UN PROTECTORADO NEOLIBERAL

Neste estado de extrema dependencia e  autoritaria hexemonía xermánica, quedan poucas dúbidas para afirmar que o proxecto de Europa é un fracaso estrepitoso, por canto, perdeuse a esencia da súa finalidade, sustentada nun proxecto de cohesión político - social.

Protectorado alemán

"Diga a verdade, é a primeira vez na historia deste país que nos puxeron obrigas". Esta frase acusadora ten a súa paternidade intelectual nun aguerrido Rajoy; sendo proferida a súa locución en foro parlamentario dende o seu escano, cando como xefe da oposición arremetía contra o seu antecesor no cargo, o ex presidente Zapatero, acusándoo de ser o responsable de enterrar a nosa soberanía económica para converternos nun protectorado alemán.

O certo era que a xulgar polas súas palabras, ao líder do PP, agora presidente do Goberno, non lle faltaba razón en censurar a Presidencia de quenda  da UE, por canto, Rodríguez Zapatero finalizaba a súa xestión cun balance desastroso; tanto era así, que poñía termo ao seu mandato semestral deixando ao propio país coa "economía intervida", e iso, a pesar os bos augurios que anticipadamente preconizara a pitonisa oficial do PSOE, Leire Pajínco seu galáctico acontecemento planetario.       

Á marxe do anecdotario do disparate, agora, cando o resultados da política do novo Executivo falan por se sós, é cando o Presidente en vez de predicar co exemplo se empacha de contradicións, asfixiando a súa decaída integridade na incoherencia dos seus anatemas de antano.

E así, o que entón resultaba ser un pernicioso protectorado alemán, a tempo presente, transformouse nun referente de devoción, nun enclave onde a sacerdotisa Merkel predica a doutrina neoliberal que resulta ser o sono da dereita española, de aí, que agora a Rajoy se lle desinche aquel empacho patrio e decida engadirlle crise á crise, renunciando ao principio de soberanía para que o seu Goberno cinga o facer político ao exclusivo ditado do enxame político teutón.

Á parte dos manifestos despropósitos do actual Presidente do Executivo, neste estado de

Pemes sen financiamento

extrema dependencia e autoritaria hexemonía xermánica, quedan poucas dúbidas para afirmar que o proxecto de Europa é un fracaso estrepitoso, por canto, perdeuse a esencia da súa finalidade, sustentada nun proxecto de cohesión político social, entre cuxos obxectivos mais relevantes estaba o reequilibrio económico territorial, é dicir, a eliminación das periferias a través de significativos fondos estruturais coa finalidade de uniformar a riqueza.

Pero o que se presumía factible, aínda cando os primeiros anos de integración achegaba síntomas prometedores; como consecuencia da construción neoliberal do euro e do BCE, quebrouse todo o proceso anterior, e por imperativo dos intereses económicos do Bundesbank - banco central alemán, os países ex periféricos volven a ser considerados no seu termo de orixe, contrariando a lóxica colectiva que presidía as decisións iniciais, circunstancia que impuxo a dinámica de centro-periferia como práctica dominante, co despropósito engadido, que en axuste a este novo formato, inversamente ao imaxinable, quen ostenta o papel de centro non é a Comisión Europea, senón que o pleno dominio recae unilateralmente en Alemaña.

Aquí non caben mais ambigüidades políticas, e polo tanto, ante a ofensiva a que estamos sometidos, os representantes institucionais mais que pregarse a intereses espurios teñen de tomar posición decidida, pois dende a responsabilidade do seu cargo de representación están obrigados a poñer limite a estafa que actualmente sustenta a montaxe da construción dunha Europa, supeditada ao capital financeiro alemán en prexuízo do resto dos estados membro; para evitar con iso que no conflito de compatibilidade forzada entre democracia representativa e neoliberalismo non sexa este o triunfador da contenda, pois os feitos avalan que o neoliberalismo non só é unha concepción política económica, senón tamén, unha filosofía política e ideolóxica que perturba todas as dimensións da vida social.

Por iso mais que dar continuidade a tan perigosa deriva, estratexicamente, o obrigado sería establecer un consenso para que a UE afrontase de partida a reformulación do seu deseño e a pluralidade da súa finalidade, suposto contrario, a democracia terá os días contados e o futuro de Europa terá alcanzado a súa mais que probable disolución.

Xuventude vía emigración

Nesta dirección, resulta un anacronismos relegar o relevante ao plano do accesorio, e en vez de forzar a restitución dos valores democráticos, caer na complicidade de validar a disfuncionalidade existente e a primacía dominante, a través de absurdas estratexias, como o pacto referendado por PP, PSOE, CiU, PNV, UPyD, CC e UPN, cara ao Consello Europeo, clausurado onte, cuxo contido foi un novo brinde ao sol, onde as reivindicacións formuladas sobre a unión bancaria, o financiamento das pemes e o plan de emprego xuvenil, unha vez máis quedaron nunha lista de bos propósitos por obra e graza  da intransixente austeridade neoliberal do   protectorado amigo da emperatriz Merkel.

PEMES E AUTÓNOMOS, ÚNICO REMEDIO

PUBLICADO 22/06/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A CEOE lonxe de significarse como o referente do vangardismo empresarial no sentido colectivo e plural, funciona como un lobby das grandes empresas, e  fala por boca "do Ibex 35".

O escándalo aínda recente de Gerardo Díaz Ferrán, expresidente da CEOE, quen a semana pasada foi inhabilitado pola Xustiza durante 15 anos para representar ou administrar bens alleos, sumado, á desvergonza demostrada por quen fose vicepresidente da entidade,Arturo Fernández, quen en razón a denuncias cursadas polos seus propios traballadores se viu forzado a abandonar o cargo por incorrer en prácticas salariais pouco ortodoxas; foron senllas perversións que por excedidas, fixeron saltar a barreira da camuflaxe poñendo ao descuberto un conflito que por mais condición de actualidade que aparente, a súa matriz, é tan antiga como a propia institución.

Á marxe da probada proximidade de ambos os dous personaxes ás filas do PP, resulta evidente, que durante o exercicio de mando destes dous representantes no foro empresarial da CEOE, déronse cita ao completo todas as terminais da corrupción, entrelazándose turbias conexións entre a opacidade dos paraísos fiscais co non menos velado financiamento dos partidos políticos. Unha turbia deriva que veu a agrandar o desprestixio dunha institución, que a pesar da súa cuestionada lexitimidade, ten atribuída en exclusiva a representación patronal do país.

É nesta tesitura cando o actual presidente da organización Juan Rosell, trata de atallar ese desprestixio interno a través dunha modificación estatutaria, coa aprobación dun código de boas prácticas para que a transparencia e a ética estean presentes no conxunto de actuacións da patronal; referendo alcanzado co apoio maioritario dos asistentes á Asemblea Xeral clausurada o martes pasado, éxito que ao final será unha ratificación de pura formalidade con nulo valor efectivo e que por conseguinte, para nada alcanzará o obxectivo desexado polos promotores da iniciativa.

Iso débese a que a CEOE lonxe de significarse como o referente do vangardismo empresarial en sentido colectivo e plural defendendo as distintas sensibilidades na súa relación coas institucións, funcione tan só como un lobby de grandes empresas, cuxos membros falan por boca "do Ibex 35".

Práctica de representación que deixa á marxe a un colectivo de tres millóns de traballadores

autónomos ao igual que aos tres millóns duascentas mil Pemes, sendo significativo que mentres a CEOE avala as medidas do goberno e considera que a economía iniciou a súa recuperación, no extremo oposto, son estes dous colectivos os que lonxe de sumarse a ese optimismo esixen do goberno unha rebaixa de impostos e medidas financeiras que posibiliten a creación de actividade. Toda un reflexo de dúas realidades encontradas que por dispares en modo algúns poden ser resoltas no contexto artificioso dunha uniformidade prefabricada.

De aí que o dispendio de optimismo teña as súas matizadas reservas, e así, cando o presidente do Goberno, Mariano Rajoy, e os empresarios de elite, encabezados polo líder da CEOE, Juan Rosell, coinciden en manifestar que o peor da crise económica está superado e que a necesidade de afondar nas reformas iniciadas debe seguir o seu ritmo, tal percepción, non deixa de ser unha distorsión, un calculado deseño participado conxuntamente por un selectivo bloque empresarial en combinación co goberno conservador do PP, co obxectivo de alterar a realidade nun imprudente intento de encubrir o evidente

Pero o certo é, que tras ese finxido entusiasmo a certeza se encarga de espir as aparencias para situarnos ante unha realidade oposta, cuxos efectos indican que o derrubamento da estrutura empresarial mantén a súa tendencia ascendente, sinalando para o efecto, que xa son mais de 425000 o número de pemes e autónomos que tiveron que botar o peche nestes anos de crise, aínda cando a recén aprobada Lei de Emprendedores formalmente establece para ambos os dous colectivos medidas de axuda, estímulos e bonificacións fiscais, para mitigar os efectos da crise.

A pesar do contido do novo marco lexislativo, por consentida permisividade do Goberno coas entidades bancarias responsables da crise, son estas, as que  esta vez coa súa dinámica de retención financeira seguen sendo o factor de constrición, e responsables do continuo desmantelamento do tecido produtivo.

Por iso ante esa actitude e á marxe do permanente escamoteo manifestado pola CEOE, o certo é, que as Pemes e os autónomos son a forza motora da nosa economía e os principais xeradores de emprego, por iso resulta necesario que de forma inmediata se establezan medidas de calado na dirección de salvar a obtención de crédito e liquidez. E sobre calquera outra medida, esa ten de ser a resposta debida para lograr a recuperación económica.

MAIS QUE UN PACTO, UN DESIDERÁTUM

PUBLICADO 15/06/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Resulta un exercicio de frivolidade que en vez de abordar con determinación os grandes males estruturais da nosa economía, os membros da alternancia bipartidista intenten agora despistar a  vasalaxe que gardan aos mercados financeiros.

A crise, oficialmente recoñecida polo seu compoñente económico, tivo na destrución do sector da construción o seu factor desencadeante como consecuencia da política especulativa dos empresarios e a anómala xestión das entidades financeiras; colectivos, que gorecidos na permisividade urbanística que representaba a aprobación da Lei do Solo do PP, asumida en prorroga polo PSOE, fixo que durante unha década, a irracionalidade do referido marco lexislativo se convertese en fío condutor da apoteose inmobiliaria xerando a reprodución expansiva dun modelo de urbanismo inadecuado.

Todo iso, coa aquiescencia dos dirixentes dos gobernos de dual signo político, os que, a pesar da desaconsellable advertencia de expertos analistas, en vez de proceder en cautela tomando nota de dominio, fixeron oídos xordos sobre os riscos que se estaban a acumular. Errónea conduta que por se mesma foi a peor das decisións posibles.

Por iso que en razón ás súas actitudes irresponsables e desprevidas, hase de sinalar, que en primeiro termo foron as autoridades políticas os directos responsables do estalido da crise, pois a pesar do risco que tal permisividade entrañaba, admitiron que aumentase o endebedamento en beneficio da banca, e cando o erro debese ser referente de emenda, en vez de proceder en consecuencia apostaron por manter unha situación de persistencia, de aí, que contra todo prognóstico e a pesar da negación de resultados, na actualidade, sigan mantendo a absurda pretensión de intentar saír da crise sen acometer as reformas estruturais que desencadearon a súa xénese.

Así, o notorio desleixo e falta de reacción política, foi a escusa apropiada para que "a presión

dos mercados financeiros" levase a cabo o que sempre ambicionara esta elite dominante, tal era, ostentar o ámbito exclusivo do poder de Estado, para así dende a xerarquía de mando, impoñer o seu libre albedrío coa única finalidade de prodigar que o investimento nos sectores especulativos fora a directriz preferente en detrimento da economía produtiva.

Pero por mais empeño que os representantes políticos do PSOE e PP poñan en disfrazar a realidade e por mais sutilezas que ambas as dúas formacións empreguen en camuflar a súa obscena reforma constitucional de blindaxe oportunista  dos mercados especulativos; o que supera a desvergonza política, é, que os nosos representantes democráticos adxudiquen aos electores o papel de chibo expiatorio, chegando ao extremo, de esixir aos que non tiveron responsabilidade na orixe da crise, que paguen os pratos rotos, facéndoos asumir ao efecto o financiamento xeral. da débeda mediante políticas de austeridade ao só obxecto que as clases de renda alta non teñan que contribuír ao soporte do Estado.

Desafortunados plans de axuste, cuxo contido ademais de insolidario, lonxe de desempeñar un efecto estimulante cumpre a función oposta, provocando de forma inevitable a deriva da economía cara ao desastre.

En liña ao exposto, resulta un exercicio de frivolidade que en vez de abordar con determinación os grandes males estruturais da nosa economía, os membros da alternancia bipartidista intenten agora despistar a vasalaxe que gardan aos mercados financeiros, a través dunha montaxe de evasión, consistente na posta en escena dun pacto de conveniencia política entre Rajoy e Rubalcaba, a través dun armisticio exento de contidos transcendentes, pero con altas doses de valor simbólico, que para nada acelerará a recuperación, nin exercerá función revulsiva de ningún tipo. 

Mais ben acentuará a prórroga do estado de precariedade existente, dilatando a posta en marcha da mais que necesaria proposta de resolución integral, determinación obrigada pola situación dunha economía, que mais que arranxos puntuais, precisa a substitución completa dunha maquinaria que non funciona.

Xa que logo, resulta inaudita a estendida incongruencia ideolóxica de quen exercen de valedores do dogma neoliberal, e á vez, nun exercicio de disparatada dicotomía, intentan atribuírlle a este mesmo modelo político a calidade de xerador de emprego sen ningunha base empírica de sustento, cando é farto sabido, que en tal doutrina, un elemento crave no crecemento do sector financeiro de carácter especulativo foi a polarización das rendas do capital a custa dunha redución das rendas do traballo. Circunstancia que por derivación induciu unha lesiva repercusión na economía produtiva que levou engadido a mingua de emprego, para converterse en mostra concluínte, conforme sen a erradicación do devandito dogma é imposible afrontar con éxito a saída da crise.

RESCATAR AO SECTOR NAVAL

PUBLICADO 08/06/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cando o próximo mércores cúmpranse 28 anos da sinatura da acta de adhesión á CEE, lonxe de  prometedores vaticinios,  a bisbarra de Ferrol estará en folga xeral.

Cando en 1984 o ministro socialista Carlos Solchaga, manifestaba que o decreto de reconversión naval aprobado polo primeiro Executivo de Felipe González, non atendía ao capricho daquel goberno senón que obedecía ex profeso á dramática situación do sector naval en España, era evidente que o entón titular da carteira de Industria estaba a mentir descaradamente, e que tras as súas declaracións de despiste ocultábase a verdadeira realidade, que non era outra, que a aceptación en cuberto das condicións de inferioridade impostas polos membros do club europeo á nosa industria naval no transcurso da negociación de adhesión do país á Comunidade Europea, ao só obxecto de suprimir a competencia española en vantaxe e defensa das súas propias factorías navais. 

Por iso que a sinatura daquel "tratado de subordinación" cuxa acta foi referendada o 12 de xuño de 1985, mais que unha panacea, foi o principio do fin do sector naval; pois aínda cando o intrigante ministro enganosamente mantiña por teoría que a culminación dos seus axustes era a táboa de salvación do sector e a garantía de sobrevivenza no ámbito da competencia internacional, o certo foi que aquelas previsións tiveron a súa inequívoca réplica no tempo que todo o aclara.

Así, cando o próximo mércores cúmpranse 28 anos da signatura da acta de adhesión á CEE,

en vez de prometedores vaticinios, nesa coincidente data, a bisbarra de Ferrol estará en folga xeral, nun acto de protesta, onde esta vez a resposta de rexeitamento á crise de austeridade mesturarase coa reprobación para cos efectos daquela fatídica decisión, cuxa única tradución a tempo presente, é a duns estaleiros sen barcos nas gradas nin carteira de contratación, unha situación concluínte que se as medidas paliativas fanse esperar e non se toman coa celeridade debida as determinacións oportunas, fatalmente, é mais que probable que o sector entre en conta atrás e haxa que certificar a súa expiración por puro decaemento.

Xulgando o facer político que acompañou os ciclos do proceso que nos conduciu a este negativo balance, evidénciase sen ningún xénero de dúbida que en tan dilatado periplo, os grupos políticos (PP - PSOE) que por alternancia ostentaron o poder executivo, foron un completo desastre á vista do seu desleixo por defender a relevancia estratéxica do sector naval do noso país ante as institucións comunitarias, e ter tragado cunhas imposicións de todo punto inaceptables.

Se á visible limitación dunha clase política remisa a forzar a flexibilización das lesivas directivas de acompañamento, engadimos o feito contrastable que a Comisión Europea màs que sensibilizarse coa situación mantivo por única finalidade restrinxir á mínima expresión a capacidade produtiva do sector naval español, é doadamente deducible a inviabilidade do cambio necesario, para que o sector recupere o espazo vital perdido e poida así competir en pé de igualdade no mercado mundial da construción naval.

Pero se iso non fose complexidade abondo para o sector, os reveses fanse mais notorios e os riscos acumúlanse, ao someter a complexidade do conflito á mais que probable influencia da férrea política de austeridade, imposta estratexicamente como medicina aos problemas das economías periféricas e cuxa aplicación ao sector, mais pronto que tarde, será forzada polos lobbys centroeuropeos co fin de acelerar o gran desastre do naval español, e así, aproveitar a conxuntura da desfeita para repartir a cota de mercado entre os estaleiros alemáns e holandeses, seguindo idéntico procedemento de acoso que o xa ensaiado no seu día contra ao réxime de tax lease.

Manobra impropia entre membros da Unión, pero de proveitoso interese para os promotores da operación, como o demostra o feito de ter enchido as súas gradas e que os estaleiros de ambos os dous países, estean a fichar os profesionais cualificados, a traballadores parados no sector naval español con alto grao de especialización para afrontar a execución da súa dimensionada carteira de pedidos.

Chegado a este extremo son inadmisibles as fraquezas, sendo obrigado tomar nota de identidade colectiva e dende a uniformidade facer unha defensa enérxica do noso sector naval, pois ademais do seu carácter estratéxico, é o motor dunha morea de cidades e bisbarras e o sustento de máis de 86.000 familias, razón abondo para rexeitar de plano a actual conivencia política e a intromisión da Comisión Europea en tendenciosas guerras comerciais.

Polo tanto, hase de entender que agora xa non se trata de debater sobre o levantamento do veto, senón, en deixar sen efecto a incongruente e restritiva regulación en materia naval, para que sexa o libre mercado a única directiva reguladora, e esa que non outra ha de ser a esixencia que o noso Estado ten que defender contundentemente, co fin de retomar ao completo esta actividade que por necesaria resulta irrenunciable. 

E  no  apoio deste rescate non terán de caber fisuras.

O RETORNO DO "DÚO QUILOVATIO"

PUBLICADO 01/06/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Hai excesos inaceptables e este é un deles, pois cando un país sofre os rigores dunha crise económica, resulta cando menos intolerable que dous político millonarios, a soldo das eléctricas e da mass media, cun curriculum transitorio, teñan o descaro de erixirse en redentores da situación.

Por se o desvarío político non fose suficiente con Rajoy, o desatino toma condición de esperpento coa entrada en escena do "Dúo Quilovatio", esa parella de comparsa que conforman González e Aznar, dous expresidentes que amplificando a súa pensión vitalicia coa forza de enerxía que respectivamente lles reportan as eléctricas Gas Natural - Fenosa e Endesa, decidiron excluír do seu repertorio o aconsellable ritmo do silencio e saír á palestra para interpretar por separado a súa singular versión da "síndrome de Hybris", unha desmesura psicolóxica dos que perden o contacto coa realidade e incapaces de desconectarse de egocentrismo súmense na excentricidade narcisista coa única intención de alimentar o seu trastorno enfermizo pola conquista da gloria eterna.

Hai excesos inaceptables e este é un deles, pois cando un país sofre os rigores dunha crise económica, resulta cando menos intolerable que dous político millonarios, a soldo das eléctricas e da mass media, cun curriculum transitorio, teñan o descaro de erixirse en redentores da situación e sen o mínimo reparo, xogando a patriotas, intenten fascinar o cidadán da pé a través de fantasiosas receitas, coa malsá intención de despistar responsabilidades, coma se eles, ex presidentes de goberno estivesen por enriba do ben e o mal e fosen parte allea ao problema.

Aínda que ambos ex mandatarios, defenden fórmulas antitéticas para afrontar a crise, non obstante, son coincidentes en recoñecer que non a viron vir. Incomprensible casualidade dos que agora intentan evadir responsabilidades, cando é probado, que foron eles o detonante da súa orixe, toda vez que a crise non chega aos nosos días por xeración espontánea, e para tal efecto débese precisar, que nin a corrupción, nin o desmantelamento do modelo produtivo, nin a burbulla inmobiliaria, nin a decadencia do sistema bancario foron creados en tempo presente senón que son consecuencia das nefastas políticas dos anos oitenta e noventa, debendo recordalles polo tanto, que as causas do actual derrubamento mais que buscalas no tempo presente deben localizalas no espazo temporal que arranca coa transición e polo tanto que implica a ambos os dous ex mandatarios.

Felipe González debera apearse da súa altivez para evitar a persistencia no erro, e así poder

corrixir os seus desvaríos que non son poucos. De curar a súa permanente borracheira de poder e encontrarse a realidade, non lle quedaría outra, que asumir os prexuízos ocasionados ao país polo seu atordado ingreso na UE, cuxas consecuencias foron demoledoras, afectando a máis non poder ás actividades incluídas en reconversión como os estaleiros galegos e gaditanos, a minaría asturiana, Ensidesa, a industria de automoción e un extenso etcétera, que marcou o punto de inflexión dun boiante sector industrial, que dun 28,6% do PIB da época, como consecuencia do forzado declive caeu a mais da metade, ata se situar no actual 16,9%.

Engadir igualmente a mínguaa que representou para o sector primario, que dun 7,1%, quedou reducido a un índice simbólico do 2,7% do noso PIB.

O que Aznar chegou a definir recentemente como o seu milagre económico, realmente contrariando os seus postulados, tense que dicir, que non foi o mellor período da nosa democracia senón outro detonante do actual desastre; reafirmación sustentada no ficticio do seu soño inmobiliario cuxa excedida dimensión incrementou a exposición aos prexuízos da crise financeira mundial, arrastrando na  caída o país ao primeiro posto do ranking do paro de Europa. Sendo espectacular o descenso do emprego no sector, que dende o 13,3% da súa situación mais álxida, derrubouse ata un exiguo 6,4% con marcada tendencia decrecente.

Como agravante das súas fazañas de goberno, é Aznar quen consuma o colmo do disparate vendendo as grandes empresas públicas, operacións tan absurdas como ruinosas que privatizou a prezo de bagatela firmas que hoxe en día a pesar da crise repártense cuantiosos dividendos,Tabacalera, Repsol, Gas Natural, Argentaria, Telefónica, Endesa, Aceralia, etc.

Por iso que da interpretación do "Dúo Quilovatio", mais que destacar as súas milagrosas receitas, en boa lóxica, teremos de centrarnos en avaliar a súa verdadeira repercusión, caracterizada por unha terciarización da economía. Factor indicativo da existencia de fortes desequilibrios dentro da estrutura dos sectores produtivos que conforman noso tecido empresarial, extremo que cara á planificación dun programa empresarial contra a crise, fai obrigado que teñamos que considerar en primeiro termo a reorganización intersectorial, por canto, non existirá reactivación económica, sen a realización dun ordenamento previo dos segmentos produtivos necesarios.

Sendo conveniente polo tanto, que este par de ególatras baixen xa do pedestal...!.

EMPRESAS EN EXTINCIÓN

PUBLICADO 25/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Resulta inadmisible que o Goberno, en vez de paliar a situación  aplicando alternativamente medidas de efecto positivo, manteña prorroga coa arbitrariedade dando continuidade ás políticas que provocaron o desastre.

Cando ter unha empresa mais que unha vantaxe para o interese xeral convértese exclusivamente nun problema unilateral do empresario, é evidente que a política institucional en materia empresarial circula en dirección contraria á traxectoria debida, e iso indica que o Executivo que debese evitar tal circunstancia, por baleiro de receptividade e demais aspectos engadidos, non asume como propio o rol de relevancia que ten de desempeñar a empresa como elo da cadea produtiva, e á vez, como referente primordial para garantir a suficiencia socio - económica do país.

De aí, que neste contexto de negación as cousas tomen tendencia a empeorar, pois cando os mediocres que nos gobernan dedican todo o seu empeño a favorecer as algarabías do mercado especulativo mentres relegan ao ostracismo a actividade empresarial xeradora da economía produtiva; resultará evidente, que se a clase empresarial afectada por tales desmandos ademais de non combater enerxicamente as incoherentes políticas de austeridade, opta pola autosatisfacción, definitivamente, as cousas non só agravaranse, senón que o colectivo patronal converterase en testemuña indolente da súa propia agonía.

Por iso en pleno cansazo de política neoliberal, cando a historia demostrou a negación dese prototipo, e a caída do mito dos ciclos económicos e da bonanza continuada deu paso a unha crise multiforme de alcance global; resulta inadmisible que o Goberno, en vez de paliar a situación  aplicando alternativamente medidas de efecto positivo, manteña prorroga coa arbitrariedade dando continuidade ás políticas que provocaron o actual desastre e que lonxe de favorecer a harmonización acentúa o fortalecemento das grandes empresas, producindo un debilitamento das pemes e autónomos, que afectados por unha mingua de capacidade operativa quedan excluídos do proceso produtivo.

Os sectores empresariais prexudicados, mais que outorgar credulidade a mensaxes incertas, están obrigados a tomar encontro coa realidade e asumir dunha vez por todas que as proxeccións destas dinámicas de corte neoliberal non lograron alcanzar as metas prometidas dende o seu inicio, e polo tanto, lonxe de ser unha estratexia de crecemento económico e de estabilidade, a súa posta en práctica demostrou a función oposta, provocando que as pequenas e medianas empresas se vaian á quebra, aspecto que ademais da afección directa, ocasiona repercusións extensivas ao xeneralizar o desmantelamento da estrutura produtiva

Extremo que vén de confirmar que este tipo de dinámicas lonxe de fomentar o fortalecemento da economía e a estabilidade empresarial, acentúa a recesión, circunstancia que ocasiona unha complexa situación ao cobrar novas vítimas entre a masa de poboación, afectadas polos niveis de desemprego e de pobreza.

Pois ben, recoñecendo que o groso do tecido empresarial está formado por pemes, sabendo igualmente que cando no 2008 os bancos pecharon a vía do crédito, mais de 400.000 empresas por falta de financiamento se viron achegadas  ao peche de actividade, dicir, que ao igual que os gobernos inxectaron miles de millóns para frear aquela sangría, tamén toleraron que as entidades bancarias receptoras, utilizasen o diñeiro para outros mesteres distintos á finalidade prevista, mentres proseguían os peches en cadea das actividades empresariais.

Por non perder os malos hábitos, agora aplicando idéntico formato político, sen modificar pautas nin garantías de financiamento, o executivo de Rajoy, á marxe da mínima reflexión, acaba de aprobar a anunciada Lei de Emprendedores; un novo referente da reactivación que anticipa disfuncións en razón diverxente entre o seu contido teórico e a inviabilidade práctica, e cuxa nulidade de resultados fala por adiantado.

Xa que logo, toda planificación contra a crise para a súa efectividade, é condición sine qua non. que veña precedida dunha reorganización que garanta o reequilibrio e a diversificación dos sectores produtivos, formulación que igualmente ten de obrigar o fin da economía imperfecta subtraendo carga de austeridade en favor do crecemento, non admitindo, por activas políticas sustentadas no monopolio dos mercados especulativos.

A tal efecto a clase empresarial como axente da economía produtiva, ten de tomar papel protagonista, participando activamente na recondución da situación, facendo valer a súa vocación inequívoca, que non é outra, que contribuír como agrupación colexiada, na xeración de emprego e riqueza

A DECADENCIA DE MAASTRICHT

PUBLICADO 18/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Por iso que a solución á crise, lonxe de comprenderse mediante os diverxidos postulados de austeridade formulados pola Troika, ten de conseguirse sobre alternativas diametralmente opostas. 

Cando en plena transición os sectores involucionistas ameazaban con abortar o proceso de transformación, a maioría política comprometida coa evolución progresista identificou a Europa como a solución estabilizadora, por entender que a integración nas institucións europeas era a referencia indispensable para subtraer exposición ao risco golpista e garantir así mesmo solidez á nova e fráxil democracia española.

Deixando á marxe opinións diverxentes con tal consideración, é un equívoco, que a estas alturas sigamos identificando aquela Europa idílica coa entelequia dunha verdade oposta. Unha nova realidade que xurdiu pola implantación da moeda única entre países de desigual condición económica; por canto a máxima expresión da Europa de Maastricht, obrigou que países como o noso entregasen a súa soberanía financeira ao Banco Central Europeo (BCE).

Entidade bancaria que dende o primeiro momento de unificación monetaria, lonxe de cumprir a función de Banco Central, defendeu en exclusiva a doutrina neoliberal atendendo aos ditados do establishment económico, financeiro, mediático e político; decisión, cuxos prexuízos afectaron en maior grao aos países periféricos en beneficio dos países centrais da Unión, e moi especialmente, en vantaxe dos bonos do Estado alemán.  Lucrativa condición que outorgou a este país o dominio absoluto en captación investidora, primacía que por engadido, veu a establecer que a economía europea teña por referente exclusivo as determinacións da economía alemá.

Neglixente comportamento da entidade bancaria da Unión, que a pesar de xerar agravios comparativos e graves problemas socio económicos entre países adxacentes, paradoxalmente contra todo prognóstico, tales decisións contaron co referendo dos gobernos dos estados prexudicados, actitude reprobable que fai crecer o grao de hostilidade cara aos representantes políticos, que en razón á súa censurable actitude son percibidos pola poboación como comparsas desta institución bancaria e do agrupado dos mercados e entidades financeiras que dirixen o cotarro. Proceder que acentúa o descrédito dos representantes públicos ameazando a vez a estabilidade democrática e a solidez do propio estado de dereito.

Durante os 14 anos transcorridos dende a creación do euro, a clase política do país pasou os nove primeiros anos enfrascada no soño do boom inmobiliario e no contexto daquela euforia, non tivo alcance de miras para enxergar coa antelación debida a outra realidade que se estaba a xerar. Así foi como chegado o cambio radical do 2008, a nova realidade nos apeo de euforia e da noite á mañá tivemos que abandonar o papel de "ricos" para ter que asumir con todas as consecuencias a evidente posición debedora da nosa economía fronte ao exterior, extremo que provocou a entrada en quebra do país, á que sobreveu unha penetrante recesión cuxos nocivos efectos, a tempo presente seguen mantendo plena vixencia.

É nesta nova tesitura cando se percibe en maior medida que a pertenza á UE, mais que unha

vantaxe representa ser unha complexidade engadida, por canto, en situaciónextrema como a referida, cando a necesidade de financiamento debese ser cuberta directamente pola autoridade monetaria, o lobby da banca alemá que domina o BCE, impide que o Banco Central compre débeda pública aos Estados, impoñendo a intermediación da banca privada, a través de operacións cun diferencial de intereses desorbitados.
A excepción para que o BCE afronte directamente a compra de bonos públicos, leva implícito que o estado peticionario desmantele todo referente do seu Estado do Benestar e rebaixe as condicións de vida da poboación traballadora, procedemento  dirixido a a satisfacer  os intereses do capital financeiro.

Por iso que a solución á crise, lonxe de comprenderse mediante os diverxidos postulados de austeridade formulados pola Troika, ten de conseguirse sobre alternativas diametralmente opostas, mediante propostas de proxectos doutra natureza, partindo da premisa excluínte que a Europa de Maastricht ten de perder toda vixencia en razón á deterioración que a súa aplicación leva consigo, por ser causa de detracción dos valores democráticos, e orixe promotora da subtracción da soberanía popular.

Se ás limitacións expostas engadimos a excesiva primacía que cobrou Alemaña como país hexemónico e o volume desmedido dunha débeda impagable, é máis que evidente que España non pode saír da crise sen romper o nó gordiano do euro, non existindo outra elección, que saírse do actual sistema monetario co fin de recuperar a soberanía e impedir con iso a derruba definitiva do país.

O PARO VÍSTESE DE LOITO

PUBLICADO 11/05/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

E mentres os efectos secundarios da sobredose de austeridade segue facendo estragos no mercado laboral, os que fai un trienio defendían como única solución á crise, o axuste do gasto e subidas de impostos,  agora, tres anos despois, politicamente están obrigados a render contas e recoñecer o fracaso das súas medidas.

Caterva de descerebrados, esa é a denominación mais suave que define con precisión a esa prole de irresponsables que dende a alternancia bipartidista, uns e outros, conxuntamente ou por separado, a través das súas disparatadas políticas remataron por inverter o estado da normalidade botando a perder coa estabilidade e o progreso.

Un cambio de paradigma que puxo o país patas arriba, inmerso nun masivo escándalo de corrupción política, onde a riqueza ilícita dos presuntos implicados contrasta cunha situación de empobrecemento da cidadanía e un gradual estado de conflitividade social, no cal as manifestacións contra a austeridade, as preferentes, os desafiuzamentos, o desemprego, etc., sucédense, acentuando un estado de axitación ascendente que en modo algún augura nada bo, e que lonxe de conducirnos polo camiño da estabilización fórzanos a transitar por rumbos de eventualidade. Iso polo menos é a conclusión que se desprende ao confirmar a coincidente identidade entre os causantes do contratempo e os dedicados a reconducir a situación.


Este acumulado de desordes e contradicións, no seu conxunto, non fixo máis que xerar unha situación explosiva, cuxo expoñente mais alarmante foi sen dúbida o triunfo da economía financeira sobre a economía real e a vitoria dos fluxos financeiros sobre os sectores produtivos.
Afianzamento que entre outros prexuízos derivou nunha fractura social sen parangón, cuxo expoñente mais inquietante represéntao o alarmante desemprego que a pesar de liderar o ranking da preocupación cidadá, as previsións disparan mais pesimismo ao  predicirse ata final do ano un engadido de medio millón de afiliacións ás listas do INEM, agravamento que situará a taxa de paro nun novo teito porcentual, constrinxindo vías de solución aos demandantes de emprego.

E mentres os efectos secundarios da sobredose de austeridade segue facendo estragos no mercado laboral, os que fai un trienio defendían como única solución á crise, o axuste do gasto e subidas de impostos, á vez que aprobaban de forma urxente unha reforma constitucional que consagrase a eficacia de tales medidas, agora, tres anos despois, politicamente están obrigados a render contas e recoñecer o fracaso das súas medidas, por canto, a pesar da severa disciplina de aplicación, o certo é, que dende aquel maio do 2010 o endebedamento público se incrementou en máis de 300.000 millóns de euros e o déficit público, que na época era do 9,7%, agora pasado ese tempo subiu ata o 10,6%.


Referentes expresivos que demostran que a pesar das estritas medidas de austeridade, a economía do país mais que reactivarse sumiuse nunha profunda recesión, cuxa repercusión tivo o seu impacto mais negativo no ámbito laboral, toda vez que os niveis de desemprego víronse afectados en maior medida pola negativa influencia das súas condicións constritivas, que neste curto período de cruzada contra o déficit, xerou dous millóns de parados, ou o que é o mesmo, fixo crecer o nivel de desemprego da época, que dende un 20%, elevouse a unha desorbitada taxa do 27,16%, ata superar os fatídicos 6,2 millóns de parados.

Grave situación que toma magnitude de desastre, ao verificar, como a contía de parados de

longa duración supera a metade do total censado, ou o feito alarmante que o número de fogares con todos os seus membros no paro anda próximo aos dous millóns, sen esquecer a extrema precariedade do 37% das persoas, que apuntadas ao paro non cobra prestacións por desemprego.

Drama crecente que arranca tinguiduras tráxicas ao tomar nota da despreocupación e ineptitude dos coautores artífices da situación, e especialmente ao escoitar as declaracións do presidente Rajoy, asegurando, que a súa é "a mellor política de emprego posible"; unha estrambótica afirmación, cuxo único significado vén a confirmar que o paro seguirá crecendo, e iso é así, aínda que o xefe do Executivo intente sumir nun estado de fantasía ao colectivo de afectados, para facelos crer que a través das súas políticas de ficción o Goberno devolverá oposto de traballo aos parados. 

Deberan asumir dunha vez por sempre que a función do político non é crear emprego, pois quen ten atribuída esa facultade son as empresas; non obstante o político, si debe impulsar ese obxectivo con medidas axeitadas a tal finalidade, aplicando receitas efectivas que rebaixen o exceso de austeridade e reorienten o modelo de crecemento, premisa básica para frear a destrución do tecido produtivo que provocou o peche de miles de empresas e por derivación causou o derrubamento da actividade laboral, e mentres esa determinación non se produza, a loita contra o desemprego será simplemente inútil; pero ao parecer a preferencia é seguir exercendo de socorristas do sector financeiro para tranquilizar os seus socios do euro e aos prestamistas internacionais. En España morreu o emprego..!

A "XERMANOFOBIA" FERVE NO SUR

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

A hexemonía política de Alemaña no seo da Unión Europea cada día faise mais significativa, e o obxectivo das súas esixencias conducidas a través da Troika, (Comisión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo), levan camiño de destruír a cohesión social no vello continente.

Disensión cuxo prexuízo se fai mais ostensible nos países do Sur, os que de non tomar accións de defensa inmediata para poñer fin ás receitas neoliberais impostas dende Berlín, os seus gobernantes serán cómplices dos seus propios erros, ao tolerar indebidamente unhas políticas de uniformada austeridade que colisionan coa diversidade inversa, cuxa continuidade ameaza con conducirnos ao desastre económico e social, por canto mais que unha solución, esta atípica secuencia supón entregar a riqueza xenuína ao promotor responsable da fórmula de extorsión.

A pesar da contundente evidencia dos feitos, hai países extremadamente prexudicados por estas políticas, que a pesar dos efectos, os seus dirixentes, nun alarde de vulgaridade fan seu o recorrente discurso sobre a crise da débeda, para xustificar como solución de recuperación económica, a aplicación de drásticos recortes cuxo resultado característico se traduce na consolidación dun profundo malestar social, agravado por un record en pobreza e desemprego.

Non podendo aspirar ningún político minimamente documentado a lograr outro alcance distinto ao resultante dunha realidade complexa, toda vez que a imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

Por iso que ante esta contrastada evidencia, non é de recibo o comportamento que manteñen algúns mandatarios dos países afectados como resulta ser o caso do presidente Rajoy, quen a pesar do contrastado xiro depredador desatado polo goberno teutón contra os países do Sur da zona euro, segue mantendo o seu apoio ás políticas de quen coas súas accións especulativas está a quebrar a soberanía económica e a estabilidade do noso país, ao repercutirnos as perdas dos seus propios bancos, coa estratexia engadida de reforzar o seu dominio botando abaixo o mercado único europeo e impoñer así un mercado único euro-alemán.

Polo tanto abonda xa de terxiversar a realidade, presentando o endebedamento como a causa da crise cando a propia débeda alemá nos superaba en demasía, sendo o verdadeiro detonante da actual conxuntura as arriscadas operativas bancarias ao "titulizar hipotecas tóxicas", ou o que é o mesmo, revender en anacos hipotecas de alto risco. Práctica financeira que situou ao bordo da quebra á maioría da banca xermánica, sendo o Deutsche Bank a entidade financeira mais implicada, e como dimensión de escala para os efectos de contraste, abonda con dicir, que o burato desta entidade supuxo un equivalente a catro veces o de Bankia.

Se ao feito de ter convertido o seu sistema financeiro no detonante da crise, engadimos que foi directamente o executivo saxón quen promoveu a guerra aberta contra a débeda do Sur; non é comprensible que os países afectados polas súas hostís manobras teñan de recoñecerlle outro papel de xerarquía distinto ao que lle pertence como estado membro, sendo recomendable en razón a iso, en exercicio de defensa promover as indagacións oportunas sobre posible vulneración do dereito da competencia, por canto, resulta notorio o desaxuste entre esixencias e tolerancias, como acontece coa exoneración de control das caixas de aforros alemás, as variables no control do déficit. etc.

Por iso, ante a actual tesitura faise inexplicable entender que mentres a chanceler Merkel, segue empeñada en esnaquizar a economía dos membros do Sur impoñendo a austeridade como única fórmula para superar a crise, o presidente Rajoy despois do sonoro fracaso obtido como consecuencia de tomar partido por este equívoco criterio, agora cando reflexivamente debera darlle unha oportunidade ao cambio, paradoxalmente segue mantendo o discurso da austeridade e a disciplina fiscal como condición ineludible por toda solución.

Ante esta actitude, cando a pesar da medidas de austeridade todos os indicadores confirman que os países do sur da Eurozona non mostran síntomas de recuperación, queira que non, o Executivo  ven obrigado alternativamente a activar políticas que aceleren o crecemento e fomenten o emprego, solución que de non se aplicar con urxencia, acentuará os desequilibrios existentes co mais  que presumible risco dunha explosión social de consecuencias imprevisibles.

ENREDO E FUGA DE FEIJÓO

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión.

A simple sospeita que un só membro dun colectivo de risco tomara adición polo consumo de drogas, ou no seu caso, que unha sobredose causase un desenlace fatal entre algún integrante do grupo de adictos, coincidindo no tempo tal circunstancia co feito que o presidente da túa comunidade compartía mesa e divertimento co narcotraficante responsable de tal continxencia; pola mera presunción de culpabilidade que tal actitude supoñería, sería causa abondo, para que, a este connotado político se lle pechase toda vía exculpatoria e contundentemente esixíseselle a dimisión do cargo.

Pero cando a hemeroteca, transformase ese suposto nunha evidencia lutuosa, entón, xa non sería suficiente co exercicio de arredamento, senón que o implicado en cuestión, pola lixeireza dos seus actos, indirectamente veríase mesturado neste extravío, e tal circunstancia obrigaríalle igualmente a responder ante a xudicatura como "cooperador necesario" na comisión do delito, coa agravante de implicar por tácito consentimento os que eran os máximos responsables políticos da súa organización na coincidente temporalidade dos acontecementos.

De ser unha conxectura, esta introdución toma corpo de realidade cando encaixamos como protagonista da escena ao actual presidente da Xunta de Galicia, Sr. Feijóo, quen atendendo á súa versión para idiotas, constata que en épocas pretéritas cando só era un "rapaz deRomay ", burlando a disciplina opus deísta do seu protector, sendo só o segundo da bordo da consellaría de sanidade que rexía o seu valedor, tomou camiño do descarreiro ao frecuentar asiduamente o inferno. Toda unha práctica satánica, pero que por declarada inxenuidade fixo que non se decatase que o directo acompañante nas súas andanzas luxuriosas, era nin mais nin menos que Marcial Dorado, é dicir, o demo en persoa. Incrible descoñecemento cando naquel ambiente era notorio o pestilente tufo a xofre.

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión, para anular a capacidade crítica dos cidadáns. Ese é o método de todo vale utilizado por Feijóo para lograr o seu obxectivo, que non é outro, que negar a evidencia dos feitos polo prexudicial impacto da repercusión no seu futuro político, de aí que alternativamente aposte por versionar un formato de simulación da realidade cuxa composición favoreza o logro de rendibilidade entre uns receptores predispostos a crela e a aceptala.

Para reforzar esta argucia, nada mellor que poñer en escena unha calibrada simulación a través dun guión elaborado á medida, coa finalidade de sacudir a súa comprometida relación co narcotraficante Dorado e proxectar así a aparencia contraria presentándose ante a opinión pública como unha vítima suxeito de extorsión. 

Pero esas actitudes pouco ortodoxas do Presidente da Xunta, tratando de dar carpetazo ao escándalo político no que se encontra inmerso, ao cualificar como "accidental coincidencia" o seu contacto co narcotraficante en cuestión, por desafortunadas e baleiras de contexto, estas declaracións, mais que achegar solución a tan enredado asunto, coa súa negativa e arrevesada actitude, está a complicar a situación ata o extremo de enfurecer á maioría social que se sente agraviada ao considerar ese proceder como un directo menoscabo á súa intelixencia.

Xa que logo, o Sr. Feijoo debérase deixar de andar con voltas, e saber, que mentres aduce ignorancia de causa, o resto da cidadanía, maioritariamente, si tiña cumprido coñecemento das actividades delituosas que envolvían os negocios do narcotraficante arosano, como tamén sabía do entrelazado que existía entre ambos os dous compañeiros de turismo de luxo, froito dunha relación continuada e estable, labradas durante un longo cuadrienio. 

Tempo e intimidade sobrada para despexar as dúbidas mutuas e desbotar con iso a recorrente ignorancia que aduce o presidente do executivo galego, coa única pretensión, de converterse na vítima dunha conspiración finxida que lle exima o cumprimento do deber, que nun país serio, se tería que pagar asumindo a súa inmediata dimisión.

Pero se ademais do xa referido outorgamos crédito ás súas afirmacións realizadas na comparecencia no Parlamento galego, cando aseguraba que ao ter coñecemento das fotografías en 2003, informou dos feitos ao Presidente do PP Mariano Rajoy, sen que ao parecer o máximo mandatario procedese en consecuencia. Se así fóra, tal extremo esixiría en correspondencia que a súa obrigada dimisión viñese acompañada pola do propio Presidente do Goberno por inhibición imprudente.

COSPEDAL PERDE A CHAVETA

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro".

Cospedal, que debe en gran parte a súa carreira política a Esperanza Aguirre, non dubidou naquel congreso de Valencia de xuño do 2008, en deixar tirada á súa valedora para aliñarse nas filas de Rajoy a cambio dunha oferta apetitosa, tal era, poñerse á fronte da Secretaría Xeral da organización conservadora, cargo que polo visto ben valía aquela deslealdade.

Pero que ninguén crea que tal deserción foi un descoido puntual na súa traxectoria; moi ao contrario, pois o percorrido profesional daquela avogada do estado deu un xiro na súa continuidade cando decidiu colgar a toga para dedicarse ao exercicio político. 
Nova función dominada por unhas prácticas pouco ortodoxas, por un continuo de torcidas manobras cuxa planificada finalidade, non era outra, que alimentar a súa voracidade lucrativa e satisfacer o seu egocentrismo enfermizo, é dicir, toda unha mestura explosiva e polo tanto pouco recomendable para o desempeño da función política.

Expoñente de tan arraigada vaidade, é a súa ambición desmedida pola acumulación de cargos; contía que por excedida, fai inverosímil o acompañamento dunha xestión eficiente, e malia iso, á marxe da escala de obrigas que todo vínculo de responsabilidade carrexa, a alta executiva do PP sen considerar tal esixencia, non tivo límite á hora de satisfacer as súas apetencias, e así, á adquirida condición de Secretaria Xeral da organización política, engadía outros cargos orgánicos e institucionais, como son, a vicepresidencia da Fundación para a Análise e os Estudos Sociais (FAES), e a presidencia do seu grupo político en Castela - A Mancha, e por se iso fose pouco, a presidencia do goberno da Xunta da mesma comunidade autónoma.

Pero esa pluralidade de atribucións que actualmente ten conferidas, non pense ninguén que as afronta coma se fose un xeneroso mecenas, nin tampouco unha altruísta que non espera nada a cambio, moi ao contrario, Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro". Chegando ao extremo de ser a político mellor pagada do país dende a instauración da democracia, superando o colmo da imprudencia cando as súas colosais percepcións duplicaban folgadamente os propios ingresos da presidencia do goberno do Estado.

Con semellante desaforo, o seu grao de incongruencia chega ao límite do esperpéntico cando a pesar do seu proceder pouco exemplificante, publicamente eríxese en defensora da austeridade, dos recortes, do aforro e do sacrificio, ao tempo que liquida dun plumazo unha substanciosa hipoteca pertencente á súa "mansión- búnker - toledano", un inmoble de 700 metros cadrados e 2,5 millones de euros.

Pero a pesar de tan sorprendentes referencias, hase de deixar constancia que as súas excentricidades non teñen límite, de aí que agora, cando a presión do seu totalitarismo sectario lle xoga outra mala pasada, nun novo desenfreo, se atreva a acusar de nazismo puro os "escraches" das vítimas dos desafiuzamentos.

Desafortunado símil de quen esgrime a súa condición de douta letrada, pois é evidente que a protagonista de tan disparatada declaración, por mais licenciatura que ostente, evidencia nulos coñecemento sobre o nazismo do trienio negro alemán; se así non fóra, non tería incorrido nesa lixeireza de adxudicar a terceiros tan inadecuado e ofensivo cualificativo.

Para evitar eses bautismos inapropiados, esta adicta a trepar, debera dedicar mais tempo ao estudo para saber así, que os nazis non se manifestaban ante quen pensaban distinto a eles, senón que dende o goberno, procedían a desaloxar dos seus fogares aos elementos contrarios ao réxime.

Coincidente similitude cos feitos que neste país veñen repetíndose a diario dende o ano da vitoria do PP, pola incondicional protección, que esta organización lle presta a unha clase bancaria estafadora. Situación que se agravará despois que este xoves a sesión do Congreso aprobase a Lei de Medidas para a Protección aos Debedores, Reestruturación da Débeda e Aluguer Social, cos votos exclusivos da súa organización política; por canto tal determinación prorrogará as vantaxes das entidades financeiras, quen ademais de quedar coas vivendas, seguirán sendo acredoras duns afectados que por razóns políticas teñen por único futuro a súa propia miseria.

Por iso que Cospedal, sempre seguirá transmitindo a súa pailaroca insolencia; o que nunca poderá impartir por falta de integridade, serán leccións para a democracia.