DON QUIXOTE ROMPE O TANGO

PUBLICADO 28/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A méxicana Pemex,  preséntase como a salvación do sector naval  galego, iso polo menos, é a conclusión que se desprende  da valoración oficial da viaxe  cursada recentemente polo Presidente Rajoy e o seu homónimo galego, Feijoo.

En vida, o dramaturgo arxentino Discépolo, definiu ao tango como un pensamento triste que se baila, o que nunca se imaxinou o acreditado  poeta bonaerense, era que a súa composición antolóxica, que baixo o título de  Cambalache,   puña en  solfa á sociedade  dos seus tempos, tomaría actualidade en pleno século  XXI, cando desde a vella España, Don Quixote,  cruzando o charco, sen muíños nin escudeiro, plantouse no escenario  riopratense sorprendendo a propios e estraños ao interpretar  unha coreografía á seu antollo,  unha versión  sui géneris,  onde a carencia de harmonía marcaba o ritmo   do impropio, proxectando  a  estampa   dun  completo cambalache, un só, de quen non soubo entender   que facían falta dous para bailar o tango.

 Pero o  enxeñoso cabaleiro  da escena , Antoni Bufrau, presidente de Repsol -YPF, revestido dun publicitado prestixio e  éxito,  paradoxalmente, este fracaso  arxentino, non deixa  ser  un novo   pau que lle asestaban, unha contrariedade  máis  dentro do expediente   deste alto executivo das finanzas.

Como referente de contraste, lémbrese  aquela odisea  na que houbo  de transixir a insubmisión da empresa pública alxerina Sonatrach, a subministradora de gas natural ao noso país vía conduto  do  Magreb.  Outro expoñente máis   dos desatinados resultados da  súa política  mercantil, que posibilitou que os norteafricanos, variasen  unilateralmente   os contratos take or pay,  sendo emitidos   á vez, polo  país de veos  e hiyaps, un laudo. cuxos  efectos altamente prexudiciais, recaeron directamente nas  arcas públicas,  por canto,  ao estar a actividade incluída dentro dos  denominados negocios de Estado,  a Administración española que actuaba como tutelante de garantías  debeu afrontar con diñeiro público  a repercusión  multimillonaria  dunha ineficaz xestión comercial.

Don Quixote non escarmenta  coas súas embestidas muiñeiras,  e como ao parecer a factura das  súas  arremetidas    non vai á  conta de resultados, senón a cargo do Estado, ante semellante vantaxe, non repara en tomar  riscos , e aquí téñenlle de novo, esta vez  despois de pasar  por arcas caudinas de Sacyr por axuste accionarial,  aquí vémolo á montura  de Repsol,  anunciando  unha alianza  coa mexicana Pemex,  para buscar conxuntamente oportunidades de negocio por terras aztecas,en particular, o   acceso aos recursos petroleiros deste país, cando é farto sabido  que a lexislación mexicana veta a intervención de firmas estranxeiras na explotación deste tipo de actividades.

Curiosa alianza nun contexto  de total  inseguridade xurídica, e nun marco de estrañas coincidencias  de temporalidade simultánea, resultando cando menos  sorprendente e un síntoma  de desconfianza,  que os herdeiros da revolución zapatista,   eríxense  en adaíles americanos dos intereses españois, sen dubidar  enfrontarse  a súa continental Arxentina, situándose contra o acto confiscatorio promovido polos cachorros xusticialistas que exercen de gardiáns da histriónica  presidenta Cristina Fernández de Kirchner

Canta bondade por nada...!  Estraño non? . Canta dose  de amor  renaceu  pola   nai patria!

 Resulta que  ademais de ofrecer a súa  mediación  no conflito, onde  o Quixote  Brufau  esixe 8.000 millóns de euros polo accionarial apropiado. E para maior sorpresa, tanta vontade  compleméntase  con outra decisión insólita  cuxa credibilidade toma corpo de dogma  de fe,  pois agora Pemex,  preséntase como a salvación do sector naval  galego, iso polo menos, é a conclusión que se desprende  da valoración oficial da viaxe  cursada recentemente polo Presidente Rajoy e o seu homónimo galego Feijoo.

É  obvio que se está xestando unha nova  expoliación, e por mais que os nosos mandatarios incorrectamente  perciban ver xigantes , o certo é que son méxicanos,   pero realmente trátase de muíños. Queda claro que aquel que  fose brillante  executivo de Arthur Andersen, hoxe metido en anos e  finanzas, debese  pensar en clave de substitución,    pois coas súas accións está a indicar que a súa equívoca estratexia,  é o factor desencadeante dos conflitos.

A expropiación Arxentina  doe......,  claro que doe!.

Pero esa dor abúrase para converterse  en quebradizo de cabeza permanente,   cando se percibe  con toda nitidez a errónea política exterior do Estado español, que ten por prato forte, a improvisación,  o disparate e o desnorte,  e excesivamente a  notoria  incapacidade dos executivos  da gran maioría das multinacionais do  noso  país, inutilidade despistada,  tras  afamados  curriculums  prefabricados  na  falsidade  que dispensa,  non considerar unha realidade  presidida pola súa continua colleita de fracasos   , é dicir, por non variar seguimos tendo o futuro  da nosa economía en mans   duns  insuficientes  metidos a políticos ou executivos.

GRÂNDOLA, VILA MORENA

PUBLICADO 21/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O povo é quem mais ordena

Terra da fraternidade 

A esperada estabilidade e progreso que  debese acompañar o cambio de réxime,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social.

O próximo 25 de Abril, hai 38 anos que nosa veciña Portugal espertaba  ao son de Grándola, Vila Morena,  unha canción  revolucionaria  de Zeca Afonso que emitida por Radio Renascenza  chegaba ás ondas como transmisión inequívoca, contrasinal esperada,  para que se iniciase o levantamento militar  por parte do Movemento dás Forzas Armadas - MFA, cuxa significación foi coñecida pola revolución dos caraveis, acción,  que poría fin á ditadura salazarista que se mantiña no poder lusitano desde 1926.

Resulta significativo resaltar, que tras aquela xornada da toma do poder para  promover a transición democrática, os membros do alzamento, ademais de intervir e ocupar todos  os puntos estratéxicos do país,  tras o triunfo, como vencedores daquela contenda de caravel no fusil, unha das primeiras medidas tomadas   nas súas funcións de goberno, foi, erradicar o risco involucionista, e en previsión cautelar a tal  perigo, promoveron a urxente  nacionalización  da banca  dada a significada posición do sector financeiro en sutís   asonadas contrarrevolucionarias  ou a  obstaculización na  apertura democrática.

Agora, ás portas  do 38.º aniversario do triunfo daquela emblemática revolución, o balance do período democrático non ten segundas interpretacións, e por tanto, non deixa lugar a equívocos. A esperada estabilidade e progreso que  en boa lóxica debese acompañar o cambio de réxime, contra tal tendencia,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social, creando unhas  condicións de quebranto que facilitaron a entrada en escena dunha  crise irreversible, cuxo  descontrol, foi  caldo de cultivo apropiado para que os mercados financeiros mantivesen un acoso sen tregua, que planificadamente conduciría  ao aínda recente   plan de rescate, cuxas consecuencias, mais que  frear o retroceso económico,  somen o futuro do país veciño na noite dos tempos.

A banca portuguesa tiña tomado o desquite pola confiscación  sufrida durante  o período posrevolucionario,  e coa  colaboración necesaria do   armazón financeiro  mundial, os socios  preferentes do club da UE e o achegue loxístico  do Fondo Monetario Internacional, aproveitando a debilidade  dunha revolución fracasada e o desgaste dunha clase política, ineficaz e aburguesada.   converteron o   referente daquel cambio positivo,  nunha indecente oportunidade para satisfacer  os seus instintos máis perversos.

Así foi como, disfrazando  de auxilio a súa intervención en rescate, incentivaron o seu  verdadeiro obxectivo, que non era outro distinto  a crear as condicións apropiadas, para converter aquela crise que conxuntamente provocaran  no maior  negocio especulativo imaxinable a prol  dos seus propios intereses.

Pero se desde a formalidade dos feitos é concluínte o fracaso  da  revolución daquel     abril do 74 , os triunfadores da súa derrota, mais que celebrar  a vitoria,  debesen calibrar  a gravidade do seu éxito, por canto, esa inxusta  tendencia  en reproducir    o formato da sociedade dos dous terzos, onde tan só un terzo  enriquécese en desvantaxe  do resto,  onde se prodigan os desequilibrios  e o avance das inxustizas sociais  transfórmase nunha constante , esas circunstancias adoitan traer  o acompañamento  de efectos inversos ao fin que se persegue.

Non debesen  esquecer que a caída dun sistema malogrado, non representa o resultado de ningunha conquista,  tan só a capitulación duns dirixentes inadecuados . Iso é razón suficiente, para afirmar sen risco ao equívoco, que o espírito   daquel    abril de 38 anos atrás, mantense perdurable no  tempo, e canto maior sexa a presión dos mercados, e mais acentúense as desigualdades , maior será tamén a  probabilidade   de que outro Zeca Afonso,  de súpeto poña en movemento as conciencias estremecidas , difundindo polas ondas, de novo,  os sonoros acordes  de Grándola Vila  Morena, para indicar  unha vez mais a través da súa mensaxe,  que o pobo é quen mais ordena.

EN CAÍDA LIBRE

PUBLICADO 14/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Por máis  representación de soberanía que tente proxectar, a clase política á marxe do  código de barras das súas  respectivas  siglas ,  a única función que desempeñan  na actualidade,  é a de dar maquillaxe de lexitimidade  a unha democracia falseada.

Como modelo predecesor  e soporte da  organización do noso esquema  de produción   e  consumo; a economía de libre mercado, sustentada  nas oscilacións  da oferta e a demanda  e a  intervención puntual  do  Estado no papel de garante  da liberdade de competencia, co paso do tempo, por anómala sucesión  derivou nun novo  formato organizativo, caracterizado,  polo predominio  dun réxime empresarial de solidez simulada,  que asistido pola enxeñaría financeira, marcou o protagonismo dos mercados tomando por único  obxectivo  as operacións de alto risco como acceso a cuantiosos  e  rápidos beneficios, sen existencia  doutro  valor engadido que o meramente especulativo.

Obviamente con semellante deriva por expoñente;  máis que sorpresiva, a extensa e intensa crise que se aveciñaba non resultaba ser un clamor senón un estrondo,  que tan só a  simulada  torpeza dos seus  proxenitores por interesada,   ou a pasividade    dos  políticos por escoltada, parece que conxuntamente non quixeron  detectar coa anticipación debida  as súas demoledoras consecuencias.

 Así foi, como a economía de libre mercado sucumbiu ante a agresión inmisericorde da elite financeira  e a colaboración necesaria do armazón político,  deixando vía libre, á autocracia dos mercados como sistema de  substitución,  cuxas secuelas  ademais dos prexuízos netamente economicistas, desencadeou un receso  do desenvolvemento sustentable precedente, que trouxo implícito   a escisión  das políticas de evolución social  e a evasión  da repartición equitativa da riqueza.

Por tanto  na  historia desta crise económica, están identificados con absoluta precisión os verdadeiros artífices da desfeita, que para nada se corresponden co empresario sumido  na ruína, nin o enfermo  recortado  de atencións, nin moito menos co alumno  ao  que tentan  esquilmarlle a  docencia.

Esas son as vítimas propiciatorias, os suxeitos  inocentes, que  padecen a causa do efecto, aspecto  indicativo de que esta crise  non  só é  económica senón total e extensiva , maiormente,    cando os autores efectivos  da quebra colectiva,  despois de sumirnos na noite dos tempos, agora, coma se tal cousa fóra,  proseguen a súa rutina de despropósitos erixíndose  en redentores, das súas propias incompetencias. Isto é inconcibible, resultando cando menos inaudito sexan os propios demos quen se oferten  a liberarnos  do  inferno.

Por máis  representación de soberanía que tente proxectar, a clase política á marxe do  código de barras das súas  respectivas  siglas ,  a única función que desempeñan  na actualidade,  é a de dar maquillaxe de lexitimidade  a unha democracia falseada, pois  facendo abandono das atribucións  da súa condición de depositarios  da soberanía popular que lles confiren as urnas.  Incriblemente, outorgaron  plenas competencias aos mercados, para que sexan estes, quen  regulen en exclusiva e dirixan unilateralmente o proceso económico ao seu antollo, mentres eles manteñen como única reserva    o papel  executor ao ditado das apetencias sen límite dos protagonistas económicos. Pero este déficit democrático ten un historial  de vinte anos de entrega, coincidente    temporalidade coa que   Hans Tietmeyer, Presidente do Bundesbank dese a alternativa á ditadura dos mercados,  con aquel sublevado pronunciamento, "Vostedes, señores políticos, teñen que afacerse a obedecer aos ditados dos mercados",  proclama,  que se transformou na lema  da máxima  institución europea. 

Pero se o panorama pinta escuro  desde unha óptica xeral, visto desde  o patio de butacas do Estado, a escena agrávase,  ao comprobar que  o referente  en materia  resulta ser un hibrido, definición apropiada para distinguir a  dobre condición  de Luís   de Guindos, pois o hoxe político, Ministro de Economía y Competitividad  era a cabeza visible de Lehman Brothers para España, na época en que,   esta entidade entrou   en quebra polas hipotecas subprime  que conduciron á fractura  da economía mundial, co agravante de administrar  posteriormente  a liquidación da propia  Lehman na bancarrota a través de Pricewaterhouse  Coopers, curriculum que para nada lle achegan as condicións de neutralidade e independencia que debesen presidir  a súa función como executivo de Estado.

Non hai dúbida que  o actual modelo económico, é o desencadenamento do clima de inestabilidade    e elevada  exposición de risco  que estamos a padecer.  Se a clase política quere evitar  ser menos responsable do desastre económico que os  propios  mercados, non ten outro remedio   que reconducir a situación, que obrigatoriamente, pasa por reconquistar a xerarquía, democratizar a economía e as súas estruturas institucionais. Suposto contrario, seguiremos cabalgando á grupa dunha prima  de risco desbocada, ou deslizándonos por un permanente tobogán bolsista, etc., etc.; e de ser así, aos políticos de todo signo, acabóuselles o pretexto de seguir derivando a súa culpabilidade aos mercados.

ESPÍRITO DE CAMPANARIO

PUBLICADO 07/04/2012 EN : Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

 

Alí, onde os suburbios da  periferia  toman contacto co Atlántico, onde os estaleiros salpican desemprego e as súas bancadas cheiran a veto naval, nese escenario  inactivo, é onde a clase política departe coa súa incapacidade.

Pódese afirmar sen risco a equívocos  que tras  o  auxe  ou a decadencia   de calquera hábitat ou  asentamento  socio económico, non son as  dinámicas territoriais  nin  os ritmos naturais da economía, quen impoñen os   factores  de tendencia, senón, exclusivamente a intervención política, que dependendo do grao de liderado do intérprete,  do  seu peso executivo  e nivel de destreza, terá  garantido o éxito ou estará condenado ao fracaso. Isto último,  toma corpo de frecuencia  cando o adaíl político resulta ser un  minguado, que  en vantaxe  dos seus intereses decide  darlle cancha ás súas ambicións,   aínda que con iso,  produza  un detrimento dos dereitos  colectivos  de quen  lle outorgaron a súa confianza.

E alí, onde os suburbios da  periferia  toman contacto co Atlántico, onde os estaleiros salpican desemprego e as súas bancadas cheiran a veto naval, nese escenario  inactivo, é onde a clase política incapaz  articular solucións aos problemas esenciais,  decide  acollerse á mística tomando devoción polo  espírito de campanario.  Doutrina encamiñada  á defensa do  absurdo, cando este, prodígase  na reafirmación do localismo mais porfiado,  aínda cando as súas consecuencias  deriven  en prexuízo da  sensatez. Este  complexo dogmatismo foi  a clave de inspiración para tomar decisión  polo desafortunado emprazamento da  sempre   inacabada infraestrutura portuaria  da Ría de Ferrol.

As  excentricidades  dogmáticas, reportan  consecuencias   incoherentes e isto motiva  que a mente dos nosos mandatarios axústese mais ao  diminuto estilo  de Liliput,   que ao xigantismo de Rótterdam, e así, cando o desenvolvemento do intermodalismo e a revolución tecnolóxica dos contenedores xa marcaba as tendencias  do transporte marítimo  futuro;  orientando a tipoloxía  e  escala dos novos  enclaves portuarios, por estas latitudes do noroeste, por non perder o fío coa    lixeireza  e seguir mantendo  a  hexemonía do disparate, os cativos da  inutilidade,  deciden   consumar outra insensatez máis , a través dunha construción portuaria de escaso porte,  que ademais de alterar as correntes  naturais da Ría, non dispuña de vocación  territorial de respaldo, soportando unha  orografía infame, ademais de ser notorias as  limitacións  técnicas e financeiras para   a  implantación das imprescindibles infraestruturas  de comunicación.  Obviamente outra vez mais perderamos a ruta do futuro pois o espírito de campanario impuxera a súa teoría.

Os escasos 300000€ habilitados nos actuais Orzamentos Xerais do Estado, para avanzar na  redacción do proxecto construtivo do ferrocarril até o emprazamento  de Caneliñas, non deixa de ser  unha evasión do executivo estatal para  demorar no tempo a construción desta infraestrutura forzada.  Tras esta decisión,  percíbese unha reconsideración sobre a conveniencia  da súa execución efectiva,  por canto  o  custoso investimento do convoi  non restará limitacións á operativa portuaria, xa que  tan só os grandes portos de funcionalidade manifesta, con especialización de alto rendemento  e instalacións apropiadas para os movementos masivos de carga,  formarán parte da  rede global do   transporte marítimo e multimodal, e no caso de referencia, ademais das limitacións citadas, o factor escala  como a súa restrición expansiva apuntan a deducir  que o porto exterior  de Ferrol está chamado a unha  especialización de segundo nivel, suxeita  ao  tráfico cativo local.

Resulta aventurado  estimar  cal será a dimensión máxima que alcanzará a os buques de nova  xeración,  o que  está  lonxe de toda dúbida é que a tendencia ao xigantismo dos Post-Panamax,  non se  paralizará  a curto prazo,  e esta tendencia da nova configuración de frota,  propicia,  unha reorganización do sector marítimo  como base  referente para establecer unha  rede xerárquica de portos para as liñas de servizos regulares, e folga dicir,  que no novo escenario, Caneliñas en Ferrol  e Langosteira na Coruña, quedarán  excluídos da prestación de servizos directo neste esquema de vangarda.

De todos os xeitos, Galicia ten unha  situación estratéxica para desempeñar unha función   relevante  no  futuro do transporte marítimo, Artabros, aquel porto que non se quixo facer,  segue sendo a alternativa, pois ademais da favorable vocación marítimo - territorial do seu emprazamento, ten  como aliado, a suavidade da  súa orografía,  a proximidade das infraestruturas de comunicación terrestre , viaria - ferroviaria,  e as condicións  apropiadas  para garantirse de partida  a súa función  como  "hubs globais", é dicir,  como un dos  grandes portos mundiais.

O primitivismo do espírito de campanario,  debe dar paso á sensatez, temos  de aprender dos erros e  aínda con anos de atraso estamos a tempo de tomar partida polo futuro,  envorcándonos,  decididamente  na culminación desta   iniciativa incuestionable, que  pola súa característica funcional, a súa condición  de espazo integrado, ten garantido o seu éxito no  contexto  do   ordenamento marítimo mundial.
 http://www.artabros.es/espanol/1_artabros/resumen_ejecutivo.pdf

PURO NEPOTISMO

PUBLICADO 31/03/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A grandeza de quen ostenta  o poder executivo, non radica no alcance  da súa talla, senón, no positivismo  moral   que acompañe  os seus feitos.

Manterse á marxe de militancia política ou  rexeitar  vínculos co poder institucional, adxudica  aos afíns  a esta corrente, unha xenuína omnipotencia   ideolóxica,  pero este atributo reservado  a quen non están suxeitos a pactos de silencio nin  a disciplina militante,  aínda que lles outorga  a vantaxe de exercer  o  libre pensamento e posibilítalles dar renda solta á súa liberdade de expresión, non é menos certo, que tal calidade, paradoxalmente,  ten a  oficialidade  do  clandestino.

A negativa á aliñación, máis que un recoñecemento da independencia do individuo, está considerada como unha afronta ao poder. quen es desquite  con tales ademáns,  limita a participación dos díscolos nesa nora  de oportunidades    que soluciona  o futuro, o que supón cernar toda posibilidade de éxito,  adxudicándolles para sempre, a estes  rebeldes,  o ingrato papel de permanentes perdedores.

 Na  administración do poder, os  feitos delatan, que a alternancia  non é unha  oportunidade para o cambio, senón a apropiada ocasión para consolidar a  permuta de intereses, e iso é así,    por mais que se tenten despistar as evidencias  asimétricas tras un hipotético  modelo de perfección , e así, mentres a clase dirixente desde o seu poder omnímodo   proclama un status de máximos, ao país móvenselle  as tellas, motivando  pingueiras democráticas,  gretas  de igualdade  e fisuras  de enteireza.

Pois ben, tras esta argucia  de engano, nun desfasamento de cobiza   as donas  da  cúpula dirixente,  facendo gala  dun mal entendido  espírito feminista, non  máis alcanzar o poder e montar a parodia dos reaxustes, con nota alta en demagoxia, sen  reprimir o oculto instinto  das súas ambicións,  destapan o frasco da esencia do nepotismo mais  arcaico,  para encerellarse nunha cruzada de intereses  co obxectivo posto na promoción dos seus  maromos e demais  elite masculina de tan afamada fidalguía.

Apenas cuns días de diferenza, de Cospedal  e Sáenz de  Santamaría, escandalizan ao país  destapando  a ética oculta da súa fisonomía  política  mais íntima , inesperada transparencia que de súpeto  pon ao descuberto o impar criterio que estas señoras teñen sobre os  labores do  aparello do estado, en cuxo alcance , parecen corresponder   os movementos profesionais dos seus consortes, quen pouco  despois que o PP asumise goberno, casualmente foron chamados  para ocupar altos cargos en dúas notables  empresas do IBEX .  Aínda que o balbordo mediático abortou o nomeamento e  a toma de posesión da parella da presidenta de Castela A Mancha, á marxe do desenlace, os  feitos pola súa connotación,  non suscitan  análises políticas para  a súa interpretación, pois por se mesmos resultan concluíntes.

Curiosamente esa conduta de moralidade despistada, protagonizada por ambas executivas conservadoras, aínda sendo un acto  infame,   non pense ninguén  que cultivará  censura desde as filas dos seus opositores políticos; todo o contrario, o que pode ocorrer é que atope competencia,  por canto, este tipo de relación  clientelar propiciando o  nomeamento de familiares , afíns ou achegados,   resulta ser  unha fórmula  de reproducir o poder político,  que aínda trastornando o principio de igualdade,  é abrazada sen reparo pola totalidade  dos representantes institucionais, e como mostra coincidente no tempo, non hai mais que traer a colación o  recente nomeamento  da esposa de Eduardo  Madina, Secretario Xeral do PSOE no Congreso, que curiosamente pasa a compartir  destino empresarial co marido da  todopoderosa  vicepresidenta do Goberno.

A relevancia protagonista  dos caso relatados, non deixa de ser  un referente máis dentro dun  avultado elenco de "nepotizados",  con variada  pelame e condición política, que inclúe,  desde ex presidentes do goberno como Aznar ou González , o seu homólogo do Congreso, dígase Manuel Marín, ou  multitude de ministros, Piqué, Zaplana, Rato, Salgado, Solves, etc.. Pero do afamado renome dos citados,  poderiamos aleatoriamente  percorrer a xeografía do estado para tomar conta dos contratados por influencia na institucións autonómicas de quenda, dos individuos de confianza política que quedaron enganchados na nómina de calquera  deputación de provincias, pasando polo brigadista do concello que se vos antolle,  ou sindicalmente  a daquel afiliado que pola afinidade de carné  librouse de ser reconvertido

E en tanto isto consómese no país como o pan de cada día , os adestrados disimulan as súas implicacións tras unha  reforma laboral, mentres  os mais inxenuos non se decatan da película  e no canto de afiliarse a un partido político ou a un sindicato,   preparan oposicións inútiles  ou mandan curriculum á dirección dunha papeleira.

Este permanente e estendido  conflito de intereses entre o persoal e o xeral, sitúa ao nepotismo nunha forma de corrupción política, que cos seus desatinos  e  adulteración da praxe democrática ,  a pasos axigantados, converteu a función política nun turbio exercicio,  que diminúe a  confianza do cidadán  e en consecuencia  pon en serio perigo a estabilidade do sistema e  por derivación debilita a solidez  dos   cimentos que sustentan a nosa  paz social.

É evidente  que  de manter o actual rumbo, a alarma social está servida  e o resultado da súa consecuencia será tan impactante como imprevisible.

REDENCIÓN FINXIDA

PUBLICADO 24/03/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

As accións reivindicativas deben vir precedidas de actitudes consecuentes por parte dos seus promotores, pois a súa forza argumental quedaría deslexitimada, se os actores implicados, incorresen en contradicións que desvirtuasen  os fundamentos  que teoricamente sustentan  o amparo dos seus obxectivos.

 Maiormente as  actitudes  exemplarizantes  non adoitan prodigarse por exceso,  e cando xorden,  a súa excepcionalidade, habitúa  recaer en referentes  de carácter  individual,   en seres peculiares,  que a través da relevancia das súas  accións, crean o  distingo   que confirma  a  excepción da regra,  elevando  o virtuosismo    ao  podium distintivo de quen, pola grandeza dos seus actos ou  a relevancia dos seus feitos,  alcanzan sen perseguilo, o recoñecemento da sociedade  e o acceso directo  a esa dimensión sen límites  que outorga un espazo  á posteridade.  

Pero ao parecer esta crise de vertixe que nos embarga, ese fenómeno de deseño que prodiga o modelo capitalista,  ademais de trastornar o equilibrio da nosa  estrutura  social,   propinou un puntapé á sensatez,   suprimindo  a calidade  do eminente para dar paso   á mediocridade ilustrada.  Agora  a  valía  non está de moda, a  intelectualidade  selectiva foi deposta,  para outorgar papel protagonista á  vulgaridade executiva, e así  pasmosamente    vemos o protagonismo do país,  en mans de quen, non reúnen os requisitos mínimos para dirixir a súa propia vida e nese contrasenso  móvense os fíos do futuro entre  uns lideres inapropiados  e uns seguidores cativos exclusivamente dos  seus propios  privilexios.

Agora contra todo  prognóstico, pola sempre insólita  influencia das siglas sindicais   impondo  o afianzamento de       o seu protagonismo,  desvanécese o esencial, deixando paso a unha   nova estratexia   que nos mostra a cara oculta  da  crise de soberbia, unha lección para imbéciles, aspecto moito máis enigmático que a propia crise económica, e que  á súa vez, representa ser a trincheira  adecuada para prodigar a  axitación  a través da mobilización,  que en se mesma,  non virá liquidar nada positivo,  senón,  ademais de prexudicar a realidade económica do país,  achegará  unha boa dose de desestabilización    e un significativo índice  de fractura social.

No entanto,  toda incongruencia trae implícito o seu equivalente en desvergoña,    e neste caso, o contrapunto  achégao,  aquela actitude  colaboracionista  que estas mesmas organizacións mantiveron   mentres as nefastas políticas do anterior goberno  puñan fóra do mercado laboral a máis de cinco millóns de traballadores. Obviamente con semellante historial, por  consecuencia,  a tempo presente,   non debese ser admisible que sexan eles agora, quen,  téntenlle  marcar  o paso á  sociedade, e moito menos, quen, se usurpan autoridade  para medir con distinta vara   ao novo executivo.

Non se pode tolerar o victimismo  a quen establecen  unha estratexia de defensa denunciando  unha suposta campaña de demonización dos  sindicatos, pois isto  non coa;  tendo en conta que  a gran maioría  saben que a realidade  é outra,  xa que tras ese aparato    de convulsión escudada  na  reforma laboral, existe unha presión en cuberto das centrais sindicais, cuxo obxectivo non é outro,  que facer unha demostración de forza  para  frear calquera intención  modificatoria,  dirixida  a rebaixar ou suprimir o financiamento multimillonario  que  estas entidades perciben  das arcas públicas.

Cando nos relacionamos  co caos social, e o eufemísticamente chamado estado do benestar  está sumido nunha deterioración irreversible, por máis que se tente argumentar,  non existen fundamento  de defensa,  para proseguir  mantendo  un trato excepcional e por conseguinte a supresión do financiamento estatal a partidos, sindicatos, patronais e calquera outra organización social,  ha de ser  unha determinación   contundente  que  non debe demorarse por mais tempo, e  cuxa decisión non ten de facer tremer  a man ao executivo do estado.

Sendo inadmisible nos tempos que corren,  que estes estamentos  manteñan a súa dependencia crecente do financiamento público, é  necesario reordenar a  situación ao resultar evidente que ademais da dubidosa lexitimidade moral,  tal privilexio é cuestionado masivamente creando unha situación de alarma en amplos  sectores da sociedade.

Por estas  complexas circunstancias,  quizá sexa tamén recomendable  exporse a revisión da Lei Orgánica de Liberdade Sindical, pois todo apunta á necesidade  dun   cambio no  movemento sindical, de tal modo que se modifique o anquilosamento  do actual rol,  para  poder comportarse  como  unha parte da   solución da crise, no canto de seguir sendo unha  parte do  problema.

CONCELLOS SEN ALCALDE

PUBLICADO17/03/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Sen ter realizado un estudo de contraste sobre os desamaños   do municipalismo, afastados do mínimo  rigor,  algúns políticos temerarios cun atrevemento delirante, suplen seu evidente  descoñecemento en materia   con ridículas formulacións  que tentan transformar en alternativas , para remediar, o que se resolve  doadamente  cun mínimo de sentido común.

Tras a euforia  anexionista  que nos últimos días  tomou protagonismo  a través da cómica  representación  dun simulacro de fusión  entre dous concellos  da provincia coruñesa, polo insólito das  formas e a inconveniencia do procedemento, os promotores  de semellante  parodia,   nunha algarabía  inaudita,  superaron o colmo do  disparate e no canto de esixir o que en dereito lles corresponde aos  municipios, renuncian a iso, e nun papel de comparsas  préstanse a seguir  camuflando a marxinación financeira dos entes locais, tras a falacia redentora dunha  agrupación   intermunicipal, paradigma,  que como solución interesada, prodigan os responsables políticos das institucións da xerarquía  administrativa superior.

Sen dúbida que unha das  cousas mais caras do país é a política, pero   en contraste,   a seriedade  é gratuíta, por tanto sexamos serios  e deixémonos de ficcións  políticas, e en correspondencia  á exactitude, por composición de lugar, refiramos ,  que co 13,1%,  os concellos  son as administracións que menos gastan  fronte ao 36% das autonomías e o 50,9% da Administración central.

 Con todo, o escandalosamente curioso, é, que en atribución ás competencias que lles son propias, o gasto obrigado das entidades locais, tería establecido o seu efectivo real ao redor dunha    contía  do 9,1% de pertenza, posto que o  diferencial excedido, é atribuíble  a "gastos impropios",  xerados pola prestación de servizos alleos ao marco da competencia municipal, sendo estes, en virtude do artigo 148 da Constitución, obrigación  atribuíble ás autonomías, ou na súa falta, facultade imputable ao Estado central.

É dicir, as institucións locais, por ese carácter de administración máis  próxima ao cidadán, contra a súa propia obrigación, pola  demanda  dunha  realidade social emerxente, ten consolidada como propia   a arbitraria prestación duns servizos,  cuxa execución non dispón     de financiamento  de acompañamento, extremo, que xera nos  concellos  unha diminución dos seus fondos propios en vantaxe das administracións superiores, provocando un desfasamento,   que alcanza un importe de 9000  millóns de euros ano, e que por prórroga  de continuidade no tempo, paulatinamente,  foi acumulando  un desequilibrio  que  provocou  tensións orzamentarias,  abocando a estas institucións, a unha situación límite que derivou nunha   insuficiencia  financeira de cuño exóxeno, pois en contraste de mesura ,   cabe referir  que a moderación  da  participación dos entes locais no Gasto Público é manifesto, e proba diso, represéntao  a súa porcentaxe de concorrencia  que  escasamente pasou dun 11% do  1979, ao 13,1% da actualidade.

Para acentuar a complexidade do exposto,   cabe sinalar,   que coa entrada en escena da crise, o impacto da súa prexudicial influencia, agravou aínda máis os complicados problemas  estruturais das Corporacións Locais, especialmente, os relativos  á  súa vía financeira,  influídos por, a  brusca redución dos seus ingresos, a limitación  do nivel de endebedamento, a restrición pola  aplicación de criterios de estabilidade orzamentaria e por último, a contención forzada  por  ter que  cinguirse  ao obxectivo máximo do déficit público, é dicir, un cúmulo de barreiras que despois de 30 anos de marchas forzadas, acendeu a alarma  para indicar que o mecanismo local pasouse de voltas. 

A situación é insustentable e o tempo de prorroga está esgotado. O contexto demanda sen máis dilación abordar con carácter urxente unha reforma en profundidade  das  administracións locais, fixando dous  obxectivos  concretos; a xurisdición do seu marco competencial e o  patrón financeiro de aplicación  en atención a premisas de suficiencia e equidade distributiva, caso contrario,  de proseguir  na actual dinámica, destinando  a cuarta parte dos fondos propios  á xestión e financiamento  de competencias alleas,  a insuficiencia económica  acabará asfixiando  a debilitada operativa funcional duns concellos    que para maior sarcasmo  atópanse á cola  de Europa en materia de financiamento e competencias.

Esta é a única realidade  que hai que asumir  e a dirección política que se debe tomar.  Non resultando de recibo que se tente remediar o conflito,  utilizando como escapatoria, a rocambolesca   alternativa   da fusión municipal, por canto, ademais de ser unha  formulación ineficaz e absurda,   delata a existencia   de intereses espurios , ao coincidir  os seus promotores ,   con quen,  desde a xefatura  de administracións superiores eluden  cumprir as súas obrigacións   cos municipios,  contando coa subordinación de apoio  duns concellos, que polo visto, parecen non ter alcalde.

CONCILIUM, VERBI GRATIA

PUBLICADO10/03/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

En menos dun quinquenio, as  finanzas municipais teñen pasado dunha situación delicada  a unha realidade catastrófica, circunstancia,  que esixe a adopción de medidas de contención, anulando a totalidade dos gastos  prescindibles e facendo efectiva a  renuncia  ás competencias delegadas para evitar os gastos de suplencia, que aínda  sendo impropios,  alcanzan o trinta por cento do total orzamentario. Ese que non outro, debe ser o guión  de interpretación, que terá de manter súa vixencia   mentres que  a Administración do Estado manteña estacionada a solución definitiva ao financiamento das entidades locais.

Cando a función política  está exercida por mandatarios competentes, socialmente crece o recoñecemento polo  seu cumprido desempeño, pero cando o dominante é a vulgaridade xerárquica, entón, o quefacer dirixente convértese no centro da censura e o   descrédito. Para desgraza colectiva do país, este último suposto,  é o factor dominante no panorama político xeneral, sendo  mostra diso, a combinación de disparates utilizados polos  nosos representantes como opcións paliativas a esa crise de novo cuño, cuxa autoría,   ten neles mesmos  aos verdadeiros artífices.

Agora por non perder a conexión co desconcerto, a súa instrución  desfila pola chaira  municipal, e nunha   manobra de paso cambiado,  coa improvisación por protagonista, elevan o seu  índice de incoherencia  ao proclamar  que a solución á crise que padecen os entes locais,  pasa pola implantación  dun  novo modelo territorial con menos municipios, a fin de reducir custos e mellorar servizos.

Isto non deixa de ser unha declaración diverxente, unha ocorrencia  exenta do mínimo rigor, pois unha formulación seria sobre a fusión ou conxestión de concellos, como mínimo, debese  vir precedido dun estudo de avaliación sobre as vantaxes   do novo modelo de organización  e a repercusión do  seu alcance,  que ademais da esfera municipal tería que precisar, o futuro das deputacións no contexto  do novo escenario organizativo. En todo caso, o que está fóra de dúbida, é  que  unha planificación desta envergadura non se resolve coa manifestación  de inconexos arrebatos políticos. 

Se  queremos  centrar o debate sobre as graves dificultades de financiamento das entidades locais, resulta  un contrasenso que   baseemos a motivación nas características  do  marco espacial de referencia, cando a razón causante, máis que territorial,  estriba   no  modelo de financiamento das propias  institucións, que de xeito evidente resulta  ser contraposto en relación aos servizos que se prestan.

Por tanto, a verdadeira reforma  debe pasar pola  implantación  dun   modelo  de financiamento local de substitución, un novo marco legal, cuxo contido atenda  a criterios  de obxectividade que garantan unha distribución equitativa dos recursos,  acorde  cos servizos e competencias que as corporacións exercen  de seu.

As entidades locais como administración máis próxima ao cidadán  non pode seguir cumprindo o papel de cincenta da administración do Estado, mentres   asumen o incremento de tarefas    sen a transferencia dos   medios económicos de acompañamento, pois tal extremo remata por minguar a súa saúde financeira. En razón a iso, a curto prazo, esa que non outra debe ser o referente  argumental  do debate, suposto contrario,  ademais de equivocar o móbil das causas,  estariamos empuxando a consecuencia  dos  efectos por unha ruta de difícil retorno.

Resulta pois un contrasenso que á parte de negar aos concellos a  existencia dunha  débeda histórica  pola prestación de labores  impropios, cando a súa asfixia económica acentúase ao  perder unha das súas primordiais fontes de recadación vinculadas ao urbanismo, e consolídase a carencia  de cobertura financeira,  fágase  táboa rasa, impondo aleatoriamente un teito de déficit  do 0,3 por cento, cuxa aplicación minguará  a súa escasa marxe de manobra  nun contexto caracterizado pola caída de ingresos.

En materia de ordenación  municipal non  existen razóns  que xustifiquen a variación  do modelo   territorial existente que ampara o ordenamento xurídico, e por iso é un disparate   postular a simplificación do mapa local a golpe de fusións, máxime, cando tal pretensión ademais de representar un  atentado contra o principio de autonomía local  como dereito recoñecido na lexislación, o formato resultante, como agrupación forzada, pola súa condición de artificialismo contra natura,  produciría sinerxías negativas.

Por esencial principio de funcionalidade, é obvio, que como administracións máis próximas ao cidadán, os concellos é a súa actual configuración, son quen deben asumir a prestación dos servizos públicos, sen que tal condición,  limite campo para instrumentalizar plataformas de xestión intermunicipal dirixidas  a asumir  colectivamente a prestación de servizos públicos comúns, co obxectivo de xerar economías de escala que redunden no abaratamento da explotación.

Nosos ocorrentes representantes  deben deixarse de  insólitas  extravagancias,  para tomar razón do problema e  convencerse, que a   solución  non é outra, que forzar a urxencia  na redacción  e aplicación executiva,  dun  novo modelo de financiamento máis acorde co mandato constitucional de suficiencia financeira.

EFECTOS COLATERAIS

PUBLICADO 03/03/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Por máis alarde que se prodigue sobre a corrección das formas, resulta evidente que a historia da contratación pública séguese escribindo con liñas torcidas.

Quen por razóns  vinculantes   son asiduos da contratación pública, saben por liña directa  que a Lei 30/2007, de Contratos do Sector Público,  como soporte xurídico que regula os procedementos de licitación, contrariamente ao que se esperaba á  súa entrada  en vigor, tras  un quinquenio en curso operativo, é contrastable,  que   lonxe de vir cubrir  os baleiros e imperfeccións  do anterior marco lexislativo, veu referendar  que seguimos sen ter unha contorna adecuada no que a contratación pública refírese, por canto, a  práctica da súa aplicación, máis que  proxectar a axilidade e o dinamismo que se esperaba,  creou un ambiente   difuso,  un marco de opacidade    que prodigou un vórtice  burocrático desproporcionado.

A efectos de xestión, ás empresas concorrentes  a licitacións, mais que facilitárselles os trámites a través de métodos de uniformidade que  acheguen  prontitude e dinamismo aos expedientes, os problemas acentúanse, e ao parecer, as administracións nunha confusión  de labores, no canto de remitir a súa función  a unificar   a aplicación da norma, pola propia práctica todo apunta a pensar, que o que tentan, é reformar o espírito da lei en versión acomodada ao antollo do interprete de quenda. Polo menos, por desproporcionado que pareza,  é a conclusión que se desprende ao comprobar  que cada órgano administrativo ten criterios diverxentes   á hora de establecer especificacións e requisitos no que ao cumprimento do marco normativo refírese.

Por esta disfuncionalidade existente, é evidente que as administracións nun exercicio de reconducción están obrigadas a establecer a coordinación oportuna, ao fin  de asimilar directrices que permitan mellorar a actividade contractual no sector, e iso debe ser realizado co convencemento de que todas as medidas e criterios de homoxeneidade, ademais dun encontro coa eficacia e unha  emenda á disparidade,  son o instrumento imprescindible para lograr un mellor desenvolvemento das políticas públicas e salvagardar a  seguridade xurídica tan cuestionada nos tempos que corren.

Agora ben, para poder falar dunha xestión pública eficiente, é condición sine qua non, pór coto á  arbitrariedade que representa  o abusivo nomeamento  de persoal de libre designación ou de confianza política  para  cubrir postos como  cargos directivos, mesmo como responsables directos de baremación das ofertas de licitación  nos negociados  de contratación, é dicir,  hai que erradicar a  mala  práctica  do intrusismo existente, e devolver  aos habilitados profesionais os labores que lles son propios, deixando que as tendencias e arbitrariedades dean paso á  imparcialidade e obxectividade necesaria,  debendo empezar por prohibir  a utilización  do  sistema de libre designación para prover posto de natureza técnica,  máximo naqueles puntos críticos que levan implícito a toma de decisións  de carácter  económico, en razón aos  prexudiciais resultados que acompañan a tal  práctica.

A deterioración institucional ten excedido o límite do  levadío, e os únicos responsables  son, quen tendo competencias conferidas  en materia de goberno,  por acción ou omisión,  posibilitaron o apoxeo do decadente. É dicir, os políticos en exercicio, que co seu silencio e complicidade admitiron a posta en corentena das    regras legais, desgorecendo  a actividade de goberno máis vulnerable á corrupción, como resulta ser a contratación, ou no seu caso, tomando participación  directa na mesma  como o demostra a súa cada vez mais rutineira implicación.

As arriscadas  decisións en materia de contratación, en ocasións xeran outros danos colaterais  que ten como principais e directos  prexudicados aos residentes da contorna de actuación do contrato, sendo múltiples os  referentes de contraste na extensión da nosa xeografía, e como mostra aleatoria  tomemos no Concello de Ferrol, as obras incluídas no Plan Urban, desafortunada adxudicación, cuxos traballos  foron  interrompidos ao pouco tempo do seu inicio  por manifesta  incapacidade do contratista, dándose o paradoxo  que esta resultase adxudicataria,  despois de que a Mesa de Contratación nun inadmisible contrasenso,  rexeitase as xustificacións achegadas por unha  empresa local en defensa da súa oferta, na que constataba de forma irrefutable contar cos dispoñibles materiais e medios humanos suficientes para levar a termo  o conxunto das obras.

Cando isto ocorre, a  técnico redactora dos informes e os membros da Mesa de Contratación, deben asumir directamente as súas responsabilidades,  evitando camuflar as mesmas  tras o soporte  abstracto da administración, pois actualmente  a  evasión cotiza á baixa.