24 M: COÑECER O PERCAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En razón ao estado de involución xeneralizada que padece o país, en vía de rexeneración, os comicios do 24 de maio, ademais de cumprir a súa propia finalidade electoral, terían de  funcionar como acicate propiciatorio para o cambio necesario.

Xa metidos en véspera electoral e estar ás portas os comicios, as xastrarías da política teñen a todos os seus modistos envorcados en cambiar o seu propio 'look', co propósito de seguir confundindo o electorado, vendéndolles como traxe á medida e do mellor pano o que resulta ser un prêt-à-porter de pacotilla, e iso polo seu desencontro coa realidade, ao non asumir que a mentira mais estúpida dun político é aquela coa que se engana a si mesmo no seu intento de enganar os demais; tendencia que acentúase cando como agora, a crise da democracia faise dona da situación, e ante tal acontecer, os cidadáns perden toda fe no facer político para instalarse na incredulidade, á vez de tomar  o control escénico  do país e  converterse  en expertos   coñecedores do  percal.

Sendo casualmente esa percepción, o factor concluínte para determinar que a función política no noso país atende á coexistencia dun mesturado distinto de neoloberalismo, corrupción, austeridade e nepotismo, que no seu conxunto por degradación, foi a causa directa do estado de podremia, ao que chegou a democracia española como consecuencia da miseria moral da súa clase política, que polo mal uso do seu rol dirixente, non dubidou en transgredir o mandato das urnas frustrando a vontade maioritaria dos electores ao utilizar o seu sufraxio no seu propio prexuízo, e polo tanto, en vantaxe efectiva de quen aproveitando a conxuntura tomou tallada do triunfo electoral sen tan sequera concorrer ás eleccións. 

Prerrogativa outorgada á burguesía financeira, quen a pesar da súa inimizade cara á democracia e o Estado de Derecho,tuvo no seu haber o papel determinante ao ostentar a xerarquía de tutela e control sobre o bipartidismo político.

É por iso que se os electores coñecesen debidamente o percal, saberían de antemán que o último desexo desa elite financeira sería que no país se dese unha rexeneración democrática, e por iso, a sabendas que as súas consideracións son ordenes para os seus subxugados políticos, á marxe da pura práctica de salvagarda testemuñal, o bipartidismo corrupto non será quen de rehabilitar o sistema en consonancia a unha realidade institucional asociada á rexeneración democrática que por hixiene esixe mais que nunca a degradante situación política que vive o país.

Imposibilidade propiciada pola anómala correlación de forzas na cúpula dirixente das organizacións políticas, onde o dominio dos desvergonzados impón a súa maioría adúltera e a confrontación ética remata por forzar o abandono á minoría decente, convertendo definitivamente o sistema de partidos en áreas de poder mais acordes ás colusións mafiosas e as tramas ocultas que expresivas dunha concepción democrática da política, sobre a que polo tanto, non caben discursos moralizantes, nin recorrentes tópicos sobre a súa rexeneración, nin, tampouco propoñer a inconsecuencia dunha lei de tránsito como terapia. 

Pois o verdadeiro problema reside no comportamento dunha clase política que nacida para servir ao Estado, o está a devorar gradualmente, e esa tendencia á voracidade que leva á profesionalización corporativa da política e subtrae progresivamente a participación cidadá, por se mesma, vén a confirmar que só dende as urnas seremos capaces de reverter a envolvente situación de deterioración.

De aí que nun país como o noso, que ule mais a podre que a Dinamarca de Hamlet, para erradicar tal pestilencia, e optimizar o nivel ambiental para dar cabida a unha democracia saneada, non queda outra que aniquilar o seu factor causante, cuxa motivación de sobras coñecida, ten na corrupción política o seu verdadeiro xenoma, e que polo tanto, escasa solución pode achegar a aplicación do marco legal, cando paradoxalmente, son os propios lexisladores os mais directos implicados e os casos Gurtel e EREs un exemplo práctico de tal afirmación.

E así, mentres os efectos prodíganse por todas as partes, os aparatos dos partidos do bipartidismo tocados polos escándalos, en vez de promover a expurga e expulsión dos imputados, deciden reafirmar no cargo a todo tipo de personaxes sinistros que completan o agrupado da corrupción, e que na maioría dos casos, pola súa condición de aforados dedícanse a promover tácticas dilatorias coa intención de atrasar o momento de sentarse no banco, ou no seu defecto, auspiciados na ausencia dunha lexislación clara intentan situar os procedementos no limbo xudicial.

Toda unha función acorde a protagonistas de baixos instintos, que na súa gran maioría por unha mal entendida presunción de inocencia, nunha afronta ao electorado repetirán nas listas no seu papel de candidatos.

Por iso que agora, coñecido o percal, resulta obvio que tras trinta e cinco anos de degradación democrática o país esixa con urxencia a posta en marcha dun proceso de rexeneración política, que debe ter nos próximos comicios o seu punto de arranque e no teu voto o impulso necesario para o cambio.

VENEZUELA: UNHA PANDEMIA GOLPISTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Se proclamámonos defensores dunha sociedade de dereitos e liberdades, mal podemos conferirlles fiabilidade a aqueles membros da clase política, que por lazos de submisión, teñen coartado todo compromiso coa Democracia e o Estado de Dereito.

O verdadeiro motivo polo que Venezuela converteuse en chibo expiatorio da feroz campaña mediática internacional e á súa vez en ameaza á seguridade nacional estadounidense, desbotando todo enredo argumental, hase  dicir que a auténtica razón de tan planificada agresión ten un trasfondo mais negro que o propio Presidente do país promotor da conxura, que como EEUU, unha vez máis, a través de ensaiadas manobras de desestabilización intenta demonizar a lexítima democracia venezolana ao só obxecto de xustificar a súa intervención no derrocamento do réxime bolivariano e lograr a través do furtivismo político o seu auténtico obxectivo.

Finalidade que non é outra que apropiarse ilicitamente do petróleo existente no subsolo do país caribeño, que polo seu volume, é de sobra a maior reserva de hidrocarburos do mundo, e, polo tanto bocado apetitoso para quen ten monopolizado o control da totalidade dos xacementos  dos países produtores, é dicir, o pleno dominio do mercado de carburantes, que coa salvidade iraniana ten a súa outra excepción en Venezuela, a cuxo goberno electo intentan por ese motivo derrubar financiando golpistas disfrazados de oposición, e impoñendo medidas de carestía alimentaria mediante o desabastecemento,  a o só efecto, de provocar a desestabilización interior excitando á cidadanía, facéndoa crer que viven no desastre a causa dos seus mandatarios coa malsá intención de que esta se rebele contra a orde constitucional.

Pero con todo, a teoría da conspiración faise mais ostensible ás primeiras de cambio, cando os mesmos artífices que astutamente se empeñan en vestir de ditadura e tiranía ao réxime venezolano, manteñen relacións de cordialidade con gobernos diametralmente opostos á linguaxe das urnas como Arabia Saudí ou China, sen que a pesar do seu carácter totalitario, teñan para con eles a mais mínima reprobación política.

Unha actitude de compracencia e complicidade co mais cru radicalismo ditatorial, que vén a delatar a falsidade dos postulados dialécticos utilizados polos promotores da confabulación para xustificar a súa obsesión antibolivariana e a súa nula preocupación pola democracia, que tan interesadamente veñen de utilizar  como escusa, ao só efecto de xustificar a súa intención agresora contra este país soberano, que polo feito de selo, ten conferido o pleno dereito a decidir o seu futuro sen admitir a mínima intromisión involutiva, , asistíndolle no seu caso, razóns sobradas para abortar sen contemplación  toda intento golpista e meter entre reixas  a quen mediante prácticas de sedición pretendan derrocar o ordenamento democrático establecido.

Nin que dicir ten que aos instigadores do atropelo élles totalmente indistinta a cor política do réxime que rexe os destinos de Venezuela, por canto a súa auténtica preocupación é lograr que o Goberno constituído non poña veto á súa intervención económica, nin á consecución de beneficios, nin ao seu modo de obtelos, e cando como é o caso, por impedimento político reciben a negativa por resposta, é entón cando en reacción os directos afectados pola denegación, feridos no seu intereses desatan o seu feroz ataque contra quen se opón á súa tan "nobre" intención.

Sendo comportamento reflexo de tal actitude, a ameazante advertencia do Presidente Obama, cuxa última finalidade, non é outra que instaurar a través de subterfuxios un goberno de monicreques que sortee o actual impedimento, facilitando así a consecución das súas espurias intencións, validando tal conclusión o histórico de invasións militares e conspiracións tácitas e expresas que caracterizan a turbia política exterior estadounidense.

Quizais sexa o gregarismo enfermizo que profesa o goberno español cara aos mandatarios do norte, o motivo, que a súa complicidade co golpismo venezolano resulte tan explícito como repugnante; sendo difícil entender a manida utilización de importunados tópicos e insistidas mentiras coa mala fe de adulterar a versión orixinal do fenómeno mais excepcional da historia democrática contemporánea, a correspondente a un país cuxo goberno mantense no poder ininterrompidamente despois de gañar limpamente as eleccións durante dezasete veces consecutivas.

Excepción que non parece satisfacer a uns mandatarios que como os nosos, vénlles de casta aceptar tan só a democracia cando gañan os que defenden os seus intereses, e optan por desfacerse dela no momento en que esta faga perigar os seus privilexios, en xusta correspondencia coa actitude que mantén a oposición venezolana. e que só a un fascista se lle ocorrería outorgarlle amparo.

Sendo por iso que a única ameaza que representa Venezuela para os picatostes da orde mundial, non é outra, que a súa exemplaridade democrática, que sumada ao seu papel de vangarda na defensa dos intereses da maioría dos países Latinoamericanos, converteu aquel país no inimigo a bater, por determinación expresa dos que ven no seu liderado un perigo que non están dispostos a tolerar por ser contrarios a que os designios da sociedade se conduzan tomando por patrón de referencia a Democracia e o Estado de Dereito.

RAJOY E TRES MILLÓNS DE EMPREGOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando os defensores da austeridade como Rajoy,  eríxense en redentores da creación de emprego, coa carga de cinismo que leva consigo tal proceder, poñen de manifesto, non só ter perdido toda ética política senón tamén a propia dignidade.

Mentres o Partido Popular do Presidente Rajoy chama crear emprego ao feito de repartir miseria, os auténticos promotores de tal finalidade, é dicir os autónomos e os xestores das Pemes, como consecuencia dos efectos da crise e especialmente da repercusión inducida polas incoherentes políticas de austeridade do actual Executivo, ou ben  víronse abocados á vía do concurso de acredores, ou no seu defecto remataron arruinados de por vida sen alternativa nin solución, como refire o feito que máis de 303.000 pequenas e medianas empresas e 302.116 traballadores autónomos tivesen que pechar as súas portas dende o inicio da crise; cesamento de actividade que ademais dos seus males intrínsecos provocou unha mingua na dimensión do tecido produtivo, cuxa repercusión agravou aínda mais o degradado mercado laboral e impediu en maior medida a reactivación e creación de emprego.

De aí a nula credibilidade que ten de adxudicárselle ao presidente do Goberno cando sen renunciar ás políticas de austeridade, en plena "cicloxénese electoral", en foro parlamentario márcase como obxectivo a creación de tres millóns de empregos para a próxima lexislatura, por ser tal proclamación unha promesa apócrifa, realizada ao só obxecto de pescar votos no caladoiro dunha maioría electoral que ten no desemprego a súa principal preocupación.

Estratexia aplicada con premeditada finalidade, sen caer na conta que difícil acollida pode ter o discurso de mentiras, de quen, interesadamente intenta esconder que dende a súa chegada ao poder, co mantemento de idénticas políticas o paro non fixo mais que crecer, como evidencia o balance da realidade estatística, que en decembro de 2011 estampaba  un saldo de 17,1 millóns de afiliados á Seguridade Social e cuxo último dato a febreiro de 2015 reducía esa contía ata os 16,5 millóns, diferenza, que ademais de resultar unha expresión da inviabilidade da súa proposición, é mostra do pouco fiable facer político de quen empéñase en prorrogar a súa arraigada pretensión de enganar á cidadanía.

Por iso, se ata agora a recuperación económica era a gran falacia do PP, coa saída a escena de Rajoy anunciando tan cuantiosa creación de empregos, o grupo conservador entra no antagonismo político de enfrontarse ás súas contradicións ao ser o propio Goberno, quen, contravindo o antedito recoñecía con anterioridade que no mellor casos manteríase o índice do 15% de desemprego estrutural.

Pero á marxe de disquisicións, o certo é que tras ese difundido anuncio agóchase unha atribución clandestina, pois salvo na esfera pública, non é función nin deste goberno nin de ningún outro afrontar como propia a creación de emprego, senón, habilitar as políticas oportunas que xeren as condicións de confianza apropiadas, para que así, dende unha situación de afianzamento as empresas e empresarios poidan promover con éxito a produción de riqueza e impulsar a creación de emprego.

Un marco de confianza que en modo ningún se logrará mentres manteñan vixencia as actuais políticas do Executivo de Rajoy, toda vez que por consecuencia lóxica, cando a austeridade roza a neurose é imposible que funcione nin que poida funcionar ao exercer como lousa do crecemento, e cuxos efectos, destrúen os alicerces  da estrutura produtiva e do tecido empresarial, impedindo así aplicar en serio políticas directas de recuperación e creación de emprego, e iso é así, por mais que a axitación mediática afecta ao Goberno, en pleno maremágnum electoral intente camuflar esa realidade, ocultando, que non haberá solución cabal para satisfacer a demanda do mercado laboral en tanto prevalezan no primeiro plano as contraproducentes políticas de austeridade.

Ante esa tesitura, ao colectivo empresarial afectado nos seus intereses e á cidadanía detraída dos seus dereitos, en consecuencia, non lles queda outra que resolver a disxuntiva pola vía electoral, optando nos próximos comicios por outorgar a confianza nas urnas aos representantes da maioría progresista, para así poder derrogar a actual adscrición do país ao neoliberalismo económico e ter a posibilidade de darlle un xiro á situación política coa instauración de medidas de crecemento que fagan posible a diversificación empresarial, a consolidación da estrutura produtiva, e con iso a xeración de emprego estable, ao igual que a restitución dos bens e dereitos públicos indebidamente subtraídos.

Pois suposto contrario, de non o remediar, seremos responsables que durante outros catro anos os directos culpables políticos e as involucradas elites económicas, sigan conducíndonos polos seus foros cara a un austericidio que ademais de manter ao país en permanente estado de deterioración seguirá provocando  na súa estrutura o pernicioso impacto do seu efecto desolador.

RAJOY NON É A SOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O Presidente dun país ten de exercer en todo momento como o seu máximo valedor, e cando ese requisito político incúmprense nunca éo por razóns de Estado, senón por inaceptables intereses espurios, que en correspondencia, por saúde democrática esixe substitución.

Os intereses económicos nunha man e a democracia na outra, esa foi a pauta seguida por quen desoíndo os consellos do FMI e da Comunidade Europea desbotou a aplicación da austeridade optando alternativamente por abrir de par en par as portas ao crecemento, sendo así como despois de deixar atrás a hecatombe bancaria, en só catro anos foron capaces de recuperar o terreo perdido situando ao país no bo camiño, cunha exigua taxa de paro do 3,6%, e unha expansión do Produto Interior Bruto (PIB) do 3,3%, cifra que por se mesma supera de sobra o triplo que a dos estados da zona euro.

Rexeneración posible nun país como Islandia, que ao non formar parte da Unión foi allea á súa disciplina, e soberana polo tanto para deseñar o futuro acorde ás súas necesidades e intereses, sendo o mais eficiente referente de tal decisión, o vantaxoso balance de resultados acadado en tan curto período, que en contraste coas negativas resultas obtidas polos estados membro en idéntica temporalidade, poñen de manifesto o estrepitoso fracaso ante a crise que supuxo a contraproducente austeridade ecuménica prescrita por Berlín, que mais que impulsar as entusiastas expectativas dos seus defensores, non fixo mais que potenciar o desastre ao promover o estancamento xeneralizado da economía e o incremento descontrolado da débeda pública.

Pero cando esta realidade debese ser xustificación abondo para deixar en suspenso as draconianas medidas de austeridade e darlle unha oportunidade ás políticas de crecemento, acontece que nesta España nosa, uns subordinados representantes co seu Presidente á fronte, nun exercicio de escamoteo democrático á marxe dos dereitos e intereses dos seus representados, proseguen a súa rutina mimética de asumir como propias as directrices impostas dende Berlín a través dunhas institucións non elixidas democraticamente que como a Comisión Europea, o Banco Central Europeo e o FMI, tomaron por asalto a Unión, utilizando o foro europeo en beneficio das grandes fortunas e as corporacións financeiras.

Triunvirato que á par exerce como aliado de Alemaña e explícito executor das súas medidas da austeridade, a pesar da súa inservible función para propiciar o crecemento, ao ser mais que unha receita económica unha estratexia política, cuxa verdadeira finalidade reside en manter a prórroga ao "enorme negocio da débeda", para así, seguir favorecendo os auténticos beneficiarios, que non son outros, que os bancos e multinacionais alemás, e todo iso a custa de levar aos países periféricos á máis completa prostración, afectados, entre os que anacronicamente España é parte repercutida e que en razón a esa tesitura, tan só dende a loita e a desconformidade será posible erradicar o cambio político.

Aínda cando a aplicación dos programas de austeridade equivalen ao tratamento que pretende curar a enfermidade matando ao paciente, a pesar do evidente de tal analoxía, no noso país, contra todo prognóstico séguese subestimando o alcance dos seus prexuízos, iso alomenos é o deducible a xulgar pola férrea defensa que sobre tales políticas segue a manter o noso presidente, un Rajoy que a pesar que o alcance da súa aplicación só conseguiu paralizar o crecemento e seu marco de esixencias resultou cada día mais insostible, en vez de reconducir posturas optando alternativamente pola senda do crecemento inclusivo, decide exercer de renegado e así manter o seu nefasto papel como grande aliado das esixencias de Merkel contra os países do sur, entre cuxos afectados, paradoxalmente, atópase o seu propio Estado.

Neste maio electoral cúmprense cinco anos da chegada das receitas de austeridade a España, e o certo é que dende aquel acordo do cumio europeo da súa posta en práctica, a pesar da rixidez das súas medidas, que xunto ao incremento da presión fiscal guillotinou o gasto público no contexto dunha dinámica extensiva de recortes que frearon actividade e suprimiron o estado de benestar, en síntese, cabe referir que o quinquenio péchase marcado pola deterioración económica, que partindo do anacronismo duns bancos rescatados co sacrificio repercutido aos contribuíntes, conclúe o seu balance, superando o incremento de dous millóns de parados e situando a débeda pública mais alá do billón de euros, sen lograr rebaixar en modo ningún o déficit público, engadindo a iso o empeoramento xeneralizado dos principais indicadores económicos que en se mesmo son a advertencia mais contundente do fracaso dunha austeridade que non fixo máis que potenciar o desastre.

Se a draconiana austeridade que preconiza Rajoy tivese sido eficaz, despois de cinco anos a realidade do país debera ser outra, distinta e vantaxosa, pero o certo é que a súa aplicación non só resultou socialmente devastadora e economicamente desastrosa, senón tamén unha decisión política descerebrada, que electoralmente demanda recondución en prol de establecer políticas de estímulo e crecemento. 

Pero o certo é que para afrontar con éxito esta nova andaina sobran todos os que están.

MAIS QUE UN DEBATE, UNHA PANTOMIMA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O debate sobre o estado da nación, mais que desenvolverse acorde á súa función, converteuse no pistoletazo de saída da precampaña electoral e nun intento desesperado por rescatar a un bipartidismo decadente.

Neste último debate do estado da nación, os grupos maioritarios do hemiciclo mais que tomar partido pola responsabilidade traendo a colación os verdadeiros problemas do país, e en correspondencia, ás medidas paliativas que a actual conxuntura require como resposta á crítica situación que está a padecer a maior parte da cidadanía, contra todo prognóstico, na súa dinámica de distanciamento coa realidade, os directos implicados optaron polo absurdo empeño de converter o debate nunha reafirmación continuísta do bipartidismo, intentando con iso camuflar a deterioración do sistema de alternancia prodigado polo PP e o PSOE durante décadas, que convertido agora en cancro político ten tocado ao seu fin, como pon de manifesto o feito contrastable, conforme a corrupción, a indignación, Podemos e a réplica cidadá, no seu conxunto, teñan expedido ás dúas históricas formacións a acta de defunción.

Para tal efecto, tomando cumprida conciencia da realidade é obrigado remitirnos ao ano 2011, por ser daquela cando deixando á marxe a vontade popular, ambas as dúas formacións referendaron conxuntamente con ávida rapidez (case nocturnidade e aleivosía), a reforma do artigo 135 da Constitución, e resultar aquela decisión, ademais dun indicador fidedigno da deterioración causada á saúde e calidade do sistema democrático, o referendo institucional que amparou a instauración da austeridade como anacrónico modelo de desenvolvemento, e por extensión, a que facilitou a vía de apertura á implantación do pensamento neoliberal dominante nos establishments financeiros e económicos europeos de prexuízo farto coñecido, e cuxa perniciosa repercusión, tan só sería posible erradicar forzando a reversión de tan hostil xiro constitucional.

Os resultados daquela decisión non se fixeron esperar, sendo perceptible dende o primeiro momento a negativa influencia dos seus efectos, que ademais de impedir a posta en práctica de políticas de crecemento, pechou a cal e canto todo acceso á recuperación polo efecto contractivo que induciron os recortes no gasto público, nun ámbito caracterizado pola falta de crédito e o desmedido endebedamento, que no seu conxunto, puxo de manifesto que a austeridade non era para nada o antídoto que requiría a nosa economía senón a causa do seu quebranto, e que polo tanto, todo proceso de reactivación tería de ser impulsado aplicando medidas de investimento, pois por mais alardes triunfalistas que agora se proclamen anunciando melloría, a gravidade da situación e as súas perspectivas de empeoramento a curto e medio prazo resultan a estas alturas, un todo evidente na percepción maioritaria dos que de xeito directo padecen os seus efectos.

As devanditas consecuencias viñeron a confirmar que a decadencia do sistema bipartidista tivo a súa verdadeira xénese na actitude de chalaneo dos seus membros ante a crise, ao avalar con aquela reforma do marco constitucional políticas ao servizo dos especuladores, como o testemuña o feito de desprenderse da soberanía económica en favor dos mercados, ou o que é o mesmo, o trato de favor outorgado a organizacións dedicadas á xestión dos intereses do poder económico, ás que por pusilanimidade política deixáronas campar ás súas anchas á marxe de todo control e supervisión pública; e todo en prexuízo da economía real, daquela, que en maior medida viría a beneficiar a xeración de riqueza, o emprego e o benestar social.

Por iso resulta duro afrontar o fariseísmo que acompañou o debate do estado da nación, vendo como dende a burda manipulación, os membros da casta política xa metidos en campaña electoral empeñáronse en desigualarse ante a cidadanía, no máis difícil aínda, de facelo, finxindo diferenzas inexistentes cun hipotético adversario, que por coincidencia na acción política estase de acordo no esencial, e iso é así, aínda que agora un e outro nos queiran convencer da súa inocencia a través do despiste de inculparse entre ambos os dous, sen caer na conta que a cidadanía despois de sufrir nas súas carnes a neglixencia das políticas destes figurados contendentes, teñen blindada a súa memoria a toda infección política.

Dando por sentado que a recuperación económica depende da estabilidade e a rexeneración democrática, sobra dicir que polo seu grao de deterioración, o bipartidismo, electoralmente, debe situárselle á marxe de toda intervención do proceso de recuperación, pois na súa alianza e obscena colaboración cos directos promotores da crise, tanto socialistas coma populares, por desgaste institucional perderon toda lexitimidade para exercer papel protagonista nos grandes cambios que a situación do país esixe, falando por se só, o crecente desapego e desafección cidadá cara aos que a través das súas nefastas políticas puxeron a democracia en apuros e ao país ao bordo do abismo.

Xa que logo, á vista dos feitos a conclusión procedente sobre o debate do estado da nación, ten de remitirse á necesidade de implantar proxectos políticos de renovación que marcando o punto final de épocas pretéritas, poñan no centro da decisións a xentes de refresco, a homes e mulleres de probada solvencia, en substitución de brokers  enmascarados tras o uso indebido do contrabando político.

FENE: SEN CAMBIO NON HAI FUTURO

Como consecuencia dunha sobredose de bipartidismo e un empacho de austeridade, en Fene, de non se afrontar os cambios necesarios mediante políticas de dinamización, a reactivación económica e a creación de emprego será pura entelequia.

Dicir que todo o país esta patas arriba é un todo evidente, pero se hai un  recanto no marco xeográfico do Estado que sufrise no seu territorio a máxima severidade dos desmandos desvastadores do bipartidismo do PP e PSOE, non hai dúbida que temos de apuntar cara ao zorregado concello de Fene, pois ese enclave municipal da Galicia setentrional a pesar de reunir as condicións óptimas para ter garantido o seu futuro e resolta en boa medida a crise coa solvencia debida, como consecuencia do cúmulo de atropelos inferidos á súa estrutura produtiva por ambas as dúas formacións políticas, este Concello contra todo prognóstico foi situado na antítese da racionalidade, ata o extremo, de levar  35 anos colmando o esperpento de dispor dun estaleiro para non facer barcos.

A dialéctica urbanística do municipio expresada en escala de patrón industrial, fai aínda mais incomprensible o seu actual estado de deixamento, máxime cando dispón de "vitamina territorial" dabondo para incrementar se cadra a condición de liderado industrial que ostentara noutros tempos, pois non en balde, é de referir que mais da ventaba parte do seu ámbito espacial urbano ten consolidada a condición de solo industrial, incentivado pola excelencia do seu estratéxico emprazamento e a achega dunha fluída comunicación.

Unha sorte de vantaxes que chocan frontalmente coas nefastas políticas levadas a termo polas organizacións que en alternancia ostentaron o Executivo estatal, e cuxa fatídica repercusión fixo que o uso e destino dos dous polos que conforman o tecido produtivo do municipio, mais que funcionar como acicates da reactivación económica e do emprego, a tempo presente, estean maiormente infrautilizados ou totalmente inactivos, circunstancia que ao impedir o desenvolvemento da actividade produtiva coarta toda solución de futuro.

Así é como os 900000 m2 de superficie marítimo - terrestre ocupados pola que fora a mais cualificada e funcional factoría naval do Estado, consecuencia de repercutir politicamente ao estaleiro o maior "peso" das restricións impostas pola integración na Unión, sumado aos prexuízos por discriminación territorial no marco do Estado, convertesen o devandito espazo nun necrópole industrial, onde a tempo presente só quedan os enterradores, e como sarcástico signo do seu apoxeo de outrora, a inútil mole do pórtico grúa convertido para a ocasión nun irónico tótem estático.

De igual xeito, os 475000 m² do polígono industrial de Vilar do Colo, creado especialmente para paliar o negativo impacto causado pola crise do sector naval ao tecido produtivo da localidade, non cumpriron en modo ningún as expectativas previstas ao abortarse no tempo a dinámica de crecemento que inspirara a súa implantación, e impoñerse en sucesión o regresivo formato dunha incoherente austeridade. Unha decisión política que por anacrónica converteu o seu ámbito no mellor termómetro da crise, expositivo dun escenario desolador,  acorde a un espazo inconcluso sementado de farois, con naves pechadas ou a medio executar, que derivou en desertización polo decaemento inducido da actividade empresarial, a falta de expectativas e a supresión das fontes de financiamento.

Se en boa lóxica o que Fene precisaba para saír do atranco era xusto o contrario do que vén de suceder, o corolario das tres últimas décadas converteuse no prólogo da continuidade, e iso é así, pola analoxía efectiva entre o bipartidismo dos dous de sempre, que habituados á farsa de utilizar a mudanza política como variable de opinión en función ao papel de goberno ou oposición, chegada a hora da verdade, nos seus ciclos de alternancia no Executivo estatal, uns e outros, puxeron de manifesto a súa incapacidade política e a súa falta de autoridade executiva para dar saída ao maior escollo do municipio, poñendo de relevo co seu disidente proceder que ambas as dúas formacións políticas por insolventes, mais que constituírse en solución convertéronse no auténtico problema.

Por iso, cando os chamados a rexer o noso destino fano de costas á realidade cotiá con reincidente proceder, o resultado non pode ser outro que a frustración colectiva, e cando a situación creada como é o caso, excede socialmente os límites do levadeiro, cando iso acontece e sobreexcédese toda marxe de confianza, non queda outra que poñer freo á continuidade do prexuízo apostando polo recambio e desaloxando do poder os directos responsables da situación para dar vitalidade á democracia e transformar o mapa político coa finalidade de converter a maioría social en maioría política.

Pois sería un contrasentido seguir outorgando confianza a quen podendo facer xusto o inverso, ademais de estancar o crecemento e provocar unha paulatina perda de poboación, coas súas adversas decisións, converteron o municipio nun inhóspito laboral, como cifra o 27,6% de paro xeral e un 54,3% de paro xuvenil, e todo, cando Fene co aproveitamento das súas potencialidades e sinerxías non tería que estar a padecer o actual calvario.

UNHA DAS DÚAS ESPAÑAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As continxencias derivadas da marxinación e desigualdade social, non só ensancha a brecha entre ricos e pobres, senón que provocan alto risco no funcionamento e a estabilidade democrática.

Alá por 1912 o insigne Antonio Machado, plasmaba o escenario da España bipolar daquela época mediante a publicación do seu famoso poema Españolito, que versionaba a dualidade enfrontada entre unha España progresista disposta a abrirse paso cara á modernidade, e a outra, conservadora, empeñada en pechar todo acceso á primeira; é dicir, un contraste de valores entre os que confiaban o futuro á superación e á forza de vontade do conxunto da cidadanía, e outros que no extremo oposto o encomendaban ao destino determinista do existente, ou o que é o mesmo, ao ditado dos seus propios intereses.

Pois ben, xusto un século despois, cando en boa lóxica tras a instauración da democracia debese quedar superada aquela bipolaridade discordante, paradoxalmente, é cando os proverbios escritos polo poeta hispalense cobran maior actualidade, ao así, por mais que moitos crésemos sorteada aquela etapa, tamén agora se lle xea o corazón ao mais pintado ante a realidade diverxente dunha sociedade escindida, nesta España de paridade contraposta, onde as miserias dos marxinados entra en confrontación coa opulencia dos agraciados, xa que a súa profusión por dilatada, trae a colación, que as amargas experiencias sufridas por millóns de españois naqueles tempos, mais que formar parte da historia toman corpo de actualidade.

Polo tanto, negarse a recoñecer esa evidencia como fai o presidente  Rajoy vestindo de rosa intenso a realidade do país, ten por equivalencia, asumir como propia a autoría da conflagración que en cernes ameaza con librarse entre as dúas esferas disentidas da nosa estrutura social, é dicir, entre a clase media que conxuntamente cos grupos máis desfavorecidos sufriron o maior impacto da crise, cuxa severidade repercutida situou a mais de 13 millóns dos seus afectados en risco de pobreza e exclusión social, contra aqueles outros que en versión oposta, sacan partida da situación utilizándoa para afianzar aínda máis as súas desmesuradas plusvalías, tal como pon de manifesto os exorbitantes 9.756 millóns de euros de beneficio neto dunha banca recén rescatada con diñeiro público, ou  no seu caso, o record de rendementos conseguido en plena crise polas empresas do Ibex 35.

Resultados que por contrapostos son a perfecta reprodución dunha as mais anacrónicas achegas do neoliberalismo, comunmente recoñecida como a "sociedade dos dous terzos"; aquela onde o sistema político dominante, para preservar os seus propios privilexios, granxéase aliados á súa causa garantindo estratexicamente como dación en pagamento, a interinidade económica e laboral das dúas terceiras partes dunha poboación que se cree favorecida, ao tempo, que desamparan sen contemplacións ao terzo restante, prostrándoo na miseria e a exclusión, consolidando así a dinámica do "sálvese quen poida" coa finalidade de lograr o enfrontamento e a fragmentación social, para dende a división, ensanchar as desigualdades coa supresión dos recursos de protección social na súa vertente redistributiva e asistencial

De aí que a enorme deterioración que a cohesión social experimentou no noso país durante os últimos 7 anos, sexa sen dúbida a causa da crecente fractura social e do severo aumento das desigualdades, pero con todo, a verdadeira natureza da situación parte das continuas e perversas medidas que en idéntico período foron articuladas polo dueto gobernamental PSOE - PP, e que paulatinamente ademais de debilitar ata a extenuación ao Estado de Dereito, fixeron da democracia unha parodia e un libelo da Constitución, para así, invocando a salvación do país coa crise por tapadeira, impoñer como modelo de convivencia, o neoliberalismo máis descarnado e completamente inverso ao sustentado por consenso constitucional., utilizando este ámbito de conveniencia para levar a remate a operación de desmontaxe do Estado de benestar e a redución á mínima expresión dos sectores máis sensibles do Estado social.

Estas prácticas por degradante son expositivas que a nosa democracia non pasa polo seu mellor momento, e que os obrigados en primeiro termo a salvagardar a súa continuidade, desertaron apostando pola involución, coa ostensible intención de devolvernos ao noso pasado máis escuro como pon de relevo a ofensiva desatada contra o marco constitucional, e o ataque sen cuartel contra o modelo de convivencia como aos nosos dereitos sociais; medidas que pola súa tinguidura extremistas son a reafirmación de vellas teses, que á parte de resucitar o espírito belixerante das dúas Españas teñen por perversa finalidade acentuar as desigualdades entre a cidadanía coa expresa intención incitar confrontación.

A última palabra sempre deben tela as urnas, de aí que a pesar de todo, ninguén nos seus cabais ten de  entrar á provocación que tenden os actuais axitadores políticos, empeñados en reproducir no país as dúas Españas de outrora, para que sexa unha delas, como dicía o poeta, quen nos xee o corazón.

CRISE E CULPABLES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tanto o PP coma o PSOE, ao subordinar vía Constitución o financiamento da débeda ao xogo especulativo dos mercados financeiros, pecharon todo acceso ao crecemento, e conducíndonos a austeridade como remedio, sumíronnos na crise a perpetuidade.

En todo problema é inverosímil sortear os seus efectos sen erradicar as súas causas, obxectivo totalmente imposible de lograr sen obter coñecemento exhaustivo do factor xerador da súa orixe, pois sen a premisa de ter despexada esa incógnita, toda formulación de solución será ademais dunha perda de tempo un exercicio de negación; sendo xustamente esa, a dinámica que marca o proceder dos que politicamente facendo de custodios do poder seguen promovendo remedios inútiles como solución á descomunal crise económica, sen entrar a afondar nas súas raíces nin diagnosticar a xenética da súa paternidade.

Pero a pesar da actitude de escolta que presta esa maioría política para cos artífices da actual adversidade e o seu empeño por escapulir toda referencia proxenitora da crise, coma se esta non tivese culpables e emerxese por xeración espontánea, aínda cando, tras o velado anonimato existe concreción identitaria, pois os directos responsables da situación por mais amparo político que alberguen teñen nome e apelidos, cuxa plasmación correspóndese á dos que moven en primeiro termo os fíos da economía co beneplácito e servilismo dos gobernos do bipartidismo; que non son outros, que os mesmos que tras unha inmerecida reputación fabricaron unha crise de deseño, cuxa virulencia repercutida na cidadanía repórtalles vantaxosos intereses como resultado das medidas de austeridade impostas.

De todo xeito, que non haxa dúbida ningunha á hora de adxudicar culpabilidade da situación, pois se evidente é a implicación do tándem conformado polos axentes do poder económico e os seus satélites políticos, non é menos certa a incorrección dun electorado que por neglixencia crédula, incorre de forma repetida en outorgar confianza nas urnas a unhas formacións políticas adictas á malversación do rédito electoral con fins distintos á motivación do seu outorgamento, e que a pesar do seu carácter reiterado, esa maioría electoral, insisten na cotianeidade de reafirmar aos fraudulentos en todos os comicios en vez de proceder en consecuencia aplicando a réplica correctiva do voto de castigo.

Sendo ese referendo electivo cara a unha clase política que nun papel de dobre xogo, chegada a hora da verdade, preferencia lealdade a ultranzas ás altas finanzas en detrimento dos intereses da cidadanía, facilitando con iso que os mercados financeiros a pesar de nunca presentar candidatura, nin resultar elixidos, indirectamente, sexan quen na práctica  fanse co triunfo electoral, para así, como receptores de tal condición proceder en consecuencia, e pasando folla ao seu negro capítulo como responsables da crise, usurpando a vontade popular por renuncia política tomar o papel protagonista da economía, ao só obxecto de tirar proveito desta, dando continuidade con iso á súa dinámica especulativa, e esta vez, co apoio das máis altas esferas do Estado e á marxe de toda regra democrática impoñer a súa xerarquía nos corredores do poder.

Aínda cando o expresado é a foto fixa dunha democracia desvalorizada e á súa vez a plasmación da nosa realidade política, o partido do Goberno persistindo na súa astucia de adulterar a realidade, lanza agora a través da mass media un camaleónico mensaxe coa única finalidade de difundir unha aparencia institucional asociada á rexeneración democrática, nun estúpido intento de curar a enfermidade terminal que padece o sistema, utilizando por todo remedio unha maquillaxe de simulación; cando toda iniciativa orientada a lograr a rexeneración democrática da vida pública do país, pasa forzosamente por levar a termo unha reforma global da acción política dando maior cabida á sociedade civil e ás opinións concretas da cidadanía, e sobre todo, poñendo en práctica unha axenda de radicalismo democrático coa finalidade posta en rescatar o poder perdido tomando control político da economía.

Por iso, mentres estas esixencias non tomen nota de certeza, mais que sentir influencía da tan publicitada rexeneración democrática, percibiremos, a continuidade da cada vez mais arraigada estratexia da distracción; esa práctica habitual consistente en desviar a atención da cidadanía dos problemas importantes mediante técnicas de despiste e adulteración, que impidan aos electores tomar nota da realidade, para así suprimindo a súa capacidade analítica mediante un curto circuíto na súa racionalidade, suprimirlle todo sentido critico para poder así manter cativa a súa vontade e seguir utilizándoo como un maleable electoral.

De aí que aínda sendo múltiples os promotores responsables da crise, a directa culpabilidade haxa de adxudicárselle exclusivamente a quen ostentando politicamente o poder Executivo, en vez atallar o estraperlo dos mercados financeiros, danlles ás para proseguir na súa hostilidade especulativa.

EMPREGO: NIN ESTÁ NIN SE LLE AGARDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por mais alardes que proclame  Rajoy, o certo é que estamos máis preto dunha nova depresión que da tan pregoada recuperación, sendo reflexo de tal aserto, o fracaso da  súa política laboral a xulgar pola nula creación de emprego.

Como principal preocupación cidadá, que a é, o obxectivo de crear emprego e reducir o paro, en aparencia, converteuse no discurso electoral por antonomasia, aínda cando, os distintos ensaios políticos levados a termo na última década para poñer freo a esta eiva social resultasen un estrepitoso fracaso, e iso, en razón ao común denominador dunha contraproducente desregulación do marco de relacións laborais, que en se mesma xeneralizou a precariedade, tanto para os efectos de emprego coma a nivel salarial.

Adversos aspectos que mais que dinamizar e estabilizar a situación, non só dificultárona senón que derivaron no "efémero laboral", ata o extremo que a degradación das condicións laborais xeneralizou o subemprego como norma de contratación, eventualidade que engadida ao escaso peso da oferta, ademais de non satisfacer en modo ningún a progresiva demanda, fixeron que as súas secuelas influísen de forma perversa sobre o crecemento e acentuasen con iso a contracción económica, que resulta ser o peor dos aliados; pois para crear emprego é condición "sine qua non" que exista crecemento económico, porque sen garantir esta premisa, ningún mercado de traballo por flexible que estableza a súa regulación será capaz de lograr este labor.

Pero os que como o PP renden culto ao credo neoliberal, lonxe de apostar pola solidez dun crecemento robusto e sostible como soporte dunha economía consistente e competitiva, no seu porfiado empacho de austeridade, pregándose ao ditado dos mercados, optan polo establecemento de empregos de peor calidade, intentando para o efecto coarnos como axeitadas o despropósito das súas políticas en curso, aínda sendo unha quimera que a través da elasticidade inducida polo empeoramento das condicións laborais e salariais póidase lograr estabilidade no mercado de traballo, pois o certo é que co actual formato económico de aplicación, pola súa inconsistencia e escravizada dependencia, en repercusión, mais que propiciar o aumento dos índices de emprego veñen  a intensificar o afundimento do mercado laboral.

Por iso as cifras sitúannos á cabeza de Europa en niveis de precariedade, tal é así, que aínda con maior prestación salarial e garantindo maior cobertura de emprego, os países punteiros do noso ámbito próximo son mais competitivos, e non porque a súa clase traballadora sexa mais laboriosa, senón por ter seguido  políticas de planificación mais eficaces e coherentes, que lonxe de conducilos como no noso caso, en dirección á volatilidade do emprego, fixérono activando o seu capital humano, reordenando os sectores produtivos, axustando a formación á demanda e innovando na organización do traballo, é dicir, todo o contrario ás medidas levadas a termo no noso país, cuxo resumo limítase a un histórico de atípicas reformas laborais, cun resultado final que pon de manifesto que o maior dos problemas do desemprego radica no anómalo funcionamento do mercado laboral, e todo porque a inestabilidade no emprego, causa insuficiencias coartando con iso toda posibilidade de estabilización por estancamento da produtividade.

De aí que en primeiro termo, toda solución para o mantemento e a xeración de emprego teña de pasar forzosamente por un cambio sistémico, unha mutación ao completo da regulación laboral, que poña termo á negativa singularidade do actual mercado de traballo, reducindo a mínimos a modalidade de contratos temporais, e facendo que o despedimento mais que unha rutina sexa a última opción, para así dende unha realidade mais acorde, aplicar parámetros de flexibilidade e produtividade fundados na formación e especialización do capital humano que consoante a resultados adxudique estabilidade laboral e permita o crecemento salarial.

Aínda cando para impulsar outra política de creación de emprego, ao xa exposto, téñanse de engadir medidas complementarias de reactivación, destacando por preferentes, a habilitación de vías de financiamento alternativas á negativa bancaria en facilitar crédito á economía real, a fiscalización e control dos mercados enerxéticos e da utilización inflacionista dos seus prezos, ao igual que a posta en práctica dun sistema de fiscalidade que no ámbito empresarial garanta o principio de xeneralidade, equidade e progresividade.

Como queda dito, esa realidade só corríxese a través dos estímulos que a situación require, pero nunca con prácticas de distorsión como as utilizadas polo Presidente Rajoy, que lonxe de recoñecer os seus erros e proceder vía consoante , empéñase en seguir manipulando a realidade, e ocultando que segundo a EPA, dende a súa toma de posesión ata a actualidade as cifras delatan sen nesgo, que lonxe dos éxitos que se arroga coa súa política laboral, a contundencia dos resultados pon de manifesto que durante ese período non se creou nin un só posto de traballo tal como ven de  referendar o feito que a taxa de paro acrecentara substancialmente na devandita temporalidade.

E cando isto é o que acontece, é obvio que o emprego, nin estea nin se lle agarde.

CORRUPCIÓN: A CARA B DA DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

No seu intento de non pagar nas urnas a custosa factura da súa corrupción, un PP acurralado, xoga ao despiste da artimaña, ao vender por certa a reactivación económica, que por ficticia, halle devolver  o seu rebote por efecto búmerang.

Por mais versións deformadas que quéirannos transmitir, o certo é que España, lonxe de conducirse a través da estabilidade dunha democracia, o está a facer a golpe de trompos e volantazos, efectuados, por uns pilotos suicidas que enfundados no  escafandro da súa escudería  política, decidiron converter ao país nun singular circuíto de confrontación, dispostos a quitar de circulación con todas as consecuencias a quen se interpoña na súa frenética carreira do todo vale, cuxo obxectivo final non é outro, que alcanzar a meta a calquera prezo e seguir mantendo así o podio da gobernabilidade, aínda cando toda recompensa de recoñecemento ao seu triunfo, mais que ter carácter de merecido galardón sexa a indecente tapadeira que vén a encubrir a dexenerada realidade dunha interminable orxía de corrupción.

Por iso que agora, cando é esta quen axexa, os guías da maquinación sen decaer na súa deriva infractora, en liña co seu reprensible proceder, intentan escapulir o vulto e negar con iso toda implicación transgresora.

Sendo xustamente esta actitude de cinismo e disimulo a utilizada polo Partido Popular, cando facendo unha lectura nesgada do escrito polo xuíz Pablo Ruz, nun intento de confundir o electorado, aducen que ao non presupoñer o seu contido unha declaración de condena, este, é expresivo exculpatorio da súa formación na trama Gürtel.

Un disparate sen paliativos, por canto da exactitude do citado escrito conclúese todo o contrario e pon ao descuberto que o "grupo conservador" está metido ata as cellas no asunto, tal como confirma a propia xudicatura ao obrigar a súa comparecencia nas actuacións en calidade de partícipe a título lucrativo, ou o que é o mesmo, ao deixar expresado á marxe de todo intento de evasión, que o partido da gaivota está implicado ao completo nesta trama de financiamento ilegal, como o determina a circunstancia do seu deber a comparecer na causa asistido de letrado e procurador, extremo que pola súa contundencia despexa toda dúbida de interpretación, deixando así sen efecto as falacias coas que o PP quere burlar a súa implicación e disfrazado de inocente esconder ante o electorado a súa ostensible participación nos feitos.

Resultando polo tanto unha tomadura de pelo, que tras as evidencias referendadas pola Fiscalía e a Avogacía do Estado considerando "acreditada" a existencia dunha caixa B para o financiamento ilegal do actual partido no Goberno ao igual que a súa implicación participativa a título lucrativo, o PP como directo aludido, en vez de asumir as consecuencias xurídicas e políticas derivadas de tal aserción, a pesar da existencia de testemuñas probatorias, nun exercicio de negación do evidente e do acantoamento da verdade, opte por fuxir de toda responsabilidade e proclamarse alleo ás graves acusacións que veñen a referendar a súa imputación.

Ao Partido Popular estaloulle a Gürtel no peor dos momentos e con impactante percusión na súa estrutura política, ao quedar probado a través da Intervención do Estado o pagamento en negro das obras de reforma na súa sede da rúa Xénova, como tamén contrastado o uso de fondos provenientes desa caixa negra para o pagamento de sobresoldos da cúpula dirixente, gastos ordinarios do partido e para campañas electorais, e todo a pesar que as devanditas conclusións estivesen precedidas dunha total falta de colaboración coa xustiza, ata o extremo, de forzar que a Policía tivese que incautar a documentación requirida mediante rexistro realizado na súa sede central por mandato e orde xudicial.

Por iso, cando queda probado a existencia dunha rede de corrupción participada polo PP, non é de recibo que os seus mandatarios miren cara a outra parte evitando de forma sistemática toda responsabilidade no asunto, salvo, que ademais da súa lixeireza de trato para coa xustiza, a súa intención final teña por único propósito tomar por imbéciles á cidadanía.

É unha obviedade polo tanto afirmar que o PP non é alleo á trama corrupta da Gürtel por ser o seu mais directo referente, pois ademais da complicidade mantida polos seus homes de palla co goberno de Aznar, o histórico delituoso que alimentou a caixa B da corrupción, tivo por vencello clientelar, o ávido apoio dunhas administracións publicas que rexidas por políticos de idéntico signo, fixeron do marco de contratación un garito de chalaneo, sen a mínima observancia nin acatamento a disciplina legal, ata o extremo, que na maioría dos casos a retroactividade aleatoria das adxudicacións de licitación, de levarse a termo, destaparía en cada caso un novo escándalo institucional. 

Apuntando como agravante, a apoloxía de autoritarismo que supuxo a destitución ditada por Rajoy contra os inspectores de Facenda, que en exercicio das súas facultades escrutaban a participación do PP na tremoia ilícita.

De aí que afianzándose na rotundidade dos feitos, non quede outra que concluír confirmando que o que avistamos a flote neste piélago de impureza política, é tan só un referente minúsculo dun xigantesco iceberg de corrupción, que lonxe de ter por padriño ao anonimato, como queda visto, ten procedencia e protagonistas concretos.

ESPERTA DO TEU SONO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

É imposible a resurrección deste país sen a defunción do bipartidismo, e quen non queira asumir esta realidade, sempre pode apagar o espertador, pechar os ollos e seguir durmindo.

Se espísemos a España de imposturas, quedaría ao descuberto a flaccidez dunha democracia apócrifa e a mala traza dunha clase política frustratoria, que de non ter utilizado a mentira por sistema, endexamais tería chegado ao poder.

O hábito de mentir, polo seu carácter indigno e condición insidiosa causa mala reputación, en quen, tomándoa por práctica faina súa ata o extremo de transformala en parte implícita da súa conduta, a pesar que o castigo do embusteiro é non ser crido mesmo dicindo a verdade; conformando o non vai máis de tal demérito, a gran maioría da farándula política, que como profesionais da hipocrisía, aínda mentindo mais que falan, a súa linguaxe por enmascarada, está deseñada para conseguir que as súas falsías soen como verdades, sendo por iso que mesmo cando a mentira poboa a biografía da gran maioría da clase política, estes, mantéñanse nas súas trece e sigan utilizándoa sen discreción como moeda de cambio en todo proceso electoral.

Para os fabricantes de falsidades, a clave do poder para nada ten conexión coa eficiencia senón coa propaganda, e polo tanto, o seu obxectivo non é outro que lograr coas súas manipulacións e enganos rendibilizar que a mentira convértase nun consumo de masas e así subxugar doadamente a un electorado crédulo, coa única intención de enganalo, para ulteriormente, unha vez capitalizado o seu voto por subtracción, abandonalo á súa sorte e impoñer contraditoriamente unha diverxente axenda política, onde o recorte de liberdades e de dereitos, paradoxalmente, teñan por vítimas propiciatorias aos mesmos que por apoio hipnotizado e extraviado facilitáronlles o acceso ao poder, ao confiar de boa fe o seu voto, a uns demagogos políticos que lles conduciron ás urnas mediante a argucia de astutos estrataxemas e maquiavélicas mentiras.

Por iso que agora, recén iniciado un novo ano plebiscitario, cando mais desfavorable resúltalles a concorrencia política e polo tanto mais adverso élles o escenario electoral, é tamén cando mais acentúan a súa persistencia en repetir con mais entusiasmo se cadra a fraude levada a termo en votacións pretéritas, sendo obriga polo tanto de todo demócrata ante tal risco, reaccionar en consecuencia para persuadir os electores e sacalos do contrasentido, evitando así que unha vez mais os mordomos da coacción sáianse coa súa, e logren que a democracia siga a perder enteiros como consecuencia do seu novo reintento en utilizar a mentira como arma electoral.

Os electores deben esixir o cumprimento político do seu dereito á verdade, vetando a través das urnas a quen disfrazados de demócratas aspiran a seguir desempeñando a función pública utilizando a mentira como práctica de conduta, pois vai sendo moita hora de rexenerar a esfera política, expulsando desta aos apóstolos da impostura, a aqueles que non reparando en insolencia, despois de evidenciar non ser a solución de nada, atrévense agora a prometer, o que despois de poder facer, non foron quen de acometer mentres ostentaron o poder executivo e desempeñaron funcións de Goberno.

Este país require estar liderado por xente decente, por homes e mulleres de primeiro nivel, e non, como vén sucedendo, por uns individuos de tres ao cuarto que incapaces de dedicarse profesionalmente a outros mesteres desembarcaron na política, non para utilizala como ferramenta de solución do interese xeral, senón para valerse dela como táboa de salvación e convertela en oficio de conveniencia para satisfacer as súas persoais ambicións.

Non resultando recomendable tampouco por factor de dependencia, que as rendas do país sexan conducidas por membros de grupos políticos salpicados de corrupción, ou se é o caso, por integrantes de organizacións políticas que ao bordo da ruína por acumulado dunha débeda descomunal, nunha aproximación ao totalitarismo, outorguen preferencia de trato á banca acredora do seu débito en detrimento dos dereitos inalienables da cidadanía.

É un total anacronismo ser dirixidos polos reprodutores do nepotismo, polos que non reparan en absurdas promesas de crear emprego sen ter empresa, á par de favorecer os seus acólitos facendo da Administración Pública a súa factoría de enchufismo e colocación, onde prohibindo o acceso ao común dos cidadáns, as portas xiratorias son a coaba interminable de amigos, pais, fillos, tíos e demais familia convertidos por favoritismo en funcionarios sen oposición. 

Por iso e moito mais, non podemos seguir outorgando fiabilidade a quen despois de ensimesmarnos no artificio de ser a oitava potencia mundial, relégannos nun santiamén a cumprir o papel de furgón de cola de Europa.

En resumo, é imposible a resurrección deste país sen a defunción do bipartidismo, e quen non queira asumir esta realidade, sempre pode apagar o espertador, pechar os ollos e seguir durmindo.

UN GROTESCO SAINETE BIPARTIDISTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os membros do bipartidismo veñen de achegar conxuntamente posicións ideolóxicas en torno ao credo neoliberal, coa finalidade de frear todo fenómeno de masas, e calquera outra acción política de emancipación.

Non é ningún desvarío afirmar que neste país o oficialismo político é unha farsa radical, pois cando pasan xa de trinta e cinco os anos que os membros do bipartito permutante disfrazaron a democracia de carnaval, esa falsificada mascarada sostida como formato funcional, para nada foi referente de autenticidade por mais que se agochase no disimulo dunha aparente seriedade.

Por iso á marxe de todo subterfuxio, dificilmente hai quen dende o oficialismo político poida alardear de ser animador de prácticas democráticas, cando o certo é que a partir daquela enganosa Transición a democracia brillou pola súa ausencia, ao ser os mercados que ninguén votou os que, arrogándose papel protagonista, coa anuencia dun bipartidismo corrupto, oposto á vontade dos electores, impuxo a súa primacía ata o extremo de converter aos axentes financeiros nos exclusivos e supremos mandatarios do país.

De aí a nula fiabilidade que debe outorgárselle aos membros do acoplado bipartidista; ao facer político duns representantes, que como os líderes rexentes do PP e PSOE, converteron o dereito a elixir nunha práctica desvalorizada, ocasionando que os electores pasasen de ser o referente democrático a estafados polos seus repetidos incumprimentos e deliberados enganos, e iso, a xulgar pola súa ostensible tendencia a contravir o contido dos seus programas electorais, que escritos en papel mollado foron pensados en todo caso e de antemán coa única finalidade de ser transgredidos ao día seguinte de alcanzar o triunfo electoral, co propósito establecido no contexto dunha miserable manobra de artificio político.

O uso e abuso das malas artes políticas, é dicir, a súa pérfida praxe, fixo que a asidua tolerancia da que os electores fixeron gala durante anos perdese toda continuidade, para dar paso á severidade inducida por unha frustración xeneralizada, mutación que causou que a fórmula empregada dende a Transición extraviase toda efectividade, e que en razón a iso, tanto a alternancia política entre os dous grandes partidos coma a súa continuidade estea actualmente ao bordo do abismo.

Chegando ao extremo que o protagonismo do PP e PSOE que en outrora dominaba de forma abafadora o escenario político, actualmente desgastados  polas impopulares respostas á crise e os casos de corrupción, sitúense nas súas horas mais baixas, e que en razón á súa erosionada credibilidade os compoñentes do bipartidismo pasen a xogar o seu futuro nos próximos comicios electorais co risco mais que evidente que as desercións no seu electorado por transvasamento cara a outras opcións políticas mais fiables sexa o referente de inflexión cara ao seu ocaso político.

Actuando como desencadeante deste declive o seu propio gregarismo político, que por arrastre de complicidade impídelles escoitar a voz da rúa, ao igual que exercer como lexítimos valedores da vontade soberana dos electores ao admitir sen réplica as interferencias antidemocráticas exercidas por eses poderes fácticos, aos que préganse, sen atreverse en modo ningún a desafiar as súas concernidas prioridades, e todo iso, a pesar das catastróficas consecuencias e lesivas repercusións que o seu alcance provoca nos intereses xerais da cidadanía.

Esta realidade coa súa carga de dramatismo, pon de manifesto a escasa fiabilidade que debe outorgárselle aos políticos e voceiros bipartidistas, pois coas súas prácticas de perversión ademais de estar a ofrecer un espectáculo bochornoso, mais que demostrar interese pola cousa pública poñen de manifesto a súa exclusiva propensión cara á continuidade dos seus privilexios, así como, a defensa extrema de intereses espurios.

O actual modelo bipartidista na súa conformación reúne ás dúas caras da mesma moeda, de aí que aínda cando o PP e PSOE se esforzan por acentuar distintivos de diferenciación, o certo é que son coincidentes no esencial, por canto, ambos os dous concordan en exercer como tapadeira política daqueles que concentran o poder económico, sendo por iso o seu exercicio unha rémora do cambio, ou o que é o mesmo, unha forma de cambiar para que todo siga igual, é dicir, toda unha práctica que ademais de coartar a participación e deliberación dos cidadáns nos asuntos públicos, fai que a ideoloxía imperante sexa a dos poderes económicos, e que en razón a iso, a súa aplicación práctica mais que o reflexo dunha democracia real teña por equivalencia a representación dun grotesco sainete bipartidista.

Miseria ideolóxica, que forza desbotar ao bipartidismo como alternativa en todo proceso electoral, pois a rexeneración do sistema pasa pola radicalización democrática.