16 oct. 2015

20-D, UNHA DATA PARA O CAMBIO

Os comicios do  20-D son a ocasión para poñer fin ao neoloberalismo do PP, votando para iso, por opcións políticas  decididas a rescatar a democracia e dispostas  a restablecer os dereitos da  cidadanía.

A estas alturas deputados e senadores xa están  a facer  as súas maletas, pois non mais tarde do día 27 do mes en curso,   o Xefe do Estado sancionará o decreto de convocatoria dos novos comicios tras cuxa publicación oficial quedarán  disoltas ambas as Cámaras, poñendo así punto final á peor lexislatura   da historia democrática do país, onde un PP en maioría absoluta  veu demostrar que cando politicamente non se administra adecuadamente  a cota de poder, o quórum  alcanzado  lonxe  de funcionar  como  un resorte de estabilidade  actúa en sentido oposto xerando a máis fatal das inestabilidades.  

Por iso, tras catro anos de dominio absoluto  do partido no Goberno o período  lexislativo que conclúe  pasará á historia como o máis inútil, improductivo e estéril dos últimos  35 anos, e todo polo  empeño desta formación    en subverter  a democracia, ao utilizar fraudulentamente  a vontade das urnas  coa exclusiva finalidade  de impoñer  o  modelo político neoliberal como sistema, apoiando para o efecto  as prerrogativas do  capital privado por enriba dos intereses públicos e do conxunto da sociedade. Pretendendo dar amparo  argumental  a tal manobra con discursos  de cegue  como o conxeturado  fomento do crecemento e da produtividade ou a non menos aparente xeración de sinerxias beneficiosas para a maioría social, aínda que a evidencia poña de manifesto que  cando  a Biblia do Diñeiro suplanta á Constitución, o poder popular languidece  como consecuencia do patrocinio   político prestado  aos  poderes fácticos e a oligarquía financeira.

Nula credibilidade debe merecer por tanto as mensaxes electorais de quen non satisfeitos con secuestrar a democracia  e incentivar a desigualdade económica,   proseguen a súa perniciosa  deriva destruíndo a cohesión social e facendo que desapareza  todo síntoma de ecuanimidade,  ao instaurar  en substitución  un monopolio de oportunidades para reserva expresa  das elites podentes e a súa contorna  mais próxima. Consumando  con iso, unha dinámica de privilexios tendente  a acentuar  en maior medida a  concentración da riqueza en mans duns poucos, extremo,   que  afianzará  a consolidación  dun sistema económico excluínte,  cuxos efectos,  mais que auspiciar  solucións ao problema fornecerá o efecto contrario,  intensificando  as tensións  de convivencia   e incrementando así  o risco de ruptura social,  e todo como consecuencia dun conxunto de desatinadas políticas  que de ningún xeito serán a solución á crise, senón que farán  que esta agrávese aínda  máis.

Evidencia tal apreciación,  o demoledor  balance social do proceso de implantación  das políticas neoliberais  que   vén delatar  que mais   dun terzo da poboación española está en risco de pobreza, é dicir,  que como consecuencia  de catro ano  sometidos   á austeridade característica do  Partido Popular,  ao redor de 13,8 millóns de cidadáns   atópanse en severo  risco de exclusión social, sendo significativo que en coincidente temporalidade   témonos  convertido no  segundo país europeo en desigualdade, sendo así que  os números  veñen reflectir  que o 10% da poboación con maiores ingresos do país gaña o equivalente á cuarta parte de toda a riqueza do Estado e 14 veces máis que o 10% máis pobre. Un contraste  revelador para os directos prexudicados e factor determinante para concluír  que quen exercen como  baluartes do neoliberalismo, dificilmente poden desempeñar labores de representación dos intereses da sociedade nin   a defensa  das súas garantías.

Tendo de engadir ao anterior como agravante   a escasa fiabilidade  que debe outorgárselle a quen tras un cuadrienio  de infrutuosa xestión, veña agora, a proclamar     como certo a falsidade    dunha  mais que  fantasiosa reactivación económica,  cando o cómputo das súas   resultas indica   que aspectos relevantes da realidade económica como o déficit ou o paro  manteñen idénticos parámetros aos existentes na  súa toma de posesión á fronte do Executivo. Sen que tal desencontro teña  de supoñer  sorpresa algunha, pois non en balde, non debemos esquecer   que a mala praxe política  de Rajoy  como máximo mandatario desa organización, non é nada novo, e  quen non reparou en estafar ao electorado para acceder ao poder   facendo uso da mentira, non debe  representar estrañeza algunha  que despídase de idéntico xeito.  

Pero  o certo é que nun país serio e preocupado por dar  solución ao seu futuro, o primeiro que ten de afrontar  é dignificar a súa calidade política,  un obxectivo esencial que pasa forzosamente  por retirar electoralmente todo marxe de confianza a quen dedicados á función política  non reparan en utilizar     a mentira compulsiva por práctica  funcional   ou a aqueles outros que antepoñen  a protección  dos poderes fácticos  sobre a defensa dos intereses fundamentais  da cidadanía.  Sendo por iso que como queira  que as  próximas eleccións xerais do 20 de decembro constitúen un momento histórico crucial para rescatar a democracia e poñer en valor a función política, non haxa  que desaproveitar como cidadáns a  oportunidade  de cernar co noso voto as políticas neoliberais que patrocina  o Partido Popular, porque os dereitos democráticos  non poden  seguir a ser  a reserva duns poucos, senón a  garantía esencial  do conxunto da  cidadanía.

No hay comentarios:

Publicar un comentario