24 ago. 2012

OS OUTROS FUNCIONARIOS


PUBLICADO 25/08/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Antes de meter a man na carteira do cidadán, ou  previo á aplicación  das   adversas políticas de recortes,  o executivo de Rajoy, en primeiro termo, estaba obrigado a someter  ao Estado a un estrito plan de adelgazamento, eliminando toda repercusión financeira  a prol de partidos políticos, sindicatos e patronal.


Nin  estado de dereito, nin estado de excepción; nin o un nin o outro. Na actualidade  o modelo  característico que rexe o noso destino atende a un novo formato que poderiamos acuñar  coa denominación  de Estado  de Imposición, en correspondencia     á teoría do seu afianzamento, consistente en acompañar toda acción política, toda medida lexislativa, por un compoñente impositivo  encuberto.

Esta práctica desconcertante, pon de manifesto que a clase política ten colmado a cobertura das súas necesidades en razón á percepción das súas prestacións,  que por avultadas, á parte de insolidarias,  extravían a análise  do seu patrón de referencia, motivando neles unha enganosa apreciación de uniformidade alcanzando a confundir o factor de equivalencia   entre    a potente capacidade  da súa renda  e a limitación retributiva que percibe   a maioría social.

Así a xulgar  polos feitos, no  noso país onde temos máis políticos por habitante que ningún outro país da UE, os 76.895 cargos electos de tan ampla familia,  por notoria deformación  demostran atoparse fóra da realidade, non sendo conscientes  ao parecer, da substancial diferenza  entre o seu  vantaxoso  status e a  desfavorable  realidade maioritaria, cuxa principal característica se corresponde  coa  severa estreiteza que produce o salario mínimo dun crecente  enxame de parados, ou no mellor dos casos, coa cinguida capacidade do soldo mileurista dos  sobreviventes do tsunami do desemprego.  

Claro que tal interpretación  non deixa de ser unha  expresión xenerosa, unha opinión tolerante coas actitudes do gremio  político, pois a realidade dos actos apunta cousa distinta, coa semellanza dunha peza  escénica onde a indecencia do poder toma papel  protagonista. 
Se así non fóra, antes de meter a man na carteira do cidadán, ou  previo á aplicación  das   adversas políticas de recortes,  o executivo de Rajoy, en primeiro termo, estaba obrigado a someter  ao Estado a un estrito plan de adelgazamento, eliminando toda repercusión financeira  a prol de partidos políticos, sindicatos e patronal, como tamén tería  que suprimir de raíz,  a desaforada  contía   de cargos públicos e postos superfluos de centos de miles de enchufados que viven a conta do erario público.

Paradoxalmente mentres se prodiga a "opresión fiscal", en tanto, a descapitalización da economía doméstica acentúase e  a diminución de poder adquisitivo das familias faise cada día mais ostensible, o novo inquilino de Moncloa,  no canto de frear  excesos e apostar  pola moderación, prorroga o  ritmo de incontinencia  do gasto público. Tal é así, que  borrando  da memoria as críticas ao seu predecesor sobre dispendio  en materia de asesores,  nun alarde de incongruencia,   incrementa a contía dos seus conselleiros persoais até alcanzar os 632 membros actuais, coa inmoral  ostentación que tal decisión carrexa.

Pero o colmo con maiúsculas   da desvergoña do PP, reside  en manter aos  368.673 políticos que por designación directa, son empregados en todo tipo de organismos e a todos os niveis da administración, convertendo  ao nepotismo no novo sistema de oposición e á función pública na gran axencia de colocación da clase política.  

Este séquito  de eventuais nomeados a dedo,  forman un armazón clientelar,  unha forza de choque que os seus padriños potencian  co só  obxectivo   de acabar vía suplencia cos   funcionarios de caste como colectivo heteroxéneo,  para así, controlar   ao seu libre albedrío o funcionamento do aparello administrativo do Estado, sen sometemento á  disciplina que impoñen, quen por vocación ao servizo público teñen por oficio  esixir  á clase   política  o pleno  cumprimento  da lei e o dereito. Regra sen hábito  de observancia dunha clase política que non pon reparo algún en liberar aos seus afíns á conta das  arcas públicas.

Por esa correspondencia de alianzas,  esta garda pretoriana, ten status seudo político sen  fixación a imperativos  de restrición  salarial nin  a eliminacións de dereitos repercutidos á oficialidade funcionarial. 


O carácter de normalidade  outorgado á  liberación de este exercito de enchufados innecesarios,  á parte de supor un atraco descarado ao interese xeral,  ten a condición dun exercicio de cinismo político intolerable. Pois ao amparo dunha petición de sacrificio colectivo para paliar os avatares da crise, tras a aplicación de medidas impositivas  excepcionais que sitúan ao limite a capacidade  dos contribuíntes, descubrimos atónitos que existe outra realidade de destino, outra finalidade  de repartición,  cal é, seguir mantendo unha montaxe inútil coa única finalidade de protexer a chupatintas e vividores. 

A solución pasa por devolver aos funcionarios a súa lexitimidade e dereitos, e a este séquito de intrusos  impresentables, devolverlles tamén, pero ao curral político de onde nunca debesen ter saído.




No hay comentarios:

Publicar un comentario