11 may. 2012

BASTARDÍA DE EUROPA



PUBLICADO 12/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker.


En países con realidades económicas heteroxéneas  é impropio  manter unha unidade monetaria, se esta, non vén acompañada da fusión política e a uniformidade compensada da súa estrutura produtiva. 

Lamentablemente, todo o contrario do que ocorre na UE,  sendo aí  onde radica a orixe  e a causa  desta  crise sistémica que padecemos, pois a atípica alianza de veciñanza, é un artificialismo que  tan só favorece  a potencialidade  dos países  mais podentes,  xerando  a  inestabilidade e o receso nos  membros  societarios  peor situados,  ao acentuar a súa carestía e convertelos en fácil presa da voracidade dos mercados especulativos, quen son  dados a cazar elixindo as presas mais débiles en safaris onde  as  manadas  andan  dispersas.


Posiblemente, por esa complexidade intrínseca  que acompaña o  desenvolvemento da  actividade  financeira, os cidadáns do montón, non alcanzan  percibir   a disfuncionalidade  real  do noso  sistema  monetario,  e por riba, tampouco, esa maioría social é capaz  de entender  por que unha crise económica de impacto global,  na  eurozona,  tomou formato  de sucesión para converterse   nunha estacionada  crise do euro.

Se tomásemos coñecemento  de causa sobre esta crise extensiva, facilmente  saberiamos  descifrar  o porque dos seus demoledores efectos. Para entendernos,  Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker, alentada por uns    tahúres que impoñen os negocios  especulativos  como oficialidade protagonista, en detrimento  do incuestionable afianzamento produtivo que debese ser a directiva de referencia.   

  A estrutura orgánica e de funcionamento do Banco Central Europeo  (BCE) resulta aleccionadora,  pero non como referente edificante,    senón como exemplo negativo, que  aínda así, é educativo en sentido expresivo do que se debese  corrixir,  que resulta ser case todo.  

De orixe habemos de ter presente , que esta macro  entidade financeira con sede  en Frankfurt,   tivo a súa  orixe na propia  formulación da moeda única,  e a súa capitalización  realizouse integramente  con diñeiro público, achegado polos países membros, en razón a participacións nominais desembolsadas por cada un  dos estados en atención   á potencialidade  do  PIB respectivo.

No entanto, para tomar razón debida da súa composición, cabe  constatar,  que os países adheridos ao euro achegaron un cómputo do 70% do capital social, mentres que  o 30% restante, foi  afrontado no seu conxunto polo resto  das nacións membro. En todo caso, o que debe que dar meridianamente claro,  é, que a razón e o espírito da súa instauración non atendía  a razón distinta que manter a solidez  da moeda única.   

De calquera modo as  contradicións non se fixeron esperar,  e a pesar do carácter totalmente público dos 10,6 mil  millóns de capitalización    do   banco central dos Estados da zona euro,  e aínda cando, o seu  obxectivo era manter a cohesión  e a estabilidade económica da Unión, parecendo incrible, a realidade da súa política  tomou unha deriva inaudita, ao favorecer escandalosamente  á  banca privada europea, por canto,   impulsouse ao seu favor  a barra libre   do crédito brando a un interese do 1%, para que, eles , prestáseno despois   do 5 ao 7% aos gobernos dos países, que paradoxalmente  resultaban ser  os donos do diñeiro. 
Claro que semellante diferencial foi patrón de asfixia aplicable  aos  países periféricos, non así,   se  a operadora de mercados  fóra   Alemaña, por canto, neste caso , os bancos só lle cobrarían  un 3%.

De xeito evidente, isto é intolerable, pois tras esta regalía,  tras ese malgaste de diñeiro público en vantaxe  exclusiva  da banca privada, retoma actualidade aquela reforma  express da Constitución na que se impuxo   priorizar o pago da débeda por encima de gastos sociais, e as  consecuencias  de acompañamento  tradúcense nas excedidas  medidas de austeridade e desproporcionados recortes, cuxa aplicación non tería razón de ser   nin fundamento debido  se o Banco Central  Europeo tomase sentido  de xestión e racionalidade dos seus actos. 

Chegado a este  dilema, se non se reconduce a situación de forma debida, propiciando á vez  o equilibrio entre  as políticas de crecemento, e  a disciplina fiscal,  é  incuestionable, que  a permanencia no Euro  resultará ser un todo inútil.


No hay comentarios:

Publicar un comentario