permanencia no desemprego,  sendo  ese ciclo  agrupado o que conforma a efectos reais os seus anos de cotización  e establece o seu dereito   ou  non  a percibir unha pensión contributiva

É dicir, que as interrupcións de cotización aínda sendo alleas ao seu implícito, paradoxalmente, si son aplicables como penalización no cálculo da pensión, pois a pesar da incongruencia da súa utilización, as denominadas lagoas de cotización, contra toda racionalidade, si son utilizadas para determinar o importe neto de prestación por xubilación.

Isto vén significar que  se está  procedendo vía "estafa"  contra  os pensionistas que non puideron cotizar nos últimos anos, co agravante que os artífices de tan anacrónica medida   non son outros  que os propios políticos  que co seu indolente proceder foron  os  causantes da situación de precariedade    laboral  que sofre  o conxunto dos membros  do  sector produtivo e  moi especialmente os integrantes  deste colectivo de risco.

Tomando especial relevancia na actualidade  o  elevado número de afectados maiores de 55 anos que polo feito de non atopar traballo ou ter que cotizar de forma esporádica, como consecuencia do sometemento a tan arbitrario correctivo ven rebaixada a súa pensión a índices de miseria, a pesar de ter contribuido en moitos casos máis de 30 ó 35 anos á caixa da Seguridade Social.

É por iso, que por mais que se insista en atribuírlle obxectividade á regra, o certo é que a súa aplicación produce efectos aleatorios e verificada distorsión dos principios de proporcionalidade e contributividad ,tal é así, que na actual tesitura persoas con equivalencia de nivel, traballando os mesmos anos terán pensión diferente cando se xubilen, e iso pola negativa alteración que xeran as lagoas de cotización, cuxa repercusión pode inclusive ocasionar agravios comparativos mais significativos ao beneficiar a afiliados que aínda tendo menos anos cotizados non estivesen afectados por intervalos de cotización

O esperpéntico é, que despois dos malos tratos  inflixidos   a este colectivo de traballadores que se viron dobremente castigados polas crises dos últimos anos e por tanto afectados  na súa xubilación pola repercusión das referidas restricións,  sexa agora o PP quen a través dunha declaración de intencións maniféstese decidido a cambiar as tornas  flexibilizando o  escollemento dos anos que engloben o cálculo da Pensión de Xubilación, para que deixen de ser de inclusión forzosa os últimos  da vida laboral.

Ademán, que puidese ter  trazas de  verosimilitud   de non ser polas  reformas   do sistema público de pensións dos anos  2011 e 2013 do PSOE e o PP, que ademais  de inducir   considerables  recortes nas  pensións,  ao aplicarse  en paralelo   co reformado  articulo 135 da Constitución e  o  transfondo de  baleiramento  da hucha das pensións levado a termo polo executivo de Mariano Rajoy,  tal conxugación puxo  ao descuberto as verdadeiras intencións  do colectivo neoliberal  que non son outras que acentuar a  precarización  do sistema para así argumentar o seu  desmantelamento

Sendo obrigado como solución   reverter as referidas reformas  e devolver a orixe a contía  do  Fondo de Reserva indebidamente subtraída para o ilícito financiamento do controvertido rescate bancario

15 ene. 2018

Os franquiados do 78

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Mentres o Goberno siga a ser unha franquía do neoliberalismo e en substitución o pragmatismo de Estado non tome as rendas do poder, toda referencia do Executivo á reactivación económica non pasará de ser propaganda en diferido dos mercados

Os frecuentes alardes utilizados polo Presidente Rajoy para difundir o que el define como boa marcha da economía, mais que plasmar a realidade da situación económica son a expresión triunfalista da súa nefasta xestión á fronte do Executivo, que nada ten que ver no substancial cos tan halagüeños resultado publicitados, pois non debe pasar desapercibido que tras a –eterna escusa – da crise non hai resurrección posible, por resultar inverosimil que o neoliberalismo como matriz  desencadeante da mesma poida ser á vez receita de solución.

Que tal probabilidade non é real, ten a súa confirmación en que a referida ideoloxía é sen ningún xénero de dúbida o factor causante de todos os nosos problemas, pois ademais de orixinar  a crise económica fixo extensiva a súa afección á esfera política, de modo que a súa repercusión reduciu a mínimos o poder de Estado e con iso toda probabilidade de cambiar as cousas a través das urnas, ao facultar que as grandes corporacións e os seus donos exercesen como administradores de facto do poder, e en tal condición tivesen atribución conferida para marcar as pautas e facer o que lles viñese en gana , pois ao domesticar aos seus acólitos políticos e convertelos en gregarios da súa causa, neutralizaron a función da democracia facendo da mesma unha representación teatral.

O dominio sobre a política deste sistema que beneficia a uns poucos a expensas da maioría, é de tal calibre que o poder real está a ser exercido na súa totalidade polos xerarcas dos mercados, sen que o Goberno que segue ostentando o poder formal teña capacidade algunha para contrarrestar a intromisión destes intrusos na cousa pública, nin tampouco o mínimo interese en facelo.

Feito que se fixo totalmente evidente tras a recente comparecencia ante a Comisión de Investigación da crise financeira do Congreso dos Deputados, onde os exministros de Economía Rodrigo Rato, Pedro Solbes e Elena Salgado a través das súas respectivas intervencións, a pesar da ambigüidade, ademais de recoñecer non ter actuado coa dilixencia debida, admitiron carencia de autoridade para impoñer a súa xerarquía, e con iso, que se viron relegados no desempeño da súa función polas dinámicas especulativas dos mercados financeiros.

As circunstancias non variaron en absoluto cun acólito dos mercados como de Guindos á fronte do Ministerio de Economía , quen ademais de prorrogar a dinámica de inxerencias, actuou ao ditado da elite financeira na elaboración do triunfalista balance de reactivación económica, ese libelo que aos catro ventos tenta agora promocionar o Presidente Rajoy, quen a pesar que a realidade dos feitos canta ao revés mantense nos seus trece tentando convencer á cidadanía da veracidade do seu contido, e de que os logros alí referidos son resultado do seu abnegado labor.

A pesar dos intentos de terxiversar a realidade o que xa non ofrece dúbida algunha, é que aínda tomando por asalto o poder político, a aplicación da ortodoxia neoliberal non serviu de nada para protexer a España fronte á crise, máis ben todo o contrario, abriu a porta ao completo para axilizar a súa chegada, ocasionando con seu impacto un desastre sen precedentes cuxas consecuencias a tempo presente mais que apuntar visos de reactivación,- á marxe de dislates estatísticos de conveniencia -, veñen indicar que para a gran maioría dos cidadáns, a situación económica mais que reportarlles síntomas de melloría empeorou as súas condicións de vida a pasos axigantados

E iso ocorre porque os promotores do receitario ultraliberal de aplicación, como mandatarios da situación son quen establecen as pautas e postulan que a economía debe interpretarse como exitosa cando reporte beneficios suculentos aos mercados, aínda cando, para a súa consecución haxan de anularse politicamente aspectos relacionados cunha correcta distribución da riqueza , e impedir á vez que a xente con desvantaxes no sistema poida dispoñer da protección debida para sortear as dificultades e dos medios necesarios para vivir dignamente.
Realidade que non se pode acalar por mais exclusión mediática que se queira facer das voces discordantes.

Por mais ardor que se empregue en eloxiar a súa eficacia, o que o modelo neoliberal puido dar de si, xa o deu, sen que da súa aplicación póidase concluír nada positivo, existindo na actualidade sinales indicativas que o modelo mais que rexurdir das súas cinzas fai crebar a súa estrutura, como pon de relevo factores tan significativos como a complexa situación da Débeda Pública situada en máximos históricos, cun endebedamento institucional xerado no transcurso da últíma década que excede con fartura dos 750.000 millóns de euros..

Tendo  de engadir a iso para maior despropósito, a incesante redución do investimento público, que pechou o último exercicio establecendo o mínimo histórico dos últimos 50 anos coa mais baixa proporción sobre o PIB do período, que sitúa a España como o país con menor índice de achega de toda Europa, sendo expresivo de tal complexidade a redución dun 38% en investimentos sanitarios, o 52% nas de carácter educativo e un 63% no tocante a actuacións infraestructurais .

Sen esquecer outro desenfreo, tal foi a xeración dun buraco no sistema de pensións de 100.000 millóns de euros que fai que a Seguridade Social quede sen patrimonio tras seis anos de déficit e que o resultado de o seu balance arroxe uns activos en negativo por importe de 176 millóns; delicada situación que de tratarse dunha empresa estariamos a certificar a súa quebra.


Iso resume a inutilidade do neoliberalismo, aínda que para os neoliberais de pedigree como Rajoy, tan controvertidos resultados son un síntoma de crecemento económico.

7 ene. 2018

O secuestro da xustiza

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Insistir en dar visos de autenticidade á separación de poderes e á independencia do poder xudicial, resulta un completo anacronismo, especialmente, cando os propios xuíces en adecuación ao seu nomeamento son apareados politicamente como conservadores ou progresistas.
Segundo refire a Constitución, o Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ) é o órgano de goberno do Poder Xudicial, engadindo respecto diso que a súa principal función é velar pola garantía da independencia dos xuíces e maxistrados fronte aos demais poderes do Estado.

Interpretado o contido tal cal consta na súa redacción, non parece ofrecer dúbida algunha a súa finalidade e labores con respecto a a formulación da separación de poderes, que posibilite que cada un dos tres poderes do Estado (executivo, lexislativo e xudicial) dispoña da necesaria independencia para poder garantir o control dos uns polos outros, de tal xeito, que imparcialmente o poder xudicial sen ataduras políticas, chegado o caso, poida defender á cidadanía fronte as arbitrariedades dos seus gobernantes.

Pero o que aquí está a ocorrer difire nos substancial de tal interpretación, pois como vén sendo usual os escasos aspectos positivos que os lexisladores constituíntes incorporaron á Carta Magna do 78, ao primeiro de vez foron modificados politicamente cara á peor das súas versións , e así, cando para garantir a independencia do órgano de autogoberno interno do Poder Xudicial establecíase no seu implícito que dos vinte vocais a elixir para a súa conformación tan só oito xuristas de recoñecido prestixio serían seleccionados en iguais partes polo Congreso e o Senado; mentres blindaba toda interferencia política sobre o nomeamento dos doce xuíces restantes.

Aínda así, a pesar que a primeira Lei Orgánica do Poder Xudicial da etapa constitucional, establecía que os membros da cota restante, é dicir - os doce vocais xuíces- serían elixidos por todos os Maxistrados e Xuíces que se atopasen en servizo activo, mediante voto persoal, igual, directo e segredo, e por tanto sen intervención dun só político, o certo foi que a aplicación de tal modalidade tivo un curto percorrido, pois aínda sendo expresión xenuína dun auténtico Estado de Dereito tal aplicación non durou máis de cinco anos, e todo porque o carácter totalitario da maioría dos nosos políticos nunca puido soportar a función dun poder xudicial independente nin o imperio da lei aplicada nos seus xustos termos.

Iso foi o que motivou que o órgano de goberno da Xudicatura vise alterada a elección dos vogais xudiciais a través dos xuíces, por un sistema de elección parlamentaria en consonancia coa reforma da lei orgánica de referencia levada a termino polo PSOE en 1985. O que supuxo un asalto político ao poder xudicial coa finalidade de poder interferir de cheo na súa estrutura, mediante a designación dos vogais que puidesen resultar afíns, e así controlar o órgano de goberno do estamento xudicial, os nomeamentos xudiciais e as competencias relativas á responsabilidade disciplinaria e estatuto profesional de Xuíces e Maxistrados.

A pesar da súa incoherencia, o Tribunal Constitucional validou vía sentencia o contido da referida reforma establecendo como excepción matices restritivos sobre intercambio de cotas partidistas e repartición de vogalías xudiciais entre os distintos partidos políticos; salvagarda que en absoluto foi tida en conta como evidencia o feito que desde a súa entrada en vigor a composición dos sucesivos Consellos do Poder Xudicial, a designación política dos seus membros estivo baseada no mercadeo de cotas partidistas en aberta transgresión cos preceptos da propia Constitución, unha actitude que delata o nulo respecto pola mesma dunha clase política de dubidoso talante democrático; sendo cómplices de tal ignominia pola súa probada implicación as formacións políticas PP, PSOE, PNV, CIU, e EU.

 Por iso cando como consecuencia dunha odisea de trinta e tres anos de mangoneo e desvarío político, temos a España situada á cola dos países da Unión en independencia xudicial, co agravante engadido de desatender de forma reiterada as indicacións do Consello de Europa sobre a obrigada corrección de condutas no Parlamento para que calquera reforma da Xustiza acoutase a intromisión política e favorecese o cumprimento do Estado de Dereito.

 Á vista dos repetidos incumprimentos e inobservancias, non cabe outra que aliñarse coas esixencias da administración europea pois as autoridades políticas duns Estado membros tales como o seu Parlamento ou o Poder Executivo, por salvagarda das garantías democráticas non deben participar a efecto algún en ningunha fase do proceso de selección do órgano de goberno dos xuíces.

Non sendo de recibo por hixiene xurídica que un poder político implicado na corrupción ata a medula confírase así mesmo atribucións e competencias para a elección do órgano de goberno do Poder Xudicial, non cabendo outra vía por rexeneración democrática que reconducir a orixe a situación deixando sen efecto as actuais normas de aplicación e transferindo o labor electivo da totalidade dos membros do órgano colexiado aos propios xuíces e maxistrados

Mentres tal esixencia non se faga efectiva, folga dicir que todo o relacionado coa xustiza seguirá a ser  pouco serio


30 dic. 2017

Badaladas, uvas e champaña

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia


A causa de que España téñase convertido nun país sen futuro, hai que buscala na primacía do neoliberalismo e na súa utilización da crise como resorte inductor das súas políticas restritivas
Deixamos atrás a onomástica dos santos inocentes, ese día do calendario que rememora a sinistra decisión de Herodes, aquel tirano que para afianzar o seu reinado exterminou a inocentes recen nacidos coa intención de acabar co Mesías como anunciado rei dos xudeus.

Unha efemérides que vinte séculos despois mantense en versión actualizada, aínda cando a xudiada é outra, pois agora o papel tiránico auspíciao o neoliberalismo inspirador do Tratado de Maastricht, unha inocentada de novo cuño consistente en crear unha unidade monetaria á marxe de toda uniformidade política, e cuxa posta en práctica, foi sen dúbida a causa do estado de colapso que actualmente sufrimos pola permisividade outorgada aos mercados financeiros, a quen, ademais de eximir de responsabilidade polos excesos cometidos outorgáronselles plenas atribucións para establecer normas en materia de política económica, do mesmo xeito, que credenciais de autoridade e poder absoluto para impoñer disciplina de interese aos países endebedados co único propósito de satisfacer a súa desmedida cobiza.

Concesións que contaron para a súa instauración coa ignominiosa colaboración dos integrantes dunha clase política afín e os distintos gobernos de corte neoliberal, que voluntariamente, depuxeron os seus contraídos cos electores para desempeñar o papel de cómplices executores de recortes e demais medidas de austeridade, ao só efecto de favorecer o logro de tan perversa dinámica, aínda cando o seu verdadeiro labor debese virar en dirección inversa, esforzándose por establecer unha Europa distinta, aplicando unha nova estratexia de crecemento, retomando o control político da economía, establecendo a uniformidade continental das políticas impositivas, salariais e sociais e instaurando igualmente homoxeneidade de regras para repercutir o financiamento da débeda

 Mentres non se adopten medidas en tal dirección, máis que reconducir o proceso de integración europea, estarase a dar mostras de non aprender dos erros, sen intuír que coa utilización do medicamento incorrecto como as actuais políticas de restrición en recortes salariais e severos programas de austeridade, para nada remediaranse os problemas económicos; pois con tales medidas, tan só acentuarase a inestabilidade agravando a conflitividade social. Caldo de cultivo impropio,  para crear as condicións adecuadas cara a unha reactivación eficiente e responsable.

Téñase en conta que a actual crise económica non tivo a súa orixe en motivos empresariais de actividades afectas á economía produtiva, como tampouco en causas de carácter laboral. Con todo, ambos os aspectos son claves para alcanzar unha resposta política á actual deterioración, sendo necesario proceder coa maior celeridade para lograr o aproveitamento das cada vez máis reducidas sinerxías, suposto contrario o risco de perda de potencialidades pode converter o posible en inviable.

No caso específico do noso país, as referencias non poden ser mais decepcionantes pois desde que a metade do 2007 fixérase eclosionar a crise económica, o ascensor social deixou de funcionar para a xente nova; tal é así, que os nados na década dos oitenta pasaron a ser a primeira xeración que desde a posguerra chegan aos 30 anos con ingresos inferiores aos nados na década anterior.

Retroceso que afectando en maior medida á xente máis nova non deixou inmune ao resto de sectores sociais, que para propia desgraza puideron comprobar como a estrutura que apontoaba as súas vidas perdía solidez e viña abaixo, xerando multitude de prexuízos onde a estabilidade no emprego desaparecía, os ingresos estables deixaban de estar afianzados e o dereito á percepción de pensións públicas expúñase cada vez mais arrevesado

Unha marcha atrás nos niveis de benestar que máis que interpretarse como unha anomalía puntual, percibida nos seus xustos termos debe entenderse como a consecuencia real das prácticas do neoliberalismo, ou o que é o mesmo a supremacía da economía especulativa sobre a racionalidade política.

A complexidade da situación demanda desde a sensatez un exercicio de compromiso e reflexión sobre como cambiar as cousas en vía a afrontar a erradicación do neoliberalismo, e con iso, acometer o desafío de restaurar o contrato social entre xeracións; e moi especialmente, nestes días en que nos enchemos de boas intencións, para así substituír a túzara superstición de crer que por pura maxia de almanaque, o día de fin de ano despois das badaladas, as uvas e a champaña cancélase o pasado para empezar outra cousa, cando realmente non cabe Vida Nova sen crear as condicións de habitabilidade socio-económicas adecuadas.

 O feito de non facelo, ademais de constituír unha desvalorización da democracia, fará que as súas consecuencias resulten dramática para nós e as xeracións vindeiras.



22 dic. 2017

A corrupción suma e segue

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; 

Asignar condición rexeneradora á nova Lei de Contratos do Sector Público cando resulta evidente a súa ineficacia contra a corrupción, é tirar da aparencia normativa coa finalidade de preservar a continuidade delituosa
Segundo exponse no seu preámbulo, o principal obxectivo da nova Lei 9/2017, do 8 de novembro, de Contratos do Sector Público que entrará en vigor o próximo 9 de marzo de 2018, é, “lograr unha maior transparencia na contratación pública”, establecendo ao efecto para a súa consecución medidas tales como a ampliación informativa no perfil do contratante (internet), a supresión do procedemento negociado sen publicidade por razón de contía , a inscrición no Rexistro de Contratos Públicos de toda adxudicación igual ou superior a cinco mil euros e a instauración dun novo procedemento “aberto simplificado” para contratos de escasa contía.

Considerando que a falta de transparencia e a corrupción van da man, toda medida que se estableza en liña a evitar que a opacidade na adopción de decisións faga saltar as sospeitas de favoritismo, corrupción ou arbitrariedade,  sempre resulta benvida.

 Referir non obstante que no contido do novo marco legal, curiosamente denótase un aspecto carencial relevante, tal é o feito de non previr as consecuencias derivadas do incumprimento das referidas obrigacións de transparencia; creando un baleiro normativo que de orixe resta rigor á súa aplicación, e por tanto, fai que de partida a infracción de controis sobre a corrupción, morosidade e a libre concorrencia ao non estar establecidas cláusulas específicas en materia punitiva, resulten canto menos de cuestionable cumprimento.

Lóxica dedución se consideramos que as restritivas e coercitivas medidas que acompañaron ao ata agora réxime de contratación , de ningún xeito lograron o obxectivo establecido, e iso paradoxalmente , por arrastrar idéntica limitación que a nova lei, pois o feito de non precisar estipulacións penais de impedimento, facilitou que políticos sen conciencia do cumprimento do deber optasen por idear mecanismos cos que burlar o marco legal, abrindo con iso vía libre á corrupción institucionalizada como pon de manifesto a actualidade xudicial con expoñentes tan degradantes como os ERE e Gürtel, onde dous expoñentes do constitucionalismo de escaparate como o PSOE e o PP fixeron que o país se atope actualmente varado na corrupción política e sen visos de reflotación.

Para tomar razón da deterioración que vive o país en materia de corrupción é obrigado ter presente que o historial delituoso en materia de contratación non se limita a casos illados senón a un agrupado de condutas perfectamente sistematizadas que veñen sendo utilizadas de forma iterativa desde a Transición, ao só obxecto de recadar porcentaxes económicas por adxudicacións de obra pública e dar cobertura con iso a un modelo de financiamento político en B, unha modalidade que a pesar da súa manifesta ilegalidade foi consolidándose no tempo amparada polos líderes e dirixentes dos partidos do réxime do 78 mediante a utilización de condutas non só corruptas senón marcadamente mafiosas, co agravante de estar camufladas dun halo de simulada legalidade.

Os directos responsables de conducirnos ao actual desastre, son os mesmos que aínda sabéndose causantes da situación a través dunha sibilina manobra tentan culpar ao pobo do que durante décadas foi o resultado da súa calamitosas xestión política ,e todo mediante a argucia de facer crer que os males do país eran consecuencia de vivir por encima das nosas posibilidades, cando o verdadeiro motivo de estar arrasadas as arcas públicas débese esencialmente ás súas ruinosas políticas de privatización das empresas públicas.

Vendidas todas elas moi por baixo do prezo real de mercado, ao que para maior lastre hase de engadir entre outros aspectos, os desmesurados incrementos patrimoniais dos políticos participantes, actualmente blindados tras converter o público na súa suculenta fonte de ingresos.

É por iso que tendo a tales personaxes como artífices, todo o que pode deparar a nova Lei de Contratos do Sector Público é máis do mesmo, pois mais alá dunha adecuación “ sui generis” ás Directivas europeas en materia de contratación, polo demais, lonxe de achegar solucións correctoras reproduce idénticos vicios que os do marco legal que vén a remplazar.

Sendo o colmo do despropósito a exclusión do seu contido daqueles contratos que teñan por obxecto servizos relacionados con campañas políticas, aínda cando os mesmos teñan financiamento público maioritario, un trato de favor que a converte nun documento de nula fiabilidade, nunha mera ilusión baleira de contido práctico, pois iso é o que ocorre cando como no caso presente trátanse de facer “leis” e “trampas” no mesmo texto. 

16 dic. 2017

Unilateralidade enmascarada

A Constitución do 78 asimilada ao aparente auxe da transición, deixou de ser  intocable tras a unilateralidade política que rodeou a reforma do seu artigo 135, que en recondución, esixe un proceso constituínte que coloque os dereitos das persoas derriba  da cobiza dos mercados
A oposición do PP para cambiar a obsoleta Constitución do 78, aínda sabendo que por ser procreada no marco das cortes franquistas está contaxiada no seu contido pola lexislación xestada no seo do antigo réxime; testemuña que para eles, a pesar das arrevesadas connotacións con tempos pretéritos, mantén plena validez, e como acérrimos defensores da mesma farán o materialmente indicible por manter invariable a súa literalidade, salvo que a postulación de mutabilidade veña acuñada polos mercados financeiros cos que se conducen con aberta  flexibilidade.

Conduta que entra en colisión con outros enfoques diverxentes que aconsellan xusto o contrario e que demandan a súa adecuación á realidade dos novos tempos, partindo dun feito contundente, tal é que ao redor dun 65% das persoas que actualmente teñen dereito votar en España non lograron facelo cando en 1978 tivo lugar o referendo constitucional, é dicir, que ninguén dos que actualmente teñan cumprido 57 anos puideron exercer o dereito de sufraxio naquel plebiscito, polo mero feito de non alcanzar a idade regulamentaria para facelo.

Considerando que neste momento son 13 os millóns de persoas que superan dita idade dun total de 36,5 millóns que conforman o actual censo electoral, iso vén indicar que a tempo presente o respaldo efectivo de votantes que referendaron o referendo ha de situarse na cifra efectiva de 7,9 millóns, contía que en adecuación á realidade vén correr o veo para revelar que a Constitución do 78 tan só conta neste momento co referendo do 20% da poboación con dereito a voto, pois os nados despois do ano 60 non puideron facelo, o que indica que 28,6 millóns de cidadáns aínda estando suxeitos á súa disciplina, hase de constatar que non tiveron nin voz nin voto sobre mesma.

Feito que tira por terra a lexitimación esgrimida de forma iterativa desde os foros oficiais ao omitir  intencionadamente a influencia  do cambio xeracional coa intención de dar por certa a mentira e así seguir mantendo que o seu implícito está sustentado por unha maioría da poboación; cando a realidade dos feitos confirma que na actualidade hai menos persoas vivas que votaron a Carta Magna que aquelas que non conseguiron decidir sobre a mesma, e por tanto, argumentos sobrados para insuflar vida á “Constitución dos mortos”, a través dun novo proceso constituínte que contrariamente ao que agora ocorre, sitúe os dereitos das persoas por encima dos beneficios duns poucos.

 Un repaso crítico ao seu acatamento así o transluce, considerando que o cumprimento formalista do seu contexto enmárcase en  aspectos relacionados exclusivamente co ámbito institucional, como as Comunidades Autónomas, as Corporacións Locais, as Cortes Xerais, o Poder Xudicial, o Goberno e a Coroa.

 Non tendo de  pasar inadvertido que no relativo á esfera social, máis dunha vintena de artígos consagrados como dereitos inalienables da cidadanía, foron repetidamente incumpridos cando non vulnerados directamente, como así ocorre cos conectados co dereito á intimidade, a liberdade ideolóxica e relixiosa, o deber e dereito ao traballo, a seguridade social, a redistribución da renda, protección social , sanidade, cultura e moitos aspectos máis, cuxa inobservancia pon de manifesto que o seu quebrantamento continuado lonxe de garantir o cumprimento dos dereitos sociais, induce un demérito na dignidade das persoas que desacredita o seu contido.

A referida  deriva débese fundamentalmente  a que o edificio constitucional do 78 foi construído sen cimentación democrática, circunstancia que induciu unha insuficiencia de solidez estrutural que facilitou a súa debilitación diante a a bomba de reloxería que representou a reforma constitucional do artigo 135, que á marxe da opinión da cidadanía foi imposta parlamentariamente vía urxencia en modalidade de unilateralidade compartida  e consumada a unísono polo PP e o PSOE.

Facilitando a entrada en escena de políticas xa ensaiadas con anterioridade noutras latitudes, cuxa finalidade non foi outra que a constitucionalización da política económica neoliberal de constatables consecuencias anti-sociais e anti-democráticas, un modelo tan sumamente pechado que ademais de restrinxir severamente as marxes de actuación dos parlamentos pechou o paso a toda alternativa de políticas de signo oposto


Unha servil contra reforma constitucional , marcadamente adversa cando non suicida, da que a pesar de todo o Presidente Rajoy segue exercendo de pregoeiro, aínda cando desde a aprobación da súa posta en práctica 
non forneceu efecto algún  nos intentos de reactivar e reorientar o sistema produtivo, nin tampouco como xerador significativo de emprego, e que para maior complexidade ocasionou un impacto mais demoledor no noso país pola súa condición xeopolítica como periferia da eurozona.

Unha contradición mais dos autoproclamados constitucionalistas, pois ao antepoñer a unilateralidade relegando a utilización do plebiscito, puxeron  de manifesto o seu curto percorrido democrático invalidando por inconsecuentes as reprobacións que eles mesmos dirixen a cotío cara ao unilateralismo nacionalista.