O RETORNO DO "CALIFA"

PUBLICADO 30/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Na situación de orfandade dirixente  que vive o país, onde o predominio da nimiedade prodiga un pesadelo permanente pola frivolidade de comportamento  duns políticos con adicción   enfermiza  polo dereito dos mercados.......

Quen peiteando   canas, cambian o acougo da súa madurez pola prórroga do seu compromiso de mocidade,  mantendo   vivo o espírito combativo,  e con ansias renovadas deciden seguir loitando por unha  sociedade mais xusta e equilibrada. Cando menos, son seres especiais ,   referentes, aos que  en xustiza hai que recoñecer o seu compromiso  para cos demais, pola súa tenacidade,  polo seu empeño en reconquistar o capital social   estafado polos afíns ás siglas, por esa  pestífera  clase política  que  converteu  a súa función nunha  degradante farsa,  cuxas referencias características son a corrupción,  o engano e a mala reputación.

Eu que exerzo de disidente de inútiles, que non tolero que as institucións  sexan o refuxio dos mediocres, non recoñezo  autenticidade representativa  a quen acceden ao poder a través de bastas  manobras de engano electoral, resistíndome por tanto a mostrar conformidade coa   súa representatividade, e moito menos  a tragar coas súas políticas de panos quentes , coas  que sen reparo,  manteñen intactos os seus intereses mentres dilapidan os logros sociais que outros  conquistaran.

Por iso, sen afinidade de vínculo,  hei de admitir de bo grado que o  retorno do "Califa", resulta un  todo satisfactorio. A volta á acción política de Julio Anguita, á marxe de siglas políticas,  é canto menos unha  corrente de aire fresco, sendo un feito salientable o seu anuncio,  brindándose coma referente  dunha operación política  que tenta cambiar o país. Si un  compromiso destas características    tivese autoría distinta, probablemente  levaría sinal de oportunismo en cuberto, pero neste caso a fiabilidade é probada, por canto   a honestidade  e integridade do manifestante é aval suficiente para dar autenticidade e crédito pleno.

A determinación do ex - dirixente de EU rompe esquemas, pois  contra a usual conduta   promocional dos activistas profesionais  da política,  deixa dito de partida,   que  nesta nova andaina  non será cargo público, nin terá presenza na vida institucional, circunscribindo a súa intervención  á utilización  da súa influencia mediática  para explicar e defender o proxecto,  impulsando a súa promoción até lograr a súa consolidación como alternativa estable.   Desinteresada decisión que por si mesma non fai senón imprimir maior fiabilidade á iniciativa.

Por mais  censuras que cultive desde as filas dos  seus detractores, a decisión do  coñecido noutro tempo como "el califa rojo",  é  encomiable, pois se corresponde coa  reacción propia dunha persoa integra, coa actitude  de quen por principios e consecuencia non vén  disposto a tolerar a  dexeneración  xeneralizada das institucións do estado, onde o gremio  político é con moito o maior exemplo de deterioración e insolvencia.

O contido do decálogo que Julio Anguita establece  como relatorio para iniciar o debate, é un compendio  equilibrado, un agrupado de contidos  determinante dos grandes temas  que deben dominar  a dirección política do país, cando dita política escríbese con maiúsculas e  está pensada  en clave de cidadanía  como principal destino. Sen dúbida, no  seu implícito percíbese de forma dominante  a ética e coherencia dunha persoa con claridade de ideas,  de arraigamento de valores e coa bagaxe que achega o seu recoñecido compromiso social e os seus  dilatados anos   de experiencia.

Na situación de orfandade dirixente  que vive o país, onde o predominio da nimiedade prodiga un pesadelo permanente pola frivolidade de comportamento  duns políticos con adicción   enfermiza  polo dereito dos mercados, o paso adiante  de Anguita é unha noticia cando menos satisfactoria,  pois ademais da súa probada cualificación intelectual,  quen ten renunciado  á súa pensión de xubilación como ex deputado  para conformarse  exclusivamente  coa  pensión de mestre de escola, por exercicio de decencia  e honradez ,   acompáñalle forza moral sobrada  para  reivindicar unha rexeneración integral da estrutura do Estado.

Con todo, o retorno do "Califa" e a presentación da súa Fronte Cívica, non en todos os ámbitos  terá compracente acollida,  pois a súa entrada en escena  ten a analoxía   dunha acción de insurrección, dun acto de rebeldía  que ameaza os privilexios dunha atenuada clase política, pondo freo á súa vergoñenta alianza cos mercados.

A  situación demanda con urxencia  restituír á política o prestixio perdido, e por iso esta iniciativa, é unha decisión xenial

AS EMPRESAS NO ABISMO

PUBLICADO 23/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A sísmica do terremoto causado pola especulativa dos  mercados financeiros, tiña producido  unha catástrofe inédita, por canto,  sen afectar á estabilidade do construído, si prexudicou os seus activos de investimento, paralizou o desenvolvemento da actividade e destruíu centos de miles de empregos.

Incrible, pero  a pesar da súa manifesta  opacidade,  eles van  de estrelas. Ao parecer a negación da clase política  é  inusitada,  tal é así, que   mentres  se desmorona o tecido  empresarial, en tanto  a inactividade estremece aos  sectores produtivos,  as súas señorías, no canto de centrarse no problema e tomar  cartas  no asunto, derivan pola tanxente  empeñándose en interpretar  a sinfonía dos mercados como única  partitura de solución, acolléndose dese modo, a esa estupidez recorrente  que outorga á fluidez do crédito propiedades milagreiras, ou o que é o mesmo, a condición de panacea    de todos os males. Pois si que imos ben..!

A clase política segue ensimesmada na abstracción,  ou o que é peor, nega todo  rigor á etimoloxía dos feitos,  Mostra  diso,  é o recoñecemento dominante á  presión  financeira en detrimento da  hexemonía  produtiva, un inexplicable despropósito, cuxo obxectivo non é outro, que seguir facilitando o triunfo da economía especulativa sobre a economía real. Curiosa fórmula reactivadora!

. 

Mentres aspectos como a débeda soberana ou  a prima  de risco,  levan a palma no ranking da preocupación  da familia política, para eles, resulta anecdótico, que una de cada tres empresas  pechasen desde a orixe da crise, é dicir, ao parecer   non toma sensibilidade destacada, que 500.000 negocios (200.000 PEMES e 300.000 AUTÓNOMOS) tivesen que saír forzadas do circuíto mercantil. 

Certamente, a limitación de crédito ou  a morosidade puido  influír na causa da tendencia, pero a razón promotora  desta caída desproporcionada, hai que localizala,  na  debilidade do propio sistema produtivo, caracterizado por notorios desequilibrios na  súa estrutura intersectorial, influída polo insensato empuxe  dos mercados. Iso fixo  que cando a construción como   sector dominante entrou en declive por efecto de atomización, arrastrase no seu esborralle ao conxunto  de empresas de actividades afíns, vinculadas e dependentes.

A sísmica do terremoto causado pola especulativa dos  mercados financeiros, tiña producido  unha catástrofe inédita, por canto,  sen afectar á estabilidade do construído, si prexudicou os seus activos de investimento, paralizou o desenvolvemento da actividade e destruíu centos de miles de empregos.  Sendo os seus  efectos colaterais  o factor causante da crise sistémica, e concluinte, da ineficacia do actual  modelo económico.

Por mais nostalxia  que teñamos  daquela ilusión  na  que España era a oitava potencia económica mundial , a realidade non admite fantasía. Agora o real  é que  temos entrado  nun cambio de ciclo, e esta circunstancia, determina, que  por mais medidas financeiras  que se tomen non existirá transformación efectiva nin saída da crise,  se tales medidas,  non veñen precedidas  dun  ordenamento e reaxuste previo  dos segmentos produtivos que racionalicen  a súa estrutura e dinamicen a súa funcionalidade operativa. 

As variables  habidas desde o ano 80 no  porcentual  da  Estrutura do PIB por sectores económicos,  reforzan  o argumento exposto, e así, analizando a mutabilidad do período dos distintos  segmentos  produtivos, o contraste fala por se só. O  sector servizos converteuse nun refuxio de aparente fortaleza, e o seu ascenso na etapa, pasou desde o 56,5% ao actual 71,2%, notorio incremento, pero exposto a variables pola  súa forte dependencia   intersectorial.

A industria co seu actual 16,9%,  cae desde o 23%, debido  á desfeita de actividades  estratéxicas como a siderurxia ou o  naval. O sector agrario perde  a súa participación relativa no produto total ao descender desde o  7% ao 3,1%, maiormente polo seu axuste ás directivas europeas, por último, a pesar da súa caída,  a construción segue achegando ao  PIB a 9,2%  contía  aínda superior ao  7,9 % da  súa orixe referente ,  pero inferior ao 11,6% do seu repunte máis álxido.

A forza dos datos non deixa lugar á ambigüidade,  quedando probado  que  con esta mestura sectorial, e as actuais políticas do goberno de Rajoy, a  resurrección empresarial  do país  antóllase canto menos imposible. Aínda por riba, para maior inconveniente  evádese o fundamental en todo  axuste diversificador, que pasa  inescusablemente  pola formación e especialización integrada, por ser a cualificación  do capital humano, a mais eficaz ferramenta de reconversión  e a clave inequívoca para articular  unha nova orde empresarial, como tamén, a única solución para facilitar no novo contexto, a recolocación  dos excedentes de sectores esgotados e a integración laboral dos  demandantes do primeiro emprego.

Mentres aquí as empresas precipítanse ao abismo, o PIB per cápita decae máis aló da media europea e  a taxa de paro mantén o seu índice  en ascenso, a clase política, evita calquera intervención allea á guerra dos mercados. A cousa promete!  

O ESTADO FAI DE PUTA.

PUBLICADO 16/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer, aquí, un colectivo de depravados, converten ao Estado na súa puta particular, a quen esixen  cama gratis, mentres gozan de impunidade a pesar da súa condición de proxenetas  financeiros e de  incorrer en acoso  económico continuado.

Maldita teima  en disfrazar a realidade!. 

Miúdo empeño en tirar de eufemismos para camuflar  desvergoñas! 

Foder, vaia descaro!. 

Agora resulta  que  os políticos, auténticos mamporreros dos mercados, despois de consumar a súa repugnante tarefa encartándose ás  esixencias  dos  mandamáis  das finanzas, por medio  de embustes e incompetencias,  versionan ante uns  burlados electores  unha farsa antolóxica  coa intención de facernos  crer que  o famoso   rescate de adscrición, resulta ser unha axuda financeira, un préstamo preferente a xuros moito máis baixos que os do mercado, e como grotesca xustificación,   ampáranse para axuste, na existencia duns deberes  pendentes en clara alusión  ao   saneamento bancario, á recapitalización do sector, que un trienio atrás afrontaran  o resto dos Estados da UE.

Desafortunada sintonía ao tentar establecer contraste de paridade entre ambas intervencións,  pois mentres  o levado a termo polo  resto de países da zona euro  foi unha intervención de reaxuste   para inxectar  solvencia efectiva  da súa banca, o actual  rescate de salvación  das  entidades españolas, o é,  como consecuencia  da  súa descapitalización, froito  entre outras causas, do  permanente  saqueo  e incesante subtracción, cuxa  autoría de responsabilidade,  non só ha  recaer nos  executivos bancarios, senón tamén no resto dos participantes, políticos e sindicalistas  de todo signo, é dicir,  os membros ao completo dos  consellos de administración das entidades implicadas,    quen durante anos,  non deixaron de encher as súas alforxas  a mancheas, e agora por pura lóxica,  son  os menos interesados en pór luz e taquígrafos  á investigación do escándalo das súas perversións.

Por tanto resulta inaudito  que sen previa limpa de responsabilidades, o Estado asuma a través  do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), a papeleta de receptor - garante  desta  operación   de rescate puro e duro, cando, contrariamente  ao que se insinúa, a causa,  non foi xerada por excesos  do gasto público na  economía social, senón que  foi provocado directamente polo sector privado  que  amparado na mais absoluta desregulación, campou ás súas anchas polo desmán inmobiliario e a  desenfreada avaricia especulativa.

A verdade, isto non ten nome!.

Ao parecer, aquí, un colectivo de depravados, converten ao Estado na súa puta particular, a quen esixen  cama gratis, mentres gozan de impunidade a pesar da súa condición de proxenetas  financeiros e de  incorrer en acoso  económico continuado.

E mentres esta situación surrealista  consolídase, os  impunes da desfeita bancaria, toman posición de dominio  ameazando  a  estabilidade do sistema  como consecuencia dunha alarma social crecente. Con todo,  mentres a súa esmorga   continúa, e acentúase o escándalo co atraco das "preferentes", os protagonistas anímanse, ao comprobar que  desde o  foro político, no canto de demandar    vía urxencia  a intervención da xudicatura  en depuración de responsabilidades, reciben o respaldo de aprazar  sine die, a investigación  dos feitos. Estraña actitude de tapadeira, toda unha liquidación en rebaixas .

Pero aquí, quen é quen?.

Dubidosa  interrogante, pois  non é de recibo  que a representación cidadá tente combater o  mal, negando,  extirpar o tumor  da súa orixe, toda vez, que tan estraña actitude  non ten  xustificación posible, pero si abre cancha para que proliferen  as mais extravagantes conxecturas sobre  a existencia dunha suposta trama de intereses compartidos,e a dispensa millonaria do  financiamento das organizacións políticas.

E mentres ese intuído  cheiro a corrupción, circula  polos sumidoiros do subsolo democrático, na superficie social,  os autores  de tan rocambolesca operación, fan esforzos por seguir sementando   a  confusión,  tentando convencer  á cidadanía   que a factura  desta nova odisea mercantilista corre a cargo  exclusivo  da  banca  receptora.

Confuso  engano,  pois é  farto sabido que os xuros que o Estado ten de pagar  por esa débeda como receptor - garante  a través do FROB, computarán para todos os efectos  como déficit, o que  de seu xerará un  incremento de obrigacións,  ou o que é o mesmo, forzará un novo axuste con repercusión finalista no contribuínte,  quen  en síntese, será realmente  o suxeito pasivo obrigado  a pagar as consecuencias.

Porèn,  á marxe do devandito , a estas alturas  é inútil negar a necesidade  desta inxección de capital no circuíto financeiro , o que si é discutible,  é o método e sistema a seguir,  do mesmo xeito que   o ámbito de receptores a cubrir. Xa que logo,  tendo en conta a envergadura da actuación e a forzada  implicación  do Estado, en boa lóxica,  a situación esixe clave de blindaxe,  a través  da nacionalización efectiva  daquelas  entidades  que incapaces de sanearse por si soas  solicitasen auxilio público, e o peche  daqueloutras  de contrastada inviabilidade.

En resumo, todo o exixible ,  para que o   Estado non veña  exposto a seguir exercendo de puta. 

IZANDO ÁNCORAS

PUBLICADO 09/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Por mais promesas electorais que se teñan contraído, o certo é, que   non existen interlocutores válidos e moito menos un goberno capaz de plantarlle cara á propia Unión, en esixencia de resolución correctora  para o  sector naval.

Nesta Europa das dúas velocidades, España, nin tan sequera forma parte do convoi de arrastre  como  furgón de cola, pois os  mais  influentes membros do club estacionáronlle,  acoutaron o seu percorrido  de futuro  no límite espacial  e terminal dunha vía morta.

Noutras palabras, o novo goberno  conservador , non máis tomar posesión, nun sorprendente exercicio de abdicación  de atribucións  e entrega  de competencias,  engúrrase en subordinación admitindo a xerarquía  imposta polo socio dominante  da Unión.  Por iso,  lonxe de esixir o recoñecemento do seu status dentro do marco da UE, seguen a política dos seus antecesores, acatando sen réplica a condición de fideicomiso, imposto unilateralmente  pola  chanceler Merkel. 

O que é o mesmo, Rajoy  e o seu equipo, asumen sen oporse,  a tutela e administración alemá  no concernente á resolución  dos asuntos   de maior calado do país, cuxos resultados farto coñecidos, non fan máis que incrementar a potencialidade xermánica  en detrimento e limitación da nosa  capacidade xenuína, avalando con iso,  a aspiración anexionista  da emperatriz saxona  empeñada en construír    unha Europa alemá.

Ese que  non outro,  é o referente distintivo das  dúas  velocidades, onde  o noso país circula  sen freo e marcha atrás !

Esta precisión  mais que unha crítica   é unha reflexión, un referente obrigado  para  centrar conclusións, e evitar a tendencia a seguir   gastando      a pólvora en salvas   a través de inútiles dinámicas reivindicativas, ou o  que é o mesmo, en  promover  accións e debater  iniciativas  de todo signo,  cuxa eficacia resulta  en todo punto  infrutuosa. 

Como mostra, nada mais  revelador que o  desastroso  balance  de resultados  no posterior   proceso de reconquista dos sectores  públicos de carácter    estratéxico, que por  disparatadas decisións  políticas, foran  sometidos  a arbitrarias medidas de reconversión, como abusivo canon ou   excedido  peaxe  pola admisión  da nosa integración en Europa.

Valga por referente  o sector naval,  que despois de sufrir en primeiro termo as consecuencias de tan disparatadas decisións, co paso do tempo, mais que recuperar  cotas de mercado foi sometido a un ciclo combinado, onde  ás  novas reducións da súa potencialidade produtiva sucedeulle a instauración de vetos encadeados que limitaron aínda máis   o desenvolvemento da actividade.

Medidas , que en función da alternancia e tendencia das siglas  do goberno   de quenda, contaron no seu caso coa oposición  ou apoio  político - sindical; toda unha mostra de insensatez,  un expoñente de desunión,  que proxectou ao exterior unha  imaxe debilitada  de país, circunstancia  que impediu a necesaria unidade de acción e a fortaleza suficiente  para impor o rescate do sector,  e que contrariamente, si prodigou  a súa caída en picado. Escenario que en síntese  foi e ven de ser  a motivación única, polo que, a momento presente a saúde  do sector  atópase en fase terminal. 

Ao fío do  exposto, e polas motivacións referidas, queda   acreditado  que  en España, por mais promesas electorais que se teñan contraído, o certo é, que   non existen interlocutores válidos e moito menos un goberno capaz de plantarlle cara á propia Unión, en esixencia de resolución  correctora   a esta  demanda sectorial.

Ese é o principal problema,  e mentres  non varíe  tal circunstancia, calquera petición  ou reclamación  sobre materia  non pasará de ser unha pretensión absurda  de resultados inútiles.

É evidente que España  non pode abandonar os estaleiros  á súa sorte, mentres os seus socios  convértense nos  maiores produtores europeos do sector, e incrementan actividade  aproveitando os  repuntes do mercado,  e o que é mais grave, valéndose  das cotas de produción  subtraídas  ao noso país por imperativo das restricións impostas a través de vetos  encadeados.  Vetos que  non teñen  razón  de continuidade, a non ser , a finalidade de primar intereses  preferentes   da competencia europea  e privar a nosa  concorrencia ao emerxente e variado mercado  mundial.

Por tanto, agora xa non se trata de debater sobre o levantamento do veto senón en deixar sen efecto a incongruente  e restritiva  regulación en materia naval, para que sexa o libre mercado a única directiva reguladora.  Esa que  non outra, ha de ser a esixencia colectiva que o noso estado, ao unísono,  ten que defender con contundencia no foro europeo,    a fin de retomar ao completo esta actividade  que por esencial resulta irrenunciable.

E se tal petición  non atende  de conformidade, haberá  que resolver  entre a conveniencia   de permanencia  na UE ou tomar camiño en garantía  de   futuro.

A SÚA SEÑORÍA, O PRESIDENTE.

PUBLICADO 02/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; GlobediaO actual comportamento do Presidente, difire  dos compromisos que contraera cos electores, é dicir,  as actuais políticas  de Rajoy,  ademais  de insolidarias, inxustas, nocivas  e  ineficaces, están sustentadas  na mentira.

Miúdo exemplar temos á fronte do executivo do Estado...!. Esta é a exclamación que razoablemente procede, unha vez realizado o balance de resultados   dos  cen  días de graza  que deben outorgárselle a calquera  cargo político desde a súa toma de posesión.

Se o desprestixio era unha característica definitoria da clase política, coa chegada de Rajoy á Moncloa, as cousas máis que cambiar a positivo agravaron o seu negativismo.

Conclusión nada tendenciosa, pois iso é o que se deduce do contido  dos últimos datos do  barómetro do CIS, que disparan  o receo cidadán cara aos políticos e as súas organizacións, probando a complexidade  da encrucillada na  que está sumido o sistema de representación política,  e á súa vez ,  a desvalorización crecente  que padecen na actualidade os políticos,  ao ter permutado a súa  función  dinamizadora de tempos pretéritos pola dinámica do rumbo oposto,  onde a defensa do interese xeral  queda relegado  a un plano accesorio en vantaxe de intereses dolosos.

Polo xeral cada político establece unha estratexia para alcanzar o poder, e esa habilidade non ten censura algunha se a meta que se persegue  é obtida a través de medios  lexítimos; pero neste  caso, ao actual presidente do goberno,  hai que censurarlle a súa deficiente destreza, pois cando  a vitoria   no  plebiscito anticipado  do 20N, por lóxica terminante  era un feito incontestable, comprometeu a  prudencia  que outorga o silencio pola desconfianza que xera a mentira. Proba diso, é o feito que as súas prometidas  alternativas á crise,  tan só foron un brinde ao sol, unha infame estrataxema  co único obxectivo de alcanzar  o poder.

A imparable  destrución do tecido empresarial, sumado ao ritmo crecente do desemprego, é concluínte do nefasto modelo económico polo que se inclina  o actual goberno, consistente en primar  a redución do déficit á conta de recortar a economía produtiva, coa  atrocidade engadida  de incrementar aínda máis o desorbitado índice de paro. Perigosa deriva  que pon de manifesto a inexistencia de solucións concretas, co agravante  que o actual comportamento do Presidente, difire  dos compromisos que contraera cos electores, é dicir,  as actuais políticas  de Rajoy,  ademais  de insolidarias, inxustas, nocivas  e  ineficaces, están sustentadas  na mentira, e así, a pesar de ter  manifestado de forma reiterada    que sempre diría a verdade aos cidadáns, a súa actual conduta, subtrae toda confianza e  pon de manifesto a súa  condición de insolvente.  

En tan curto espazo de tempo, o balance da súa xestión á fronte do executivo é patético, habendo de engadir a iso  que  cando se ondea a mentira por bandeira, a perda de credibilidade resulta  un todo manifesto. Así, a totalidade dos  problemas  crave   para canalizar a reactivación seguen  atrancados, ou o que é peor, agraváronse en razón  á aplicación  de  fracasadas políticas.

O crédito ás PEMES segue sen fluír , e mentres isto ocorre, o diñeiro inxectado á banca esta sendo  utilizado en exclusiva  para facer vantaxosos negocios nos mercados de débeda, chegando o escándalo, ao comprobar, que mentres uns  teñen de soportar  unha excedida presión impositiva , aos estafadores de oficio,defraudadores profesionais,   aplícaselles o beneficio da amnistía fiscal,  todo un exemplo contrario do que en boa lóxica  debese presidir un  eficiente  exercicio de goberno.   

Na actual conxuntura a situación agrávase, e aínda por riba, á complexidade  económica, hai de engadir o lastre que representa a clase política, resultando por tanto que  ao  déficit de recursos   teremos  de asociar a deficiente xestión dos representantes  institucionais.

Pero con todo, o colmo do cinismo, o destape da desvergoña queda ao descuberto cando despois da súa frase  categórica, afirmando , "non penso dar un só euro de diñeiro público á banca", ao primeiro de vez, cando se desata a hecatombe de Bankia,  dá cancha ao  seu espírito de contradición facendo unha vez máis  gala de todo  o contrario.

Quen non acudira a inxectar liquidez para frear a caída en cadea das empresas do país, agora,non pon reparo algún en acudir en auxilio do   sector financeiro a través dunha traumática operación en rescate dunha entidade infectada pola lixeireza do seu equipo xestor.  Claro que igual se nos faría mais alcanzable entender tan  incoherente  decisión, ao comprobar que medio PP esta colocado nesa entidade, pois ademais do excluído Rodrigo Rato, temos ao ex ministro Anxo Acebes, María Zaplana, filla do ex ministro Zaplana,  Claudio Aguirre, primo  da presidenta da comunidade de Madrid, exigua parte dunha lista interminable. Todo un expoñente do "nepotismo enfermizo" que define a razón de ser  do partido conservador.

Definitivamente, Rajoy poderá afrontar a xestión dun rexistro da propiedade,  pero  é obvio,  que  a  presidencia do goberno váiselle fóra de talla.

DE XESTOSO A REIKIAVIK

PUBLICADO 26/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Habería que responsabilizar  directamente  dos  prexuízos aos suxeitos causantes, pois contrariamente ao que agora téntase vender, non todos somos culpables.

Días pasados saíu á palestra nacional unha  noticia, que por única, resultou ser impactante. O seu  protagonista, un sacerdote galego titular  da parroquia de Xestoso no municipio de Monfero, e polo seu contido, o exercicio das súas  funcións de apostolado,   máis que  ampararse no oficialismo da  encíclica vaticana, semella acollerse aos    fundamentos que conducen a     a Teoloxía da Liberación.

Así, nunha pastoral ponderada de marcado  corte crítico, o párroco en cuestión, atendendo  ao  indecente contexto dunha realidade  socio-económica que afecta  en maior medida  aos grupos sociais expostos a alto risco, non dubidou en arremeter contra os políticos responsables da situación,  adxudicándolles ao efecto, a condición de falsos católicos, por prodigar a vulneración dos dereitos esenciais  do cada vez mais nutrido  colectivo  de relegados  sociais.

Igualmente o oficiante, non esqueceu reservar no seu sermón, un espazo para os  banqueiros como referentes do poder financeiro, non dubidando en tacharlles de usureiros    que  propagan a inxustiza, para ao final concluír pedindo a excomunión para uns e outros.

Eu, contrario ao clericalismo, e por tanto,  oposto á intervención das institucións relixiosas nos asuntos de corte político-financeiro,  hei recoñecer  que sorprendeume a  elocuencia e fervor  do predicador, e seu singular método de repartir excomunions a torto e a dereito. Pero o que non alcanzo a saber,  é, se o crítico   clérigo, na súa acesa  condena contra as esferas de poder, incluía no paquete,  aos  afíns ao seu propio gremio, pois é de sobras coñecido  que ao redor da idea de Deus, téñense constituído auténticos holdings, bancos, etc., que obviamente non son alleos en responsabilidade  ao resto da trama  financeira que forxou a actual crise coa  anuencia do poder político.

En todo caso, aos supostos afectados,  cuxa única doutrina  é a  avaricia desmedida  pola acumulación de riqueza sen respecto a código de conduta que impida satisfacer ese afán  de opulencia,  é fantasía  pura e delirante, tentar frear os seus excesos  cunha  ameaza de excomunión, que devandito sexa de paso tenlles totalmente  sen coidado.

Máis que simulacros de excomunión, os colectivos  responsables, debesen ser suxeitos dunha  "islandización", que é a única  fórmula e primeiro paso   consecuente  de afrontar a crise de forma severa.

Ao efecto habería que responsabilizar  directamente  dos  prexuízos aos suxeitos causantes, pois contrariamente ao que agora téntase vender, non todos somos culpables. Por iso a solución ao problema de ningunha maneira pode pasar pola socialización da débeda, facendo pagar   a xustos por pecadores.

Tomando  razón da situación, debésemos  saber que desde que se produciu a bancarrota dos bancos de investimento estadounidenses como o Lehman Brothers de Luís de Guindos; aldrabada do xermolo da crise. Os distintos gobernos europeos  destinaron ao rescate das súas respectivas entidades financeiras, a friorenta, de 5 billóns de euros, e tan disparatada contía, tivo como argumento fundamental a absurda xustificación , que tal determinación, era o mal menor  ou o único método de impedir un colapso económico de maiores proporcións.

Basear as insólitas axudas ao corrompido sector financeiro, no pretexto que representa afirmar que a caída dos mercados  agravaría a dimensión da crise, tan só, pode ter a súa autoría na rara habilidade  dos membros dunha clase política  supeditada ás determinacións do propio poder financeiro,  cuxo perfil resulta ser a nota dominante da maioría dos representantes institucionais dos países que agrupadamente conforman, a  nunca mellor denominada Europa dos mercaderes.

Pero antes de decidirnos a ocultar  a nosa miseria baixo  a túnica da  inxustiza, debésemos botar man do contraste reflexivo, para   resolver, que existen  outras propostas capaces de pór  remedio á  crise, sen ter que asumir como propia  unha débeda da que non somos responsables.

Nada mas acertado que  tomar rumbo a Islandia,   conscientes de que cada pau ten de  aguantar a súa vela, e alí, veremos a uns cidadáns, negando asumir como propia a temeridade dunhas entidades financeiras, e aos responsables da bancarrota,  respondendo patrimonialmente e xudicialmente  dos seus delitos.

No entanto, aquí, onde se mantén o benestar dos culpables á conta de sumir no drama social  aos inocentes, sen previa  "islandización", pouco efecto fará, a  tan  predicada excomunión.

ESPAÑA, CAPITAL BERLÍN

PUBLICADO 19/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

  Non   sairemos do conflito  mantendo  a   inadmisible  decisión   de  tomar  como  propias as políticas impostas por quen goza dunha   realidade  socio económica, que  por positiva, difire no substancial  da limitación da nosa posición específica.

Cando nun estado,  o  poder executivo é desempeñado por un equipo de goberno   cuxas  decisións por desacertadas  e incoherentes, son indicativas da súa incapacidade para o desenvolvemento das funcións atribuíbles ao cargo, entón  nese  país, ademais de estar en situación de alto risco dirixente,  é evidente que os electores,  ou ben foron suxeitos dunha fraude electoral, ou equivocaron a orientación política do voto. En calquera caso, a realidade dos feitos, viría demostrar  que  até a grandeza  democrática  ten o seu lado   imperfecto.

O  resultado desa imperfección,   chega  ao rodo español  cada venres despois do consello de ministros, cando a portavoz Sáenz de Santamaría, ponnos ao corrente das últimas medidas acordadas polo  executivo como solución  á crise económica que nos  comprime, e cuxos contidos, demostran ser a solución de nada. 

Iso é así, por canto, tras uns meses de goberno e unha desenfreada e obsesiva onda de recortes para cumprir os obxectivos do déficit, os efectos paliativos  de tan arriscada política arroxan un balance  negativo, peor se cadra, que o dos seus predecesores no cargo.

A xulgar polos feitos, agora a crise parece tomar unha prórroga de temporalidade ilimitada,  ante o agravante  da  contracción do mercado interno e a diminución  das  exportacións; factores que sumados á consumación dos  peores presaxios que puidesen aventurarse sobre a presión especulativa dos mercados e á caída do 0,4% do PIB, supuxeron que España tecnicamente entrase en recesión.

Pero a pesar de todo, os asiduos  da Moncloa parecen non querer asumir  que non  sairemos do conflito mantendo  a  inadmisible decisión  de tomar como propias as políticas impostas por quen goza dunha   realidade  socio económica, que  por positiva, difire no substancial  da limitación da nosa posición específica.

Pensar que á emperatriz Merkel preocúpalle o máis mínimo a saúde  económica de España, é igual que pensar que a prima  de risco  non é un sobreprezo da  compra de débeda,  senón unha  parenta que temos en Alemaña.. 

Moi ao contrario, as nosas políticas de reactivación teñen de orientarse por flexibilizar na temporalidade a amortización da débeda  a fin de dispor dos medios e prazos necesarios  para afrontar o obxectivo preferente,  que necesariamente, pasa  pola potenciación e fortalecemento do tecido  produtivo, a través da creación  e    recuperación de actividades  empresariais e o ascenso da  taxa   de emprego.  Aspectos motores para   pór en marcha a dinamización da actividade económica coa alza inducida do   Produto Interior Bruto do país.

Cabe referir ás portas dun  semestre  de goberno conservador, que á marxe da adversa reforma laboral, o  executivo do PP,  non tomou unha soa medida, centrada en reequilibrar  os sectores produtivos para recuperar  e dinamizar a actividade empresarial, como tampouco, estableceu  alternativa algunha  para activar o  emprego, e todo iso,  a pesar que a última enquisa de poboación activa, sitúa ao paro en 5.639.500 afectados, é dicir , a taxa máis alta de Europa co 24,44%, do mesmo xeito que o é  o paro xuvenil, que alcanza o 51%.  Tendo de engadirse a iso, o peche  de 178500 empresas e comercios,  como igualmente  o incremento dos ERE nun 54,8%. Este é o outro hándicap, caracterizado por unha constante de quebras empresariais e máis desemprego, que veñen contraer aínda mais a decaída estrutura produtiva.

Pensar  que o dilema entre crecemento e déficit non ten sentido,  é decidir liquidar a crise esperando que obre o milagre e fornezan efecto  as políticas impostas pola chanceler alemá, e referendadas incomprensiblemente  polo presidente Rajoy.

Maiormente cando tal criterio é rexeitado  pola propia oposición do país saxón, que razoablemente,  condiciona o seu apoio ao pacto fiscal, á inclusión complementaria dun  imposto ás transaccións financeiras e un programa de crecemento e emprego.

Tan só a un presidente de goberno curto de luces, ocórreselle, axustarse a realidades alleas e comportarse  como o   subordinado  cónsul  dun protectorado xermánico, despistando o  feito,  que foi a  intransixencia da metrópole quen  impuxo a súa arrogante xerarquía, evitando  que o Banco Central Europeo,  puidese financiar  directamente aos estados, práctica  que amparou os excesos dos mercados especulativos, que en sínteses, foi o verdadeiro factor desencadeante da actual crise do euro.

Mentres se manteña  a servidume  foránea con renuncia ao propio foro; mentres non sexa o cárcere a única disuasión aos delitos financeiros,  o  goberno do  PP logrará sen dúbida  arruinar o país,   pero o que non conseguirá,  será   resolver a crise económica,  por máis que  a nova capital de España sexa Berlín.

BASTARDÍA DE EUROPA

PUBLICADO 12/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker.

En países con realidades económicas heteroxéneas  é impropio  manter unha unidade monetaria, se esta, non vén acompañada da fusión política e a uniformidade compensada da súa estrutura produtiva. 

Lamentablemente, todo o contrario do que ocorre na UE,  sendo aí  onde radica a orixe  e a causa  desta  crise sistémica que padecemos, pois a atípica alianza de veciñanza, é un artificialismo que  tan só favorece  a potencialidade  dos países  mais podentes,  xerando  a  inestabilidade e o receso nos  membros  societarios  peor situados,  ao acentuar a súa carestía e convertelos en fácil presa da voracidade dos mercados especulativos, quen son  dados a cazar elixindo as presas mais débiles en safaris onde  as  manadas  andan  dispersas.

Posiblemente, por esa complexidade intrínseca  que acompaña o  desenvolvemento da  actividade  financeira, os cidadáns do montón, non alcanzan  percibir   a disfuncionalidade  real  do noso  sistema  monetario,  e por riba, tampouco, esa maioría social é capaz  de entender  por que unha crise económica de impacto global,  na  eurozona,  tomou formato  de sucesión para converterse   nunha estacionada  crise do euro.

Se tomásemos coñecemento  de causa sobre esta crise extensiva, facilmente  saberiamos  descifrar  o porque dos seus demoledores efectos. Para entendernos,  Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker, alentada por uns    tahúres que impoñen os negocios  especulativos  como oficialidade protagonista, en detrimento  do incuestionable afianzamento produtivo que debese ser a directiva de referencia.   

  A estrutura orgánica e de funcionamento do Banco Central Europeo  (BCE) resulta aleccionadora,  pero non como referente edificante,    senón como exemplo negativo, que  aínda así, é educativo en sentido expresivo do que se debese  corrixir,  que resulta ser case todo.  

De orixe habemos de ter presente , que esta macro  entidade financeira con sede  en Frankfurt,   tivo a súa  orixe na propia  formulación da moeda única,  e a súa capitalización  realizouse integramente  con diñeiro público, achegado polos países membros, en razón a participacións nominais desembolsadas por cada un  dos estados en atención   á potencialidade  do  PIB respectivo.

No entanto, para tomar razón debida da súa composición, cabe  constatar,  que os países adheridos ao euro achegaron un cómputo do 70% do capital social, mentres que  o 30% restante, foi  afrontado no seu conxunto polo resto  das nacións membro. En todo caso, o que debe que dar meridianamente claro,  é, que a razón e o espírito da súa instauración non atendía  a razón distinta que manter a solidez  da moeda única.   

De calquera modo as  contradicións non se fixeron esperar,  e a pesar do carácter totalmente público dos 10,6 mil  millóns de capitalización    do   banco central dos Estados da zona euro,  e aínda cando, o seu  obxectivo era manter a cohesión  e a estabilidade económica da Unión, parecendo incrible, a realidade da súa política  tomou unha deriva inaudita, ao favorecer escandalosamente  á  banca privada europea, por canto,   impulsouse ao seu favor  a barra libre   do crédito brando a un interese do 1%, para que, eles , prestáseno despois   do 5 ao 7% aos gobernos dos países, que paradoxalmente  resultaban ser  os donos do diñeiro. 

Claro que semellante diferencial foi patrón de asfixia aplicable  aos  países periféricos, non así,   se  a operadora de mercados  fóra   Alemaña, por canto, neste caso , os bancos só lle cobrarían  un 3%.

De xeito evidente, isto é intolerable, pois tras esta regalía,  tras ese malgaste de diñeiro público en vantaxe  exclusiva  da banca privada, retoma actualidade aquela reforma  express da Constitución na que se impuxo   priorizar o pago da débeda por encima de gastos sociais, e as  consecuencias  de acompañamento  tradúcense nas excedidas  medidas de austeridade e desproporcionados recortes, cuxa aplicación non tería razón de ser   nin fundamento debido  se o Banco Central  Europeo tomase sentido  de xestión e racionalidade dos seus actos. 

Chegado a este  dilema, se non se reconduce a situación de forma debida, propiciando á vez  o equilibrio entre  as políticas de crecemento, e  a disciplina fiscal,  é  incuestionable, que  a permanencia no Euro  resultará ser un todo inútil.

As PEMES, dispostas.

PUBLICADO 05/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Unha clase política  que despois de apropiarse do mandato electoral, rompe unilateralmente  os seus compromisos coas urnas tomando dirección contraria ao contido da súa oferta, tan só pódese definir   como un congregado de impostores.

A clase política, ese colectivo de transformistas expertos en pintar  cadros fóra  de lenzo,  como resultado dese  habitual  desvarío, terminan  embadurnando o panel da  realidade coa brocha gorda da súa ineptitude, para logo, tras pór pano á chapuza,  ter o  atrevemento de chamarse  a autoría creativa dunha obra de arte.

É indiferente o estilo pictórico , a estética, a técnica ou a  idea adquirida; pois neste  gremio artístico de saltimbanquis políticos, tan escaso valor ten a plástica  de quen  contornea un  puño  cunha rosa ou quen esboza  un  ceo con gaivota,  tendo en conta que  a súa carencia, non só prodígase  nos seus fondos senón que igualmente deslízase polo perfil das  súas formas.

Ministro, ex axente dos mercados

Pero a versatilidade  destes  eruditos de quincalla,  non se para en pinceladas,    chegando  coa súa extravagancia enfermiza  a converter o país  no escenario apropiado para  dar  renda solta  á  representación  dunha  bufonada descarnada,  unha  sesión continua,   onde estes "bien   pagaos", tentan  camuflar  a súa excedida insuficiencia,  repercutindo a grosa factura do seu mal oficio, sobre  uns atónitos espectadores  que non logran entender a súa condición de suxeito pasivo.

Quen, non reaccionaron ante os primeiros brotes da crise admitindo que a súa orixe derivase  en metástasis extensiva, quen tras catro anos de diagnostico  conclúen que o mellor antídoto é matar ao enfermo, é evidente  que poden manter unha alianza de intereses e camaradería cos mercados especulativos, pero non resulta ser  o cadro de persoal indicado, para afrontar de modo efectivo  a reactivación da  economía produtiva,  que  é o único revulsivo  aos males  que padece o país.

Unha clase política  que despois de apropiarse do mandato electoral, rompe unilateralmente  os seus compromisos coas urnas tomando dirección contraria ao contido da súa oferta, tan só pódese definir   como un congregado de impostores,   uns linguateiros de feira pouco fiables,   para quen a democracia,   é simplemente o  marco apropiado  para garantirse a indecente exclusividade  dos seus privilexios,  mentres bailan a danza macabra que interpretan  os mercados.

Esta clase política por máis mensaxes subliminares  que emitan para satisfacer o seu egocentrismo, poderán enredarnos  con parafernalias bolsistas e rescates bancarios; lograrán   desbaratar o país  incrementando o esforzo fiscal mais alá da capacidade contributiva dos cidadáns; alcanzarán o cinismo cernando as políticas sociais  que prometían manter; saberán arruinar a estrutura produtiva do país facendo  o contrario do debido  ou manterán en activo un veto que defendían  levantar.

O que non  saberán resolver estes inútiles, será, como saír da crise, como facer crecer a economía, como crear emprego, pois devanditos obxectivos  tan só lógranse coa intervención decidida do  universo empresarial  que  maioritariamente conforman as PEMES.

Empresas,  que urxentemente deben saír  en autodefensa a través dos seus órganos de representación, con iniciativas  de acción   directa e medidas de choque,  dirixidas, a pór freo ao negativo balance que como consecuencia das    inconcibibles medidas políticas,    ocasionou peches encadeados  desde o inicio da crise no 2008, cuxa cifra absoluta se eleva  a 178 500 empresas o que levou implícito a destrución de 2.985.000 postos de traballo,  cuxo rescate haberá de tomar preferencia  sobre  calquera  consideración obxectiva, do mesmo xeito que a  reactivación do investimento público.

A unidade empresarial como obxetivo

É innegable presumir, que quen  foron capaces de levar a este país  ás cotas mais elevadas do seu desenvolvemento, teñen demostrada capacidade para sacala unha vez máis da lameira no que outros a sumiron.

É obrigado  pois, pór  fin á economía imperfecta, non resulta tolerable por máis tempo, manter activas  as   políticas sustentadas no  monopolio dos mercados especulativos.  A clase empresarial como único expoñente da economía produtiva, ten o dereito de intervir e o deber de facerse  ouvir alto e claro,  e desde un papel  protagonista, participar activamente na recondución do país , facendo valer a súa  vocación inequívoca,   que non é outra, que  contribuír, á creación dunha sociedade cada vez máis próspera, tomando por singradura  a  potenciación da empresa privada como o elemento mais importante da xeración de emprego e riqueza

Os feitos falan por si sós , por tanto non hai mais que engadir, tan só concluír afirmando, que este país ten de someterse a un proceso  de mutación inversa, pois é evidente que  sobran políticos e faltan empresarios