PODEMOS, NA DISXUNTIVA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

De manterse o enfrontamento larvado entre pablistas e errejonistas,   Podemos, de ser un   auténtico fenómeno político e alternativa de goberno  derivará cara á súa ruptura e declive.

Ninguén que se postule como estratego da   esquerda,  debe esquecer  que o tránsito do anterior réxime ditatorial á nova realidade política  lonxe de conducirse  vía  ruptura produciuse  seguindo o mecanismo dunha transición de apaño, onde non se reparou na incorporación  de infinidade  de destacados membros do referido  sistema  á nova realidade política,  aos depositarios  do  legado histórico franquista; colectivo que mais que constituírse como un partido de extrema dereita no marco do novo escenario,  na década dos noventa sen renuncia aos seus acenos de identidade optaron por integrarse  no PP, e así conformar  conxuntamente unha confluencia estratéxica e sen fisuras, unha aposta de conveniencia  coa   exclusiva finalidade de repartición do poder e rendemento  electoral.

 E así, mentres a dereita  a pesar da súa diversidade concentrábase  nun só partido, o PP;  a esquerda, non só  fraccionábase entre varias frontes, senón que no seu ofuscamento empeñouse en malgastar enerxías e recursos para repetir a dinámica  de sempre, é dicir, reproducir o eterno drama da súa desunión  e contender  entre si, evidenciando  a súa  incapacidade  en consolidar  un proxecto común que sortease  a inconveniencia da   fragmentación electoral

Mais difícil, exponse reconducir a actual traxectoria  dos socialistas de Ferrán, tendo en conta que desde 1982 cando Felipe González, como submiso mozo dos recados do capital faise coa  Presidencia do Goberno, ao ser o momento  que entra en escena un   PSOE  de novo cuño, guiado e monitorado polo poder financeiro, e tal circunstancia, presupón o abandono da  loita de clases como motor da súa acción política, que delata a súa deslocalización da  esquerdas, e por tanto condición de representación  nesa esfera, sendo por iso   que toda interpretación distinta non vaia mais alá dun  mero intento de desvirtuar a  percepción da realidade. pois dificilmente  pode ostentar condición de esquerdas unha organización que exerce o papel de gardián da ortodoxia neoliberal

A falsa esquerda só pode mirar cara á  dereita, como así  explicitou a través do golpe de estado  consumado recentemente no seu propio seo, coa única  finalidade de facilitar o goberno a Mariano Rajoy; para así  sen dar voz á súa militancia  cumprir a  decisión tomada con anterioridade polas  elites oligárquicas na súa estratexia  de obstaculizar a conformación dun goberno alternativo e de progreso coa participación de Podemos como esquerda real, unha arrevesada  determinación que o partido socialista  tenta  versionar agora como  unha decisión  atinada e inevitable.

Unha manobra  que a formación  morada debese  explotar ao máximo denunciando   os  daniños   efectos desta   artimaña no caladoiro electoral dos intrigantes, coa finalidade  de persuadir  aos  seus votantes dos desaconsellables efecto  da súa continuidade

Pero cando a cúpula de Podemos debese envorcar os seus esforzos en consolidarse   como alternativa real, e exercer  sen fisuras unha oposición responsable que lle reportase fiabilidade   e achandase o acceso  ao  poder político a medio prazo, resulta que contra todo prognóstico  é a súa  fractura interna quen  toma o papel protagonista aireada aos catro ventos  polos dous principais dirixentes da formación, constatando coas súas liortas  a existencia dunha  crise ideolóxica de difícil resolución  , e o que é  mais grave, a constatación de estar a incorrer  en idénticas prácticas que por inadecuadas foron tema de reprobación aos seus adversarios  políticos

Evidenciando co seu discurso e forma de proceder  notorias probas de inmaturidade, non só asimilábel á vella política, senón que mostran  o noviciado dun partido de aluvión cuxa repercusión na súa controversia de fondo está a provocar fisuras no seu propio seo e transmitiir desconfianza á cidadanía, ata o extremo, de verse obrigado a aplicarse  idéntica autocrítica que a esixida pola súa banda aos demais.

Mal vai  o funcionamento de Podemos  cando a idea do duelo imponse ao debate fraterno,  e os seus máximos mandatarios suplen a vía do  dialogo persoal por agres insercións  en medios  e redes sociais que por ser a antítese do dialogo representan unha  actitude de controversia  que  pon de manifesto  a existencia  dunha  profunda división no seu seo, que ademais de non axudar para nada  ao arranxo dos graves problemas  que vive o país, acentúa o risco de división entre os dous sectores enfrontados  á vez de minguar afinidade simpatizante,  e por tanto, rebaixa no  substancial as expectativas  electorais  dos seus mellores tempos.

É por iso, polo que o partido  morado ven a celebrar  o seu terceiro aniversario sumido na súa propia miopía  e envolto nunha  aguda disputa, unha dinámica de confrontación   entre dous modelos contrapostos, que de non mediar  consenso previo e impoñerse a  sensatez, os acordos  congresuais de Vistalegre 2 tomarán formato de papel mollado, e o futuro da organización frontista terá os días contados 

E A POLÍTICA FÍXOSE OFICIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Circunscribir a función política ao exclusivo ámbito da actuación institucional con deserción expresa á mobilización popular, é renunciar á esencia democrática e converter o seu labor en oficio.

A función política que pola súa relevancia debese estar desempeñada por persoas de probado talento, por representantes que fixasen  a solución dos problemas da sociedade como obxectivo preferente, polo xeral, está a ser exercida por quen na súa ambición tenden a apartarse de tal finalidade pensando máis na súa propia supervivencia que no ben común, sen  reparar o mais mínimo  en contravir as súas promesas electorais ou en facer o oposto do contido dos seus programas, unha actitude onde a exemplaridade, a ética e demais valores brillan pola súa ausencia, facilitando con iso cancha aberta á política  do oportunismo, o erro e o embuste.

Non sendo de estrañar por tanto que aos ollos da sociedade, a nefasta actuación sostida pola nosa clase política situásese durante meses consecutivos  como terceira preocupación nacional; polo menos isto é o que reflicte de forma iterativa o barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), dando a entender con iso  que nos tempos que corren a actividade política está desacreditada, e que os seus compoñentes,  mais que representar unha solución convertéronse nun dos nosos  maiores problemas; evidenciando  ademais a sondaxe a través do seu resultado,  o pernicioso efecto  entre o seu  escaso nivel de eficiencia e o auxe na mediocridade dos seus membros, un risco que facilita desde a inferioridade a tendencia á profesionalización da acción  política e con iso o  manexo clientelar da administración pública. 

O ascenso dos profesionais  da política faise cada día  mais prolífico, sendo abondoso o gremio dos "políticos de berce", desa confraría de militantes  que parecen ser nados na sede do seu partido,  sen ter no seu haber mais vínculo  laboral coñecido  que o mantido en exclusiva e de sempre coas súas  siglas de pertenza, ás que por tanto, defenden  en correspondencia  mais alá que o interese xeral, un factor de dependencia que induce por tanto   á desconfianza,  pois malamente pódeselle outorgar fiabilidade política  a quen trata de facer dela a súa actividade permanente  e a súa persistente fonte de ingresos; por canto dita determinación  é incompatible  co  exercicio de dar servizo á comunidade.

Susana Díaz e Patxi López como eternos asalariados institucionais, coa súa táctica en perpetuar  a súa continuidade na elite custe o que custe, son portada do catálogo dos salientados políticos profesionais e do seu hábito de conduta, que á marxe da súa pretendida condición distintiva temos  de uniformar  en comportamento   a teor  da idéntica cantilena ofrecendo   un cambio político en vantaxe do  conxunto da sociedade, cando o   testemuño da súa  función executiva  revela de xeito evidente que ambos  só tratan de enganar mediante un cambio de maquillaxe  para que en definitiva a cousa  siga igual.

Pois a súa única finalidade tras o halo das súas demandas, é  lograr permanecer na política como actividade lucrativa  ata a xubilación, é dicir, garantir a todo custo  a súa permanencia in eternum nese foro,  asegurando un  proceso de ascenso  continuo ata alcanzar a maior relevancia sen necesidade de traballar noutra actividade allea.

Referente extrapolable  a un amplo sector da familia política  e motivo  da baixa reputación que envolve  á actual clase dirixente afectada nas últimas décadas por unha constante deterioración e cuxos efectos, acentúan a proclividade cara a políticos ignorantes ou corruptos, impedindo con iso que o desempeño da actividades sexa exercida por persoas honradas e profesionalmente competentes, o que contribúe a unha progresiva degradación da nosa clase política, cuxa repercusión  fai  que o noso país siga a ser unha inmensa esterqueira, e que a rexeneración democrática da súa vida pública siga amater a condición de materia pendente, sendo difícil  por iso  que unha colectividade íntegra, con criterio propio e altura  de miras poida seguir soportando por mais tempo este proceder.

De aí o perigo de non reaccionar de forma combativa contra a tendencia expansiva á profesionalización da política,   pois a súa masificación e o carácter acomodaticio dos seus integrantes fai que a burocratización  e a afanosa concentración  política dos seus afíns no foro das institucións, contribúa á deterioraciòn por esgotamento da conflitividade social e o efecto   que a súa repercusión xera  ao   facilitar que se perdan gran parte das conquistas sociais  que logradas en anos previos mantéñense  na actualidade.

Sendo por iso , que a cidadanía no seu conxunto, como responsable  última do  aldraxante espectáculo que veñen ofrecendo os membros da clase política proclives á súa profesionalización , pola repercusión  dos seus lesivos  efectos, estea obrigada a proceder en corrección, e de forma  deliberada e contumaz impedir  a proliferación de tal tendencia en aras a reconducir a situación e lograr así que a eficiencia, a honradez e a xestión pública impóñase  a a vergoñentas actitudes políticas

O CREPÚSCULO DOS MASS MEDIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando os medios de comunicación de masas  son empregados como armas de destrución informativa,  a súa condición  de portavoces da Opinión Pública deixa de selo  en razón  ao seu propio  desprestixio.

Expresar o que un pensa é simplemente facer o correcto, é dicir, manter  unha actitude  que nada ten que ver con dicir o que convén,  e moito menos, con recrear  a apetencia auditiva do interlocutor, pois en todo momento  o congruente  é proceder con coraxe e valentía á marxe da aceptación ou rexeitamento que a túa opinión xere nos demais, sendo procedente traer a colación respecto diso o considerando  de George Orwel no que  refería, que a liberdade de expresión é dicir o que a xente non quere oír.  

Agora ben, deixando de lado a esfera das  ideas persoais, e situándonos  no ámbito  dos comunicadores de información, cae de caixón que o patrón de conduta non pode de ningún xeito manter analoxía  co anterior,  pois no  exercicio xornalístico  non cabe  ser cativo dun mesmo,  tendo en conta que  o desempeño desta  actividade  leva implícita a prospección dos  acontecementos,  para desde a obxectividade e o rigor ,lograr  discernir a verdade da mentira para unha vez resolta  esta premisa  de forma  enteiramente independente, sen   presións nin coaccións  exercer  libremente o xornalismo coa máxima fiabilidade posible.

Pero corren malos tempos para o disciplinado desempeño  de tal   actividade, e iso,   en razón a vínculos    de dependencia que representa o feito  que a   maioría do establishment mediático  e donos dos medios de comunicación  manteñen como obxectivo  o  control sistemático e efectivo da información, o que limita  a neutralidade  no labor da función  dos profesionais do gremio,   que por imperativo,  máis que instruír a verdade,  a súa actividade está  subordinada ao cumprimento  das  estratexias de comunicación corporativa ditadas por quen son   realmente os propietarios  do sistema,  daqueles  medios de difusión  que teñen establecido como   principal obxectivo escravizar e  conducir a opinión pública acorde ao deseño dos seus criterios.

É destacable o feito que cada día  os   medios de comunicación están en menos mans, un feito  que ademais de non ser saudable para a práctica xornalística tampouco  o é  para a democracia, tendo en conta que  a libre concorrencia  no negocio mediático  sen  limitación de incompatibilidades, favorece que a información e a liberdade de expresión estean subxugadas á manipulación dos intereses bastardos duns investidores que mais que albergar vocación cara á actividade utilizan o seu dominio como estrataxema para favorecer  a consecución do seu principal obxectivo , que non é outro que a consecución do control  total  do poder  político e económico.

A degradación  da situación é alarmante,  tendo  presente que os medios de comunicación de masas forman parte da vida cotiá da cidadanía e da súa relación co sistema político, por iso é polo que toda alteración que trastorne a esencia do xornalismo  como  busca e posterior difusión dos feitos, supón unha descapitalización  da súa función orixinal como garante da liberdade de expresión, de control ao goberno dos demais poderes establecidos;  circunstancia que por tanto,  debe ser concibida como un proceder involutivo que tense de combater por todos os medios, en razón ao negativo efecto da súa repercusión  na continuidade de expectativas da cidadanía e na pervivencia dos seus propios dereitos.

O xornalismo está sumido  na peor  encrucillada da súa historia, unha circunstancia  que sumada á falta  de credibilidade  e á ausencia do  sentido de oficio fai que a   profesión xornalística atravese un dos momentos máis críticos dos últimos tempos, causado todo iso, ademais de polos efectos da crise xeral, pola  perda de imparcialidade e a renuncia expresa á función profesional e o axuste en suplencia   aos cambios na liña informativa ditada  polos  intrusos propietarios dos medios, en liña a permutar  o código deontolóxico polo impropio procedemento de transcribir aventuradamente comunicados, declaracións e demais noticias sen medir o alcance  da  súa fiabilidade, outorgando   rango de feito certo aínda a risco    de estar a reproducir mentiras como vén delatando  o proceder cotián.

Resulta  reprobábel  a función de quen acomoda  a verdade informativa recollida na  rúa aos desexos  do medio de comunicación, por constituír  tal manobra unha das violacións máis humillantes para o  quefacer xornalístico, pero o verdadeiro descrédito profesional do gremio ten de adxudicarse  a quen ostenta a condición de estrelas mediáticas, eses persoeiros acuñados con distintivo de calidade na mass media a pesar de ter demostrado coas  súas prácticas circenses ser a antítese do xornalismo, por canto a falta de escrúpulos no seu proceder dá paso  ao acoso e o envilecemento que mesturado  co insulto e a provocación transforman o que debese ser unha digna profesión en lixo mediático, e aos seus protagonistas,  en esperpentos da súa propia estulticia.

Un fenómeno de deterioración profesional que resulta ser a orixe  e motivo  da total perda de crédito, e factor determinante da paulatina asfixia que sofre quen exerce de forma decentes  a  actividade  xornalística.
https://soundcloud.com/galdo-fonte/o-crepusculo-dos-mass-media

O PSOE DÁSE DE BRUZOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A  capacidade que se arrogan  os membros da  cúpula do PSOE para decidir, entra en colisión directa coa súa negativa para deixar oír a voz da  militancia, un  paradoxo  que ademais  de conferirlle nula  fiabilidade orgánica, vén situar ao partido ao  bordo da quebra

A secuencia intercalada de gobernos  socialdemócratas e de corte  neoliberal son o referente político  que caracteriza os últimos 35 anos da nosa historia recente, e factor  causante da  instauración   dunha   democracia de baixa intensidade, cuxa consecuencia  é o motivo polo  que   actualmente o país está sumido nun estado  de inflexión ética, política , económica, laboral  e territorial sen precedentes. 

Circunstancia  descritiva  de incapacidade de ambos os integrantes do bipartidismo para conducir  o país cara a camiños de perfeccionamento e prosperidade, por canto, a contrastada  subordinación  do PP e o PSOE aos   círculos de poder económico, impediu toda posibilidade   dun  cambio a positivo, e iso,  en razón  á perigosa conxunción  entre o diñeiro  e a política  no contexto  dunha contorna  onde  os mercados perciben  aos gobernantes como os seus servidores, e estes, por acto reflicto adxudican á cidadanía o papel post electoral  de meros espectadores.

Unha actitude determinante para  situar o foco da sospeita  sobre .a totalidade  dos membros  desta  dual orbita política, que por abandono  de autoridade  e permisividade,  facilitaron  que o control do aparello  do Estado e  do Goberno  repartísenllo ao seu antollo entre os especuladores dos mercados e os lobbies financeiros; aspectos que ademais de acentuar a  deterioración  da  nosa lastrada democracia reduciu a mínimos  o  prestixio e a credibilidade da función política.

A abstención do PSOE que facilitou  a investidura de Rajoy e a axitada  deriva  que  tal decisión  xerou  no foro da esquerda socialdemócrata, evidencian a absurda predisposición do oficialismo do Partido  Socialista a paliar a caída electoral do conxunto do bipartidismo  a través dunha fusión estratéxica de conivencia coa  dereita política, para proceder en agrupamento, na súa dinámica  de seguir  achandando  o camiño aos mercados.

 Todo un referente de comportamento pactista  que ademais de imbrar a revisionismo ideolóxico, frustrou a confianza depositada polos seus electores, delatando con iso a súa  ostensible natureza  de ser un   partido descabezado e desnortado, que deixou de ter futuro polas actitudes da  súa propia ambigüidade política  e as  contradicións que lle conduciron á dicotomía   de reivindicar a  hexemonía  de esquerdas  ao tempo de manter avinza política  co PP e C`s, no seu afán  por versionar  un novo consenso en liña   co  que desde  a transición  conduciunos á convulsa situación que agora padecemos 

Cando o chamado   a poñerse   á fronte da transformación que o país require,   liderando para o efecto unha fronte ampla de esquerdas,  máis que proceder en consecuencia opera xusto á inversa  por renuncia  expresa dos compoñentes  da súa elite política, con tal  posición de continuísmo,  demostra  non  estar resolto a afrontar transformación algunha, xerando con iso unha inxustificada negativa  que sumada  ás  súas tensións e  contradicións internas  sitúan ao PSOE como organización  nunha actitude   de malabarismo  político, que ademais de agravar  a súa descapitalización lle subtrae toda solvencia como activo electoral.

 Esta anómala dinámica  fai que actualmente  desde a esquerda,  resulte  extremadamente complexo suscitar  unha  alternativa ao goberno conservador, especialmente cando o espazo da dereita móstrase  exento de toda conflitividade ao mostrar  unha imaxe pública  de madurez e estabilidade,  acorde  á disciplina prusiana dos seus cadros militantes; pero moito máis arrevesado antóllase tal labor,  sabendo de antemán que as disputas  no seo socialista son maiormente expresión  do sector mais reaccionario,   dunhas  baronías de posición proclive a un xiro á dereita en práctica consonancia cos  obxectivos da burguesía e do Ibex-35, e iso a pesar que  tal deriva  implique o abandono da base  social do partido.

Unha actitude de subordinación ao capitalismo, auspiciada desde as filas do socialismo  polo sector do partido  que como infiltrados non reparan  en avalar e poñer en práctica as demandas dos poderes fácticos e do neoliberalismo,  en liña a dar continuidade  ás políticas de recortes e austeridade, ao mantemento  da privatización dos servizos públicos, a restrición dos dereitos democráticos, así como a vixencia  das   reformas laborais e a precariedade laboral. Unha posición  de referendo dos  valedores  da política burguesa  que apadriña Felipe González coa concertada finalidade de afianzar a hexemonía do PP, aínda a sabendas que tal determinación conducirá á desaparición  do credo socialista e á extinción  da súa  propia  organización.

Ante tal continxencia  cabe referir que a condición cativa imposta  ao  PSOE polos seus xerifaltes e baronías territoriais, desatou no seu foro unha crise  irreversible  que lonxe de resolverse acelera a súa  desvalorización; un proceder  que por lesivo   convida aos seus votantes   a optar por outra opción electoral alternativa no contexto da esquerda  real.

AS UVAS DA AUSTERIDADE

A actual crise non tivo a súa orixe en motivos empresariais de actividades afectas á economía produtiva, como tampouco en causas de carácter laboral, senón en excesos  especulativos da elite neoliberal.

Hoxe ademais do último día do ano é San Silvestre, unha data especial no calendario pagán, tendo en conta que chegada  a media noite as bruxas reunidas en aquelarre bailan espidas ao redor dunha fogueira, dando renda solta no seu transcurso á culminación de toda clase de feitizos  e rituais máxicos.

Pero que ninguén tema á repercusión destas prácticas de superstición e encantamento, pois o verdadeiro perigo transmíteno os nigromantes da política, eses agoreiros de fantasías que tentan vender como satisfactorio o fin de ano mais aciago dos últimos tempos,  e sen dúbida,  o que nos depara o  peor dos prognóstico para o  ano o entrante.

Esta medianoite por tanto  máis que de badaladas de exaltación  do ano que deixamos atrás debese suplirse por toques  de rebato  se facemos caso  do investido en contratación pública no transcurso da anualidade, por canto, a súa miserenta contía condúcenos a cifras inferiores ao ano 2009;  un esborralle  que para nada  hai que atribuír á  interinidade dun ano do Goberno en funcións, senón aos constrinxidos axustes impostos desde a UE na dinámica da tan recorrente conciliación cos límites que nos teñen asignado para o cumprimento do  déficit.

Cuantiosa diminución  que afecta  maiormente á execución de infraestruturas estratéxicas de gran escala,  que como ocorre no caso do AVE, forzarán axustes de periodificación impropios, que ampliarán a temporalidade das súas previsións ao  postergar con iso a súa finalización e aburar  así os prexuízos  derivados por  a repercusión  dos seus efectos  en aspectos relativos  á reindustrialización e a reactivación económica como dos sectores produtivos do  país.

Referente extensivo  a todos os ámbitos da economía, cuxo resultado vén advertir  que por mais mensaxes encomiásticos que se proclamen desde as filas do Goberno e o seu partido, o certo é, que pechamos o ano sumidos nunha crise permanente e xeneralizada, que non é outra, que a mesma que iterativamente levamos a remolque desde a súa eclosión no xa lonxano 2008.

Situación  que se manterá no tempo, polo menos, mentres o sistema económico  siga controlado polos  lobbies financeiros que manteñen o pleno dominio na súa exclusiva repartición da riqueza, e en tanto,  a nova esquerda emerxente  da indignación e a miseria, non logre superar o noviciado,  e con iso,  exercer como  poder político  efectivo,  creando límites dentro do sistema  aos  actuais desvaríos financeiros do capital;  pois sobra dicir, que quen creou ou toleraron a reiterada prorroga  á situación de crise están totalmente descualificados para sacarnos dela.

É por iso, que de manter  vixente  o nefasto sistema  neoliberal facilitando que o dominio implacable dunha elite económica siga impoñéndose á maioría cidadá, as medidas económicas de aplicación lonxe de favorecer a melloría das condicións de vida en xeral e o marco de liberdades, producirán maior quebranto  nos niveis de benestar, un retroceso na distribución da riqueza  e unha acelerada desocupación laboral ; aspectos que polo seu lesivo impacto  máis que ser acordes á celebración  dun  fin de ano xeran alarma  social crecente, que por integridade e sobrevivencia, é obrigado dirimir con prontitude  afrontando a verdade de fronte por dura que esta resulte. 

Expoñente do  fracaso  cultivado pola doutrina neoliberal e  as súas políticas de recorte e austeridade,  é  sen dúbida  a evolución histórica da débeda pública do país,  que  situada na actualidade no 100,5% do PIB, aumenta perigosamente desde o 2014 a razón de 7,75millóns  por hora, unha contía que por desatinada ademais de atragantar as uvas ao máis pensado, vén confirmar que despediremos o ano en peor situación que o empezamos, corroborando con iso que as políticas empregadas ata a data resultaron totalmente contraproducentes, cando o noso país non necesitaba  máis recortes, senón abandonar definitivamente o neoliberalismo  para reducir o desemprego  e a desigualdade como  clave de transformación  da economía de forma solvente e efectiva.

Xa que logo, de seguir  teimudos  en manter as políticas económicas implementadas ao longo dos últimos anos como saída da crise, estarase a poñer de manifesto non aprender dos erros, ao incorrer na utilización do medicamento incorrecto como resultan ser  as actuais políticas de restrición en recortes salariais e os severos programas de austeridade, que como queda visto, non remediaron en nada a problemática  económica; tendo en conta que  coa  continuidade da súa aplicación , tan só acentuará a inestabilidade ao tempo de agravar aínda máis a conflitividade social; un caldo de cultivo inapropiado para crear as condicións adecuadas a unha reactivación efectiva e responsable cuxa solución pasa irremediablemente pola substitución alternativa de políticas de reactivación crecemento 

Vaia pois nesta data un brinde para que tal posibilidade fágase un feito

A OUTRA CARA DO NADAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

No  Nadal  o consumismo invádeo todo, tal é así, que a gran maioría  non dubida en sumarse ao desenfreo do agasallo, favorecendo con iso  que  o espírito das Festas  perda  a súa esencia solidaria  entre os envoltorios dunha obscena incontinencia

Si aquel neno nado en Belén viñese ao mundo  nos nosos días, é  máis que  seguro que  en razón aos tempos que corren  e aos contratempos  que estamos a vivir, a sacra familia ao completo, por desafiuzamento, sería desaloxada sen contemplacións  de tan afamado portal; aos tres reis teríanlles o camiño cominándolles  retornar a oriente  e ata o boi e a mula    que  formaban parte da escena daquel soado lugar serían comisados e postos a poxa do mellor ofertante. 

Pois hoxe en día, se a humildade deixou de estar de moda, moito máis o espírito de solidariedade, e así, quen para a súa desgraza padece o infortunio social, para maior sarcasmo, ten por premio de consolación o amargo aguinaldo do desarraigamento e a marxinación.

Sen tratar de subverter o  perturbado ambiente do Nadal, sendo consecuentes debésemos enfrontarnos coa realidade, evitando esconder  a súa cara oculta  tras a xolda dunha harmonía figurada.

Situación dominante, que co propósito de non inquietar á nosa  conciencia, desvanecemos  interesadamente tras grilandas e panxoliñas, mentres que á vez, nun exercicio de negación pechamos os ollos,  evitando  neste tempo sensitivo darlle unha oportunidade á reflexión sobre a realidade da  nosa contorna social.

Convertemos o Nadal nun entroido  no que disfrazamos as nosas miserias colectivas tras unha máscara de amabilidade finxida, participando con interesado antollo nunha comparsa de hipocrisía e simulación, cuxa luxuriosa finalidade  non é outra que ocultar  a esencia da nosa autenticidade, caracterizada   por unha  soberbia desmedida e unha cobiza insultante.

Por iso é polo que, a debilitada  solidez  da situación  fai  que as contradicións derruben a estrutura do simulacro,  sendo referente de tal  evidencia o feito de ver as  rúas de calquera cidade  cubertas dun ceo intermedio de iluminación e ornamentación do Nadal e mentres  ese malgaste prodígase  mais alá do racional, os representantes  institucionais en mínimos de consciencia  ocultan a outra realidade, a concernente aos  incontables  seres humanos  que marxinados e  orfos de Constitución, vense abocados á laceira e a durmir na  rúa todas as noites do ano.

Aínda que tal circunstancia aparente formar parte dun escenario surrealista, a crúa realidade demostra a súa veracidade, que delata o indecente intento de ocultar as estreitezas de quen,  situados no suburbio da marxinalidade como consecuencia do deixamento  político e da voracidade dos mercados,  atópanse sumidos no mais infame dos desamparos.

Esa é a outra realidade, a estampa que non queremos ver, ese ambiente ingrato que ocultamos con coñecemento de causa  tras unha prefabricada maxia do Nadal, utilizada como barricada para camuflar intencionadamente as perversións da nosa  consciencia eventual, cuxa fascinada miopía négase a percibir o lado amargo que supón tomar razón  do esaxerado crecemento desa inxente masa de excluídos sociais, de familias desposuídas do mais elemental, sen fogar estable nin dispoñibilidade  de medios de subsistencia, co   agravante de fundar as súas expectativas  no horizonte  dun   futuro incerto.

Con todo, desta atmosfera do Nadal contaminada de escarnio; á marxe da sucidade moral xa referida , no contexto da  inocencia, quen vive o lado mais amargo desta celebración, son os nenos e as nenas, eses tolos baixiños que esperan ilusionados un recoñecemento ao seu bo comportamento, e quen  en boa lóxica pola súa idade, nunca   entenderán porque se equivocaron os reis  e os seus xoguetes cobizados foron  a parar a casa dos seus veciños, mentres eles, houberon  de conformarse cos non  desexados.

Pero aínda que por entendemento non son capaces de establecer as causas, si capacidade de relacionar os feitos cos seus sentidos e emocións, e ese factor de sensibilidade, será determinantes para converter aquela aspiración non satisfeita, nun sinal, que desde a súa tenra  infancia influirá de maneira   determinante  na conformación da súa personalidade.

É evidente pois que aquela celebración  de orixe relixiosa foi desposuída do seu sentido orixinal, e da man do laicismo social en alianza cos mercantilistas de novo cuño, transformaron a súa esencia  nun mero referente vacacional con desmedida tendencia   consumista,  pero cando a crise como parto non desexado dos  mercados invadiu o circuíto social, ese renovado espírito do Nadal o único que logrou, foi  agravar a marxinación e acentuar as diferenzas sociais, concepto  que resulta ser a peaxe obrigada por circular a velocidade extrema pola autovía dun materialismo desmedido.

OBSOLESCENCIA URBANÍSTICA E AFÁN RECADATORIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A pesar do seu desfasamento, a gran  maioría dos  Concellos manteñen activo o planeamento xenuino, coa exclusiva finalidad de asegurar o  nivel de recadación en concepto  de IBI.

A actual crise económica ademais de causar un forte impacto na cidadanía,  prexudicou igualmente ao segmento mais débil do tecido empresarial con autónomos e Pemes como referentes especialmente damnificados; impacto, do que tampouco se libraron os Concelloscomo parte mais feble  da administración pública, tendo en conta que a repercusión  dos seus efectos foi o detonante que fixo  estourar  a burbulla inmobiliaria que causou na esfera local unha forte convulsión como consecuencia  da notable redución das solicitudes de licenzas de obras para novas construcións, cancelación de convenios urbanísticos e outra serie de trámites polos que a Administración Local ingresaba inxentes recursos económicos nas arcas municipais con destino ao financiamento de actividades  de matiz non necesariamente urbanístico.

Tal foi  a repercusión dos seus efectos , que a recadación actual  relativa ao Imposto sobre construcións, instalacións e obras (ICIO) é inferior ao ingresado vinte anos atrás; aínda que para paliar tal desaxuste deuse entrada en escena á burbulla catastral, en formato compensatorio da picada da burbulla inmobiliaria, como así evidencia o feito que en idéntico período, o IBI, a través de revisións catastrais impropias, disparásese na súa tendencia alcista  mais alá do 235%, ata o extremo de alcanzar no seu cómputo recadatorio un porcentual superior  ao 30% do orzamento xeral dos municipios.

Unha desmedida e abusiva repercusión,  tendo en conta que desde que estalou a crise, o valor da vivenda mantivo unha constante depreciación, e con todo o IBI que grava a propiedade inmobiliaria, non deixou de engordar ano a ano, un anacrónico incremento que permitiu  elevar a presión fiscal aos inmobles urbanos e, polo tanto, aos cidadáns, e que para maior complexidade toma carácter dun  imposto case universal, xa que este é un país, onde ao redor do 80% dos fogares están conformados por unidades familiares propietarias de vivenda.

Esa tónica marcadamente recadatoria fai  que actualmente o urbanismo municipal atravese as súas horas máis baixas desde a transición e non tan só pola contracción  impelida  pola crise, senón especialmente, polo empeño en manter tan excedida  fiscalidade sobre un esgotado modelo territorial, cando a inexistente presión urbanística recomenda  xusto o contrario e o alcance do seu contido difire nos substancial de ser coherente coa reactivación económica como coa minguada capacidade de renda da  cidadanía.  

Sendo por iso que agora, sen que  caiba dilación, toque recuperar o tempo perdido e corrixir os erros levados a cabo ao amparo do urbanismo "desarrollista" de épocas pretéritas, afrontando para o efecto, un cambio de patrón urbanístico e de intervención territorial que pola súa condición resolutiva permita  o maior aproveitamento dos recursos do seu ámbito  e reduza á  mínima expresión os seus efectos  negativos, a través da posta en práctica  de políticas   sobre ordenación do solo que desde a transversalidade conteñan ingredientes participativos que permitan aflorar  novos modelos de xestión e unha dialéctica urbanística renovada; pois sen darse  esa premisa, folga dicir, que  toda retórica  sobre o cambio na función política, mais que facerse visible pasará a formar parte da esterilidade.

Cambios necesarios do escenario urbanístico, que demandan á súa vez a reforma en profundidade do sistema de financiamento das facendas  locais, tendo en conta  que  a mesma non debe pivotar en exclusiva sobre os actuais parámetros de aplicación territorial, por canto, o  axuste da delimitación do espazo urbano clasificado  á realidade do necesario, obriga a modificar os relatorios catastrais, cuxos valores, a tempo presente, como xa queda devandito superan os prezos de mercado como consecuencia da nociva repercusión que a crise inmobiliaria provocou entre a oferta e a demanda; unha circunstancia que inducirá  a corrección á baixa do correspondente  censo fiscal  en adecuación ao teito potencial do plan urbanístico resultante.

                                  

Nada xustifica a continuidade  desta anómala situación, resultando necesario por tanto, afrontar sen mais  demora alternativas de regulación correctora,  pois o urbanismo do século XXI ten de supoñer unha ruptura coa versión de planificación que deu orixe á explosión da burbulla inmobiliaria, tanto nos seus aspectos técnicos, xurídicos como financeiros; posto que  o maior obstáculo para a evolución municipal radica na continuidade do obsolescente modelo urbanístico e o excesivo peso da fiscalidade local sobre o mesmo.

E iso é así por razóns obvias, pois se a ordenación territorial continua mantendo o seu excedido dimensionamento e prosegue a incorrecta  repercusión  da  fiscalidade local sobre bolsas de solo chamadas a ser excluídas da delimitación so solo urbano, por mais vontade renovadora que manifesten os gobernos de progreso fracasarían no seu intento de cambiar as cousas, pois tal limitación impedirá asegurar a racionalización do planeamento  o que obstaculizará  o cumprimento de obxectivos  políticos de vangarda.

ELES SON OS POPULISTAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Quen se erixe en defensor das políticas publicas de austeridade, secundando  a versión mais radical das grandes corporacións neoliberais e exerce   como avalista  político  do desmantelamento do Estado do benestar, non ten conferida  atribución moral  para tachar de «populistas» aos seus adversario.

Cando os liberados da  cousa pública,  que  ao non estar á altura do cargo   debesen dimitir antes de volver ás  urnas, envórcanse en utilizar de forma reiterada o concepto"populismo", fano, sen importarlles o mais mínimo o  significado real de tal  termo, que si, en gardar disciplina  ao papel encomendado  polo establishment económico, político e mediático para crimenalizar toda opción política que desafíe os seus intereses, para así, aproveitando a conxuntura tomar  vantaxe da situación  e seguir  limitando  as opcións políticas da cidadanía ao trasnoitado bipartidismo; pois máis aló dese mal intencionado comodín de distracción  dos seus atropelos, o certo é, que non existe ningunha "ameaza populista" á espreita.

Se de forma  reiterada o goberno  de quenda incumpre as súas promesas nada máis tomar posesión, e para maior abondamento tampouco se facilita a chamada ás urnas da cidadanía  á hora de resolver as decisións maiúsculas do país como resultaron ser  os  rescates bancarios, as cesións de soberanía, as políticas de recortes ou os cambios constitucionais de onda repercusión  como o relativo ao do seu artigo 135 ; cando iso ocorre facendo que  o corte  de mangas sexa quen domina o escenario político  e en ningún caso imponse á mais elemental práctica democrática, a ninguén debe estrañar que a  frustración e perda de confianza motive que os tradicionais  partidos políticos teñan entrado   nunha crise da que dificilmente poderán recuperarse

           

Tal circunstancia  creou  o caldo de cultivo apropiado  que deu entrada en escena  a novos partidos que, desde a pluralidade ideolóxica, optaron  por romper o bipartidismo dando  maior protagonismo á sociedade civil e as minorías, sen que para tal reacción caiba a denominación de "populismo" pola carga de rexeneración   democrática que trae consigo a súa procedencia,  e porque na actual  situación, os membros do turnismo histórico  non poden xa atribuírse a defensa do interese xeral, por canto a  crise de lexitimidade que arrastran  ademais de representar un risco para a estabilidade  do propio sistema, resta total confianza no seu   artificioso  Goberno de confluencia  facendo que nada funcione correctamente.

Pero se certo é que o bipartidismo está máis que  morto, tampouco se pode  negar  que a gran coalición entre o PP e o PSOE  estea mais viva que nunca, e iso  como feito  verídico,  lonxe de conducirnos  cara á   segunda transición, para desgraza colectiva  recolócanos  na restauración da primeira, e dicir, facilita a continuidade do  modelo promocionado  polo séquito do  IBEX en liña a manter o seguidismo, o que impide pararlle   os pés ao neoliberalismo no seu brutal e salvaxe avance.

Para os actores do presente guión,  a súa singular  concepción  do    "populismo"  agrupa  a todo o diverxente do seu postulado e ao oposto á  ideoloxía neoliberal, por iso é polo que os decididos a incumprir o que prometen,  para derivar responsabilidades dos seus actos,  non reparan  en botar man  dos manuais máis acreditados da manipulación política e acorde aos  seus canons, nun exercicio de colmo da desvergoña non dubidan neste caso en converter      a Podemos na estrela da festa populista, divulgando interesadamente  infundíos nun intento de devaluar  a súa integridade  e a súa solvencia política.

Ao parecer  para este a gremio de "inmaculados" do  poder,   o populismo é unha  arma que lles serve para unha cousa e  xusto para a contraria, sendo por iso que utilizan a súa aplicación como lles convén  e sen coherencia de tipo algún, por iso é polo que  co seu uso e abuso   non só produzan confusión senón que en plano político recrua o   enfrontamento  e pecha acceso á vía do diálogo ; efectos secundarios  cuxa  repercusión non lles preocupa  o mais mínimo, tendo en conta que  a súa  auténtica finalidade non é harmonizar a vida política  senón   acentuar a confusión  metendo no mesmo saco  ás  forzas progresista  coa ultradereita máis reaccionaria e xenófoba, aos só efectos de elevar a certo a falacia que  os «extremos se tocan»  co único  propósito de tirar partida da confusión

É por iso que a  aplicación terminolóxica  do populismo   por parte da confraría neoliberal  trae consigo un transfondo manipulador e demagóxico, tal cal  evidencia  a finalidade  da súa propia  intención , o que equivale a confirmar que estamos ante   o epíteto que os profetas da apocalipse dos demais  utilizan   para ocultar as súas propia antiloxía,  pois ao   xulgar pola  súa acción política, nula  exculpación  pódeselle outorgar aos que coas súas prácticas  fanse acredores  do mais reprobable dos  populismos,  que non é outro  que o exercido a través de enganos desde  a cúpula do poder,   por un Goberno  que contravindo as súas promesas electorais, ademais  de perder toda  lexitimidade pola corrupción, é referente  do desemprego  e a desigualdade, como adaíl  dos recortes no estado do benestar e outros moitos

Non sendo por tanto de recibo que os artífices  de erosionar a reputación do país en motivo por centos de obxectivos particulares, que os verdadeiros  ideólogos do populismo teñan a desvergoña  adxudicar tan  nefasta condición á quen loita por un proxecto de país centrado nos dereitos humanos e únicos  defensores do interese xeral  

6D: NADA QUE CELEBRAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedi

Cando ademais de obsoleta, a  Constitución xa non se cumpre  e os poderes públicos non garanten os dereitos sociais que proclama, a situación  obriga  a súa adecuación á  realidade emerxente , que nunca , a cerimoniais de reafirmación  institucional. 

Da actual Lei de Leis, cóntasenos que foi redactada coa finalidade de facer dela a ferramenta de estruturación xurídica do Estado, un relato que difire no substancial da realidade, tendo en conta que o verdadeiro obxectivo da Constitución do 78 como filla bastarda da dictadura, foi a restauración da monarquía, ao tempo de manter intactas decisivas estruturas do franquismo co propósito de blindar como intocables ao sector financeiro e  a elite empresarial, como tamén  a impunidade  e o esquecemento  para os crimes do anterior  réxime.

E todo orquestrado desde o exclusivismo  dunhas  formacións  políticas concretas, con total exclusión participativa dunha  cidadanía á que non só situose á marxe de toda intervención, senón que mesmamente,  foi tratada  coma se dun colectivo perturbador tratárase.

E daqueles vimbios estes cestos, non podéndose  producir por tanto outro resultado  que unha Carta Magna de inútil funcionalidade para o interese xeral, que con todo, proporcionou favorables resultados nos  intereses  dos autores intelectuais da mesma, é dicir, dos  dous partidos políticos que en alternancia viñeron conformaro  avoengo do poder, a través de prácticas  constituíntes  pouco ortodoxas que deron ao traste  co principio fundamental que debe preservar  todo marco constitucional que se prece,  coando así no  seu contexto  unha versión adulterada e aleatoria  da separación de poderes, para desa forma , exercer libremente a colonización bipartidista do réxime, aínda e cando tal desatino restou eficacia ao seu contido á vez de xerar degradación no funcionamento das  institucións e por derivación  na marcha do sistema, cuxas consecuencias repercutidas,  non foron outras que a proliferación da corrupción e a total ausencia de democracia representativa

Iso é a causa de que a actual Constitución sexa un todo inservible, por pésima, obsoleta  e inoperante, e por tanto,  razón sobrada  para refugala e afrontar un Novo Proceso Constituínte  que permita iniciar no país  unha etapa de auténtica democracia, máis aló do  esperpento que levamos padecendo  por imperativo da ralea política dominante, para así, desde un envorco á situación  poñer as institucións ao servizo do pobo, e con iso,   deixar sen efecto o trato preferente outorgado  aos intereses da elite económica, e desde esa premisa, partindo da separación efectiva dos tres poderes do Estado, tras o correspondente debate e participación popular, culminar coa elaboración e ratificación dunha Nova Constitución.

Sabido é que un proceso constituínte difire no substancial dunha reforma constitucional, e non tan só no referente ao alcance  e magnitude do cambio, senón especialmente,   polo diferente protagonismo que exercen  os cidadáns entre un e outro escenario, pois mentres na  reforma constitucional o seu papel limítase a pronunciarse sobre un contido xa concertado, o proceso constituínte  require da  súa función protagonista e da súa participación activa, correspondéndolles a eles por tanto, decidir quen e como debe cambiar a Constitución, e todo  isto remitido ao uso da súa liberdade e a súa conciencia.

Por tanto, agora cando o próximo día 6 de decembro cúmprense  38anos  desde  a ratificación en referendo da  que fose norma suprema  do ordenamento xurídico do país, asumindo  que o paso do tempo  transformou o seu contido no maior engano sufrido polo pobo español en toda a súa historia, a reacción en primeiro termo non debe presentar dúbida algunha  tendo en conta que  a recondución da situación  pasa inexorablemente porque os cidadáns  optemos por tomar a  substitución xerárquica  en aras a cambiar a degradante realidade que estamos a vivir, pois ou ben decidimos  ser os protagonistas do cambio necesario liderando un proceso constituínte,   ou  asumimos  como ata agora   a  tutela de unha minoría dedicada a defender en preferencia os intereses espurios do séquito podente.

Cando a precariedade xeneralizada e  o malestar colectivo da cidadanía deixa traslucir o derrube  do modelo de Estado, nin cabe  espazo para a continuidade  nin moito menos razón  argumental para seguir reproducindo  secuencia do inservible, e ao resultar obvio  que na actual  conxuntura a vixencia  da   Carta Magna  ten esgotado o seu percorrido, antóllase  obrigado arrincar sen dilación con ese auténtico proceso constituínte  que máis aló de adecuarse a composturas  e ambigüidades, debe cancelar  toda conexión co pasado para o efecto de articular sen dependencias nin restricións un procedemento  que conforme o marco, social, económico e político máis igualitario, equitativo e esencialmente democrático.

Pero para  acadar o devandito obxectivo, é necesario xerar a hexemonía social  necesaria, de tal modo, que o seu  desenvolvemento non quede exposto   á exclusiva determinación das mesmas organizacións  políticas que coa súa baixa  intensidade democrática e notoria  exclusión  cara á  participación cidadá,  foron as  artífices  de consumar  o despropósito que representa o vixente texto constitucional,  do que seguen a defender a súa idoneidade  só porque o poden pisala á seu  antollo e invocala a conveniencia .

Por iso é polo que en tanto non se consolide o formato dunha  nova legalidade, nada haberá que celebrar

AS PENSIÓNS EN FASE TERMINAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedi

Mais alá  de conxectura  e absurdos protagonismos políticos , tense de asumir  que sen a participación  activa  do colectivo empresarial  non existe posibilidade algunha de crear emprego,  como tampouco, garantía de continuidade do réxime de pensións

A alarma xerada pola paulatina descapitalización da Seguridade Social, por causa do desfasamento entre ingresos e gastos que motiva a carencia de cotización  como consecuencia do disparatado índice  de paro,  e o factor engadido  de estar a tirar do Fondo de Reserva -a chamada "hucha" das pensións- de forma continuada; son entre outros os dous aspectos mais relevantes que polo seu negativo impacto, veñen confirmar  que se a situación non varía, continuaremos circulando a toda velocidade cara ao desmantelamento do sistema público de pensións. Sendo  ese o fatal  desenlace de seguir o ritmo actual, é dicir, de continuar  colocando o xa exiguo  remanente do  Fondo  en débeda pública xenuína  de nulo rendemento, e prorrogando  o estancamento da xeración de emprego.

Pero entre ambos os aspectos cabe dicir que a sustentabilidade e suficiencia do sistema reside sobre maneira na creación de emprego, un labor de imposible consecución en tanto non se poña fin á mal denominada  "austeridade expansiva", e óptese alternativamente por políticas de crecemento efectivo e de transformación da nosa estrutura produtiva. Pois sen suavizar a rixidez das medidas que veñen aplicando,  todo intento de dinamizar o mercado laboral  será un feito baldío, tendo en conta que un estado de debilidade do crecemento económico como o presente, o resultado alcanzado non será outro que o ata agora obtido,  e cuxa plasmación   contra  todo alarde de optimismo, reflicte fielmente  os  2,6 millóns de ocupados menos que en 2008, unha taxa de paro superior  ao 21%  e a situación dun   30% da poboación incursa  en risco de pobreza e exclusión social.

Para  articular  solucións á situación  e saber  cara a onde nos diriximos hai que diagnosticar o problema,  remitíndonos á orixe  da crise financeira global na que seguimos sumidos, para  dar por sentado  que a súa  motivación  foi causada polos efectos da  posta en práctica  dunha doutrina política específica, que non foi outra que o dogma neoliberal, que como raizame do conflito ten de  resultar excluído como vía de solución. Por canto ao priorizar a consecución de beneficios sobre calquera outro aspecto  e subordinar a esta finalidade  a  creación  de emprego, é por iso que a súa aplicación conduza inevitablemente a consumación  dun  estado de precariedade do mercado laboral, onde ademais de non crearse emprego estable, o escasamente xerado  ademais de ser  de baixa calidade, é utilizado en substitución do existente en condicións de maior inseguridade  e reducida  remuneración.

Por iso é polo que sen poñer mesura ao radicalismo   dos  recortes e abandonar definitivamente  a austeridade, será infrutuoso todo intento de rebaixar o índice de desemprego  así como  os niveis de desigualdade,  como  inviable por tanto  a transformación da economía, e moito mais dificultoso,  se para maior complexidade  téntase lograr  tal finalidade sen contar coa  participación activa e comprometida do mundo empresarial, pois contra toda primacía  política, resultaría unha falacia viabilizar calquera intento de reactivación á marxe deste colectivo. Tendo en conta que  deixando a salvo a excepción do ámbito funcionarial, non é o político quen realmente crea emprego  por ser función atribuída aos  profesionais autónomos e resto  do mundo empresarial, quen como motores da dinamización da  actividade económica e a xeración de emprego teñen   conferida  función protagonista  no que a este ámbito compete.

Por iso é polo que por mais suplantación de competencias  que o Executivo se arrogue, os feitos  veñen demostrar  que  non é o  Consello de Ministros  o referente de xeración  de emprego,   senón as empresas e os  empresarios; pero para que  o papel dos axentes  empresariais poida levar a termo de forma efectiva, as medidas políticas de acompañamento teñen   de estar  dirixidas a reavivar a economía, obxectivo que non se logra con imperativos  de austeridade extrema   ou coa  obstrución  das  fontes de financiamento,  por canto tales prácticas, intensifican a caída da actividade económica repercutindo  negativamente no comportamento do mercado laboral, aspectos  que ademais de disparar   o  índice de desemprego acrecentan a   volatilidade da  taxa de paro.

Xa que logo, para reorientar as políticas de emprego é ineludible  un cambio de enfoque,     unha mudanza  de perspectiva que pasa por tomar   razón fidedigna da realidade, por asumir  que desde a aparición da  crise económica foron máis de duascentas trinta mil empresas as que se viron obrigadas a botar o ferrollo á súa actividade. Todo un estrago  na estrutura  produtiva, que  maiormente,    veu provocada polas sucesivas  medidas de austeridade impostas desde o Goberno coa escusa de adelgazar o déficit público e reactivar a economía, pero que por incompatible    finalidade  de postulados forneceu  o efecto contrario provocando unha parálise no  crecemento; arrevesada reacción, que ademais de socavar os alicerces do tecido produtivo  incrementou aínda máis o xa elevado nivel de desemprego

En razón a tales circunstancias, resulta  irrefutable concluír  afirmando que a complexidade da situación é consecuencia directa dunha maneira equívoca de concibir o desenvolvemento económico,  e que de persistir na tónica actual, a falta de solucións ademais de impedir a reactivación dará ao traste coa  continuidade  do actual sistema público de pensións.