A CORRUPCIÓN CHAMA AO ADIANTO ELECTORAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Ante a desbordante propagación dos casos de corrupción, a situación esixe convocatoria de eleccións anticipadas, para con iso, dar entrada a unha representación política renovada que afronte con solvencia a obrigada rexeneración democrática.

Cando se perden as chaves nun sitio escuro, é unha estupidez intentar encontralas baixo un farol porque se vexa mellor, de aí que tomando semellanza de tal despropósito, caiba referir, que idéntica necidade infire pretender achar o futuro onde non existe porvir; o que levado a termos de realidade cotiá, equivalería a seguir reincidindo na insensatez de manter a confianza electoral, en quen, dende a súa política de espellismos intenta convencernos que hai luz de futuro ao final do túnel, cando tal refulxencia corresponde á dun tren desbocado  que nos vén de fronte, custa abaixo e sen freos.

Prácticas de fascinación e engano, que foron o facer habitual da liñaxe promotora da estafa do 78, quen dende aquela ata hoxe, ademais de poñer o país patas arriba, converteron a democracia nun bordel de corrupción no que a política tivo por única e exclusiva función a de exercer de proxeneta.

Por iso que despois de 36 anos de constante degradación, teñamos de adherir etiqueta de humor negro ao feito de ver como uns miserables con escano postúlanse para arranxar a corrupción, e iso por constituír tal simulacro un insólito exercicio de rexeneración ao ser os propios pervertidos os que auto - outórganse absolución; un todo inaudito, por canto os corruptos deberan  ter vetado todo acceso ao zafarrancho político que con toda urxencia e por hixiene democrática ten de afrontar este país.

Xa que logo, ao non haber cancha para mais ambigüidades, xeneralizar que a corrupción é parte intrínseca do poder político, por evidente, non só resulta xusto senón tamén conveniente, pois o certo é que dende o alumeamento da Transición a prostitución institucional leva décadas infectando politicamente a hexemonía intercambiable do PP e o PSOE, sen que ambos os dous contaxiados, en tan longo período fixesen o mais mínimo por lograr a súa erradicación, sendo iso unha realidade contrastable, que por se mesma dende a imparcialidade é imposible refutar e  vén a evidenciar que a descomunal carga de decadencia que padece o sistema lastra toda bagaxe política suprimindo validez a calquera ensaio rexenerador, xa que ademais de soar a reacción tardía, no seu caso, os remedios paliativos son mais lentos que os males suscitados.

O feito que a corrupción pasase a ser tamén o síntoma e non só o problema, provocou a coexistencia entre o endémico e o epidémico, de aí non só o seu enraizamento nas engrenaxes da política, senón igualmente a proliferación de casos aflorados nos últimos anos que ademais de suscitar un incremento da alarma social xeraron á vez un estado de indignación xeneralizada, e todo, como consecuencia da permisividade ou conivencia política dunha clase dirixente que cos seus comportamentos deshonestos permitiron a manipulación e alteración dos procedementos administrativos, distraendo así, o uso de recursos públicos en beneficio de intereses privados e dos seus propios, aínda a sabendas que coas súas turbias prácticas estaban a subtraer a calidade de vida e o benestar da cidadanía á par de reducir os niveis de desenvolvemento económico e social.

E cando os indicadores veñen a referendar que a corrupción é expresamente política. e que a súa repercusión afecta aos centros de decisión do poder, por tan negativa influencia, é recomendable que en evitación de transmisión inducida, toda orientación rexeneradora proveña de fontes alleas ao núcleo de contaxio, debendo ser as urnas nun adianto electoral os que por saúde democrática suplan en procedencia o forzado silencio que debe impoñérselle aos afectados órganos de decisión, cuxo alcance en repercusión a tempo presente, alcanza ao PP e PSOE pola súa condición involucrada e implícita en actos de corrupción.

Sendo a erosión do bipartidismo sumada á vertixinosa sucesión de escándalos de corrupción política, factores indicativos de ter chegado ao punto de non retorno, e xustificación abondo no seu caso para deixar sen efecto a actual folla de ruta en materia de rexeneración democrática.

E iso ten de  ser así, á vista do inadecuado protagonismo resolutivo que ostentan os que politicamente aparecen como corruptos ante a opinión pública, por ser tal dicotomía un contrasentido que obriga recondución; e esa non  ten de ser outra que pospoñer a toma de decisión sobre o particular en suxeición ao adianto das eleccións xerais, para unha vez celebradas e realizado o escrutinio  sexan os novos cargos electos con lexitimación renovada, quen afronten coa debida solvencia a elaboración e posta en practica dun novo marco normativo, que logo da expurga e expulsión dos implicados, restitúa á política a confianza perdida, pois suposto contrario a actual estrutura do poder político continuará a súa derruba progresiva.

O EFECTO BOLBORETA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só a través dun cambio a xeito do "efecto bolboreta" poderase subverter a actual situación política, e afrontar con iso, cambios radicais na política económica e social que nos conduzan a unha nova realidade de país.

Se aquel PSOE que fose apeado do poder no 2011 deixou ao país sumido nunha crise galopante, tres anos despois un PP alternante no Executivo, que en vésperas electorais postulouse como solución, non só non a foi, senón que superou de sobra o desvarío do seu antecesor ata o extremo de afundirnos no caos.

Esa é a única realidade por mais alardes de crecemento que invoque o presidente Rajoy, quen xa aos seus anos, de ter exercido o seu deber de representación correctamente e non como emisario da armazón financeira, debese saber que a métrica sobre a evolución da economía do Estado, para nada é fiable, cando o seu reflexo atende en exclusiva á bonanza das contas de resultados dos mercados especulativos, mentres que obstaculizando o encontro coa realidade, elúdese como é o caso, todo indicador relativo á mala situación dunha economía real en proceso de afundimento, á situación dun mercado laboral estancado no desemprego e a unha asfixia por estrangulamento que coloca en fase terminal ao estado do benestar.

Por iso ante a evidente adulteración da realidade, á vista dun escenario que non pode ser mais desolador, dende unha visión neutral da situación é obrigado referir, que para nada  pódese outorgar fiabilidade ás afirmacións do Xefe do Executivo ao proclamar que os síntomas de recuperación económica son un triunfo da austeridade, por ser tal afirmación ademais dun disparate, outra das "verdades incertas" da ortodoxia neoliberal, que paradoxalmente, dáse de fociños co feito verídico dunhas previsións mais fiables, que para mal de todos, veñen a indicar o retorno a unha a nova etapa de recesión que inducida pola ausencia de iniciativas de crecemento agudizará o actual colapso a nivel financeiro, económico, e social.

Previsións nada prometedoras que levan camiño de conducirnos a unha gran depresión, de persistir na actual dinámica e seguir concentrando a renda nos petos duns poucos acaparadores a custa do empobrecemento do resto da poboación, máxime se os artífices de acentuar aínda mais a brecha entre ricos e pobres, coinciden en ser os condutores que nos levaron cara ao caos, eses membros do PSOE e PP xornaleiros do capital, que tras tres décadas de opacidade seguen suspendendo en transparencia ao tempo de vivir alleos á realidade e ao sentir maioritario da sociedade.

Antagonismo, que vén a constatar, que no marco da actual conxuntura política, a desorde, nin ten prescrición coherente nin tampouco tratamento predictivo, e todo, porque eses políticos encargados de rexer os destinos do país non están polo labor de modificar a súa conduta, como tampouco, se someter ao obrigado proceso de rehabilitación que a situación require; unha cerrazón que chega ao estado de radicalización cando a presión social insta cambios de políticas, pois ao momento que isto acontece a reacción non se fai esperar, por ser cando as hostes do bipartidismo perden a compostura e mostran a súa mais agresiva hostilidade.

Anomalía normalizada que vén a desencadear o "efecto bolboreta" no contexto dun país que é fiel estampa da "teoría do caos"; un fenómeno que perde a súa proximidade coa imaxinación para formar parte do cálculo de probabilidades, e así indicar que a súa entrada en escena lonxe de producir evolución positiva ao sistema, neste caso, o efecto do aleteo da bolboreta mais que prodigar a estabilidade, virá a sementar o desconcerto e o pánico nas filas políticas do oficialismo dun bipartidismo periclitado nas súas capacidades, ao tempo de propiciar a descomposición do colapsado réxime da Transición, forzando igualmente a caída da envilecida casta dirixente.

Efectos que para mal da estirpe persistida no poder, traerá consigo vertixinosos cambios e aires renovados no  facer político, que devolverán a confianza e a esperanza perdida á cidadanía, mudando á vez, a correlación entre forzas políticas por variación na tendencia electoral.

Indicando ao respecto, que o motivo que propicia o referido cambio de ciclo político por decaemento da opulencia electoral dos que ata agora ostentaron o poder, hai que buscalo na corrupción extensiva que sen dor dos pecados nin propósito de emenda é o reflexo degradante dos seus propios actos, sumando a iso, o feito de ter secuestrada a política ao obxecto de excluíla do interese xeral e poñela a disposición de intereses espurios.

Actitudes que por excedidas, espertaron a réplica cidadá traendo consigo a posta en práctica de duplicidade de "efectos bolboreta", afianzados no fortalecemento da xustiza, a igualdade e a solidariedade, dotados de suficiente enerxía cinética para darlle un xiro diametral á situación e impoñer outro modelo de realidade política, cuxa consecución ten por broche final a mais que anunciada rebelión electoral.

EMPREÑAR POLAS ORELLAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Dar credibilidade ao facer político do bipartidismo, é divorciase da obxectividade, e así, dar cancha aberta ao absurdo, ata acadar a excentricidade de empreñar polas orellas.

Contrariamente a toda manifestación estatística, empreñar polas orellas foi sen dúbida a modalidade de embarazo mais prolífica do país, coa peculiaridade engadida, que non só eran as femias as xestantes senón tamén os membros do xénero oposto, e a singularidade, que nesta dualidade fecunda, a preñez era concibida en exclusiva por exaculación política subliminal, para xerarse durante catro longos anos no encéfalo dos encintados ata chegar ao alumeamento, cuxa eclosión producíase no insólito quirófano que conformaba o constrinxido prisma dunha urna electoral.

Sendo así como dende a orixe da "Transición" e ata este tempo de desencanto, a credulidade dunha cidadanía proclive ao orgasmo político, facilitou a transformación do seu miolo en placenta embrionaria do voto electoral, que paradoxalmente, xusto celebrados os comicios e satisfeita a súa utilización para inclinar a balanza de resultados, era desbotado repetidamente tras cada plebiscito para converterse así no planificado aborto do día despois.   

                                                                                                                                 

Feitos que ademais de supoñer unha manipulación psicolóxica dos votantes, converteron cada proceso electoral no cuarto escuro da democracia, e ao cerebro do electorado, na caixa negra do facer político.

Por iso, cando chegada a hora da verdade eses mesmos electores viron afectados no esencial os seus dereitos fundamentais, a renuncia a toda servidume electoral tornouse nun todo ostensible, e o rexeitamento á continuada fecundación auricular tomou condición de contestatario radicalismo. 

Sendo casualmente no contexto do actual escenario político, onde a inmensa maioría dos outrora fertilizados polo sistema, agora afectados nos seus intereses polos problemas da recesión e as nefastas medidas dos dous gobernos que en alternancia xestionaron o país, quen, defraudados nos seus intereses, frustrados pola crecente desigualdade e anoxados pola interminable proliferación de casos de corrupción, decidiron rematar coa súa continuidade no simulacro de trinta e cinco anos de estabilidade para apostar abertamente polo cambio, e así, dar un xiro radical ao degradado panorama político español.

Así foi como a estabilidade que mantiña o bipartidismo PP - PSOE ao desencadearse a crise no 2007, cando entre ambos os dous partidos repartíanse o 77,1% do electorado, sete anos despois, cáesen ao reducir nun terzo a súa base electoral que hoxe en día suma no seu conxunto o 51,4% do total, nunha pronunciada tendencia a seguir caendo.

Expresión manifesta que revela a entrada en escena dun modelo de funcionamento contraposto ao actual, que ademais de poñer fin ao bipartidismo, sexa clave para o apoxeo doutras alternativas políticas mais acordes cunha nova realidade, e  á parte de dar acceso á implantación doutro estilo na relación electoral convértase en porta de entrada a unha forma distinta de facer política.

Sen conducirnos por esta dirección, resultará totalmente inviable erradicar as servidumes existentes e desenredar a redes clientelares nacidas conxuntamente no seo do bipartidismo corrupto, por ser esa traxectoria igualmente condición " sine qua non" para afrontar de forma efectiva o procedemento de rexeneración democrática que o sistema político necesita para facer que o país sexa capaz de rescatar o seu presente ao mesmo tempo que afrontar con plena solvencia o seu futuro. 

E iso ten  de ser así por exercicio de compromiso con nós mesmos, pero tamén, por actitude de responsabilidade en evitar ser copartícipes en silenciar as demandas cidadás, e sortear que por tácito comportamento, síganse outorgando inmerecidos privilexios a unha infame casta política, ao manter a continuidade á súa blindaxe de impunidade.

De aí que despois de trinta e cinco anos de ser enganados repetidamente polos membros do bipartidismo en toda campaña electoral, a estas alturas xa deberamos estar de volta da nula credibilidade que merecen os seus integrantes, e saber polo tanto, que no seu facer político, o importante, non é para nada o que digan, senón o que deixan de dicir, e nese sentido, rexeitar con contundencia as súas mentiras e enganos como forma de declinar a realidade.

Para tal efecto, dende todo punto de vista deberamos ter asumido, que a rexeneración do sistema ten de ser incompatible con toda conduta de mitomanía polo seu enganche patolóxico coa mentira, pero tamén, coa credulidade de quen por asunción prodiga a farsa, e en vez de facer oídos xordos ante a falsidade opta por outorgar certeza ao inaudito, ata chegar ao feito absurdo de empreñar polas orellas.

ÉRAMOS POUCOS E CHEGOU O TTIP

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Intentar instaurar o TTIP, seguindo a dirección oposta a todo aquilo polo que xeracións enteiras loitaron durante décadas, é pretender que o sistema económico pase a funcionar definitivamente á marxe de todo control democrático.

Por se acaso non fose suficiente coas armas utilizadas polo neoliberalismo desregulador no seu ánimo de controlar a economía, as grandes multinacionais reforzan agora o seu arsenal de combate instaurando ao efecto un novo Tratado Europa - EE.UU. de Libre Comercio, (Transatlantic Trade and Investment Partnership- TTIP), que revestido de total opacidade, mais alá que funcionar como unha norma de relación comercial á vella usanza, fai que esta nova figura lonxe dunha regra de conduta de comercio sexa un instrumento demoledor, un sinal ben visible da capitulación do poder político, que de forma inédita, exerce o papel de contrapoder, marcando así por todo obxectivo, garantir as excedidas ambicións dos inversores sobre os dereitos esenciais da cidadanía.

Por iso, a pesar do mutismo e a confidencialidade que rodea as negociacións a porta pechada entre Washington e Bruxelas, a súa celebración no hermetismo, é expresión dabondo para tomar razón do alto risco que representa un Tratado destas características e a lesiva repercusión dos seus efectos para coa poboación, o medioambiente e a economía; apuntando os feitos a deducir que as vontades políticas parezan estar compradas de antemán, e iso, a xulgar pola ausencia de todo espírito critico e a manifesta permisividade en depositar maior concentración de poder nas mans das elites financeiras de ambos lados do Atlántico, aínda cando, tal outorgamento arrastre consigo a complexidade de deixar o futuro dos países afectados e o porvir das súas xentes a expensas da parcial decisión das grandes empresas transnacionais.

Toda unha amalgama de cuestións críticas, cuxos prexuízos agravarán en maior medida os seus efectos nos países que como o noso están expostos a mais alto risco, en razón á debilidade intrínseca que induce a súa propia adscrición periférica no contexto do actual marco da Unión.

Circunstancia que pon de manifesto a falacia que acompaña as supostas virtudes que reporta o TTIP, cando interesadamente é vendido á cidadanía como receita infalible para mellora do crecemento económico e a creación de emprego, aínda sabendo que o que verdadeiramente esconde a filosofía deste acordo comercial son simples promesas infundadas, que de ningún xeito, atenden a satisfacer expectativas distintas das puramente restritivas, que ademais de garantir ás corporacións promotoras máis dereitos que ás persoas, favorezan igualmente reformar o mercado laboral e a políticas social a favor dos intereses destas firmas transnacionais, aínda que iso veña a  representar unha seria ameaza para a saúde da democracia e do propio Estado de Dereito.

Xa que logo, hase de afirmar en consecuencia que o único certo nesta odisea, é, que os verdadeiros efectos da aplicación do TTIP, virán danar severamente a capacidade dos países afectados na súa loita contra a crise financeira e económica, extremo que pon de manifesto que o seu implícito para nada resulta ser a solución aos nosos problemas, pero si o marco de oportunidade que gratuitamente bríndaselle ás grandes multinacionais favorecendo a  súa tendencia ao exterminio das empresas locais competidoras, grazas á vantaxe engadida que repórtalles a excepcionalidade dunha situación preferente no contexto da economía de escala.

Pero malia o involutivo dunha situación na que o poder lexislativo e xudicial pasa ao control dos promotores deste tratado de conveniencia, á vez que o Estado convértese definitivamente no monicreque ao que moven os fíos as mesmas multinacionais e os especuladores financeiros; cando a reacción política a semellante afronta non se debese facer esperar, sorprendentemente, unha gran parte dos hipotéticos representantes da cidadanía pertencentes ás formacións PP, PSOE, UPyD e CIU, esquecendo que a soberanía reside na cidadanía, sitúanse ao unísono a favor tan desatinado concerto ao tempo de dedicarse a ocultar de xeito deliberado toda información sobre o particular, nun claro intento de negar a existencia do problema e desposuír  con iso aos cidadáns o dereito a decidir sobre o mesmo.

É por iso que a situación específica de España caso de chegar a aprobarse o Tratado nos

términos previstos, considerando entre outras causas, a escaseza da súa estrutura produtiva e a limitación do seu grado de desenvolvemento, contra toda hipótese positiva, os prexuízos económicos e sociais inducidos á súa cidadanía causarían un notable impacto negativo, superior con fartura ao repercutido no seu caso á gran maioría dos seus homólogos na Unión.

Por iso tense de erradicar a actual tendencia á confusión, ese empeño en seguir vendo beneficios onde non os hai mentres ignóranse os riscos efectivos, pasando alternativamente a informar á poboación para unha vez tomado coñecemento, democráticamente, sexan eles quen decidan.

ESPAÑA CHEIRA QUE APESTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

De non erradicar ao bipartidismo nos próximos comicios, a continuidade da incompetente e corrupta casta política, rematará por arruinar a ESPAÑA para varias xeracións.

En termos xerais a corrupción política é o peor xeito de utilizar o poder público de forma clandestina, coa finalidade posta na consecución a todo prezo de vantaxes espurias; é dicir, a corrupción é un fenómeno de relaxamento moral que por proveito exclusivo duns depravados personaxes, está a causar graves prexuízos non tan só a quen directamente padecen os seus efectos, senón tamén, ao ambiente social na que se desenvolve; coincidindo o maior apoxeo desta eiva co debilitamento crecente das institucións políticas.

Pois de feito, a corrupción non é nin máis nin menos que o produto final dunha situación degradada politicamente, cuxo decaemento reflicte a actual situación dunha aldraxada España, que máis que admitir remodelacións imposibles ou patéticas peticións de perdón, pola súa gravidade, esixe pasar de inmediato ao mais alá dunha acción directa, onde a desinfección e hixienización do sistema sexan o obxectivo perentorio de expurga, que poña punto final ao actual estado de degradación, e con iso, déase acceso a unha nova xeración de políticos que forxando ilusión e expectativas sexan capaces de satisfacer as inquietudes da sociedade, para así converter o actual estado de indignación no cambio positivo que o país evidentemente necesita.

Esixencia obrigada pola corrupción xeneralizada dos partidos políticos como o PP e o PSOE, que nacidos na probeta da transición, na actualidade, pola súa notoria vinculación con esta perversión, é imposible recobrar como opción política viable, dada a súa insolvencia para desempeñar democraticamente o poder público, e por iso, xustificación sobrada para situalos electoralmente á marxe dos ámbitos de representación.

Circunstancia que en vía de recondución, facilite alternativamente a entrada en escena a novas formacións políticas que a diferenza das xa referidas, libres de todo lastre e turbias dependencias, traian consigo novos proxectos de futuro capaces de afrontar e resolver os graves problemas da nosa sociedade, cumprindo coa súa función innovadora as necesidades básicas que demandan asiduamente a gran maioría dos gobernados.

Pero se percibimos o alcance da corrupción na súa verdadeira magnitude, como un conxunto de formas delituosas utilizadas por uns delincuentes políticos para apoderarse indebidamente do alleo mediante a violación da lei e o menoscabo dos dereitos colectivos, e se a iso engadimos como factor de contraste, as declaracións do presidente do Tribunal Supremo e do Consello Xeral do Poder Xudicial, Carlos Lesmes, advertindo que España non está preparada para loitar contra esta corrupción que nos asedia, sinalando a liña seguida, que o propio marco legal de aplicación, non dá resposta ás novas formas de criminalidade, ao non ser para nada o adecuado para combater aos grandes defraudadores por estar pensado para delitos menores, propios de "roubagaliñas".

Ante tal disxuntiva antóllase inverosímil poder erradicar a corrupción dende a formalidade xurídica do propio sistema, por canto, só poderíase rematar con ela se o castigo tivese forza disuasoria para evitar a súa práctica; pero na nosa realidade sociolóxica todo apunta a deducir que a corrupción está por enriba da lei e non polo defectuoso do sistema legal como resulta ser o caso, senón tamén, porque a norma xeral é que a maioría das leis fanse para beneficio dos poderosos que ante a lei teñen un plus de inocencia, que asemade vén a confirmar que en modo ningún a xustiza sexa igual para todos.

Cada vez é mais perceptible que os partidos políticos "tradicionais" convertéronse en organizacións proclives á práctica do delito, que utilizando a súa situación no poder, inflúen para estender a corrupción a todos os ámbitos da administración, coa agravante da súa incorporación ao circuíto da delincuencia organizada, sen que a pesar dos testemuños sobre as súas lesivas prácticas, os medios de loita ao alcance afrontasen aínda este fenómeno coa contundencia que require a gravidade dos seus actos.

De aí que agora, lonxe de toda dúbida, as organizacións políticas PP e PSOE, artífices de converter ao país na actual ruína, non sexan para nada os indicados para dar o cambio de rumbo necesario, pois resulta mais que evidente que o bipartidismo existente, ademais de máximo responsable do actual estado de degradación, son a relación conexa do distanciamento existente entre representante e representado, á marxe que o seu carácter de duopolio no poder, delata a relación entre a corrupción política, a desestabilización económica e a total carencia de solucións á problemática.

Unha complexidade cuxa única resolución pasa irremediablemente por facer falar ás urnas.

NIN DEREITAS NIN ESQUERDAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Converter a indignación social en poder político, ten de ser a alternativa a seguir para substituír ao bipartidismo corrupto, e con iso, desbotar dunha vez por sempre o falso paradigma da Esquerda e a Dereita.

O que ata agora viña sendo de uso frecuente para posicionar formulacións e postular ideoloxías, na actualidade, aquela división de sensibilidades políticas xurdidas da revolución francesa e que chegara aos nosos días encadrando os idearios políticos como de Esquerda ou Dereita, entrou en extinción, dando paso a un novo ordenamento conceptual, cuxa diverxencia protagonista a conforman dunha parte os que veñen dispostos a cambiar a política para mellorala, e no extremo oposto, os que como ata agora apostan pola continuidade de que todo permaneza igual, para así seguir gozando de privilexios.

Dito isto, é obrigado referir que no contexto social en que nos movemos, tomando lección do noso último ciclo "democrático", dicir que representa un contrasentido manter vixente o espectro político de esquerdas e dereitas, cando o certo é, que os referentes de ambos os dous paradigmas foron a constante de alternancia no devir do país, e polo tanto, expresión manifesta que tanto a dereita da Gürtel coma a esquerda dos EREs, polos seus actos e sen distingos, son expresión de equivalencia nunha corrupción extensiva que con idéntico signo e análoga dimensión, o seu quebranto, foi factor desencadeante da crise, e causante de ter conducido a España cara ao desprestixio internacional, de motivar un desemprego masivo e ternos sumido na mais absoluta pobreza e inmersos na inxustiza.

A etiquetaxe ideolóxica de esquerda - dereita que xa nin respectan os mesmos partidos que a proclaman, entrou en caducidade, e todo, como consecuencia da súa propia disfuncionalidade, de aí que agora para eficaz resolución dos problemas do país, estes teñan de ser afrontados dende parámetros de renovación, desbotando o ofrecemento de opcións saldadas que xa resultasen adversas como alternativa ao cambio necesario; sen que ante tal disxuntiva caiba admitir o amedrentamento que sen dúbida utilizarán os gardiáns do sistema, ameazando dos perigos que entraña votar á marxe do actual encadre, ou o que é o mesmo, advertindo dos riscos que representa optar electoralmente por alternativas alleas ao bipartidismo.

Pero a pesar das exhortacións que promulguen, mais que nunca, a cidadanía está obrigada a tomar medida da realidade, para percibir que nun país como o noso, onde son os mercados quen impoñen o que ha de facer o goberno, e no que o suposto Executivo asume a plena satisfacción o papel de gregario, saber que tan denigrante actitude, entre outros contraproducentes efectos, induce que a democracia languideza, a política en sentido expreso desvalorícese e o resultante acoutamento das ideoloxías faga que por extinción sexa innecesaria manter a liña divisoria que no seu momento deslindaba a dicotomía entre dereita e esquerda.

Todo un galimatías que dexenerou nunha crise de valores, cuxos protagonistas non son outros que os dous partidos que en suplida alternancia tomaron control formal do Goberno, e que agora, intentan evadir responsabilidades tras manobras de continuidade, aparentando estar a facer cambios que necesita o país, ao só obxecto, de utilizar a dinámica da argucia para seguir estafando os seus tradicionais electores.

O epicentro dos males do noso sistema está localizado no ámbito que conforma o tándem PP-PSOE, sen que neste caso, o concepto asociado de dereita e esquerda política mais que ser significativo de posturas ideolóxicas, sexa a nota discordante das contradicións que envolve a devandita conceptualización; pois en ambos os dous casos, exigua ou nula ideoloxía política pódeselle adxudicar a ningún dos dous partidos que veñen dando acubillo nas súas filas ao groso da corrupción do país, un inxustificado amparo que mais pronto que tarde rematará por dinamitar a unha e outra formación por manter no seu foro a uns cadros militantes que pola escuridade dos seus actos, evidencian ser amizades perigosas para a democracia.

Chegamos a tal punto de detrimento que a degradación superou todo límite tolerable, ata o extremo, que a situación política do país raia no dramático, e polo tanto, mais alá que activar unha vez mais o trillado procedemento de rexeneración democrática, o que demanda a situación á maior urxencia é un rescate político en toda regra, coa finalidade de paralizar viciadas frouxidades e orientar os obxectivos a conseguir que a acción do Estado sexa desempeñada en beneficio da sociedade; convertendo a indignación en cambio político e facendo que determinadas forzas minoritarias logren captar o voto descontento de Xénova e de Ferraz. 

E iso ten de ser así, contando co referendo da vontade popular á marxe do falso arquetipo da Esquerda e a Dereita, pois se en realidade preocúpanos o futuro,  temos  de evitar por todos os medios volver a repetir os erros do pasado.

NA POLÍTICA SI HAI EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O peor lastre do  país, constitúeo, unha caste política que no canto de pugnar  por recuperar a prosperidade, aposta pola   ignominia de arruinar á cidadanía  ao só efecto de abeirar aos enchufados.

Añadir leyenda

Exceptuando os escasos referentes que fan gala de solvencia e honradez, se nos pregamos á realidade dos feitos, non queda mais remedio que adherirse aos que dende a censura sosteñen por corrente de opinión, que nos últimos tempos só se dedican á política profesional, aqueles que puxeron de manifesto non servir para outra cousa; sendo polo tanto esa prolífica mediocridade a principal causa da depreciación da auténtica función política, como tamén, a motivación de que esta deixase de ser unha actividade decente para converterse nunha factoría incesante de  desvergonzados.

Os que peiteamos canas e en correspondencia somos testemuñas da historia recente do noso país, no transcurso destes anos de "democracia", vimos transitar polo circuíto político a infinidade de personaxes de toda casta, se certo é que entre todos eles, contados son os casos que brillaron con intensidade abondo como para ser botados en falta, unha vez que deixaron de ser obxectivo dos focos das cámaras e fosen desatendidos pola caterva de sicofantas mediáticos que interesadamente maquillaban a súa inutilidade para difundila como mérito.

A diferenza no tempo, reflicte que mentres os antecesores políticos, unha vez perdida a súa estrela, retornaban á anterior actividade profesional, agora, os novos decaídos políticos, lonxe de volver ás súas antigas ocupacións, como a abstinencia do poder non se remedia con metadona, os mais afortunados, superan a porta xiratoria que os acomoda nos consellos de administración dunhas multinacionais favorecidas polo presuposto público, en tanto os menos distinguidos son colocados como satélites do poder en institucións periféricas, sen que o seu novo destino ou colocación veña recoñecido por méritos ao uso en calquera outra profesión.

A política tense convertido nunha pirámide clientelar a causa do descarreirado funcionamento do sistema bipartidista, que vén utilizando a función pública para satisfacer favores no seu ámbito intrínseco, enchufando a membros das súas organizacións, camarillas e falsos asesores en beneficio partidista, manipulando para iso de forma directa ou diferida, enormes recursos do Estado a través de prácticas de nepotismo á carta que a pesar da súa traza vituperábel, paradoxalmente, seguen destruíndo o sistema dende a legalidade, habida conta que contra todo prognóstico, tales manexos non constan tipificados como delito, sendo a devandita tolerancia, conxuntamente co feito de suplantar a democracia representativa pola actual ditadura dos mediocres, o gran perigo que ameaza con consolidar o desastre e conducirnos con iso a unha  desfeita de maior escala.

O nulo sentido da democracia e a anteposición dos seus propios intereses e os dos seus partidos políticos sobre os da cidadanía, e a total despreocupación polo ben común, ponse de manifesto cando na súa política de drásticos recortes non entra nas súas previsións o recorte que máis necesita o país, que non é outro, que a expurga de 400000 enchufados políticos e a súa cuadrilla de parentes e achegados que colocados a dedo nas distintas administracións, polo seu carácter innecesario e prescindible, máis alá de engordar artificialmente a dimensión do aparato administrativo do Estado non achegan nada positivo ao conxunto da colectividade.

Eliminación que levada a termo, erradicaría o peor lastre imaxinable que sofre o país, ao limpar toda a morralla política, esa praga ineficiente que abarrota innecesariamente o sector público; logrando con iso sen mais traumas a terceiros, ademais de devolver as augas á súa canle, equilibrar as contas públicas á par de afrontar con total solvencia a redución dun galopante déficit público.

Resulta inadmisible seguir sostendo unha función pública sobredimensionar ou aplicando tímidos axustes de conveniencia para dar o pego, e así continuar proporcionando cobertura ás apetencias desa maraña de vividores políticos, cando ademais do prexuízo repercutido á sociedade no seu conxunto, as empresas como motores da economía e o emprego, moi ao seu pesar, vense obrigadas a sucumbir ante a aplicación dunha excedida presión fiscal, cuxa finalidade efectiva, reflicte non ser outra que satisfacer o gasto publico - político do pozo sen fondo desa administración paralela, tendo de  engadir a iso, os miles de entes e empresas públicas, que tomadas ao asalto pola horda política vén a situar a contía de enchufados no mais alá do imaxinable e na mais estrita opacidade.

A tal ver, despois de sete lustros de monopolizar a cousa publica, non debe existir a mínima dúbida en afirmar que a casta política é con moito o verdadeiro drama de España e que polo tanto, todo proceso de hixienización pasa ineludiblemente, por arrebatar o poder aos que fixeron do país o seu propio casal.

RESPONSABLES SUBSIDIARIOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os altos niveis de corrupción que sofre o país non se mitigan con inútiles iniciativas de rexeneración democrática, senón, obrigando aos partidos políticos a contraer responsabilidade subsidiaria do defraudado polos seus secuaces.

Malia que o Goberno de Mariano Rajoy insiste constantemente en transmitir todo o contrario, se nos remitimos ao contido do Barómetro que acaba de publicar o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), correspondente ao mes de setembro, chegaremos á conclusión que o seu implícito vén a indicar que a inmensa maioría da cidadanía farta de promesas incumpridas e de sacrificios estériles, xa non cre para nada nas mensaxes de recuperación económica que asiduamente son enviados con ánimo publicitario dende as filas do Executivo.

Así é que dous de cada tres enquisados, manifestan que non só perderon toda fe na melloría da situación, senón, que a frustración causada polas inadecuadas políticas aplicadas, estendeu o nivel de pesimismo, ata o extremo, de percibir os consultados que a devandita realidade mais que apuntar tendencia proclive á melloría, expresen que ao seu entender agravarase substancialmente de aquí a un ano vista; sendo polo tanto practicamente virtual o número de cidadáns que demoscópicamente consideran a situación económica como aceptable ou que no seu caso enxergan algunha posibilidade de reactivación.

Pero se os datos do futuro económico predinse borrascosos, idéntico prognóstico augura a cidadanía para o desemprego, que ao seu xuízo mantense como o principal problema de preocupación, e que a pesar dun exiguo descenso, segue ostentando a posición de máximos históricos; unha situación que persiste e proseguirá invariable en tanto que o Goberno siga suplantando cometidos e arrogándose atribucións en materia de creación de emprego, cando tal obxectivo non é para nada a súa tarefa, senón que a súa función debera cinguirse expresamente ao establecemento dun marco institucional favorable, capaz de estimular a  inversión produtiva e imprimir un cambio de rumbo á errónea dirección que tense levado a termo ata o de agora. 

Debendo en todo caso facilitar o liderado e o papel protagonista aos auténticos operadores da iniciativa empresarial, que non son outros, que os acreditados motores na creación de riqueza e emprego cuxo principal referente vén a recaer nos autónomos e as Pemes.

Pois resulta un todo evidente, que seguindo o actual modelo e as propostas levadas a termo pola clase política dominante, poderase enmascarar o problema; pero será completamente improbable que ao abeiro de tales medidas póidase reducir no mais mínimo a taxa de paro que rexistra a nosa economía.

Se todo o anterior ten efectos exasperantes, hai un aspecto neste último Barómetro do (CIS, que antóllase totalmente espiñento, tal é, o feito de ter subido máis a preocupación cidadá pola corrupción que polo paro, ao supoñer tal contraste unha expresión inequívoca que converte a España nun labirinto de complexidade, dado o fracaso demostrado polo Goberno na xestión do Estado, pois ao tempo de meter man dura aos dereitos fundamentais da cidadanía, non reparou o mais mínimo en seguir outorgando carta branca ao desenfreo político; e toda esa consolidación de disparidade formando parte dunha maraña de degradación,donde, como diría Frank Herbert, "a corrupción leva infinitos disfraces".

Por iso que fiar credibilidade ás enquisas do CIS, como centro demoscópico do Goberno, cando é farto sabido que despois do impecable traballo dos técnicos o seu contido é manipulado tendenciosamente polos cargos políticos dese instituto, resulta canto menos un exercicio de inxenuidade, máxime, cando tras a maquillaxe aplicada, os seus prognósticos non deixan de ser simples presaxios exentos de toda fiabilidade.

O seu sería concluír que a identidade real do país, mais alá de formulismos democráticos atende en exclusiva a un réxime de corrupción extensiva que amparada tacitamente por uns partidos políticos gangrenados, a súa repercusión, ademais de causar a catástrofe económica, xeneralizou o desemprego e creou desprotección total na cidadanía; co prexuízo engadido, que o dereito penal resulta arma insuficiente e insatisfactoria para combater eficazmente a súa erradicación.

Tráxicas derivacións que en modo ningún serán resoltas a través de enganosas pantomimas de rexeneración democrática, pois toda iniciativa correctora, o é tan só, ao acredita a súa plena eficacia. 

E cando a corrupción en vez dun delito pasa a ser a grande escusa de financiamento político, cando os niveis superiores e intermedios da administración están tomados por atracadores afíns e a universalización da deshonestidade alcanza directamente aos cargos políticos, chegado a este extremo, non hai mais remedio que obrigar que os partidos políticos sexan responsables subsidiarios das turbiedades e do diñeiro defraudado polos seus militantes e protexidos, desempeñando así función de sentinela que polo risco repercutido convértase na solución efectiva para extirpar esta pandemia.

CORRUPTOS CON PRECINTO CONSTITUCIONAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Neste país onde o bipartidismos forma parte consubstancial do problema, só levando a termo a imprescindible reforma constitucional daranse as condicións esixibles para erradicar a corrupción

Vivimos nun país onde as organizacións políticas directamente connotadas coa corrupción intentan agora dar leccións de honradez apelando ao cumprimento da lei de leis; unha extravagante función de suplantación pedagóxica que en reciprocidade co envilecemento político, obriga poñer de manifesto que tras a indigna dobrez da súa conduta, os profesionais da perversión, o único que pretenden co seu clamor pola xustiza e o estatuído, é redimir as súas propias miserias a través do cínico manoseo da Constitución, á que, coas súas accións corruptas viñeron pisando deforma continuada dende as orixes da súa instauración.

Por iso, a pesar de  terse erixido en enérxicos defensores do magno documento de 1978, o certo é, que tras a aparencia dos que agora utilizan a Carta Magna como arma arreboladiza, está a deslexitimación infecta duns profesionais da corrupción política que a través das súas prácticas delituosas non só dedicáronse a vulnerar de forma sistemática o propio marco constitucional que hoxe din defender, senón que chegaron ao extremo de perverter o funcionamento do propio Estado ao desnaturalizar a súa finalidade xenuína de servir ao ben común, en proveito e vantaxe exclusiva dos seus propios intereses, ata o punto de forzar a mutación, que supón substituír a democracia que nos deramos na transición. pola consolidación dunha estendida cleptocracia, onde auspiciado polo bipartidismo, o latrocinio e a malversación convertéronse no referente político por antonomasia.

De aí que actualmente, cando a toque de consigna son eles mesmos os que disciplinadamente intentan impoñer dende a súa despistada moralidade o deber de cumprir a Lei e o previsto na Constitución, chegado a este punto, mais que darse por informados e acatar as súas instrucións, xorde como axeitada a ocasión para dar renda solta ao noso deber cidadán, que non é outro, que devolver a oración por pasiva, exhortando a estes transgresores revestidos de autoridade que teñen de ser eles e non a cidadanía, quen en primeiro termo, salden a súa débeda coa xustiza predicando co exemplo; rendendo contas ao efecto dos seus sucesivos escándalos de corrupción, que pon ao descuberto un país de políticos impunes, e de sobrados delincuentes que fortificados nas altas institucións, seguen gozando de completas prerrogativas.

Debendo entenderse polo tanto que son os múltiples casos de corrupción que inundan os informativos audiovisuais e as páxinas dos rotativos, a principal razón que se invoca para xustificar a progresiva desafección dos cidadáns cara aos partidos e os políticos involucrados; non remediándose tal aversión con interesadas proclamas de adestramento sobre unha Constitución superada, cando o auténtico revulsivo pasaría por arraigar na sociedade a cultura da legalidade a través de medidas exemplificantes, onde prioritariamente, a primeira medida de rexeneración democrática tería de consistir en meter no cárcere á ampla variedade de corruptos que actualmente seguen campando ás súas anchas, exercendo as súas prácticas delituosas á vez de persistir na súa escalada de degradación da vida institucional.

En consecuencia, unha Constitución que é utilizada con obstinación como instancia xurídica para impedir expresar a vontade aos que reclaman o dereito a decidir sobre o seu propio destino, polos mesmos políticos que ao unísono dedícanse a esquivar a parte mais controvertida do seu propio articulado, sendo tal desencontro, argumentación abondo para entender que o entusiasmo de 36 anos atrás tornouse en desconfianza e que dous terzos da poboación segundo enquisa do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), ven como papel mollado os 169 artigos do seu contido, ademais de declararse insatisfeitos coa súa aplicación. 

Contestación popular que ten de conducir a unha reforma constitucional, pois toda medida de rexeneración de mellora da calidade da democracia, para que faga efecto, demanda o perfeccionamento substancial desta máxima lei.

Sendo ao mesmo tempo a corrupción e a inmundicia moral que nos asfixía, aspectos, que

reforza a mais non poder a urxente celeridade en afrontar a mais que necesaria transformación da Carta Magna, pois o excedido grao de degradación que alcanzou a corrupción política, pon de manifesto que o actual marco constitucional non é en modo ningún ferramenta abondo para poñer remedio a unhas secuelas cuxo custo social repercutido está cifrado en 40.000 millóns de euros anuais, repercusión que ademais de obstaculizar a saída da crise, impide a xeración de emprego, orixina ineficiencias na economía e degrada a nosa imaxe no exterior ao tempo de desvalorizar aínda mais o nivel dunha xa socavada calidade democrática.

Graves resultados, cuxa solución  de ningún xeito a cidadanía directamente  prexudicada, deba poñer en mans  dunha clase política que carga ás súas costas   coa responsabilidade de tres longas décadas de hipercorrupción.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                

UN TRIENIO DE REFORMA CONSTITUCIONAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tomarse en serio a constitución, non é supeditar o seu contido ás apetencias dos mercados financeiros mentres se impide a participación e pronunciamento da cidadanía.

Este setembro cumpríronse tres anos da aprobación da reforma do artigo 135 da Constitución, cuxo implícito, impuxo de forma categórica o pagamento dos intereses e o capital da débeda pública das Administracións sobre calquera outra necesidade de gasto; decisión, que a pesar dos seus funestos efectos, contou co apadriñamento de socialistas e populares, que afianzados na súa alianza bipartidista, ás primeiras de cambio, os seus membros, desertando do labor político pasaron a desempeñar o papel de "crupiers" no turbio xogo especulativo auspiciado dende o casino da Troika, (FMI, BCE e CE), a través do seu respaldo bilateral que pechou a cal e canto toda posibilidade ao consenso social e á celebración da obrigada consulta cidadá que unha reforma de tal calado esixía.

Sendo mais que evidente, que a anexión forzada daqueles deberes ao texto constitucional, trouxeron por único e exclusivo resultado a imposición das posteriores políticas de extrema austeridade, de recortes e regresión social, que como é ben sabido non se fixeron esperar como puxo de manifesto a ondada de privatizacións no contexto dunha leonina política fiscal, que impediu dende a súa posta en práctica preservar o gasto social, ao igual, que aplicar medidas de crecemento económico que fixesen posible combater o paro de forma rotunda e eficaz.

Reforma polo tanto, que tivo por auténtica finalidade dar cobertura legal ao afianzamento do credo neoliberal e ao rescate con fondos públicos dun quebrado sistema financeiro, e todo iso, mentres os membros desa dualidade política escapulíanse de facer seus os sacrificios esixidos ao resto da cidadanía, e os membros da casta, disparaban os seus beneficios de forma exponencial ou no seu defecto seguían elevando o factor multiplicador nos casos de evasión e fraude fiscal.

A ausencia de referendo como aval social daquela reforma exprés, fixo que a actual Constitución mais que da cidadanía sexa a do "mellor postor", pois como queda dito, a modificación de referencia consumouse en situación de déficit democrático ao ser rexeitada pola maioría do espectro parlamentario toda posibilidade de plebiscito vinculante sobre o particular, ao tempo de consumar a vendeta de poñer a política ao servizo dos mercados financeiros, que en síntese, foron os verdadeiros instigadores de tan arbitraria iniciativa.

Incongruente   alianza que como síntoma de rexeitamento fixo afondar o abismo entre a cidadanía e ese sector concreto da clase política, ao coincidir os feitos xusto no momento que o movemento 15 M, en auxe reivindicativo, tomaba a rúa a tempo de reclamar maiores cotas de democracia real.

Entre outras cousas á parte de delatar unha posición cada vez máis esvaecida da democracia, aquela reforma creou unha erosión no paradigma do constitucionalismo polo feito de meter man ao seu texto orixinal á marxe das debidas garantías de pluralismo político e cidadán, circunstancia, que causou que actualmente dispoñamos dunha Carta Magna sen vocación de continuidade; pois afectada por un proceso de domesticación económica, cinguíndonos ao seu actual contexto non será nunca unha norma adecuada de convivencia, e moito menos, a ferramenta apropiada para encartar a uns poderes fácticos que auxiliados polo bipartidismo tomaron ao asalto o pleno control da mesma.

En definitiva, a reforma exprés de 2011, non foi mais que outra pirueta na deriva antidemocrática que puxo de manifesto facer político dos membros do bipartidismo, caracterizado, pola súa función de simples intermediarios de decisións políticas adoptadas en foros alleos a aqueles nos que reside a soberanía popular; e todo iso, sen dubidar facer do parlamento o lugar onde referendar formalmente as decisións adoptadas por adiantado por clans e grupos de presión que carecendo de toda lexitimidade democrática impoñen ao ditado a súa vontade a través da maioría que lle reporta o voto cativo dos seus mais submisos palafreneiros.

Polo tanto, cando aos cidadáns quítaselles o dereito a decidir sobre aspectos de especial transcendencia que afectan ao seu propio futuro como resultou ser a tan inútil reforma da Constitución, esixirlles acatamento ás modificacións habidas é dende todo punto de vista un anacronismo democrático que demanda resarcimento, de igual modo que a redacción do antedito artigo 135   require ser derrogado de forma urxente por ser condición "sine qua non" para impulsar o crecemento e garantir con iso a creación de emprego e o restablecemento do Estado do benestar. 

Rexeneración que en todo caso sempre quedará  a expensas dos electores e da súa pericia en saber a quen  votar.

CANDO QUEBRA A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Polo seu permanente desaforo, os membros do bipartidismo son os menos indicados para pilotar a rexeneración democrática, polo menos, mentres os seus partidos non deixen de imbrar a corrupción.

Nun país que arrogándose condición democrática a lei non prevalece sobre todo tipo de poder, é obvio inducir que se prescindiu do marco xurídico que debese regular as súas relacións sociais, e cando o "imperio da lei" perde a súa condición protagonista, daquela, o estado social deixa de ser de feito un Estado de Dereito.

Sendo aí cando en suplencia, ao mais puro estilo totalitario imponse  a asfixia dos dereitos xerais da cidadanía, circunstancia que converte a tan singular democracia no recurso retórico duns gobernantes que mais que velar pola súa vitalidade funcional, utilizan o poder Executivo para alterar a súa finalidade ata convertela no parapeto do poder económico, facilitando así a esta elite, a promoción de políticas de exclusiva protección dos seus intereses en detrimento da maioría, privilexios, que fan que o proceso democrático actual se afaste máis da democracia real, e en consecuencia que se derrube o sistema social no seu conxunto.

Mais que un suposto teórico, o exposto, é un reflexo fidedigno da nosa propia realidade, a dunha España, onde, dende as orixes da Transición a deterioración do sistema democrático foi unha constante, que non fixo mais que agravarse a raíz da incorporación á eurozona e do negativo factor que supuxo o seu encadramento como país periférico. Tendencia que se viu agudizada fai agora seis anos, xusto cando aquel 15 de setembro do 2008 a quebra do banco estadounidense Lheman Brothers coa notoriedade executiva de Luis de Guindos á fronte, desencadeou un desastre financeiro de primeira magnitude e cuxas consecuencias nos conduciron cara a unha crise financeira internacional que en pouco tempo se converteu nunha crise global e que en se mesma, xerou a crise do euro e a nosa propia crise xenuína.

Espiral que supuxo outra volta de rosca á democracia, pois á hora de establecer medidas paliativas para remediar o desastre, contra todo prognóstico, prescindiuse en absoluto da lexitimidade que outorgan os cidadáns nas urnas, postulando dende a felonía dunha clase política envilecida, que os mercados financeiros artífices do problema tomasen as rendas da súa solución; "craso erro" cuxas consecuencias fixeron que a pesar do fracaso obtido o dogma neoliberal siga formulándose como resposta de saída, aínda a sabendas, que a súa verdadeira finalidade non é velar polo interese xeral, senón, alcanzar o beneficio propio a calquera prezo, sen reparar o máis mínimo en satisfacer as súas aspiracións, aínda que iso sexa a custa de recortar aspectos básicos do Estado do Benestar.

Cando un  goberno  elixido nas urnas  polos cidadáns permite  que a elite financeira condicione as políticas a realizar  admitindo que en substitución o supla en xerarquía, coa súa actitude de deserción, ademais de denotar un  escaso respecto pola  vontade popular, está a propiciar  que en réplica, amplas capas sociais afástense dos seus postulados.

Tal é así que agora á vista dos acontecementos, o electorado é mais proclive a identificarse con quen mantén un discurso programático que transmita eficacia na resolución dos seus problemas inmediatos e cotiáns, que a seguir dando crédito ás decepcionantes soflamas dunha clase política corrompida, que por incumprimento de funcións e asidua vulneración de compromisos non ten maior fiabilidade que a atribuíble a calquera demócrata ficticio.

É evidente polo tanto, que no noso país a democracia como sistema de orde político e social pasou a converterse nunha abstracción, ao perder globalmente a súa función como sistema regulador das decisións colectivas e quedar relegada ao ostracismo, e todo, polo sórdido proceder dos distintos gobernos que durante trinta longos anos en vez de responder das súas políticas ante os cidadáns que lles elixiran, fixeron xusto o inverso ao posicionarse a favor dos que sen dispoñer de lexitimidade democrática para impoñer políticas, por solapada conivencia pasaron a desempeñar funcións efectivas de goberno aínda despois de ternos conducido coas súas medidas ata o bordo do abismo.

Cando esas son as causas e implicacións da actual quebra do réxime, resulta de todo punto inaudito, que o PP e PSOE, despois que de forma permanente desviasen os fins políticos do interese colectivo cara ao favoritismo do interese particular, a pesar de tan carente exemplaridade, agora, postúlense como paladíns da rexeneración democrática, cando o seu sería que iniciasen andaina rexeneradora suprimindo de partida o factor causante dos verdadeiros males do sistema, que non é outro, que a crise de valores que infecta o funcionamento das súas propias organizacións, que impide levar a termo medidas de maior calado, e é por iso que dificilmente poderán rexenerar a democracia os que seguen resgardando a dexeneración baixo a cuberta da súa propia casa política.

PODEMOS: UN CAMBIO NO FACER POLÍTICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Podemos, é a tempo presente o principal revulsivo para derrocar ao bipartidismo, e líder indiscutible, para agrupar asociado o interese político, en torno a unha segunda transición que nos conduza cara á democracia real.

A poucos días de tomar o temón da nave socialista, o novato capitán do PSOE, Pedro Sánchez, non mais soltar amarras e iniciar singradura, a escasas millas do porto de partida escóraselle a estribor, non acontecéndoselle mellor remedio para restablecer a estabilidade que cargar lastre sobre babor, iso polo menos é a dedución que despréndese da tentativa do novo ordenante do puño en rosa ao pretender arrebatar a Podemos o liderado da rexeneración democrática do país, sen entender este principiante, que non está ante un movemento de esquerdas senón ante un iniciativa cidadá que a través da participación popular de forma decidida ten posto o seu obxectivo na instauración doutra realidade democrática onde a vida digna das persoas se corresponda coa dignidade característica dun Estado renovado.

Polo tanto, dende a súa liñaxe, este personaxe debera saber que quen en vez de recoñecer e emendar os seus erros políticos empréndea acosando a un opositor que exerce en suplencia das súas obrigas e as súas carencias, escaso treito político pode percorre sen darse de fociños contra a crua realidade dos seus propios antagonismos.

Sobre todo, cando é farto sabido que a súa organización política despois de ser copartícipe da actual catástrofe social, non só deixou de ser unha alternativa de poder, senón que conxuntamente co PP converteuse nun dos maiores problemas políticos do país, sen que abonde como solución o simple acicalado de fachada dunha renovación xeracional, se como é o caso, o cambio de persoas non leva implícito actitudes de reencontro co verdadeiro ideario socialista, que en correspondencia, esixiría de partida a renuncia a seguir exercendo o papel de servente dos mercados financeiros, e dende outro prisma, articular políticas alternativas ás de carácter neoliberal do Goberno de Rajoy; pero o certo é que por cativa dependencia, para o PSOE ese cambio de rumbo e conduta resulta en se mesmo unha auténtica quimera.

É por iso que dende todo punto de vista, resulta unha ignominia política o ataque furibundo do máximo dirixente socialista cara a Podemos tachándolle de organización populista, cando o certo é que lonxe de tal condición, esta organización de novo cuño emerxe por imperativo da situación de deterioración democrática que vive o país, e como alternativa. a un bipartidismo corrupto que á par de facer oídos xordos ás demandas sociais  maniféstase incapaz de levar a termo a rexeneración que demanda un degradado sistema político, aínda cando, a través da simulación tanto o PP coma quen figura coma primeiro partido da oposición, nun exercicio de "gatopardismo" intenten engaiolar aos electores a través dunha transformación mais estética que ética, coa única finalidade de aparentar facer cambios, cando o certo é que todo segue igual e tampouco teñen a mínima intención en devolverlle a política aos cidadáns.

Ao parecer os dous partidos maioritarios que se sucederon no goberno dun triunfalista bipartidismo, ademais de non ter a dignidade suficiente para sentir o rexeitamento dos cidadáns, néganse agora a asumir que a translación sufrida na grosa liña vermella que divide as dársenas desta democracia bipolar, ademais de indicarlles ter perdido a maioría electoral, vén a desautorizalos a seguir subordinando o benestar colectivo aos intereses espurios do poder económico, e non tan só por ser o sentir do novo quórum encabezado por Podemos, senón tamén, por ser a correcta interpretación do estado de ánimo mostrado con profusión no último encontro coas urnas pola cidadanía, que suprime toda atribución a quen, remisos a recoñecer a nova orde resultante empéñanse en manter a toda ultranza a continuidade dunha representación perdida.

As cousas teñen cambiado, e só quen, como o recén desembarcado dirixente socialista non admiten o envorcamento habido na configuración política do país, son incapaces de decatarse que todo fustrigamento dende o bipartidismo contra Podemos máis que erosionar a súa solidez reforza os seus argumentos, e polo tanto, máis que afectar en negativo aos seus intereses políticos convértese no mellor dos seus incentivos, máxime, cando a evidencia  pon de manifesto que as campañas de acoso e derrubamento orquestradas dende uns partidos de escasas conviccións democráticas, son en se mesmo, o subterfuxio utilizado por quen incapaces de empregar argumentos racionais e lóxicos para saír da crise, utilizan como arma arreboladiza a mala praxe da mentira política, co perverso acompañamento duns aliados columnistas que conforman a caverna mediática.

Pero o verdadeiramente certo é, que mentres Podemos como terceira forza política en ascenso, ameace a continuidade do bipartidismo, lonxe de toda dúbida, os intereses da cidadanía seguirán cotizando en alza.