FENE E A TRAMA DE VENDEX

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Cando no ano 2000 o titular da firma Vendex  movíase ás súas anchas polo municipio de Fene cometendo un delito ecolóxico de primeira magnitude, os responsables políticos de velar polo cumprimento da disciplina ambiental, en vez de proceder en consecuencia dedicábanse a mirarse o embigo.

Puidera ter sucedido en calquera outro lugar, pero como as desgracias nunca veñen soas, unha vez máis, o novo escándalo do día ten que acontecer no concello do esperpento.

Si, xustamente aí, o da carallada do naval; nese municipio que ao igual que ten un estaleiro para non facer barcos, por idéntica contradición, ante un acto delituoso, en vez de proceder acorde a disciplina legal, dedícanse a colgar o marco lexislativo nas paredes da casa consistorial, e estas sincrónicas incongruencias tan só pódense reunir no coruñés termo municipal de Fene, onde por circunstancias sobrevidas, sen risco a erro, pódese afirmar que tanto o endóxeno coma o exóxeno van da man e circulan en idéntica dirección.

Vén a conto esta introdución en razón á actualidade desatada pola trama corrupta da operación "Pokémon", e en concreto, pola implicación como protagonista no enredo do presidente da mercantil Vendex, quen á hora da verdade resulta ser tamén o promotor en cuberto da quebra empresarial da fábrica Rubber con asentamento nesa localidade.

Unha turbulenta actuación que para público coñecemento no ano 2002 fose declarada xudicialmente fraudulenta, sen que ao parecer, tan polémicos antecedentes resultasen óbice nin atranco para que este transgresor profesional seguise o seu desenfreo mercantil, estendendo as súas malas artes ao espazo da administración pública, para cuxo acceso e finalidade contou co cómplice beneplácito duns delincuentes comúns, iso si, revestidos de credencial político - institucional.

Para coñecer o alcance colateral daquela quebra simulada e a súa afección no ámbito da localidade, non só débese traer a colación a transparencia repercutida dos prexuízos laborais, senón tamén, a opacidade e inhibición institucional mantida na esfera ambiental.

Pois contrariamente ao desleixo sostido pola Administración, cando en outubro do ano 2000, o perverso instigador presentaba ante o xulgado de garda de Ferrol unha solicitude de quebra para proceder á liquidación da planta fabril, ao día seguinte destes feitos, non mais tardar, era obrigado que en concorrencia o conxunto de organismos con competencia en materia procedesen coordinadamente coa finalidade de incoar o procedente expediente por delito ecolóxico; toda vez que con aquel trámite dirixido a lapidar a actividade industrial, o abasto de pneumáticos existentes na planta destinadas ao recauchutado, con tal acción suspensiva, toda esa provisión de material transformouse de facto nun vertedoiro ilegal.

Pero o que tiña que ter sido non foi, e a pasividade interventora derivou nun serio problema ambiental que pasados 14 anos por acumulada neglixencia e implicación política de todo signo, fixo que o recinto da antiga planta de recauchutados Rubber, sexa ao día de hoxe o mais perigoso depósito de pneumáticos de toda a xeografía galega.

Dicir ao efecto, que actualmente nesa localización deposítanse ao redor de 60.000 toneladas de pneumáticos abandonados, ou o que é o mesmo miles de rodas desbotadas, amoreadas nunha zona de 5700 m2, e a escaso medio quilómetro da zona urbana da vila, que ademais da afección por impacto paisaxístico, a degradación química parcial dese material pon en grave risco a estabilidade dos recursos naturais da zona. afectando nocivamente ao solo, o subsolo, e á totalidade do medio hidrobiolóxico.

Tendo de engadir a iso que por situación anexa a unha frondosa masa forestal, un suposto incendio obrigaría á total evacuación da veciñanza da localidade, por canto a nube tóxica de combustión das rodas almacenadas sería altamente perigosa para a saúde humana ao causar afección ao sistema respiratorio, afogos inmediatos, insuficiencia cardíaca, asma e ata cancro pulmonar.

Pasado o tempo e persistida tan alarmante situación, os feitos veñen a corroborar que dende os distintos organismos e escalas da administración, en vez de esixir e vixiar o cumprimento da lei, por omisión de atribucións e ao non facer pagar aos culpables, a propia dirección política converteuse en responsable directa da comisión dun delito ecolóxico de primeira magnitude, que á marxe da obrigada rendición de contas e expurga por responsabilidades, esixe en primeiro termo e sen mais dilación a súa recondución en prol de alcanzar a urxente erradicación de tan daniña realidade.

Solución que pola complexa titularidade xurídica do espazo de localización e o elevado custo de eliminación, debese ser afrontada e sufragada conxuntamente polas Administracións de confluencia, con reversión de custos diferidos á órbita da trama Vendex como causante  de tan delituosa  situación.

CORRUPCIÓN: CORRUPTORES E CORRUPTOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

En boa medida a avalancha dos casos de corrupción vén propiciada polo relevo de funcionarios da Administración, que suplidos por eventuais ou cargos de confianza, por factores de dependencia e fidelidade partidista, son forzados politicamente como avalistas de ilegalidades.

A corrupción non ten límite, esa progresión de inmoralidade dual entre corruptor e corrupto que á marxe da lei beneficia a ambas as dúas partes en prexuízo colectivo da sociedade, resulta incesante  pola tolerada condescendencia política, a sustentada impunidade e a escaseza de conciencia social; de aí que ese cancro endémico mudase con compracencia combinada ata transformarse nunha compartida norma de conduta, nunha práctica asociada á función política.

Sendo por iso que a "contracultura da corrupción" favorecida pola influencia dos perceptores de prebendas, chegou a enraizar na propia estrutura do Estado ata o extremo de socavar a vida institucional do país e transgredir o ordenamento instaurado, nun proceso de vulneración continuada do Estado de Dereito; e todo este atropelo, polo ambicioso obxectivo duns desalmados empeñados custe o que custe en obter un proveito alleo ao ben común.

De aí que pola súa condición sistémica e estrutural, sexa unha equivocación intentar combater a corrupción coa intervención exclusiva de xuíces e a aplicación estrita do Código Penal, pois cando unha situación excédese de escala e vaise fóra de nai, a gravidade da súa deriva esixe outras medidas paliativas que poñan remedio ao extravío, toda vez que nos grandes escándalos de corrupción, chegado ao alcance da actual dimensión, á marxe da súa condición de testemuño exemplificante, a aplicación do proceso penal resulta totalmente ineficaz para atallar tal nivel de transgresión.

Como tampouco resulta válido para remediar a mais difundida corrupción de baixa intensidade, esa práctica cotiá que acaba por corrompelo todo; porque ademais da amplitude do seu ámbito e a súa notoria intensidade, insólitamente, a gran maioría deses turbios comportamentos aínda escandalizando o país e sementando alarma social, nin sequera son considerados delituosos.

Polo tanto, tense que dar por certo que a tolerancia asentida durante anos fixo que a tempo presente a corrupción estea incrustada na medula do sistema, pero tamén débese asumir que inversamente ao debido, en vez de mitigar os seus prexuízos, a permisividade política seguiu prodigando a súa proliferación, como o testifica a interminable implicación en actos ilícitos de multitude de suxeitos connotados con distintos niveis ou esferas da administración e especialmente con aqueles que por vulnerabilidade afectan á contratación pública, onde a xulgar polos feitos o actual marco xurídico resulta canto menos insuficiente, pois non resolve en modo ningún as numerosas deficiencias nos mecanismos de control.

De aí que para eliminar o habitual saqueo dos corruptos políticos, haxa de inverterse o actual ordenamento co fin de suprimir os seus colaboradores na comisión do delito, obxectivo, que pasa obrigatoriamente polo establecemento dunha función pública moito máis ríxida, pois iso é o obrigado cando quen debese velar polo cumprimento da disciplina legal non é capaz de comportarse debidamente nun ámbito de confianza e liberdade, e tal decisión arrastra consigo como esixencia, que todo posto de responsabilidade na xestión da Administración recaia exclusivamente en funcionarios públicos de carreira encargados do control e a fiscalización dos procedementos, sen cuxo visto e prace, nin poidan progresar os expedientes nin tampouco sexa posible a aprobación do gasto. 

Medidas cuxo implícito terá que causar forzosamente a exclusión inspectora do persoal eventual ou de confianza, que colocado a dedo, veñen de xestionar a tramitación dos procedementos con participación resolutiva nas mesas de contratación.

Se a complicidade política coa corrupción é unha evidencia, cando dende a cúpula da patronal se axuízan os escándalos de corrupción como unha catástrofe, o certo é que polo regular tal manifestación é puramente unha formalidade declarativa, que tras de si, mais que unha crítica de condena a esas prácticas infectas esconde un actitude de dobre moral sen propósito de emenda, actitude, que atribúe aos representantes do colectivo empresarial a condición de copartícipes como así mesmo cómplices dos corruptores que se abeiran nesas entidades disfrazados de empresarios.

Dende a representación empresarial deberan saber que arbitrariamente a corrupción se centra moito nos corruptos e pouco nos corruptores, e pola parte que lle afecta está obrigada en dar un paso adiante no seu compromiso anticorrupción e apostar de forma decidida polas boas prácticas asociativas, excluíndo do seu foro os corruptores, pois de non o facer, non só estaría a amparar os malos hábitos empresariais senón que viría a acernar a libre competencia prexudicando con iso a outros empresarios competidores que por código de conduta non recorren a eses procedementos ilícitos.

É incuestionable pois, que para erradicar a corrupción non ten de quedar soa a xudicatura loitando contra esta causa, sendo preciso por obrigada colaboración, que as asociacións empresariais na parte que lles toca se involucren nesta loita ata lograr darlle un xiro a tan complexa realidade.

O PARO, UNHA DEPRIMENTE REALIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Ao igual que sen un cambio radical non se pode saír da crise, de manter a austeridade como fórmula de solución ao desemprego, por mais declaracións de optimismo que emita o Goberno, o índice de paro proseguirá o seu ritmo ascendente.

Cando ao ano de ser rescatada con diñeiro público, a banca proxenitora da crise redobra de xúbilo alardeando ter multiplicado por catro os seus beneficios no último exercicio, non pense ninguén que tal dato indica que a economía do país teña saído do atranco, o único que vén a incriminar esa conta de resultados é a política levada a termo polo actual executivo dende a orixe da lexislatura, por canto, ao patrocinar que a especulativa bancaria prosiga o seu desenfreo a custa de financiar ao propio Estado, favorecendo esa práctica oportunista, ademais de promover unha competencia desleal, Rajoy e o PP están a contribuír a que a inhibición bancaria cara á economía produtiva motive unha situación de inanición financeira, cuxa deriva, trae implícito a destrución en cadea do tecido empresarial provocando por engadido a absoluta inviabilidade de rehabilitación do mercado laboral e por conseguinte a imposible creación de emprego.

Pero con todo, tendo carácter determinante non debemos circunscribir en exclusiva os motivos do paro ao fracasado sistema bancario, pois aínda sabendo que a súa prelación oriéntase á actividade especulativa con declinación a intervir na economía real e a financiar proxectos empresariais; existen outros hándicaps de acompañamento que conxuntamente compoñen o combinado explosivo que nos conduciu e nos mantén na caótica situación de desemprego que padecen 6 millóns de cidadáns, contía que mais que decaer apunta a unha clara tendencia ascendente.

Causas que en modo ningún debéranse tapar coa recorrente escusa dunha infundada rixidez do mercado de traballo ou a posta en práctica dunha errónea reforma laboral, cando os verdadeiros impedimentos á marxe dos factores netamente financeiros, xiran en torno a inconvenientes doutra índole, como resulta ser a inutilidade en afrontar como país unha reorganización profunda do noso sistema económico e a diversificación dos sectores produtivos, unha limitación agravada pola suspensión do papel dinamizador que para a economía e o emprego ostentaran as Pemes e os autónomos, ao que hai que engadir, o escurantismo na contratación pública, e a mais non poder a corrupción política, cuxa repercusión produciu un cataclismo na estabilidade do país, que claramente, ademais de ocasionar unha degradación política de primeira orde, foi e é o principal escollo que impide a reactivación económica e a creación de emprego.

Partindo da premisa que o prestixio da democracia depende da exemplaridade dos comportamentos políticos e a rectitude das institucións públicas, no actual estado de cousas, é difícil asumir a fiabilidade de calquera cambio a positivo cando a súa autoría intelectual vén a recaer en individuos de moralidade despistada, ou en suxeitos de baixa ralea aos que non lles interesa o mais mínimo nin a rexeneración democrática, nin a supresión do nepotismo, como tampouco o cesamento da corrupción ou a imposición de medidas de transparencia contractual, por canto a súa acción política remítese en exclusiva á continuidade dos seus privilexios lucrativos e paradoxalmente este perfil de conduta é a referencia dominante entre os que para desgraza colectiva teñen entre os seus cometido dar solución a un problema que como o desemprego, nin senten como propio nin lles afecta aos seus intereses.

Por esa falta de sensibilidade e as contraditorias políticas de aplicación, resulta unha canallada estar a alimentar falsas expectativas ao asegurar que no 2014 haberá creación neta de emprego, cando tal afirmación é unha completa falacia se persisten as actuais políticas de corte neoliberal, sendo a mais contundente réplica a tal estimación, a taxa de paro en torno ao 27%, toda unha mostra evidente do fracaso resultante dunha austeridade férrea que pode ser a ferramenta para seguir enriquecendo á banca, pero para nada a solución apropiada para aumentar a actividade económica, tal é así, que dende a entrada en vigor do programa de austeridade imposto pola troika (Comisión Europea, BCE, FMI), na primavera do 2010 ata finais do 2013, non se logrou ningún resultado positivo en termos de mercado laboral, é mais, é de referir que no devandito período, perdéronse 1,6 millóns de empregos, ou o que é o mesmo un 8,5% da ocupación total existente naquel entón.

Todo iso indica que se a degradación política é o lastre, a austeridade ven de ser o obstáculo para poñer remedio ao problema do desemprego, e sen apostar por un cambio radical cara á rexeneración democrática e a instauración de políticas de crecemento, malia o chorro propagandístico do Goberno, esa interpretación de melloría puntual que deducen dos indicadores macroeconómicos, mais que un preámbulo á prosperidade será unha prorroga ao continuísmo no desemprego, de aí que resulte incongruente seguir alimentando abstraccións, pois só dende a estabilidade política e a reactivación do tecido produtivo vía pequenas e medianas empresas, e autónomos, encamiñarase un tránsito fiable e efectivo cara á creación de emprego. 

Sendo toda formulación oposta unha pura estrataxema.

Á VOLTAS COA DEMOCRACIA ORGÁNICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Interpretar a acción política do PP como unha mera consecuencia da crise económica, é rexeitar que tras a austeridade e recortes económicos e sociais, estase a levar a termo unha contrarreforma global de eliminación do conxunto de avances e dereitos democráticos das últimas décadas.

Roubarlle tempo ao tempo, é o título dun bolero romántico, moi en voga, que con mestría interpreta Café Quijano, pero tamén tería de ser o empeño que debese de impoñerse todo político para levar a bo termo os compromisos electorais que lle conduciron ao poder, marxe merecida sempre que o seu discurso se sustente invariable, pois se pasadas as eleccións decidise mudar de mensaxe, é obvio que mais que roubarlle tempo ao tempo, o seu, sen a mínima moratoria sería que liase os trastes levando consigo a composición da súa partitura apócrifa como fondo musical á merecida marcha que o acompañe na dimisión.

.

É de sinalar que en política, contra inconsecuentes pretensións, a lexitimidade democrática tan só a outorgan as urnas cando politicamente se manteñen as obrigas contraídas no proceso electoral, sen alteracións, involucións nin adulteracións clandestinas, e só quen satisfaga esa prevalencia pode arrogarse autenticidade representativa, debendo ser desaloxados da vida política aqueles que non afiancen esta premisa; pois por integridade e limpeza democrática, non debe ser exercido o poder por quen o alcanza mediante malas prácticas ou a través do estraperlo electoral.

Cando isto acontece non han  caber tolerancias, sendo obrigado entón tomar implicación activa para o restablecemento dunha cultura electoral sustentada en valores, regras e principios, cuxa primeira medida por saúde democrática, debe consistir en consumar a eliminación e o relevo dos que teñen por todo ideario a mala praxe de exercer politicamente como infames e enganadores.

Todo isto vén a colación porque, o PP a pesar de que a Lei de Partidos, establece que os programas electorais teñen que cumprir a Constitución, o certo é, que nas eleccións de Novembro de 2011, co claro obxectivo de modificar a opinión pública e deste xeito vencer nas devanditas eleccións e facerse co Goberno do país, non dubidou en mentir descaradamente por medio dun falso programa electoral, feito, que limitou a recepción a unha información veraz, e tal impedimento supuxo a vulneración dos dereitos fundamentais establecidos tanto no artigo 20.1.d como por extensión no artigo 23.1 da Constitución.

Tendo de engadir a iso que aquela manobra ademais de coartar a liberdade de elixir libremente os representantes cidadáns, tivo por agravante engadida, que foi o agora renegado Rajoy, quen como candidato, comprometeu ante os electores que aquel programa electoral sustentaría a súa acción de Goberno; resultando polo tanto unha afronta democrática que quen non limitou os seus actos ao acatamento da Constitución veña agora a erixirse en adaíl desta, e para mais desvergonza, teña a ousadía de arrogarse lexitimidade de representación.

Pero se grave foi a emisión de falsa información para vantaxosa obtención de rendementos electorais, moito mais tortuoso foi traizoar o electorado facendo transitar aqueles votos roubados no pútrido instrumento das urnas, en dirección oposta ao seu propósito, e así nunha faena de depreciación democrática en vez de satisfacer o mandato popular, contra todo prognóstico foron usados para favorecer as turbias manobras dos poderes fácticos e dos mercados financeiros. 

O quizais seria mais acertado dicir, se me permiten a hipérbole, que este Goberno nos está a conducir á involución, por canto as súas prácticas políticas mais que axustadas a regras democráticas son o tránsito directo cara a episodios do mais severo franquismo.

Coa estulticia dos seus dirixentes e o desvarío político, de forma irresponsable, o PP está a promover o dereito de insurrección, pois o espolio xeneralizado fai que ao pobo damnificado, farto de menosprezos, esgóteselle a paciencia e exteriorice a súa indignación como reacción correctiva cara a quen a propio intento, opta por afundir un proxecto de país en favor dun proxecto de poder, e cando en razón a iso a tensión se torna extrema, e o Goberno coas súas políticas insiste en contravir a orde constitucional, nese momento, máis alá da simple manifestación de descontento, aos afectados asístelles pleno dereito á desobediencia e á insurrección ao obxecto de restituír a orde alterada por esa transgresión, toda vez que coa Constitución na man, as drásticas políticas do executivo de Rajoy estarían fóra da lei.

Cando despois de enganar o electorado, as consecuencias do desfalco democrático afectan perniciosamente a dereitos fundamentais da cidadanía como o traballo, a educación e a sanidade, unicamente un infame en vez de proceder en emenda, intenta aplacar a rebeldía a través do pau e tente teso dunha lei "mordaza", proceder característico de quen decide sustentarse no poder a base de represión; unha deriva involucionista que ningún demócrata que se prece debe estar disposto a transixir.  

DERROCAR Á DITADURA INVISIBLE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Se a pesar da que está a caer, o resultado dos próximos comicios reafirma a consolidación do actual escenario político, non existirá mais culpabilidade que a dun electorado perverso.

Cando nos comicios do 2011 o PP alcanzou o triunfo electoral adxudicándose unha maioría super folgada nas urnas, é máis que sabido que tanto a nosa economía coma a da Unión Europea xa estaban inmersas na recesión causada polo estalido da burbulla inmobiliaria, que fronteiras dentro fóra alentada e favorecida polo ex presidente Aznar que para efectos internos foi o principal causante do posterior desastre.

Aquela arrevesada situación a pesar da súa notoriedade, por miopía política, un PSOE alternante negouna  porfiadamente, sendo a súa obstinación por ocultar a verdade, ademais dunha insensatez, o estigma que alimentou a desconfianza e o escepticismo dunha masa electoral aclimatada á cultura do Estado do Benestar, que perceptora do pervertido hipnotismo socialista e do shock traumático que se aveciñaba, inxenuamente, lonxe de buscar alternativa electoral en fontes do progresismo, optou maioritariamente por deixarse marabillar polos cantos de serea dunha reaccionaria dereita "popular".

Se o insensato referendo dese electorado crédulo foi a clave do avultado resultado do PP naqueles comicios, non é menos certo, que tamén foi ese mesmo apoio quen polo talante involutivo do receptor e polas súas malas praxes na administración do poder, propiciou a quebra institucional, e en suplencia, impuxo a instauración dunha ditadura invisible, ese modelo que disfrazado de democracia ademais de suprimir as aspiracións colectivas, comandou os designios do país e cuxa rancia repercusión conduciu ao menoscabo da totalidade das garantías constitucionais afectando por un igual tanto ao marco das liberdades coma aos dereitos fundamentais.

Aí temos como mostra, o espírito totalitario das leis en tramitación como a xeneralizada supresión da ecuanimidade, unha situación de deterioración colectiva, onde á masiva perda de emprego lle seguen as prácticas de desafiuzamento, as desigualdades na distribución da renda e demais prexuízos agregados que sitúan ao quórum social no albor da pobreza e en estado de exclusión, nunha posición extrema que sen mais paliativos esixe con urxencia un proceso de catarse integral como único procedemento efectivo para alcanzar a restitución dunha democracia perdida.

En consecuencia, non deben caber mais tolerancias cos que utilizan a política para beneficio duns poucos, sendo obrigado erradicar a dominante pasividade reinante para dar paso á potenciación dunha conciencia crítica, e recuperar con iso os valores caídos en desuso, para así, espertar a adormecida indignación colectiva como réplica á inxustiza imperante, coa firme decisión de quebrantar as normas e as leis impostas polos artífices políticos desta perniciosa ditadura invisible, sen descartar cantas accións sexan necesarias para garantir o cumprimento do espírito e a letra do marco constitucional e a restitución duns proscritos valores democráticos; se ben para alcanzar esa meta, ademais de cordura electoral, é imprescindible superar as insuficientes formas dunha simple democracia espectadora para progresar cara a unha verdadeira democracia participativa.

Agora ben, iso será farto difícil mentres perviva a condescendencia cos manipuladores políticos e sígase outorgando crédito electoral ás súas insolvencias, podendo afirmarse que non existirá recondución posible se non se dá unha transformación na mente dos votantes para adaptar o seu parecer a unha nova forma de pensar, pois resulta evidente que na actual tesitura o valor que se esconde detrás de cada voto é un todo inservible á hora de limpar o sistema e as institucións de políticos infectos, e isto está intimamente ligado coa decadencia moral, política e económica que acurrala o país.

É por iso, que por mais vontade popular que secuestrase nas urnas, o PP, polo seu propio credo ideolóxico e as súas connotacións cos escándalos e a corrupción, politicamente é a opción menos apropiada para poñer remedio á situación extrema que vive o país, toda vez que os seus obxectivos, lonxe de atender ás aspiracións dos electores responden en exclusiva ao mandato e intereses da elite financeira, de aí que haxa de facerse caso omiso cando o Presidente Rajoy na súa conversación doutrinal chega a confirmar, que a economía saíu da trincheira e combate na fronte da recuperación, cando é de todo punto notorio que a propia crise institucional impide alcanzar tal posibilidade.

En razón ao exposto, cando avecíñase un novo proceso electoral é tempo de reflexión e momento apropiado para descolgarse dese neoliberalismo confuso, época tamén de mudanza para desbotar a coacción ao voto útil e decidirse por poñer en valor principios éticos, votando ao partido de ideoloxía acorde, combatendo así trinta e cinco anos de putocracia bipartidistas e evitando a indixestión de tragar por democracia esta esperpéntica ditadura invisible.

A CORRUPCIÓN NÉGASE A ABORTAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mentres que a indignación cidadá  non vaia  seguida  dunha rendición de contas nas urnas, a moi  preñada  corrupción política,  seguirá co embarazo do seu tarado procreo  rexeitando o abortar.

Segundo o último barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), a preocupación dos cidadáns pola corrupción consolídase como o segundo problema de inquietude tras o paro, non obstante, aínda que o alcance da súa envergadura é descomunal, é obrigado matizar que á marxe dun superior eco mediático, na actualidade, non existe maior grao de corrupción que o de tempos pretéritos; o que si acontece, é que agora a cidadanía terriblemente afectada nos seus propios intereses polo impacto da crise e pola repercusión dos seus efectos, con manifesta indignación rexeita asumir como propias as consecuencias transcendidas, e ese que non outro é o motivo da súa actual negativa a seguir encubrindo o que durante tres décadas veu de permitir facendo mutis polo foro.

Noutras palabras, a expresada preocupación de agora é en exclusiva unha actitude de protesta testemuñal fronte ao dano recibido, e polo tanto a condena aos extravíos desta mafia corrupta, salvo en contadas excepcións, é mais un rebote pola influencia dos prexuízos da crise económica que unha expresión de rebeldía alzada dende unha conciencia crítica.

O drama da corrupción cuxa orixe inténtase restrinxir a uns escándalos de actualidade, vai moito mais alá de tal consideración, pois o feito certo é que estamos ante unha transferencia do franquismo que despois de burlar todos os filtros da transición logrou arraigarse como parte estrutural da democracia, ata o extremo de consolidar a súa institucionalización, e iso motivou que dende a oficialidade do novo sistema, as malas praxes do continuísta e sempre dominante poder económico do antigo réxime (verdadeiro poder de Estado), fixese creba nunha clase política disoluta, sendo esa a causa fundamental que ocasionou que no transcurso de trinta e cinco longos anos, á marxe de siglas partidistas, a case totalidade do sistema político do país aparecese abertamente connotado coa corrupción.

Mostra diso é a interminable sucesión e diversidade de escándalos que aínda con desigual ganduxo chegaron ao extremo de uniformar patróns de distinta identidade, sendo mostra tanxible de tal complexa concorrencia o caso Filesa e a trama Gürtel; fitos de referencia dunha estendida e inacabable relación de escándalos intermedios (Campión, Palma Arena, ERE de Andalucía, Malaia, Pokemon,  Noós,  Pallerols,  Brugal, Pretoria..... ), que conxuntamente, sen distingo de implicación hai que circunscribir nunha coincidente defraudación da confianza pública, que en suma é o auténtico punto de arranque da corrosiva corrupción política, desa maquinación subversiva que ademais de desvalorizar o entusiasmo colectivo pola democracia pon en serio perigo a estabilidade do Estado de Dereito.

Todo un turbio proceder dos representantes institucionais, coa sórdida finalidade de satisfacer o seu ilexítimo enriquecemento persoal, ánimo lucrativo que ao parecer é o único centro de censura dos casos de corrupción, e cuxa reprobación desaparece para as mesmas voces críticas cando a infracción cometida reporta algún tipo de vantaxe para a comunidade, pois ao producirse tal circunstancia, acontece, que todos os actos de corrupción derivados dunha conduta ilegal pasan a tomar condición de inadvertidos ou son percibidos como inocuos; todo un expoñente de excedida tolerancia que dá cabida a comportamentos de dobre moral e de adulteración democrática que sen atenuante que valla veñen a delatar a mala pedagoxía da nosa cultura política.

A corrupción non ten distingos nin cor política, e mal imos se optamos por tomar percepción obxectiva deste flaxelo á marxe dunha perspectiva global adxudicando categorías de admisión ou reprobación dos feitos de forma aleatoria, pois se mire por onde se queira, tan corruptos son os numerosos actos de trasfondo lucrativo, como as prácticas de extorsión, sen excluír o favoritismo na contratación pública ou o tan levado nepotismo, ese trato preferencial reservado a membros da familia política sen cualificación de idoneidade para o cargo. 

Non debendo obviarse ademais que a corrupción é tanto mais profunda e xeneralizada cando se orixina no seo dunha sociedade en crise cunha economía en receso e improdutiva, o que en síntese vén a ser o vivo reflexo da nosa realidade como país.

É de precisar polo tanto, que dende a instauración da democracia a degradación política creceu en paralelo a unha corrupción ascendente, e se os que agora manifestan o seu malestar critico a través do barómetro de opinión, a tempo debido fixesen pagar nas urnas as extralimitacións perpetradas polos culpables, teñan por seguro que ademais de pecharlle a porta á crise evitariamos ter levado a democracia a tan extrema degradación; por iso non caben mais declarativos de lamentación nin distingos de excepción, pois o seu e axeitado cara a futuros comicios, é tomar conciencia do sentido do voto ao só efecto de instaurar unha nova orde e evitar así que por un inadecuado sufraxio cidadán, sigan sendo as urnas as obrigadas a indultar aos corruptos e á súa maldita corrupción.

UN PAÍS EN APÓCRIFA REACTIVACIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Non só é  o neoliberalismo, en España a situación é moito mais alarmante, pois ao crecemento do desemprego e a pobreza temos de engadir a supresión de dereitos e liberdades.

Como opción persoal, se alguén quere levarlle a contra á realidade, a pesar do incorrecto de tal decisión está no seu dereito de facelo, por canto trátase dun exercicio de libre albedrío e sobre todo dunha práctica moi servizal para quen lle praza actuar como un parvo ou lle agrade tirar da quimera para satisfacer a súa vaidade; agora ben, unha cousa é o narcisismo disoluto e outra distinta elevar o egocentrismo enfermizo a rango doutrinal para facer tragar aos demais con tan anacrónica excentricidade, e isto por incrible que resulte é a tendencia que vén seguindo o PP e os seus acólitos cando a través de artificios, intentan vendernos fume, enganosamente etiquetado de aparente realidade.

É perceptible que quen no seu día utilizou as malas prácticas e a mentira para acceder ao poder, actualmente por aquilo do afianzamento, mais que mudar de hábitos manteña idéntico proceder, pois se así non fóra a seriedade faríase notar na función do actual Executivo, e, non obstante lonxe de todo cambio, cando o país segue en caída libre, os membros do gabinete con Rajoy á fronte optan pola artimaña de inverter a realidade dos feitos camuflando unha nova etapa de recortes tras unha anunciada chegada de crecemento, proclama, que por inverosímil fai que percibamos con mais intensidade se cadra, que o futuro do país mais que estar en mans duns dirixentes de solvencia probada está a expensas da temeridade que instrúe un fato de completos incompetentes que sen ser solución a nada si acentúan complexidade á situación.

Polo tanto, non se deben silenciar actitudes enganosas dos que se dedican a alimentar falsas expectativas versionando ao seu antollo a realidade, pois na actual conxuntura, mentres se manteñan a simulación como práctica política é farto improbable que poida darse o mínimo síntoma de reactivación, e iso é así por mais mensaxes subliminais que difunda un estrafalario Rajoy, por canto, intentar cambiar o país asumindo como propias as directrices impostas polos mercados financeiros, mais que preservar o funcionamento positivo da economía é apostar pola súa retracción, sendo tal práctica un distintivo de quen voluntariamente, ás costas dos seus electores, exerce gustosamente como fillo adoptivo dos proxenitores da crise.

Cando a estrutura produtiva do país se afunde no vórtice causado polos artífices da regresión económica, é unha entelequia do PP anunciar visos de solución, e cando iso prodúcese nun escenario como o actual onde cada día pechan ao redor de 200 pequenas e medianas empresas e destrúense 2.300 postos de traballo, entón, soster tal afirmación hase de percibir como unha falacia con ánimo terxiversador, cuxa única finalidade non é outra que escapulir o fracaso das súas políticas de reactivación como o indican as 680.000 firmas mercantís que cesaron a súa actividade e as 994.000 persoas que perderon o emprego, e todo, durante o bienio negro do mandato conservador, deterioración laboral á que en idéntico período hai que engadir os 198.000 mozos dados de baixa do paro polo seu "espírito aventureiro", por ese impulso á excursión, que equivocadamente, durante anos dimos en chamar  emigración.

Mentres isto acontece e a cultura da produción e o emprego seguen a rentes do solo, a súa antónima, a "economía de casino" non cesa de festexar excedidos beneficios e desorbitados estipendios especulativos, logrados, a custa de apropiarse do produto dunha arbitraria austeridade e dos recortes aplicados á política do benestar, sendo un referente de tan escandaloso escamoteo a vantaxosa situación da banca xenuína, quen en coincidencia co rescate europeo de 41.000 millóns e ao mesmo tempo de recibir a inxección de 108.361 millóns de axudas públicas, tan só no ano 2013 chegou a duplicar os seus beneficios embolsando ata o terceiro trimestre a nada desdeñable contía de 6.702 millóns de euros.

Incoherente paradoxo, máxime se este resultado prodúcese cando a banca pecha a billa ás empresas e ábreo ás Administracións Públicas a través dunha desacertada decisión de parcialidade económica, por canto ao dar preferencia a ese xiro, nove de cada dez empresas víronse afogadas pola restrición crediticia desas entidades financeiras ás que o Goberno con calculada permisividade lles autoriza que superen ás súas anchas á marxe de toda regulación, sen gardar disciplina de conduta nin cumprir co obxectivo da súa función social.

A gradual deriva do PP cara a postulados de ultra dereita fai que as súas políticas por reaccionarias asusten ao medo e apesten a involución, de non ser así, haberían de entender que a verdadeira dinamización só ten na economía produtiva o seu aliado natural e que toda versión allea a esta alianza surtirá efecto contrario ao previsto conducindo cara a un permanente estado de recesión, complexidade, que motivará que o país siga o seu ritmo endemoñado cara ao desastre, e todo, pola absurda pretensión de quen intenta poñer remedio á crise a golpe dunha apócrifa reactivación.

UN PARLAMENTO CAMIÑO DO BORDEL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mentres que á xeneralidade depréciaselle a súa capacidade adquisitiva, a prole política négase a perder o privilexio da pensión máxima; e aínda custando entendelo, polo visto, isto resulta ser  a esencia da grandeza democrática.

Non serei eu quen a sabendas, exerza de fillo de mala nai calando o que é obrigado pregoar aos catro ventos con ampliada megafonía, tal é, o último escarnio dos gremialistas da política, a actitude pouco exemplificante e manifestamente insolidaria demostrada polos que en lugar de predicar co exemplo ante a cidadanía que os elixiu como lexisladores, agora chegada a hora da verdade cando a situación esixe coherencia, as súas señorías sen o mínimo pudor e en escandalosa irmandade grupal, deciden colocarse o anteface de salteadores e en correspondencia a tal condición proceder como auténticos foraxidos.

Descaro, ese é o epíteto mais livián que merecen os que ante a reforma das pensións aprobada polo Congreso, silenciaron ao unísono as súas prerrogativas en materia; pois curiosamente aí confabuláronse todas as siglas políticas non existindo nin diverxencia de criterios nin apuntamentos de exclusión, e é por iso que ningún dos membros da cámara parlamentaria deixou entrever disparidade ningunha, e así foi, cando no transcurso do debate ninguén das súas señorías propuxo emenda correctora á súa actual situación de privilexio, a esa inxustificable dispensa pola que os nosos representantes conseguen o acceso á pensión máxima con só sete anos de cotización, que poden, mesmo compatibilizar con outras pensións, mentres que ao común dos cotizantes se lles mide con diferente vara dun restrinxido patrón de aplicación.

Pero a cousa non queda aí, senón que ademais todos os membros desa fauna política, sen excepción de hábitat, especie ou pedigree, apostan por manterse á marxe da lesiva influencia que ha de soportar o resto da cidadanía como consecuencia da peaxe imposta pola crise inducida, tal é así, que mentres isto acontece, eles, polo mero feito de ser políticos, non só non sofren en pé de igualdade as consecuencias do sacrificio repercutido ao resto da comunidade, senón que seguen gozando de escandalosas prebendas, como ter a vantaxe engadida que o 30% das súas retribucións salariais estean exentas de tributación.

Non caben polo tanto astucias políticas nin suxestións de fascinación electoral cando a incongruencia dos feitos pechou vía a toda xustificación, pois aínda sendo certo que a norma vixente dende principios de ano foi aprobada en solitario por un porfiado PP, como queda dito, non é menos certo, que durante a súa tramitación ningún dos partidos da oposición, mostrou o mínimo xesto de rexeitamento para erradicar a continuidade deses privilexios políticos, cuxa vergonzosa repercusión reverte como escandalosa preeminencia en favor do conxunto dos membros do arco parlamentario.

Significando tal arbitrariedade un expoñente de desigualdade sistémica, pois idéntica actitude foi a sostida polo oficialismo político, cando na anterior lexislatura o goberno do PSOE ademais de atrasar a idade de xubilación aos 67 anos e conxelar as pensións, tamén naquela ocasión, foron eses mesmos parasitos da política os que lonxe de asumir como propios o duros recortes aplicados, optaron por salvar as súas prerrogativas a custa de incidir unha maior repercusión de cargas á cidadanía.

É dicir, que en todo momento mentres se reduce a capacidade adquisitiva do sistema de pensións, á par, uns beneficiarios de excepción co seu silencio cómplice manteñen intactas as súas extraordinarias pensións políticas.

Ante o desaprehensivo comportamento dos nosos directos representantes, a ninguén debe estrañar que a cidadanía, en consecuencia á súa actitude, mostre total falta de credibilidade cara á súa función política, e iso, polo cansazo que representa o desvío de conduta duns representantes que lonxe de manter correspondencia coa realidade, apostan por instalarse nun mundo especial rodeados de vantaxes, distincións e dotados dunha vergonzosa impunidade, situación, que remata por detraerlles todo mérito para situalos á marxe das solucións que precisa o país e transformalos en parte conxénita do verdadeiro problema.

Por iso, resulta anacrónico que cando o rexeitamento cidadán e a resistencia popular fronte á situación de desigualdade social faise mais patente, estes directos representantes, os obrigados a tomar liderado das correntes sociais indignadas e formular un cambio de rumbo mais social e democrático, por eses factores de dependencia e implicación, encóntranse cativos da súa propia deslexitimación e polo tanto impedidos para reverter a situación.

Desfase que pon de manifesto o bloqueo existente entre a maioría social e o corporativismo desa adulterada clase política, cuxa situación por saúde democrática demanda urxente renovación e rexeneración colectiva, para evitar a tendencia crecente a converter o Parlamento nun degradante bordel.

OS OUTROS SANTOS INOCENTES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Se este 28 de decembro, dás por caer na conta que o acceso ao traballo e á vivenda deixou de ser unha atribución constitucional, e que ademais acernaron o dereito á sanidade, á xustiza e á educación, non te quedará outra, que deixar de exercer de Santo Inocente e enfrontarte abertamente a quen en propio beneficio está a roubar os teus dereitos inalienables.

Hoxe, xa entreabrida a porta de fin de ano, vivimos unha data heteroxénea, unha xornada onde os medios de comunicación aproveitan para coar o cazapo e facelo pasar como noticia certa, tempo, que outros utilizan para dar renda solta ao seu singular sentido do humor, e o mesmo día que os integristas do nacional catolicismo monopolizan ortodoxia para dar outra volta de rosca á súa interesada cruzada de axitación e propaganda antiabortista, é dicir, toda unha métrica combinada de diversidade característica, unha mostra variada que pon de manifesto as distintas sensibilidades que rodean a conmemoración daquel episodio haxiográfico do cristianismo sobre a matanza dos nenos de Xudea que instigara un desalmado Herodes, co fin de exterminar ao aínda recén nacido Xesús de Nazaret.

Para acentuar esa pluralidade distintiva, tampouco serei eu quen hoxe veña  en dar sentido estrito á festividade litúrxica instituída polo Papa Pio V, aínda cando, por entender que a actualidade o require, si traio a colación aos Santos Inocentes, pero a outros mártires distintos aos da celebración deste día, os maxistralmente creados por Miguel Delibes na súa extraordinaria novela que con idéntico título levara Mario Camus á pantalla, na que foi e segue sendo unha das mellores películas do cine español.

Novela e filme que ilustran de forma realista a España franquista dos anos 60, constituíndo o seu contido unha denuncia contra a ostensible política de marxinación que na sociedade daquel tempo tivo especial repercusión sobre a vida dos menos favorecidos; lesiva influencia, que agora, 53 anos máis tarde, en figurante democracia e con cambiantes protagonistas, de súbito, mais que mostrarse como o reflexo dunha época superada, coa irrupción do novo Executivo do Partido Popular pasou a tomar categoría de plena actualidade e a mais completa das vixencias.

É coma se a contraxeito, fose actualmente a ironía quen marcara a dirección do noso futuro, impoñendo por obrigado itinerario unha adversa viaxe a aquel tempo pretérito, facendo que os fantasmas da época negra da nosa historia tomen corpo de realidade en pleno século XXI, e así, se naquel entón era o ritmo da ditadura e o absolutismo da oligarquía quen marcaba a pauta de regresión aos Santos Inocentes da época, aos damnificados do tempo presente, é a asimetría democrática e os mercados financeiros coa colaboración política necesaria, quen impoñen a instauración dunha nova orde autocrática cuxa hostilidade ocasiona o pesadume na poboación mais exposta, ou o que é o mesmo, na ampla comunidade que agrupa a nova versión destes outros Santos Inocentes.

De aí que cando para desgracia social a dereita mais reaccionaria de toda Europa exerce función de goberno e decide desmontar os elos da cadea que sustentara a sociedade do benestar, a brusca perda daqueles dereitos adquiridos, fai que o oficialismo relixioso que rodea esta celebración tome carácter accesorio, e moi especialmente a cruzada antiabortista de quen tras o seu finxido empeño por preservar a vida, manteñen aberta complicidade coas antisociais medidas do goberno que paradoxalmente afectan á subsistencia social como forma e acción de vivir.

Sendo o testemuño destes escamoteos, quen por translación no tempo fan obrigado rememorar aquela película de Camus, e especialmente a repercusión da súa influencia no profuso colectivo que integran os novos Santos Inocentes, a quen ademais de subtraerlles o futuro inténtanlles agora arrebatar a dignidade.

Pois a partir do golpe de estado global causante da eclosión da crise de deseño do 2008, inténtase por todos os medios forzar a capitulación dos dereitos civís e laborais de pertenza en asunción ás presións impostas pola nova orde mundial, contando coa  man interventora do actual Executivo do Partido Popular, organización política que a xulgar polos feitos, vén disposta a estender o estado de pánico e con iso reducir a resistencia a mínimos para rebaixar a conflitividade social, e lograr con iso, que a única reivindicación admisible se reduza a sobrevivir en mimética correspondencia ao comportamento daqueles submisos xornaleiros que con toda crueza creara en tinta e papel o mestre Delibes.

Pero os instigadores políticos da situación, antes de cantar triunfo deberan saber que non son bos tempos para o conformismo, e polo tanto, que o futuro das persoas nin é negociable nin admite renuncia de tipo algún, e que toda medida imposta contravindo os dereitos establecidos no ordenamento constitucional contará coa réplica acorde, pois como no desenlace da novela de referencia, cando o poder despreza os dereitos fundamentais e o abuso faise intolerable, ata os Santos Inocentes reaccionan en clave de escarmento.

CAGAN POR NÓS, E DISQUE SARABÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Dende a perspectiva de dereitos sociais, o ano que estamos a despedir resulta totalmente fatídico, pois as políticas de austeridade aplicadas polo PP, causaron empobrecemento, inseguridade económica, unha situación de vulnerabilidade crecente e un incremento das desigualdades, que nos sitúan nun punto de difícil retorno.

Por basto que aparente o título, cando a tempo de quitarche o paraugas déixanche caer enriba un trebón de inmundicia, ante tal situación, ningunha expresión de protesta debe tomarse por grosaría, pois o bo dicir, non consiste en protexer inmaculada a arquitectura do léxico, senón, utilizar a expresión mais apropiada para referir con maior fidelidade a realidade que che prexudica, e neste caso, cando a meteoroloxía política transita entre o fétido e o cotroso requirindo tapar o nariz, mais que edulcorar a linguaxe, é tempo de chamar ás cousas polo seu nome, pois por mais exquisiteces que simulemos cando o que está a caer é merda, o normal é,  que a expresión literal atenda a tal eventualidade sen que caiban pinceladas. 

Por iso, porque a realidade o evidencia e os estudos de opinión pública o referendan, cumpre dicir, que para o ámbito da España social, o estado de degradación política no que está sumido o Partido Popular derivou por contaxiar ao país ata a súa medula, de aí, que ademais de ser responsable de arruinar o presente da colectividade é tamén o causante de truncar as súas expectativas de futuro, como igualmente, de promover e impulsar a corrupción e a súa escandalosa actualidade. Perniciosas influencias, que por manifesta tolerancia, coma se dunha ironía democrática se tratase, orientan conducirnos cara á dramática situación de ter que repetir un novo ciclo do franquismo na súa fase mais recalcitrante.

Unha fatídica situación de decadencia e de progresiva deterioración, e iso é así, por mais que os directos artífices, intenten agora camuflar o seu papel protagonista por medio de inculpacións de despiste, adxudicando a raíz dos males a imaxinativos especuladores interesados en desestabilizar e crear alarma social entre a poboación; todo un engano, un estrataxema de distracción da mais reaccionaria dereita europea, dun PP autocrático, que contra vento e marea prosegue no seu afán de reducir a cinzas o marco constitucional, para despois, rematar por restrinxir a liberdade de pensamento e confinar os dereitos individuais.

De aí que tras esa dose de disimulo, se lles antollase un empacho de descaro, degustación, que tivo por protagonista ao propio Presidente Rajoy, quen tomando unha vez mais a fraude por monteira e aos cidadáns por idiotas, esta mesma semana satisfixo a súa desvergonza, cando sen o menor reparo puxo de manifesto que non existen datos para afirmar que no país está a aumentar a desigualdade; é dicir, unha declaración meritoria dunha cátedra á insolencia, por canto é farto sabido que España, é o país con maior desigualdade social da eurozona, como poñen de manifesto os 3.250.000 persoas, que no noso país, están en risco de exclusión e pobreza extrema.

Claro que se quen nega esta realidade é o mesmo que reside no círculo vicioso da mentira, e politicamente exerce de mitómano patolóxico deformando a realidade para tapar as súas propias implicacións coa corrupción, entón é cando a falta de rigor deixa paso a unha ferinte fantasía, e o mais grave politicamente, cando a falta de código de conduta vén a referendar como norma a perversión e a decadencia.

O problema de gobernar a golpe de mando dos mercados financeiros, ocasiona que os fundamentos que sustentan o estado social de Dereito rematen no colector como un simple desperdicio, e que a perda de sensibilidade social se converta en hipocrisía política; se así non fóra, o PP tería que asumir que os recortes sociais e as medidas de contención do déficit público que están a aplicar, son a principal causa do actual estado de degradación, deste proceso de empobrecemento paulatino que provoca un circuíto de miseria situando a mais dun terzo da poboación fóra de xogo, descartada do crecemento e sen trazas de futuro. Como tamén o motivo do aumento da pobreza severa que nesta España "democrática" xa sitúa a 630.000 fogares en estado de quebra familiar por total falta de ingresos nin prestacións. 

Para inverter a tendencia, é incuestionable que toda fórmula dirixida a atenuar as desigualdades, pasa obrigatoriamente, por incrementar a oferta activa de postos de traballo e facer crecer o montante da poboación empregada; medidas fundamentais que para afianzar o obrigado reequilibrio, teñen  de contar así mesmo co acompañamento dunha alza salarial, a depreciación das rendas do capital e a aplicación dunha política fiscal progresiva, non existindo solución alternativa a tal formulación; pero a verdadeira complexidade das devanditas medidas non é a súa propia finalidade, senón a oposta vontade política para levalas a termo, por canto o seu contido é o reverso das actuais medidas que está a impoñer o goberno.

Por iso que mentres a vontade de cambio non sexa manifesta, non intenten vender por sarabia o que é unha puta merda.

Á xente de ben, Bo Nadal

AS IRREVERENCIAS NAVAIS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A continuidade e futuro do sector público naval, formalmente debera estar a expensas de decisións políticas, pero a xulgar polos feitos, é a dinámica dos mercados á marxe da política, quen impón as regras de funcionamento e a súa ordenación sectorial.

Mentres a xestión dos estaleiros adscritos á súa competencia resulta desastrosa: inactivos, sen traza de pedidos e á cola do sector; o nefasto ministro Montoro, lonxe de tomar encontro coa realidade e poñer remedio a esta grave situación, por toda resposta, nun novo arrebato de excentricidade, opta por enarborar o estandarte do triunfalismo electoral e profetizar de forma insolente, que o PP gañará as eleccións porque "os mercados non son gilipollas".

Por non variar de extravagancia, de novo este señor, vén a transmitir outra solemne estupidez co ánimo de eludir a súa responsabilidade política, pois pola nefasta acción de goberno do PP, resulta de todo punto inaudito imaxinar a posibilidade que esta formación volva obter a confianza dos votantes para poder incautarse do poder executivo, salvo, que no seu índice de disparates lexislativos, o goberno conservador, teña en cernes unha reforma da Lei Electoral, onde decidan derrogar o voto cidadán, e en suplencia, outorgar a condición de exclusivos electores a eses mercados afíns que tanto gusta de eloxiar este axitador. 

Xustamente, eses operadores que sinala o ministro como os socorristas que manterán a prórroga da súa formación en primeira liña do candeeiro político, paradoxalmente agrupan ese colectivo de intereses cuxas prácticas mercantís pouco ortodoxas, en boa medida, son as causantes de provocar a situación de precariedade, que por exemplo, sofre o mercado de construción do sector naval, e por engadido, culpables igualmente que a carteira de pedidos dos estaleiros públicos marque un récord de mínimos no seu histórico de contratación.

Complicada situación que mais que frivolidade política, demanda responsabilidade resolutiva a través de decisións de urxencia, aplicando ao efecto medidas de  constrinximento que eviten o ocaso deste sector estratéxico, por canto, as atraentes expectativas de desenvolvemento que se prognostican no contexto do mercado mundial, rompen a tendencia adversa do último ciclo, augurando un futuro prometedor, que abre oportunidade ao relanzamento, ocasión que de manter o actual estado de renuncia pode desaproveitarse e converterse na trangallada que motive quedar descolgados a e á marxe de poder aproveitar esta nova oportunidade de recuperación e afianzamento do sector.

De aí que mais que exhibicións de idolatría para cos "mercados non gilipollas", este mameluco metido a ministro, debera cesar con esas bravatas e poñer límite á súa arrogancia característica, a esa arrevesada conduta, que tomou por práctica de actuación dende o seu nomeamento, e que co paso do tempo, en vez de evolucionar a positivo derivou cara a actitudes de incompetencia e ruindade, sendo a hemeroteca o mais fiable delator desta realidade ao poder falar do pasado en termos de actualidade.

E é así como podemos percibir ás claras a que está a liar este señor, que vén a ser o mesmo, que en papel de oposición cargaba as súas críticas contra a representación executiva do goberno anterior polos nulos resultados de contratación, e cando agora por alternancia política ostenta a máxima xerarquía do sector e as cifras do seu empeorado balance superan en negativo as do seu antecesor no cargo, é nesta comprometida tesitura cando este individuo se desprende do código de conduta e en vez de asumir o fracaso das súas accións, de súbito, a través dunha manobra de sálvese quen poida, escapule toda culpa mentres tira de exterminio contra o seu lugartenente na presidencia de Navantía, cuxa cabeza rodará mais pronto que tarde.

Fatal desenlace que sen ser a solución de nada, como sempre acontece en política, toma por vítima propiciatoria a quen indebidamente sufrirá as consecuencias da neglixente xestión do principal responsable e directo causante a extrema situación que padece o sector, é dicir, a persoa do ministro Montoro, ese fascinado e ostensible amigo dos "mercados non gilipollas".

Aquel que en plena campaña electoral anunciase a bombo e prato que poñería remedio á gran seca contractual do goberno socialista, declaración en clave de optimismo, que se corresponde coa tamén realizada en sesión de control parlamentario, cando xa como ministro, sen detallar encargos, non dubidou en elevar a fantasía á realidade dando por certo a existencia de importantes contratos asinados por Navantía; ou a mesma persoa, que segue alimentando ambigüidades xogando ao gato e ao rato coa construción do dique flotante; ese home pouco serio, que sen inmutarse é capaz de tirar do cinismo e confirmar a existencia de alta ocupación no naval ferrolán, cando se estaba a concluír a última unidade de contratación e apestaba a baleiro a carteira de pedidos, etc., etc.

Cando isto acontece, e a actitude executiva do mais directo responsable do naval público, resulta ser un expoñente de arbitrariedade e de antítese resolutiva, entón, á par de pecharse toda expectativa de solución, percibes, como no teu caso o ministro, "si che trata de gilipollas".

CONVERTER A CONSTITUCIÓN NO FELPUDO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Detrás do medo duns a reformar a Constitución ocúltase o empeño doutros por rematar con ela, e actualmente, son estes últimos quen levan a dianteira, de aí que ao presente, a Carta Magna como norma suprema do Estado, mais que languidecer, sucumbe.

Se oficialmente onte celebrouse no país un novo aniversario da festividade constitucional, hoxe como día despois, en razón á que está a caer, resulta de todo obrigado por vinculada inmediatez, reivindicar esta data como xornada de reflexión, ao só obxecto, de despexar a incógnita e saber que parte do cumprimento da Carta Magna estivemos a celebrar, ou se o que verdadeiramente festexamos, foi o obxectivo inverso, é dicir, enaltecer a súa vulneración.

Non sempre a dúbida é orixe da verdade, pero en democracia, cando un grupo político pasa polo forro o seu programa electoral, o só feito dese degradante proceder, mais que unha disxuntiva é unha afronta á cidadanía que vén a corroborar que chegada a situación, idéntico proceder dispensará cara ao marco constitucional, e neste caso, para que non caiba dúbida a ratificación a tal afirmación está referendada pola propia realidade dos feitos.

Pois no actual contexto, a aplicación arbitraria do texto constitucional constitúe unha transgresión da norma suprema do ordenamento xurídico, en razón que a imposición de deberes imprevistos entra en contraposición coa supresión xeneralizada de dereitos recoñecidos, disparidade, que revela a existencia dunha mutilación en cuberto desta norma suprema que afecta tanto á súa letra coma ao seu espírito, e que por detracción de dereitos e liberdades pon en serio perigo non tan só a estabilidade democrática, senón tamén a propia pervivencia do Estado de Dereito.

Non é ningunha novidade afirmar que a maioría política do PP, xurdida dos últimos comicios e teoricamente suxeita á Constitución, dende o mesmo día do seu desembarco no poder, desatendeu o mandato da vontade dos electores, e esa infracción levou implícito que as garantías constitucionais non quedasen aseguradas, toda vez que o Goberno conservador, lonxe de velar pola digna calidade de vida dos cidadáns e promover a equidade social como norma de convivencia, apostou por antepoñer o seu apoio a intereses privados en detrimento do ben público, ensanchando con iso as diferenzas entre ricos e pobres, é dicir, levando a termo unhas políticas de goberno en dirección inversa co que ordena esa Constitución que eles mesmos xuraron cumprir e acatar ao tomar posesión dos seus cargos.

Por iso que nada habería que celebrar, pois a Lei de Leis española está, si non morta, en fase terminal, por canto, a tempo presente non pode garantir o cumprimento de ningún dos dereitos que formalmente nos ten outorgado como cidadáns, motivo que converte o seu contido nun declarativo de intencións de carácter testemuñal, e iso é así, despois da intervención express de setembro de 2011, cando sen consultar aos cidadáns, a maioría política do parlamento a entregaron como unha prostituta aos mercados financeiros promotores da crise a través daquela escandalosa modificación do seu artigo 135; desafortunada decisión que ademais de acernar o conxunto de dereitos fundamentais fixo desistir de calquera indicio de soberanía económica, e por conseguinte do control democrático da economía.

Ante tal involución, cando a sabendas que non só temos hipotecado o Estado senón tamén a súa Constitución, fronte tan nefasta realidade, resulta cómico aínda sendo tráxico, ese alarde de patriotismo enfermizo esixindo disciplina constitucional, ou esa advertencia ameazante contra todo opositor ao actual estado de artificialidade.

Empeño cuxa única finalidade, é manter o disfrace a unha perigosa acción de goberno que paulatinamente nos conduce cara á deriva antidemocrática e camiño á insensatez preconstitucional, coa única finalidade que non é outra que a creación dun ambiente acorde á súa inspiración política e alleo polo tanto ao marco de dereitos e liberdades, por ser ben sabido que a democracia non é sitio para fascistas.

Así pois, como referendo dese escabroso propósito ademais do acoso e asedio á Carta Magna, temos de sumar a cadea de desmandos emprendida polo PP, empezando pola regresiva Lei de Seguridade Cidadá, para seguir coa reaccionaria reforma do Código Civil, continuando coa aberrante Lei de Educación, para proseguir coa leonina Reforma Laboral, sen esquecer a inapropiada Reforma Sanitaria nin as sórdidas medidas fiscais, é dicir, que a supresión en cuberto do marco constitucional conta coa escolta dun bloque de medidas lexislativas que á parte de amordazar a liberdade de expresión nos sitúan en espazo inmediato anterior á transición democrática.

Grave situación que un verdadeiro demócrata mais que celebrar debe combater, deixando para renegados o fariseísmo institucional de converter a Constitución no felpudo da porta de acceso á regresión. Por iso onte, a xente de ben, nada houbo de celebrar.