Esquerdas ou dereitas?

Cando a  dereita que vai repartindo doutrina sobre ética pública acubilla ao narcotráfico, e a esquerda desde a súa  arrogada superioridade moral dá refuxio á pedofilia, sobra dicir  que  toda diferenza  entre ambas é parte intrínseca da súa propia  impostura. 

O factor determinante  de que unha persoa  estea  situada politicamente  no ámbito da dereita ou a esquerda  vén establecido polos intereses que sustenta  e as prácticas  que utiliza para   facelo,   sen que o carné do partido sexa factor  taxativo  de emprazamento, pois en realidade  a posición ideolóxica e política que sustentamos non é cousa de siglas senón que  está directamente relacionada  coas  necesidades e intereses  que nos conferimos  e  cuxa defensa  fai desatar o  conflito cando estes son  cuestionados  por terceiros.

Contra  o sustentado pola ortodoxia  partidista nin na esquerda  nin na dereita existe  militancia con  pedigree  senón  mesturas e diversidades  de individuos que máis aló do guión establecido  adecuan o seu proceder  ás circunstancias, pois a evidencia indica que a súa personalidade e a súa conduta cambian en adecuación ao contexto; por iso é polo que non sempre  os  adscritos á dereita teñan unha actitude  ruin, nin tampouco aos vinculados á esquerda poida outorgárselles unha conduta exemplar 

Mais que unha ideoloxía  ou credo político, dereita e esquerda  constitúen un anacronismo  antagónico que en si mesmo  é o lóxico resultado dunha Transición fracasada e expresión da desvalorización  política na que estamos inmersos; podendo afirmarse que a gran maioría dos activistas non son de esquerdas nin de dereitas, só deles mesmos, o que motiva que un amplo sector da sociedade deixase de crer nas formacións políticas, e froito do  desencanto  decidan facer súa  a reflexión  de Ortega, no súa soada “A rebelión das masas”: “Ser da esquerda é, como ser da dereita, unha das infinitas maneiras que o home pode elixir para ser un imbécil: son formas de  hemiplejía moral.

En política    a indulxencia debe ter o seu ámbito delimitado pola fronteira  da racionalidade, e cando esta excédese coa aplicación incoherente de maximalismos disidentes ou realidades contrapostas, entón, a afronta  social está servida e por correspondencia a réplica é obrigada.

Por tanto exercendo quenda discrepante, considero,  que  cando os resultados electorais non son os esperados e a conformación da  gobernabilidade institucional  precisa de dependencias ou alianzas, non é de recibo acollerse á baza do  artificio, resucitando o esgotado testamento de dereitas e esquerdas ou a interesada  afinidade de complicidade ideolóxica, maiormente  cando ambos os argumentos,  á parte da súa polémica  lexitimidade,  teñen o agravante de ser un mero  pretexto  condicional, ou o que é  lol mesmo, unha tapadeira de afianzamento para conseguir  o poder  no sentido dominante.

Dereitas ou esquerdas.  son  precintos  trasnoitados, que para nada se acomodan á realidade dos novos  tempos, tan só atenden á  estratexia  de márketing político   de quen aposta por manter distincións de confrontación  e xustificar tras ese xogo de  encasillamento,  a confusión  en vantaxe das súas propias ambicións.

Quen exerce como cidadán afirmado  en premisas  de tolerancia pragmática, arraigadas conviccións e liberdade de pensamento, resúltalle inxustificable  tolerar en silencio  que a clase política    versione o obxecto das súas ambicións tras dun guión de concreción interesada onde a saturación de incongruencias e os   desaxustes coa realidade, poñen de manifesto, que a continuación  da súa mensaxe subliminar  subxace   a existencia dun conflito de intereses persoais.

A práctica política dos novos tempos, refugou o argumento heteroxéneo das ideoloxías,  por canto, á marxe do significado   definitorio do concepto  de dereitas  ou esquerdas,  os actores  de repartición non dubidan en converterse en profesionais dependentes  da cousa pública, impoñendo como obxectivo preferente o  patrocinio das súas particularidades  sobre os aspectos de interese xeral que  debesen ser o ineludible  dentro  da  orde de preferencias.

Vivimos asomados a unha realidade contraditoria, podendo observar desde a mesma,  como os administradores dos idearios sucumben ante  as vantaxosas contrapartidas que a actividade política depáralles, e así, con toda  naturalidade propician  a contradición  que supón promover  a denuncia  das desigualdades, ao mesmo tempo, que coas súas excedidas retribucións, insolidarias contrapartidas e desaforadas melloras,  potencian a consolidación das discriminacións.

É preocupante a actual  crise de valores que padece a clase política como  a súa carente vocación de servizo, resultando  inaudito  que o papel dirixente e formalmente representativo que lles está asignado   sexa   relegado a un segundo plano como consecuencia do actual  terremoto socio-político, que en réplica diverxente, pon en cuestión a súa  eficiencia  en razón á súa demostrada incapacidade  na articulación  de medidas  resolutivas á deterioración  existente.

Por tanto, non é tempo de expoñer un debate de distincións formais  sobre as vantaxes ou inconvenientes existentes entre o hipotético progresismo da  esquerda ou o reivindicado    realismo da dereita, iso, para  este autor é xa un debate  superado, agora o obrigado pasa pola rexeneración   da vida política, pois sen vacilación débese afirmar que esa si é a partitura dos novos tempos.

Europa empeza nos Pireneos

A Unión Europea non mudou  en nada as súas políticas nin o seu proxecto en relación  á crise anterior, o que sumado ás ambiguas condicións do Plan de Reconstrución, indica que contra o que di a nosa clase política a aplicación de recortes  sociais   está ao virar a esquina.

Certo é que contrariamente ao ocorrido  coas medidas europeas  para paliar  a crise de 2008, esta vez en aparencia parecen pasar desapercibidos a   Troika, e os  homes de negro, pero máis aló do optimismo manifestado  desde o foro político resulta evidente  que a pesar do elevado cómputo da súa contía  os fondos consignados  resultan  de xeito evidente insuficientes para compensar a dimensión da depresión  causada pola pandemia do  COVID-19

Consecuencia da presión exercida polos países " frugales"  as aspiracións  que albergaba  de orixe España quedan trastornadas, por canto, o resultado final   implica que recibirá  menos diñeiro a fondo perdido e ademais  terá que contar cun plan de reformas que convenza aos demais membros para poder acceder aos fondos de asignación iniciais, é dicir, menos diñeiro e maior  condicionalidade.

O  que atrasará sen dúbida a percepción no tempo das axudas e todo pola decisión dos países do norte  ao impoñer  a súa pretensión  de que un só estado puidese  opoñerse ao plan de recuperación que presente outro socio, é dicir que coa súa estratexia  o holandés  Rutte sen conseguir  o seu dereito para veto, si logrou facerse coa  chave do bloqueo que ao cabo  vén ser igual.

Imposición   asumida por España  por ser condición "sine qua non" que  o bloque do norte impuxo  para secundar     a amortización conxunta  durante os próximos 30 anos, por iso  que sobra o  discurso de épica que tenta vender o Presidente Sánchez  pois foron moitas e significativas as cesións  que o noso país deixou   no camiño, non debendo obviarse  respecto diso os preocupantes recortes en programas destinados a financiar o avance europeo, en materia  de investigación e desenvolvemento  así como en acción  exterior,  do mesmo xeito que   os relacionados coa Política Agrícola Común de pernicioso impacto para os intereses  do  noso sector primario.

Non son de recibo  os aplausos brindados ao presidente Sánchez polos seus ministros e no Congreso  ao seu regreso da negociación en Bruxelas,  nin a euforia que  domina o sentir maioritario da esquerda institucional,  no seu alarde  de lograr un  acordo “histórico” e diametralmente  oposto ao formato empregado  na crise de 2008, resultando unha completa excentricidade asegurar  que coa súa implantación  ponse  fin á lóxica  neoliberal  dominante. 

Tal desatino non pasa de ser un relato que ademais de absurdo  e  desafortunado, é   diametralmente oposto á realidade  dos acontecementos,  tendo en conta que  ao prestar referendo ao  Plan de Reconstrución e ao Marco Financeiro Plurianual de acompañamento está a garantirse  a renovación e irrevogabilidade do proxecto neoliberal pois sabido é que a Unión Europea en ningún momento cambiou de orientación as súas políticas nin o seu proxecto.

Tendo que  dicirse  por tanto que estamos diante unha intervención expresamente medida  cuxa principal finalidade é preservar mediante axudas o 'proxecto europeo' neoliberal, e para iso en suplencia da  Troika e dos homes de negro   temos aos funcionarios de representación permanente  na UE,  amanuenses  dogmatizados    que  con marcada ideoloxía  austericida son na práctica os que  manexan os asuntos de Estado no Consello da UE. e que en todo momento actúan seguindo  a lóxica dos mercados financeiros. como así pon de manifesto a asunción de decisións que un Executivo de esquerdas debese rexeitar de plano, por canto, xa se implementaron na anterior  crise con efectos demoledores polo seu carácter  antisocial.

Máis aló da descrición maratoniana do “ conclave” e as prolongadas negociacións que se nos  contan,  o certo é que todo estaba determinado con antelación, mesmo que o fondo de recuperación estaría suxeito  a políticas económicas neoliberais,  polo menos .iso era o que indicaba  en xuño pasado a presidenta da Comisión Europea,  Ursula  von  der  Leyen, cando en declaración aos  mass media   aliñábase co holandés  Rutte na  súa esixencia de condicionar as axudas con reformas, á vez de avanzar  con minucioso detalle  as condicións e fitos  do Plan agora aprobado  por Bruxelas.  

Aquela mensaxe    aos mercados financeiros foi suficientemente explícita  para que os destinatarios interpretasen o seu contido  como diñeiro a cambio de reformas,   desregulación e “seguridade xurídica” para os investidores, non en balde o fondo de recuperación  xa contaba de orixe co apoio da patronal europea que en trato  preferente  e con escandalosa antelación posibilitóuselle coar as súas medidas nos despachos de Bruxelas e demais prazas da Unión, o que vén indicar  que a política de recortes sociais está servida, aínda que  esta realidade é un secreto a voces  que a clase política  tenta silenciar   sabendo  que o  plan de reconstrución lévase  a cabo atendendo  aos  intereses do poder que o avala  e que en definitiva é quen establece as regras de xogo.

Xa que  logo, queda manifestamente claro  que unha vez mais   a factura  da crise pagarana   os de sempre

Onde vai Podemos?

O esborralle de Podemos non terá reversión  en tanto se manteña o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa facendo  que as decisións se tomen de abaixo cara arriba e non ao revés.

O mesmo día dos comicios cando as enquisas a pé de urna  avanzaban unha caída abrupta  para a súa formación,  o coordinador de campaña de Galicia en Común- Anova Mareas, Borja San Ramón manifestaba  que a súa formación  sería clave para propiciar  un cambio de goberno.

O seu optimismo indicaba  que nesta  primeira cita electoral de Unidas Podemos desde que entrou no Executivo central co PSOE, todo ía ir como unha seda, pois a teor das súas expectativas tiña asumido que o “efecto Goberno” favorecería  os seus resultados por entender que  a súa pertenza ao mesmo actuaría  como acicate electoral.

Pero o certo é que máis que un revés autonómico  a perda de votos da formación violeta é unha constante que vén repetindo desde a súa concorrencia ás  primeiras xerais do 2015 , como indican os resultados dos comicios  celebrados en novembro  de 2019, onde Podemos  marcou o fito máis negativo do seu histórico electoral, pero que aínda así,  a pesar da notoria  perda de apoios  vendeu como unha vitoria ao lograr a súa incorporación ao executivo en coalición    co PSOE, ao que tentou ademais sen éxito «desgastar» e sacar rédito partidista. 

Incapaz de deter a sangría electoral, todo indica que a formación morada continuará perdendo adeptos cara ao seu proxecto  político sen que a pesar da gravidade da situación  Pablo igrexas valorase a posibilidade de dimitir, e deixar o liderado do partido noutras mans,  como única maneira de evitar que a súa formación siga perdendo votos en toda elección na que se presenta, e iso, a pesar de dicir no 2014 que “en política non se pide perdón, en política dimítese”

A complexidade do asunto vai moito máis alá, pois aqueles partidos que como Podemos non conten cunha estrutura estable para manter conexión directa coa cidadanía, ante un revés electoral como o  presente arriscan a continuidade  da súa propia supervivencia, tendo en conta que non só perden as eleccións senón tamén  toda posibilidade de rescatar aos seus electores.

Aínda cando  estatutariamente ten nos   círculos a ferramenta para promover a participación, o debate e a relación activa da organización coa sociedade, a realidade dista moito da teoría, tendo en conta que lonxe de cumprir a finalidade de  empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns, o certo é que desde Vistalegre II a  descapitalización funcional dos círculos é ostensible.

Se no seu manifesto fundacional, en xaneiro de 2014,  os promotores de PODEMOS establecían como obxectivo «converter a indignación en cambio político»; e aproveitando a conxuntura do momento activar unha nova oferta política «ao servizo da xente», equivocáronse de plano quen pensou  que para alcanzar esa meta bastaba con unir a cidadáns «indignados», en candidaturas instrumentais para gañar as eleccións e ocupar o poder, pois non era suficiente con utilizar o relato sobre a corrupción e a crise cando faltaba estrutura organizativa acorde á finalidade do proxecto. 

Carencia que lonxe de resolverse veuse a complicar en maior medida cando na primeira Asemblea de Vistalegre establecéronse as pautas de xerarquía e control interno da organización no contexto dun proceso de  verticalización onde os círculos, perdían a condición de distintivos do facer político para converterse nun mero referente testemuñal.

É por iso que a caída en picado  do partido de Pablo Iglesias para nada debe  entenderse como unha eventualidade senón como unha viaxe sen  retorno de consecuencias catastróficas para o futuro da organización, ata o extremo  que o  primeiro efecto  podería alterar o complexo equilibrio de poder no seo do gabinete de Sánchez, e afectar á  continuidade da coalición

Queda visto que formar parte do Goberno  non pasou de ser unha argucia  do núcleo duro de Podemos    para manter a súa continuidade á fronte do aparello do partido sen que a súa incorporación  frease a súa “caída libre”, pois máis aló dos  nefastos resultados  das eleccións autonómicas fontes  demoscópicas solventes indican  que de celebrarse agora  eleccións  situaríase  por baixo  dos 20 escanos no Congreso, o que vén indicar  que fronte ao maior poder que tivo nunca en Madrid, non son capaces de lograr que a súa xestión do “escudo social” produza efecto nos electores

Sucesivos e complexos avatares que  fixeron crecer a decepción de quen comprobou como a idea orixinal de Podemos desvanecíase; unha frustración que se acentuou ao evidenciarse que electoralmente como consecuencia  dos seus efectos non só  estancou o seu crecemento nas urnas senón que acentuou  a súa esborralle como organización

12 Xullo: O espello

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O afundimento electoral de Unidas Podemos ademais de coverterse na  súa unción, fai inviable o desaloxo de Feijóo da presidencia da Xunta, a pesar da nefasta xestión desempeñada e da desastrosa situación de crise política e institucional que vive a nosa comunidade.

 

Galicia xa está en campaña, e os datos da última enquisa preelectoral do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), veñen predicir que nos comicios  do 12 de xullo a esquerda non logrará escanos dabondo para constituírse en alternativa ao PP, quen unha vez mais alzaríase coa maioría absoluta na comunidade; conclusión que non deixa de ser unha sondaxe mais de idéntica fiabilidade que as elaboradas por outros  medios demoscópicos, expertos todos eles  en crear profecías ou versionar  a realidade ao antoxo dos seus propietarios.

Non resultando de recibo en todo caso, que un organismo autónomo de carácter administrativo adscrito ao Ministerio da Presidencia como resulta ser o  CIS, sexa o único de similares características que en democracias con nivel de calidade máis alto que a nosa se dedica a inquirir e publicitar  a intención e a estimación de voto en eleccións,  é dicir,  a efectuar enquisas partidistas a cargo do orzamento do Estado.

Unha función descontextualizada das funcións que en boa lóxica debese  cumprir este centro de investigación, e que en todo caso,  terían de quedar  circunscritas ao fortalecemento da  investigación sociolóxica de calidade, que nunca  como é o caso, a confeccionar  barómetros inéditos como resulta ser o  caso dos comicios galegos. 

Non é necesario profundar en enquisas,  para saber que desde os albores da autonomía ata  fai ben pouco  a posibilidade  de mudar   a  presidencia da Xunta    de Galicia tornábase un  intento de difícil consecución  sen  confluír en obxectivos  a representación electoral  das forzas de esquerda, non representando tal requisito xustificación argumental para circunscribir á  xeneralidade da  sociedade galega no conservadurismo do  ámbito políticos das  dereitas.

Nin moito menos, pois nunca foi a cidadanía  como  base electoral o problema que impediu conformar unha alternativa sólida  ao Partido Popular. 

O motivo de tal   impedimento hase de buscar   na  actitude política mantida entre contendentes, para así entender   que mentres os conservadores agrupáronse desde sempre ao redor da  unidade de actuación, tirando rendemento electoral  dunha disciplinada estabilidade, contrariamente, os opositores no seu antagonismo dedicaron a súa función  a incentivar divisións, a purgas nas súas propias organizacións e a prodigar  disputas internas  de poder, conducíndose  con tal comportamento cara a unha situación  de permanente  conflitividade que anulou toda posibilidade de facer a mínima concesión á imaxinación política, dificultando con iso poder ofrecer ao electorado de forma solvente e crible   o esquema doutra Galicia  posible.

Hase de referir igualmente que cando feitos emerxentes como o 15 M modificaron no substancial o cadro fixo da controvertida realidade, como insignia do cambio político e referente vertebrador e aglutinador dun novo sentimento progresista, creouse a expectativa de construír unha “nova” política, máis “democrática” e “honesta”, para acabar cos recortes sociais e recuperar os nosos dereitos. 

O certo foi que todos  os partidos galegos de esquerda con representación parlamentaria que preconizaban un cambio substancial da situación, non se expuxeron en ningún momento da súa acción política a ruptura co sistema capitalista, optando por xestionar as institucións da forma “menos mala” posible, pero encartándose en todo caso ás dinámicas do parlamentarismo burgués con promesas e discursos insuficientes. 

Tal proceder creou un desencanto que se viu agravado coa entrada de Unidas Podemos no goberno do Estado español, en coalición co PSOE, a pata esquerda do Réxime do 78, pois cada unha das repetidas capitulacións programáticas da formación morada non fixeron máis que desilusionar aos seus votantes, e en Galicia tamén. 

Non sendo de estrañar por tanto que a pesar dos agudos recortes en Sanidade , a falta de políticas sociais de solución aos arrevesados problemas económicos do pobo galego, mais alá dos seus deméritos, cunha lixeira perda de votos, o PP galego con Feijóo á fronte repita o seu triunfo electoral nos novos comicios do 12 de xullo, pola inadecuada oposición e a anacrónica liña política dos seus adversarios

Pero tal previsión no debe sorprender o  más mínimo,  pois pretender corrixir a situación desde a esquerda  sen mediar cambios estruturais  tendo enfronte a apisoadora do neoliberalismo, é un obxectivo sen ningún tipo de percorrido  que como era de agardar  reporta   frustración, fracaso. e revés electoral.

Reafirmarse no  contrario é incorrer  na  disonancia  cognitiva de negar a evidencia  a un  mesmo.

Pensionistas invisibles

Na súa difícil batalla os pensionistas invisibles non só teñen  de lidar contra o anacronismo das lagoas de cotización, senón tamén contra a exclusión a compatibilizar  a exigua prestación  coa norma reguladora  do Ingreso Mínimo Vital   

O Ingreso Mínimo Vital é un logro social sen precedentes,  por canto garante en gran medida  que  os cidadáns conten cun mínimo de ingresos que lles permita vivir dignamente.

 Unha prestación non contributiva da Seguridade Social, de carácter indefinido que ten como  obxectivo esencial reducir os altos niveis de desigualdade da renda existentes na sociedade española e moi especialmente sacar da pobreza  extrema aos 850.000 fogares que padecen esta situación

O acceso a este ingreso mínimo é compatible coa percepción  doutras prestacións de calquera orixe  sempre que o seu cómputo  non  supere o  limiar   establecido para o efecto,  pero  non así,  co  importe  das  pensións de xubilación que perciban os maiores de 65 anos.  

Esta limitación ademais de ser un despropósito reabre a polémica  nunca resolta  dos pensionistas   afectados  por lagoas de cotización, e por iso,  cunha prestación por xubilación exigua, non entendéndose por tanto que queden excluídos   do  melloramento  da súa renda por esta vía,  cando o motivo da  súa precariedade  é debida a que os seus últimos anos de vida laboral  quedaron en paro ou tiveron un emprego precario  que sumado ao feito  de non poder  elixir os seus mellores anos de cotización para o cálculo  de prestación sitúolles á marxe  dunha  pensión digna  , circunstancia que sumada  a esta nova limitación déixalles   expostos ao desamparo e sen opción de compensación algunha.

Aínda cando  tan anómala aplicación foi motivo repetido de debate no Congreso instando  acabar co efecto  redutor  das lagoas de cotización  para o cálculo da pensión de xubilación ,ao obxecto de permitir  que os afectados  puidesen elixir as bases mais favorables para a determinación da súa pensión , o certo é que todo quedou nun  brinde ao sol por canto a  erosión  de     a base reguladora continua.

 Todo vén indicar que tan impactante  prexuízo  debeuse  a que  o desaxuste entre a oferta e a demanda non  só acentuou a vulnerabilidade  de     os integrados neste perfil de idade, senón que anulou toda solución paliativa, e así, o desemprego neste segmento laboral tras a crise do 2008 foi maior que nunca, facendo que as súas  perspectivas de reinserción se  estancaran e que unha gran maioría dos afectados  quedasen definitivamente excluídos do mercado laboral e repercutidos  no importe da súa pensión en mais dun 45% do que lle correspondería de non truncarse as súas expectativas   polos efectos  dunha  mala praxe política.

Sabido é que o tempo de interrupción   da actividade profesional   de calquera traballador, é unha temporalidade que a todo efecto está excluída oficialmente da  súa vida laboral,   pois o  contido da mesma só inclúe os períodos activos, e excepcionalmente  limitadas fraccións da súa permanencia no desemprego,   sendo  ese ciclo  agrupado o que conforma a efectos reais os seus anos de cotización  e establece o seu dereito   ou  non  a percibir unha pensión contributiva.

É dicir, que as interrupcións de cotización aínda sendo  alleas ao seu implícito,  paradoxalmente, se  son aplicables como penalización no cálculo da pensión,   pois a pesar da incongruencia da súa utilización, as denominadas lagoas de cotización, contra toda racionalidade, si son utilizadas  para determinar  o importe neto da  prestación por xubilación.

Isto vén significar que  se está  procedendo  anómalamente   contra  os pensionistas que non puideron cotizar nos últimos anos, co agravante que os artífices de tan anacrónica medida   non son outros  que os propios políticos  que co seu indolente proceder foron  os  causantes da situación de precariedade    laboral  na  que se viron inmersos   os integrantes  deste colectivo de risco.

É por iso,   que por máis que se insista en atribuírlle  obxectividade á regra, o certo é que a súa aplicación produciu efectos aleatorios  e verificada   distorsión  dos principios de proporcionalidade e  contributividad, tal foi así, que na actual tesitura persoas con  equivalencia de nivel,   traballando os mesmos anos teñen  pensión diferente, e iso pola negativa alteración  xerada polas  lagoas de cotización, cuxa repercusión ocasiona significativos agravios comparativos como  beneficiar a afiliados que aínda  tendo  menos  anos cotizados  non estivesen afectados  por intervalos    de cotización

O  esperpéntico  é,   que despois dos malos tratos inflixidos   a este colectivo  que se viu dobremente castigado polas crises dos últimos anos e por tanto afectados  na súa xubilación pola repercusión das referidas restricións,   sexan excluídos agora das vantaxes que en corrección compensatoria puidéselle reportar a aplicación da norma reguladora  do  Ingreso Mínimo Vital 

PODEMOS en ciclo minguante

O controvertido acceso ao poder, a total ausencia de autocrítica e a negativa a reconducir a situación, son actitudes contrapostas ás que ilusionaron aos homes e mulleres que no seu día se incorporaron a Podemos.

Superado o groso  da crise sanitaria, as primeiras  enquisas  sobre a intención de voto  indican  que o vicepresidente do Goberno Pablo Iglesias é con moito o máis prexudicado por esta pandemia, pois a tendencia electoral á baixa da formación morada é de tal calibre  que aínda atendendo ás  estimacións máis favorables a repercusión do seu impacto   faría que pasase dos 35 escanos que ten actualmente aos 27 que alcanzaría no suposto de celebrarse agora novos comicios, co agravante que tan pronunciado descenso  de representación supoñería ademais  que o bloque da esquerda perdería a maioría fronte ao da dereita.

Tal circunstancia  é indicativa que  Unidas Podemos. xa non ten o apoio da maioría dos españois de esquerdas,  aínda cando Iglesias  non perde a oportunidade  de manobrar para  afianzar o seu liderado a calquera prezo, como así ocorreu tras gañar recentemente  Vistalegre III cun  pírrico  10% dos votos dos seus afiliados, xa que a maioría militante  nunha actitude de notorio  desencanto optou por manterse á marxe.

Pero esta deriva non é nada novo,pois xa comezou no  transcurso de Vistalegre II, cando a derrota dos defensores da vía do 15-M induciu un cambio irreversible na natureza da organización morada que tras aquela capitulación pasou a funcionar como un partido político tradicional dirixido desde a sala de mandos con man de ferro por alumnos instruídos nas Mocidades Comunistas sobre prácticas de poder interno que aplicaron con disciplina  prusiana os “notables” do aparello con Iglesias á fronte auxiliado por Echenique, Montero, Mayoral e Moedeiro, baixo cuxas ordes o envorco acentuou a escala de decadencia de Podemos. 

Desde entón a estrutura de funcionamento podemita axustouse estritamente ao prototipo dunha formación comunista de corte clásico, é dicir, establecendo unha composición marcadamente xerarquizada e  burocratizada en liña a impoñer a nova orientación e á vez laminar todo rastro do facer político dos seus antecesores, para cuxa configuración se asignaron cargos de confianza en “plural” correspondencia coas lealdades persoais prestadas. 

Afirmar para o efecto que do formato político de Podemos só queda a súa filiación de orixe, polo demais, consecuencia da súa toma por asalto converteuse nun hábitat politicamente  inhóspito onde o  leninismo de Iglesias impide calquera cohabitación cos proclives ao espírito do 15-M ao quedar sometida a súa hexemonía ao imperio das camadas de substitución do vello PCE, transformándose con iso na organización mais antidemocrática e  cesarista do país.

Na actual tesitura unha vez extinguidos os círculos, e  imposta a máis absoluta e férrea  verticalidade, como non podía ser doutro xeito  o novo   staff comunista mostrouse máis proclive en aplacar toda   reacción interna que preocupación real por dar solución á problemática social, nunha tendencia de achicar receptividade e acentuar salvagárdaa, unha actitude en correspondencia coa docencia recibida, máis orientada á intriga política que ao desempeño de funcións de goberno, o que á marxe dos seus   aleccionados e disciplinados   acólitos proxecta cara ao electorado unha imaxe pública de Podemos  deprimente e de nula receptividade,

Queda probado pois que  o transito ao comunismo ocasionou unha perda de referendo social que impide que o actual Podemos poida ofrecer ao electorado aquel proxecto de país que foi referente da súa propia xénese, tal é así que tras seis  anos de Podemos e nove  do 15  M, o impacto do  baixón sufrido en termos de poder institucional é de tal calibre que poñen en serio perigo a continuidade da formación política

A extinción efectiva dos círculos como ferramenta de participación e de relación activa da organización coa sociedade, impediu  cumprir a finalidade de  empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns que por tal motivo  deixaron de participar ou optaron  por abandonar definitivamente o proxecto por perda de entusiasmo, e todo  porque a gran maioría dos homes e mulleres que recalaron en PODEMOS inscribíronse na formación co ánimo de facer política de forma e maneira distinta, e iso é algo que para nada está a suceder a tempo presente.

Atrás queda o 15  M, das asembleas, do «non nos representan, mentres o actual PODEMOS pechado baixo sete chaves á participación directa, deixou de ser o azoute da caste e tras renunciar ás “novas formas de facer política” confórmase pola continuidade e por ser unha parte  inoperante dese Partido Comunista  decrépito e  extemporáneo, sen influencia algunha na vida política española, facilitando dese modo a continuidade e supervivencia dun Réxime decadente como o dimanante do 78.

Cúmulo de avatares que fixeron crecer a decepción de quen puido constatar como a idea orixinal de Podemos desvanecíase, unha frustración que se acentuaba en tanto electoralmente non só decaía nas urnas senón que aceleraba o seu esborralle, unha deterioración que non terá volta atrás en tanto se manteña no seu seo o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa aplicando a descentralización do partido para que as decisións tómense de abaixo cara arriba e non ao revés.

Con esta traxectoria o 12 de Julio en Galicia  a desfeita está servida  

Vía de auga por babor

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O contido  da  nova Lei de Protección da Infancia colisiona  de cheo co acubillo deparado  no seu día  por Yolanda Díaz ao  pedófilo de EU,  obstaculizando con iso o obxectivo  do Vicepresidente Iglesias de acadar un amplo consenso na súa aprobación polo Congreso.

O pasado martes  o Consello de Ministros aprobou remitir ás Cortes Xerais o Proxecto de Lei Orgánica de Protección Integral á Infancia e a Adolescencia fronte á Violencia, como  un texto que  implanta a obrigación de protexer  aos menores de idade, acorde ao establecido na Convención sobre os Dereitos do Neno, que foi aprobada pola   Asemblea Xeral das Nacións Unidas en novembro de 1989 e ratificado por España un ano despois, e que ademais de estar incluído no  Tratado de Lisboa é parte implícita da nosa  Constitución.

A finalidade  desta norma é establecer unha novo paradigma de prevención e protección común en todo o territorio do Estado fronte á transgresión  de dereitos que significa a violencia sobre a infancia e a adolescencia para evitar así que ningunha conduta poida quedar impune. 

Entre as múltiples e variadas medidas incluídas no seu texto toma especial relevancia os aspectos relacionados  co abuso aos máis pequenos no marco  da internet, pois a teor das  investigacións practicadas polos corpos policiais que vixían estes delitos constatouse   que no transcurso  dos  meses que levamos  de pandemia intensificouse a proliferación do material  pedófilo que circula polas redes, o que vén  indicar que os  pedófilos aproveitan a conxuntura  en que  os máis novos pasan máis tempo diante o computador para captar ás súas.vítimas, 

Di o vicepresidente segundo e ministro de Dereitos Sociais e Axenda 2030, Pablo Iglesias, que por tratarse dunha lei fundamental de protección  dos dereitos da infancia o goberno  envorcarase abertamente no trámite parlamentario para lograr que sexa “unha lei de amplo consenso”, pois ao seu entender as ideoloxías non teñen que separarnos á hora de contar cunha normativa que protexa aos  nenos e nenas fronte á violencia
. 
Iso debese ser un obxectivo fácil de lograr, pois á marxe  de cal sexa a súa índole todo abuso sexual é  execrábel, e moi especialmente o que afecta o ámbito infantil, por canto, o feito de roubar a inocencia a un neno, ademais do impacto traumático do momento, fai que quede maltreito para sempre converténdose nun adulto fracturado e con dificultosa  reconstitución.

Pero en boa medida a consumación do consenso   depende da calidade ética da representación política, e sobre o particular cabe indicar que aínda recoñecendo que  desde as institucións déronse pasos para previr a propagación  do abuso sexual a nenos, como así foi a instauración en marzo de 2016, do ‘Rexistro Central de Delincuentes Sexuais’ creado polo ministerio de Xustiza coa finalidade de protexer aos menores fronte á delincuencia sexual; resulta que xusto un mes despois da entrada en vigor do devandito Rexistro, o primeiro escándalo lonxe de estourar no ámbito do  hampa, contra todo prognóstico estalou na propia sede do Parlamento Gallego.

Cando nun feito insólito Axentes da Policía Nacional detiñan a un militante de Esquerda Unida ( EU) por manipulación e transmisión de pornografía infantil nun computador da institución, resultando para maior envurullo que foi a por aquel entón deputada da cámara galega  Yolanda Díaz quen lle acubillaba  e tiña colocado como asesor .na oficina parlamentaria.

Non cabe a escapatoria  de enmarcar o caso no contexto dunha actuación de ámbito privado, tendo en conta que o investigado  lonxe de exercer de mero administrativo desempeñou funcións de marcada connotación política, tal como candidato á alcaldía de Santiago, ademais de cargo de máxima confianza asesorando a Esquerda Unida en Ferrol e no seu Concello e tamén desempeñando o papel de asesor do Grupo Parlamentario de AGE

E todo  co agravante de advertencia previa, tendo en conta que  sete anos antes o  pedófilo en cuestión  foi  denunciado  por dous  militantes do partido que a pesar de achegar  testemuños  probatorios diante a agora Ministra Yolanda Díaz foron expulsados sen contemplacións da organización, aducindo   que difundiran graves e falsas acusacións contra EU de Ferrol.

Tal como déronse os feitos quedan moitas incógnitas por resolver, moitas explicacións que dar, pero a por aquel entón máxima mandataria de Esquerda Unidade e directa responsable política do acontecido, rexeitou de forma reiterada dar as explicacións públicas que a situación esixía, e que a súa condición política impoñíalle, chegando inclusive ao extremo de facer caso omiso á petición de esclarecemento instada polos seus socios de coalición liderados por Beiras.

Turbia  conduta que revela un comportamento que por  envilecido detráelle toda solvencia política e o que é máis grave sitúalle politicamente en “tácita complicidade” co  pedófilo, e por tanto, transfórmalle en responsable indirecta dos seus excesos.

Folga  dicir por tanto  que con semellante  curriculum  difícil vai ter o seu xefe de filas para ganduxar un consenso de referendo ao novo texto legal, que entre outras cousas establece o deber de denunciar este tipo de prácticas, é dicir,  xusto o que ela cala .poñendo en cuestión o bo nome  e a integridade que debe caracterizar  o facer político  da  xente  da  Esquerda.

Rematar dicindo que esta medida lexislativa é coñecida tamén como a Lei  Rhodes, en recoñecemento a un  pianista británico radicado en España, que sufriu abusos sexuais no seu país  cando tiña cinco anos. 
Xa que logo, sería recomendable escoitar o seu parecer diante o labirinto que envolve estes feitos

A dereita cavernícola

Na  Transición os  propios franquistas adxudicáronse  así mesmo unha "solución democrática" de gama baixa coa finalidade de brindala á sociedade en clave de reafirmación, sendo  o risco a perder esa prerrogativa o motivo do  actual estado de crispación.

Si ben é certo  que as forzas  progresistas ostentan o  Goberno, iso non indica de ningún xeito    que teñan atribuído  o poder, por canto este segue  en mans dos de sempre, é dicir, das forzas conservadoras que clandestinamente o están utilizando coa finalidade  de tombar  ao Executivo  de coalición  ao que tachan  de "  apócrifo " por ser oposto aos seus intereses.

Caso contrario, se certamente asumisen a súa lexitimidade  sería imposible de entender como a elite do franquismo non só continúa marcando as pautas do país, senón que ademais, mantense instalada nos altos estamentos do poder establecido, pois resulta probado que as mesmas familias políticas que movían os fíos do poder naquela época  pretérita, mantiveron a súa primacía durante a Transición e para maior despropósito seguen impoñendo a súa vontade a tempo presente.

Aspectos que redundan en corroborar que a estrutura de poder do réxime franquista ten  persistido e  amplificado no réxime constitucional, de igual forma que os membros da súa elite dirixente mantivéronse grazas á substitución xeracional efectuada polos seus herdeiros, aproveitando as posicións de poder ostentadas polas súas familias para así facer carreira utilizando as vantaxosas condicións políticas que para os seus intereses reportoulles ata o de agora a constitución de 1978.

Mentres isto ocorría, o conxunto da sociedade foi apartado de calquera ámbito de decisión política real,  que do mesmo xeito que en pleno  franquismo sufriu a peor parte, e todo, pola imposición do poder desta caste dominante que por encima do resultado das urnas é quen en definitiva impuxo ata  a data a súa determinación.

Esa actitude de prepotencia  vén indicar  que a ofensiva de acoso e derriba contra o Executivo de Sánchez non fixo máis que empezar, pois esa dereita que se  arroga a  titularidade  do monopolio do poder, de ver ameazados os seus privilexios  como agora ocorre é  cando  se  amotina no seu intento de impedir calquera cambio que supoña unha diminución nas  condicións da  seu statu  quo, creando se é necesario un clima de crispación política  que ademais de avivar o odio e a aversión deteriore o funcionamento institucional e  enrareza  o clima de convivencia.

Non se trata  dunha  reacción exclusivamente  política, pois a cruzada desatada contra a esquerda conta coa  activa participación de distintas  frontes, chámese xudicial, policial e mediático  e demais poderes   fácticos que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status como queda devandito.

A planificada  "estratexia do odio"  utilizada por Casado e Abascal contra o actual Goberno,  mais alá de corresponderse coa lexítima actitude dunha oposición  civilizada, por  desproporcianada está a xerar un panorama claramente  desestabilizador e hostil á legalidade democrática  que en nada axuda a crear o clima apropiado  para afrontar con ímpeto a saída da crise.

Difícil está a concordia  cando o  interlocutor é a dereita máis  cavernícola e autoritaria de Europa que ao “botarse ao monte” ten  inviabilizado  calquera forma de diálogo e negociación en vía a alcanzar o consenso.

Nesta tesitura ao Goberno de coalición de esquerdas  amparado  na súa lexitimidade e na maioría progresista que lle secunda debe proceder en consecuencia  e levar a termo o seu programa,  do mesmo xeito que  afrontar o deber  de “hixienizar ” as institucións do Estado  da “inmundicia” que queda do franquismo, pois  todo vén confirmar que a pesar do tempo transcorrido desde a Transición, e dos aparentes  flirteos coa democracia, o  protervo reflexo do antigo  réxime  máis que estar extinto e ser parte da historia segue mantendo plena actualidade e iso por saúde democrática  debe ser erradicado sen dilación .

Pois mais alá  do que se nos conte, aquel hipotético cambio que nos conduciría á democracia, foi un todo aparente, un obxectivo que nunca chegou a consumarse, porque o que verdadeiramente se produciu foi unha voadura controlada do réxime anterior, que non afectou de ningún xeito á solidez da súa estrutura e moito menos causou a súa demolición; sendo tal dedución perceptible ao profundar desde unha perspectiva histórica no procedemento sucesivo para a súa culminación.

É o  testemuño dos feitos quen corrobora exactamente o que sucede neste país, e que  vén referendar que lonxe de gozar de plenitude democrática prosegue absorbido pola esencia continuista do réxime anterior, unha realidade marcadamente perceptible, especialmente no plano institucional, onde a actual oposición conservador e o conxunto do  establishment de acompañamento agrúpanse interesadamente na defensa concertada do  neofranquismo como único modelo de organizar a sociedade.

Si dunha vez por todas   queremos  parar  a   involución  crecente  non queda outra  que frear en seco  a esta dereita  cavernícola .

Tempos convulsos

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ante a estratexia de desestabilización desatada contra o Goberno por sectores da clase dominante  co respaldo de  VOX e o PP, non cabe outra  que actuar sen contemplacións expurgando  de raíz toda relación  de continuidade  entre o franquismo e o réxime do 78.

O historial  do que foi  responsable da  Comandancia de Madrid da Garda Civil, coronel  Diego Pérez de los  Cobos , evidencia a falta de idoneidade  deste militar  para ostentar  o desempeño do cargo, pois  sabido era que durante  os seus anos de mocidade  flirteou coa extrema dereita española, a mesma que o 23 de febreiro de 1981 quixo derrubar a democracia, tanto é así que, vestido coa camisa azul con que se  uniforman os militantes de Falanxe, presentouse voluntario no cuartel da Garda Civil da súa  Yecla natal para poñerse ao dispor dos golpistas e  apoiar con iso o  levantamento militar capitaneado polo coronel  Tejero. 

Pero  os seus desencontros co réxime democrático van moito máis  alá  ata o extremo  de tomar  tinguiduras canto menos  alarmantes,  pois con anterioridade a esta odisea  involutiva, conxuntamente co seu irmán que posteriormente foi Presidente do Tribunal Constitucional, involucráronse activamente  na campaña polo ‘Non’ durante o referendo para aprobar a Constitución española.

 É dicir, que a Constitución que o coronel Pérez dos  Cobos combateu durante o referendo contra vento e marea  agora é a que defende como  valedor .

Na  folla de servizos consta que  foi  xulgado por torturas no   seu tenebroso paso por  Euskal  Herria e aínda  resultando absolto ao non quedar «acreditado» que inflixise malos tratos a  Kepa  Urra en 1992, resulta revelador  que os tres  gardas civís ás súas ordes e implicados nos feitos si foron  penados pola  Audiencia de Bilbao nunha das condenas por torturas máis duras que se lembran. 

Aínda que a  exemplaridade xudicial   dos maxistrados vascos  quedou  desleída  cando o Tribunal Supremo reduciu as condenas a un ano  para que posteriormente o Goberno de Aznar actuando en rescate   indultara aos tres condenados.

 Este sinistro personaxe ,  uniformado con tres estrelas de oito puntas volveu  saltar á palestra cando o goberno de Rajoy encomendoulle  impedir  ou na súa falta reprimir a  leñazos  o Referendo do 1-O  en Catalunya, e a verdade foi o resultado da súa intervención a fronte do operativo  tivo un eco mediático a nivel mundial que proxectou  unha funesta versión da nosa  democracia,  ao ver como nun colexio electoral unha anciá indefensa cunha papeleta na man , era golpeada repetidamente  polas forzas dirixidas para a ocasión  por este  endemoñado

.Que coa súa controvertida traxectoria o coronel de los  Cobos alcanzase as cotas de relevancia que ostenta na esfera armada  non di nada bo en favor da democracia, máis ben é unha proba evidente de que Franco deixouno todo ben atado, logrando  así que    para a súa promoción militar este fascista de berce suplise  o discurso falanxista e castrense daquela  ditadura que lle caracterizaba  polo postizo da  súa retórica democrática, que en si mesma,  é a antítese da súa verdadeira identidade.

Nada novo  baixo o sol, pois nesta democracia de aparencia,  os herdeiros dos vencedores da Guerra Civil son moitos máis nas cúspides do poder estatal, que non os herdeiros dos vencidos e esa realidade    por dura  que resulte sigue sendo a pauta dominante  sen que a efectos  reais  os presumibles cambios  supuxesen de ningún xeito a  desnazificación ou  desfasticización que esixe o país  como garantía de estabilidade democrática

Carencia que acentuou a batalla política no seo do núcleo duro do Estado tras a súa  destitución,  que derivou nunha  inaceptable ofensiva  da xudicatura e do instituto armado co visto e prace do  establishment cuxa finalidade de orixe  estaba dirixida expresamente  a tombar como fose ao  Goberno PSOE-Podemos,  co respaldo  dunha  "dereitona" sempre disposta a conseguir na caverna  o que lle negan as urnas.

Pero a gravidade  dos feitos aínda está por resolver pois a verdadeira alarma é que  o recentemente destituído coronel segue controlando a Secretaría de Estado de Seguridade, unha peza crave de Interior, da que paradoxalmente  manterá o seu dominio   porque os  opusdeistas que a conforman   obedecen ao seu  valedor aínda que institucionalmente fóra apartado da cadea  de mando,  e  por tanto  manterá intacto o seu papel de  filtrador en contra do Goberno  manobrando en favor  do PP e de  Vox como viña facendo ata o de agora.

Xa que logo, de non proceder coa celeridade e  a contundencia debida, a reversión ás súas orixes deste  experimento democrático está mais que servido

España en perigo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Co  Covid-19, os riscos para a saúde son tan obvios, e as súas consecuencias tan graves, que  hase de interpretar  a limitación de dereitos repercutidos como defensa da propia Constitución, que nunca como  unha estrataxema involutiva  ao estilo da dereita

.

Tanto o dirixente do PP- Pablo Casado, como o de  VOX- Santiago Abascal, son cortados polo mesmo patrón, e o feito que ambos se reivindiquen  como parte  de "a España que madruga", non pasa de ser unha tomadura de pelo , pois desde a súa maioría de idade toda a súa vida  caracterizouse  por comer do  pesebre institucional,  tendo en conta que nunca tiveron un traballo no sector privado nin en nada que non estea relacionado coa función  política, iso si, aínda que eles  nútrense das arcas do estado ,defenden contra vento e marea  a intervención  do neoliberalismo fronte ao público.

Estes dous elementos de escasa  cualificación  e ambición desmedida non coñecen por tanto máis ocupación que a política e en razón aos  pingües ingresos que lle reporta o desempeño  da súa actividade no cargo  farán o indecible para manterse en primeira liña.

Tendo  de matizarse   para  maior concreción ,que son o referente da dereita española, esa chusma  que  non soporta a democracia salvo que eles  gobernen, un afán protagonista que lles conduce a utilizar calquera  medida ao seu alcance  para conseguir os seus  escabrosos  obxectivos como resulta ser  a estratexia da crispación, a mesma dinámica coa  que  agora en plena crise do  Covid-19 tentan cargarse o estado de alarma e levar por diante ao Goberno  coa colaboración necesaria  dos medios de comunicación  ultraconservadores que en transo de desaparecer apúntanse ao bombardeo.

Que o  franquismo sociolóxico manteña tan notorio arraigo corenta anos despois do teórico final da ditadura, non fai máis que demostrar a baixa intensidade da nosa democracia, pero tamén denota que o conglomerado PP- VOX son en si  mesmo a  reactualización de anteriores ensaios da ultradereita hispana do  tardofranquismo coa que non se pode  condescender o máis mínimo dado o perigo que representa para a democracia  as súas intencións  involucionistas e o seu perfil  totalitario  para o Estado de Dereito

Todo vén indicar que a España da Transición  involuciona  vertixinosamente, á vez que un  facherío de novo cuño unido por emocións nostálxicas e campando ás súas anchas, se  rearma  ideolóxicamente ao amparo da escandalosa impunidade que lles reporta a estrafalaria  condescendencia do Executivo, posibilitando con iso o perigo de volver repetir unha situación que xa se viviu e da que todos coñecemos o fatal desenlace. 

Cuxos restos para vergoña desta democracia de aparencia aínda xacen mal enterrados nas cunetas dos camiños de España, pois os máis de 140.000 asasinados sepultados en fosas comúns con nocturnidade e anonimato é a cruel herdanza que nos deixaron os proxenitores desta tropa, que ao parecer, agora con idéntico credo tentan repetir a "fazaña" 

É por iso que resulta escandalosa a permisividade institucional e política cara a este novo rearmamento do fascismo, de quen alentando prácticas  regresivas están a poñer en risco o noso sistema de dereitos e liberdades; por iso é polo que de ningún xeito débese permitir a actividade política de quen non só poñen en cuestión a democracia senón que de forma sutil buscan a súa eliminación como último obxectivo, para así e en suplencia, instaurar un réxime de ideoloxía  totalizante desde onde seguir oprimindo a amplos sectores da sociedade como xa fixeron na súa anterior etapa á fronte do país.

Agora ben, a cousa vai mais alá, pois o  escoramento cara á ultra dereita é unha tendencia xeneralizada  no feudo do neoliberalismo conservador, que lles  conduce cara a idéntica deriva, que non é outra que exercer de  prosélitos do fascismo máis  recalcitrante, distante na súa concepción da moderación característica dunha dereita civilizada

Unha circunstancia que polo seu carácter de anomalía democrática non debe pasar desapercibida e moito menos quedar sen resposta, pois de non reaccionar coa máxima enerxía contra o virus do fascismo, os seus efectos destrutivos poden dar ao traste coa nosa convivencia, de aí a obrigación de espertar a conciencia cidadá e de activar os resortes de defensa do Estado democrático como freo a leste  embate reaccionario e  involutivo.

Todo o que está a suceder vén confirmar  que este país padece un déficit democrático  endémico que é reflexo do noso contexto histórico, da actitude encadeada que mantiveron a través dos tempos os poderes  fácticos e o séquito de mandatarios de acompañamento, que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status e excepcionalmente o dos adláteres que lles apoiaban e defendíanlles .

Abascal e Casado non son a solución de nada, pero si un perigo para o Estado de Dereito