13 oct. 2017

Fene: Dexeneración política

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


Os feneses dan maioritariamente as costas ao cambio de alcalde, e instan aos promotores da Moción de Censura   a someter a mesma  a referendo  da veciñanza.

 
En Fene a situación política está que rebenta, pois se ata o de agora   a    tensión entre os corporativos era patente, a Moción de Censura interposta  polo PP  e Somos Fene (en Marea) contra o actual Goberno  do BNG,   veu acentuar aínda máis  o enfrontamento, facendo  que o conflito exceda o ámbito das formacións  políticas  e que de forma extensiva penetre na  sociedade civil  para facerse  protagonista do debate,   cuxos membros    de forma abafadora maniféstanse opostos  a facilitar  o acceso á alcaldía á formación conservadora que lidera  o ex Alcalde Gumersindo  Galego

 E iso,  por que o mandato popular así o determina, tendo en conta que   o 33% dos votos alcanzados pola dereita  nos últimos comicios, máis aló da lei D´Hondt e os seus enxaugues de escrutinio,  é con abondosa diferenza   inferior ao 67% colleitado nas urnas  polas forzas progresistas  e de esquerdas,  sen que    por iso, os edís tránsfugas  poidan capitalizar como propios os  votos obtidos para finalidade distinta á outorgada, pois os electores non  lles conferiron atribución algunha para incorrer en actos  de promiscuidade  política.

De ser así, se conculcaría a vontade dos electores que lles levaron á concellería que é xustamente o que aquí está a ocorrer, co agravante  que ao migrar cara ás teses  políticas dun partido diametralmente oposto ao seu, ademais de traizoar a vontade popular e a confianza expresada nas urnas,  coa súa deslealdade, están a cometer  unha sorte de fraude aos electores, pois non debe representar dúbida algunha que a alteración da correlación de forzas   que non sexa produto dun proceso electoral  senón dun obsceno xogo político, debe levar implícito a dimisión dos cargos públicos que transgreden esa norma de conduta.

No transcurso das dúas últimas lexislaturas conducidas polo PSOE e o PP, o talento corporativo  fuxiu da institución municipal e  as boas ideas foron incapaces de crecer,  existindo na súa falta un cúmulo  de incapacidades e infraccións que mostraron de xeito evidente  que a xestión do Concello con eles á fronte  estivo infestado de insuficiencias  e precedida dunha corrupción sistémica, que os directos implicados tentan agora encubrir   tras a  máscara dunha indignación finxida, empregando para iso o “pedestal ético”, artificiosamente construído  desde a inmoralidade  dos seus propios partidos.

Salvo marcadas excepcións, durante este período  a representación política do concello de Fene  estivo  conformada esencialmente por un enxame de mediocres,  que  carentes da mínima  aptitude para o desempeño eficiente  do cargo,   utilizaron   a súa credencial de representación  como pasaporte  para liberarse economicamente  e vivir a corpo de rei  do erario  público, ao tempo de facer do nepotismo, o  caciquismo , os gastos absurdos e a anormalidade  licitadora  a norma de conduta; sendo proba diso,  que profesionalmente,  a “vida laboral” da gran  maioría dos concelleiros  cabe folgadamente  en media cuartilla.

E así, mentres  o declive  demográfico faise imparable e a  crise económica do municipio séguese retroalimentando, no canto de afrontar a aplicación de medidas  paliativas que freasen a perda de poboación e incentivasen a  xeración de emprego,  poñendo en valor  os recursos activos  da súa estrutura produtiva;. coma se tal cousa,  os “concelleiros de cartón pedra” seguen na súa dinámica  de   facer o que unicamente dominan, é dicir,  utilizar a Moción de Censura como tapadeira á súa manifesta incapacidade, con exprésaa  finalidade  de converterse en perceptores  de pingües      retribucións públicas,  cuxo acumulado  unha vez consumado  o hipotético cambio triplicará  a contía actual.

Con todo, a Moción interposta conxuntamente polos  descerebrados concelleiros de Somos Fene(en Marea), co séquito do PP, e o silencio cómplice do PSOE, ten dubidoso soporte legal, pois  non temos de esquecer que consta como promotor da mesma  un Concelleiro  de adscrición ao grupo popular  investigado xudicialmente  pola suposta  substracción dunha remesa  de farois de titularidade  pública amoreadas no depósito municipal. Unha actuación “pola que o denunciado puido terse lucrado”, ademais de ocasionar  un  notable  prexuízo patrimonial ao Concello, e por tanto, razón sobrada  para negar  a súa participación no proceso; pois sería cómico senón resultase tráxico  que cando debese ser forzado a dimitir pola infracción cometida,  bríndeselle a oportunidade  para formar parte do goberno municipal e a posibilidade  de acceder    con iso a cargos de responsabilidade  remunerados.

O 71 % dos veciños da localidade móstranse contrarios  á moción de censura lanzada contra o Goberno do BNG polo PP e os seus adláteres, reafirmándose  en que Trigo manteña  o bastón de mando do Concello, á vez de insistir   en esixir como paso previo  ao  debátea da Moción  a hixienización política  do PP coa   dimisión do seu Concelleiro investigado,  ou na súa falta, forzando a súa abstención plenaria no asunto pola implícita incompatibilidade da súa situación xudicial  coa defensa do interese público.

A maioría dos consultados  entenden igualmente que o anómalo corremento  do voto cara a postulados distintos aos manifestados nas urnas   nas eleccións municipais do 2015, é unha apropiación electoral indebida, unha usurpación   que anula toda lexitimidade  á Moción proposta e razón sobrada para que, en todo caso, a mesma  haxa de someterse a un referendo consultivo para unha vez escrutados os resultados proceder en consecuencia.

Os desertores de (enMarea) non só perderon a vergoña  senón que tamén esqueceron  que  a democracia,  ademais do dereito a voto é aceptar nos seus xustos termos a expresión e a vontade  dos electores.

9 oct. 2017

Fene e a lei do embude

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

No concello de Fene, os moi constitucionalistas  ex alcaldes  do PP e do PSOE, utilizan a denuncia ante a fiscalía contra os seus adversarios políticos,  para dese xeito zafarse dos graves prexuízos que eles mesmos  causaron  no patrimonio  da  entidade  local sendo mandatarios  da mesma


O concello de Fene  é como  un carrusel no que   durante as tres últimas lexislaturas á marxe da divisa política,  os   concelleiros, ao lombo dos cabaliños  de feira  viran  e viran  sen cesar , pero sempre en sentido contrario  á dirección  do marco legal, motivando iso  que  institucionalmente a entidade   teña toda  a traza dun   antro de degradación, onde, como resulta  probado,  tanto desaparecen misteriosamente farois amoreados no depósito municipal  como viarios públicos  do Plan Xeral ou do  Inventario de Bens,  co agravante  engadido  que toda demanda cursada   en esixencia de transparencia   e clarificación, é neutralizada administrativamente de partida, desaparecendo  de circulación  non mais fornecer entrada  no rexistro municipal.

Un turbio manexo que fai  que os demandantes teñan  de tragar  forzosamente co silencio administrativo como regula de conduta   ao recibir a calada por resposta de forma iterativa, chegándose  ao inaudito  extremo de existir denuncias ou reclamacións interpostas  por interesados, que  pasado un ano da súa tramitación nunca chegaron  ao negociado de destino, debido segundo información cotexada  ao  secuestro indebido  da Secretaría Xeral do Concello onde se manteñen retidas as peticións molestas, e todo iso co respaldo cómplice dos membros da corporación que secundan co seu  consentimento esta indecente   operativa

Arriscadas  manobras  de encubrimento  de actos de aparencia delituosa, e motivo suficiente para recusar profesionalmente a quen estándolle conferido por lei atribucións de lexitimación  de fe pública municipal , lonxe de facer gala  do rigor  que debe acompañar o seu labor,  actúa remisamente aplicando a inactividade da administración fronte ao «dereito a saber» que democráticamente lle asiste  a todo   cidadán. Un serio problema  de inseguridade xurídica con grave repercusión para os administrados e a propia administración , e razón sobrada    para deixar en suspenso  os labores  de tal responsable, cando por reacción lóxica  os  feitos denunciados recalen na fiscalía, pois non é de recibo que os certificados requiridos pola xudicatura sexan cumprimentados  por quen é parte explícita  de actitudes   de dubidosa reputación administrativa.

Os lesivos  prexuízos   causados de forma reiterada ao concello de Fene pola  actuación  de membros da súa corporación,  esixen afrontar sen máis dilación  a realización dunha  auditoría  administrativa de todo o actuado no transcurso  das dúas  últimas lexislaturas, é dicir, sendo alcaldes  o socialista  Iván Puentes e durante o mandato do  popular Gumersindo Galego , por resultar  mais que probada a existencia  de prexuízos  repercutidos  á institución municipal, e por tanto, con esixencia  de expurga     de responsabilidades, demanda de danos e prexuízos  e determinación  de responsabilidade patrimonial derivada; pois teñen  de ser os políticos incursos quen responda xurídica e economicamente  de lixeireza das súas decisións , que nunca repercutir na institución  municipal a deriva  dos seus excesos

Como sustento  do devandito, manifestar   que son múltiples  os  expedientes de distinta índole   tramitados e aprobados polos órganos de goberno , sen que os  cargos políticos que debesen velar pola legalidade  outorgasen validez algunha  nin consideración  aos informes xurídicos e/ou técnicos que por disciplina legal  son emitidos  polos habilitados  responsables das áreas de competencia, chegando  mesmo  ao extremo de facer caso omiso, cando o contido  dos preceptivos ditames advertía  expresamente da ilegalidade do procedemento.
Delación  que non é para nada un parecer subxectivo do que está a ocorrer  na institución municipal,  senón o envorcado  dunha contrastábel realidade administrativa  que xuridicamente  non hai por onde collela e politicamente  dá ganas de vomitar.

Por iso é polo que  por mais  disfrace  de transparencia institucional que se tente transmitir aos veciños da localidade,   os feitos veñen confirmar  que o arquivo municipal de Fene alberga nos seus andeis cuantiosos  expedientes  de actos  administrativos das dúas últimas lexislaturas que son nulos de pleno dereito  ao ser  ditados  prescindindo total e absolutamente do procedemento legalmente establecido,  e cuxa responsabilidade  corresponde  a aqueles  membros da Corporación  que a pesar de ter constancia  dos negativos  ditames  obrantes nos respectivos  expedientes  optaron por referendar  a súa aprobación  conscientes de estar a incorrer  en ilegalidade, pois  tal circunstancia  fai recaer neles a responsabilidade civil e penal que sexa consecuencia das accións ou omisións que cometesen.

Xa que logo, idéntico afán que o utilizado  por ambos os ex mandatarios para poñer en mans  do ministerio  fiscal  as accións de corporativos de signo contrario, debesen ter para proceder en consecuencia e elevar á mesma instancia os actos delituosos da súa propia colleita , cuxos efectos foron e seguen sendo    altamente perniciosos  para a administración  e  o interese xeral, pois  non debe pasar desapercibido  que o seu alcance  abarca  aspectos tan comprometidos como  a apropiación indebida , o desfalco,  a prevaricación, a colaboración en fraude fiscal, a ilegalidade urbanística , a falsidade, etc., etc.
Delitos  todos eles que esixen urxente resolución ,   e de antemán,  a dimisión de quen cos  seus feitos demostraron non ser dignos de crédito para confiarlles  a cousa pública.

O debate queda aberto e a porta de saida expedita de par en par, para que os implicados vaian tomando camiño.

29 sept. 2017

A Constitución veume a ver

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


Actuar como custodio  da Constitución, sabendo que  o esencial  do seu fundamento foi imposto pola cúpula militar franquista  aos representantes da vontade popular, é unha conduta indefendíbel e  oposta  á integridade  dos  demócratas.
Da Constitución  como de Santa Bárbara -patroa dos dinamiteiros-, ninguén se acorda ata que trona, por iso é polo que agora cando  a  tormenta  do "procés do 1- O” retumba ao  sur dos Pireneos     os mais carpetovetónicos personaxes  da esfera política  española, decidan baixar do andel a fume de carozo  e sen desempoar o  volume da  Carta Magna,  coa finalidade de utilizala para escorrentar o que se aveciña,  e  así e como sempre desde a súa aprobación, aplicar   o contido  desa  norma escrita para o que lles  interesa e refugala  para o que non.

Un intento absurdo  de encerrar  unha realidade que hai tempo que xa non cabe é o seu texto,  ou o que é o mesmo, unha forma  pouco ortodoxa  de impoñer    a súa aplicación e a súa vixencia a pesar da súa trasnoitada  condición,  e sabendo ,  que o tantas veces invocado artigo segundo  sobre  a "indisoluble unidade da nación española", para nada   foi  froito do consenso que si  unha imposición exercida en 1977 aos constituíntes  pola  Xunta de Xefes de Estado Maior (JUJEM) que ordenaron a translación do contido literal que establecía para o efecto a  "Lei de Principios do Movemento Nacional" que rexía  naquel réxime franquista.

Chegado a este extremo e sabendo como agora sábese, que o artigo máis determinante do fundamento da   Constitución  foi imposto pola cúpula militar do anterior réxime  aos representantes da vontade popular; nin que dicir ten que tal circunstancia  fai que o seu  referendo perda toda carga  de lexitimidade    e que aquel vergoñento episodio de intromisión  poña en cuestión  o contido  desta    norma fundamental;  tendo en conta que a súa  articulación sobre unha cuestión tan esencial como a determinación nacional do Estado está sustentado en manobras antidemocráticas instigadas desde  a cúpula militar do franquismo  que por extensión  converten de facto  o seu contido nunha extensión encuberto da ditadura e da súa órbita.

Con todo,  o verdadeiramente  anacrónico deste episodio  non é que ocorrese, senón o tenaz empeño dos audaces constitucionalistas en esquecelo, pois falta o primeiro político aliñado na  traxectoria bipartidista que existindo argumentos sobrados  para proceder en consecuencia, fixese o mínimo xesto  por romper o seu silencio cómplice, e nun acto de valentía, negase autenticidade ao texto constitucional de referencia, especialmente cando é de sobras sabido que   tal  antidemocrático contido é o factor causante  da tensa situación política  que actualmente atravesa o país.

Por desgraza e mal que pese,  todo apunta  a deducir que son moitos os  figurantes de demócratas  que se resisten a  apagar  a luz do réxime anterior , pois como queda probado non está na súa vontade tratar en pé de igualdade aos diferentes pobos e nacións do estado, e moito menos, outorgarlles  capacidade de decidir, pois para  os oficialistas da transición non hai mais España que a súa, “a cañí”, a que traga con esa cuestionada  Constitución en toda a súa extensión e natureza; que non é outra  que a configurada polos temoneiros e acólitos do réxime do 78, que utilizando as vimbias  do franquismo  uniformaron a unidade  da  patria á seu antollo e interese, por iso é polo que a consulta instada polo pobo catalán sexa considerada desde a súa percepción doutrinal como  un acto de sedición  e de traizón  ao país.

Por tanto, contra o que arbitrariamente  quéresenos facer crer, o certo é  que a     Lei Fundamental, neo-franquista á que redactada manu militari, chamaron Constitución, presenta de raíz  un notorio  déficits de legalidade; non podendo ser doutro xeito por gardar no seu contido  relación  directa  coas leis  da ditadura  e ao mesmo tempo, ser notoria a    intimidación exercida polas “forzas vivas”  do antigo réxime  sobre o proceso constituínte, motivo suficiente para  cuestionar a legalidade desta  norma que realmente foi elaborada e aprobada baixo a presión  dunha ameaza permanente.

Pois ben, dando por probado a certeza  do  exposto, e por tanto,  a directa conexión da Constitución coa lexislación  dun réxime  nado tras un levantamento militar insurxente e sanguento, non debe ser difícil  entender que cando  os membros do franquismo  empeñáronse en meter baza na   redacción do seu texto, para nada pensaban na cidadanía senón en lograr que a súa posterior  aplicación garantíselles o seu futuro colectivo, sen axitacións nin sobresaltos; e que mantendo  o seu status outorgáselles ademais de plena cobertura inmunidade e impunidade¸ sendo por tanto  que a súa legalidade  resulte insustentable e calquera narración  distinta  ou a súa catalogación modélica teña máis encadre cun conto de fadas  que coa realidade dos feitos.

É por iso que para  entender derívaa   da  “desconexión” independentista catalá  teñamos   de remitirnos  a idéntico argumentario, pois a raíz do  conflito obedece á túzara actitude dos que por anteposición da súa conveniencia  impuxeron esta Constitución  e seguen mandando nela , é dicir, os mesmos que tras a ilegalidade do  seu éxito de 78  mantén o súa cerrazón   a modificar un chisco do  seu contexto.

 Como así poñen de manifesto  os continuos mazazos xurídicos, que con inusitada celeridade,  a instancia    do oficialismo  constitucional, ditan desde a súa singular independencia  os   maxistrados  do  Tribunais Constitucional,  cuxo adverso efecto máis que tranquilizar o conflito  eleva  o sentimento nacionalista, e con iso,   a tensión  social e política; que en se mesma e guste que non,  vai ser   quen xere   unha viraxe  na situación para converterse  no factor determinante  da ruptura definitiva co franquismo  e de apertura a unha nova realidade constitucional


 




23 sept. 2017

Chegou Don Mariano e mandou parar

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



A actuación represiva  do goberno do PP para sufocar o estado de axitación que coas  súas ameazas e inmobilismo xerou  en Catalunya, por mais que  Rajoy utilice como argucia a mitificación da  Constitución e do Estado de Dereito, pola súa carga involutiva, non  debe  contar co apoio  de ningún  demócrata.



A Resolución 2625 (1970) da Asemblea Xeral  da ONU, sobre o dereito á libre determinación dos pobos, é sen dúbida unha norma democrática  incontestable, pois vén referir  que  todo pobo sometido contra a súa vontade para aceptar por imposición “político– xurídica”  un sistema que rexeita unha maioría da súa cidadanía ten total dereito a decidir o seu futuro, é dicir, a opoñerse ao sometemento de quen cuestiona a decisión soberana do seu pobo.

Preguntándose se tal precepto puidese ser de aplicación no caso catalán, non cabe a menor dubida afirmar  que  a realidade dos  feitos vén constatar  que o seu implícito   é  plenamente  adecuado  á complexa  realidade  na que está inmersa   a sociedade dese  ámbito territorial, pois a  motivación  da  tensión  existente, é consecuencia directa  dos excesos   do PP, un grupo político    de cuestionada moralidade,  como así  demostra  o feito de ser o  primeiro partido imputado   e incurso en delito penal, e cuxa disidencia  coa democracia  fai que todo o que toca corrómpase e que, ostentando  o poder do Estado como é  o caso,  a “legalidade española  sexa dubidosamente legal”

O recurso de inconstitucionalidade  que no 2006 interpuxo  o PP  contra o Estatuto de Autonomía catalán e que o Tribunal Constitucional fallou ao seu favor catro anos despois, foi sen dúbida  a causa  que desencadeou a actual  batalla que sostén na súa defensa  a nación catalá, unha loita que se radicalizou en maior medida  coa  chegada de Rajoy  no 2011 á Moncloa, porque sabido tiñan  os directos afectados que para os  dirixentes conservadores máis aló do que formalmente establecese  a Constitución no seu articulado, o único .nacionalismo  que tiña encaixe nos seus postulados ideolóxicos  non era ningún distinto  ao español.  

E que reconfortados  polo arroupe da sentenza  do TC,  máis aló que tender pontes de avinza en vía a tranquilizar a tensión , radicalizarían o seu discurso contra   o nacionalismo  catalán utilizando  maior  rixidez e ortodoxia, sendo   xustó o que ocorreu;  pois  desde   a transición,  a  dinámica do PP consistiu en avivar  o seu epistolario  e a acción política contra os membros deste colectivo,  coa intención expresa de anular ao nacionalismo periférico, sendo boa proba diso o seu chamamento á rebelión social na súa contra, ata o extremo,  de proclamar despectivamente aos catro ventos   que os seus membros eran "okupas" das institucións. 

Un desencontros tras outro, un  proceder sen pés nin cabeza, que mais que  lograr a  finalidade prevista forneceu o efecto contrario, pois  o certo é   que  o Partido Popular  auxiliado mediáticamente polos  medios de comunicación da súa órbita, coas súas prácticas de fustrigación     contra a realidade  nacional de Catalunya e os  reiterados ataques   á súa singularidade identitaria,  o único que logrou  foi tensar a situación,  e con iso, activar  o sentimento independentista, é dicir, conseguir que unha ampla maioría  da sociedade catalá  dese ás á súa pulsión nacionalista e non  desexen   pertencer de ningún xeito  a un país cuxo Goberno lonxe de aceptar  a súa singularidade  como poboo diferenciado, empéñase en impoñer  o sometemento e a disciplina da  trasnoitada  uniformidade  patria.

Por tanto o responsable do  estalido  de indignación que contra o Estado centralista e autoritario percorre as rúas de Catalunya, é exclusivamente   de Rajoy e o seu partido como responsables de desencadear coas súas   prácticas  franquistas   un  conflito que de ser conducido por vías de acordo e  relación democrática nunca se daría;  tensa situación por tanto,  causada pola negativa do PP a  recoñecer a plurinacionalidade do Estado español e con iso a súa oposición para afrontar unha reforma constitucional que fixese posible o perfeccionamento xurídico da  actual realidade territorial. 

Dúas limitacións  que obstaculizan un cambio de actitude  dos populares e impiden que o conflito poida resolverse  pola vía política e mantéñase por iso  a vergoñosa imaxe dunha democracia  de aparencia, que como queda visto é incapaz de antepoñer o diálogo á represión, a rebeldía e a insurrección; testemuño que de xeito evidente  cuestiona  a idoneidade negociadora do Presidente do Executivo e recomenda sexa unha comisión  do Congreso quen  en suplencia e previo establecemento de pautas  recupere «a cordura e o diálogo»  que vía avinza conduza á resolución do conflito e á expresión emocional das mobilizacións cidadás cuxa proxección exterior é totalmente desaconsellable
Por iso é polo que sería  unha irresponsabilidade  por parte das forzas que conforman o progresismo político do país, sumarse á  intervención represora que para aplacar o conflito está a aplicar   o Goberno de Rajoy tras o parapeto da mitificación interesada da  Constitución e do Estado de Dereito na súa versión  máis discutible; pois o que debe  de quedar  nidiamente  claro sobre o proceso catalán, é que  só é un conflito para quen coa súa mala praxe  creouno, é dicir, para quen como o PP fixo do seu inmobilismo político unha provocación permanente; si ben,  para  o resto das    forzas políticas e sociais, a  mobilización social en marcha  debe ser entendida como  unha oportunidade para redemocratizar España recoñecendo  o dereito de Catalunya a manifestar a súa relación co Estado español, así como  para eliminar dunha vez por sempre  as ata agora persistentes reminiscencias  do franquismo

  E o constitucionalismo de sainete, mellor  para dar cobertura a ese colectivo de corruptos e indecentes que se visten  de demócratas.