UNHA CONSTITUCIÓN AXEITADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cambiar a obsoleta Constitución  por outra nova,  é unha necesidade tan imperiosa e urxente para  o futuro   do país,  como a necesidade de restablecer ou recompoñer lazos entre cidadanía e política, entre a sociedade e as súas institucións.

A pulsión separatista de Catalunya  é exclusiva consecuencia  da falta dun proxecto integrador  por parte dun  Estado que négase  a recoñecer a   singularidade característica desta comunidade histórica como nación diferenciada, e na súa discrepancia, opta pola intransixencia utilizando a  Constitución  de forma abusiva  e mesmo ameazante  para  así cernar   todo posibilidade integradora, dando persistencia con iso  á tradición absolutista española, onde os tic de autoritarismo  fanse patentes   e os hábitos democráticos cada vez mais escasos.

Reflexo que evidénciase coa  renuncia  a unha solución política e o protagonismo outorgado ao Tribunal Constitucional, cuxos maxistrados,  curiosamente  por vínculo  de designación manteñen connotación  tanto  co PP  como  co  PSOE, que   .ao cabo son os mesmos que axitando o alarmismo agrúpanse formateando un   Pacto de Estado, coa única determinación de xudicializar a vida política, nunha mala versión de como  defender a unidade da patria. Circunstancia  que investiu o labor da  propia  Constitución, que podendo ser  o mellor instrumento de solución ao problema   foi utilizado como molestia, ao non mediar  desde orixe   nin vontade  nin capacidade  de solución, e cando os problemas  arrástranse perpetuamente  as posicións radicalízanse e aflora o peor de cada casa.

Con todo, o verdadeiramente alarmante   é a desigualdade institucional no trato  conferido ao  articulado do marco constitucional, sendo así como  mentres que  a suposta inobservancia do artigo 155 é interpretada  desde o Executivo e a súa órbita como unha ameaza  ao estado de dereito e unha afronta ao unidade nacional, tal esixencia é cambiante á hora de requirir    idéntica disciplina no relativo ao cumprimento  de 23 artigos da Carta Magna, constantemente quebrantados, sen que haxa argumentos que  xustifiquen o seu incumprimento , nin fundamento  que ampare esta desigualdade, máxime, cando  son os  propios adaíles do  constitucionalismo quen non dubidan  en referendar practicas infractoras coa finalidade de impoñer políticas sociais diferentes ás  contidas  na oficialidade do seu implícito.

Síntoma expositivo   que fai  cada vez mais evidente  a dicotomía entre a Constitución formal e a real,  unha contraposición  que pon de manifesto  que en España  mais que existir unha democracia avanzada  é a partitocracia quen marca as pautas, facendo que o Estado  de Dereito sexa un todo intermitente, sen existencia  de síntomas  de estabilidade nin de continuidade; por iso é polo que a nosa Constitución cando refire no seu contido que a soberanía nacional reside no pobo, do cal emanan os poderes do Estado, tal referencia sexa meramente  testemuñal e totalmente diverxente coa realidade, pois se así fóra, o Estado tería de intervir    na economía a favor dos débiles, e dicir  de forma diametralmente oposta ao que está a facer nestes momentos, pois mais que nunca, está a intervirse na economía pero en favor da estrutura bancaria   e dos  poderes fácticos, que en por trato preferente outorgado pasaron   a ostentar o  verdadeiro control  Executivo  do país.   

Tendo de engadir a iso  que o actual réxime constitucional non é de ningún xeito un referente a idealizar, tendo en conta que o seu contido non atende a un  proceso constituínte  baseado na  participación  cidadá e na  soberanía popular, senón xusto o contrario,  ao ser  resultado   dun  pacto  de conveniencia entre  o aparello   franquista e as elites políticas do país para consumar  o  cambalache de reformar o sistema político sen cambiar o réxime franquista, sometendo a referendo  esa constitución  de referencia  cuxa finalidade foi transfigurar os principios do movemento nacional dando continuidade  a elementos estruturais da legalidade política anterior, do mesmo xeito que das persoas que representaban o poder económico e institucional provenientes  do  vello sistema franquista.

Non sendo de recibo por tanto  que con semellante xénese, preténdase seguir xustificando a tempo presente  a validez da  actual estrutura xurídica do Estado, mediante a  aplicación dun  instrumento que se algo non tivo en conta na súa elaboración foi  precisamente á cidadanía,  e tal carencia,  deixa baixo mínimos a escasa lexitimidade  da actual Constitución  dado o seu pernicioso efecto  de degradación  do  espazo institucional e por extensión a todo  o sistema democrático.

É por iso, que contra a opinión  oficialista, a posición mais sensata   sobre a constitución do 78, non é  facela prevalecer senón xusto o  contrario,  pois  á marxe do seu lastre orixinal, o certo é  que factores como, a hostilidade política, a corrupción , a crise económica e o debate territorial  entre outros,  esixen un cambio constitucional  vía  proceso constituínte participativo e democrático, que teña en conta os desexos do pobo soberano.

O VALOR DO VOTO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só logrando electoralmente  unha maioría política solvente e capacitada, estaremos en condicións de poñer  fin ao bipartidismo, abandonar a actual deriva  e endereitar o rumbo do país.

Durante os últimos  vinte anos aprobáronse un  total de catro leis sobre a contratación pública, é dicir, unha media de lei por cada cinco anos; non sendo para nada  tal proliferación lexislativa o sistema  mais apropiado para afianzar un modelo de contratación pública estable, capaz de arraigar  á demanda da gran  maioría de empresas concorrentes, fartas ata a saciedade de ter que tragar  coas  prácticas de parcialidade  política que acompañan os  procedementos de licitación    pública,  e do ninguneo que supón   asumir a aparente sensación   de transparencia  e   honradez  coa que  torpemente os actores políticos  tentan  disfrazar  as súas aciagas  prácticas.

Manexos, que  producen perversos efectos no mercado,  ao recaer usualmente  as adxudicacións, non no mellor  licitador,   senón, en favor de quen demostre    maior destreza en indesexables hábitos, sen considerar a efecto algún que tal proceder prexudica a competitividade e o emprego.

Pero o verdadeiramente  escandaloso,  é que as distintas  modificacións lexislativas habidas durante o período, lonxe de corrixir  disfuncionalidades acentuaron a súa proliferación,  como  pon de manifesto o ascenso   exponencial da corrupción en coincidencia  cos diversos  fitos lexislativos ;  por iso,  máis aló de boas  intencións e do rigor aparente,  as circunstancia son determinantes  da inexistencia de vontade real de cambio,  pois resulta probado  que  en ningún caso  coas reformas levadas a termo garantiuse    que os procedementos contractuais desenvolvésense coas garantías de transparencia debida  e a obrigada  paridade de trato entre  candidatos e licitadores en aras a impedir a simulación e a parcialidade

Suposto contrario as innovacións do marco legal  en materia de contratación  pública, debesen ter  introducido de forma  transversal, as fórmulas,  instrucións  e caucións precisas  que ademais de garantir a erradicación da corrupción, evitasen  desde  o dereito administrativo a entrada en escena  de rutinas desviadas  do  interese xeral.

Por tanto, sabendo  que a corrupción é un fenómeno  relacionado directamente  co modelo de administración do Estado, difícil solución expónsenos cando a loita contra a súa erradicación depende en primeiro termino  da acción de Goberno,  e o partido que ostenta tal xurisdición,  polas súas implicacións corruptas   non é o  referente máis axeitado  para librar  unha loita  de natureza estrutural pola democratización institucional e pola defensa dos recursos e intereses do sector público.

Pois resulta  desde todo punto de vista un  contrasenso,  aceptar a probabilidade rexenerativa dun Executivo,   cuxo partido como é o caso,  conta no seu haber  con centos de militantes  imputados en causas abertas contra a corrupción,  por non ser congruente a adopción de medidas políticas  contra esta secuela    por parte  de quen  lonxe de predicar co exemplo  fai  a vista  gorda  ou mira cara a outro lado  cando os directos procesados son militantes das  súas propias filas; tendo en conta que cando isto ocorre,  a corrupción convértese en regra  e  as leis son redactadas para que o seu acatamento  sexa imposible, deixando con iso  vía aberta  á excepción da súa aplicación, reservándoa tan só, para quen politicamente representan unha molestia aos  seus propios intereses partidistas.

É por iso, que cando os cambios estruturais  que debesen deixar sen efecto   o trato de favor e a corrupción  na contratación publica, non fornecen efecto,  a  falta de resultados convértese  en factor determinante para deducir    que  a obsolescencia programada do bipartidismo ten o seu ciclo esgotado; unha circunstancia extrema   que en evitación de males maiores  esixe sen dilación   un   relevo no  modelo  e o reinicio do novo sistema operativo, cuxo funcionamento  debe  xerar un cambio de rumbo no facer político e propiciar a vivificación institucional  que deixe  sen efecto  as condutas excedidas  de quen dedicouse durante anos  a obviar a legalidade en beneficio propio  e dos seus acólitos, sen reparar  o mais mínimo  na repercusión dos seus excesos na  deríva do  país, a pesar  que as chamadas á sensatez por parte dunha cidadanía  en constante  reivindicación  na  busca dun horizonte de honestidade e transparencia.

Por tanto, a pesar da camaleónica mensaxe emitida polos membros do bipartidismo coa finalidade  de transmitir unha imaxe  de sedución institucional asociada á rexeneración democrática, o certo  é, que tan simulada transformación, mais estética que ética ten escaso percorrido, sendo a forza dos feitos  quen  vén a evidenciar  que o bipartidismo corrupto de ningún xeito rexenerará o sistema,  pero a  repercusión da  súa continuidade ademais de acentuar o estado    de precariedade  prorrogará no tempo unha realidade insustentable. Situación de nula conveniencia para o futuro do país   e á que por responsabilidade     débese  poñer remedio  votando nos próximos comicios  por opcións alternativas de progreso, capaces de xerar por se mesmo o  cambio que por necesario  a situación esixe  e que tan só a grandeza e o valor do voto confiren.

20-D: PASAR FACTURA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só pasando factura electoral  ao  bipartidismo,  desde un goberno de novo  cuño, poderase poñer ás persoas e os seus dereitos en preferencia política.

Para afrontar politicamente  funcións de goberno, ademais de ter disposición  é preciso saber facelo, por iso é polo que   despois de     pasar revista á realidade   política,  non caiba outra que afirmar   que  os gobernos habidos desde  a Transición, nin estiveron á altura das circunstancias como tampouco demostraron suficiencia  executiva para conducir ao  país acorde ás necesidades da súa cidadanía.

Pero  tal circunstancia a ninguén debe estrañar, pois desde o primeiro momento  o   bipartidismo  xurdido do réxime do 78, lonxe de defender  a  vontade popular  como insignia,  cinguiuse a cumprir  o guión  establecido polas elites franquistas, que  en realidade  seguen sendo  os auténticos  mandatarios do país, acorde a unha  blindaxe de xerarquía  que descapitaliza   a  función do propio Parlamento  pola   nula   cota de poder que por vinculo de dependencia arrastran os partidos do oficialismo jnstituido,  facendo por iso que o PP e PSOE como directos implicados ademais de non ser a solución de nada , profunden no seu declive.  

É por iso que en España, o Estado de Dereito como consecuencia  da  súa propia xénese,á marxe dunha referencia testemuñal, non sexa o marco de convivencia apropiado, sendo por iso é polo que    a única solución  para quen aspira a un  cambio emancipador,  pasa obrigatoriamente por secundar electoralmente alternativas políticas de novo cuño, comprometidas  a poñer en marcha  unha revolución  democrática de longo alcance, que cancelando toda connotación orgánica co antigo réxime  promova  alternativamente  un proceso constituínte co que  exorcizar   a decadente  vida política,  para así conducirnos á lexitimación  dun modelo de relación  harmónica, por ser  esta a forma mais axeitada  de satisfacer os dereitos democráticos  e restituír  a ilusión a unha cidadanía  que perdeu toda confianza no sistema.

E mentres tal circunstancia non se corrixa, o noso, seguirá sendo  un réxime oligárquico,   que coa blindaxe das institucións do Estado e a cobertura dunhas regras de xogo preestablecidas,   non permitirá de ningún xeito  a supresión ou cuestionamento das contrapartidas e  privilexios  das que gozan os poderosos, nin posibilidade sequera  de propoñer algo mellor  ou distinto, pois  a Transición por mais valoración modélica que atribúaselle, o certo é, que en gran medida  os déficit do actual sistema político   obedecen en exclusiva  ao carácter  pactado e continuista  do propio proceso, tendo en conta que o mesmo limitouse a un acordo de intereses   entre elites, consumado ás costas da  poboación que  paradoxalmente foi revestido con rango de democracia.  

Só establecendo como obxectivo a loita  pola ruptura co réxime do 78 e a supresión das súas  políticas de austeridade, estarase no  camiño apropiado  para a apertura dunha etapa de loita  polo cambio social  co obxectivo de darlle un envorco ás  cousas de forma efectiva;pero  o éxito de tal finalidade ten de levar  parello a derrota electoral  do bipartidismo que alberga instrumentalmente   a continuidade do sistema,  como ferramenta da clase dominante  para garantir a súa primacía. 

Bipartidismo que na súa función de axitador    da crise  e das políticas de austeridade, na súa conxunción entre economía e política ,  é directo responsable de intensificar  o desasosego  social, que por desgaste político e presión dos seus opoñentes,  por primeira vez tras catro décadas,   dá mostras de esgotamento,   ou polo menos, de estar  en situación  especialmente  vulnerable.

Por iso é polo que  nesta contenda política resulte unha esixencia de primeira orde  articular un proceso constituínte  como mecanismo de profundización  na  reforma  da vida política, que ata agora non fixo mais que empezar  e cuxa continuidade é unha esixencia   de responsabilidade para  darlle ao país o cambio que a situación  require,  estando nas nosas  mans a  facultade  de afrontalo,   ou  na súa falta a renuncia para facelo , deixando vía libre ás  elites financeiras.  Decisión que da  nosa madurez depende, sabendo   que  nos xogamos todo nas próximas eleccións constituíntes.

É por iso que chegado o momento crucial do 20 D,  toca tomar razón do que está en xogo nesta cita para aproveitar responsablemente  a celebración dos comicios  e  proceder electoralmente en consecuencia; e sendo radicalmente  realistas tomar partida electoral, para unha  vez asumido o feito da  ruptura  simbólica do réxime, impedir  co noso voto  a restauración do sistema; pois de non  manter activo este obxectivo, será imposible reverter a dereitización da función  política,  e frear  a recuperación do bipartidismo, posibilitando con iso  que   de novo o PP e PSOE sigan a ser  os dous partidos maioritarios de todo o espectro político español, situación que traería de seu graves consecuencias  e mesmo  a radicalización do neoliberalismo austericida.

Reflexivamente non  debemos  votar a quen nos engana,  tan só habemos de depositar a confianza  en xente  que tampouco o faga, en persoas honradas,  que sigan batallantes por cambiar as cousas mesmo  o día despois das eleccións.

ELÉCTRICAS E POLÍTICOS NA PALESTRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os prezos da enerxía eléctrica repercutidos aos consumidores non se corresponden para nada cos custo  de xeración, sendo obrigado por tanto,  afrontar os reaxustes debidos.

O excedido custo  da factura da electricidade e a súa marcada repercusión   tanto no ámbito doméstico   como  na actividade produtiva é sen dúbida   un dos factores que está a lastrar  en gran medida toda posibilidade  de reactivación  económica,   pois  non debemos distraer como feito real que desde que comezou a crise en 2008, o recibo da luz incrementouse un 63%. Subida equivalente ao dobre  que na Uníón Europea en idéntico período, co agravante que tal  aumento  é  coincidente no tempo cos  efectos das políticas de austeridade,  que  no mellor dos  casos, minguou substancialmente   a capacidade adquisitiva  dos fogares españois, ocasionando á vez unha nociva repercusión sobre a competitividade das empresas; circunstancia que a pesar dos seus efectos, non é impedimento  para facernos saber  que a luz  seguirá subindo.

  

A verdadeira orixe deste problema arrinca no ano 2003, cando coa privatización de Endesa consúmase  a chamada liberalización do sistema enerxético, pois desde entón,  o prezo da electricidade cuxo establecemento  ata ese momento  era  potestativo do Goberno, coa privatización do sector,  unha parte significativa  do seu importe  pasou a ser fixado en exclusiva  polos  novos titulares das compañías eléctricas.   Sendo este o punto de inflexión do que parte  o actual desastre, pois coa  situación creada, os donos privados  impuxeron como norma a obtención de beneficios sen límite de ambición,  e sen reparar o mais mínimo nas consecuencias  das súas decisións sobre  a sociedade, nin vacilar  tampouco en perturbar  o marco de ponderación    que ata aquel momento vinculaba a produción de enerxía eléctrica co resto do sistema produtivo.

A  cobiza empresarial foi quen facilitou que sen  o mínimo rigor os xerifaltes  do oligopolio apostasen por prácticas de sobreproducción,  decisión que implicou un sobre investimento no sistema eléctrico cuxo dimensionamento xerou unha  sobrecapacidade produtiva, que por desaxuste coa demanda mantívose inactivo por falta de utilidade. Un desaxuste que mais que mitigarse co tempo, pasou a agravarse como consecuencia  da intensa recesión económica que afecta o país  desde fai sete anos, que ocasionou o esborralle da actividade económica e a consecuente diminución do consumo enerxético; desequilibrio, que está detrás  do problema do sector , do disparatado encarecemento  da factura eléctrica e especialmente  do "déficit de tarifa", ese subterfuxio que conxuntamente  utilizan Goberno e compañías  para defender o sobreprezo repercutido na  factura  da     electricidade.

O estrambótico do devandito déficit, é que a súa auténtica causa  prodúcea o feito de manter parcialmente inactiva   a capacidade enerxética instalada por falta de demanda, e pretender  agora as compañías repercutir o adverso resultado dos seus erróneos investimentos, facendo que os usuarios e o Estado afrontemos como propio o custo de manter operativas unhas instalacións en desuso. Repercusión que de ningún xeito debe ser asumida nos termos previstos,  tendo en conta que por tratarse  dunha propiedade  privada han de ser os  titulares empresariais  quen  en responsabilidade  asuman como propia  as perdas do seu negocio, non sendo de recibo   tentar  derivar  a terceiros as nefastas consecuencias das súas propias decisións, cuxos resultados   de explotación  son fornecidos por eles mesmos  sen contraste de auditoría  que   referende  ou rebata as súas cifras.

Por iso , que a ninguén se lle pase pola cabeza pensar que o sector eléctrico é un negocio ruinoso,  no que as elevadas  facturas abonadas polos consumidores non alcanzan a satisfacer  os custos de explotación,  facendo que  as compañías eléctricas sitúense  en perdas, ou no mellor dos casos,  que obteñan uns   beneficios  exiguos . Nada mais lonxe da realidade;  pois o certo é que mentres que  os consumidores  ven incrementar bimensualmente  o importe das súas facturas, a pesar da crise,  as contas de resultados das eléctricas seguen cifrando  en positivo, ata o punto,  que  as ganancias   das cinco principais compañías do sector elevan os seus  beneficios anuais, situándoos   actualmente entre os 8.000 e 10.000 millóns de euros;  e todo iso   dentro da mais absoluta falta de transparencia  á vez de facer seu un comportamento propio dun oligopolio, e poder así influír tanto na  fixación de prezos  como nas decisións políticas.

A situación esixe un cambio radical, pois despois de sete anos desde a liberalización do sector sen apenas control público do mesmo, o país chegou ao peor dos modelos posibles no trato da electricidade, ata o extremo  de lexislar  en materia  ao ditado do lobby enerxético, nun contexto  de deterioración que pon ao descuberto a confabulación dos dous partidos políticos que nos gobernaron ata a data amparando coas súas leis ás  grandes corporacións enerxéticas, mentres que coa súa indolencia facían  pagar aos consumidores a repercusión das súas temeridades  ao tempo de entregarse á erótica  das  portas xiratorias,  como pon de manifesto a escandalosa nómina de fichaxes por parte das eléctrica de ex altos cargos, ex deputados e demais elementos relacionados co poder político. Un feito que  electoralmente resta toda fiabilidade ás siglas de procedencia, e recomenda en corrección, votar nos próximos comicios a partidos que aposten por dinámicas diametralmente opostas ou mesmo pola  nacionalización do sector.

20-D, UNHA DATA PARA O CAMBIO

Os comicios do  20-D son a ocasión para poñer fin ao neoloberalismo do PP, votando para iso, por opcións políticas  decididas a rescatar a democracia e dispostas  a restablecer os dereitos da  cidadanía.

A estas alturas deputados e senadores xa están  a facer  as súas maletas, pois non mais tarde do día 27 do mes en curso,   o Xefe do Estado sancionará o decreto de convocatoria dos novos comicios tras cuxa publicación oficial quedarán  disoltas ambas as Cámaras, poñendo así punto final á peor lexislatura   da historia democrática do país, onde un PP en maioría absoluta  veu demostrar que cando politicamente non se administra adecuadamente  a cota de poder, o quórum  alcanzado  lonxe  de funcionar  como  un resorte de estabilidade  actúa en sentido oposto xerando a máis fatal das inestabilidades.  

Por iso, tras catro anos de dominio absoluto  do partido no Goberno o período  lexislativo que conclúe  pasará á historia como o máis inútil, improductivo e estéril dos últimos  35 anos, e todo polo  empeño desta formación    en subverter  a democracia, ao utilizar fraudulentamente  a vontade das urnas  coa exclusiva finalidade  de impoñer  o  modelo político neoliberal como sistema, apoiando para o efecto  as prerrogativas do  capital privado por enriba dos intereses públicos e do conxunto da sociedade. Pretendendo dar amparo  argumental  a tal manobra con discursos  de cegue  como o conxeturado  fomento do crecemento e da produtividade ou a non menos aparente xeración de sinerxias beneficiosas para a maioría social, aínda que a evidencia poña de manifesto que  cando  a Biblia do Diñeiro suplanta á Constitución, o poder popular languidece  como consecuencia do patrocinio   político prestado  aos  poderes fácticos e a oligarquía financeira.

Nula credibilidade debe merecer por tanto as mensaxes electorais de quen non satisfeitos con secuestrar a democracia  e incentivar a desigualdade económica,   proseguen a súa perniciosa  deriva destruíndo a cohesión social e facendo que desapareza  todo síntoma de ecuanimidade,  ao instaurar  en substitución  un monopolio de oportunidades para reserva expresa  das elites podentes e a súa contorna  mais próxima. Consumando  con iso, unha dinámica de privilexios tendente  a acentuar  en maior medida a  concentración da riqueza en mans duns poucos, extremo,   que  afianzará  a consolidación  dun sistema económico excluínte,  cuxos efectos,  mais que auspiciar  solucións ao problema fornecerá o efecto contrario,  intensificando  as tensións  de convivencia   e incrementando así  o risco de ruptura social,  e todo como consecuencia dun conxunto de desatinadas políticas  que de ningún xeito serán a solución á crise, senón que farán  que esta agrávese aínda  máis.

Evidencia tal apreciación,  o demoledor  balance social do proceso de implantación  das políticas neoliberais  que   vén delatar  que mais   dun terzo da poboación española está en risco de pobreza, é dicir,  que como consecuencia  de catro ano  sometidos   á austeridade característica do  Partido Popular,  ao redor de 13,8 millóns de cidadáns   atópanse en severo  risco de exclusión social, sendo significativo que en coincidente temporalidade   témonos  convertido no  segundo país europeo en desigualdade, sendo así que  os números  veñen reflectir  que o 10% da poboación con maiores ingresos do país gaña o equivalente á cuarta parte de toda a riqueza do Estado e 14 veces máis que o 10% máis pobre. Un contraste  revelador para os directos prexudicados e factor determinante para concluír  que quen exercen como  baluartes do neoliberalismo, dificilmente poden desempeñar labores de representación dos intereses da sociedade nin   a defensa  das súas garantías.

Tendo de engadir ao anterior como agravante   a escasa fiabilidade  que debe outorgárselle a quen tras un cuadrienio  de infrutuosa xestión, veña agora, a proclamar     como certo a falsidade    dunha  mais que  fantasiosa reactivación económica,  cando o cómputo das súas   resultas indica   que aspectos relevantes da realidade económica como o déficit ou o paro  manteñen idénticos parámetros aos existentes na  súa toma de posesión á fronte do Executivo. Sen que tal desencontro teña  de supoñer  sorpresa algunha, pois non en balde, non debemos esquecer   que a mala praxe política  de Rajoy  como máximo mandatario desa organización, non é nada novo, e  quen non reparou en estafar ao electorado para acceder ao poder   facendo uso da mentira, non debe  representar estrañeza algunha  que despídase de idéntico xeito.  

Pero  o certo é que nun país serio e preocupado por dar  solución ao seu futuro, o primeiro que ten de afrontar  é dignificar a súa calidade política,  un obxectivo esencial que pasa forzosamente  por retirar electoralmente todo marxe de confianza a quen dedicados á función política  non reparan en utilizar     a mentira compulsiva por práctica  funcional   ou a aqueles outros que antepoñen  a protección  dos poderes fácticos  sobre a defensa dos intereses fundamentais  da cidadanía.  Sendo por iso que como queira  que as  próximas eleccións xerais do 20 de decembro constitúen un momento histórico crucial para rescatar a democracia e poñer en valor a función política, non haxa  que desaproveitar como cidadáns a  oportunidade  de cernar co noso voto as políticas neoliberais que patrocina  o Partido Popular, porque os dereitos democráticos  non poden  seguir a ser  a reserva duns poucos, senón a  garantía esencial  do conxunto da  cidadanía.

O FICTICIO DA UNIDADE POPULAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Lonxe de invocacións ideolóxicas, o motivo de frustrarse  a  unidade popular da esquerda, radica no  endebedamento de EU, que por excedido impídelle comprometerse na  toma de decisións estratéxicas.

Esta semana como consecuencia do   divorcio disidente de Podemos    con EU,  ou viceversa, ademais de quedar  en evidencia a inmadrurez dirixente de ambas as formacións para impulsar conxuntamente unha candidatura electoral,   consumouse en gran medida  a  ruptura  definitiva   entre  a fachendosa  esquerda do noso país, e con iso , pechábase tamén toda posibilidade  de construír a  imprescindible  unidade popular coa que afrontar  cun mínimo de éxito a ofensiva contra un inimigo totalmente organizado e ao servizo do poder económico e financeiro . Tal determinación   a escasos dous meses e medio  da celebración das Eleccións Xerais, é unha complicación política , que ademais de impedir toda posibilidade de construción dunha alternativa  vitoriosa, trunca a ocasión a que os próximos comicios poidan ter conferido o necesario carácter Constituínte.

Todo apunta a deducir, que  no foro da esquerda a miopía  política limita percepción  á hora de desempeñar función dirixente, tal como  pon de manifesto  a súa evidente  incapacidade en adxudicar    preferencia  á  unidade  popular como obxectivo, e   única expresión efectiva  ao crecente totalitarismo do réxime  e das  cada vez mais excedidas  medidas políticas, policiais e xudiciais, que para impedir o cambio no noso país impuxeron os membros do  actual Executivo, co planificado   auxilio   da mass media e os poderes fácticos de control.  Debendo ser  tales ataques  ao interese xeral, razón mais  que suficiente  para confluír ao redor dun proxecto común,  onde a economía e as finanzas estean ao servizo do pobo, no canto de     exceptuar tan esencial  premisa  e optar como ven de ser,   polo mal exemplo  de facer caso omiso e desatendendo  esta demanda acabar fuxindo  en desbandada.

Por tanto, a decepción destas negociacións, vén evidenciar  que na    conformación da unidade popular, folga a  participación en exclusiva  de lideres  mesiánicos  como tamén  a intervención de actores políticos revestidos de pedigrí,    pois  o protagonismo  nunha diversificada esquerda rupturista,  para nada debe quedar  a expensas da decisión unilateral de profesionais  da política, pola manifesta  carencia de neutralidade  que presupón a súa posición cara a tal  obxectivo, ante  o condicionante  de ver afectada a súa posición nas listas como consecuencia  do reaxuste que impoñerían as  novas cotas  de repartición  no  suposto caso  de consumarse  a confluencia electoral.  Sendo pola catividade  de tal circunstancia, que a causa  da ruptura de avinza, obedeza mais á cobiza persoal dos  gremialistas de quenda   que ao sentido da sensatez que debese  presidir en todo momento a responsabilidade  desta  acción  política.

Na peor das situacións que vive o país desde a restauración da democracia, mais  que nunca,  os directos afectados  no seu conxunto  albergaban esperanzas  de cambio, confiando  que esta vez  a madurez  impuxésese á  resignación dos eternos perdedores, mediante a confluencia da esquerda  nunha ampla  fronte electoral, e todo  iso, con posibilidades  mais que teóricas de postularse alternativamente  como opción de goberno. Pero esta semana sen motivo aparente,  fóra dos personalismos narcisistas, facendo o contrario do  que debesen facer, os chamados a cambiar as cousas, co  xiro  dado á   súa actitude, deixaron  de concentrarse no inimigo común  para sumirnos  en pleno proceso electoral  nun estado de enfrontamento total, facendo  que a idea dun goberno de coalición da esquerda téñase convertido  da noite para a mañá  nunha completa quimera.

Aínda asumindo o dereito que cada partido político  ten para concorrer  conxuntamente ou por separado ás eleccións xerais, en boa lóxica, afianzándose en formulacións progresistas, tal determinación non debe obviar o feito  que na actual conxuntura a nosa sociedade require avanzar  cara a solucións  efectivas aos problemas repercutidos na maioría social, e tal garantía,  pasa irremediablemente  pola conformación  dunha  forza política sólida  e de esquerdas, sen que iso, presupoña de ningún xeito a perda de identidade  de cada un dos partidos que a conforman. Alianza que ademais dun exercicio de responsabilidade política,  é factor determinante  para paliar o negativo impacto  das distorsións da  proporcionalidade  do vixente sistema electoral,   cuxa única solución  pasa irremediablemente  por concorrer aos comicios en réxime de coalición. 

Pero indo á versión real do desenlace, é escusado seguir insistindo na   necesidade de confluencia, tendo en conta que  nunca existiu  posibilidade  real de levala a cabo, e todo  polas  insalvables diferenzas de índole  económico que non político, entre o  sector da esquerda histórica de EU que  lastrada  polo endebedamento  opta por concorrer  en solitario aos comicios como  vía de financiamento publico, en contraposición  coa solvente situación económica de Podemos como esquerda emerxente  que libre de dependencias  opera en consecuencia afrontando sen complicacións unha aposta clara e sen medias tintas pola unidade popular. 

Con todo, para o gran segmento de electores predispostos a referendar unha fronte electoral de progreso, difícil vai resultar poñer  remedio a súa  frustración.

A LINGUAXE DA DIVERXENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O fracaso de converxencia electoral na esquerda, é unha irresponsabilidade colectiva,cuxa consecuencia traerá consigo o encadeamento ao  bipartidismo e o  afianzamento da  política neoliberal.

Os defensores do neoliberalismo  sosteñen que o seu sistema  nunca se equivoca, e que con todo,  sí é o  pobo quen o fai, unha máxima  do seu laboratorio ideolóxico que promulgan  con asiduidade  ao só obxecto de falsificar  a situación e impedir con iso a percepción do que    ocorre en realidade. Por iso que cando os  autores intelectuais de tal barbaridade  insisten  en culpabilizar da crise á cidadanía, aducindo ter  vivido por riba  das súas posibilidades, tal manifestación ademais dun grave disparate, é factor indicativo  da disfuncionalidade democrática do país, da distancia abismal  entre o poder popular  e a suplantación que fan  do mesmo quen politicamente burlando o mandato das urnas  entrégano  a libre  disposición  da oligarquía financeira internacional.

Este proceder  é unha  forma impropia  de culpar ás vítimas da situación creada  por quen dirixe o ofensiva socio económica contra a propia  cidadanía, contando coa colaboración,  dunha  clase dirixente  que prefire deixarse desposuír  do poder outorgado  nas urnas para exercer con dignidade o mandato dos electores.  Por iso é polo que  por mais confusións perturbadoras  que pretendan  engadir  e estratexias de adulteración  que tenten empregar, o certo é que  a actual  crise  só ten  un único relato  veraz,  por canto, xerouse en razón ás contradicións propias do funcionamento do sistema neoliberal, que circunscrito á  austeridade, como pensamento ideolóxico resulta desde todo punto de vista un dogma impermeable aos datos e aos feitos, anulando tal circunstancia por se mesma  a solvencia    dos  seus cómplices políticos.

Os efectos secundarios  de tal conxuntura, fan que o país  deixe de ser un ente soberano capaz de xestionar os seus recursos en pos do interese xeral, pois aínda cando os alternantes ao  poder  preséntanse ante o electorado  como dúas alternativas  politicamente  diferenciadas, a realidade,  é que tanto o PSOE como o PP van xestionar idéntico modelo  económico , é dicir, ambos os partidos políticos exercendo función  de goberno reproducirán  o dogma neoliberal que sen disparidade  teñen asumido como propio. Materialización levada a termo cando un e outro, a través dun pacto de Estado referendaron a reforma express do artigo 135 da Carta Magna, e con iso, fixeron que a ideoloxía neoliberal  tomase rango constitucional  deixando á vez en suspenso o escaso  articulado de carácter  social contido na  constitución do 78.

Pero a ninguén debe pasarlle desapercibido que aínda co decaemento do bipartidismo, o neoliberalismo  manteña a súa continuidade en escena  se a transferencia electoral  ou éxodo  do voto, auspicia o afianzamento de partidos     emerxentes como é o caso  de Cidadáns,  que como radical  defensor  do credo neoliberal  non só esta chamado a cumprir  a función de recambio  dun  decaído bipartidismo, senón que tamén,  chegado o caso, a exercer de aliado  circunstancial do mesmo, e sempre co obxectivo posto  na prórroga e continuidade do sistema. Mostra evidente  do resultado   dun  deseño a medida, articulado desde o lobby empresarial e demais  aristocracia económica nacional,  que  para salvagarda dos seus intereses apostan pola  promoción da formación laranxa, publicitando o seu discurso rexeneracionista da política ao tempo de manter a interrogante  da súa indefinición ideolóxica e silenciar ao tempo o seu  neoliberalismo feroz.

Pero en tanto isto sucede, cando a  reacción  opositora non se debese facer agardar,   o certo é, que mentres o neoliberalismo reármase políticamente a esquerda pola contra, fraccionada pola súa propia  crise de liderado e de vacilación  ideolóxica, sómese na hiperfragmentación dun debate de siglas que pecha toda posibilidade á formación da fronte electoral  de amplo espectro  que a situación esixe para combater eficazmente á ditadura dos mercados de patrocinio neoliberal . Unha confluencia por tanto cada vez mais enrocada e cuxa posibilidade faise mais difícil canto mais acúrtase  o espazo temporal  que dista para a celebración dos comicios, convertendo así o intento de concorrencia  nunha oportunidade perdida, e iso,   para satisfacción e tranquilidade  dos membros da  oligarquía financeira , que pola inmadurez dirixente   e  o afán protagonista  duns irresponsables políticos,  poden percibir,  como   unha vez mais  queda a salvo a continuidade  dos  seus privilexios.

O cisma está servido, pois lamentablemente a dous meses e medio das eleccións xerais a brecha entre os chamados  a converxer  fíxose mais grande que nunca pechando toda posibilidade de entendemento, provocando con iso, que o desvarío ideolóxico tome o control da situación,   e todo isto,  cando máis falta facía a consolidación  dunha fronte popular, que de forma audaz,  convertida en primeira forza política, fose a ferramenta a empregar pola esquerda para impoñer  o cambio socio económico  que a situación demanda, e que por desgraza.  haberá de esperar outra vez mais  a que renaza  a  sensatez política. 

E mentres isto ocorre, para  desgraza social, contra  toda mutación , a continuidade faise dona da situación  retomando o total  protagonismo.

CACERÍA DE PATOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só utilizando as urnas como correctivo á corrupción  poderemos recuperar a lexitimidade democrática perdida, á vez de cambiar realmente as cousas expulsando  a inmundicia bipartidista do poder.

Agora  en formato de comandita  os membros do  bipartidismo repártense o protagonismo noutra trama de corrupción, polo menos isto é o que se desprende das  accións da fiscalía en relación coa operación Patos, ao instar no seu escrito a imputación de varios dos máximos dirixentes socialistas e populares da provincia pontevedresa, ademais de medio centenar de persoas entre as que se atopan significados empresarios relacionados con ambas as formacións, sendo reveladora a vinculación ao proceso  do recentemente elixido presidente da FEMP e alcalde de Vigo, Abel Caballero, como  do presidente do PP de Pontevedra, Rafel Louzán. 

Cabezas visibles  dunha trama  que polas súas connotacións co desenfreo, poñen de manifesto que en Galicia o PP e o PSOE conforman politicamente o  eixo do contubernio da  indecencia, non reparando por elo en dar renda solta aos seus excesos   e   á pillaxe  das institucións de representación.

Este novo  escándalo  para nada resulta un feito illado, por tratarse de algo habitual, dun  caso  mais  do extenso rexistro de anormalidades  que acompaña  a contratación pública, que tras a entrada  en declive do sector inmobiliario  tomou papel protagonista ata converterse  en referente  exclusivo dos repetidos escándalos de corrupción, e todo,  como consecuencia   da inadecuación de      un marco legal que contra toda lóxica  funcionou como resorte de impulso  na comisión do delito.  

Pois aínda que  a  Lei 30/2007, de 30 de outubro, de Contratos do Sector Público estaba chamada a mellorar a transparencia dos procedementos de licitación, o certo foi  que  a súa  manipulada aplicación xerou  a función oposta á prevista,  facendo do sistema  un todo inservible ao outorgar condición decisoria aos informes á carta que uns técnicos interconectados,  emitían   acorde á  tendencia   de discrecionalidade empregada en resolución por uns  políticos afastados de todo código de conduta.

Pero se a  xestación da nova Lei de Contratos do Sector Público, en tramitación, para a adecuación  ao ordenamento xurídico das Directivas europeas en materia  de contratación pública, podería ser a oportunidade para o cambio, a xulgar polo actuado,  todo apunta a deducir a continuidade   dos actuais  desenfreos, por canto  no seu implícito non se aborda o grave problema da corrupción coa ambición e profundidade que a situación require, pois aínda dedicando no novo marco legal  un artigo específico para a súa erradicación, a xeneralidade da súa redacción fai que o seu contido sexa un brinde ao sol, ao outorgar  sen concreción ao  poder político a potestade unilateral de adxudicación contractual.

Motivo polo  que a nova norma queda reducida a unha mera declaración de intencións, cando o seu, sería arbitrar medidas que impedisen   os actuais  conflitos de intereses  nos procedementos de licitación  entre  os membros do órgano de contratación e os licitadores, para o que sería necesario, introducir de maneira  transversal as cautelas oportunas que ademais  de evitar  a entrada en escena de prácticas desviadas do interese xeral,  garantisen  a igualdade de trato entre os concorrentes,  para  con iso, obxectivar os criterios de baremación e  adxudicación  dos concursos como método paliativo  ás estendidas prácticas de corrupción.

Se ademais do xa referido, engadimos  que nos últimos  vinte anos  aprobáronse un total de catro leis sobre contratación pública, á vez que no devandito período a corrupción política no canto de reducir  en escala   mantivo  unha tendencia  ascendente  que veu a perverter  o sistema democrático e debilitar  a confianza da sociedade nos  seus representantes; non ofrece dúbida   que  tal  circunstancia, é indicativa  que o gran culpable desta situación de desastre  ten por único referente,   a  hexemonía bipartidista ostentada polo  PSOE e o PP, sendo por elo que o único remedio ao actual estado de degradación pasa irremediablemente polo recambio político  e unha substitución xeracional, pois folga dicir  que  pola súa condición  de parte implícita, ambos os  partidos perderon toda autoridade para reconducir a situación, tendo en conta que  representan ser mais un obstáculo que a solución.

É por iso polo que  a operación Patos que estes días axita  a actualidade política galega non teña  de ser  interpretada   en clave de excepcionalidade,  pois a súa casuística,  garda total coincidencia cos múltiples casos  de corrupción,   que conxuntamente, conforman o historial delituoso da nosa  clase política no contexto da  uniformidade bipartidista.  

Pois aínda cando certos medios  opten por acentuar  a corrupción política dos contrarios e minguar a dos seus afíns, o certo é que  a totalidade  dos escándalos de corrupción teñen idénticos autores e análogo patrón  de referencia, que non é outro, que a anómala adxudicación de contratos públicos a cambio de comisións ilícitas ,  e cuxa práctica  por infecta,  debe ter por resposta o desaloxo  do poder dos protagonistas de tan fraudulentas condutas, como antesala ao obrigado cambio político e por extensión á efectiva reforma lexislativa  que sen ambaxes esixe a situación.

CRISE MIGRATORIA E BASTARDÍA DE EUROPA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só repercutindo aos directos responsables  o custo real dos seus excesos, as crises que eles  xeran e que o pobo paga,  non só extinguirán en continuidade  senón que erradicarán  a súa existencia.

O problema   non se resolve con proclamas  de xenerosidade nin con profusións de benevolencia, pois    para a verdadeira solución do conflito  é imprescindible  suprimir as súas causas, coñecer de certo o  por que e de quen foxen os miles de refuxiados que deambulan polo vello continente.

Incógnitas  que unha vez despexadas  mudarían  a imaxe desa  Europa idílica e solidaria que se nos vende, por outra versión totalmente  adversa, tendo en conta que a  masiva migración destas xentes ,  non é nin mais nin menos , que o efecto bumerán  do  que Occidente  dedicouse a sementar nos seus países de orixe, e iso, pola súa implicación  na industria da guerra,  na venda  e subministración  de armamento   que  para que sexa negocio debe ser utilizado, sendo esa que non outra,    a causa  pola que a uns inocentes   en defensa  da súa subsistencia  non lles  quede mais  recurso que poñer pés cara á diáspora.

Por iso  que a  crise migratoria en Europa, por esperada,  non debese resultar  de ningún xeito  sorpresiva, como tampouco a  incapacidade  política en poñer remedio  á complexidade  da situación , máxime  , despois  do protagonismo e poder executivo outorgado  á industria armamentística,  que  co pretexto  de defender ao pobo sirio e promover a democracia no país, a propio intento, optaron  por solucionar a guerra con mais guerra,  aínda é  cando, o que encubrían tras a continuidade da confrontación bélica, non era lograr a estabilidade que dicían  pretender,  senón,  potenciar o  beneficio  dun impresionante complexo militar-industrial que necesita das guerras para o seu desenvolvemento e continuidade, e iso, sen preocuparlles  o mais mínimo a repercusión dos seus efectos,  aínda e cando as  consecuencias da violencia armada inducida  sexan  a razón que obrigan aos afectados  a pedir refuxio alén das súas fronteiras.

Se ademais da procedencia  europea  das armas utilizadas na contenda  Siria, as empresas subministradoras das mesmas teñen idéntico ámbito de radicación    e   fixeron o seu turbio negocio contando co  beneplácito   político da Unión Europea, é evidente que como responsables directos  da situación, calquera aparente apelación á solidariedade que manifesten  fronte á crise migratoria, tal actitude, debe ser entendida  como un referente de hipocrisía, por ser  a denominación mais liviá que debe adxudicárselle  a quen  despois de   intervir  na rexión  xerando o exterminio sistémico, agora, en alarde   de contrición, clamen ao ceo  pola traxedia deste éxodo, tentando tapar a realidade, para que ninguén  relacione a   actual hecatombe co cruento resultado dos seus propios excesos.

Por iso, é polo que    mentres  os causantes  de que centos de miles de familias abandonen co posto as súas terras e arrisquen  as súas vidas,  néganse a asumir toda responsabilidade  no  desastre,  e a Europa  dos aramados e as concertinas como cómplice político, con idéntico comportamento,  opta por mirar cara a outro lado non querendo  facer fronte a esta crise humanitaria con debates estériles   sobre a repartición de inmigrantes.

Mentres isto ocorre, os directos afectados na súa desesperación ven como os axitadores das súas desgrazas, os mesmos  que co seu intervencionismo mercantil  precipitaron   a inestabilidade na súa zona de orixe  forzando o seu desprazamento, agora cando na súa diáspora chegan á porta do Vello Continente,  non só négaselles o acollemento, senón que son recibidos con medidas  de malos tratos  e represión  ata límites extremos, sendo moi poucas as voces que se alcen contra esta canallada.

Europa ten  de colleitar o que  sementou no medio Oriente,  e en consonancia por patrón de humanidade, facerse cargo  en primeira instancia e subsidiariamente   desta  crise migratoria,  para posteriormente,   repercutir integramente os seus custos nos auténticos responsables da mesma, que non son outros que os  fabricantes e proveedores de armas que coa venda e subministración de efectivos  á zona  non só  estableceron un negocio ilícito á conta da vida dos civís, senón que por extensión foron os artífices deste  conflito migratorio con tinguiduras de holocausto.

Sendo por elo  que  para abordar  o problema con rigor non só temos  de facernos  cargo dos xentíos que chegan, senón tamén suprimir  o obsceno negocio dos depravados patróns das guerras.

Este conflito migratorio  ademais   dunha oportunidade para a reflexión, debese ser  a ocasión para mudar as exasperadas políticas da UE,  e variar para o efecto a estendida dinámica de repercutir na   cidadanía  os efectos  de quen toma por norma facer  das crises o seu gran negocio e do erario público a súa fonte de ingresos, eludindo en xustificación que o  problema é de todos, cando  o certo é que o pobo europeo como   directo  afectado, non é parte activa  das súas decisións, e  por tanto,    como resulta no presente caso, alleo totalmente á xeración do conflito e distante por tanto  das responsabilidades derivadas.

Aínda que para a consumación efectiva   de tal esixencia,   é requisito  indispensable promover  a eliminación electoral de quen suplantando a vontade  das urnas, exercen en contraposición  a función de adlátere dos lobbies empresariais, ou o que é o mesmo, dos promotores profesionais das crises.

REPUTACION BAIXO MÍNIMOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A  crise de lexitimidade  dirixente  das entidades de representación empresarial,  urxe unha expurga de rexeneración,  para así,  liberarse da  catividade política,  e devolverlle con iso ao sector a credibilidade perdida 

Atribuírse desde  o foro político competencias  sobre a  creación de emprego ao tempo de negar todo protagonismo ao sector empresarial como verdadeiro e único xerador do mesmo, é canto menos un despropósito e unha  insensatez, ademais dun exercicio de autoengano de quen alardean politicamente de ter     na redución do paro o seu principal obxectivo,  pois tal dinámica  pola  súa condición  artificiosa   converte   a súa política de emprego  nunha ferramenta ineficaz  e infrutuosa, tendo en conta que  con tan  incoherente actitude non só  non crean emprego, senón que  impiden que os  chamados a crealo  poidan pór en práctica as medidas  oportunas   para levalo a termo.

Pero toda adulteración de comportamento  ten o seu transfondo, e así, aínda cando o sector maioritario   dos  autónomos e as Pemes  manteñen unha actitude crítica  para coas actuais  medidas económicas e de emprego do Executivo,  a  alianza de intereses  entre o poder  político e a gran  patronal comandada polas empresas do IBEX 35, facilita  que este control e  politización da representación  empresarial neutralice toda disidencia , e  sexa  a CEOE quen ás ordenes dos poderosos, como elite empresarial e  á marxe  da opinión do segmento empresarial de menor escala, quen impoña en exclusiva na  súa propio beneficio as pautas políticas en materia económica e laboral.

É por iso, pola súa función de comparsa, que haxa  poucas cousas máis inútiles e perversas que  as asociacións empresariais e sectoriais, pois cando como representantesdos  principais  promotores  da creación e xeración de emprego debesen tomar partida de tal  condición, os seus mediatizados directivos, lonxe  de proceder  en recoñecemento de tal particularidade e esixir en consecuencia un trato acorde á mesma, optan por renunciar  a toda  prerrogativa   e seguir exercendo como correa de transmisióndo poder político en detrimento dos intereses do colectivo dos  seus asociados.

Tal é así,  que mentres o goberno continúa  acentuando a precariedade  subxugando fiscal e burocráticamente a  Pemes e autónomos até  deixalos sen folgos, quen supostamente exercen de representantes  e din defender os seus  dereitos deciden  facer caso omiso, virar as costas e seguir  rendendo  sumisión ao Executivo de quenda.

Mentres esta actitude de dependencia mantéñase, e tan histriónicos dirixentes no canto de tomar cartas no asunto  sigan prestando apoio  ás políticas dun Goberno pechado baixo sete chaves á economía produtiva e ao  apartamento da economía real,   a situación non fará mais que agravarse provocando  polas  súas consecuencias, pola excedida presión fiscal e  a carencia de financiamento, que un ergueito  porcentaxe de autónomos e Pemes convértanse  anticipadamente en cadáveres  empresariais, antes inclusive de iniciar  a súa andaina emprendedora. 

Non existindo outra alternativa  para pór freo á situación  que  cambiar   o actual marco de relación, de tal xeito,    que  sexa  o propio Executivo  quen se poña ao servizo  das empresas que nunca ao revés, e iso, sobre a premisa  que sen a continuidade  empresarial, tanto a  creación de emprego  como  a garantía de futuro  será pura entelequia.

Mal vai o mundo empresarial mentres a súa cúpula dirixente compita en deslealdade co mais indecente  da clase política, mantendo   do mesmo xeito que esta, idénticas actitudes ante a corrupción,  silenciando así, a implicación na mesma  de destacados membros do gremio empresarial que por mala praxe  mercantil  e competencia desleal,  debesen ser suxeito de exclusión; pois  ante feitos de tan cuestionable conduta   e tan afastados da exemplaridade  non caben complicidades nin encubrimentos, correspondendo  ás  propias institucións afectadas , alzar a voz para á vez de denunciar publicamente o que está a ocorrer  e suxerir as medidas paliativas que corresponda aplicar. 

Vivimos un momento crítico institucional  e de liderado, e tal  circunstancia afecta especialmente ás organizacións  de representación empresarial  que  pasan na actualidade polo seu peor dos  momentos, ao estar sumidas nunha crise de representatividade sen parangón, e   todo, pola condición preferente outorgada  ás grandes empresas  en contraste  coa desatención  adxudicada  ás  perentorias necesidades de Pemes e autónomos, tendo de engadir a iso para maior complexidade,  a crise  de credibilidade propiciada pola actitude  dos respectivos cadro directivos , mais dedicados a exercer funcións de comparsa  a instancia dos  axitadores  da súa órbita política,   que a cumprir  co deber  de atender  as necesidades gremiais e sectoriais  das empresas e profesionais agrupados.

De aí a inminente  necesidade de recompor  a confianza rota  e  restituír a credibilidade perdida,  mediante  a incorporación de nova sabia dirixente,  que desde o afán de servizo e a preocupación polo colectivo, logre  dunha vez por todas darlle un envorco á situación, facendo  da rexeneración  ética o seu labor, e desde logo, evitando  mesturar empresarialmente intereses contrapostos.

A RECUPERACIÓN FICTICIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A pregoada recuperación económica, mais que un feito real é unha manobra de axitación e propaganda electoral, cuxa única finalidade, é a manipulación da opinión pública coa idea de facer crer á xente que a crise xa forma parte da historia.

A actual política económica do país é de "corte de cebola", é dicir, de botarse a chorar involuntariamente a bágoa viva, pois mentres o Executivo, intenta vendernos como marabilla o resultado da súa xestión económica coa data posta no calendario electoral, a realidade delata o desenfreo infernal dunha enorme débeda pública que non deixa de medrar, ameazando con colapsar totalmente o sistema por incapacidade real de afrontar o seu pagamento; unha evidencia, que despois dos comicios tocará recoñecer xa sendo demasiado tarde, e iso, como consecuencia da entrada en escena dunha mais que segura fase de recesión a nivel mundial, que no noso caso, xerará o afundimento do consumo interno, o derrubamento das exportacións xunto co declive turístico, sectores que como únicos referentes do teórico crecemento do noso PIB enviarán ao país a un crack inevitable.

Entrada en escena dunha complexa situación que virá acompañada dun duro empeoramento ao restrinxir aínda mais o acceso ao crédito, cuxo efecto traducirase nun ascenso do índice de despedimentos como consecuencia da intensificación de peches empresariais, tendo a súa repercusión efectos brutais no desemprego, ata o extremo, de superar de sobra a cota psicolóxica dos 6 millóns de parados: e todo, no marco dun contexto de deflación onde o aumento das protestas e a conflitividade social en todos os sectores, será a tónica xeral, que ao igual que no 2007, a destempo, virá a recordarnos que a pregoada recuperación que agora difúndese mais que corresponderse coa realidade económica, viña a ser unha simple fumareda de despiste electoral.

Para ir á orixe deste proceder, é obrigado entrar a afondar na identidade dos seus protagonistas, é dicir, das formacións políticas que en proceso de sucesión rexeron os destinos do país dende 1982 ata a actualidade, e cuxo denominador común ademais da corrupción, é e segue a ser a historia negra que acompaña os números vermellos das súas respectivas contas de explotación, que por escandalosas, ademais de poñer en cuestión a súa idoneidade como xestores da economía do país, destapa o porque a gran banca como espléndida protectora das súas finanzas, da condonación das súas débedas e do tolerado non pagamento dos seus créditos, téñase convertido na auténtica dona da democracia, e por engadido na estrela do escenario económico e mandataria das políticas do país. 

De aí que eses partidos políticos por subordinación ao poder económico sexan parte do problema que non a solución, sendo por iso que lonxe de cumprir os labores que en boa lóxica debesen favorecer á cidadanía, préguense ás ordes emitidas pola elite económica que por tolerado deixamento incautouse do poder do Estado, sendo mostra diso o comportamento de gregarismo funcional, demostrado, por uns políticos de tres ao cuarto, que non dubidan o mais mínimo en adxudicar lexitimación ás teses da órbita do neoliberalismo, e tomando a macroeconomía por bandeira proclamar aos catro ventos o fortalecemento da saúde económica do país, cando só cabe falar de recuperación económica cando os seus síntomas e efectos son perceptibles a pé de rúa e a súa repercusión ten influxo social a nivel colectivo.

Resulta inútil polo tanto intentar negar o evidente, pois á marxe de toda ambigüidade, dende unha visión crítica pero circunscrita á realidade dos feitos, non cabe outra que confirmar, que a actual situación, é efecto directo da crise do propio modelo neoliberal, que por causa das medidas de desregulación, a cobiza do capital financeiro e a imposición pola Troika de medidas de axuste estrutural, os seus efectos acumulados trouxeron consigo un saldo negativo, onde ao estancamento do crecemento e á volatilidade financeira, é obrigado engadir, a desarticulación produtiva e unha situación de emprego precario e insuficiente; aspectos todos eles que xogaron tan só a favor das minorías privilexiadas pero totalmente en contra das maiorías excluídas, acernando cos seus efectos toda solución de futuro.

Por iso que a tan preconizada recuperación do Presidente Rajoy seguirá a ser un todo ficticio, mentres esta, siga postulándose tomando por patrón de referencia o credo neoliberal, e valla como referente de contraste, os novos datos do SEPE correspondentes ao mes de agosto onde o paro en cifras, sobe ao destruírse 134.000 postos de traballo no marco dunha tendencia do mercado laboral cara ao decrecemento económico no segundo semestre anual, o que representa un fracaso sen paliativos, como evidencia o mais que seguro feito de finalizar a lexislatura con maior numero de parados que á súa toma de posesión.

Circunstancias que no seu conxunto, poñen de manifesto a crise e esgotamento do modelo neoliberal ao igual que a ineficacia do bipartidismo como solución política, forzando en ambos os dous aspectos a súa erradicación como paso previo á instauración dun novo modelo económico e a posta en práctica dun formato político coherente coa solución que a situación require.