O FICTICIO DA UNIDADE POPULAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Lonxe de invocacións ideolóxicas, o motivo de frustrarse  a  unidade popular da esquerda, radica no  endebedamento de EU, que por excedido impídelle comprometerse na  toma de decisións estratéxicas.

Esta semana como consecuencia do   divorcio disidente de Podemos    con EU,  ou viceversa, ademais de quedar  en evidencia a inmadrurez dirixente de ambas as formacións para impulsar conxuntamente unha candidatura electoral,   consumouse en gran medida  a  ruptura  definitiva   entre  a fachendosa  esquerda do noso país, e con iso , pechábase tamén toda posibilidade  de construír a  imprescindible  unidade popular coa que afrontar  cun mínimo de éxito a ofensiva contra un inimigo totalmente organizado e ao servizo do poder económico e financeiro . Tal determinación   a escasos dous meses e medio  da celebración das Eleccións Xerais, é unha complicación política , que ademais de impedir toda posibilidade de construción dunha alternativa  vitoriosa, trunca a ocasión a que os próximos comicios poidan ter conferido o necesario carácter Constituínte.

Todo apunta a deducir, que  no foro da esquerda a miopía  política limita percepción  á hora de desempeñar función dirixente, tal como  pon de manifesto  a súa evidente  incapacidade en adxudicar    preferencia  á  unidade  popular como obxectivo, e   única expresión efectiva  ao crecente totalitarismo do réxime  e das  cada vez mais excedidas  medidas políticas, policiais e xudiciais, que para impedir o cambio no noso país impuxeron os membros do  actual Executivo, co planificado   auxilio   da mass media e os poderes fácticos de control.  Debendo ser  tales ataques  ao interese xeral, razón mais  que suficiente  para confluír ao redor dun proxecto común,  onde a economía e as finanzas estean ao servizo do pobo, no canto de     exceptuar tan esencial  premisa  e optar como ven de ser,   polo mal exemplo  de facer caso omiso e desatendendo  esta demanda acabar fuxindo  en desbandada.

Por tanto, a decepción destas negociacións, vén evidenciar  que na    conformación da unidade popular, folga a  participación en exclusiva  de lideres  mesiánicos  como tamén  a intervención de actores políticos revestidos de pedigrí,    pois  o protagonismo  nunha diversificada esquerda rupturista,  para nada debe quedar  a expensas da decisión unilateral de profesionais  da política, pola manifesta  carencia de neutralidade  que presupón a súa posición cara a tal  obxectivo, ante  o condicionante  de ver afectada a súa posición nas listas como consecuencia  do reaxuste que impoñerían as  novas cotas  de repartición  no  suposto caso  de consumarse  a confluencia electoral.  Sendo pola catividade  de tal circunstancia, que a causa  da ruptura de avinza, obedeza mais á cobiza persoal dos  gremialistas de quenda   que ao sentido da sensatez que debese  presidir en todo momento a responsabilidade  desta  acción  política.

Na peor das situacións que vive o país desde a restauración da democracia, mais  que nunca,  os directos afectados  no seu conxunto  albergaban esperanzas  de cambio, confiando  que esta vez  a madurez  impuxésese á  resignación dos eternos perdedores, mediante a confluencia da esquerda  nunha ampla  fronte electoral, e todo  iso, con posibilidades  mais que teóricas de postularse alternativamente  como opción de goberno. Pero esta semana sen motivo aparente,  fóra dos personalismos narcisistas, facendo o contrario do  que debesen facer, os chamados a cambiar as cousas, co  xiro  dado á   súa actitude, deixaron  de concentrarse no inimigo común  para sumirnos  en pleno proceso electoral  nun estado de enfrontamento total, facendo  que a idea dun goberno de coalición da esquerda téñase convertido  da noite para a mañá  nunha completa quimera.

Aínda asumindo o dereito que cada partido político  ten para concorrer  conxuntamente ou por separado ás eleccións xerais, en boa lóxica, afianzándose en formulacións progresistas, tal determinación non debe obviar o feito  que na actual conxuntura a nosa sociedade require avanzar  cara a solucións  efectivas aos problemas repercutidos na maioría social, e tal garantía,  pasa irremediablemente  pola conformación  dunha  forza política sólida  e de esquerdas, sen que iso, presupoña de ningún xeito a perda de identidade  de cada un dos partidos que a conforman. Alianza que ademais dun exercicio de responsabilidade política,  é factor determinante  para paliar o negativo impacto  das distorsións da  proporcionalidade  do vixente sistema electoral,   cuxa única solución  pasa irremediablemente  por concorrer aos comicios en réxime de coalición. 

Pero indo á versión real do desenlace, é escusado seguir insistindo na   necesidade de confluencia, tendo en conta que  nunca existiu  posibilidade  real de levala a cabo, e todo  polas  insalvables diferenzas de índole  económico que non político, entre o  sector da esquerda histórica de EU que  lastrada  polo endebedamento  opta por concorrer  en solitario aos comicios como  vía de financiamento publico, en contraposición  coa solvente situación económica de Podemos como esquerda emerxente  que libre de dependencias  opera en consecuencia afrontando sen complicacións unha aposta clara e sen medias tintas pola unidade popular. 

Con todo, para o gran segmento de electores predispostos a referendar unha fronte electoral de progreso, difícil vai resultar poñer  remedio a súa  frustración.

A LINGUAXE DA DIVERXENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O fracaso de converxencia electoral na esquerda, é unha irresponsabilidade colectiva,cuxa consecuencia traerá consigo o encadeamento ao  bipartidismo e o  afianzamento da  política neoliberal.

Os defensores do neoliberalismo  sosteñen que o seu sistema  nunca se equivoca, e que con todo,  sí é o  pobo quen o fai, unha máxima  do seu laboratorio ideolóxico que promulgan  con asiduidade  ao só obxecto de falsificar  a situación e impedir con iso a percepción do que    ocorre en realidade. Por iso que cando os  autores intelectuais de tal barbaridade  insisten  en culpabilizar da crise á cidadanía, aducindo ter  vivido por riba  das súas posibilidades, tal manifestación ademais dun grave disparate, é factor indicativo  da disfuncionalidade democrática do país, da distancia abismal  entre o poder popular  e a suplantación que fan  do mesmo quen politicamente burlando o mandato das urnas  entrégano  a libre  disposición  da oligarquía financeira internacional.

Este proceder  é unha  forma impropia  de culpar ás vítimas da situación creada  por quen dirixe o ofensiva socio económica contra a propia  cidadanía, contando coa colaboración,  dunha  clase dirixente  que prefire deixarse desposuír  do poder outorgado  nas urnas para exercer con dignidade o mandato dos electores.  Por iso é polo que  por mais confusións perturbadoras  que pretendan  engadir  e estratexias de adulteración  que tenten empregar, o certo é que  a actual  crise  só ten  un único relato  veraz,  por canto, xerouse en razón ás contradicións propias do funcionamento do sistema neoliberal, que circunscrito á  austeridade, como pensamento ideolóxico resulta desde todo punto de vista un dogma impermeable aos datos e aos feitos, anulando tal circunstancia por se mesma  a solvencia    dos  seus cómplices políticos.

Os efectos secundarios  de tal conxuntura, fan que o país  deixe de ser un ente soberano capaz de xestionar os seus recursos en pos do interese xeral, pois aínda cando os alternantes ao  poder  preséntanse ante o electorado  como dúas alternativas  politicamente  diferenciadas, a realidade,  é que tanto o PSOE como o PP van xestionar idéntico modelo  económico , é dicir, ambos os partidos políticos exercendo función  de goberno reproducirán  o dogma neoliberal que sen disparidade  teñen asumido como propio. Materialización levada a termo cando un e outro, a través dun pacto de Estado referendaron a reforma express do artigo 135 da Carta Magna, e con iso, fixeron que a ideoloxía neoliberal  tomase rango constitucional  deixando á vez en suspenso o escaso  articulado de carácter  social contido na  constitución do 78.

Pero a ninguén debe pasarlle desapercibido que aínda co decaemento do bipartidismo, o neoliberalismo  manteña a súa continuidade en escena  se a transferencia electoral  ou éxodo  do voto, auspicia o afianzamento de partidos     emerxentes como é o caso  de Cidadáns,  que como radical  defensor  do credo neoliberal  non só esta chamado a cumprir  a función de recambio  dun  decaído bipartidismo, senón que tamén,  chegado o caso, a exercer de aliado  circunstancial do mesmo, e sempre co obxectivo posto  na prórroga e continuidade do sistema. Mostra evidente  do resultado   dun  deseño a medida, articulado desde o lobby empresarial e demais  aristocracia económica nacional,  que  para salvagarda dos seus intereses apostan pola  promoción da formación laranxa, publicitando o seu discurso rexeneracionista da política ao tempo de manter a interrogante  da súa indefinición ideolóxica e silenciar ao tempo o seu  neoliberalismo feroz.

Pero en tanto isto sucede, cando a  reacción  opositora non se debese facer agardar,   o certo é, que mentres o neoliberalismo reármase políticamente a esquerda pola contra, fraccionada pola súa propia  crise de liderado e de vacilación  ideolóxica, sómese na hiperfragmentación dun debate de siglas que pecha toda posibilidade á formación da fronte electoral  de amplo espectro  que a situación esixe para combater eficazmente á ditadura dos mercados de patrocinio neoliberal . Unha confluencia por tanto cada vez mais enrocada e cuxa posibilidade faise mais difícil canto mais acúrtase  o espazo temporal  que dista para a celebración dos comicios, convertendo así o intento de concorrencia  nunha oportunidade perdida, e iso,   para satisfacción e tranquilidade  dos membros da  oligarquía financeira , que pola inmadurez dirixente   e  o afán protagonista  duns irresponsables políticos,  poden percibir,  como   unha vez mais  queda a salvo a continuidade  dos  seus privilexios.

O cisma está servido, pois lamentablemente a dous meses e medio das eleccións xerais a brecha entre os chamados  a converxer  fíxose mais grande que nunca pechando toda posibilidade de entendemento, provocando con iso, que o desvarío ideolóxico tome o control da situación,   e todo isto,  cando máis falta facía a consolidación  dunha fronte popular, que de forma audaz,  convertida en primeira forza política, fose a ferramenta a empregar pola esquerda para impoñer  o cambio socio económico  que a situación demanda, e que por desgraza.  haberá de esperar outra vez mais  a que renaza  a  sensatez política. 

E mentres isto ocorre, para  desgraza social, contra  toda mutación , a continuidade faise dona da situación  retomando o total  protagonismo.

CACERÍA DE PATOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só utilizando as urnas como correctivo á corrupción  poderemos recuperar a lexitimidade democrática perdida, á vez de cambiar realmente as cousas expulsando  a inmundicia bipartidista do poder.

Agora  en formato de comandita  os membros do  bipartidismo repártense o protagonismo noutra trama de corrupción, polo menos isto é o que se desprende das  accións da fiscalía en relación coa operación Patos, ao instar no seu escrito a imputación de varios dos máximos dirixentes socialistas e populares da provincia pontevedresa, ademais de medio centenar de persoas entre as que se atopan significados empresarios relacionados con ambas as formacións, sendo reveladora a vinculación ao proceso  do recentemente elixido presidente da FEMP e alcalde de Vigo, Abel Caballero, como  do presidente do PP de Pontevedra, Rafel Louzán. 

Cabezas visibles  dunha trama  que polas súas connotacións co desenfreo, poñen de manifesto que en Galicia o PP e o PSOE conforman politicamente o  eixo do contubernio da  indecencia, non reparando por elo en dar renda solta aos seus excesos   e   á pillaxe  das institucións de representación.

Este novo  escándalo  para nada resulta un feito illado, por tratarse de algo habitual, dun  caso  mais  do extenso rexistro de anormalidades  que acompaña  a contratación pública, que tras a entrada  en declive do sector inmobiliario  tomou papel protagonista ata converterse  en referente  exclusivo dos repetidos escándalos de corrupción, e todo,  como consecuencia   da inadecuación de      un marco legal que contra toda lóxica  funcionou como resorte de impulso  na comisión do delito.  

Pois aínda que  a  Lei 30/2007, de 30 de outubro, de Contratos do Sector Público estaba chamada a mellorar a transparencia dos procedementos de licitación, o certo foi  que  a súa  manipulada aplicación xerou  a función oposta á prevista,  facendo do sistema  un todo inservible ao outorgar condición decisoria aos informes á carta que uns técnicos interconectados,  emitían   acorde á  tendencia   de discrecionalidade empregada en resolución por uns  políticos afastados de todo código de conduta.

Pero se a  xestación da nova Lei de Contratos do Sector Público, en tramitación, para a adecuación  ao ordenamento xurídico das Directivas europeas en materia  de contratación pública, podería ser a oportunidade para o cambio, a xulgar polo actuado,  todo apunta a deducir a continuidade   dos actuais  desenfreos, por canto  no seu implícito non se aborda o grave problema da corrupción coa ambición e profundidade que a situación require, pois aínda dedicando no novo marco legal  un artigo específico para a súa erradicación, a xeneralidade da súa redacción fai que o seu contido sexa un brinde ao sol, ao outorgar  sen concreción ao  poder político a potestade unilateral de adxudicación contractual.

Motivo polo  que a nova norma queda reducida a unha mera declaración de intencións, cando o seu, sería arbitrar medidas que impedisen   os actuais  conflitos de intereses  nos procedementos de licitación  entre  os membros do órgano de contratación e os licitadores, para o que sería necesario, introducir de maneira  transversal as cautelas oportunas que ademais  de evitar  a entrada en escena de prácticas desviadas do interese xeral,  garantisen  a igualdade de trato entre os concorrentes,  para  con iso, obxectivar os criterios de baremación e  adxudicación  dos concursos como método paliativo  ás estendidas prácticas de corrupción.

Se ademais do xa referido, engadimos  que nos últimos  vinte anos  aprobáronse un total de catro leis sobre contratación pública, á vez que no devandito período a corrupción política no canto de reducir  en escala   mantivo  unha tendencia  ascendente  que veu a perverter  o sistema democrático e debilitar  a confianza da sociedade nos  seus representantes; non ofrece dúbida   que  tal  circunstancia, é indicativa  que o gran culpable desta situación de desastre  ten por único referente,   a  hexemonía bipartidista ostentada polo  PSOE e o PP, sendo por elo que o único remedio ao actual estado de degradación pasa irremediablemente polo recambio político  e unha substitución xeracional, pois folga dicir  que  pola súa condición  de parte implícita, ambos os  partidos perderon toda autoridade para reconducir a situación, tendo en conta que  representan ser mais un obstáculo que a solución.

É por iso polo que  a operación Patos que estes días axita  a actualidade política galega non teña  de ser  interpretada   en clave de excepcionalidade,  pois a súa casuística,  garda total coincidencia cos múltiples casos  de corrupción,   que conxuntamente, conforman o historial delituoso da nosa  clase política no contexto da  uniformidade bipartidista.  

Pois aínda cando certos medios  opten por acentuar  a corrupción política dos contrarios e minguar a dos seus afíns, o certo é que  a totalidade  dos escándalos de corrupción teñen idénticos autores e análogo patrón  de referencia, que non é outro, que a anómala adxudicación de contratos públicos a cambio de comisións ilícitas ,  e cuxa práctica  por infecta,  debe ter por resposta o desaloxo  do poder dos protagonistas de tan fraudulentas condutas, como antesala ao obrigado cambio político e por extensión á efectiva reforma lexislativa  que sen ambaxes esixe a situación.

CRISE MIGRATORIA E BASTARDÍA DE EUROPA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só repercutindo aos directos responsables  o custo real dos seus excesos, as crises que eles  xeran e que o pobo paga,  non só extinguirán en continuidade  senón que erradicarán  a súa existencia.

O problema   non se resolve con proclamas  de xenerosidade nin con profusións de benevolencia, pois    para a verdadeira solución do conflito  é imprescindible  suprimir as súas causas, coñecer de certo o  por que e de quen foxen os miles de refuxiados que deambulan polo vello continente.

Incógnitas  que unha vez despexadas  mudarían  a imaxe desa  Europa idílica e solidaria que se nos vende, por outra versión totalmente  adversa, tendo en conta que a  masiva migración destas xentes ,  non é nin mais nin menos , que o efecto bumerán  do  que Occidente  dedicouse a sementar nos seus países de orixe, e iso, pola súa implicación  na industria da guerra,  na venda  e subministración  de armamento   que  para que sexa negocio debe ser utilizado, sendo esa que non outra,    a causa  pola que a uns inocentes   en defensa  da súa subsistencia  non lles  quede mais  recurso que poñer pés cara á diáspora.

Por iso  que a  crise migratoria en Europa, por esperada,  non debese resultar  de ningún xeito  sorpresiva, como tampouco a  incapacidade  política en poñer remedio  á complexidade  da situación , máxime  , despois  do protagonismo e poder executivo outorgado  á industria armamentística,  que  co pretexto  de defender ao pobo sirio e promover a democracia no país, a propio intento, optaron  por solucionar a guerra con mais guerra,  aínda é  cando, o que encubrían tras a continuidade da confrontación bélica, non era lograr a estabilidade que dicían  pretender,  senón,  potenciar o  beneficio  dun impresionante complexo militar-industrial que necesita das guerras para o seu desenvolvemento e continuidade, e iso, sen preocuparlles  o mais mínimo a repercusión dos seus efectos,  aínda e cando as  consecuencias da violencia armada inducida  sexan  a razón que obrigan aos afectados  a pedir refuxio alén das súas fronteiras.

Se ademais da procedencia  europea  das armas utilizadas na contenda  Siria, as empresas subministradoras das mesmas teñen idéntico ámbito de radicación    e   fixeron o seu turbio negocio contando co  beneplácito   político da Unión Europea, é evidente que como responsables directos  da situación, calquera aparente apelación á solidariedade que manifesten  fronte á crise migratoria, tal actitude, debe ser entendida  como un referente de hipocrisía, por ser  a denominación mais liviá que debe adxudicárselle  a quen  despois de   intervir  na rexión  xerando o exterminio sistémico, agora, en alarde   de contrición, clamen ao ceo  pola traxedia deste éxodo, tentando tapar a realidade, para que ninguén  relacione a   actual hecatombe co cruento resultado dos seus propios excesos.

Por iso, é polo que    mentres  os causantes  de que centos de miles de familias abandonen co posto as súas terras e arrisquen  as súas vidas,  néganse a asumir toda responsabilidade  no  desastre,  e a Europa  dos aramados e as concertinas como cómplice político, con idéntico comportamento,  opta por mirar cara a outro lado non querendo  facer fronte a esta crise humanitaria con debates estériles   sobre a repartición de inmigrantes.

Mentres isto ocorre, os directos afectados na súa desesperación ven como os axitadores das súas desgrazas, os mesmos  que co seu intervencionismo mercantil  precipitaron   a inestabilidade na súa zona de orixe  forzando o seu desprazamento, agora cando na súa diáspora chegan á porta do Vello Continente,  non só négaselles o acollemento, senón que son recibidos con medidas  de malos tratos  e represión  ata límites extremos, sendo moi poucas as voces que se alcen contra esta canallada.

Europa ten  de colleitar o que  sementou no medio Oriente,  e en consonancia por patrón de humanidade, facerse cargo  en primeira instancia e subsidiariamente   desta  crise migratoria,  para posteriormente,   repercutir integramente os seus custos nos auténticos responsables da mesma, que non son outros que os  fabricantes e proveedores de armas que coa venda e subministración de efectivos  á zona  non só  estableceron un negocio ilícito á conta da vida dos civís, senón que por extensión foron os artífices deste  conflito migratorio con tinguiduras de holocausto.

Sendo por elo  que  para abordar  o problema con rigor non só temos  de facernos  cargo dos xentíos que chegan, senón tamén suprimir  o obsceno negocio dos depravados patróns das guerras.

Este conflito migratorio  ademais   dunha oportunidade para a reflexión, debese ser  a ocasión para mudar as exasperadas políticas da UE,  e variar para o efecto a estendida dinámica de repercutir na   cidadanía  os efectos  de quen toma por norma facer  das crises o seu gran negocio e do erario público a súa fonte de ingresos, eludindo en xustificación que o  problema é de todos, cando  o certo é que o pobo europeo como   directo  afectado, non é parte activa  das súas decisións, e  por tanto,    como resulta no presente caso, alleo totalmente á xeración do conflito e distante por tanto  das responsabilidades derivadas.

Aínda que para a consumación efectiva   de tal esixencia,   é requisito  indispensable promover  a eliminación electoral de quen suplantando a vontade  das urnas, exercen en contraposición  a función de adlátere dos lobbies empresariais, ou o que é o mesmo, dos promotores profesionais das crises.

REPUTACION BAIXO MÍNIMOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A  crise de lexitimidade  dirixente  das entidades de representación empresarial,  urxe unha expurga de rexeneración,  para así,  liberarse da  catividade política,  e devolverlle con iso ao sector a credibilidade perdida 

Atribuírse desde  o foro político competencias  sobre a  creación de emprego ao tempo de negar todo protagonismo ao sector empresarial como verdadeiro e único xerador do mesmo, é canto menos un despropósito e unha  insensatez, ademais dun exercicio de autoengano de quen alardean politicamente de ter     na redución do paro o seu principal obxectivo,  pois tal dinámica  pola  súa condición  artificiosa   converte   a súa política de emprego  nunha ferramenta ineficaz  e infrutuosa, tendo en conta que  con tan  incoherente actitude non só  non crean emprego, senón que  impiden que os  chamados a crealo  poidan pór en práctica as medidas  oportunas   para levalo a termo.

Pero toda adulteración de comportamento  ten o seu transfondo, e así, aínda cando o sector maioritario   dos  autónomos e as Pemes  manteñen unha actitude crítica  para coas actuais  medidas económicas e de emprego do Executivo,  a  alianza de intereses  entre o poder  político e a gran  patronal comandada polas empresas do IBEX 35, facilita  que este control e  politización da representación  empresarial neutralice toda disidencia , e  sexa  a CEOE quen ás ordenes dos poderosos, como elite empresarial e  á marxe  da opinión do segmento empresarial de menor escala, quen impoña en exclusiva na  súa propio beneficio as pautas políticas en materia económica e laboral.

É por iso, pola súa función de comparsa, que haxa  poucas cousas máis inútiles e perversas que  as asociacións empresariais e sectoriais, pois cando como representantesdos  principais  promotores  da creación e xeración de emprego debesen tomar partida de tal  condición, os seus mediatizados directivos, lonxe  de proceder  en recoñecemento de tal particularidade e esixir en consecuencia un trato acorde á mesma, optan por renunciar  a toda  prerrogativa   e seguir exercendo como correa de transmisióndo poder político en detrimento dos intereses do colectivo dos  seus asociados.

Tal é así,  que mentres o goberno continúa  acentuando a precariedade  subxugando fiscal e burocráticamente a  Pemes e autónomos até  deixalos sen folgos, quen supostamente exercen de representantes  e din defender os seus  dereitos deciden  facer caso omiso, virar as costas e seguir  rendendo  sumisión ao Executivo de quenda.

Mentres esta actitude de dependencia mantéñase, e tan histriónicos dirixentes no canto de tomar cartas no asunto  sigan prestando apoio  ás políticas dun Goberno pechado baixo sete chaves á economía produtiva e ao  apartamento da economía real,   a situación non fará mais que agravarse provocando  polas  súas consecuencias, pola excedida presión fiscal e  a carencia de financiamento, que un ergueito  porcentaxe de autónomos e Pemes convértanse  anticipadamente en cadáveres  empresariais, antes inclusive de iniciar  a súa andaina emprendedora. 

Non existindo outra alternativa  para pór freo á situación  que  cambiar   o actual marco de relación, de tal xeito,    que  sexa  o propio Executivo  quen se poña ao servizo  das empresas que nunca ao revés, e iso, sobre a premisa  que sen a continuidade  empresarial, tanto a  creación de emprego  como  a garantía de futuro  será pura entelequia.

Mal vai o mundo empresarial mentres a súa cúpula dirixente compita en deslealdade co mais indecente  da clase política, mantendo   do mesmo xeito que esta, idénticas actitudes ante a corrupción,  silenciando así, a implicación na mesma  de destacados membros do gremio empresarial que por mala praxe  mercantil  e competencia desleal,  debesen ser suxeito de exclusión; pois  ante feitos de tan cuestionable conduta   e tan afastados da exemplaridade  non caben complicidades nin encubrimentos, correspondendo  ás  propias institucións afectadas , alzar a voz para á vez de denunciar publicamente o que está a ocorrer  e suxerir as medidas paliativas que corresponda aplicar. 

Vivimos un momento crítico institucional  e de liderado, e tal  circunstancia afecta especialmente ás organizacións  de representación empresarial  que  pasan na actualidade polo seu peor dos  momentos, ao estar sumidas nunha crise de representatividade sen parangón, e   todo, pola condición preferente outorgada  ás grandes empresas  en contraste  coa desatención  adxudicada  ás  perentorias necesidades de Pemes e autónomos, tendo de engadir a iso para maior complexidade,  a crise  de credibilidade propiciada pola actitude  dos respectivos cadro directivos , mais dedicados a exercer funcións de comparsa  a instancia dos  axitadores  da súa órbita política,   que a cumprir  co deber  de atender  as necesidades gremiais e sectoriais  das empresas e profesionais agrupados.

De aí a inminente  necesidade de recompor  a confianza rota  e  restituír a credibilidade perdida,  mediante  a incorporación de nova sabia dirixente,  que desde o afán de servizo e a preocupación polo colectivo, logre  dunha vez por todas darlle un envorco á situación, facendo  da rexeneración  ética o seu labor, e desde logo, evitando  mesturar empresarialmente intereses contrapostos.

A RECUPERACIÓN FICTICIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A pregoada recuperación económica, mais que un feito real é unha manobra de axitación e propaganda electoral, cuxa única finalidade, é a manipulación da opinión pública coa idea de facer crer á xente que a crise xa forma parte da historia.

A actual política económica do país é de "corte de cebola", é dicir, de botarse a chorar involuntariamente a bágoa viva, pois mentres o Executivo, intenta vendernos como marabilla o resultado da súa xestión económica coa data posta no calendario electoral, a realidade delata o desenfreo infernal dunha enorme débeda pública que non deixa de medrar, ameazando con colapsar totalmente o sistema por incapacidade real de afrontar o seu pagamento; unha evidencia, que despois dos comicios tocará recoñecer xa sendo demasiado tarde, e iso, como consecuencia da entrada en escena dunha mais que segura fase de recesión a nivel mundial, que no noso caso, xerará o afundimento do consumo interno, o derrubamento das exportacións xunto co declive turístico, sectores que como únicos referentes do teórico crecemento do noso PIB enviarán ao país a un crack inevitable.

Entrada en escena dunha complexa situación que virá acompañada dun duro empeoramento ao restrinxir aínda mais o acceso ao crédito, cuxo efecto traducirase nun ascenso do índice de despedimentos como consecuencia da intensificación de peches empresariais, tendo a súa repercusión efectos brutais no desemprego, ata o extremo, de superar de sobra a cota psicolóxica dos 6 millóns de parados: e todo, no marco dun contexto de deflación onde o aumento das protestas e a conflitividade social en todos os sectores, será a tónica xeral, que ao igual que no 2007, a destempo, virá a recordarnos que a pregoada recuperación que agora difúndese mais que corresponderse coa realidade económica, viña a ser unha simple fumareda de despiste electoral.

Para ir á orixe deste proceder, é obrigado entrar a afondar na identidade dos seus protagonistas, é dicir, das formacións políticas que en proceso de sucesión rexeron os destinos do país dende 1982 ata a actualidade, e cuxo denominador común ademais da corrupción, é e segue a ser a historia negra que acompaña os números vermellos das súas respectivas contas de explotación, que por escandalosas, ademais de poñer en cuestión a súa idoneidade como xestores da economía do país, destapa o porque a gran banca como espléndida protectora das súas finanzas, da condonación das súas débedas e do tolerado non pagamento dos seus créditos, téñase convertido na auténtica dona da democracia, e por engadido na estrela do escenario económico e mandataria das políticas do país. 

De aí que eses partidos políticos por subordinación ao poder económico sexan parte do problema que non a solución, sendo por iso que lonxe de cumprir os labores que en boa lóxica debesen favorecer á cidadanía, préguense ás ordes emitidas pola elite económica que por tolerado deixamento incautouse do poder do Estado, sendo mostra diso o comportamento de gregarismo funcional, demostrado, por uns políticos de tres ao cuarto, que non dubidan o mais mínimo en adxudicar lexitimación ás teses da órbita do neoliberalismo, e tomando a macroeconomía por bandeira proclamar aos catro ventos o fortalecemento da saúde económica do país, cando só cabe falar de recuperación económica cando os seus síntomas e efectos son perceptibles a pé de rúa e a súa repercusión ten influxo social a nivel colectivo.

Resulta inútil polo tanto intentar negar o evidente, pois á marxe de toda ambigüidade, dende unha visión crítica pero circunscrita á realidade dos feitos, non cabe outra que confirmar, que a actual situación, é efecto directo da crise do propio modelo neoliberal, que por causa das medidas de desregulación, a cobiza do capital financeiro e a imposición pola Troika de medidas de axuste estrutural, os seus efectos acumulados trouxeron consigo un saldo negativo, onde ao estancamento do crecemento e á volatilidade financeira, é obrigado engadir, a desarticulación produtiva e unha situación de emprego precario e insuficiente; aspectos todos eles que xogaron tan só a favor das minorías privilexiadas pero totalmente en contra das maiorías excluídas, acernando cos seus efectos toda solución de futuro.

Por iso que a tan preconizada recuperación do Presidente Rajoy seguirá a ser un todo ficticio, mentres esta, siga postulándose tomando por patrón de referencia o credo neoliberal, e valla como referente de contraste, os novos datos do SEPE correspondentes ao mes de agosto onde o paro en cifras, sobe ao destruírse 134.000 postos de traballo no marco dunha tendencia do mercado laboral cara ao decrecemento económico no segundo semestre anual, o que representa un fracaso sen paliativos, como evidencia o mais que seguro feito de finalizar a lexislatura con maior numero de parados que á súa toma de posesión.

Circunstancias que no seu conxunto, poñen de manifesto a crise e esgotamento do modelo neoliberal ao igual que a ineficacia do bipartidismo como solución política, forzando en ambos os dous aspectos a súa erradicación como paso previo á instauración dun novo modelo económico e a posta en práctica dun formato político coherente coa solución que a situación require.

NEOLIBERALIZACIÓN E MUTACIÓN URBANÍSTICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En tanto o neoliberalismo siga ostentando o control real do urbanismo e a planificación territorial, manterase a desregulación do sector, favorecendo con iso o monopolio capitalista en menoscabo do beneficio común, impedindo así, que o éxito acompañe aos gobernos de progreso.

A pesar que o estoupido da burbulla inmobiliaria deixou patente as desmesuradas previsións de crecemento urbanístico; pasados oito anos dende aquela eventualidade causada pola Lei do Solo de Aznar, e cuxo resultado en forma de cicatrices da crise seguese a percibir actualmente no cuantioso parque de vivendas sen vender, ou no seu caso, nos múltiples sectores residenciais paralizados ou inacabados; pois aínda así, os municipios en trámite de revisión do plan decántanse pola continuidade sen establecer corrección ningunha ás súas sobredimensionadas propostas de urbanización, non parecendo tomar lección do acaecido, nin entendendo ao parecer a función pública que debe cumprir o urbanismo como ferramenta de racionalización do solo. 

Sendo tal extremo o deducible, cando politicamente demostran non reparar en posicionarse a favor da irracionalidade territorial, que presupón, o feito de prestar lexitimación a aquilo que en boa praxe urbanística se debese combater.

Especialmente na actual conxuntura, ao afrontar a revisión ou redacción de toda figura de planeamento, o seu contido, en boa lóxica debera ter presente a identificación do escenario socio económico existente, ao igual que o axuste debido a criterios de racionalidade territorial e sociodemográficos, que de partida lonxe das prorrogadas pautas de aplicación, en clave espacial, orientan tendencia cara a dinámicas de "decrecemento" no contexto dunha orde urbana mais racional e reflexiva que defina novas lóxicas de planificación territorial, como única alternativa sensata aos inadecuados postulados do crecemento custe o que custe.

Medidas que debesen tomar carácter urxente se o que politicamente preténdese é propugnar un cambio de modelo urbanístico, en suplencia do expansionismo especulativo que ao abeiro de previsións sobredimensionadas e indebida cobertura legal do planeamento conduciunos ao actual desastre, como demostra, o feito do excedido crecemento residencial dos últimos anos de euforia do boom inmobiliario, ao xerar no seu desenfreo unha contía de vivendas construídas catro coma cinco veces superior ás necesarias para satisfacer a actual dinámica demográfica, sen que polo tanto, exista argumentación ningunha para seguir mantendo propostas de desenvolvemento urbano, que por descontextualizadas coa realidade entran en colisión cos criterios de equidade, cohesión social e sostibilidade que debe referendar a consecuente aplicación da teoría urbanística.

Por responsabilidade institucional corresponde ás corporacións locais como competentes en materia, darlle un xiro á planificación e a ordenación territorial, en prol de posibilitar o xurdimento dun urbanismo de novo cuño que baixo o liderado corporativo e a implantación de sistemas mais adecuados de participación cidadá, póidase establecer de forma eficiente un formato actualizado de como organizar a cidade, para así, revertendo as desigualdades espaciais existentes e neutralizando a influencia ideolóxica do neoliberalismo imperante, pechar definitivamente todo acceso ás apetencias e desexos duns axentes especulativos para os que o territorio é un simple soporte dende onde obter plusvalías derivadas da súa renda.

E iso ten de ser así, pois de non o facer, se o urbanismo como instrumento político continua supeditado á hexemonía neoliberal, por mais vontade renovadora que manifesten os gobernos de progreso, nada poderán facer en cumprimento dos seus compromisos electorais, se o discurso dominante en materia de ordenación territorial e urbanismo non se erradica e mantén a continuidade de ser xestionado dende o libre mercado deixando nun papel residual a función das administracións públicas, pois tal limitación impedirá asegurar a reversión ao interese publico das rendas xeradas polos procesos de urbanización; e xa que logo estarase ante unha detracción que obstaculizará o cumprimento dos obxectivos políticos previstos.

Circunstancia, que fai forzoso que os novos gobernos locais en exercicio das súas atribucións e por responsabilidade política, teñan de afrontar sen dilación a revisión dos plans de ordenación urbanística, en adopción tanto aos novos criterios da estrutura xeral e orgánica do territorio e a clasificación do solo, por axuste  a unha nova realidade, como tamén, pola aparición de circunstancias sobrevidas de carácter demográfico e económico, que alteraron no substancial o contido das súas previsións deixando sen efecto a solvencia do seu contido, e moi especialmente, para atribuír novas pautas sobre a ordenación, a xestión e o control do plan resultante, que como parte efectiva da política pública debe recaer exclusivamente, en mans do poder político e a colaboración participativa do conxunto da  sociedade.

Non podemos confiar nas formulacións neoliberais causantes da actual conxuntura e da desregulación do urbanismo, e só dende a primacía política e o dominio da situación, estarase en condicións de aplicar as medidas axeitadas para paliar o prexuízo causado polo modelo anterior.

OS ADAÍS DA IMPOSTURA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Coa súa políticas de simulacro, o bipartidismo, nin ten intención de erradicar a corrupción, como tampouco, propósito ningún de rexenerar o sistema democrático, senón tirar partida do rendemento electoral.

Falando de corrupción, o sempre entrañable Pepe Mugica ex presidente de Uruguai, expresaba días atrás o seu parecer sobre o particular, afirmando que a erradicación da mesma  pasaba por evitar que os "paracaidistas " aterrasen na política, precisando ao respecto, que en primeiro termo correspondía aos propios  partidos impedir o acceso á función política a aqueles que polos seus actos se percibise que lles podía de mais a súa ambición pola riqueza que a súa posición pola defensa do interese xeral.

Sen diferir no substancial do exposto por tan insigne protagonista, o problema  tórnase mais complexo de resolver, cando como no caso de España, por condición extensiva o fenómeno sistematízase, xa que cando iso acontece, o conflito supera o alcance resolutivo dos partidos, toda vez, que infectados organicamente no seu foro interno, deixan de ser parte da solución para converterse en causantes do problema, chegando ao extremo que malia a existencia de leis para combater esta eiva, a implicación política e a súa influencia sobre o  poder xudicial fai que o marco legal de aplicación falle estrepitosamente tanto na súa aplicación como no seu cumprimento.

Por iso que mentres a realidade política exprese cos feitos que vivimos nun modelo de separación de poderes de freo e contrapeso, nada poderase facer contra a eliminación desta pandemia, por mais que o novo Código Penal permita teoricamente disolver partidos políticos connotados coa corrupción. Pois á marxe da formalidade da apertura de procedementos, na actual conxuntura, mais que variar, a situación manterá a súa continuidade en tanto a presenza política veña a interferir o desenvolvemento procesual coa utilización de artimañas legais de impedimento.

Iso seguirá a ser así, por mais camuflaxe que o PP e PSOE, reflictan nos seus respectivos programas electorais, toda vez que no pensamento dunha alta porcentaxe dos seus membros, a corrupción é percibida con total normalidade, ou o que é mais grave, como unha prerrogativa inherente ao feito de ter obtido electoralmente un cargo público.

Sendo por iso que con toda naturalidade non reparen o mais mínimo en suplir a demanda social pola adulteración da realidade, para así, despois de verse forzados a deixar atrás a negación dos problemas, seguir escapulindo a súa existencia tras o formato dunha lexislación inadecuada e a total ausencia de fiscalización, que conxuntamente, ademais de facer que as cousas manteñan a súa rutina, fan que non exista posibilidade ningunha de rexeneración, aínda cando coas súas argucias en reverter a situación intenten vender unha imaxe recíproca.

Razón sobrada, que confirma que ningún destes dous partidos son os axeitados  para liderar o procedemento de rehabilitación que o noso sistema político require, e non o son, porque nunha operación desta envergadura a confianza de labores non pode ser outorgada a grupos políticos de excedida servidume e connotados vínculos de clientelismo, como tampouco, a organizacións que albergaron nas súas filas a políticos de tres ao cuarto, precedidos de despistada moral e inobservante honradez. 

Pois á marxe do xa referido, se fose a súa intención a rexeneración democrática do sistema, que non blindar a  súa impunidade, debesen proceder en consecuencia e ter afrontado ao efecto a despolitización da Xustiza, como mostras de bo facer democrático e referente de probada de credibilidade.

É por iso que todo proceso de rexeneración enmarcado nos actuais termos haxa de ser interpretado como unha falacia mais do bipartidismo, pois por mais que ambos os dous actores se afanen agora en facernos crer na bondade das súas intencións, a estas alturas xa deberan saber que son os feitos, e non as palabras, os que teñen de demostrar a verdadeira intencionalidade, sobre todo, cando seus  modos de facer política non variaron o mais mínimo e contan no seu haber coa agravante de ser dirixidos polos artífices de ter orixinado e ocultado a corrupción.

Tras sete interminables anos de crise económica, sumado ao feito dunha desmesurada corrupción política, cando frustrados pola situación os cidadáns insatisfeitos empezan a mirar con receo á democracia representativa tal e como a coñecemos, a rexeneración democrática que demanda a situación, mais alá da rutineira e inútil cosmética bipartidistas, esixe sen dilación dun relevo que nos conduza cara a unha nova arquitectura político - institucional como fórmula de reaxuste da democracia participativa á nova realidade social.

Por tanto, o cambio que con urxencia precisa o noso sistema democrático, vai mais alá dos pequenos matices que en clave electoral barallan os que dende o bipartidismo, mais que erradicar disfuncionalidades buscan prorrogar a continuidade ao seu  vantaxoso xogo de alternancia no poder.

DEIXADE QUE RESPIRE A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Para a súa efectividade, a rexeneración democrática ten de acadar o cambio das cousas mediante un exercicio de renovada alianza entre representantes e representados, de xeito, que frutifique en vantaxe do interese xeral.

A pesar de non dar saído do epicentro das turbulencias, hai quen na súa propensión á fantasía e ao engano político non dubida en afirmar que estamos a superar a crise, aínda cando, tal proclama contraponse a unha realidade oposta representada por un novo escenario social onde a precariedade faise dona da situación, como pon de manifesto o feito que mais dun terzo da cidadanía viva en estado de pobreza extrema, no contexto dunha tendencia que non só vaise manter senón que toma marcada traxectoria ascendente, que ademais de acentuar en maior medida as desigualdades, os seus efectos, de non se remediar cun cambio político de novo signo, condenará ao ostracismo a un amplo segmento da poboación que terá coartado de por vida toda expectativa de progreso na escala social.

É falso, que haxa síntoma ningún de recuperación, nin poderá habelo, mentres a súa promoción recaia en políticos obstinados en escapulir a súa implicación na xeración da crise, e en obxectar como descargo de responsabilidade a absurda abstracción de afirmar que esta é causa do propio réxime, cando o certo é que da súa orixe aínda iniciándose no sistema financeiro, a gran responsabilidade ten de adxudicárselle aos actores políticos, porque políticas foron as decisións de desregulación e liberalización incontrolada dos mercados ao igual que a admisión do seu dominio sobre o poder executivo e sobre as institucións reguladoras. Consecuencias que en termos económicos ademais de dilapidar ao completo a última década, tiveron efectos desvastadores na destrución do tecido produtivo e o emprego cuxa repercusión segue a manterse e pon de manifesto a nulidade do bipartidismo político como solución de futuro.

É por iso que cando como agora o poder financeiro impón a súa xerarquía sobre o poder político con consentida aceptación deste último, resulta indiscutible que sen a destrución do tan subordinado bipartidismo tórnase imposible a reconstrución da democracia, e por iso, inviable á súa vez o cambio que a situación require para detraer o poder que indebidamente ostenta a elite financeira; pois sen devolverlle o papel protagonista á democracia as cousas manterán o seu curso actual facendo inútil todo intento de reactivación económica e social, ao non ser posible en modo ningún alcanzar tal obxectivo en tanto se erradique definitivamente a "alternancia" bipartidista na Moncloa, e iso é así á marxe de todos os  discursos que en sentido contrario quéiranse emitir, toda vez que de ter actuado con rigor e sensatez política a situación do país sería mais propicia e diferente.

Non foi ningún mandato electoral quen obrigou aos membros do bipartidismo a tomar decisións de goberno que contrarias ao interese xeral conducírannos ao actual atranco, por iso que é de pura lóxica deducir que a condición causal do bipartidismo coa situación, reflicte a existencia dunha dobre linguaxe política, a derivada por unha parte da relación cos votantes durante o proceso electoral, e a resultante por outra, do cumprimento dun tratado oculto, cuxa repercusión por pacto implícito coa elite económica, en primeiro termo subtraeunos as ferramentas de produtividade para logo atraparnos nunha emboscada financeira irreversible, e todo en cobertura de estabilidade por unha descomunal débeda financeira que arrastran as arruinadas organizacións políticas da trama bipartidista (PP- PSOE) e que as propias entidades de crédito satisfán tomando favor en renda mediante as cuestionadas decisións políticas. Débeda, que no suposto de que estas organizacións fosen empresas lles colocaría en situación de quebra, e de ser familia, desafiuzadas.

Un débito multimillonario de ambos os dous partidos cos bancos, que paradoxalmente nun alarde de dispendio seguiu crecendo a pasos axigantados, mesmo en plena restrición do crédito, dando que falar por sorprendente, o exiguo tipo de xuro que as entidades financeiras aplicaron aos partidos en cuestión, non esquecendo tampouco que ata a aprobación da Lei Orgánica de financiamento político, os bancos si condonaron débedas millonarias a ambos os dous partidos; un trato de favor que ademais de representar unha obscenidade, fai de todo punto inadmisible imaxinar a inexistencia de contrapartidas políticas compensatorias. Sendo pola súa situación de quebra técnica, as súas connotacións de dependencia sumado á turbiedade da conduta de ambas as dúas organizacións, que tal comportamento desaconselle a súa continuidade alternante á fronte do goberno do Estado.

Na actual tesitura, patrocinando a continuidade política destas formacións poderase perpetuar o estado de degradación, pero en modo algún lograrase poñer punto final ao caduco e inservible réxime do 78, impedindo con iso a entrada en escena doutra forma de facer política máis aberta e participativa, ao igual que máis transparente e responsable; sendo hora polo tanto de imprimir un cambio de rumbo, de levar a termo sen dilación un programa de rexeneración democrática que lonxe da cosmética da aparencia chegue ao fondo da cuestión e que por fiabilidade, require ser liderado por forzas emerxentes que politicamente nada teñan que ver cos partidos colonizados polo poder, para así lograr saír do afogo bipartidista e deixar que respire a democracia e con ela a sociedade.

E PODEMOS BOTOU A ANDAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O espazo que politicamente ocupa  Podemos na actualidade, tivo libre disposición ata o seu desembarco no escenario político, e tal circunstancia revístelle de autoridade para conducir a confluencia electoral con organizacións e movementos análogos.

En tanto a democracia sexa incapaz de estender a súa influencia sobre o poder económico, a súa función seguirá a manter un carácter testemuñal, é dicir, adaptado á súa propia xénese, aquela que acuñada na transición, os seus artífices, mais que revestila de lexitimidade, o único que fixeron foi subrogala aos intereses de vellas e novas oligarquías, depositando para o efecto o poder omnímodo do Estado na elite económica, e todo iso, perpetrado baixo o disfrace dunha aparente democracia, que sen sela, contou co referendo do PP-PSOE, que conxurados  na custodia dos intereses do gran poder, agora forzando a prórroga de tal anomalía non dubidan en abortar o proceso constituínte que formulan no seu conxunto os movementos sociais e os partidos de esquerda no seu intento de reverter o estado de supresión de dereitos e liberdades que afecta á gran maioría da sociedade civil.

Polo tanto, nin que dicir ten, que o bipartidismo como forma de turnismo político é unha seria ameaza para a democracia real, e éo, porque o bipartidismo significa alternancia, que nunca alternativa, e as súas políticas enfócanse nunha soa e única dirección, tal é así, que aínda cando os seus integrantes preséntanse como dous bandos encontrados e teoricamente antagónicos, chegada a hora da verdade, ambos os dous sen diferenza, reaccionan ao unísono como un bloque excluínte contra os críticos ao Réxime do 78, hostilizando a través de artificiosas etiquetas de desestabilización a quen en demanda de pluralidade intentan eliminar a continuidade do seu vantaxoso xogo de maiorías

Estratexia de acoso e derrubamento, que ao mesmo tempo vén favorecida por unha Lei Electoral concibida e deseñada especialmente para blindar a ampliación da secuencia bipartidista, e evitar así que as forzas transformadoras poidan acceder ao poder e levar a termo as súas pretensións de cambio; aspectos que contra todo prognóstico non son percibidos na súa xusta medida polos mais directos afectados, os que a pesar do risco dos seus efectos, parecen estar mais ensimesmados no mantemento de diferenzas que fan imposible a unidade, que en alixeirar tensións e con vontade política establecer un proxecto unitario, sen caer na conta que só dende a unidade popular e a confluencia pódense gañar as eleccións.

É por iso que se os aspirantes a corrixir a situación, en vez de instalarse no desencontro optasen por exercer a reflexión, doadamente chegarían á conclusión do esencial que resulta a conformación dunha fronte electoral, toda vez que a súa falta de consumación, ademais dunha irresponsabilidade histórica, equivalería a tirar pola borda a oportunidade que brindan as consecuencias derivadas da actual conxuntura, cun bipartidismo nas súas horas máis baixas, que lastrado polos efectos da súa propia crise económica, á marxe doutras repercusións, fai que conflúan neste momento electoral as condicións óptimas para levar a cabo a transformación do actual sistema.

En todo caso, non debemos despistar que tras os seus 30 anos de incuestionable raizame, o actual grao de hostilidade popular cara ao sistema bipartidista non responde tanto ao cuestionamento político dos seus membros, coma ao feito que supuxo facer recaer sobre a estrutura social a repercusión da crise económica do 2008; unha decisión que ao afectar en boa medida ao estado do benestar xerou unha replica en cadea en concordancia cos directos efectos da súa repercusión na cidadanía, unha situación circunstancial pero que en modo ningún pode ser interpretada como unha desavinza a perpetuidade, senón que polo seu carácter de eventualidade é unha coincidencia política irrepetible, unha ocasión única, que electoralmente  tómase ou déixase, pero que non brinda unha segunda oportunidade, pois non temos  de esquecer que no seu comportamento a masa electoral contra toda lóxica perdoa cousas que nunca debese dispensar.

Por iso urxe poñerse as pilas e máis alá de especulacións teóricas sobre modelos de converxencia, afrontar con sensatez a harmonización da unidade, que en todo caso, por bo facer e recoñecida penetración social debe estar conducida por quen como Podemos, dende a mobilización cidadá foi capaz de capitalizar a receptividade electoral, facer cambalear a estrutura do bipartidismo, e transformarse contra prognóstico en referente potencial como nova opción de goberno; incuestionable liderado que convérteo en referente aglutinador e polo tanto en eixe sobre o que debe pivotar a concorrencia electoral e o impulso do proceso constituínte, sen desbotar por iso a integración dos que en confluencia préstense decididos á conformación en pé de igualdade dunha fronte ampla, e todo o demais debe pasar a formar parte do anecdotario.

Dando por sentada esta premisa, o debate xa debe ser outro, pois resulta un absurdo seguir mantendo polémicas estériles sobre o inverosímil; máximo cando tal actitude só conduce a distraer o relevante, e mentres para maior complexidade, os dous inimigos a bater PP e PSOE, toman dianteira electoral, e auxiliados polo CIS ( Centro de Investigacións Sociolóxicas) a través do seu último barómetro de opinión, magnifica o incrible proclamando contra todo prognóstico que o bipartidismo ten iniciada a remontada.

EN ESPAÑA NON SE CREA EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Contra toda adulteración estatística, resulta probado que dende o gregarismo político e a austeridade é totalmente imposible crear ou xerar emprego, e tan só dende o impulso de políticas de crecemento e a promoción empresarial poderase inverter a situación.

Aínda sendo o paro o drama que levanta a maior preocupación na cidadanía, o verdadeiro problema do mercado laboral non é tan só o descomunal índice de desemprego senón a súa imposible erradicación; por canto a situación persistirá mentres a estrutura do actual modelo produtivo mantéñase cimentada sobre as quebradizas ruínas do sistema anterior, cuxa falta de solidez xa foi no seu día o factor desencadeante da crise e causa polo tanto da presente situación.

O erro non pode ser mais grave, de aí que por mais mensaxes de optimismo que se fagan  circular en véspera electoral, o certo é, que ao desemprego non se lle ve o final nin se lle verá, polo menos mentres non se afronten solucións acordes coas reformas estruturais de reordenamento e diversificación dos sectores produtivos; unha materia pendente, que ademais da adversa influencia de factores de índole exóxeno, trae a remolque o lastre inducido que sobre a economía do país provocaron as aciagas medidas de corte neoliberal.

Para comprender e interpretar a situación é obrigado retrotraerse no tempo, traendo a colación a transformación sufrida dende o segundo terzo do século pasado polo noso modelo produtivo, no transcurso de dúas fases entrelazadas, cuxo inicio parte do afianzamento do neoliberalismo para completarse coa sinatura do Acordo de Adhesión á CEE, resultando que en ambos os dous casos os prexuízos repercutidos ao noso ámbito produtivo foron ostensibles, e así, ao tempo que a consolidación do credo neoliberal impoñía a desregulación do mercado laboral, de negativa influencia para o emprego, a incorporación de España ao foro europeo, traduciuse nunha desfeita de primeira magnitude polo desmantelamento que causou tal decisión en sectores estratéxicos da nosa estrutura produtiva e cuxos efectos persisten hoxe en día pasando a ser o factor causante de que a nosa economía siga xerando paro endémico.

De aí o fracaso que representou para o noso país o actual proxecto xeopolítico e económico europeo, pois conducido dende a súa orixe polos exclusivos intereses de Alemaña, mais que afrontarse no contexto dun marco de converxencia real, a integración realizouse a través dunha configuración forzada, habida conta que levouse a termo fusionando artificialmente países e empresas con sistemas produtivos e niveis de competitividade contrapostos; e o que é mais grave, impoñendo como concepción política a figura do neoliberalismo, que circunscrita á prehistoria do pensamento económico, empantanou aos países periféricos como España nunha crise de baixo crecemento e alto desemprego, como consecuencia das propias medidas de austeridade patrocinadas polo establishment neoliberal europeo e o FMI.

É por iso que todo anuncio de creación de emprego sobre a base do actual modelo económico e produtivo, máis que ter condición efectiva, forma parte interesada dun deseño electoral; pois a reactivación positiva do mercado laboral, esixiría como paso previo recobrar o pulso á economía, e tal obxectivo é imposible de acadar  mentres se insista en utilizar a austeridade como remedio, por ser probado que a súa aplicación provoca un efecto contrario para que se di pretender, dende o punto e hora que ao bloquear o crecemento se frea a recuperación económica para convertela en barreira infranqueable e principal obstáculo na redución da taxa de paro. Podendo dicirse polo tanto, contra optimismos infundados, que en España, a ningún efecto estase a crear emprego senón prorrateando as horas de traballo, unha cruel repartición da miseria da que para maior contrariedade seguen quedando excluídos máis alá dun cuarto da poboación activa.

Non é por xeración espontánea como xorde esta arrevesada situación, senón que a mesma, é resultado das contraproducentes políticas de uniformidade, que á marxe de toda singularidade xenuína, foron levadas a termo a través do pacto de alternancia mantido dende a transición polos sucesivos gobernos do bipartidismo, que desempeñadas en favor das grandes corporacións empresariais e financeiras, viñeron a referendar a hexemonía do neoliberalismo, e así nunha traxectoria enchida de erros, chegaron ao extremo de referendar a nivel da Unión que os países do Norte, amparados na súa primacía, activaran as súas propias políticas de austeridade ao tempo de obrigarnos a redobrar o noso esforzo; acentuando unha situación de desigualdade que á marxe doutros aspectos, en materia laboral, propiciou unha nova fase de desmantelamento empresarial e aumentou con iso de forma vertixinosa a taxa de desemprego.

O fracaso está servido, pois á marxe de toda maquillaxe estatística e da pretendida baixada do paro que nos presentan, o certo é que na actualidade séguese a destruír máis emprego que o que se crea, non sendo polo tanto de recibo aceptar como alternativa de solución nin o continuísmo dos responsables políticos do desastre como tampouco o mantemento das falidas medidas de austeridade.

NA ESQUERDA, É OBRIGADA A COVERXENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O feito de non lograr nestas Xenerais unha confluencia de esquerdas, botaría a perder cunha oportunidade histórica para o cambio, que ademais de disuadir a participación electoral de potenciais votantes, actuaría como acicate do neoliberalismo e referendo á continuidade dos axustes e políticas de austeridade.

Que cada un somos reféns das nosas propias circunstancias, é algo que de orixe parece certo, pero que a realidade fai que teñamos que reconsiderar, pois á hora de avaliar o alcance das nosas circunstancias e exercer a opción de cambialas, nós mesmos renunciamos a iso; e optando pola súa colectivización deixámonos guiar pola inconsciencia, encomendándonos inxenuamente á fascinación das promesas políticas, chegando ao contrasentido de requirir solución das nosas adversidades aos propios promotores destas; outorgando así confianza a uns partidos políticos que perpetuados no escándalo e a corrupción non dubidaron en converter a democracia na mais grotesca das comparsas para deleite e satisfacción dos seus mais acérrimos detractores, impedindo con iso por manifesto antagonismo que o facer político do bipartidismo sexa resposta aos problemas da sociedade.

Pero a pesar da veracidade desta percepción, cando a resposta de quen colectivamente haberían de postularse como solución alternativa non debera facerse esperar, paradoxalmente é a inmadurez quen se impón como o exterioriza o desafortunado comportamento dos seus integrantes, mais proclives a afianzarse en cantonalismos estériles que ceder da súa cerrazón, para así xuntar esforzos tendentes á conformación dunha candidatura de acción conxunta, moi a diferenza do sucedido en épocas pretéritas co establecemento exemplificante da Fronte Popular, que actualmente, segue a ser a única e exclusiva fórmula capaz de poñer remedio as graves desigualdades sociais e asimetrías de toda orde a que nos conduciu a alianza de intereses do neoliberalismo globalizador.

É por iso que resulta desconcertante que cando a coincidencia é plena entre as partes á hora de postular a erradicación do modelo neoliberal como un todo incuestionable, sexan os ecos do silencio a resposta dominante no diálogo de xordos que manteñen os que por responsabilidade estarían obrigado a acadar en avinza un acordo de unidade electoral.

Actitude de total inmadurez, mais grave se cadra, cando esta vén a producirse ao tempo dunha notoria radicalización neoliberal no marco europeo, como quedou probado a través do golpe de graza dado ao país heleno, e cando á marxe de aparencias diverxentes, a nivel nacional, as cúpulas do PP e PSOE en tácita complicidade afrontan ao unísono unha segunda transición, que ampliando o marco de restricións e recortes aplicados anteriormente, vén a rebaixar a mínimos as liberdades e dereitos civís, ata o extremo, de modificar como é o caso, a lexislación electoral, e todo, no contexto dun novo proceso de agresión que ademais de seguir minguando cotas de benestar á cidadanía, é sen dúbida ningunha, outra volta de rosca á moi debilitada calidade democrática do país.

Custa crer por tanto que mentres isto acontece e sólidos valores féndense, coma se nada estivese a pasar, os lideres do antineoliberalismo e por extensión opositores ao bipartidismo e referentes da esquerda social, cando a gran coalición bipartita xa está a funcionar dende a modificación expresa do artigo 135 da Constitución e a reprodución da estafa do 78 é o seu outro grande obxectivo, lonxe de tomar escala do asunto e proceder en confluencia articulando unha fronte ampla de neutralización, os afectados parecen non quererse decatar a pesar da emerxencia da situación, e aínda cando, subxace un acoso político en cuberto, toda vez que ambos os dous partidos dinásticos. teñen fixada a laminación da esquerda como obxectivo a bater e tan só con esta intención xa debera ser razón mais que sobrada para consolidar a unidade de acción como resposta.

Neste ámbito de desencontros é probado que a opinión das bases difire no substancial do parecer que manteñen as cúpulas dos distintos partidos, polo que en boa lóxica, para sortear toda diverxencia, sería bo por efectividade e mesmo por saúde democrática, que os aparatos das organizacións desen a palabra á xente en participación de confluencia, sen reservar unha determinación de tal calibre á exclusiva resolución dos dirixentes políticos, pois esa alianza de esquerdas, para a súa lexitimación, ten de ser construída dende a concorrencia para que ninguén  veña a caer na tentación de furtar á xente o seu dereito a decidir.

Polo tanto, de non proceder en consecuencia e levar a bo porto a necesaria confluencia electoral para o cambio, do fracaso obtido, todos os intervenientes sen excepción serán os culpables, como cómplices á vez, de avalar coa súa neglixencia a continuidade do poder oligárquico e favorecer cos seus desencontros a permanencia do bipartidismo e todo o seu parapeto institucional, e polo tanto, os que por irresponsabilidade, previo á súa dimisión, haberán de render contas ante o electorado ao que terán que explicar os motivos de converter unha oportunidade histórica para a transformación social nunha ocasión perdida, e con iso, a continuidade no tempo dos axustes e as políticas de austeridade .

Xa que logo, cumpre darlle tempo ao tempo e oportunidade á reflexión.