MENTEN MÁIS QUE FALAN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando da noite para a mañá veste  gobernado por unha cuadrilla de mitómanos, mais que outorgar  crenza  ás súas palabras, entra na túa obriga como  cidadán   ter control exhaustivo da situación, mantendo  a todo  efecto unha actitude  crítica ante o seu proceder e os seus feitos.

Que Rajoy e os membros do seu gabinete menten mais que falan é un todo evidente, ata o extremo de chegar cos seus embustes ao nivel da "pseudoloxía fantástica", esa síndrome propia dos que son propensos a mentir compulsivamente e fabricar falsidades complexas e sistemáticas, que a diferenza da mentira ordinaria ten a súa orixe en motivacións patolóxicas, facendo que, no seu ego interno, as súas fantasías acaben tomando rango de realidade ata chegar ao desvarío de crerllas eles mesmos.

E isto debe ser así, pois caso contrario ningún membro do Goberno nos seus cabais atreveríase a soltar o disparate de afirmar estar na liña de crear emprego estable, cando a pesar dos esforzos propagandísticos a realidade dos feitos fala en linguaxe diametralmente oposta, e así, despois dun lustro do estalido da crise mais que percibirse síntomas de reactivación, o verdadeiramente certo é que a destrución do tecido produtivo segue un ritmo imparable como poñen de manifesto as 180 empresas que cada día botan peche á súa actividade.

Negativa tendencia que a tempo presente non cabe evadir tras a recorrente xustificación da herdanza recibida, pois reivindicando a verdade, o certo é que foi Rajoy quen despois de prometer electoralmente crear emprego, agora, pasado o ecuador do seu mandato e incapaz de satisfacer o seu compromiso, intenta presentar como un éxito o que segue sendo o seu peor balance imaxinable, onde a pesar das vantaxes do compoñente estacional segue mantendo un saldo no seu haber de 1250000 postos de traballo destruídos, tendo de engadir a iso un incremento de 622000 parados como tamén os 150000 fogares máis en situación de emerxencia extrema por total carencia de ingresos, sen obviar o impoñente dato do 53,1% de paro xuvenil nin tampouco o 1100000 desempregados de longa duración.

Tendo  de concluír dicindo que non é que se crease emprego ningún, senón que a suposta mellora estatística é simple e directa consecuencia da diminución da poboación activa, que por efecto do desanimo ou motivo de emigración, reduciu o censo da (EPA) en 232.000 persoas, é dicir, que por mais optimismo que interesadamente se malgaste, tense de afirmar que durante o que vai de lexislatura o PP, non só non conseguiu crear emprego estable, senón que tense incrementado a súa destrución e acentuado a precariedade, sen que a través das súas políticas sectoriais e a bazofia de reforma laboral, se albisquen verdadeiras expectativas de reverter a situación.

Por iso mais que manterse nas súas trece, o executivo conservador debería intentar reencontrarse coa realidade e decaer no seu empeño de facer calar na cidadanía o gancho electoral de que a crise tocou á súa fin e que a recuperación xa a temos aquí, pois malia o desmedido esforzo propagandístico realizado polo Goberno de Rajoy para divulgar como éxito a súa camuflada mentira, o verdadeiro é, que a crise teñen fol para anaco e que non haberá mellora ningunha na economía do país, polo menos, mentres subsista a obstinación de intentar saír desta aplicando por toda solución drásticas medidas de axuste ligadas a políticas de radical austeridade, toda vez que dando continuidade a tal cuestionada conxugación de factores mais que alcanzar solución ningunha, fatalmente, prorrogarase a continuidade no ámbito da recesión.

De aí que substituír a carencia de resultados reais en materia de xeración de emprego pola estratexia mediática de publicitar paliativamente "titulares - trampa" de economía positiva, haberá de percibirse como unha actitude de clara manipulación ao delatar tal conduta unha actitude de perversa intencionalidade tendente a seguir terxiversando a realidade dende a propia mitomanía política, que ao mesmo tempo revela unha conduta de total indiferenza coa situación, mentres o futuro dos demandantes de emprego vaise polo sumidoiro.

Cando é farto sabido que todo proceso de crecemento conta co acompañamento do emprego ao igual que a situación de recesión leva implícita a suba do paro, resulta imposible de asumir os augurios dos profetas da recuperación no seu intento de facernos tragar coa teoría do "emprego sen crecemento", por tratarse dun suposto enfrontado coa crua realidade dunha secuencia interminable de EREs e peches de empresas, que día a día sen parar, precipitan a miles de persoas a seguir incrementando o drama do paro, e mentres a realidade dos feitos se siga expresando con tan dramatismo non cabe outorgar fiabilidade ningunha para coas cifras e previsións achegadas polo Goberno da Nación, pois ademais de ser unha falsificación sen paliativos, é a maquillaxe de aparencia electoral para falsear a realidade e facer crer aos electores que os malos tempos xa son parte do pasado. 

E dicir, a tarxeta de presentación dos que viven instalados no engano e a mentira.

COMBATER CON DESTREZA AO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Despois de frustrar a confianza dos electores e ter  levado ao país a unha situación extrema, por pura lóxica, non teñen de  ser os membros do bipartidismo   os interesados en devolverlle a democracia aos seus lexítimos propietarios.

Mal vai o país cando as desvergonzas convertéronse no referente por excelencia do facer político, sendo suficiente para acreditar tal afirmación, dedicar tan só un mínimo de atención ás prácticas dos "profesionais" da cousa pública, para poder comprobar con que desenvoltura son capaces de disfrazar a realidade, ata alcanzar a dicotomía de acumular un historial de fracasos, e á vez, atribuírse ante o electorado habilidades innatas para arranxar en dúas patadas todos os problemas habidos e por chegar.

De aí que deixando á marxe puntuais excepcións, que "habelas hailas", cabe manifestar sen risco a equívoco, que os membros deste gremio de verborrea irrefreable, ademais dun expoñente de negación son uns completos atorrantes, uns subordinados que instalados na súa conxénita falsidade non son quen de asumir o feito de non ter nin capacidade nin solución de nada, como tampouco, aceptar que polos seus repetidos embustes e adulteracións da realidade botaron a perder coa súa escasa reputación, ata dexenerar na total perda da confianza cidadá e o imparable descenso da súa minguada credibilidade electoral.

Por iso, cando tras trinta e cinco anos de quebranto político chegaron a converter a democracia na primeira vítima da desigualdade; ante semellante deriva, é de todo punto inaceptable proseguir coa condescendencia de outorgar a estes irresponsables outra nova oportunidade; pois resulta unha insensatez persistir no empeño de manter a confianza nos artífices do declive que estamos a sufrir, máxime cando é de sobras coñecida a súa notoria ineptitude ao igual que a súa carencia executiva para afrontar con rigor a obrigada rexeneración que demanda a saúde democrática do país.

Chegamos a unha situación límite onde a política deixou de ter poder e o poder carece de control político, e ante esta tesitura, non queda outra que mudar o degradado ecosistema de representación liquidando a continuidade do bipartidismo arbitrario, que en se mesmo, é o maior dos males do actual modelo e a cara oposta á democracia representativa, como así o avala a permanente implicación do PP e PSOE na coalición de elites económicas e sociais que dende a Transición dominou ao seu antollo os destinos do noso país, sendo esa conxunción de cuño oligárquico o factor determinante da coincidencia extrema entre as políticas económicas deste dueto partidista, como tamén o fundamento que referenda a alternancia de goberno que con temporalidade intermitente asumen ambas as dúas siglas.

De aí que a reconstrución do espazo público democrático, en todo momento, ten de pasar por asumir que a democracia sexa unha aposta radical pola igualdade, que nunca a reserva preferente de elites podentes, e só poñendo en práctica este precepto seremos capaces de frear a vixente tendencia cara ao crecemento da disparidade, que vén impoñendo o goberno da oligarquía económica tras o parapeto da pantalla política do bipartidismo; pois só devolvendo á democracia o seu principal signo de identidade poderemos contar coa representación dunha clase política renovada capaz de falar en idéntica linguaxe que a xente, e en consecuencia disposta para resolver os problemas reais do conxunto da cidadanía.

Agora que as circunstancias económicas baixaron a carteleira do vodevil da fantasía, botando por terra a solvencia dunha falsa democracia que por mais publicidade enganosa que se lle queira adxudicar o estrepitoso do seu fracaso fala por se mesmo, ao non satisfacer no mais mínimo a protección das garantías fundamentais nin asegurar para nada o benestar colectivo; ante esta situación tan desigual, e despois de contemplar tan sinistro balance, só a quen milita na estupidez pódeselle ocorrer a desafortunada idea de seguir prestando apoio electoral aos activistas da clase política culpable do actual desastre, sen darlle unha oportunidade á rexeneración participada por xente de refresco no poder, máis íntegra, cualificada, ecuánime e de probada honestidade.

Con todo, non debemos esquecer que aínda sendo notorio o derrubamento do bipartidismo, a súa reacción neutralizadora non se fará esperar polo seu empeño en proseguir alternándose no poder, e só dende a conformación dun suxeito político alternativo ao neoliberalismo, estarase en condicións de conseguir unha maioría suficiente para gobernar, quórum, cuxa consecución pasa forzosamente pola unidade política a través dunha Fronte Popular como única solución para poder alcanzar esa maioría electoral, e con iso, iniciar un Proceso Constituínte a través do que decidir o modelo de Estado e as regras democráticas sobre as que construír o noso futuro.

Pero sen levar a termo a referida unidade de acción, sen a conformación dun bloque político - social de transformación da sociedade, independentemente,  o mais vantaxoso resultado electoral que se acade  seguirá a ser   osíxeno para o bipartidismo.

UNHA REXENERACIÓN SIMULADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Resulta inadmisible toda  formulación  de rexeneración democrática  que non veña precedida  da erradicación de todo  síntoma  de dexeneración  política, e nesta relación de reciprocidade,  ten o PP o infranqueable impedimento da súa propia corrupción.

Dende o inicio da crise, os cidadáns que esporadicamente botáronse á rúa denunciando a dexeneración do sistema, na súa gran maioría, fixérono entoando voz en berro, o lema, "chámano democracia e non o é"; slogan, que por mais esaxerado que puidese parecer, a realidade dos feitos puxo de manifesto a contundencia da súa veracidade, pois aínda resultando esaxerado dicir que vivimos nunha ditadura, non é menos certo, que nun país que se esmera en outorgar protección aos enganadores en detrimento dos seus damnificados, nese estado de cousas, cun poder político secuestrado e pregado aos intereses económicos das elites financeiras, iso que dan en chamar democracia é de todo punto unha completa falacia, aínda cando, por puro formalismo a cidadanía poida exercer seu dereito electoral.

O certo é que o actual estado de degradación democrática, lonxe de adecuarse aos postulados que interesados analistas circunscriben ao derrubamento da bonanza económica, o feito innegable é que a súa orixe vai moito mais alá, tanto, que en axeitada temporalidade, para dar coas súas causas, teremos  de remitirnos ao contexto doutro tempo político en estrita coincidencia coa transición, pois foi nese momento histórico cando sen mediar cambios no esencial, a través de maquillados retoques de aparencia, os partidos políticos alleos ao réxime, en contrapartida á súa legalización optaron por desbotar a ruptura sen establecer maiores esixencias, sendo así como a oligarquía do franquismo sen cambiar de identidade seguiu a exercer  idéntica función despois daquela perniciosa metamorfose.

Foron aqueles feitos os que frustraron de partida a viabilidade dunha democracia que puido ser e non foi, por canto, tanto a incorrección do modelo de transición aplicado coma as súas circunstancias derivadas, situaron toda hipótese democrática en permanente risco involutivo, ao ser os mesmos oligarcas de sempre quen seguiron mantendo o pleno poder do aparato do Estado, que en todo momento foi superior á comparativamente insignificante influencia exercida polo executivo político de correspondencia.

É dicir, que á marxe de prácticas de fantasía ou ilusionismo, o certo é que o poder real dista de ser o político, e así, os distintos gobernos do bipartidismo lonxe de exercer categoría ningunha de mandato, dedicáronse a cumprir exclusivamente como subordinados daquela  oligarquía económica que sostivera ao franquismo, que en síntese, foi e segue a ser o verdadeiro poder real do noso país.

Atendendo a esa mais que evidente conduta de submisión, resulta sorprendente o recente alarde de sublevación contestataria proclamado por un descoñecido Rajoy, quen, aproveitando unha orquestrada campaña de imaxe, para sorpresa de propios e estraños, erixido en adaíl do contrasentido, non reparou o mais mínimo en ofertar medidas de rexeneración democrática, delatando con iso ademais dun alto grao de descaro, inobservancia plena ao mínimo código de conduta, pois ademais da cesión ante a presión dos mercados financeiros, é de todo punto sabido a súa implicación como máximo dirixente do PP no mais soado escándalo de corrupción, e ambos os dous aspectos no seu conxunto poñen de manifesto o trasfondo electoralista que esconde a súa cacarexada oferta rexenerativa.

O que intencionadamente despista o presidente Rajoy, é que todo suposto de rexeneración democrática leva implícito un recoñecemento de dexeneración política, pero ao parecer, entrar a afondar nese aspecto é algo que non interesa nin preocupa o mais mínimo ao entender que non é ese o obxecto do debate, e ao respecto, para despexar toda incógnitas ten de precisar que o goberno do Partido Popular coa súa cabeza visible á fronte, formalmente non pretende rexeneración ningunha, senón retroceder a formas políticas do pasado, e cando isto acontece, mais que estar a asistir ao restablecemento dunha verdadeira orde democrática, clandestinamente, estase a promover a estabilidade da corrupción en todas as súas formas posibles.

Por iso, aínda que se empeñen en manifestar que non hai electoralismo na súa formulación, o certo é, que a finalidade desta estratexia rexenerativa non é para nada unha reconsideración de postulados políticos, senón unha nova argucia electoral, unha manobra, cuxa única finalidade é frear os malos augurios que lles depara o ecosistema político, ao reafirmar o cada vez mais evidente final do bipartidismo. Pero equivócanse de plano ao pensar que con actitudes testemuñais como a redución do número de aforados, a diminución de representación parlamentaria ou o cambio de modalidade na elección dos alcaldes, teñen o tema resolto; pois a esixencia é outra e diametralmente distinta, e pasa esencialmente polo restablecemento e afondamento da democracia que se dexenerou, limpando as institucións do Estado de corrupción para que sexa a decencia un valor presente ao inicio do mais que obrigado Proceso Constituínte. 

E mentres iso non aconteza, é de todo punto evidente que a degradación política manterá o seu ritmo ascendente.

AFÓRAME OUTRA VEZ

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Toda medida que implique infracción do principio de igualdade debe resultar inapropiada nun Estado de Dereito, e por iso, o privilexio de aforamento ten de erradicarse sen excepción, pois á parte dunha aberración democrática é unha insensatez xurídica.

Escoitar o propagado desatino que todos somos iguais ante a lei, mentres resulta público e notorio que máis de 10000 personaxes da distinguida elite social, incluídos a prole parlamentaria, gozan de privilexios procesuais e penais vía aforamento; fai que dar oídos a tal afirmación, ademais de supoñer unha ironía, sexa unha tomadura de pelo inadecuada dun país democrático e mais acorde á adulteración pretérita do Spain is different; analoxía, que por apropiada vén a trasladar a escasa fiabilidade que debe outorgárselle, a quen, para amparar os seus privilexios a través de artificios, empéñanse en desfigurar a realidade ante a cidadanía, cando é farto sabido que a coñecida afirmación de igualdade ante a lei é unha mera formalidade coloquial tan repetida como falsa, de aí a necesidade de discernir entre a verdade e a retórica.

Esa prevalencia outorgada á cúpula dominante do país, aínda sendo agora cando salta á palestra como consecuencia do proceso de reaforamento concedido vía expresa ao ex rei tras deixar o seu real cargo, o certo é, que tal prerrogativa foi instaurada no seu día de forma deliberada por parte dos constituíntes, coa expresa finalidade de variar as regras de competencia xudicial en favor dese corpo social selectivo participado pola "aristrocracia" dos tres poderes clásicos (lexislativo, executivo, e xudicial), para chegado o caso, lonxe de quedar sometidos á pauta que rexe para o resto dos cidadáns vía xulgados de instrución, reservarlles o dereito distintivo de ser procesados e xulgados por determinados tribunais expresamente sinalados, é dicir, outro lastre mais da transición, ou o que é o mesmo, o mantemento en equivalencia dos distingos daquela España do franquismo.

Quizais por non ser dado a tragar con rodas de muíño, tampouco son conforme en consentir o interese dalgúns por perturbar o principio de igualdade sen xustificación motivada, non podendo asumir polo tanto, que as normas procesuais que en boa lóxica son establecidas como directivas de aplicación para esclarecer a verdade con plenas garantías, teñan que ser alteradas para satisfacer vantaxes específicas das castas do poder, toda vez que nunha democracia formal e realmente representativa, en boa lóxica ha de rexer o principio de homoxeneidade, e iso só será así, cando se asuma por irrenunciable que a verdade xurídica non pode ter carácter parcial nin versión diferenciada entre ámbitos cidadáns, e só dende esa percepción entenderase o aforamento como un privilexio excluínte que mingua garantías e dereitos ao resto da maioría desaforada.

Actualmente a deterioración vai in crescendo, ao poder comprobar como os aforados son un espécime exclusiva do noso hábitat, unha pandemia xenuína restrinxida ao marco territorial do solo patrio, unha singularidade, que converte o tan levado privilexio de aforamento nun precepto de excepción no resto do ámbito europeo, ata o extremo que a devandita práctica toma marchamo de exclusividade española; resultando de todo punto paradoxal que a consolidación dese monopolio de salvagarda de capitostes, se efectúa a libre determinación do país outorgante, sen que neste caso, medien esixencias restritivas como os recortes impostos a outros dereitos sociais polas directivas  da Unión.

Con todo, o que resulta extremadamente curioso é a dualidade de liderado que ostenta o noso país no ámbito da UE, e así, ao tempo de encabezar con notoriedade o ranking relativo ao multitudinario aforamento, tamén o capitaneamos no que respecta á corrupción política, esa estendida patoloxía en fase de empeoramento incesante e que pola blindaxe que representa esa desmesurada activación de aforamentos e a repercusión das excepcionalidades xurídicas de acompañamento, cada día faise mais difícil combater.

Ao fío do exposto, é mais que evidente que a clase que domina a maioría política, dende o inicio da transición dedicouse a utilizar a institución lexislativa coa finalidade de establecer un status favorable ás súas proteccións, e diferenciado polo tanto, do interese xeral do resto dos cidadáns, facéndose patente a través da estridencia política, a súa arbitrariedade e desvío de poder, cuxo resultado final resúmese, na violación do principio democrático fundamental de igualdade ante a lei, como tamén en subverter a separación de poderes, supeditando ao Poder Lexislativo e ao Poder xudicial, por parte do Poder Executivo.

De aí que a estas alturas non caiban medias tintas e que a única solución ao problema pase pola absoluta anulación das vantaxes outorgadas, que forzosamente, ten de conducir á supresión ao completo de toda condición de aforamento, como punto de partida, para substituír o sistema político establecido por outra forma de facer política, onde sexa a protección ao cidadán a que elimine as dispensas da casta dominante.

NON É PAÍS PARA DEMÓCRATAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O recente sismo electoral que causou serios danos na estrutura do bipartidismo, hai que entendelo, como o principio do fin dos que a pesar do  demoledor efecto seguen reafirmándose na continuidade como solución de futuro.

Polo feito de estar vacinado de sorpresas, hei recoñecer que case nada me asombra xa na política, de aí que nin me estrañe que o PP ostente o goberno da nación a pesar de custearse con diñeiro negro, como tampouco, me impresione o mais mínimo que os sempre republicanos membros do PSOE, chegada a hora da verdade, tiren do transformismo e convértanse en cortesáns.

Pois nada che pode estrañar cando xogas coa vantaxe de ter por confidente ao "devir histórico", ese auténtico informador dos acontecementos que a través do tempo mantente asiduamente en plena actualidade, dende o día e hora, en que os incompatibles tirios e troianos desta representación, limasen asperezas, e de mutuo acordo, tras a aparencia dunha presunta transición política decidisen inverter a realidade poñéndolle anteface á ditadura, para así unha vez enmascarada, facela pasar por auténtica democracia.

Relación confidente que só pódese establecer dende un tratamento da historia en arranxo aos seus xustos termos, é dicir, á marxe de toda entelequia e disidente polo tanto, coa oficialidade da fraudulenta versión que sobre a transición política nos quixeron facer tragar uns interesados guionistas, que a propio intento. empeñáronse en validar como verdadeiro o que evidentemente non era mais que a representación dunha simulación orquestrada.

Por canto, o certo foi que máis que un rompemento co réxime anterior, neste país non se consumou ningún proceso de cambio, e moito menos de transformación democrática "stricto sensu", senón que todo síntoma de mudanza perceptible, limitouse en exclusiva, a unha reforma de baixa intensidade que dende o autoritarismo do réxime establecido, propiciaron os mais radicais gardiáns do sistema, á vista dos acontecementos e ante o risco de ver ameazado o seu propio status, e así, en contrapartida ao mantemento dos seus privilexios, accederon a tolerar o lavado de cara da ditadura logrando con aquela acción testemuñal esvaer o tránsito cara á democracia tras a teórica apertura ao marco de liberdades que a pesar da súa nula efectividade, en todo momento contou co referendo colaboracionista do sector mais brando da oposición política.

E así, aquela alianza contra natura, fixo que da ilusión ideolóxica forxada na etapa da clandestinidade pasásemos a un proceso de entreguismo, onde, a maioría política que debese liderar a auténtica transición, nun exercicio de renuncia, optou por asumir como propios os malos hábitos do franquismo ao aceptar a disciplina imposta polos poderes fácticos do antigo réxime, ata o extremo de instaurar en relevo, a hexemonía neoliberal que transformou a inicial aspiración democrática nunha desgracia de cinismo político, propiciando con el, a consumación do relativismo moral e a negación do antifranquismo, cuxas consecuencias en último termo, como é farto sabido, conducíronnos á degradación política e a un estado de decadencia social e económica sen precedentes.

Seguindo a iso a opacidade e o engano como carácteres de conduta e comportamento daquela bicefalia política postfranquista, que por alianza de intereses, tomara en primeiro termo o control do país e cuxas consecuencias posteriores por oligarquización dos partidos políticos e desmobilización das masas populares, fixo resucitar os peores vicios da ditadura; circunstancia que ademais de acernar toda posibilidade de rexeneración democrática consolidou a implantación do social - liberalismo, reforzando a xerarquía de mando en favor exclusivo do poder económico.

Explosiva mestura, que resultou ser o factor causante da acentuada degradación política, da acelerada desintegración social e sobre todo, do desaforado fenómeno da corrupción, que polo seu carácter xeralista, converteuse aos ollos do mundo no referente distintivo de identificación da marca España.

Por iso agora, cando saltan as alarmas da convivencia, cando o nivel de deterioración económico - laboral supera todo límite de tolerancia, e cando para maior complexidade, o oficialismo político na súa prórroga de vantaxes se afana en reforzar os privilexios e os malos hábitos do sistema, outorgando tratos preferentes e distincións selectivas, o procedente, é poñer punto final ao inadmisible da situación, utilizando por única vía de solución a erradicación da actual ditadura de deseño, para afrontar alternativamente o mais que necesario proceso constituínte, como tránsito a unha nova Constitución que axustada ao actual contexto sexa capaz de cancelar todas as connotacións co pasado, á vez,de dar resposta ás necesidades e inquietudes futuras que require e demanda o conxunto da sociedade.

E mentres este obxectivo non se alcance, contra mellor parecer, entendo, que España poderá seguir sendo o que é, pero nunca un país para demócratas.

FERROL: A TRANGALLADA DO TURISMO INDUSTRIAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Establecer no ámbito territorial dos estaleiros rutas de turismo industrial non deixa de ser unha completa temeridade, pero afirmar que tan extravagante actividade é a saída á crise do sector naval, aínda vindo do presidente Feijóo é unha burrada sensacional.

Dicía Oscar Wilde que o único deber que temos coa historia é reescribila, e ao parecer dende a periférica cidade de Ferrol, días pasados, os seus dirixentes políticos decidiron facer súa a recomendación do dramaturgo irlandés, e así, a través do proxecto turístico "A Ruta da Construción Naval", de orixe, manifestábanse dispostos a reescribir a historia sobre este depauperado sector, aínda cando, a posteriori por interesada omisión de contidos, do resultado final da súa adaptación puídose deducir en definitiva, que o implícito da iniciativa estaba mais próxima a unha montaxe publicitaria que á versión orixinal que a situación do gremio esixía como referente de contraste.

Desbotando así unha vez mais, a oportunidade de articular alternativas de saída á complexa situación na que segue sumida a que fora historicamente o motor industrial da bisbarra.

A única ruta preferente que demanda o sector naval, lonxe de absurdas formulacións de itinerarios turísticos ao interior das factorías esixe o punto de seriedade que toda xestión e labor contractual recomenda, e, por iso o percorrido que debese presidir toda iniciativa sobre o sector, mais que aperturas á vía ociosa tería dirixirse a desandar o camiño recorrido durante as tres últimas décadas, para así inverter o ciclo dos despropósitos producidos e mudar con iso a tendencia dos nefastos resultados xerados en tan longo período.

Tradución que a tempo presente ponse de relevo ao observar o prolongado baleiro das bancadas dos estaleiros, a súa achicada carteira de pedidos, ao igual que as disparatadas cifras de desemprego comarcal, que despois de perder nos últimos seis anos dez mil postos de traballo na industria vinculada ao sector, cunha taxa de paro do 32% rexistra un dos indicadores de desemprego mais prominentes de Galicia.

Se absurda e irresponsable foi no seu día a decisión política de tragar coa peaxe imposta dende o "selecto club dos influentes socios" de Europa para facilitar a nosa integración no marco da Unión, en razón a que tal decisión pola súa carga de extorsión, ademais de causar a maior destrución do tecido produtivo do país e quebrar un sólido desenvolvemento industrial; no caso do naval da ría ferrolá, a pesar de ser un sector estratéxico e o pulmón no que respiraba a economía da zona, foi reducido sen contemplacións á mínima expresión, ata o extremo, de causar cos seus efectos un impacto irreparable que botou a perder co futuro da bisbarra, e que a pesar do tempo transcorrido, polo gregario espírito duns fontaneiros políticos de tres ao cuarto, prorrogou as súas consecuencias ata converterse nesa asinatura pendente que nunca se chega aprobar.

 Por iso que á vista dos feitos tamén resulte incoherente e inaceptable que os mesmos protagonistas locais que coa súa colaboración auxiliaron a consumación do desastre do sector naval e impediron coa súa docilidade concubina toda iniciativa de reactivación, eríxanse agora en actores principais e veñan a estas alturas coa insensatez de adxudicar potencialidades aos enclaves de produción naval alleas á súa vocación fabril, tal é, ese extravagante uso dos estaleiros como destino turístico industrial, máxime cando semellante desbarre, entra en sarcástica competencia con outra realidade turística antagónica, como a que teñen  de asumir infinidade de veciños e veciñas desta bisbarra que como consecuencia da inactividade fabril da construción de buques, sen solucións de presente nin expectativas de futuro vense obrigados a tirar de equipaxe e nunha viaxe sen retorno apremados a sumarse a ese cada día mais estendido turismo forzoso, que en román paladino ven  de chamarse emigración.

Cando a actualidade debese estar a pivotar sobre as principais actuacións a levar a cabo para efectos empresariais, no sentido de abordar seriamente coa anticipación debida, un plan de futuro para os nosos estaleiros ante o novo escenario que se aveciña como consecuencia do inminente fin do veto do sector, e en consecuencia poñer a vista no acceso a un mercado amplo en condicións de competitividade equitativa co resto dos países participantes no sector, coa finalidade de rescatar os nichos de mercado perdidos pola prolongada limitación de actividade e poder establecer así acordos comerciais que devolvan o nivel de ocupación e a capacidade de productiva.

Cando ese debese ser o obxectivo, contra toda lóxica, hai quen se decanta porque o baleiro de barcos o supla o desembarco de turistas industriais, de aí que os obrigados a tomar cartas no asunto, parezan mais enfrascados na conversión das zonas industriais que ocupan as factorías, para finalidades incompatibles e distintas ás da súa razón de ser, que en tomar parte activa no deseño e consolidación de solucións de síntese que posibilite con urxencia a recuperación do sector.

Pero con todo, tal desatino tampouco debe estrañar sobre maneira, por canto o escándalo esta servido cando políticos de distinto signo e condición son parte implícita na mingua e subtracción do espazo territorial na que se ve afectado algún dos estaleiros.

EUROPA, MAS QUE UNIÓN RIVALIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En tanto non se logre conformar unha fronte común entre as forzas progresistas dos países periféricos da Unión contra o neoliberalismo de Merkel, será o capital financeiro alemán quen siga exercendo de máxima autoridade do goberno da Eurozona.

No plano político cando fallan os argumentos, en liña seguida entra en escena o disparate, e como mostra diso, temos entre outras aquela escandalosa declaración emitida no seu día dende as filas do PP asegurando que os mozos que abandonaban o país en busca de emprego facíano por puro "espírito aventureiro"; todo un síntoma de desvarío da formación conservadora, ou o que é o mesmo, un miserable parecer emitido dende a arbitrariedade de quen ausente de fundamentos, intenta desvincular a excedida fuga migratoria da precariedade socio laboral na que nos encontramos inmersos como consecuencia da subordinación política que caracteriza a práctica de funcionamento do Executivo de Rajoy.

Pois lonxe de tomar razón de Estado e proceder en consecuencia, atendendo á luz dos datos, é contrastable o carácter cativo do noso goberno xenuíno, pois tras da aparente hexemonía do goberno que lidera o grupo conservador, o certo é, que por transixida permisividade o exercicio de poder xenuíno estea desempeñado polo establishment xermánico, verdadeiro deseñador e promotor das directrices políticas da Eurozona, e polo tanto, quen dende os seus postulados neoliberais de negación ao crecemento, fai que o noso país por esa imposición de supremacía alemá, quede relegado ao estancamento, e polo tanto, teña pechado no seu ámbito o acceso a toda solución de futuro, ademais de motivar que en números absolutos teñamos o peor saldo migratorio do continente, sendo ese o motivo para que prosiga a tendencia migratoria, e con iso, se consume no que resta de década unha redución de poboación entorno ao millón de habitantes.

Esta realidade debera ser razón abondo para cambiar de actitude e deixar de insuflar optimismo á hora de analizar o comportamento do paro, pois en boa medida, a propagación do seu descenso resulta unha falacia por adulteración da realidade; por canto, non é posible que haxa menos parados cando as políticas de austeridade proseguen destruíndo postos de traballo, nin tampouco é verosímil a súa redución á vez de decrecer o numero de ocupados, a non ser que ambos os dous paradoxos se xustifiquen no feito dunha substancial redución da poboación activa.

E xustamente iso é o que está a acontecer na actualidade como consecuencia da emigración crecente que vive o país, ao facer que a elevada contía de desterrados laborais deixen de estar inscritos nos rexistros públicos de emprego, sendo ese derrubamento forzado do censo de poboación activa o freo virtual á suba do paro, sen que por iso existan razóns de peso, ligadas na súa extensión á creación efectiva de emprego; unha realidade que tira por terra as optimistas previsións do presidente Rajoy cando afirma que ao finalizar 2014 en España haberá menos persoas no paro e   á Seguridade Social, unhas previsións falidas que por incertas anulan igualmente o anunciado inicio da recuperación económica pois contra toda afirmación, o certo é que non haberá despegue de tipo ningún ata non alcanzar a meta de creación neta de emprego.

Polo tanto, para establecer vías de solución é imprescindible darlle un xiro á situación, que irremediablemente ten de pasar por cancelar a subordinación política existente e retomar o dominio da gobernabilidade do país, pois contra todo parecer, a imposición da uniformidade foránea non pode ser o patrón tipo de aplicación en escenarios territoriais diverxentes, xa que a nosa propia situación demanda estimular o crecemento en detrimento da aplicación de medidas de férrea austeridade, toda vez que por se soas, mais que operar como solución do problema nos conduce ao estancamento deste, sendo factor reflexo do seu fracaso o negativo impacto no consumo e o emprego, aspectos que veñen a reforzar a imposibilidade de construír unha nova prosperidade sen o acompañamento de medidas de crecemento económico.

Pero toda alternativa progresista á estratexia de austeridade, lonxe de promoverse como unha medida unilateral de cada colectivo opositor, ten de formularse partindo da unidade de acción que a situación demanda, para así conxuntamente, dende o ámbito dos países periféricos da Eurozona (GIPS), erradicar dunha vez por sempre o descrédito que dende os países do Norte se lles vén adxudicando aos sureños a través de nesgadas acusacións e falsos testemuños, coa finalidade de disfrazar de efectividade a austeridade da chanceler Merkel e despistar con iso os intereses especulativos dos grupos económicos e financeiros que representa e protexe a mandataria xermánica.

E mentres non se aborte a escenificación desta farsa neoliberal e cambie a actual conxuntura, toda solución de futuro será inviable, no marco dunha Europa que pecha a porta aos pobos para dar preferencia ao libre tránsito dos mercaderes.

MENTRES RUXA A CORRUPCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

O alcance da corrupción vén a recordarnos a imperfección do noso sistema representativo, á vez de urxir variacións no ordenamento xurídico que nos conduzan cara a estilos máis democráticos de funcionamento.

Despois de dous anos e medio aparentando gobernar, o Executivo do PP, lonxe de achegar solución ningunha á delicada situación que vive o país, por todo resultado, o único que logrou é uniformar que o paro e a corrupción se convertesen nun clixé iterativo da preocupación cidadá; iso polo menos é o que se desprende mes tras mes dos resultados do Barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), e que os datos referidos ao mes de maio veñen a confirmar, pois a pesar das mensaxes de evolución positiva que apócrifamente publicite o Goberno, o certo é, que a pervivencia de ambos os dous problemas se manteñen á cabeza do ranking da inquietude do interese xeral, poñendo de relevo que un asunto vén unido ao outro e que sen a erradicación da corrupción se torna imposible a creación de emprego.

Tomando referencia do historial de escándalos, confírmase que o PP, con diferenza, lidera o palmarés da perversión política do país, e coas súas turbias prácticas, dende a estrutura do poder trenzou un nó cego entre a corrupción e o paro difícil de desatar, cohesión que favoreceu a posta en práctica dunha a rede de degradación institucional, onde se impuxo un réxime clientelar que propiciou o saqueo xeneralizado das arcas públicas, que ademais de fender os alicerces do sistema, agravou a situación económica ata o extremo de impedir toda posibilidade de reactivación; circunstancia, que lonxe de moralizar a política acentuou a degradación desta, impedindo o desenvolvemento empresarial, e por engadido, botando a perder con calquera perspectiva de evolución do mercado laboral.

De aí que mentres non se elimine de raíz aos activistas políticos artífices desta eiva e suprímase definitivamente a repercusión do seu custo social de 40000 millóns de euros anuais, toda medida de reactivación económica que se formule, será un basto simulacro sen efectividade de resultados, por canto nesa tesitura, calquera hipotético remedio seguirá  surtindo un efecto negativo ao prodigar o desánimo nos destinatarios, e impedir por iso, a posta en marcha de iniciativas ou 'proxectos profesionais que por arrastre de desconfianza frearán a creación de actividades empresariais, e tal limitación para os efectos de emprego, xeneralizará a precariedade do traballo de tempada facendo extensiva a non menos recomendable modalidade de acceso ao mercado laboral asistido pola afinidade política a través da expandida prácticas do nepotismo endogámico.

Polo tanto, agora cando repunta de novo este mal hábito e a falta de escrúpulos faise co dominio da situación, é hora de aparcar a condescendencia para radicarse en posturas de severidade, e así, dunha vez por sempre cortar polo san, situando cada político no seu verdadeiro lugar de pertenza, á marxe de privilexios alleos ao resto da sociedade, sen ter que tragar nin un minuto mais coa recorrente "presunción de inocencia", con ese apalpado concepto que ante a evidencia das probas adoita converter o seu uso nun espectáculo obsceno, nunha perversión da realidade, coa argucia de disfrazar o que é unha mala praxe de aparente castidade.

Por iso ante unha situación de emerxencia como a presente, suprimir a corrupción do país ademais do labor preferente ten  de ser por riba de todo o maior reto que como cidadáns nos debemos impoñer coa finalidade de, volver poñer en valor a democracia, restituír a honradez perdida á esfera política en rescate dun extraviado crédito institucional.

Para iso ante probas inequívocas de corrupción, á marxe do seu grao de implicación temos de suprimir o político todo trato distintivo, forzando o seu apartamento preventivo do cargo para non dar pé que se refuxie en labirintos procesuais onde a demora resolutiva chega a límites desmedidos, pois se ha de asumir que ante un suposto de imputación só a separación do procesado da función política é factor clave para avanzar cara a un novo rearme moral, e nesta vía poder alcanzar a rexeneración da función política, e con iso, habilitar a confianza cara á estabilidade económica o emprego.

Pero a arraigada concepción patrimonialista do poder, sumada á dominante cultura da opacidade, impiden que o que en boa lóxica sería recomendable erradicar poida levarse a termo, e así, salvo en casos forzados por imperativo xudicial, a corrupción manterá a súa continuidade convertida nunha forma habitual de facer política, e esa práctica, proseguirá pola propia permisividade do sistema, pois tense de saber, que no noso Código Penal nin o financiamento ilegal dun partido como tampouco o enriquecemento ilícito no desempeño dun cargo están tipificados como delitos, e tal circunstancia, fará que a situación non varíe en tanto non se cambien a regras legais e pasemos a falar da corrupción organizada como un delito político con clasificación expresa e risco implícito. 

E mentres isto non aconteza, politicamente, casos como o turbio financiamento da sede do PP, non pasarán de ser unha simple anécdota.

CANDO QUEBRAN AS ENQUISAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Resulta sarcástico que un personaxe da catadura do sociólogo Arriola, alma máter do PP na sombra, intente inverter o fracaso da súa permanente inclinación ao erro, utilizando como tapadeira o ataque furibundo con acusacións de frikismo cara a un directo rival político.

É hábito estendido que toda campaña electoral veña asistida por técnicas de investigación social que anticipadamente á xornada de votación adianten a tendencia dos votantes; pero cando as enquisas difiren no substancial do resultado efectivo das urnas como acaba de acontecer cos comicios ao Parlamento Europeo ,entonces, é cando a polémica está servida e daquela, cando os gurús desta disciplina, como é o caso do sociólogo Pedro Arriola asesor electoral de Rajoy, perde os papeis, e enfurecido, atrévese a subvalorizar e emprendela con descualificacións   arrabaldeiras, contra os que polo seu éxito nos comicios chafaron as súas previsións demoscópicas, que ademais de deixalo en evidencia viñeron a cuestionar a súa solvencia profesional para o desenvolvemento desta actividade, despois de exercer un cuestionado servizo en Génova 13, musitando ao oído da cúpula do PP o que os seus membros querían percibir.

Non hai que despistar da análise dos acontecementos, o facer de tan "afamado" sociólogo e a súa práctica executiva, por canto a súa función na sede dos populares non se limitou a cumprir o papel dun simple asesor, senón que en todo momento tivo conferidas plenas competencias no campo da estratexia de comunicación do partido, ou o que é o mesmo, asumiu como propios labores de poder, facendo que das súas prácticas dependese o éxito ou o fracaso do PP en función ao resultante dos apoios e votos obtidos do electorado, e que no caso presente, derivou cara a unha derrota estrepitosa e humillante, e cuxa responsabilidade intenta agora camuflar mediante arrebatos alporizantes  dirixidos a terceiros.

Por iso cabe referir que a verdadeira causa do desastre do PP é netamente endóxena, agravada por ese cúmulo de despropósitos que acompañaron sucesivamente a función de Arriola como estratego da comunicación do partido, que co visto e prace do aparato, acumulou todos os erros estratéxicos e tácticos habidos e por haber, fallos dunha importancia substancial, como o deseño e posta en práctica do culto ao absolutismo  en detrimento do respecto polas prácticas democráticas, co implícito desprezo aos cidadáns e á súa intelixencia, e todo iso, acompañado polo todo vale da perversa esencia  de que o fin xustifica os medios.

E así, cando era condición sine qua non que a súa sondaxe electoral non expresase as súas propias preferencias, deixouse levar polas súas miserias ideolóxicas e onde a directiva do bo facer obrigaba tirar de transparencia e autenticidade impuxo a mentira e a opacidade, mentres omitía o demoledor impacto da corrupción con renuncia expresa á rexeneración democrática, á vez que despistaba o efecto demoledor do incumprimento das promesas contraídas co electorado, etc, etc. Todo un conxunto de prácticas en clave inversa que surtiron o efectos contrario ao previsto ao subtraer o marxe de confianza que proxectou nos electores unha xeneralizada sensación de falsidade e rexeitamento ao apoio electoral.

Esta lectura foi a que quixo burlar este "avantaxado experto" ao establecer a súa singular estratexia de comunicación electoral, adxudicándoo mais valor ao seu olfacto que rigor científico á análise electoral de acompañamento, e todo, porque a verdadeira finalidade que perseguía coa súa manobra de despiste, mais que un encontro coa realidade demoscópica era enganar os electores elevando o índice de posibilidades que tiña o PP para convencelos de tal tendencia; é dicir, que na antesala da campaña optou por negar a repercusión electoral das medidas políticas do goberno, coa nociva intención de manipular ao seu antollo a situación difundindo resultados de simulación, que por incertos, aínda supoñendo unha fraude xogaban ao seu favor, ao entender que exercían influencia positiva para cativar a intención de voto dos electores.

Tras a súa deserción da ética profesional, na súa torpeza, ao parecer este gremialista en decadencia non se decatou que a cidadanía non é tan doada de enganar ao ser capaz de percibir a política de forma intuitiva, por iso que as enquisas son armas formidables para armar estratexias electorais, pero tan só cando se axustan a códigos de conduta, resultando altamente nocivas cando son empregadas como truco para conseguir votos con simulacións enganosas.

De aí que se o PP aínda ten a pretensión de salvarse da hecatombe, a solución mais que arremeter de malos modos contra o contrincante político, ten de pasar irremediablemente por tirar lastre pola borda e desfacerse urxentemente do propio Arriola como tamén do presidente Rajoy, co fin de poder mudar de prácticas políticas e de estratexia de comunicación, na vía de establecer a debida corrección de conduta acorde ás normas básicas do sistema democrático que obrigatoriamente deben presidir toda acción electoral.

IR INDO, DA CRISE AO NAUFRAXIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Despois de tres décadas continuadas dominando o escenario político, o dogma neoliberal causante da crise, fracasa no seu intento de reconducir a situación por aplicación de medidas inadecuadas, que mais que remediar o problema acentúan a recesión

Nula fiabilidade poden merecer aqueles que sendo un desastre ao tempo de predicir a chegada da crise, agora dedícanse a prognosticar a saída a esta, pois resulta difícil de entender que os que no seu momento non foron quen de detectar anticipadamente a xénese das súas causas, o sexan hoxe en día para determinar as solucións de futuro, máxime cando é farto sabido que os autores de tales vaticinios, lonxe de operar dende a autenticidade da soberanía política, o fan, dende a subordinación que supón falar coa voz prestada dos donos e señores dos mercados financeiros.

Ese factor de dependencia, fai que actualmente exista unha suplantación na linguaxe do poder ,y todo, como consecuencia dese deixamento de funcións que envolve o comportamento dun amplo segmento da representación política, que ademais de ocasionar un golpe baixo á democracia representativa, fai que se impoña extensivamente o discurso neoliberal nas súas coordenadas socio - económicas mais estritas; situación que colocando á cidadanía en estado de orfandade dirixente non só xera unha quebra no Estado social de dereito, senón que esas practicas de impostura, fan que esta doutrina de aplicación sen ser solución de nada pase a tomar condición totalizante, deixando fóra de xogo os dereitos da sociedade do benestar e o marco de liberdades ao só obxecto de satisfacer as apetencias dos operadores especulativos.

Mal vai este país se non cambia de traxectoria, toda vez que polo rumbo do neoliberalismo é mais que evidente que transitamos dende a situación dunha economía de garantías fundamentais cara á anomalía dun novo formato económico, orientado á consolidación de privilexios en favor dunha trama organizada, cuxo principal referente, ten de establecerse no escándalo do coñecido rescate bancario, daquela acción desvergonzada onde con diñeiro público de todos os contribuíntes se impuxo o pagamento ás malas praxes destes traficantes mercantís, que cos seus perversos métodos botaron a perder con todo indicio de economía produtiva, á par, de poñer patas arriba a estabilidade do país, para unha vez resarcidos da fazaña esixir dun domado Goberno, completar a faena, en liña de autorizar a tan patrocinado grupo de elixidos o saqueo das empresas públicas rendibles a través da súa privatización xeneralizada.

Esa escandalosa relación de clientelismo, tendeu a concentrar a riqueza en órbita dunha elite específica de marcado carácter especulativo, situando o poder económico nas peores mans imaxinables, sen reparar que os efectos secundarios de tan lesivo proceder, pola expansión de desigualdades induciu severos prexuízos na estabilidade e continuidade de pemes e autónomos, que a pesar de ser os principais referentes do sistema produtivo, pezas clave na dinamización da economía real e motores da creación de riqueza e emprego, afectados pola marxinación e a supresión de estímulos, pasaron a converterse en parte intrínseca da crise sen que a súa reversión sexa outra distinta á reversión global  que esixen as políticas neoliberais do Goberno

Por mais dispendio de optimismo que se lle queira adxudicar ao futuro, o certo é que permanecemos estancados na crise sen visos de reactivación, e todo, porque os mandamais da actividade política se empeñan en manter vínculos de permanencia con valores ideolóxicos afastados da eficiencia, tal é así, que a pesar do nefasto resultado das políticas coercitivas ao crecemento que limitan o avance da actividade produtiva cara a posicións competitivas na escena global, a acción do Executivo en vez de operar en corrección, segue impoñendo por toda norma a continuidade dunha férrea austeridade que ademais de manternos no estancamento, delata a total incapacidade deses mesmos políticos en adoptar decisións efectivas cara á economía real.

Polo tanto na actual tesitura, cando a crise cumpre xa mais de sete anos e acentúa a súa severidade crecente, resulta inaudito o mínimo presaxio prometedor de melloría, máxime, cando o único que se expande a noso arredor son os índices de deterioración e os síntomas de retroceso.

De aí que toda solución aos problemas do país haxa de pasar irremediablemente pola erradicación da eiva do neoliberalismo e a súa versión mesiánica do mercado, eliminando en procedencia o conxunto de reformas neoliberais levadas a termo, para en substitución, dar paso a un sistema alternativo que harmonice a liberdade da acción empresarial no contexto dun Estado que tome compromiso responsable co cumprimento doutras garantías económicas, relativas ao marco laboral, da saúde e  a educación, no ámbito dunha política fiscal progresiva e distributiva vía presupostos.

Pois só dende esta concepción poderase reorientar o futuro, facendo do país a casa común dos seus cidadáns, quen non a leira privada dun fato de aproveitados.

AGORA, TI DECIDES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

O cambio de rumbo político na Unión, só será posible deixando en minoría ao bipartidismo europeo, sendo os comicios do 25 de maio onde se xoga esta oportunidade, ao igual que o dilema entre austeridade e crecemento, e polo tanto, o ser ou non ser do credo neoliberal.

Metidos de cheo no vórtice electoral, a ninguén con dous dedos de fronte debera pasarlle desapercibido que despois de ser ignorados ata a saciedade, os mesmos que fixeron oídos xordos ás nosas demandas, xustamente agora, deseguido de sumirnos na noite dos tempos, coma se tal cousa fose, sen inmutarse nin un ápice, aparezan de novo en escena facendo ostentación de demócratas, e nun alarde de cinismo non só mostren unha aparente preocupación polos nosos problemas senón que para maior asombro, aínda resultando incrible, sexa agora en tempo de campaña cando deteñan as súas prácticas excluíntes e préstense a querernos escoitar.

Por patrón de coincidencia é obvio que estamos a asistir a unha reprodución iterativa dos anteriores comicios europeos, onde os membros do bipartito PP e PSOE, por ligado asentimento, a través de enganosas argucias promoveron un inaudito asalto ás urnas, apropiándose indebidamente do capital electoral para o seu posterior endoso con finalidade oposta ao sentir maioritario da vontade dos seus outorgantes.

Tal foi, malversar aqueles rendementos electorais coa finalidade de prestar patrocinio ao rexurdimento do proxecto neoliberal, ou o que é o mesmo, á posta en práctica dunha nova versión dun periclitado patrón político, que en forma de estándar anticrise aceptaban como seu sen titubeos os mercados financeiros co único propósito de impoñelo como forma de referencia para satisfacer así as súas apetencias ao tempo de incrementar os seus privilexios, mentres que paulatinamente os colaboradores políticos facían o traballo negro suprimindo todo rastro de democracia representativa á par de botar a perder con todo dereito de orde social.

Un deplorable proceder auxiliado por eses políticos metamorfoseados que no canto de decantarse  pola defensa dos seus  electores mostrando rexeitamento frontal ao inapropiado sistema neoliberal, coas súas comprometidas prácticas, demostraron estar a favor da imposición deste estilo de regresión histórica, onde a instrución da disciplina de austeridade fixo imposible a aplicación doutras políticas activas de recuperación como a construción xurídica e política dunha Europa dende un marco de cohesión, pois a pesar dos seus intentos, era sabido que dificilmente se podía levantar un sistema de relación e convivencia sen o obrigado recoñecemento e consideración do sentir da vontade popular.

Antítese persistente que situou os candidatos copartícipes desta corrente ideolóxica nunha posición restritiva para cumprir funcións de representación popular, impedíndolles polo tanto, ser depositarios do mandato dos electores; pois no contexto da actual deriva europea presidida por unha guerra de intereses económicos entre os países membro, como parte da periferia marxinal, en modo ningún podemos poñer á fronte do os intereses do noso país e as súas xentes a quen se caracterizan por establecer diques de contención á vontade dos cidadáns, e moito menos, a quen, en vez de velar pola nosa propia identidade como Estado, propensos a desertar das súas obrigas, son proclives a exercer como gregarios do centralismo dominante presidido polo absolutista neoliberalismo anglosaxón.

O futuro de Europa  precisa un cambio de paradigma que de xeito evidente  leve implícito a total transformación da súa arquitectura institucional, e por conseguinte, a renovación integral  da súa representación política,  pondo á fronte  a homes e mulleres   de probada integridade e  profunda oposición ao sistema neoliberal, capaces de darlle un envorco á situación e erradicar a secuela  das actuais políticas; pero non temos de esquecer que han ser as urnas quen  produzan o cambio necesario cara a esa nova realidade, por iso é polo que atendendo a esta premisa, nas eleccións do próximo 25 de maio  tense de asumir  que o voto útil será unicamente  o outorgado  aos partidos alternativos, a aquelas formacións políticas  que establezan por obxectivo preferente o derrotar á troika e liquidar  dunha vez por sempre coas  políticas de austeridade. 

Opción distinta  equivalería a seguir dando osíxeno  ao  bipartidismo responsable do actual desastre, tendo de manifestar respecto diso por docencia electoral, que  tanto o PP como o PSOE son parte conexa dos acontecementos  sobrevindos que agora tentan ocultar,    pois non en balde,  durante os últimos cinco anos a axenda  neoliberal europea  de recortes e privatizacións, foi conformada mediando un consenso entre  populares e  socialdemócratas europeos, e iso, sitúa aos membros   de ambas as correntes  políticas no papel de directos   avalistas  do  neoliberalismo radical,  sendo por tanto os seus candidatos a estes comicios  totalmente desaconsellables   como alternativa electoral.

E esa evidencia non ten outra lectura, por mais debates de discordia   e desacordo que cara á galería queiran protagonizar as formacións en liza. 

Agora,  ti decides