MAIS QUE UN DEBATE, UNHA PANTOMIMA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O debate sobre o estado da nación, mais que desenvolverse acorde á súa función, converteuse no pistoletazo de saída da precampaña electoral e nun intento desesperado por rescatar a un bipartidismo decadente.

Neste último debate do estado da nación, os grupos maioritarios do hemiciclo mais que tomar partido pola responsabilidade traendo a colación os verdadeiros problemas do país, e en correspondencia, ás medidas paliativas que a actual conxuntura require como resposta á crítica situación que está a padecer a maior parte da cidadanía, contra todo prognóstico, na súa dinámica de distanciamento coa realidade, os directos implicados optaron polo absurdo empeño de converter o debate nunha reafirmación continuísta do bipartidismo, intentando con iso camuflar a deterioración do sistema de alternancia prodigado polo PP e o PSOE durante décadas, que convertido agora en cancro político ten tocado ao seu fin, como pon de manifesto o feito contrastable, conforme a corrupción, a indignación, Podemos e a réplica cidadá, no seu conxunto, teñan expedido ás dúas históricas formacións a acta de defunción.

Para tal efecto, tomando cumprida conciencia da realidade é obrigado remitirnos ao ano 2011, por ser daquela cando deixando á marxe a vontade popular, ambas as dúas formacións referendaron conxuntamente con ávida rapidez (case nocturnidade e aleivosía), a reforma do artigo 135 da Constitución, e resultar aquela decisión, ademais dun indicador fidedigno da deterioración causada á saúde e calidade do sistema democrático, o referendo institucional que amparou a instauración da austeridade como anacrónico modelo de desenvolvemento, e por extensión, a que facilitou a vía de apertura á implantación do pensamento neoliberal dominante nos establishments financeiros e económicos europeos de prexuízo farto coñecido, e cuxa perniciosa repercusión, tan só sería posible erradicar forzando a reversión de tan hostil xiro constitucional.

Os resultados daquela decisión non se fixeron esperar, sendo perceptible dende o primeiro momento a negativa influencia dos seus efectos, que ademais de impedir a posta en práctica de políticas de crecemento, pechou a cal e canto todo acceso á recuperación polo efecto contractivo que induciron os recortes no gasto público, nun ámbito caracterizado pola falta de crédito e o desmedido endebedamento, que no seu conxunto, puxo de manifesto que a austeridade non era para nada o antídoto que requiría a nosa economía senón a causa do seu quebranto, e que polo tanto, todo proceso de reactivación tería de ser impulsado aplicando medidas de investimento, pois por mais alardes triunfalistas que agora se proclamen anunciando melloría, a gravidade da situación e as súas perspectivas de empeoramento a curto e medio prazo resultan a estas alturas, un todo evidente na percepción maioritaria dos que de xeito directo padecen os seus efectos.

As devanditas consecuencias viñeron a confirmar que a decadencia do sistema bipartidista tivo a súa verdadeira xénese na actitude de chalaneo dos seus membros ante a crise, ao avalar con aquela reforma do marco constitucional políticas ao servizo dos especuladores, como o testemuña o feito de desprenderse da soberanía económica en favor dos mercados, ou o que é o mesmo, o trato de favor outorgado a organizacións dedicadas á xestión dos intereses do poder económico, ás que por pusilanimidade política deixáronas campar ás súas anchas á marxe de todo control e supervisión pública; e todo en prexuízo da economía real, daquela, que en maior medida viría a beneficiar a xeración de riqueza, o emprego e o benestar social.

Por iso resulta duro afrontar o fariseísmo que acompañou o debate do estado da nación, vendo como dende a burda manipulación, os membros da casta política xa metidos en campaña electoral empeñáronse en desigualarse ante a cidadanía, no máis difícil aínda, de facelo, finxindo diferenzas inexistentes cun hipotético adversario, que por coincidencia na acción política estase de acordo no esencial, e iso é así, aínda que agora un e outro nos queiran convencer da súa inocencia a través do despiste de inculparse entre ambos os dous, sen caer na conta que a cidadanía despois de sufrir nas súas carnes a neglixencia das políticas destes figurados contendentes, teñen blindada a súa memoria a toda infección política.

Dando por sentado que a recuperación económica depende da estabilidade e a rexeneración democrática, sobra dicir que polo seu grao de deterioración, o bipartidismo, electoralmente, debe situárselle á marxe de toda intervención do proceso de recuperación, pois na súa alianza e obscena colaboración cos directos promotores da crise, tanto socialistas coma populares, por desgaste institucional perderon toda lexitimidade para exercer papel protagonista nos grandes cambios que a situación do país esixe, falando por se só, o crecente desapego e desafección cidadá cara aos que a través das súas nefastas políticas puxeron a democracia en apuros e ao país ao bordo do abismo.

Xa que logo, á vista dos feitos a conclusión procedente sobre o debate do estado da nación, ten de remitirse á necesidade de implantar proxectos políticos de renovación que marcando o punto final de épocas pretéritas, poñan no centro da decisións a xentes de refresco, a homes e mulleres de probada solvencia, en substitución de brokers  enmascarados tras o uso indebido do contrabando político.

FENE: SEN CAMBIO NON HAI FUTURO

Como consecuencia dunha sobredose de bipartidismo e un empacho de austeridade, en Fene, de non se afrontar os cambios necesarios mediante políticas de dinamización, a reactivación económica e a creación de emprego será pura entelequia.

Dicir que todo o país esta patas arriba é un todo evidente, pero se hai un  recanto no marco xeográfico do Estado que sufrise no seu territorio a máxima severidade dos desmandos desvastadores do bipartidismo do PP e PSOE, non hai dúbida que temos de apuntar cara ao zorregado concello de Fene, pois ese enclave municipal da Galicia setentrional a pesar de reunir as condicións óptimas para ter garantido o seu futuro e resolta en boa medida a crise coa solvencia debida, como consecuencia do cúmulo de atropelos inferidos á súa estrutura produtiva por ambas as dúas formacións políticas, este Concello contra todo prognóstico foi situado na antítese da racionalidade, ata o extremo, de levar  35 anos colmando o esperpento de dispor dun estaleiro para non facer barcos.

A dialéctica urbanística do municipio expresada en escala de patrón industrial, fai aínda mais incomprensible o seu actual estado de deixamento, máxime cando dispón de "vitamina territorial" dabondo para incrementar se cadra a condición de liderado industrial que ostentara noutros tempos, pois non en balde, é de referir que mais da ventaba parte do seu ámbito espacial urbano ten consolidada a condición de solo industrial, incentivado pola excelencia do seu estratéxico emprazamento e a achega dunha fluída comunicación.

Unha sorte de vantaxes que chocan frontalmente coas nefastas políticas levadas a termo polas organizacións que en alternancia ostentaron o Executivo estatal, e cuxa fatídica repercusión fixo que o uso e destino dos dous polos que conforman o tecido produtivo do municipio, mais que funcionar como acicates da reactivación económica e do emprego, a tempo presente, estean maiormente infrautilizados ou totalmente inactivos, circunstancia que ao impedir o desenvolvemento da actividade produtiva coarta toda solución de futuro.

Así é como os 900000 m2 de superficie marítimo - terrestre ocupados pola que fora a mais cualificada e funcional factoría naval do Estado, consecuencia de repercutir politicamente ao estaleiro o maior "peso" das restricións impostas pola integración na Unión, sumado aos prexuízos por discriminación territorial no marco do Estado, convertesen o devandito espazo nun necrópole industrial, onde a tempo presente só quedan os enterradores, e como sarcástico signo do seu apoxeo de outrora, a inútil mole do pórtico grúa convertido para a ocasión nun irónico tótem estático.

De igual xeito, os 475000 m² do polígono industrial de Vilar do Colo, creado especialmente para paliar o negativo impacto causado pola crise do sector naval ao tecido produtivo da localidade, non cumpriron en modo ningún as expectativas previstas ao abortarse no tempo a dinámica de crecemento que inspirara a súa implantación, e impoñerse en sucesión o regresivo formato dunha incoherente austeridade. Unha decisión política que por anacrónica converteu o seu ámbito no mellor termómetro da crise, expositivo dun escenario desolador,  acorde a un espazo inconcluso sementado de farois, con naves pechadas ou a medio executar, que derivou en desertización polo decaemento inducido da actividade empresarial, a falta de expectativas e a supresión das fontes de financiamento.

Se en boa lóxica o que Fene precisaba para saír do atranco era xusto o contrario do que vén de suceder, o corolario das tres últimas décadas converteuse no prólogo da continuidade, e iso é así, pola analoxía efectiva entre o bipartidismo dos dous de sempre, que habituados á farsa de utilizar a mudanza política como variable de opinión en función ao papel de goberno ou oposición, chegada a hora da verdade, nos seus ciclos de alternancia no Executivo estatal, uns e outros, puxeron de manifesto a súa incapacidade política e a súa falta de autoridade executiva para dar saída ao maior escollo do municipio, poñendo de relevo co seu disidente proceder que ambas as dúas formacións políticas por insolventes, mais que constituírse en solución convertéronse no auténtico problema.

Por iso, cando os chamados a rexer o noso destino fano de costas á realidade cotiá con reincidente proceder, o resultado non pode ser outro que a frustración colectiva, e cando a situación creada como é o caso, excede socialmente os límites do levadeiro, cando iso acontece e sobreexcédese toda marxe de confianza, non queda outra que poñer freo á continuidade do prexuízo apostando polo recambio e desaloxando do poder os directos responsables da situación para dar vitalidade á democracia e transformar o mapa político coa finalidade de converter a maioría social en maioría política.

Pois sería un contrasentido seguir outorgando confianza a quen podendo facer xusto o inverso, ademais de estancar o crecemento e provocar unha paulatina perda de poboación, coas súas adversas decisións, converteron o municipio nun inhóspito laboral, como cifra o 27,6% de paro xeral e un 54,3% de paro xuvenil, e todo, cando Fene co aproveitamento das súas potencialidades e sinerxías non tería que estar a padecer o actual calvario.

UNHA DAS DÚAS ESPAÑAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As continxencias derivadas da marxinación e desigualdade social, non só ensancha a brecha entre ricos e pobres, senón que provocan alto risco no funcionamento e a estabilidade democrática.

Alá por 1912 o insigne Antonio Machado, plasmaba o escenario da España bipolar daquela época mediante a publicación do seu famoso poema Españolito, que versionaba a dualidade enfrontada entre unha España progresista disposta a abrirse paso cara á modernidade, e a outra, conservadora, empeñada en pechar todo acceso á primeira; é dicir, un contraste de valores entre os que confiaban o futuro á superación e á forza de vontade do conxunto da cidadanía, e outros que no extremo oposto o encomendaban ao destino determinista do existente, ou o que é o mesmo, ao ditado dos seus propios intereses.

Pois ben, xusto un século despois, cando en boa lóxica tras a instauración da democracia debese quedar superada aquela bipolaridade discordante, paradoxalmente, é cando os proverbios escritos polo poeta hispalense cobran maior actualidade, ao así, por mais que moitos crésemos sorteada aquela etapa, tamén agora se lle xea o corazón ao mais pintado ante a realidade diverxente dunha sociedade escindida, nesta España de paridade contraposta, onde as miserias dos marxinados entra en confrontación coa opulencia dos agraciados, xa que a súa profusión por dilatada, trae a colación, que as amargas experiencias sufridas por millóns de españois naqueles tempos, mais que formar parte da historia toman corpo de actualidade.

Polo tanto, negarse a recoñecer esa evidencia como fai o presidente  Rajoy vestindo de rosa intenso a realidade do país, ten por equivalencia, asumir como propia a autoría da conflagración que en cernes ameaza con librarse entre as dúas esferas disentidas da nosa estrutura social, é dicir, entre a clase media que conxuntamente cos grupos máis desfavorecidos sufriron o maior impacto da crise, cuxa severidade repercutida situou a mais de 13 millóns dos seus afectados en risco de pobreza e exclusión social, contra aqueles outros que en versión oposta, sacan partida da situación utilizándoa para afianzar aínda máis as súas desmesuradas plusvalías, tal como pon de manifesto os exorbitantes 9.756 millóns de euros de beneficio neto dunha banca recén rescatada con diñeiro público, ou  no seu caso, o record de rendementos conseguido en plena crise polas empresas do Ibex 35.

Resultados que por contrapostos son a perfecta reprodución dunha as mais anacrónicas achegas do neoliberalismo, comunmente recoñecida como a "sociedade dos dous terzos"; aquela onde o sistema político dominante, para preservar os seus propios privilexios, granxéase aliados á súa causa garantindo estratexicamente como dación en pagamento, a interinidade económica e laboral das dúas terceiras partes dunha poboación que se cree favorecida, ao tempo, que desamparan sen contemplacións ao terzo restante, prostrándoo na miseria e a exclusión, consolidando así a dinámica do "sálvese quen poida" coa finalidade de lograr o enfrontamento e a fragmentación social, para dende a división, ensanchar as desigualdades coa supresión dos recursos de protección social na súa vertente redistributiva e asistencial

De aí que a enorme deterioración que a cohesión social experimentou no noso país durante os últimos 7 anos, sexa sen dúbida a causa da crecente fractura social e do severo aumento das desigualdades, pero con todo, a verdadeira natureza da situación parte das continuas e perversas medidas que en idéntico período foron articuladas polo dueto gobernamental PSOE - PP, e que paulatinamente ademais de debilitar ata a extenuación ao Estado de Dereito, fixeron da democracia unha parodia e un libelo da Constitución, para así, invocando a salvación do país coa crise por tapadeira, impoñer como modelo de convivencia, o neoliberalismo máis descarnado e completamente inverso ao sustentado por consenso constitucional., utilizando este ámbito de conveniencia para levar a remate a operación de desmontaxe do Estado de benestar e a redución á mínima expresión dos sectores máis sensibles do Estado social.

Estas prácticas por degradante son expositivas que a nosa democracia non pasa polo seu mellor momento, e que os obrigados en primeiro termo a salvagardar a súa continuidade, desertaron apostando pola involución, coa ostensible intención de devolvernos ao noso pasado máis escuro como pon de relevo a ofensiva desatada contra o marco constitucional, e o ataque sen cuartel contra o modelo de convivencia como aos nosos dereitos sociais; medidas que pola súa tinguidura extremistas son a reafirmación de vellas teses, que á parte de resucitar o espírito belixerante das dúas Españas teñen por perversa finalidade acentuar as desigualdades entre a cidadanía coa expresa intención incitar confrontación.

A última palabra sempre deben tela as urnas, de aí que a pesar de todo, ninguén nos seus cabais ten de  entrar á provocación que tenden os actuais axitadores políticos, empeñados en reproducir no país as dúas Españas de outrora, para que sexa unha delas, como dicía o poeta, quen nos xee o corazón.

CRISE E CULPABLES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tanto o PP coma o PSOE, ao subordinar vía Constitución o financiamento da débeda ao xogo especulativo dos mercados financeiros, pecharon todo acceso ao crecemento, e conducíndonos a austeridade como remedio, sumíronnos na crise a perpetuidade.

En todo problema é inverosímil sortear os seus efectos sen erradicar as súas causas, obxectivo totalmente imposible de lograr sen obter coñecemento exhaustivo do factor xerador da súa orixe, pois sen a premisa de ter despexada esa incógnita, toda formulación de solución será ademais dunha perda de tempo un exercicio de negación; sendo xustamente esa, a dinámica que marca o proceder dos que politicamente facendo de custodios do poder seguen promovendo remedios inútiles como solución á descomunal crise económica, sen entrar a afondar nas súas raíces nin diagnosticar a xenética da súa paternidade.

Pero a pesar da actitude de escolta que presta esa maioría política para cos artífices da actual adversidade e o seu empeño por escapulir toda referencia proxenitora da crise, coma se esta non tivese culpables e emerxese por xeración espontánea, aínda cando, tras o velado anonimato existe concreción identitaria, pois os directos responsables da situación por mais amparo político que alberguen teñen nome e apelidos, cuxa plasmación correspóndese á dos que moven en primeiro termo os fíos da economía co beneplácito e servilismo dos gobernos do bipartidismo; que non son outros, que os mesmos que tras unha inmerecida reputación fabricaron unha crise de deseño, cuxa virulencia repercutida na cidadanía repórtalles vantaxosos intereses como resultado das medidas de austeridade impostas.

De todo xeito, que non haxa dúbida ningunha á hora de adxudicar culpabilidade da situación, pois se evidente é a implicación do tándem conformado polos axentes do poder económico e os seus satélites políticos, non é menos certa a incorrección dun electorado que por neglixencia crédula, incorre de forma repetida en outorgar confianza nas urnas a unhas formacións políticas adictas á malversación do rédito electoral con fins distintos á motivación do seu outorgamento, e que a pesar do seu carácter reiterado, esa maioría electoral, insisten na cotianeidade de reafirmar aos fraudulentos en todos os comicios en vez de proceder en consecuencia aplicando a réplica correctiva do voto de castigo.

Sendo ese referendo electivo cara a unha clase política que nun papel de dobre xogo, chegada a hora da verdade, preferencia lealdade a ultranzas ás altas finanzas en detrimento dos intereses da cidadanía, facilitando con iso que os mercados financeiros a pesar de nunca presentar candidatura, nin resultar elixidos, indirectamente, sexan quen na práctica  fanse co triunfo electoral, para así, como receptores de tal condición proceder en consecuencia, e pasando folla ao seu negro capítulo como responsables da crise, usurpando a vontade popular por renuncia política tomar o papel protagonista da economía, ao só obxecto de tirar proveito desta, dando continuidade con iso á súa dinámica especulativa, e esta vez, co apoio das máis altas esferas do Estado e á marxe de toda regra democrática impoñer a súa xerarquía nos corredores do poder.

Aínda cando o expresado é a foto fixa dunha democracia desvalorizada e á súa vez a plasmación da nosa realidade política, o partido do Goberno persistindo na súa astucia de adulterar a realidade, lanza agora a través da mass media un camaleónico mensaxe coa única finalidade de difundir unha aparencia institucional asociada á rexeneración democrática, nun estúpido intento de curar a enfermidade terminal que padece o sistema, utilizando por todo remedio unha maquillaxe de simulación; cando toda iniciativa orientada a lograr a rexeneración democrática da vida pública do país, pasa forzosamente por levar a termo unha reforma global da acción política dando maior cabida á sociedade civil e ás opinións concretas da cidadanía, e sobre todo, poñendo en práctica unha axenda de radicalismo democrático coa finalidade posta en rescatar o poder perdido tomando control político da economía.

Por iso, mentres estas esixencias non tomen nota de certeza, mais que sentir influencía da tan publicitada rexeneración democrática, percibiremos, a continuidade da cada vez mais arraigada estratexia da distracción; esa práctica habitual consistente en desviar a atención da cidadanía dos problemas importantes mediante técnicas de despiste e adulteración, que impidan aos electores tomar nota da realidade, para así suprimindo a súa capacidade analítica mediante un curto circuíto na súa racionalidade, suprimirlle todo sentido critico para poder así manter cativa a súa vontade e seguir utilizándoo como un maleable electoral.

De aí que aínda sendo múltiples os promotores responsables da crise, a directa culpabilidade haxa de adxudicárselle exclusivamente a quen ostentando politicamente o poder Executivo, en vez atallar o estraperlo dos mercados financeiros, danlles ás para proseguir na súa hostilidade especulativa.

EMPREGO: NIN ESTÁ NIN SE LLE AGARDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por mais alardes que proclame  Rajoy, o certo é que estamos máis preto dunha nova depresión que da tan pregoada recuperación, sendo reflexo de tal aserto, o fracaso da  súa política laboral a xulgar pola nula creación de emprego.

Como principal preocupación cidadá, que a é, o obxectivo de crear emprego e reducir o paro, en aparencia, converteuse no discurso electoral por antonomasia, aínda cando, os distintos ensaios políticos levados a termo na última década para poñer freo a esta eiva social resultasen un estrepitoso fracaso, e iso, en razón ao común denominador dunha contraproducente desregulación do marco de relacións laborais, que en se mesma xeneralizou a precariedade, tanto para os efectos de emprego coma a nivel salarial.

Adversos aspectos que mais que dinamizar e estabilizar a situación, non só dificultárona senón que derivaron no "efémero laboral", ata o extremo que a degradación das condicións laborais xeneralizou o subemprego como norma de contratación, eventualidade que engadida ao escaso peso da oferta, ademais de non satisfacer en modo ningún a progresiva demanda, fixeron que as súas secuelas influísen de forma perversa sobre o crecemento e acentuasen con iso a contracción económica, que resulta ser o peor dos aliados; pois para crear emprego é condición "sine qua non" que exista crecemento económico, porque sen garantir esta premisa, ningún mercado de traballo por flexible que estableza a súa regulación será capaz de lograr este labor.

Pero os que como o PP renden culto ao credo neoliberal, lonxe de apostar pola solidez dun crecemento robusto e sostible como soporte dunha economía consistente e competitiva, no seu porfiado empacho de austeridade, pregándose ao ditado dos mercados, optan polo establecemento de empregos de peor calidade, intentando para o efecto coarnos como axeitadas o despropósito das súas políticas en curso, aínda sendo unha quimera que a través da elasticidade inducida polo empeoramento das condicións laborais e salariais póidase lograr estabilidade no mercado de traballo, pois o certo é que co actual formato económico de aplicación, pola súa inconsistencia e escravizada dependencia, en repercusión, mais que propiciar o aumento dos índices de emprego veñen  a intensificar o afundimento do mercado laboral.

Por iso as cifras sitúannos á cabeza de Europa en niveis de precariedade, tal é así, que aínda con maior prestación salarial e garantindo maior cobertura de emprego, os países punteiros do noso ámbito próximo son mais competitivos, e non porque a súa clase traballadora sexa mais laboriosa, senón por ter seguido  políticas de planificación mais eficaces e coherentes, que lonxe de conducilos como no noso caso, en dirección á volatilidade do emprego, fixérono activando o seu capital humano, reordenando os sectores produtivos, axustando a formación á demanda e innovando na organización do traballo, é dicir, todo o contrario ás medidas levadas a termo no noso país, cuxo resumo limítase a un histórico de atípicas reformas laborais, cun resultado final que pon de manifesto que o maior dos problemas do desemprego radica no anómalo funcionamento do mercado laboral, e todo porque a inestabilidade no emprego, causa insuficiencias coartando con iso toda posibilidade de estabilización por estancamento da produtividade.

De aí que en primeiro termo, toda solución para o mantemento e a xeración de emprego teña de pasar forzosamente por un cambio sistémico, unha mutación ao completo da regulación laboral, que poña termo á negativa singularidade do actual mercado de traballo, reducindo a mínimos a modalidade de contratos temporais, e facendo que o despedimento mais que unha rutina sexa a última opción, para así dende unha realidade mais acorde, aplicar parámetros de flexibilidade e produtividade fundados na formación e especialización do capital humano que consoante a resultados adxudique estabilidade laboral e permita o crecemento salarial.

Aínda cando para impulsar outra política de creación de emprego, ao xa exposto, téñanse de engadir medidas complementarias de reactivación, destacando por preferentes, a habilitación de vías de financiamento alternativas á negativa bancaria en facilitar crédito á economía real, a fiscalización e control dos mercados enerxéticos e da utilización inflacionista dos seus prezos, ao igual que a posta en práctica dun sistema de fiscalidade que no ámbito empresarial garanta o principio de xeneralidade, equidade e progresividade.

Como queda dito, esa realidade só corríxese a través dos estímulos que a situación require, pero nunca con prácticas de distorsión como as utilizadas polo Presidente Rajoy, que lonxe de recoñecer os seus erros e proceder vía consoante , empéñase en seguir manipulando a realidade, e ocultando que segundo a EPA, dende a súa toma de posesión ata a actualidade as cifras delatan sen nesgo, que lonxe dos éxitos que se arroga coa súa política laboral, a contundencia dos resultados pon de manifesto que durante ese período non se creou nin un só posto de traballo tal como ven de  referendar o feito que a taxa de paro acrecentara substancialmente na devandita temporalidade.

E cando isto é o que acontece, é obvio que o emprego, nin estea nin se lle agarde.

CORRUPCIÓN: A CARA B DA DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

No seu intento de non pagar nas urnas a custosa factura da súa corrupción, un PP acurralado, xoga ao despiste da artimaña, ao vender por certa a reactivación económica, que por ficticia, halle devolver  o seu rebote por efecto búmerang.

Por mais versións deformadas que quéirannos transmitir, o certo é que España, lonxe de conducirse a través da estabilidade dunha democracia, o está a facer a golpe de trompos e volantazos, efectuados, por uns pilotos suicidas que enfundados no  escafandro da súa escudería  política, decidiron converter ao país nun singular circuíto de confrontación, dispostos a quitar de circulación con todas as consecuencias a quen se interpoña na súa frenética carreira do todo vale, cuxo obxectivo final non é outro, que alcanzar a meta a calquera prezo e seguir mantendo así o podio da gobernabilidade, aínda cando toda recompensa de recoñecemento ao seu triunfo, mais que ter carácter de merecido galardón sexa a indecente tapadeira que vén a encubrir a dexenerada realidade dunha interminable orxía de corrupción.

Por iso que agora, cando é esta quen axexa, os guías da maquinación sen decaer na súa deriva infractora, en liña co seu reprensible proceder, intentan escapulir o vulto e negar con iso toda implicación transgresora.

Sendo xustamente esta actitude de cinismo e disimulo a utilizada polo Partido Popular, cando facendo unha lectura nesgada do escrito polo xuíz Pablo Ruz, nun intento de confundir o electorado, aducen que ao non presupoñer o seu contido unha declaración de condena, este, é expresivo exculpatorio da súa formación na trama Gürtel.

Un disparate sen paliativos, por canto da exactitude do citado escrito conclúese todo o contrario e pon ao descuberto que o "grupo conservador" está metido ata as cellas no asunto, tal como confirma a propia xudicatura ao obrigar a súa comparecencia nas actuacións en calidade de partícipe a título lucrativo, ou o que é o mesmo, ao deixar expresado á marxe de todo intento de evasión, que o partido da gaivota está implicado ao completo nesta trama de financiamento ilegal, como o determina a circunstancia do seu deber a comparecer na causa asistido de letrado e procurador, extremo que pola súa contundencia despexa toda dúbida de interpretación, deixando así sen efecto as falacias coas que o PP quere burlar a súa implicación e disfrazado de inocente esconder ante o electorado a súa ostensible participación nos feitos.

Resultando polo tanto unha tomadura de pelo, que tras as evidencias referendadas pola Fiscalía e a Avogacía do Estado considerando "acreditada" a existencia dunha caixa B para o financiamento ilegal do actual partido no Goberno ao igual que a súa implicación participativa a título lucrativo, o PP como directo aludido, en vez de asumir as consecuencias xurídicas e políticas derivadas de tal aserción, a pesar da existencia de testemuñas probatorias, nun exercicio de negación do evidente e do acantoamento da verdade, opte por fuxir de toda responsabilidade e proclamarse alleo ás graves acusacións que veñen a referendar a súa imputación.

Ao Partido Popular estaloulle a Gürtel no peor dos momentos e con impactante percusión na súa estrutura política, ao quedar probado a través da Intervención do Estado o pagamento en negro das obras de reforma na súa sede da rúa Xénova, como tamén contrastado o uso de fondos provenientes desa caixa negra para o pagamento de sobresoldos da cúpula dirixente, gastos ordinarios do partido e para campañas electorais, e todo a pesar que as devanditas conclusións estivesen precedidas dunha total falta de colaboración coa xustiza, ata o extremo, de forzar que a Policía tivese que incautar a documentación requirida mediante rexistro realizado na súa sede central por mandato e orde xudicial.

Por iso, cando queda probado a existencia dunha rede de corrupción participada polo PP, non é de recibo que os seus mandatarios miren cara a outra parte evitando de forma sistemática toda responsabilidade no asunto, salvo, que ademais da súa lixeireza de trato para coa xustiza, a súa intención final teña por único propósito tomar por imbéciles á cidadanía.

É unha obviedade polo tanto afirmar que o PP non é alleo á trama corrupta da Gürtel por ser o seu mais directo referente, pois ademais da complicidade mantida polos seus homes de palla co goberno de Aznar, o histórico delituoso que alimentou a caixa B da corrupción, tivo por vencello clientelar, o ávido apoio dunhas administracións publicas que rexidas por políticos de idéntico signo, fixeron do marco de contratación un garito de chalaneo, sen a mínima observancia nin acatamento a disciplina legal, ata o extremo, que na maioría dos casos a retroactividade aleatoria das adxudicacións de licitación, de levarse a termo, destaparía en cada caso un novo escándalo institucional. 

Apuntando como agravante, a apoloxía de autoritarismo que supuxo a destitución ditada por Rajoy contra os inspectores de Facenda, que en exercicio das súas facultades escrutaban a participación do PP na tremoia ilícita.

De aí que afianzándose na rotundidade dos feitos, non quede outra que concluír confirmando que o que avistamos a flote neste piélago de impureza política, é tan só un referente minúsculo dun xigantesco iceberg de corrupción, que lonxe de ter por padriño ao anonimato, como queda visto, ten procedencia e protagonistas concretos.

ESPERTA DO TEU SONO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

É imposible a resurrección deste país sen a defunción do bipartidismo, e quen non queira asumir esta realidade, sempre pode apagar o espertador, pechar os ollos e seguir durmindo.

Se espísemos a España de imposturas, quedaría ao descuberto a flaccidez dunha democracia apócrifa e a mala traza dunha clase política frustratoria, que de non ter utilizado a mentira por sistema, endexamais tería chegado ao poder.

O hábito de mentir, polo seu carácter indigno e condición insidiosa causa mala reputación, en quen, tomándoa por práctica faina súa ata o extremo de transformala en parte implícita da súa conduta, a pesar que o castigo do embusteiro é non ser crido mesmo dicindo a verdade; conformando o non vai máis de tal demérito, a gran maioría da farándula política, que como profesionais da hipocrisía, aínda mentindo mais que falan, a súa linguaxe por enmascarada, está deseñada para conseguir que as súas falsías soen como verdades, sendo por iso que mesmo cando a mentira poboa a biografía da gran maioría da clase política, estes, mantéñanse nas súas trece e sigan utilizándoa sen discreción como moeda de cambio en todo proceso electoral.

Para os fabricantes de falsidades, a clave do poder para nada ten conexión coa eficiencia senón coa propaganda, e polo tanto, o seu obxectivo non é outro que lograr coas súas manipulacións e enganos rendibilizar que a mentira convértase nun consumo de masas e así subxugar doadamente a un electorado crédulo, coa única intención de enganalo, para ulteriormente, unha vez capitalizado o seu voto por subtracción, abandonalo á súa sorte e impoñer contraditoriamente unha diverxente axenda política, onde o recorte de liberdades e de dereitos, paradoxalmente, teñan por vítimas propiciatorias aos mesmos que por apoio hipnotizado e extraviado facilitáronlles o acceso ao poder, ao confiar de boa fe o seu voto, a uns demagogos políticos que lles conduciron ás urnas mediante a argucia de astutos estrataxemas e maquiavélicas mentiras.

Por iso que agora, recén iniciado un novo ano plebiscitario, cando mais desfavorable resúltalles a concorrencia política e polo tanto mais adverso élles o escenario electoral, é tamén cando mais acentúan a súa persistencia en repetir con mais entusiasmo se cadra a fraude levada a termo en votacións pretéritas, sendo obriga polo tanto de todo demócrata ante tal risco, reaccionar en consecuencia para persuadir os electores e sacalos do contrasentido, evitando así que unha vez mais os mordomos da coacción sáianse coa súa, e logren que a democracia siga a perder enteiros como consecuencia do seu novo reintento en utilizar a mentira como arma electoral.

Os electores deben esixir o cumprimento político do seu dereito á verdade, vetando a través das urnas a quen disfrazados de demócratas aspiran a seguir desempeñando a función pública utilizando a mentira como práctica de conduta, pois vai sendo moita hora de rexenerar a esfera política, expulsando desta aos apóstolos da impostura, a aqueles que non reparando en insolencia, despois de evidenciar non ser a solución de nada, atrévense agora a prometer, o que despois de poder facer, non foron quen de acometer mentres ostentaron o poder executivo e desempeñaron funcións de Goberno.

Este país require estar liderado por xente decente, por homes e mulleres de primeiro nivel, e non, como vén sucedendo, por uns individuos de tres ao cuarto que incapaces de dedicarse profesionalmente a outros mesteres desembarcaron na política, non para utilizala como ferramenta de solución do interese xeral, senón para valerse dela como táboa de salvación e convertela en oficio de conveniencia para satisfacer as súas persoais ambicións.

Non resultando recomendable tampouco por factor de dependencia, que as rendas do país sexan conducidas por membros de grupos políticos salpicados de corrupción, ou se é o caso, por integrantes de organizacións políticas que ao bordo da ruína por acumulado dunha débeda descomunal, nunha aproximación ao totalitarismo, outorguen preferencia de trato á banca acredora do seu débito en detrimento dos dereitos inalienables da cidadanía.

É un total anacronismo ser dirixidos polos reprodutores do nepotismo, polos que non reparan en absurdas promesas de crear emprego sen ter empresa, á par de favorecer os seus acólitos facendo da Administración Pública a súa factoría de enchufismo e colocación, onde prohibindo o acceso ao común dos cidadáns, as portas xiratorias son a coaba interminable de amigos, pais, fillos, tíos e demais familia convertidos por favoritismo en funcionarios sen oposición. 

Por iso e moito mais, non podemos seguir outorgando fiabilidade a quen despois de ensimesmarnos no artificio de ser a oitava potencia mundial, relégannos nun santiamén a cumprir o papel de furgón de cola de Europa.

En resumo, é imposible a resurrección deste país sen a defunción do bipartidismo, e quen non queira asumir esta realidade, sempre pode apagar o espertador, pechar os ollos e seguir durmindo.

UN GROTESCO SAINETE BIPARTIDISTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os membros do bipartidismo veñen de achegar conxuntamente posicións ideolóxicas en torno ao credo neoliberal, coa finalidade de frear todo fenómeno de masas, e calquera outra acción política de emancipación.

Non é ningún desvarío afirmar que neste país o oficialismo político é unha farsa radical, pois cando pasan xa de trinta e cinco os anos que os membros do bipartito permutante disfrazaron a democracia de carnaval, esa falsificada mascarada sostida como formato funcional, para nada foi referente de autenticidade por mais que se agochase no disimulo dunha aparente seriedade.

Por iso á marxe de todo subterfuxio, dificilmente hai quen dende o oficialismo político poida alardear de ser animador de prácticas democráticas, cando o certo é que a partir daquela enganosa Transición a democracia brillou pola súa ausencia, ao ser os mercados que ninguén votou os que, arrogándose papel protagonista, coa anuencia dun bipartidismo corrupto, oposto á vontade dos electores, impuxo a súa primacía ata o extremo de converter aos axentes financeiros nos exclusivos e supremos mandatarios do país.

De aí a nula fiabilidade que debe outorgárselle aos membros do acoplado bipartidista; ao facer político duns representantes, que como os líderes rexentes do PP e PSOE, converteron o dereito a elixir nunha práctica desvalorizada, ocasionando que os electores pasasen de ser o referente democrático a estafados polos seus repetidos incumprimentos e deliberados enganos, e iso, a xulgar pola súa ostensible tendencia a contravir o contido dos seus programas electorais, que escritos en papel mollado foron pensados en todo caso e de antemán coa única finalidade de ser transgredidos ao día seguinte de alcanzar o triunfo electoral, co propósito establecido no contexto dunha miserable manobra de artificio político.

O uso e abuso das malas artes políticas, é dicir, a súa pérfida praxe, fixo que a asidua tolerancia da que os electores fixeron gala durante anos perdese toda continuidade, para dar paso á severidade inducida por unha frustración xeneralizada, mutación que causou que a fórmula empregada dende a Transición extraviase toda efectividade, e que en razón a iso, tanto a alternancia política entre os dous grandes partidos coma a súa continuidade estea actualmente ao bordo do abismo.

Chegando ao extremo que o protagonismo do PP e PSOE que en outrora dominaba de forma abafadora o escenario político, actualmente desgastados  polas impopulares respostas á crise e os casos de corrupción, sitúense nas súas horas mais baixas, e que en razón á súa erosionada credibilidade os compoñentes do bipartidismo pasen a xogar o seu futuro nos próximos comicios electorais co risco mais que evidente que as desercións no seu electorado por transvasamento cara a outras opcións políticas mais fiables sexa o referente de inflexión cara ao seu ocaso político.

Actuando como desencadeante deste declive o seu propio gregarismo político, que por arrastre de complicidade impídelles escoitar a voz da rúa, ao igual que exercer como lexítimos valedores da vontade soberana dos electores ao admitir sen réplica as interferencias antidemocráticas exercidas por eses poderes fácticos, aos que préganse, sen atreverse en modo ningún a desafiar as súas concernidas prioridades, e todo iso, a pesar das catastróficas consecuencias e lesivas repercusións que o seu alcance provoca nos intereses xerais da cidadanía.

Esta realidade coa súa carga de dramatismo, pon de manifesto a escasa fiabilidade que debe outorgárselle aos políticos e voceiros bipartidistas, pois coas súas prácticas de perversión ademais de estar a ofrecer un espectáculo bochornoso, mais que demostrar interese pola cousa pública poñen de manifesto a súa exclusiva propensión cara á continuidade dos seus privilexios, así como, a defensa extrema de intereses espurios.

O actual modelo bipartidista na súa conformación reúne ás dúas caras da mesma moeda, de aí que aínda cando o PP e PSOE se esforzan por acentuar distintivos de diferenciación, o certo é que son coincidentes no esencial, por canto, ambos os dous concordan en exercer como tapadeira política daqueles que concentran o poder económico, sendo por iso o seu exercicio unha rémora do cambio, ou o que é o mesmo, unha forma de cambiar para que todo siga igual, é dicir, toda unha práctica que ademais de coartar a participación e deliberación dos cidadáns nos asuntos públicos, fai que a ideoloxía imperante sexa a dos poderes económicos, e que en razón a iso, a súa aplicación práctica mais que o reflexo dunha democracia real teña por equivalencia a representación dun grotesco sainete bipartidista.

Miseria ideolóxica, que forza desbotar ao bipartidismo como alternativa en todo proceso electoral, pois a rexeneración do sistema pasa pola radicalización democrática.

ALEGATO, SALVAR A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Impulsados á calor do cansazo da crise e as súas políticas de austeridade, Syriza e Podemos, ademais de ser o rompedeiro dos mercados e dos seus acólitos, son tamén a clave vital para afrontar con éxito o cambio necesario.

Nesta Europa dos mercados, a reacción ameazante dos membros da Troika ante a decisión maioritaria do parlamento grego de adiantar as eleccións, xusto cando o favorito para gañar os comicios é a formación política Syriza, pon de relevo o menosprezo mostrado cara á cidadanía helena e a falta de respecto ás regras democráticas daquel país, por parte de quen resulta ser a Trindade do Capitalismo europeo, é dicir, o referente dos tres entes distintos que conforman un só Capital verdadeiro, dígase, FMI, BCE e CE.

Indicación axeitada, ao ser eles os que despois de tomar por asalto o estado de dereito, atrévense a entrar de cheo na campaña electoral facéndose parte activa desta, mediante prácticas de extorsión e advertencias coercitivas, destinadas a deixar sen efecto a liberdade electoral e coaccionar así o voto dos electores gregos en prol a satisfacer con iso os seus disolutos intereses.

Noutras palabras, ante a mais que segura posibilidade que a formación liderada por Alexis Tsipras  alcance o goberno heleno e estableza para o efecto medidas alternativas ás inaceptables e ruinosas políticas neoliberais, os directos afectados por tal posibilidade, trementes de pánico ao ver ameazados o seu vantaxoso negocio, deciden pasar á acción directa desatando unha intensa campaña de descrédito contra este movemento progresista, ao só obxecto de abortar o seu acceso ao poder e evitar con iso a posta en práctica do seu comprometido proxecto de rescate cidadán.

Non reparando en impoñer a súa confabulación á marxe de todo código ético a pesar de ser inversa ao mais elemental respecto democrático, e así, ao igual que no seu día, sen mediar proceso electoral colocaron á fronte do Goberno ao tecnócrata do séquito Lukas Papadimos para aplicar con disciplina prusiana o plan de rescate, agora, é a mesma vangarda involutiva da austeridade quen con idéntica finalidade acentúa a asfixia da sociedade grega a través dunha nova odisea de golpismo financeiro.

Con todo, quen verdadeiramente é a compositora da partitura do concerto que a Troika vén a interpretar en Grecia e no resto dos países periféricos do sur, non é outra, que a chanceler Angela Merkel e a súa garda pretoriana do Bundesbank, quen despois de lograr elevar o tope de gasto a precepto constitucional, agora intenta por todos os medios facer do dogma neoliberal unha lei fundamental.

Sendo tal aspiración a razón da súa obstinación en seguir burlando a realidade e proclamar como éxito o fracaso das políticas de austeridade, que en modo ningún foron a solución do país, como pon de manifesto o único feito veraz, tal é, que apenas o un por cento dos diñeiros do 'rescate' entrasen no circuíto da economía real, mentres curiosamente, o 96 por cento do montante global serviu para rescatar bancos franceses e alemáns, e o resto, para apuntalar paradoxalmente a estrutura dos propios axentes financeiros desencadeantes da crise.

De aí que os actuais ataques a Syriza, por parte do emparellado de axitación que forma a Troika e a prensa internacional de negocios, non deban ser interpretados, ex profeso, como un fenómeno illado coincidente con este proceso electoral concreto, pois o certo é que tal estratexia é a utilizada coordinadamente polos profetas das desgracias, por aqueles que néganse a asumir que a democracia é unha norma absoluta incompatible con calquera formalidade, e por iso, intentan destruír toda alternativa atemorizando dunha parte ao electorado á vez de propagar estratexicamente o engano, a través da falsidade de ter rematado a crise e empezado a recuperación; e todo, coa maliciosa intención de suspender a democracia e impoñer alternativamente un cambio de réxime, onde xa non sexan os cidadáns quen deban determinar as cousas como electores, senón os mercados financeiros e os especuladores.

En todo caso, a presión á que está sometida actualmente a poboación de Grecia e Syriza en particular como formación política, por censurable que resulte, non debe ser percibida como algo inesperado ou excepcional no ámbito da Unión, pois tales prácticas teñen idéntico formato de uniformidade no espazo político dos países 'PIGS' do sur de Europa, sendo proba diso a súa repercusión inducida en España. En cuxo caso, como consecuencia do derrubamento do bipartidismo como paladín dos mercados, estes, reaccionan mecanicamente, e así, xusto no momento en que Podemos como formación de novo cuño encabeza a enquisas de intención de voto, desatan con anticipada antelación electoral pero con idéntica virulencia que no caso grego a reacción. de quen en primacía dos seus intereses, tamén aquí arróganse autoridade para destruír a democracia.

Con todo, ten de ser obxectivo de madureza non entrar á provocación desestabilizadora do neoliberalismo, optando alternativamente por rescatar a través das urnas o que merece ser salvado, é dicir, a democracia.

ABRIR O CADEADO DO 78

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A cidadanía ten de caer na conta que o perigo non está en depositar a confianza en Podemos, senón en seguir outorgándolla aos que ademais de conducirnos á crise arrebátannos o futuro repercutíndonos os seus efectos.

Ao igual que cando a Pandora déuselle por abrir a caixa dos tronos, os males encerrados no seu interior dispersáronse polo orbe chegando a producir un cataclismo, agora ao parecer, cando dende Podemos, Pablo Iglesias avoga por un proceso constituínte para "abrir o cadeado do 78", os vixiantes do sistema afectados na súa continuidade política, son os que alertan do risco de liquidar a Transición, advertindo que toda transformación da orde establecida, ao igual que no referente mitolóxico que antecede, de levarse a termo, tamén nos conduciría á hecatombe.

É manifesto o interese dos que exercen como retribuídos políticos, en traer a colación o espírito da Transición na súa versión mais suxestiva, presentándoa como o pacífico paso que nos conducira da ditadura á democracia e nos abrise a porta á prosperidade e a unha prácida sociabilidade, pero tal relato é a antítese da realidade, pois á marxe do rexistro escrito da historia, o certo é, que por moito que agora invóquense as bondades do sistema, o seu implícito, vén a confirmar que aquela transición á democracia non foi outra cousa que a continuidade do franquismo sen ruptura e que a súa vixencia ademais de inapropiada, a evidencia vén a confirmar que é un todo inservible para satisfacer os grandes desafíos do presente; de aí o esixible dunha "segunda transición" que resolva definitivamente os problemas do país e poña fin á actual deriva involucionista.

Por mais que dende o bipartidismo e o establishment de persuasión mediática pregóese ata a saciedade que a Transición foi un proceso modélico, a verdade é, que tal afirmación dista moito de gardar axuste coa realidade, por canto o seu resultado ten por toda paráfrase o pouco ortodoxo afianzamento dunha democracia limitada e insuficiente, circunscrita no seu alcance á condición reducionista de limitar a participación cidadá ao mero encontro cuatrienal coas urnas, acoutando que a base electoral poida decidir, sen intermediación, sobre cuestións políticas da súa propia incumbencia, ao impedir o propio marco constitucional a posta en práctica de mecanismos de democracia directa, e todo polo interese da clase política dominante de converter a democracia no seu exclusivo monopolio e consolidar así un sistema participativo pensado ex professo no protagonismo dos partidos políticos, é dicir, todo un sinal expositivo do pouco democrática que é a democracia española.

Por se iso fose pouco, ao dito, tense que engadir como agravante de disfuncionalidade o absolutismo do poder económico e a subordinación a este do poder político, un aspecto de dependencia, determinante de ser os consorcios financeiros e a oligarquía económica os que impoñen a súa xerarquía auxiliados en todo momento por un emerxente cuarto poder, que representado polos grandes medios de comunicación non dubidan o mais mínimo na utilización da guerra mediática no ámbito dunha alianza estratéxica, coa finalidade, de manipular o control da sociedade ao só obxecto de neutralizar toda reacción discordante da opinión pública para así manter sen sobresaltos a continuidade dun modelo político corrupto  e un estándar económico fundado sobre uns desmesurados beneficios da casta gobernante.

Ante tan deprimente panorama, a ninguén debe pasarlle desapercibido que a credibilidade da acción do Estado encóntrese baixo mínimos, como, tampouco que se evidencie a descomposición do oficialismo político que conforma a parella bipartidista PP  PSOE, e moito menos, que o réxime sitúese na cota mais baixa da súa credibilidade dende o inicio da Transición; pois o evidente fala por se só, e en razón a iso resulta contrastable o abandono de toda responsabilidade dende o Executivo a asumir como propio o dereito cidadán a unha digna calidade de vida, como igualmente, o derrubamento dun bipartidismo decadente que perde toda hexemonía polo seu entreguismo aos poderes fácticos e  o seu divorcio e distanciamento coa sociedade, sendo ambos os dous aspectos o motivo que fai inservible o actuado e forza que toda solución de país haxa de pasar reflexivamente por suprimir da acción política toda práctica relacionada coa decadencia que acompaña ao actual modelo de Estado.

Os que exercendo o poder durante décadas, achegan agora por todo balance de resultados o correspondente a un país patas arriba, á parte de reflectir a súa negación política, poñen de manifesto as carencias funcionais do réxime do 78, e en consecuencia veñen a xustificar co seu fracaso de acción política o punto final ao "réxime" da Transición, e tacitamente, referendar a proposta de Podemos, que con bo criterio postula o líder desa formación, cuxo obxectivo crucial pasa pola apertura dun proceso constituínte para «abrir o cadeado» da Carta Magna de 1978 e romper cun réxime que se derruba por inútil e infecto, pois só levando a termo esta premisa será posible afrontar unha nova andaina con garantías de futuro.

E COSPEDAL TOLEOU

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

De seguir confiando o futuro do país nos de sempre, chegaremos ao máis temible dos desvaríos, que nos conducirá, a ter que rescatar ao poder público dos sumidoiros

Cando prescíndese  da verdade, a liberdade de expresión é tan só unha forma de camuflar a mentira para adulterar a realidade, sendo esta práctica de despiste a utilizada esta semana pola secretaria xeral do PP, María Dolores de Cospedal, quen a pesar de estar xudicialmente no ollo do furacán por unha suposta doazón opaca de 200.000 euros para a campaña do PP das autonómicas en Castela-A Mancha, non reparou en desbarrar ao seu antollo, ata chegar ao despropósito de afirmar para público coñecemento, que a sociedade é tan corrupta como os partidos políticos, engadindo para mais concreción, que o que sucede nas organizacións políticas en materia de corrupción non é un fenómeno intrínseco destas, senón a transmisión reflexa do que acontece no conxunto da sociedade.

É dicir, que a número dous do PP, xusto cando faise público o procesamento por corrupción de varios dos seus correlixionarios na comunidade de Valencia, en vez de tomar medidas disciplinarias e exemplificantes contra os procesados de ter financiado ilegalmente actividades electorais do seu propio partido, perde todo sentido da racionalidade, e nun arrebato de tolería , non se lle ocorre mellor idea que adxudicar á corrupción condición pandémica para estender así a súa afección á totalidade da cidadanía, que perplexa, négase a asumir como propios os desvaríos de Cospedal, visto que tal acusación ao igual que todo o relativo á crise, forma parte da súa estratexia de deseño político consistente en evadir responsabilidades botando a culpa ás vítimas, pois o certo é, que sen ter arte nin parte, son os cidadáns os que evidentemente mais caro pagan a corrupción.

Por máis que se intente implicar indebidamente a terceiros, a corrupción xeneralizada que vive o país é totalmente allea a comportamentos ou actitudes da cidadanía, pero de principio a fin, inherente ao sistema e resultante da maridaxe licenciosa entre política e negocios, cuxa deriva, fixo que o comportamento ético que debese referendar a limpeza e moralidade da función política fose substituída polo relativismo moral, xerando con iso unha relación de vasalaxe endémica, onde a democracia tomou formato de pura aparencia dando entrada no seu defecto a atípicas normas de funcionamento, que por viciadas, xeraron inexorablemente comportamentos corruptos en razón á discrecionalidade dos actos, e ao opaco trasfondo de inxentes cantidades de diñeiro como dinámica de acompañamento.

E así foi como dende que a principios dos 80, cando o caso Flick e as contratas de recollida de  lixos do Concello de Madrid marcasen o arranque da corrupción, transcorridos 35 anos, resultase que dende entón non deixase de reproducirse e crecer en dimensión, e iso, en razón a que a súa xénese arraigou en hábitos antidemocráticos e conducida pola oligarquía do franquismo sociolóxico seguiu dominando a actualidade como referente do capitalismo mais intransixente disposto a prescindir da democracia, pero casualmente, non así desa corrupción pola vantaxosa achega desta aos seus espurios intereses.

Unha situación que por anómala vese agora alterada, xusto cando a crise fai mudar a percepción social, política e económica do país, e a entrada en escena de Podemos vén de alterar a actual correlación de forzas dificultando a continuidade do sistema, ou o que é o mesmo, revelándose como un serio perigo para a sucesión do bipartidismo.

Resultando polo tanto un absurdo, que a agora Presidenta de Castela - A Mancha, opte por practicar cerimonias de confusión coa única finalidade de implicar á cidadanía en actos de corrupción, cando tan só pode adxudicárselle a condición de corrupto a quen tira proveito doloso dunha situación, en razón a  ostentar un cargo público ou por ter conferida relevancia social para lucrarse a través de artimañas, e ese conxunto de condicións características, para nada gardan correspondencia co común dos cidadáns pero o seu axuste debido co corrupto político que no actual estado de cousas é ao que hai que perseguir, porque contrariamente ao seu parecer, a corrupción non é patrimonio de todos, senón reserva exclusiva de quen se conduce como tal.

Non sendo de recibo, que os que teñen no seu haber o historial mais turbio da corrupción do país eríxanse agora en redentores, máxime cando resultan ser os mesmos que néganse a recoñecer as súas propias impudicias, as dun partido e un goberno que tocado polo escándalo mantén nos seus cargos a sinistros protagonistas, furtando aos xuíces a capacidade de impartir xustiza en determinados delitos, e entre outras anormalidades, permitindo todo tipo de subterfuxios para satisfacer o seu financiamento político. unhas actitudes que por inadecuadas converten a democracia que tanto custou lograr, nunha maldita pantomima.

Obviamente sobra dicir que non é Cospedal nin os seus, os apropiados para afrontar de modo ningún o cambio necesario que a situación require.

PEMES E AUTÓNOMOS NA ENCRUCILLADA

Toda recuperación pasa por vigorizar a pemes e autónomos, a través da transformación radical do sistema, que por efectivo, garanta o desempeño da súa actividade.

Que dende o 78 foron os grandes hólding empresariais os que marcaron a folla de ruta aos distintos gabinetes políticos que en alternancia aparentaron estar a dirixir o país, é unha realidade que por evidente non admite cuestionamento ningún, como igual de incontestable é, que dende o 2011 cando Rajoy instálase na Moncloa eses mesmos exercentes do poder na sombra, é dicir, os donos do Ibex 35, bateron todo récord ao incrementar nun 71% as súas respectivas fortunas, e iso en razón á benevolencia fiscal que gozan os membros desta elite empresarial ao estar suxeitos a unha tributación preferente, de tan só, un 6% dos seus beneficios, coa tolerancia engadida que non satisfeitos con este trato vantaxoso, o 94% destas firmas, burlaron as súas obrigas dedicándose a eludir impostos en paraísos fiscais, sendo a cantidade do evadido superior de sobra ao noso produto interior bruto (PIB).

Resultando paradoxal polo tanto, que mentres pechaban o exercicio do ano pasado cunhas ganancias acumuladas de 17.700 millóns de euros, a contía do peso laboral do selectivo grupo das 35 empresas máis poderosas do país, lonxe de manter tendencia alcista, reducíase nun 8,9%, situando así o seu xa exiguo teito potencial de emprego en 1,23 millóns de traballadores, sen que tal diminución afectase no mais mínimo ao movemento de rotación das porta xiratorias polas que os políticos en retirada acceden aos seus consellos de administración, exhibindo por todo currículo de cualificación o inventario duns servizos prestados á causa, para así facilitar que uns mangantes polo feito de non facer nada, en contraprestación, perciban uns emolumentos de escándalo.

  

En contraposición, a maioría da estrutura empresarial do país conformada por microempresas, pemes e autónomos que vocacionalmente exerceron de referentes xeradores de riqueza e actividade laboral, aínda sendo os chamados a sacarnos da crise, insólitamente, agora aparecen como os grandes marxinados da situación e todo como consecuencia dun feito concluínte, tal é, que a maioría das medidas aprobadas polo Executivo durante a actual lexislatura, pola súa tendencia proclive a devorar a economía real, mais que favorables para a estabilidade mercantil, resultaron un impedimento para a súa estabilidade e reactivación, e todo, porque esas políticas gobernamentais de aplicación tiveron por obxectivo preferente satisfacer aos lobbys das grandes corporacións, aínda que iso, implicase deixar á marxe aos que son os verdadeiros impulsores da dinamización e a creación de emprego.

E así, tal foron os resultados, que como consecuencia dun inadecuado ámbito político, normativo e administrativo, o tecido produtivo español cuxo 99,8% encadra a estes grupos da actividade empresarial, resultou ser o peor parado da crise, confirmando tal aserción o feito que ata a data se viron forzados a cesar a súa actividade 265000 pemes e 325000 autónomos, sen que a pesar de tal revés, este conglomerado perdese a súa función propulsora da economía e o emprego, como pon de manifesto en primeiro termo, o feito de seguir achegando actualmente o 65% do PIB nacional, e en segunda expresión, a realidade de estar a dar emprego a 9,02 millóns de persoas, que en índice porcentual, vén a representar ao 75% dos empregos efectivos do país.

Pero se tal realidade debese ser recoñecida e considerada, o certo é que en vez de obter a debida correspondencia reciben por toda resposta a falsidade política, e valla como contraste, a peripecia de enmascarar novas subas de impostos tras a aparencia dunha rebaixa fiscal, como de xeito  furtivo intentan coar agora adxudicando condición vantaxosa ás novas retencións no IRPF dos autónomos; un novo expoñente de impostura que delata unha vez máis a insolvencia das proclamas emitidas dende as filas do Goberno coa intención de facernos tragar coa falacia de indicios de recuperación.

Nun país onde política e financeiramente non se aplica igualdade de trato aos axentes que desempeñan a actividade empresarial, os excluídos, chámense Pemes e autónomos, verán lastrado a súa capacidade operativa en razón inversa ás concesións outorgadas aos agraciados, que non son outros que a xa referidas empresas do IBEX 35, sendo os desequilibrios xerados por tal discriminación a principal causa na disfuncionalidade dos afectados; téndose  de engadir a iso os prexuízos por indefensión, causados pola deserción dunhas asociacións empresariais que creadas para defender a libre empresa, optaron por abandonar o seu labor, con renuncia expresa a exercer toda acción reivindicativa e converterse así en plataformas inútiles a teor do seu papel dependente como correas de transmisión de intereses políticos.

Situación atípica cuxa corrección política non pasa en modo ningún por un cambio de siglas ou de caras que defendan idéntico modelo, senón, por unha transformación radical do sistema que restableza a economía real como referente e a actividade produtiva como obxectivo, e devolva a autónomos e pemes o seu papel protagonista, pois sen eles, toda aparencia de melloría será puro desvarío.