QUE NINGUÉN SE CONFUNDA

PUBLICADO 27/10/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O tan traído e levado respaldo electoral nos  comicios galegos a prol das  políticas neoliberais do PP, é unha apreciación onírica, unha fantasía militante á marxe da realidade.

A xulgar polas declaracións dos membros da cúpula dirixente,  desde o oficialismo conservador,  nun alarde de euforia, a súa xefatura   interpreta o triunfo electoral   do domingo último  en clave  metereolóxica, pensando que a súa vitoria  dálles a cobertura  protectora dun   tempo de bonanza, ao deducir   que cos resultados acadados,  politicamente,  lograron   instalar  un anticiclón permanente que  frea  a entrada  a toda inclemencia  borrascosa.

Estes meteorólogos  da dirección "popular" á hora de realizar as súas  previsións debesen desprenderse do  seu entusiasmo crónico, saber, que a presión social  é unha mostra de descontento imparable que  non se mide  en milibares. Debesen  asumir tamén que cunha diminución de 102.000  votos, teñen obtido  o peor resultado do PP en Galicia desde hai 23 anos. Expoñente crítico de cuxo análise neutral se desprende a existencia de razóns sobradas,  para  aceptar,  que  os votantes, si pasaron unha severa factura ás inasumibles políticas de recortes.

Por tanto equivócase de plano  quen traduce o triunfo de Feijóo como un impulso á política neoliberal  do PP a nivel de estado. Negación reforzada asemade  por  factores  de incorrección,  pois por mais malgaste de suficiencia que se transmita, os protagonistas  teñen  de asumir   sen mais paliativos  a súa pertenza  ao  protectorado alemán, e aceptar  que  o  goberno monicreque do noso país por renuncia expresa   á autenticidade de soberanía,  non ten outras políticas distintas ás ditadas  desde a metrópole de Berlín.

En razón a iso,  por mais xerarquía que Rajoy queira atribuírse nas nefastas políticas de Estado,  o seu descrédito nacional e internacional  é tal, que  lle  subtrae toda facultade e autoridade  para exercer eficazmente  o  goberno  do país.  Sendo   as oligarquías xermánicas  a través das  súas  prácticas de absolutismo no seo da UE,  e da  intransixente imposición do papel a cumprir polo  Banco Central Europeo, quen si impoñen con plena  potestade a folla  de ruta do  noso futuro incógnito, decisións que  como queda dito,  cernan toda atribución ao gobernanza  autóctona que actualmente ostenta o partido conservador español.

Xa que logo, o tan traído e levado respaldo electoral nos   comicios galegos a prol das  políticas neoliberais do PP, é unha apreciación onírica, unha fantasía militante á marxe da realidade, que en calquera caso, postos a  desvariar,  toda   adxudicación dun suposto recoñecemento  non tería de  recaer en Rajoy  pola súa condición de cónsul  colonial, senón na  chanceler Merkel, como referente intelectual e artífice das políticas neoliberais que sacoden a nosa estabilidade socio económica, e que a prole dos "populares" a pesar dos graves prexuízos derivados non reparan  en asumir  de bo grado.

Neste contexto, hase referir que  a crise que nos invade creou unha confusión na receptiva  dos electores. As mensaxes claras de épocas pretéritas, aquelas que marcaban precisa diferenza de contraste  e distinción entre a diversidade de ofertas  políticas, agora,   foron suplidas pola dinámica da falacia, por unha maxia terminolóxica  escudada nunha  algarabía  macroeconómica, que fai que na súa mingua o elector déixese influír nas súas decisións transcendentais por aspectos tan anacrónicos como  as  oscilacións da prima  de risco ou a evolución da débeda soberana.

É evidente  que esa clase política  franquiciada polos  mercados financeiros non cella no seu empeño de favorecer os intereses dos seus protexidos, quen  de seu son os auténticos axitadores da economía especulativa. E nesa traxectoria caracterizada por unha unidade  de acción sen fisuras, é desde onde afianzan a súa estratexia  de conquista á conta de utilizar a ignorancia  como ferramenta de ampliación da súa masa activa,  onde tamén, por fuga contra natura recalan inclusive os  propios prexudicados dos seus efectos, como consecuencia,   do deixamento de quen politicamente  perderon papel opositor.  

Con todo as eleccións galegas  son o referente indicativo  de que camiñamos cara a un  cambio radical de época, que entramos  nun ciclo convulso  provocado  por esas  políticas de recorte   que prodiga a forza política triunfadora e cuxo resultado, máis que achegar solucións acentuará a intensidade da crise, ao disparar no 2013 a  perda de postos de traballo até  un novo teito histórico, cuxa taxa se situará a nivel de estado no 27,2%, afectando a 6,4 millóns de traballadores. Cuxa tendencia tamén axitará mesmamente aos empresarios que contra toda  inflexión  veranse  abocados a un incremento do 26% de peches,  nunha  imparable  hemorraxia empresarial, é dicir, unhas previsións nada alentadoras  e diametralmente opostas ao que a través de falsidades se nos pretende facer crer. 

É momento de atoparse  coa realidade, de que as forzas de esquerdas  tomen acción de unidade, rescatando  espazo social e recuperando o tempo perdido, para frear o servilismo político e deter a ostentosa  ofensiva do poder  económico transnacional, aínda que previamente, teñen  de chover  dimisións a eito  que dean paso  á apertura de claros  e deixen   albiscar  o  sol da  renovación.

PEMEX VS. PEMEX

PUBLICADO 20/10/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

É normal que a sociedade da comarca de Ferrolterra néguese a comulgar con rodas de muíño por mais que os oficiantes  da  consagración veñan ataviados con túnica estatal.  

O  controvertido contrato naval que a  mexicana Pemex, parece  manter  con estaleiros galegos, lonxe de afianzar a súa veracidade, cada día que pasa, polos continuos desmentidos e o segredo dunhas   disposicións  que  impiden publicitar a súa certeza, aínda supondo  fiable  o alcance dos seus termos, por esa envolvente  de dogma de fe que rodea o asunto, é normal  que a masa crítica dependente do naval afiáncese na  sucesión  de artificios  e astucias  que caracterizan o histórico do sector,  e en boa lóxica, decidan acollerse ao  escepticismo para  refugar o factor de risco  da  vía crédula.

A actual  chamada á  confianza tras a dinámica do pretexto continuado fai que a certidume perdera forza de validez;  trinta anos de prolongada   deterioración, tres décadas minguando  a potencialidade duns cualificados  estaleiros por indolencia política, orixinan que desapareza a crenza  e que a convicción se cinga  estritamente   ao evidente.

Hai fórmulas sobradas para demostrar a certeza de calquera acordo contractual. Claro que se como resulta ser o caso, existen limitacións ao   mediar  cláusulas secretas que impiden  coñecer   o alcance  do  seu contido, entón tal restrición ademais de negar toda veracidade  probatoria, adxudica ao contrato nula   fiabilidade. Iso é así, a pesar do empeño inútil  de quen politicamente tenta demostrar o contrario  achegando  por todo  referente  a   categoría institucional dos contratantes, extremo que  ademais de pouco serio é un completo disparate, pois que  a petroleira Pemex, sexa controlada polo goberno mexicano, e a española  Navantia sexa dirixida  polo executivo  español, tal condición, para nada engade  rango de solvencia,  mais ben acentúa  o risco por intervención dunha deficiente representación   política.

É normal que a sociedade da comarca de Ferrolterra néguese a comulgar con rodas de muíño por mais que os oficiantes  da  consagración veñan ataviados de túnica estatal,  pois en consideración aos reveses cultivados na articulación de medidas para a recuperación  do sector e os nulos  resultados alcanzados na  reconquista do  mercado naval convencional,  o só feito de pensar que a solución do futuro do sector  depende en exclusiva  da xestión política, é para botarse a tremer.

Por conveniencia, non se debera validar  procedemento algun con Pemex, sen analizar previamente  como contraste de referencia o estrepitoso fracaso cultivado 23 anos atrás, tras a  formalización e xestión  do contrato  internacional establecido  naquel entón  entre o goberno español de Felipe González e o trasalpino de Giulio Andreotti, en cuxo contido  o holding público italiano Efim, comprometía instalar en solos  da factoría Astano cedidos pola súa homónima española INI, unha  planta fabril denominada SIV atlántica  cuxo investimento  afrontaban as arcas publicas  españolas por contía superior ao 75%, dun custo de implantación  sobre valorado.

Tamén naquela ocasión existía unha cláusula de confidencialidade, unha  disposición secreta que curiosamente foi a única parte do contrato que levou a termo no marco dunha estratexia de deseño por parte italiana,  consistente en incrementar a potencialidade da firma de automoción  Fiat por absorción da española Pegaso, planificando esa consecución en coincidente temporalidade coa renuncia a afrontar a obrigación contractual de maior calado, deixando así  sen efecto a construción da fábrica de vidro. 

Todo iso co agravante engadido  que supuxo o investimento  de reordenación das instalacións da factoría, e a formación en Venecia  duns recolocados que nunca o serían, é dicir, as consecuencias resultantes de cando uns indocumentados  métense a executivos.

O presidente electo Peña Nieto na súa recente visita  ao noso país dixo que o acordo para construír buques-hoteis era  de "ganar-ganar"; expresión xenuína do visitante  cuxo encaixe é utilizado por aquelas latitudes cando alguén se refire  a negociacións nas que se persegue o mutuo beneficio, e de orixe esta contrapartida  de equivalencia é coincidente co fin previsto, pois tense de explicar,    que as  unidades navais que se barallan construír  nos  estaleiros galegos é o achegue de reciprocidade dunha operación de gran escala cuxa finalidade é desenvolver os xacementos en augas profundas do Golfo de México.

A  envergadura deste proxecto excede no tecnolóxico e no financeiro a capacidade da paraestatal mexicana, para iso Pemex require asociarse con outras empresas petroleiras; conxuntura aproveitada pola española Repsol para afianzar  o seu status preferente, sendo evidente pois, que a construción  das   unidades navais en colación, está ganduxado coa entrada  de iniciativa privada  española en Pemex, obxectivo  que por obviedade  xurídica é  inviable en tanto non se modifique a Constitución do país azteca que impide toda participación  foránea. 

Por tanto nada hai que discutir  sobre un contrato inexistente, no entanto, si debemos  envorcarnos colectivamente en  lograr que o actual protocolo tome corpo de documento contractual  revestido de plenas  garantías.

A CAÍDA DOS FURTIVOS

PUBLICADO 13/10/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Non é de estrañar, que a  fidelidade nos  grandes partidos esborrállese en plena campaña electoral, que os electores frustrados abandonen a habitual tendencia polo bipartidismo, apostando alternativamente  por outras formacións políticas mais combativas e preocupadas  polo cotián.

A crise e a influencia  das súas medidas  de reaxuste  son  o principal problema que nos golpea,  o  factor de impulso  do desmantelamento da nosa  estrutura  produtiva, e asemade, o testemuño do descomunal desemprego  que padece a nosa comunidade, cuxa  esperanza de recuperación,  canto menos, antóllase  incerta.

A pesar de tan difícil expectativa, o que programaticamente debese ser obxectivo destacado na oferta electoral das  forzas  concorrentes aos comicios do 21-O, o certo é, que aínda sendo o paro o asunto de maior  preocupación dos electores, e por tanto, cando  a loita contra o desemprego tería de  configurarse como un obxectivo primordial,  as  dúas forzas políticas responsables  da situación  (PSOE e PP), lonxe de aceptar esta clamorosa demanda social  asumindo a premisa de achegar  solucións de urxencia, nunha inaudita afinidade estratéxica  coinciden en empantanar  a cuestión,  evitando así o desafío de afrontar remedios  a tan  grave conflito. 

En razón a estas pautas de comportamento, non é de estrañar, que a  fidelidade nos  grandes partidos esborrállese en plena campaña electoral, que os electores frustrados abandonen a habitual tendencia polo bipartidismo, apostando alternativamente  por outras formacións políticas mais combativas e preocupadas  polo cotián; por  organizacións   de maior solvencia democrática dirixidas por representantes  mais sensibles, por candidatos decididos  a pór   remedio  aos  inconvenientes que neste delicado momento histórico padece a gran maioría da sociedade  civil.

Esa que non outra vai  ser  a translación electoral dominante, a circulación oposta á tendenciosidad  demoscópica, a esas enquisas que agraciados sectores da mass media prodigan  coa única intención de influír electoralmente, a prol de quen,  politicamente desde o poder público,  favoreceulles outorgando un trato vantaxoso de preferencia   aos seus intereses comerciais.

Ao parecer as formacións políticas maioritarias negan recoñecer o seu desfasamento coa realidade, e na súa conquista de réditos electorais seguen utilizando  a fascinación para influír tendencia nas masas crédulas,  sen asumir que co  absurdo  das súas prácticas  aplicadas nos  gobernos de alternancia, foron dilapidando  todo dominio de influencia.

Agora é a crúa realidade  quen  impón o  voto de conciencia,  relegando a mercadotecnia a un plano  accesorio.  As técnicas utilizadas psicoloxicamente  para a venda do substancial político como  produto de consumo masivo, estreláronse contra o anacronismo  da  simulación  democrática para dar regreso ao  espírito crítico. Novo escenario, onde por engano electoral continuado,  os factores de persuasión, xa non se logran co exercicio da palabra, si esta, non vén apoiada da fiabilidade dos feitos, é dicir, desatouse un   ultimato contra  as prácticas de engano que até a temporalidade do inmediato sustentaron a fraude electoral. 

O desencadenamento  desta reacción critica, desemboca na desconfianza que a maioría social mantén  cara ás grandes forzas políticas estatais como consecuencia  da súa perda de lexitimidade democrática.  Cuxa repercusión palpable deixa ao descuberto  o  dominio dos  privilexios  propios sobre o  interese xeral,   a negación  dos   dereitos fundamentais  dos cidadáns, do mesmo xeito que  o respaldo  ás   políticas regresivas causantes da  destrución de empresas e o desbordamento do paro,  e por extensión, a defensa da economía  especulativa en detrimento da economía real, e  como broche,  a escandalosa implicación como parte activa  nos  continuos casos de corrupción  política.

É evidente pois,  que o sector maioritario  da clase política está en decadencia,  e que  o seu rescate, irremediablemente precisa dun revulsivo de rexeneración  de confianza.

No entanto, como electores temos de estar alerta e non  sucumbir á tentación involucionista  que rodea a frustración de todo  momento crítico. O antídoto á  indignación  pasa por osixenar o  estado de dereito    botando  man da excepción que confirma a regra, para así, operar en consecuencia. Decantando o  apoio por aquelas  organizacións políticas, por aqueles dirixentes que no marco  de este contaxio de deslealdade colectiva,  foron quen de manter a súa integridade, demostrando  con iso que a pesar  do descrédito social da clase política, existe unha minoría honesta na que confiar.

Por tanto temos de refugar a abstención como remedio. O 21-O, somos obrigados  a participar nos comicios promovendo unha renovación representativa, a través dunha aposta  colectiva en defensa  da  transformación do actual modelo político e a súa suplencia por unha proposta alternativa que priorice o social ante o financeiro. Sendo conscientes que  a  elección  dos artífices do novo ciclo ten de ser oposta  á que deu  orixe aos  autores do desastre. O cambio é irremediable, pois non debemos ignorar que en gran medida,   a crise reside  na  imaxe e actitude que proxecta a clase política.

ÁRTABROS

PUBLICADO 06/10/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Este artigo é unha reposición

O regateo a Ferrolterra é unha constante invariable, os escasos 250000 euros habilitados  nos Orzamento Xerais do Estado do 2013 para afrontar  a execución  do ferrocarril até o emprazamento de Caneliñas, non deixa de ser unha  evasión do executivo estatal para demorar no tempo a construcción desta infraestructura.

Pódese afirmar sen risco a equívocos que tras o auxe ou a decadencia de calquera hábitat ou asentamento socio económico, non son as dinámicas territoriais nin os ritmos naturais da economía, quen impoñen os factores de tendencia, senón, exclusivamente a intervención política, que dependendo do grao de liderado do actuante, do seu peso executivo e nivel de destreza, terá garantido o éxito ou estará condenado ao fracaso. Isto último, toma corpo de frecuencia cando o combatente político resulta ser un achicado, que en vantaxe dos seus intereses decide darlle cancha ás súas ambicións, aínda que con iso, produza un detrimento dos dereitos colectivos de quen lle outorgaron a súa confianza.

 

É alí, onde os suburbios da periferia toman contacto co Atlántico, onde os estaleiros salpican desemprego e as súas bancadas cheiran a veto naval, nese escenario inactivo, é onde a clase política incapaz de  articular solucións aos problemas esenciais, decide acollerse á mística tomando devoción polo espírito do desconcerto. Doutrina encamiñada á defensa do absurdo, cando este, prodígase na reafirmación do localismo mais teimudo, aínda cando as súas consecuencias deriven en prexuízo da sensatez. Este enredado dogmatismo foi a clave de inspiración para tomar decisión polo desafortunado emprazamento da sempre inacabada infraestrutura portuaria da Ría de Ferrol.

As excentricidades, reportan consecuencias incoherentes  e isto motiva que a mente dos nosos mandatarios se axuste  mais ao diminuto estilo de Liliput, que ao xigantismo de Rótterdam, e así, cando o desenvolvemento do intermodalismo e a revolución tecnolóxica dos contenedores  xa marcaba as tendencias do transporte marítimo futuro; orientando a tipoloxía e escala dos novos enclaves portuarios, por estas latitudes do noroeste, por non perder o fío coa lixeireza e seguir mantendo a hexemonía do disparate, os cativos da inutilidade, deciden consumar outra insensatez máis , a través dunha construción portuaria de escaso porte, que ademais de alterar as correntes naturais da Ría, non dispuña de vocación territorial de respaldo, soportando unha orografía infame, ademais de ser notorias as limitacións técnicas e financeiras para a implantación das imprescindibles infraestruturas de comunicación. Obviamente outra vez mais perderamos a ruta do futuro pois o espírito do desconcerto ten imposto  a súa teoría.

Os escasos 250.000 euros  habilitados nos actuais Orzamentos Xerais do Estado no  ejercicio del 2013, para afrontar  a execución  do ferrocarril até o emprazamento de Caneliñas, non deixa de ser unha evasión do executivo estatal para demorar no tempo a construción desta infraestrutura forzada. Tras esta decisión, percíbese unha reconsideración sobre a conveniencia da súa execución efectiva, por canto o custoso investimento do convoi non restará limitacións á operativa portuaria, xa que tan só os grandes portos de funcionalidade manifesta, con especialización de alto rendemento e instalacións apropiadas para os movementos masivos de carga, formarán parte da rede global do transporte marítimo e multimodal, e no caso de referencia, ademais das limitacións citadas, o factor escala como a súa restrición expansiva apuntan a deducir que o porto exterior de Ferrol está chamado a unha especialización de segundo nivel, suxeita ao tráfico cativo local.

 

Resulta aventurado estimar cal será a dimensión máxima que alcanzará a os buques de nova xeración, o que resulta estar lonxe de toda dúbida é que a a tendencia crecente dos Post-Panamax, non se  deterá a curto prazo, e esta tendencia da nova configuración de frota, propicia, unha reorganización do sector marítimo como base referente para establecer unha rede xerárquica de portos para as liñas de servizos regulares, e folga dicir, que no novo escenario,Caneliñas en Ferrol e Langosteira na Coruña, quedarán excluídos da prestación de servizos directos neste esquema de vangarda.

De todos os xeitos, Galicia ten unha situación estratéxica para desempeñar unha función relevante no futuro do transporte marítimo. Artabros, aquel porto que non se quixo facer, segue sendo a alternativa, pois ademais da favorable vocación marítimo-territorial do seu emprazamento, ten como aliado, a suavidade da súa orografía, a proximidade das infraestruturas de comunicación terrestre , viaria - ferroviaria, e as condicións óptimas para garantirse de partida a súa función como "hubs globais", é dicir, como un dos grandes portos mundiais.

O primitivismo do espírito do desconcerto, debe dar paso á sensatez, termos  de aprender dos erros e aínda con anos de atraso, estamos a tempo de tomar partida polo futuro envorcándonos, decididamente na culminación desta iniciativa incuestionable, que pola súa característica funcional, a súa condición de espazo integrado ten garantido o seu éxito no contexto do ordenamento marítimo mundial.

CORRUPCIÓN Á CARTA

PUBLICADO 29/09/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Para desterrar  a corrupción da vida política  hai que erradicar de orixe as decisións fundadas na discrecionalidad e suxeitarse estritamente a medidas    cimentadas  en criterios  obxectivos  á marxe  do imperativo político.

No sector público o  ordenamento xurídico en materia  de contratación,    de ser o referente  formal  que tería que  garantir os principios de igualdade, transparencia e  concorrencia nas  relacións  contractuais entre entes públicos  e contratistas, a pesar do meritorio espírito da súa finalidade,  a realidade  dos procedementos  para nada é reflexo do seu contido normativo.

Así, lonxe de que súa aplicación satisfaga  o  propósito dos obxectivos, pola  influencia negativa da mala praxe dos  axentes interventores, afiánzase unha  tendencia extraviada que  desvía do seu contexto   toda eficacia, para propagarse como mancha de aceite que converte  a súa aplicación  nunha práctica  esvaradía, nunha situación  apropiada  para que flúan  os casos de corrupción coa implicación  de autoridades  e servidores públicos.

Abundante dinámica, que esta vez en forma  de trama  corrupta repite  sucesión escénica en Galicia, en burlona coincidencia coas eleccións  á comunidade autónoma. Eventualidade que convida  a meditar ao  votante e preguntarse,  se na súa toma de decisión, acertará en acreditar  o distingo existente entre a honorabilidade dun candidato e a desvergoña dun  corrupto; ou talvez  a concluír, que  tales reparos  forman  parte do imprevisto, e que por conseguinte son factores que como elector ha  de asumir con cargo  ao risco e ventura da sempre imperfecta democracia.

É evidente que neste país non perdemos ocasión en afianzarnos  no negativismo; sendo significativo, que desde a instauración democrática os escándalos por corrupción  manteñen unha  gráfica en permanente ascenso, é dicir, cada día son máis  quen practican estas actividades delituosas.

Tendencia crecente a pesar da mudanza de signo contrario que afectou  ás actividades xestoras  que prodigaron  a súa turbia proliferación,  como resultan ser o  urbanismo  e as transferencias ou subvencións de recursos públicos, que a tempo presente, por esa alteración das súas dinámicas, sufriron  unha diminución na influencia  do seu arrastre impúdico.

Podendo afirmarse por tanto, que na actualidade, a contratación pública é o único soporte consustancial á existencia de corruptelas e corrupción de maior escala, incluíndo na súa composición  o conxunto  de modalidades  e tipolxías, ben sexan obras, servizos ou subministracións, e iso é así,  a pesar do recorte xeneral no cómputo de investimentos resoltos por medio da contratación das administracións públicas.

 

Hase de afirmar con total contundencia  que todos os casos de corrupción sen excepción algunha, prodúcense como consecuencia da flexibilidade que outorga a disciplina legal,  ao admitir que as resolucións contractuais se adopten  acorde a decisións  dependentes da vontade política,  sen necesidade de cinguirse  a determinacións baseadas  expresamente   en métodos  de ecuanimidade normativa. Habendo de referir  que non é a falta de regra  o detonante da causa, que si,  a  infracción da mesma. 

Por tanto, para desterrar  a corrupción da vida política  hai que erradicar de orixe as decisións fundadas na discrecionalidad e suxeitarse estritamente a medidas    cimentadas  en criterios  obxectivos  á marxe  do imperativo político,  excluíndo igualmente a  arbitrariedade propiciada polas intervencións técnico - administrativas  de acompañamento. Resultando incuestionable que  a solución pasa  por instaurar modelos taxados, reforzados  con mecanismos de fiscalización; sistemas que impidan outorgar licitacións  a través de métodos  de simulación,  onde o imperativo político imponse ao rigor da norma.

Sendo igualmente necesario,  limitar ao estritamente imprescindible a utilización abusiva dos procedementos negociados  sen publicidade, figura que contra toda disposición legal, actualmente,  tomou condición  de aplicación extensiva. 

A través deste procedemento  a administración  se reserva a selección  dos concursantes por medio de invitación   empresarial, coa curiosa coincidencia, de que na maioría dos casos exclúese ás empresas de radicación xenuína, para favorecer a participación  de descoñecidas  mercantís foráneas. Estraña operativa que creba o principio de igualdade de trato, abrindo un espazo para a adxudicación á marxe  da necesaria obxectividade o que supón  manter unha porta comodamente aberta á corrupción.

Agora ben, sendo innegable  que o fin principal que persegue a corrupción é o enriquecemento ilícito, non haberá de obviarse  que de maneira instrumental, tal  práctica adoita tapar   un transfondo  relacionado con este  fin, tal é, a utilización  deste infame  sistema  como método, para seguir prorrogando  a opacidade de financiamento  das organizacións políticas. 

Recóndita manobra que non se destapa con sobredose  de amnesia,  nin tampouco con insinuacións  críticas contra a xudicatura, senón  aumentando o mecanismo de alerta e a profundización inspectora  ao obxecto de descubrir implicacións e facer caer todo o peso da lei sobre os culpables, pois de non apartar aos  corruptos da política, dificilmente frearase  a perda de confianza no sistema e nos seus representantes.

A EPÍSTOLA REXIA

PUBLICADO 22/09/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A espontánea   epístola  do Rei é un discurso impropio, unha declaración descontextualizada que ao amparo dun simulacro de unidade, tenta uniformar responsabilidades sobre  a  grave situación que padece o  país.

Representa ser   un desatino o desmedido fervor constitucional, esa defensa dos  valores patrios á vella usanza,  cuxos  titulares manteñen prórroga destacada  nos medios de comunicación, e todo,  como consecuencia    do conflito desatado pola manifesta vontade  secesionista catalá, que excepcionalmente  contou coa réplica  da propia casa real en papel  de destacado protagonismo, e coa directa   participación do monarca, quen ao amparo dunhas mal entendidas  competencias,  por medio  dunha  misiva,  para xeral coñecemento  manifesta con toda contundencia,  que o noso modelo de convivencia está ameazado.

Insinuando no devandito texto,  que tal  circunstancia é un feito reflexo,  motivado pola  aspiración soberanista exteriorizada por un amplo sector da sociedade catalá, cando tal pretensión, é negada polo marco constitucional  español, que  efectivamente impide o dereito á autodeterminación das súas nacións sen estado.

Quen optamos por  revalidar   o lexítimo dereito das comunidades históricas,  quen apostamos pola  diversidade, o pluralismo e  a liberdade dos pobos a decidir o seu futuro, podemos  considerar estratexicamente desacertado a elección do momento de consolidación reivindicativa  da iniciativa catalá, pero moito mais desafortunada haberá  de cualificarse  a inédita  intervención do Rei,  entrado a inmiscirse en funcións á marxe das conferidas institucionalmente   ao rol do seu cargo, pois en parte algunha o marco xurídico   outórgalle facultades para  expresar ou situarse sobre puntos de vista políticos, como resulta ser o implícito da súa controvertida carta que para maior abundamento   interfere  de modo  parcial por cando a súa publicación realízase sutilmente   días antes de que o Presidente da Generalitat, Artur Mas  reunírase con Rajoy, e tal circunstancia á parte da imperdoable intromisión  no debate político toma un cariz perigoso  para a imparcialidade da monarquía.

A espontánea   epístola  do rei é un discurso impropio, unha declaración descontextualizada que ao amparo dun simulacro de unidade, tenta uniformar responsabilidades sobre  a  grave situación que padece o  país,  agrupando en idéntico contexto  a culpables  e  inocentes,  para así, diluír responsabilidades e camuflar dereitos constitucionais. 

Por tanto o contido  da carta rexia apelando a non  perseguir  quimera nin alentar disensións, delata de xeito evidente que se trata  dunha operación coordinada, e mostra diso foi a testemuña tomada ao efecto polo presidente Rajoy no transcurso da sesión de control no Congreso dos Deputados, para advertir,  que ante calquera  intento secesionista faría  gardar acatamento á Constitución non dubidando en aplicar os seus artigos para salvagardar a indisoluble unidade da Nación e a solidariedade entre as súas autonomías.

Táctica que por apropiado  deseño e  debida anticipación  creou un  ambiente  prexudicial aos intereses do  presidente  da Generalitat. Quen pola súa carencia de estratexia, de falta de reacción ao non darse por aludido, supúxolle unha infravaloración  que non só lle descolocou, senón que a falta de reacción debilitou ante os seus afíns a  conquistada  fortaleza das súas teses independentistas.

É evidente  que o contido  desta  ciber - carta non ten nada de improvisado  nin tampouco se trata dun verso solto. Aquí a métrica e a ritma estan coordinadas  debidamente  entre os ámbitos cortesáns de Zarzuela     e Moncloa. Utilizando  como referente  estratéxico  a sempre receptiva  unidade de España, coa  mutua  finalidade de limpar imaxe. O Borbón faio para sacudir a  deterioración ocasionada  pola súa irresponsable cazaría de elefantes en Botswana, como tamén para  resarcirse  do  profundo desgaste causado á coroa por significados  membros da familia real. Rajoy  pola súa banda, aproveitando  a evidencia consultiva, utiliza a ocasión coa finalidade de promocionar   a súa publicación, e aproveitar idéntico referente  coa mesma finalidade,  e así, quitar presión á  súa caída de popularidade e frear  o importante retroceso no apoio cidadán, para salvar os mobles nas autonómicas de Galicia e país Vasco, e afrontar con vantaxe o posterior rescate e a complexidade dos  seus efectos derivados.

Esas causas delatan   porqué  a matizada  misiva ten por única alusión de observancia ,  o  articulo 155 da  Constitución, relativo ás  medidas de forzosa aplicación a comunidades autónomas  hostís. E  pola contra,  esquece idéntica disciplina no tocante a outras  vulneracións do dereito, como son,  as relativas  ao  articulo 35 do dereito ao traballo, ou  ao artigo 47 do dereito á vivenda. Ou se cala  o agravio comparativo  que representa a excepcional  modificación do articulo 135,  para outorgar preferencia ao  pago da débeda, admitindo  que os mercados  financeiros aproveiten a crise para reorganizar a sociedade  a seu antollo. Por iso, por mais que prediquen, e por mil cartas máis que redacten, o sentir de nación non o cambiarán coa Constitución

A MOI NOBRE EUROPA

PUBLICADO 15/09/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Se o Executivo tomase conciencia ou consideración da situación,   lonxe de situarse nas antípodas dos lexítimos intereses  do país,  tería apostado   por alternativas de crecemento xenuíno.

Quen fose premio Nobel de economía  en 1974, o prestixioso catedrático sueco Gunnar Myrdal, mantiña por opinión,   que detrás de cada problema económico existía  un problema político,  e  pasado un cuarto de século  do  seu falecemento,  aquela apreciación    toma forza de actualidade  en razón ao dominio expansivo da  política neoliberal, ao modelo  económico que despois de ocasionar a actual  crise como consecuencia de antepor  as  rendas do capital sobre as rendas do traballo, agora, tras a súa errada funcionalidade, contra toda disciplina, o goberno do Estado  insiste en rehabilitar  coa posta en práctica  da  súa teoría  exclusivista a favor da austeridade.

 

Formulación absurda, por canto, resulta de todo punto  inadecuado  impor como meta a recuperación do modelo que nos levou á crise e mantennos nela. A solución ten de ser outra, e pasa irremediablemente  por un  cambio no pensamento económico de aplicación, pola posta en práctica dunha solución  alternativa  que subtraia toda hexemonía á imperante doutrina do  capital financeiro,  pois contrariamente ás teses neoliberais  a  única maneira de eliminar o déficit é a base do crecemento económico cuxo estímulo é tan importante como controlar a inflación.

Nun país coma o  noso, onde  o interese  por satisfacer a débeda  domina o panorama político mentres se relega ao ostracismo  aspectos de relevancia social  inquietante  como resulta ser o desemprego, merece  total reproche  que a pesar da gravidade do seu arrepiante índice, a clase política, siga enarborando a bandeira   do  neoliberalismo,  sen que por parte do Executivo, nin desde   o foro parlamentario, tómese iniciativa algunha  sobre tan  serio problema, no sentido de instar    a estruturación a nivel europeo dun pacto social,  económico - laboral,  que  poña  urxente corrección ao insustentable dunha situación  que de non porlle  remedio,  mais certo que probable, provocará a desaparición da UE e do  propio euro.

Se a  culminación desta iniciativa   de carácter estratéxico para os intereses de España, tropeza  coa  resistencia da UE,  nese momento,  o noso país  ha ter decidido  o abandono do euro para cambiar o seu rumbo e afrontar solucións en solitario. Suposto contrario, de prorrogar  a continuidade da situación actual, é mais que evidente  que o futuro do país tomaría o improcedente  camiño da recesión permanente, da crise interminable, onde o estancamento  económico  viría  flanqueado por     un incremento do desemprego aínda  máis desorbitado.

Pero un asunto  é o procedente e cousa distinta  a realidade política, resultando que no caso presente  os feitos inducen  a interpretar  que a situación manterá a actual   tendencia, tendo en conta que    ao Goberno de Rajoy  non lle resulta significativo e para nada preocupante que nos atopemos á cabeza  na UE en canto a nivel de desemprego.

Se o Executivo tomase conciencia ou consideración da situación,   lonxe de situarse nas antípodas dos lexítimos intereses  do país,  tería apostado   por alternativas de crecemento xenuíno, deixando de pór envolturas á realidade mentres  prodiga mensaxes subliminares ao só obxecto  de maquillar  as súas  nefastas políticas de recortes,  que contra toda afirmación,   nada teñen que ver  coa publicitada recuperación da economía española, que  si, coa garantía de pago á banca europea,  e especialmente á alemá.

Para que os cidadáns  tomen  razón da realidade   é obrigado  explicarlles a verdade, dicirlles,   que  tras esa coartada en aplicar as  políticas de recortes  como xustificación para recuperar a confianza dos mercados, ocúltase outra realidade totalmente  distinta,  unha extorsión con etiqueta  de tolerancia  do goberno español, onde as autoridades políticas europeas conxuntamente coa cúpula do BCE,  sitúanse a favor dos bancos da zona  euro afectados  polos préstamos fallidos  que especulativamente investiran  na  burbulla inmobiliaria española,  derivando  agora responsabilidades á banca receptora, e a fin de garantir  o seu recobro,  esixindo asemade  o papel  do Estado como avalista que responda ante unha hipotética insolvencia .

Por iso sendo  degradantes os  resultados  das súas políticas,  moito mais alarmante é a manifesta sumisión  dun  Presidente, que cos seus  feitos  demostra ser un  referente testemuñal sen determinación executiva,   un personaxe  que renega  do mandato outorgado pola cidadanía,  para alternativamente converterse nun asistente ao ditado  dos intereses foráneos. Especialmente do goberno conservador  alemán,  autor material  das políticas de austeridade  do noso país, ao só obxecto  de asegurar que se lle pague a débeda  e intereses á banca xermánica.

Mal  que nos pese, esta que non outra,  é a tan insigne  e   nobre Europa.

OS FEIRANTES DO VOTO

PUBLICADO 08/09/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Os electores teñen  de saber diagnosticar, deben  tomar conciencia concluínte  dando por certo que  actualmente  a política  é a matriz  causante  da crise,  e por iso a primeira das medidas a tomar pasa pola súa rexeneración. Remedio que  debe  ter  por únicos  lexisladores aos cidadáns e por foro resolutivo as urnas.

Quen perderon  o fervor pola  política como consecuencia do pesadelo  que xera  o vergoñento comportamento da maioría  dos profesionais do gremio, é xustificable que non manifesten o mínimo respeto polas mensaxes  electorais sen que tal actitude  admita reproche algún,  pois  un  candidato non pode  aspirar a que o elector  respete ha quen deixou de respetarlle, a quen instalado na mentira e o engano   incumpre repetidamente as súas promesas ao só obxecto  de alcanzar o seu escano, para logo,  xa axustado nese cume, alardear de lexitimidade de investidura. Non se deben silenciar comportamentos impropios, máximo cando os seus autores ostentan credencial e teñen rango de señorías; esa severidade ten   de ser  clave para  dignificar   a función política e evitar con iso que as institucións sexan confundidas con bordeis. 

A deterioración democrática  que vive o país é estremecedora, sendo evidente que  os  dereitos constitucionais que debesen  obrigar a función política  para cos cidadáns  quedouse nun referente  testemuñal,  en papel mollado ao que ironicamente  aplicamos  secador  no  transcurso  desa  comedia protocolaria que celebramos cada mes de decembro.

E así, mentres   a través dunha reforma express obrígase que o pago da débeda tome corpo de "prioridade  absoluta" para todas as Administracións, en balanza contraria, mínase  a  Carta Magna, devaluando  contidos esenciais, minguando  principios reitores,   como o dereito á saúde, ao traballo  ou a unha vivenda digna.

Alteracións de complexas consecuencias  que a pesar da súa prexudicial influencia,  son   realizadas     no marco  dun  exercicio político onde  a  vaidade  e a  arrogancia  dos  gobernantes,  deixou en suspenso   o obrigado  acceso  á participación cidadá, relegando con iso  a plano  accesorio  o liderado democrático.

Estratexicamente,  é neste escenario de quebranto  cando se convocan ou anticipan eleccións por aquilo de non acumular maior lastre   e non aventurarse  ao naufraxio que provocaría  navegar en limitado    calado electoral, e  é nesa  tesitura, onde os concorrentes que ostentan o poder escapan de establecer  unhas regras de xogo limpo, preferindo prorrogar as súas  apostas   pola  incerteza  que facilita o engano. Regra apropiada para   falsificar  a percepción da realidade e alcanzar con iso  os réditos electorais  suficientes, para logo, utilizalos en interese oposto á vontade  dos seus  outorgantes.

Lonxe de tolerancia e  permisividade, o elector debese mostrar a súa réplica contundente castigando nas urnas  a quen non reparan  en utilizar  os baixos fondos políticos como norma de conduta, a quen se axudan de publicidade enganosa para alcanzar as súas aspiracións mais indecentes, a quen en resumo, cativan tendencias prometendo  o que saben de antemán que incumprirán.

Os electores teñen  de saber diagnosticar, deben  tomar conciencia concluínte,  dando por certo que  actualmente,  a política  é a matriz  causante  da crise,  e por iso a primeira das medidas a tomar, pasa pola súa rexeneración. Remedio que debe  ter  por únicos  lexisladores aos cidadáns e por foro resolutivo as urnas.

O estado de deterioración  crecente e   a insolvencia de representación institucional, forza a participación  activa  da base social na articulación  de decisións  alternativas,   para evitar que sigan prodigándose  receitas políticas por quen antepoñen os beneficios individuais sobre  os dereitos sociais. Non se pode asumir a doutrina da negación,  nin  tampouco  seguir as proclamas  de quen se erixen en predicadores do evanxeo dos mercados financeiros.

Por iso, é un contrasenso que se lle outorgue  confianza de representación a quen non dispón de autoridade  moral para iso, aos  incapaces de dignificar  a función política  en correspondencia ao mandato dos seus electores. Non é de recibo apoiar aos artífices de cernar os  dereitos elementais aos sectores mais  populares, negando o establecemento dunha reforma fiscal onde o sostemento de gastos públicos sexa soportado en contribución á capacidade económica, e en consecuencia,  grave  maior esforzo aos sectores mais podentes.

Porque somos maioría, tampouco podemos asumir que nos represente un  poder político que coa súa pasividade  dean refuxio á elite financeira, non   combatendo   os desmáns propiciados desde os paraísos  fiscais, negando    a implantación dunha  taxa ás transaccións  internacionais,  rexeitando   a aplicación dun IVE sobre produto de luxo  nin admitindo  que as sociedades de capital variable (SICAV). entren a tributar acorde á súa capacidade económica.

Xa que logo, non podemos deixarnos enredar polos feirantes  do voto, polos axentes do neoliberalismo fundamentalistas que cos seus actos demostran estar no bando oposto, dispostos  se cadra  a dinamitar os cimentos do Estado democrático.

O cambio necesario é posible, a decisión está nas túas mans.

QUEN VOTA É A CARTEIRA

PUBLICADO 01/09/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

As verdadeiras razóns do adianto electoral son totalmente opostas ao que se nos quere facer crer. A clave radica no binomio  que agrupa   o descrédito político coa restrición  económica, e esta ligazón, é factor determinante para que actualmente  na decisión do  elector impóñase  a carteira á ideoloxía. 

Cando o Presidente Feijoo decide extinguir a lexislatura decretando anticipadamente a convocatoria de comicios, ao cidadán do montón non debe pasarlle desapercibido que si esta medida tómase ostentando a xefatura  dun executivo con respaldo parlamentario en maioría, tal determinación  resulta ser  cando menos  un  completo contrasenso. Por tanto este paradoxo  orienta que todo exame sobre este adianto   electoral será equívoco  senón prescíndese da coherencia, substituíndoa polo "postulado de Rajoy" como  clave  analítica.  Práctica xa ensaiada nas eleccións xerais, un calculado sistema sen código de conduta,  utilizado  por quen sen reparo,  apostan pola   deslealdade e o engano como sistema de escalada ao poder.

Por iso tras a declarada  prontitude do plebiscito,  tras ese sinal  de levar aos electores ás urnas a toda celeridade, mais que entreverse  un exercicio  de grandeza  democrática limpo e transparente, tras esa aparente   normalidade,  ocúltase un acto de perversión cuxa  finalidade  non é outra que  adiantarse aos acontecementos, e evitar con iso o desgaste electoral que  ocasionaría a prevista onda de recortes e axustes. 

Medidas que agora  atrasan estratexicamente en evitación  de repercusións negativas  ata que  despois do escrutinio, superado o engano, apremarán tras a súa posta en práctica.

Resulta unha falacia  que Feijoo tente agora  xustificar a súa decisión  de anticipar os comicios baseándose en aspectos    de madurez política,  aducindo   a súa intención  de non crear mais inestabilidade, ou insinuando sinerxías de aforro por coincidencia coas eleccións vascas. Tales coartadas evidencian que o actual inquilino de Monte Pío, por prorrogar a súa estancia no poder, vén disposto  a incrementar o desprestixio da clase política  ao tentar coarlle un  envurullo á masa electoral  a través dunha     estrataxema que por incrible delata a súa  total desconsideración e falta de respeto  para cos  destinatarios.

As verdadeiras razóns do adianto electoral son totalmente opostas ao que se nos quere facer crer. A clave radica no binomio  que agrupa   o descrédito político coa restrición  económica, e esta ligazón, é factor determinante para que actualmente  na decisión do  elector impóñase  a carteira á ideoloxía. A desmotivación  ideolóxica se fixo patente nas  últimas eleccións xerais, e así,  cando as medidas económicas do goberno socialista achicaron o poder adquisitivo do segmento electoral  teoricamente de esquerdas,  estes, en maior contía  cambiaron  o seu voto  cara ao bando conservador, sen que tal determinación,  supuxese mutación de ideario algún  por inexistente.

O que resulta incuestionable, é deducir  que aquel traslado de conveniencia que fose  determinante para garantir a maioría absoluta do PP, a tempo presente  polo  frustrante do resultado,  converteuse  nun bumerang de alto risco cuxa ruta de retorno ameaza con pasar factura.

Pero os conservadores non só incumpriron as expectativas de recuperación que prometeran,  senón que co seu exercicio de goberno, evidenciaron  a súa posición contraria ás políticas económicas de crecemento, e o seu aliñamento  incondicional  ás receitas neoliberais de austeridade que preconizan os  culpables da crise sistémica. 

Tal circunstancia converte aos membros do Executivo popular  en axentes  dos especuladores financeiros  e recadadores dunha débeda delituosa e ilexítima, sendo a estratexia de periodificación do seu cobro o factor determinante do adianto electoral, no sentido de evitar  os desgastes que ocasionaría esgotar a lexislatura   en razón  á coincidente identidade entre contribuínte e elector.

Por iso para entender a táctica  de Feijoo, o votante debe saber   que o desmesurado esforzo fiscal que vén soportando actualmente; a curto prazo, verase agravado aínda máis  como consecuencia da aplicación  de novos recortes e a alteración á alza dos valores impositivos vixentes. E que esas medidas tan só apárcanse  na temporalidade electoral,  para evitar que a carteira do votante se resinta,  e así, tras unha aparente estabilidade, camuflar  os prexuízos  dunha realidade oposta,  para con iso,  non prexudicar os seus resultados nas urnas.

Con todo, nesta acelerada decisión,  hai  un anuncio en cuberto que non se pode despistar, tal é o feito que tras os comicios, por axuste ás esixencias asumidas no contexto do  rescate, verán  rebaixadas  as percepcións os 700000 pensionistas da comunidade, como tamén  será un feito a redución do actual cadro de persoal dos 200000 funcionarios que conforman a administración autonómica.  Esas  son as dúas principais  ameazas  que tenta  ocultar o  candidato Feijoo, pois sabe de antemán  que a súa repercusión  faría que as carteiras apostasen polo envorco electoral, circunstancia que daría ao traste coa súa continuidade ao fronte do goberno galego.

OS OUTROS FUNCIONARIOS

PUBLICADO 25/08/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Antes de meter a man na carteira do cidadán, ou  previo á aplicación  das   adversas políticas de recortes,  o executivo de Rajoy, en primeiro termo, estaba obrigado a someter  ao Estado a un estrito plan de adelgazamento, eliminando toda repercusión financeira  a prol de partidos políticos, sindicatos e patronal.

Nin  estado de dereito, nin estado de excepción; nin o un nin o outro. Na actualidade  o modelo  característico que rexe o noso destino atende a un novo formato que poderiamos acuñar  coa denominación  de Estado  de Imposición, en correspondencia     á teoría do seu afianzamento, consistente en acompañar toda acción política, toda medida lexislativa, por un compoñente impositivo  encuberto.

Esta práctica desconcertante, pon de manifesto que a clase política ten colmado a cobertura das súas necesidades en razón á percepción das súas prestacións,  que por avultadas, á parte de insolidarias,  extravían a análise  do seu patrón de referencia, motivando neles unha enganosa apreciación de uniformidade alcanzando a confundir o factor de equivalencia   entre    a potente capacidade  da súa renda  e a limitación retributiva que percibe   a maioría social.

Así a xulgar  polos feitos, no  noso país onde temos máis políticos por habitante que ningún outro país da UE, os 76.895 cargos electos de tan ampla familia,  por notoria deformación  demostran atoparse fóra da realidade, non sendo conscientes  ao parecer, da substancial diferenza  entre o seu  vantaxoso  status e a  desfavorable  realidade maioritaria, cuxa principal característica se corresponde  coa  severa estreiteza que produce o salario mínimo dun crecente  enxame de parados, ou no mellor dos casos, coa cinguida capacidade do soldo mileurista dos  sobreviventes do tsunami do desemprego.  

Claro que tal interpretación  non deixa de ser unha  expresión xenerosa, unha opinión tolerante coas actitudes do gremio  político, pois a realidade dos actos apunta cousa distinta, coa semellanza dunha peza  escénica onde a indecencia do poder toma papel  protagonista. 

Se así non fóra, antes de meter a man na carteira do cidadán, ou  previo á aplicación  das   adversas políticas de recortes,  o executivo de Rajoy, en primeiro termo, estaba obrigado a someter  ao Estado a un estrito plan de adelgazamento, eliminando toda repercusión financeira  a prol de partidos políticos, sindicatos e patronal, como tamén tería  que suprimir de raíz,  a desaforada  contía   de cargos públicos e postos superfluos de centos de miles de enchufados que viven a conta do erario público.

Paradoxalmente mentres se prodiga a "opresión fiscal", en tanto, a descapitalización da economía doméstica acentúase e  a diminución de poder adquisitivo das familias faise cada día mais ostensible, o novo inquilino de Moncloa,  no canto de frear  excesos e apostar  pola moderación, prorroga o  ritmo de incontinencia  do gasto público. Tal é así, que  borrando  da memoria as críticas ao seu predecesor sobre dispendio  en materia de asesores,  nun alarde de incongruencia,   incrementa a contía dos seus conselleiros persoais até alcanzar os 632 membros actuais, coa inmoral  ostentación que tal decisión carrexa.

Pero o colmo con maiúsculas   da desvergoña do PP, reside  en manter aos  368.673 políticos que por designación directa, son empregados en todo tipo de organismos e a todos os niveis da administración, convertendo  ao nepotismo no novo sistema de oposición e á función pública na gran axencia de colocación da clase política.  

Este séquito  de eventuais nomeados a dedo,  forman un armazón clientelar,  unha forza de choque que os seus padriños potencian  co só  obxectivo   de acabar vía suplencia cos   funcionarios de caste como colectivo heteroxéneo,  para así, controlar   ao seu libre albedrío o funcionamento do aparello administrativo do Estado, sen sometemento á  disciplina que impoñen, quen por vocación ao servizo público teñen por oficio  esixir  á clase   política  o pleno  cumprimento  da lei e o dereito. Regra sen hábito  de observancia dunha clase política que non pon reparo algún en liberar aos seus afíns á conta das  arcas públicas.

Por esa correspondencia de alianzas,  esta garda pretoriana, ten status seudo político sen  fixación a imperativos  de restrición  salarial nin  a eliminacións de dereitos repercutidos á oficialidade funcionarial. 

O carácter de normalidade  outorgado á  liberación de este exercito de enchufados innecesarios,  á parte de supor un atraco descarado ao interese xeral,  ten a condición dun exercicio de cinismo político intolerable. Pois ao amparo dunha petición de sacrificio colectivo para paliar os avatares da crise, tras a aplicación de medidas impositivas  excepcionais que sitúan ao limite a capacidade  dos contribuíntes, descubrimos atónitos que existe outra realidade de destino, outra finalidade  de repartición,  cal é, seguir mantendo unha montaxe inútil coa única finalidade de protexer a chupatintas e vividores. 

A solución pasa por devolver aos funcionarios a súa lexitimidade e dereitos, e a este séquito de intrusos  impresentables, devolverlles tamén, pero ao curral político de onde nunca debesen ter saído.