O URBANISMO EN "STAND-BAY"

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O maior obstáculo para evolución municipal radica na continuidade dun obsolescente modelo urbanístico, que só terá solución, dende a acción combinada de medidas de desenvolvemento económico e social con políticas de cohesión territorial.

Á hora de establecer os recén conformados "concellos de progreso", aínda e cando entre os seus integrantes para efectos programáticos fusionaron sensibilidades políticas de afinidade, durante o proceso constitutivo, o grande ausente foi sen dúbida o urbanismo, e iso, a pesar que dende o estalido da crise no 2007 a quebra do modelo que conduciunos a ela fíxose mais patente como a disfunción territorial máis evidente, e cando en razón a iso, dende unha análise crítica da situación os novos rexedores municipais deberan tomar encontro coa realidade adxudicando especial protagonismo ao establecemento de instrumentos e estilos alternativos de planificación urbanística, a realidade foi que contra todo prognóstico as cousas discorreron por rumbos opostos.

Pois en vez de proceder en consecuencia, preferiron non facer lectura das causas que ocasionaron a actual "eutanasia urbanística", non entrando polo tanto no fondo da cuestión, renunciando así á necesaria catarse que con carácter ineludible tería de  afrontarse politicamente para afianzar con solvencia un modelo urbanístico de futuro, formulado acorde á realidade do momento, e polo tanto, diametralmente diverxente co estereotipo do urbanismo mercantilista de épocas pretéritas, resultando tal actitude ademais dun erro de estratexia, unha sordidez política, pois dificilmente  pódese falar de cambios e progreso na esfera municipal cando institucionalmente mantense vixente o modelo urbanístico desencadeante do escenario da crise que estamos a padecer.

Por mais maximalismos que se esgriman, cumpre afirmar que sen mediar como urxente un cambio de perspectiva acerca da innovación política no territorio e o urbanismo, é impensable un cambio efectivo no facer municipal, pois para que tal obxectivo poida levarse a termo non abonda con alardear de conciencia progresista ao ser necesario previamente un exercicio de correspondencia para lograr a tradución efectiva de formulacións, a través da posta en práctica de políticas sobre ordenación do solo que dende a transversalidad conteñan ingredientes participativos que permitan aflorar novos modelos de xestión e unha dialéctica urbanística renovada; pois sen darse esa premisa, sobra dicir, que toda retórica sobre o cambio na función política, mais que facerse visible pasará a formar parte da esterilidade.

O que quero dicir, é que para levar a termo o cambio político na esfera municipal, non abonda con proclamas de intencións, pois a cousa ten de ir mais alá, toda vez que a axenda cara á evolución demanda de forma seria tomar coñecemento preciso da situación promovendo para o efecto as modificacións e revisións necesarias en evitación que a lexislación dun urbanismo obsoleto interrompa o proceso de renovación política. Risco evidente como pon de manifesto a continuidade da totalidade das figuras do actual planeamento xenuíno, que polo seu desfase coa realidade limitan toda iniciativa de renovación no ámbito local, convertendo o seu contido en meros inventarios catastrais con exclusiva finalidade recadatoria, que na maioría dos casos faise marcadamente ostensible cando a súa inadecuación delata que os valores impositivos superan de sobra ás propias taxacións de mercado.

É por iso que actualmente o urbanismo atravesa as súas horas máis baixas dende a transición e non tan só pola contracción impelida pola crise na súa actividade, senón especialmente, polo empeño de seguir mantendo operativo no tempo o esgotado modelo dun crecemento desaforado, cando a inexistente presión urbanística recomenda xusto o contrario, toda vez que o alcance do seu contido difire nos substancial de ser coherente coa reactivación económica como tamén coas necesidades da cidadanía. Sendo por iso que agora, sen que caiba dilación, toque recuperar o tempo perdido e corrixir os erros levados a cabo ao abeiro do "urbanismo desarrollista" de épocas pretéritas, afrontando para o efecto, un cambio de patrón urbanístico e de intervención territorial que pola súa condición resolutiva permita o maior aproveitamento dos recursos do seu ámbito e reduza á mínima expresión os seus efectos negativos.

Queda visto que a actual crise urbanística é sobre todo unha crise social e política, que como tal hase de combater e erradicar, por iso que en tempos tan revoltos como os presentes, de grandes dúbidas e case parálise, a inacción participativa resulta ser o peor dos aliados, sendo necesario mais que nunca a posta en marcha dun modelo urbanístico alternativo, a entrada en escena dunha ética diferente na planificación de solucións e que a cidadanía teña garantida participación na construción do seu propio futuro.

De aí a consecuencia de fusionar nos respectivos Programas de Actuación Urbanística do planeamento resultante, cantas iniciativas de índole municipal sexan posible incorporar como directivas programáticas, prescindindo así da mala praxe dos cabos soltos que caracterizan o inicio do mandato dunhas corporacións que pola súa condición progresista, deberan ser un exemplo de severidade.

UN EMPEORAMENTO PARA A MELLORÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A desafección da sociedade coa política, coas institucións e coas regras do modelo xurdido na transición de 1978, pon de manifesto o esgotamento do actual sistema político, cuxa solución pasa por impulsar un Proceso Constituínte de consolidación dun novo proxecto de país.

O cataclismo electoral que o 24 de maio causou un xiro na representación de prazas emblemáticas do poder político dominante, sería unha trangallada interpretalo como un referente conxuntural, como algo pasaxeiro que non terá continuidade, pois o acontecido debe entenderse como a antesala do que queda por vir, e todo porque os electores como responsables indirectos do penoso espectáculo ofrecido polos membros do oficialismo político, fartos da súa lenta pero intensa deterioración, esta vez, de forma deliberada decidiron cambiar o seu voto e así prescindir da representación duns políticos que ademais de ser pouco eficientes na súa xestión, a súa honradez resultaba canto menos cuestionable en razón á súa despreocupación polo interese xeral e a súa desmedida inclinación ao patrocinio dos seus propios intereses e os das elites do poder.

Actitudes que en boa medida foron minando a confianza dos electores, que tras oito anos de crise sen solución volvéronse moito mais críticos e intransixentes como consecuencia da ineficiencia do bipartidismo, no que só tiveron cabida dúas opcións políticas de moi curto percorrido, como foron a inducida pola austeridade e os recortes, ou no seu caso, a impelida polo obsoleto modelo dos estímulos económicos, cuxa aplicación en alternancia, ao mesmo tempo de colapsar a economía provocou que aquela España política deixase de ser a solución alternativa aos problemas do país, sendo esa evidencia algo que hai tempo transcendeu ao conxunto da cidadanía, non resultando por iso estraño que tanto o PP coma o PSOE pulvericen todos os récords de perda de confianza e por engadido dispárese o seu derrubamento nas urnas.

Debendo interpretarse polo tanto, que de persistir nos seus postulados, ambas as dúas formacións políticas mais que recuperar as cotas de poder perdidas, seguirán no seu declive a risco de converterse en partidos marxinais expostos á desaparición, acentuándose a posibilidade a tal desenlace pola  súa desconexión co interese xeral, e moi especialmente, pola súa comprometida vinculación cunha "Transición" que validaron como lexítima cando  tratábase dun cambio gradual dun réxime autoritario cara a unha oligarquía de partidos políticos, na que eles, pasaron de exercer un papel protagonista a converterse nos directos responsables da súa disgregación.

Sendo por iso que no actual escenario, a saída á crise non pode fixarse sobre o concepto da exclusiva mellora da economía, pois ademais, para que o país deixe de ser unha democracia incompleta, hase de afrontar un cambio radical do modelo político e establecer para o efecto unhas novas regras de xogo que garantan a igualdade ante a lei, e representen unha rexeneración completa da vida pública restablecendo a función democrática real e a representación directa no contexto dunhas transformacións que devolvan a capacidade de decisión á sociedade civil; pois sen a garantía dos devanditos obxectivos resultará imposible afrontar o cambio de réxime co que deixar atrás unha crise global que xa dura demasiado tempo.

De aí que para propiciar a transformación que a situación require sexa ineludible neutralizar de orixe o principal obstáculo que dificulta esta finalidade, que non resulta ser outro que a relación de conveniencia entre a oligarquía empresarial - financeira e a representación política de afinidade, sendo necesario para iso contar coa participación decidida de xente con novas ideas, de actores políticos de refresco, que subscritos a outras regras de xogo sexan inmunes a toda presión e influencias do establishment financeiro, e capaces polo tanto, de formular emenda á totalidade do réxime do 78, para así, poñer límite ao intercambio de favores e prebendas que caracterizan a situación, erradicando con iso os malos hábitos dun sistema dominado pola corrupción, co amparo do poder político e a tolerancia da lexislación. Limpeza imprescindible en prol de afrontar con solvencia os grandes retos que a situación demanda.

A consolidación do cambio virá favorecida por unha mutación na tendencia electoral que na actualidade volveuse mais selectiva, pois frustrados polo repetidos enganos, os electores, optaron por proceder en consecuencia e decantarse pola renovación, outorgando a súa confianza nas urnas ás plataformas cidadás para que sexan estas quen unificadamente aborden o proceso de transformación institucional en detrimento do poder constituído, circunstancia que pon de manifesto que de cara ao escrutinio publico xa non serve esconderse tras unhas siglas baleiras nin repetir mecanicamente as consignas do partido.

Síntomas que revelan que tras os fortes compoñentes de frustración política e institucional dos últimos tempos e o debilitamento de apoios aos membros do bipartidismo, a evolución se encamiña cara a un cambio de autenticación democrática que sen dúbida ningunha require a posta en marcha dun Proceso Constituínte definitorio dun novo formato político e por conseguinte dunha nova realidade de país.

MUNICIPALISMO, HIBERNACIÓN OU EVOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O envilecemento político, o paro, os recortes sociais e a corrupción, foron a causa da caída do bipartidismo, e o detonante da indignación que electoralmente exerceu como factor de impulso na actual mudanza institucional.

Por que debese ser hoxe un día grande para o municipalismo, non me resisto a comentar que pasaron 1191 anos dende que ao palentino concello de Brañosera  foselle outorgada a primeira "carta poboa" garantindo o seu dereito á autonomía local e a facultade da súa defensa territorial, un recoñecemento que fixo que este municipio sexa considerado na actualidade o primeiro concello coñecido en España, a orixe da administración local e xerme polo tanto do municipalismo.

Non ofrecendo dubida que aínda cando, tal consideración atendese mais á antigüidade do texto da súa " chartae populationis" que ao contido desta; aquel referente foi sen discusión o antecedente máis próximo do municipalismo moderno e preeminencia cronolóxica da defensa colectiva sobre a base do agrupamento comunitario e a articulación territorial.

Deixando á marxe a referencia histórica, dicir, que tería de ser coa aprobación da Constitución do 78 cando en teoría iniciase a andaina efectiva do municipalismo, pois no contido desta outorgábase recoñecemento formal á autonomía dos concellos, á democratización das súas estruturas e o seu ordenamento no poder, nacendo con iso supostamente, tanto o dereito como a capacidade para que as entidades locais ordenasen e xestionasen unha parte relevante dos asuntos públicos en beneficio do interese xeral.

Pero como noutros aspectos do seu contido, o tempo veu dar  un xiro a esta interpretación, e así, o que constitucionalmente estaba chamado a ser a administración mais próxima ao cidadán e a aplicación de políticas baseadas no principio de subsidiariedade que consagra a Carta Europea de Autonomía Local, fronte a isto, a realidade dos feitos encontrouse coa actitude contraposta dun Estado, empeñado en recentralizar competencias ata agora residenciadas no ámbito local.

E todo iso como consecuencia da reforma do artigo 135 da Constitución, pactada por PP e PSOE baixo a supervisión e ao ditado dos poderes financeiros, cuxa repercusión ademais de baleirar e desmantelar o Estado Social, a súa deriva tivo incidencia directa no ámbito local en razón á negativa influencia que supuxo a promulgación e posta en práctica da Lei de Racionalización e Sostibilidade da Administración Local, por canto, o efecto das súas consecuencias non fixo mais que acernar as competencias municipais ao tempo de deixar sen efecto a carta de servizos públicos que viñan prestando os Concellos en beneficio dos seus habitantes.

Polo tanto, hai que dicir que actualmente estamos ante unha reforma local encuberto, coa aspiración de impoñer as dinámicas centralizadoras ás descentralizadoras nun claro intento de desnaturalizar a función das entidades locais como administracións mais próximas ao cidadán, utilizando para a consecución de tal finalidade a mais censurable das medidas de aplicación, que non resulta ser outra que a extorsión que representa a supresión da garantía de sostibilidade financeira nun claro intento de frear toda tentativa contestataria de reacción ou desafío. Toda un expresión práctica de como impoñer doutrina neoliberal ata as súas últimas consecuencias, forzando solapadamente aos concellos a priorizar o pagamento dos intereses da débeda por enriba do mantemento dos servizos e das prestacións esenciais para a cidadanía.

É por iso que nesta xornada do 13 de Xuño como data constitutiva dos concellos, resulte paradoxal para calquera observador neutral, comprobar como a pesar que os directos responsables da reforma constitucional foron sen distinción promotores do baleirado de competencias nos municipios, ao tempo que artífices de ter deixado ás institucións locais constrinxidas de recursos para realizar as súas actividades básicas para a poboación, agora, cando a situación deu un  envorcamento electoral omítase tal implicación, e non se repare o mais mínimo en formar goberno con quen evidentemente é parte causante da situación.

A xulgar polos feitos, alguén parece despistar que para corrixir unha orde social que xera desigualdade é obrigada non tan só sopesar as estratexias a seguir para levar a termo o cambio necesario, senón tamén o formato a empregar, e moi especialmente, saber a quen ou os que deben ser os suxeitos políticos de acompañamento, pois do acerto ou equivocación de tales determinacións dependerá o éxito ou fracaso da operación. 

E cando o que se afronta é unha transformación no proceso municipalista a través de fórmulas intermediadas de acordos parciais con programas e xestión mixta, escasa lexitimidade e nula fiabilidade pode recoñecerse a quen se suma ao carro do progreso, cando mantén invariable os privilexios e o corporativismo das elites poderosas.

Debendo ter presente que o nivel de benestar individual e colectivo da comunidade, garda relación directa coa función política que desenvolven os seus representantes, e polo tanto, a optimización das prestacións máis que unha repartición de poder require impulso participativo e a renovación continua como fórmula para o melloramento colectivo e a necesaria transformación da sociedade.

AS URNAS TRAGAN CO QUE LLE BOTEN

Cando as urnas aliméntanse do ilícito, da mentira e o ocultismo, non é a lexitimidade democrática a que fala senón a fraude electoral.

Por non variar, durante os últimos comicios puidemos escoitar a eterna ladaíña de toda época electoral, esa expresión reiterada que adoitan utilizar os candidatos manifestando que a democracia debe ser algo mais que votar cada catro anos. Sen dúbida unha frase suxestiva manexada expresamente para cativar o electorado, que resulta tan doado de pronunciar durante as eleccións como difícil de aplicar na ulterior realidade onde a transparencia  convértese en opacidade, tal é así, que aínda cando un dos principios básicos do dereito de acceso á información é que as denegacións deben ser motivadas, a práctica vén a evidenciar que no ámbito xeral mais do 50% das solicitudes de información remata en silencio administrativo.

É por iso que deixando á marxe os pronunciamentos subliminais de toda campaña electoral, o certo é que as administracións municipais sen distingo de siglas políticas, son a antítese da transparencia, ao non asumir en ningún caso o acceso á información como un dereito fundamental, e iso, porque formamos parte dun país sen arraigamento democrático, onde dende o poder os cidadáns son considerados como inimigos e o concepto de goberno mais que ser asumido como un servizo público, é entendido en clave patrimonial, coma se fose titularidade expresa das organizacións políticas, sendo esa condición conceptual quen motiva que se impoña o secretismo á transparencia e que polo tanto fágase extensivo o abuso e a corrupción.

A democracia con maiúsculas é unha democracia sen segredos, que obviamente ten de estar fundamentada na transparencia, sendo o seu principal obxectivo garantir que a totalidade dos cidadáns sexan os auténticos propietarios da información publica, se ben para acadar esta finalidade o labor executivo debe estar sustentado por persoas de probada convicción democrática, que sendo defensoras resoltamente da liberdade de información teñan asumido como paso fundamental erradicar dunha vez por sempre o mal institucional do silencio administrativo como norma de conduta, de modo que os cidadáns síntanse representados e poidan confiar sen receo nas institucións ás que eles mesmos  coa súa soberanía outorgáronlle o poder.

Pero a realidade pon de manifesto que queda moito por andar, pois cando son os propios partidos os que negan someterse a transparencia, dificilmente os políticos adscritos ás súas filas poderán asumir que o seu debe ser un compromiso ineludible coa democracia e a cidadanía, mostra desa deficiencia temos por expresivo referente a administración local, que a pesar da súa teórica proximidade ao cidadán bate o record do silencio administrativo en todo o ámbito institucional, ata o punto que un 83% de solicitudes de información cursadas a entidades locais non recibiron resposta ningunha no transcurso do ano 2014

Un problema que en boa lóxica esixiría un acordo de avinza de todas as forzas políticas para crear instrumentos de escrutinio público cos que poñer remedio á situación, pero que paradoxalmente ten por toda resposta o escurantismo  burocrático, xa sexa dando continuidade ao silencio ou utilizando a evasión.

O silencio administrativo seguirá a ser polo tanto a "benquerida" das administracións municipais, ao posibilitarlles resolver calquera expediente molesto dando a calada por resposta, unha práctica que aínda sendo reflexo de opacidade, contra toda lóxica, mantívose vixente na mal chamada Lei de Transparencia; por iso, que a pesar da recente renovación electoral dos concellos, as novas corporacións resultantes poderán manter invariable o silencio administrativo e o secretismo, e así seguir ocultando información á cidadanía, aínda cando en boa praxe democrática a denegación de información e o ocultismo debesen ser a excepción, pero nunca a regra.

Tendo de  de engadir que tal situación anula ademais os requisitos necesarios para combater os excesos políticos e a corrupción, sendo por iso que a impunidade política debe entenderse como a consecuencia directa do silencio administrativo e a causa promotora da inestabilidade democrática, pois ao silenciar a comisión dos delitos estase a  amparar a concorrencia aos comicios de candidatos non desexable, e tal circunstancia, presupón a culminación sen paliativos dun proceso de involución.

De aí que naqueles concellos que confluíran este conxunto de anomalías e onde fose ostensible a participación electoral de candidatos connotados con intervencións ilícitas, a expresión das urnas como consecuencia do engano e a maquinación, non debe ser interpretada en modo ningún como reflexo real da vontade popular, senón como a obscena consumación dunha fraude electoral.

EN FENE, O VOTO NON FOI SECRETO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por unha imprevisión xurídica, nesta eleccións municipais ao electorado de Fene conculcóuselle o segredo de voto en razón á repartición excluínte de material electoral a domicilio.

A nosa Constitución establece que o voto ten de ser libre, directo e secreto, pero o certo é que se cotexamos este dereito coa realidade e poñemos en contraste esta hipotética garantía constitucional co desenvolvemento efectivo dos comicios municipais celebrados no Concello de Fene, o lexislado convértese en papel mollado, pois nesta localidade no 80% dos casos a condición secreta do sufraxio resultou ser unha entelequia por conculcación de tal garantía, anomalía que foi posta en coñecemento da Xunta Electoral en demanda de corrección, ao só obxecto, de instar o cumprimento do dereito inalienable que ten conferido todo elector e evitar con iso que quen non teña vontade de facelo, sen tan sequera sabelo, estea a ser obrigado a votar a peito descuberto.

E iso ten de ser así  para quen asuma como demócrata que as votacións son unha expresión formal de preferencia, o único modelo que as persoas individuais teñen para influír na conformación dos gobernos, e que por iso, debe defenderse radicalmente o voto secreto como libre expresión da vontade dos electores; toda vez que ademais de ser un dereito que lles asiste como cidadáns, da limpeza do resultado das urnas depende en boa medida o benestar colectivo, e porque ademais, vulnerar o segredo do voto é quebrar a vontade do elector e transgredir polo tanto unha norma xurídica que é inherente ao concepto estrito do dereito electoral ao ser o carácter secreto do voto a máis relevante garantía do sufraxio democrático, e polo tanto, a vulneración do mesmo, consecuentemente, debe, ser sancionada administrativa ou penalmente, pola propia lexislación electoral ou, de modo alternativo, polo Código Penal.

Todo xorde como consecuencia dunha imprevisión xurídica, cando unha das candidaturas das seis concorrentes no municipio de Fene, ao ser a única que non repartiu domiciliariamente papeletas de votación, puido saber de antemán que todo elector que acudise ao colexio electoral traendo o sobre pechado dende a casa, votaba por opción distinta á súa propia, e esa circunstancia, representou unha grave anomalía electoral, e dende o punto e hora que o voto secreto é a garantía da libre decisión dos electores, ao poñer límite a esta como é o caso, ademais de estar a conculcar un dereito constitucional expúxose aos votantes do municipio a que a súa decisión non contase coa protección debida e puidese ser coñecida e involuntariamente fiscalizada por terceiros.

Este que non outro, foi o motivo de realizar denuncia pública desta anormalidade, pois resultaría unha indecencia política ocultar aos propios afectados a situación dos feitos e non lles advertir a existencia dun clandestino electoral; sendo esa a razón que induciu proceder en consecuencia e o motivo de poñer en coñecemento da Xunta Electoral tal eventualidade, para que o devandito organismo en exercicio das súas funcións procedese vía emenda en evitación de reprodución futura desta incidencia, pois un demócrata debe velar pola limpeza e transparencia do proceso electoral que pasa obrigatoriamente pola protección do libre exercicio do sufraxio e a esixencia do cumprimento estrito do segredo de voto.

Para maior abundancia, é de precisar que a calidade do sufraxio é factor determinante da esencia do sistema político, sendo por iso que para que o sistema sexa recoñecido como democrático é ineludible que o sufraxio ademais de universal, igual e directo teña de ser secreto. pois suposto contrario a deficiencia dos procesos electorais e a influencia ilegal sobre os electores, diminúe o contido democrático do voto, e por conseguinte acentúa a deslexitimación dos resultados electorais.

Polo tanto o aseguramento do segredo na emisión do voto debe ser un requisito de obrigado cumprimento, e como queda dito a súa inobservancia, sancionada administrativa ou penalmente a través da lexislación electoral, tendo de engadir a iso que a liberdade de elección debe ser preservada non só a través do segredo do voto, senón tamén regulando aquelas prácticas electorais que inflúan negativamente no corpo electoral. Antollándose especialmente relevante neste caso, o factor de risco que representou para os votantes de Fene  a repartición excluínte de material electoral por delatar publicamente a súa tendencia nas urnas.

En razón a iso, resulta canto menos anacrónico que durante a xornada electoral algún dos candidatos concorrente aos comicios, negándose entender os xustos termos do exposto, nun estalido de irracionalidade, orquestrase unha campaña de axitación que por excedida e impropia houbo de tomar corpo de denuncia ante a Xunta Electoral, instando deste organismo a apertura do procedemento legal pertinente para o esclarecemento dos feitos e sanción dos mesmos por entender que acorde a disciplína legal os excesos de palabra e obras en materia electoral deben ter cumprida resposta.

En todo caso non eran esas as papeletas que debesen enviar á veciñanza do municipio, senón as que en boa lóxica debesen poñer transparencia á corrupción que conxuntamente ocultan baixo a alfombra da institución municipal.

VÉSPERA DE REFLESIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando as formacións políticas, non asumen en conciencia que o programa electoral que ofertan en campaña é un contrato de obrigado cumprimento ante os seus electores, ningunha xustificación ampara entón o propósito da «xornada de reflexión».

Aínda cando nun día como hoxe o artigo 53 da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG), prohibe difundir propaganda ou celebrar actos de campaña, non é menos certo que o sobreentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo contrasentido, e o é porque tras o suposto silencio político e mediático que ampara a xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de meditación recae integralmente nos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada pois ao non existir unha regulación sobre estes, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

É por iso que actualmente destinar a véspera electoral para cavilar sobre mitos, mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas durante a campaña electoral non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo observante coas limitacións que para o día impón o marco legal, pero tamén sen temor a que a xente pense mais alá do permitido e cando xa deixou de flotar no aire o olor doce de esperanza que trinta e seis anos atrás, en coincidente celebración con aquelas primeiras eleccións dunha recén nacida  democracia, que si tiña verdade na alma, avoengo e maior espírito participativo, contra o que agora é un xogo perverso no que sempre gañan os mesmos  e a voz de moitos queda sen expresión.

Un modelo caduco que tras a pantalla da clase política, manexan ao seu antollo poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, é dicir, unha perfidia de sistema que permite aos vencedores usufrutuar un suposto mandato popular e onde os candidatos, lonxe de descifrar a mensaxe dos seus respectivos programas, esfórzanse en axitar medos e exorcizar fantasmas, para unha vez alcanzados con malas artes os seus perversos obxectivos, atribuírse o dereito de decidir en nome da maioría, e isto dito en voz alta como descrición da auténtica realidade, a dun modelo decrépito que de inmediato debe ser substituído por algo mellor, deixando de manter a súa prórroga ao abeiro de pantomimas e artificios de abstracción.

É mais que evidente que na longa viaxe iniciada dende a transición, a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo en mans da Banca, e tal vínculo de dependencia, por extensión, converteu en refén dos mercados ao conxunto da sociedade, tal é así, que en razón a unha crise deseñada por eles mesmos a cidadanía ao completo, para contentar as súas esixidas apetencias, viuse exposta a unha serie de sacrificios, tendo que renunciar a dereitos sociais, a prestacións públicas, rebaixar a calidade do ensino dos seus fillos, véndose obrigados a minar a saúde pública e mesmo permitir que sexa máis doado despedilos, e todo isto, para non espertar a ira dos mercados que ao parecer resulta ser un conglomerado anónimo imposible de controlar.

Sendo indiscutible por iso, que a democracia representativa neste país é pura entelequia, como pon de manifesto o feito dominante duns mercados financeiros que exercendo de especuladores sen escrúpulos convertéronse nos tenedores da inmensa débeda do Estado, para así, impoñer as regras de xogo ao o seu antollo, ao non existir nin vontade política para facerlles fronte nin ter collóns para pararlles os pés e inverter a situación, e facer posible que en lugar de cambiarnos a regras de xogo a nós llelas cambiasen a eles.

Unha situación por se mesma xa complexa, que alcanza niveis de máxima deterioración polo efecto expansivo da corrupción e a ruindade política.

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, por canto, o cambio de modelo económico que a situación demanda, esixe igualmente un cambio político de primeira magnitude, e para ganduxar ambos os dous aspectos é imprescindible de partida afondar nesta dualidade, pois non resultaría axeitado afrontar un cambio de modelo produtivo sen librar unha batalla democrática para conseguir unha nova hexemonía política, que dende unha nova orde teña a fortaleza para vencer a forte resistencia dos lobbys de poder e impoña a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só dende esa perspectiva poderanse alcanzalos obxectivos previstos, porque suposto contrario, ante o baleiro de primacía política, é mais que seguro que as inercias dos poderes fácticos vólvannos empurrar cara ao punto de partida.

En todo caso temos de asumir como propio, que só os países que como expresión da vontade colectiva tomen nas súas mans o futuro, será capaces de levarlle o pulso á crise.

A DEMOCRACIA VÉN ABAIXO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando faise caso omiso das voces críticas que denuncian e alertan sobre as malas prácticas políticas, é xusto o momento en que a degradación democrática abre paso á instauración da demagoxia.

Nun artigo de opinión como o presente, o autor, adoita expresar o seu parecer sobre un tema cotián, intentando a través do implícito da súa columna convencer e atraer as simpatías do seu público lector, que xeralmente, mantén relación de fidelidade co columnista en razón ao seu estilo e ao seu enxeño, e todo, no contexto dun enlace de tendencias que de satisfacer aos destinatarios, estes, nunha actitude de correspondencia converten o autor no seu referente de opinión e especialmente no seu articulista preferido, e cando isto acontece e o lector ofrécelle o valioso regalo do seu tempo e a súa atención, en deferencia, o beneficiado debe devolver algo digno, e o mellor presente non ten de ser outro que facer gala expresiva da verdade e do rigor informativo.

Non en balde, para satisfacer ambas as dúas contrapartidas é condición " sine qua non" fundamentar a información que se difunda, e iso en periodismo non é posible sen dispoñer da verdade obxectiva dos feitos, veracidade, que debe incluír en todo caso o deber de contrastar as súas fontes, e só satisfeitos eses requisitos poderase difundir co debido rigor e a precisa solvencia a información de contidos acreditados; pois suposto contrario, córrese o risco de facilitar o acceso ás malas prácticas e á marxe de todo código deontolóxico poñer en circulación contidos de deficiente solvencia ou de dubidosa credibilidade, ou para maior complexidade, proceder de modo sibilino deixando en mans do lector a potestade aleatoria de filtrar ou confirmar a ratificación do seu contexto.

Este autor, observante co establecido no artigo 20 da Constitución sobre o dereito de difusión, tendo presente igualmente a ampla xurisprudencia do Tribunal Constitucional sobre o termo veracidade no contexto informativo e o seu carácter de obriga extensiva cara a todo suxeito que se dedique a difundir información. Por iso, aínda cando como xénero xornalístico os artigos de opinión son máis abertos á subxectividade, é disciplina deste columnista auto impoñerse o rigor normativo ata as súas últimas consecuencias e actuar de forma estritamente rigorosa e fidedigna, máxime cando o contido dos seus artigos polas súas características poida ter a consideración de materia sensible e o seu alcance poida arrastrar repercusións a terceiros.

Pois ben, satisfeitas estas precisións de conduta e aínda a sabendas que nunha localidade como Fene a arrogancia de certos grupos políticos fai que crean imprimido no seu ADN o monopolio da verdade coa agravante de catalogar toda denuncia contra os seus actos con etiqueta de falsidade.

Ante ese intento de dobregar o evidente amordazando toda  voz crítica, é cando mais entusiasmo debe poñer o difusor da información na reafirmación das súas denuncias, pois calar cando a única resposta é o ninguneo,  ademais de revalidar a perversión presupón incrementar o déficit da calidade democrática ao condescender cuns representantes municipais que a pesar do probado carácter delituoso dos feitos denunciados seguen sen reaccionar, e todo, mentres sarcasticamente metidos en campaña electoral, non reparen o mais mínimo en erixirse en referentes da transparencia e adaís da participación cidadá a pesar da súa probada implicación en temas graves e públicos, vinculados á corrupción

É por iso que na singularidade dun Fene atípico onde a pesar das fundadas e referendadas

denuncias, a opacidade mantén alianza estratéxica co silencio administrativo, coa velada finalidade de consumar ilegalmente a alienación e cesión gratuíta de bens patrimoniais desta entidade local no contexto dunha actuación inmoral e ilícita que compartida por acción ou omisión por tres das forzas políticas que conforman a corporación, ante a contundencia das probas documentais que referendan os feitos e a reiterada negativa á emenda; en razón a esta renuncia de funcións non só estase a causar un menoscabo ao patrimonio público, senón tamén facendo un dano inmenso á imaxe da institución e que ante a pertinaz rebeldía corporativa esixe sen dilación a intervención da xudicatura vía resarcimento e expurga de responsabilidades.

Pois de igual modo que ao articulista se lle esixe que independentemente do xénero que utilice para transmitir a súa denuncia, o deber de ter rigor na base da súa información, ao político denunciado tamén debe esixírselle o rendemento de contas ante a cidadanía, pois caso contrario, virase a referendar que o peor da corrupción non é só que sexan frecuentes os comportamentos delituosos senón que estes queden impunes, e o que é mais grave que a pesar de todo e como resulta ser o caso se autorice a concorrencia dos procesados no proceso electoral.

AFIARLLE A FERRAMENTA AO VERDUGO

O sistema democrático funcionará correctamente cando os votantes deixen de comportarse como adeptos e fágano como cidadáns, pois só entón será cando os corruptos veranse forzados a desaparecer do escenario político.

A campaña electoral comezada onte, é a antesala duns comicios que marcan o acceso ao décimo cuadrienio das corporacións locais dende a transición, e que sen dúbida, verán alteradas no substancial a súa conformación política como consecuencia do crecente ascenso dos partidos emerxentes que ameazan con varrer literalmente do escenario local aos membros do bipartidismo, e iso, debido á contestación social dos que frustrados polos efectos da crise económica e da forma de afrontar a súa solución, séntense á marxe da política tradicional representada por PP - PSOE, e optan por buscar apoio en formacións ás que identifican como parte allea do circuíto político vinculado ao poder, ao percibir nestas un discurso próximo que asimilan como solución aos seus problemas.

Tendo de engadir a iso a extensa podremia incrustada no sistema político do país, como pon de manifesto a xeneralización de escándalos de corrupción de groso calibre, e de cuxa paternidade non se teñen de excluír os membros das corporacións locais, que en grao de multitude non só acentúan a degradación institucional dos entes locais senón que ademais de fagocitar ao bipartidismo, pola súa desmedida proliferación ameazan con minar a propia estrutura do sistema democrático.

Orixinando con iso que a cidadanía non haxa de fiarse nin un ápice dunhas organizacións políticas, que como as xa referidas, en vez de poñer en práctica medidas exemplares e exemplificantes, levando ante o xuíz aos seus militantes corruptos, opten por facer a vista gorda, tolerando contra todo código ético que persista a decadencia e a deterioración como consecuencia da inclusión dos inculpados nas súas propias candidaturas electorais.

Pero curiosamente, canto mais apesta a corrupción e mais palpable faise o descontento cidadán contra os malos hábitos do bipartidismo, e cando mais acentúase a necesidade de abrir as ventás para que entre aire limpo nas institucións facendo que reluza a transparencia, acontece, que xusto en coincidencia con tal conxuntura é cando o barómetro do CIS, pasándose de "sal e pementa coa cociña da súa sondaxe", publicita uns resultados inversos á realidade, que por arbitrarios, están mais a ton cun exercicio de adulteración demoscópica que acordes á expresión exteriorizada por uns enquisados, que maioritariamente, fartos de degradación téñense decantado sen ambaxes pola renovación e o cambio.

Resultando polo tanto un anacronismo que mentres a maioría do electorado toma parte en poñer punto final ao continuísmo político, apostando alternativamente por xente de refresco, para que homes e mulleres con novos hábitos democráticos entren nas institucións e póñanas ao servizo da maioría social, o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), aproveite a proximidade electoral para consumar unha fraude demoscópica, e así, terxiversando a libre expresión dos cidadáns en favor do PP e o PSOE, non dubiden en chegar ao antagonismo de converter as vítimas da situación voluntarios afiadores da ferramenta dos seus verdugos.

Votar por partidos políticos que amparan candidaturas participadas por corruptos, ademais de avalar a impunidade dos implicados contradí a idea que as eleccións funcionan como un sistema de rendición de contas, pois a falta de castigo ademais de converterse nunha promoción dos procesados presupón de facto que a aceptación dos corruptos se asente na sociedade, e polo tanto neste momento a corrupción alcanzase a metástase total.

Podendo ser boa mostra de contraste de degradación institucional, a concorrencia corrupta que prodúcese no Concello de Fene, onde tres forzas políticas da corporación, en alianza delituosa, secundaron conxuntamente por acción ou omisión, prácticas ilícitas, ao admitir que bens de titularidade publica incluídos no Inventario de Bens e Inmobles Municipal, a pesar de tal vínculo e dependencia, teñan ao día de hoxe condición de dobre pertenza e exclusivo uso e desfrute extramunicipal, ao estar clandestinamente o seu aproveitamento en mans de terceiros.

Sen obviar, o idéntico destino asignado a solos cedidos temporalmente por Navantía ao Concello para utilización finalista, que suxeitos a devolución por extinción, contra todo prognóstico e sen ostentan titularidade de tipo algún, paradoxalmente seguiron idéntico destino.

Ante esta mala praxe no exercicio da función pública, se a corrupción política fose considerada un asunto central en relación coa calidade da democracia, sobra dicir que os responsables dos feitos referidos terían as portas pechadas á concorrencia electoral, e por conseguinte, mais que presentarse agora ante a cidadanía, o procedente sería que comparecesen ante a Fiscalía.

FENE, ADAÍL DO DESEMPREGO

Cando a economía tradicional xa non é suficiente como solución ao paro, faise obrigado abordar outro modelo, promovendo actividades económicas locais que estimulen a calidade de vida e a sustentabilidad.

Ao igual, que a gran maioría das entidades locais do noso ámbito territorial, o Concello de Fene vai de mal en peor, como o corrobora a realidade da súa negativa situación, onde, a gran maioría das súas xentes sobreviven mal que ben a xulgar pola calamitosa complexidade dunha contravida conxuntura, que para desgracia colectiva vén a referendar o negativo aval da oficialidade estatística como reflexo incuestionable dunha degradante realidade.

E así, se non fose suficiente factura o revés que comportou a aplicación dos sucesivos procesos de reconversión no estaleiro que fose a columna vertebral da súa economía e principal sector produtivo; as súas consecuencias, ademais de ocasionar o desmantelamento da actividade produciron a destrución de 5700 postos de traballo, contía, á que debe agregarse o paro de última xeración, é dicir, o xurdido da crise do 2007, cuxo censo de inactividade alcanza actualmente os 1487 desempregados, e iso a pesar do adelgazamento demográfico, que consecuencia da mobilidade derivada da inexistencia de oferta laboral, provocou unha diminución de poboación de 727 habitantes no transcurso de período, é dicir, un 5,36% da súa poboación, que forzou que os directos afectados houbesen de buscar solución de futuro camiño da emigración.

E mentres o cómputo global elévase a 7914 postos de traballo amortizados, acontece, que a política de emprego do Concello (salvo os escandalosos casos de nepotismo) brilla pola súa ausencia. Tal é así que os escasos empregos creáronse en sectores produtivos moi dependentes da demanda interna como resulta ser o comercio e o sector servizos, que provocou unha forte segmentación do mercado laboral en postos de traballo afectados maiormente pola temporalidade, a condición de precariedade e asociados a unha baixa cualificación.

Esta precariedade das condicións laborais, desgraciadamente moi xeneralizada no noso ámbito municipal, mantén o seu efecto no conxunto da poboación laboral demandante de emprego, que actualmente, alcanza un 27,8% de índice de paro, unha porcentaxe que dispárase ata o 57,4%, cando os afectados correspóndense co segmento da poboación mais novo, facendo que os repercutidos véxanse imposibilitados a garantir o seu presente e obviamente mutilados para establecer a mínima planificación do seu futuro.

Modelo que ten a súa orixe nun sistema económico pensado no exclusivo beneficio dos mercados financeiros, e todo, a custa do prexuízo e a desatención político - institucional dun amplo colectivo de persoas desempregadas, sen ingresos nin posibilidade de xerar dereitos para garantir prestación da súa protección futura.

E este que non outro é o panorama que reflicte a perversa realidade socio - laboral de Fene como Concello, e todo, a pesar de non faltar promesas electorais de toda índole ao longo dos últimos trinta e cinco anos.

Non hai dúbida algunha que a administración local pola súa proximidade aos cidadáns é a que mellor coñece as necesidades dos seus administrados, e a que en primeira instancia, está chamada a asumir o papel protagonista no imprescindible proceso de cohesión social, promovendo para o efecto as políticas necesarias e asumindo como propios os servizos destinados á súa consecución e mantemento, pois non en balde a situación así demándao, dando por sentado que no ámbito municipal os problemas das persoas deben estar no centro da decisión política.

Por iso, cara aos comicios do 24 de maio, partindo da premisa que a economía debe estar ao servizo das persoas e o emprego ao servizo do desenvolvemento persoal e o ben común; en Fene, onde o paro reside no 61% dos seus fogares, a solución electoral non está en apostar pola continuidade, en seguir depositando a confianza nos defensores da Lei 27/2013, mal chamada de 'Racionalización e Sustentabilidade dá Administración Local', porque se algo caracteriza a esta Lei é precisamente a súa irracionalidade e a súa nula sustentabilidade se referímonos  a persoas, pois o seu verdadeiro obxectivo é tratar de baleirar de competencias municipais materias de primeira magnitude como resulta ser o emprego.

Impedimento que a nivel local recomenda posicionarse a favor de alternativas polo cambio, apoiando aos que de forma decidida aposten polo recobro e a potenciación das competencias municipais, para que así, dende a convicción que a auténtica recuperación será a que recupere as persoas, afronten un Plan Municipal de emprego e desenvolvemento económico integral, participado e viable con obxecto de diversificar o modelo produtivo, promover, impulsar e conseguir emprego estable e de calidade a través dunha economía baseada en criterios éticos, tecnolóxicos, de responsabilidade ambiental e estabilidade, como única solución para poder  sacar a Fene e a súa xente  do actual contratempo

CONCELLOS: INTEGRIDADE E EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En todo concello, a recuperación só será factible cando o goberno municipal exerza como promotor económico ao unísono das PEMEs, traballadores e dos emprendedores da localidade.

Para que os concellos deixen de ser un referente máis no contexto da xeneralizada corrupción que domina o país e pasen a cumprir unha función efectiva como administracións transparentes e próximas á cidadanía, é necesario dar un xiro radical á situación, afrontando un cambio real que mude de raíz o actual formato de política municipal, substituíndo a anacrónica representación duns cargos institucionais mais preocupados pola súa promoción persoal, que por facerse receptores das demandas sociais e dar solución aos problemas dunha veciñanza sumida nunha precariedade galopante.

Nin co nariz tapado, os electores deben facilitar co seu voto que a gobernabilidade das entidades locais sexa ostentada polos cómplices da casta bipartidista; polos colegas políticos de quen tras trinta e cinco anos de sucesión no poder, manteñen no seu haber o record dos máis elevados índices de paro en Europa e os máis baixos en renda per cápita, ademais do liderado en corrupción e no desfalco das arcas públicas.

Xustificación dabondo para canalizar a indignación causada en favor de partidos alternativos, que en substitución, ademais de afianzar o cumprimento das regras democráticas garantan a limpeza e transparencia que debe presidir a actividade política, exercendo o noso dereito ao sufraxio a través dun voto realmente útil, que ao mesmo tempo de rematar co bipartidismo, induza un cambio de rumbo sensato na gobernabilidade municipal para os próximos catro anos, e así, poder afrontar un cambio de rumbo en positivo, erradicando os malos hábitos que afectan á esfera local, para mellorar os niveis de xestión coa finalidade de crear as condicións apropiadas para superar o actual estado de hipertrofia institucional.

De aí que as próximas eleccións municipais do 24 de maio, mais que unha reafirmación dos postulados dos partidos políticos maioritarios, teña de ser o punto final ás prácticas de parches dirixidos a aplacar con cambios cosméticos as crecentes demandas dos cidadáns, pois será imposible superar a actual crise económica sen antes ter superado tamén a crise institucional, e tal solución, esixe explicitamente a caída do bipartidismo, toda vez que a súa continuidade, ademais de acentuar o estado de incerteza, prolongaría a crise sistémica, económica, institucional e social.

O tempo electoral é a oportunidade que bríndanos o sistema aos cidadáns para que poidamos emendar os vicios máis escuros da nosa historia recente, para así, corrixir os excesos do poder político, apoiando electoralmente alternativas de recambio, a partidos de novo cuño dispostos a afondar a revisión da funcionalidade das nosas institucións locais, para así, poder retomar a senda da modernidade, e abandonar definitivamente os fantasmas do caciquismo, o nepotismo e a corrupción, que caracterizaron, tres longas décadas de degradación crecente para desgracia da nosa historia municipal.

Unha oportunidade democrática que vén a recordarnos que ninguén poderá axudarnos a rexenerar as nosas institucións, se non o facemos nós mesmos.

Á marxe das competencias formais establecidas pola Lei de Bases de Réxime Local, unha das competencias naturais ligadas aos concellos é a proximidade aos cidadáns pola obrigada finalidade de estreitar o vínculo entre a administración e os administrados, pois a pesar diso, as medidas de adelgazamento e de restructuración lexislativa alteraron de forma radical o anterior marco competencial diminuíndo a súa capacidade operativa, e así, a pesar da súa proximidade ao cidadán, de ser a Administración que mellor coñece as necesidades da súa poboación e a mais adecuada para prover de servizos que repercuten directamente sobre ela. os concellos foron relegados en competencias co obxectivo de reducir o déficit público, e suprimir ao unísono todo principios de cohesión social.

Limitacións que as corporacións resultantes do proceso electoral teñen de superar cando se trate de loitar contra o desemprego, pois ante o problema do paro, todo concello á marxe de atrancos legais que impoña o Executivo correspondente, deben tomar cartas no asunto e comprometerse decididamente na creación de condicións que permitan crear emprego no seu propio ámbito, ao ser moitas as familias e residentes afectados, que pola precariedade da súa situación, están no seu dereito a obrigar que as súas respectivas administracións locais convértanse en promotoras da actividade económica, para deste xeito, facilitar a xeración das condicións apropiadas para o relanzamento.

Sendo por iso que en correspondencia, teremos de outorgar noso referendo electoral a quen, decidisen poñerse en forma e recuperar músculo que poñer ao servizo do concello e os seus veciños.

AGRUPACIÓNS DE ELECTORES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As candidaturas electorais promovidas por Agrupacións de Electores, deben ter idéntico rango que as promovidas polas organizacións políticas, para que a democracia á que serven non se vexa cuestionada.

A concorrencia ás eleccións municipais resulta farto complexa cando como consecuencia da perda de confianza nos partidos políticos, os cidadáns, cuestionando a representatividade das organizacións políticas vense obrigados a utilizar a figura da Agrupación de Electores; pois cando tal circunstancia  prodúcese, todo vén a indicar que na súa frustración, ao electorado non lle queda outra que coller o control da situación utilizando esta fórmula como único remedio á degradación dominante por ser  a solución menos mala para poder recuperar a fe no sistema democrático.

Referir que esta modalidade, polo implícito das súas restricións, mais que tratarse dunha solución efectiva de democracia directa, é plasmación dun réxime electoral aprisionado polos grandes partidos, como pon de manifesto a disparidade de requisitos de esixencia, e así, mentres que para concorrer ás eleccións como partido precísanse só tres firmas, uns estatutos feitos a molde e a autorización do Ministerio do Interior, para facelo como cidadáns, a través dunha Agrupación de Electores, en concellos de tamaño medio, necesítase recoller en apenas quince días, 500 firmas, fotocopias de DNI e validación legal das mesmas polo secretario do concello; atrancos lexislativos que en modo ningún permiten que a cidadanía poida acceder aos concellos en pé de igualdade a como o fan os partidos.

Este déficit democrático ao que teñen de enfrontarse os que decidan concorrer ás eleccións como cidadáns en lugar de facelo como partido político, é a barreira imposta por unhas organizacións cargadas de privilexios que como PSOE e PP, intentan por todos os medios dificultar a libre concorrencia aos comicios e impedir con iso que os votantes dispoñan de pluralidade electoral, pechando a porta a toda alternativa que puidese poñer en perigo as súas  'preferencias como casta, aínda cando a repercusión desa actitude faga que a democracia circule cara a atrás, e todo, coa exclusiva intención de obstaculizar a presenza de novos contendentes na area política, coa finalidade que o bipartidismo se perpetúe no poder.

Coa actual normativa, optar pola fórmula legal de Agrupación de Electores para poder presentarse ás municipais do 24 de maio, é unha carreira de obstáculos na que os concorrentes parten coa desvantaxe de non o facer en igualdade de condicións que o resto de candidaturas, ao establecerse un marco de esixencia superior ao demandado aos partidos políticos tradicionais; impedimentos que ademais do cumprimento da recompilación das firmas dos avalistas, teñen como complicación engadida a carencia de fontes de financiamento e total dificultade na consecución de aval de entidades bancarias. aspectos todos eles que converten a súa constitución nun labor difícil e extraordinariamente ardua, e que forza a preguntar, porqué os partidos políticos aproban leis que entorpecen poder exercer a democracia directa.

Na actual conxuntura política, se os requisitos esixidos aos promotores de Agrupacións de Electores fósenlle requiridos ao PP e PSOE, ambas as dúas formacións non poderían concorrer aos comicios municipais, toda vez que polo xeneralizado rexeitamento social granxeado pola aplicación das súas políticas, serían incapaces de conseguir os avais establecidos ao respecto para esta modalidade de candidatura.

Polo referido, en evitación de agravios comparativos, o procedente sería afrontar a reforma do marco lexislativo en materia electoral, para o efecto de eliminar o actual requisito de recollida e autenticación de firmas para a presentación das candidaturas por parte de Agrupacións de Electores, porque a súa finalidade política é cumprir a función de representación duns intereses moi precisos, no transcurso dun proceso electoral moi concreto, que resulta satisfactorio para a democracia como vía de participación política para así corrixir os fallos do sistema democrático, e especialmente os referidos á representación das minorías.

Razón que recomenda a flexibilización da referida lexislación electoral para os efectos de garantir o exercicio do dereito fundamental de sufraxio pasivo para as Agrupacións de Electores. e non só pola necesidade se superar o escollo da recollida de firmas no curto tempo que media entre a convocatoria de eleccións e a presentación da candidatura, senón tamén pola infracción da lei de protección de datos que pode representar o feito de reproducir para tal finalidade o Documento Nacional de Identidade dos avalistas asinantes.

Xa que logo, debe impoñerse como norma un conxunto de regras de xogo igualitarias e neutrais sen que o carácter destas quede relegado a unha posición secundaria ou cuasi testemuñal

UN ADEUS AO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A reacción á estratexia do medo e aos obstáculos para o cambio político, debe ter por principal obxectivo a aniquilación electoral do bipartidismo.

Distorsionar a realidade é a rutina habitual dos que ostentaron ata a data a maioría política do país, tendencia, cuxa propensión  intensifícase en época electoral, por ser neste período cando a mentira toma formato extensivo, para así, a través do seu uso repetido intentar confundir á masa electoral e facelos tragar co engano, que xusto no contido das súas formulacións é onde reside a verdade, e todo, coa crenza que batendo récord de imposturas lograrán de novo gañar o voto dos cidadáns, despistando o feito, que tras o seu repetido bombardeo de embustes xa non queda espazo para a credulidade, pois despois de mil falsidades ata o mais paciente dos electores declarouse en rebeldía negándose a seguir referendando as manobras destes profesionais das andrómenas.

Aos membros desta casta política, a verdade, non só non lles importa o mais mínimo senón que asústalles, de aí o súa radical negativa a erradicar o cancro encistado no seu propio seo e o seu continuo intento en distraer a atención da opinión pública cargando sobre o adversario a responsabilidade dos seus propios erros e defectos, de tal xeito que mentres sibilinamente encobren o seu permanente latrocino de fondos públicos mediante tramas como  (Púnica,  Gürtel,  EREs, Nóos, Palau, Pallerols,etc.), dende a súa indecencia, non reparan en tirar de manual maquiavélico xerando manobras envolventes, e así, a través de falsos testemuños demonizar a quen dende alternativas políticas representan unha ameaza á súa primacía electoral, e todo iso, coa colaboración de determinados medios de comunicación que exercendo de correas de transmisión non reparan en repetir unha e outra vez as súas mentiras na  portada das súas publicacións.

Pero por mais voltas que lle queiran dar, tras trinta e cinco anos de espoliación xeneralizada do país, non hai titular mediático capaz de facer crible a falsificada versión da realidade que con subterfuxios nos queren facer tragar os que dende a súa alternancia no poder, coa súa criminal política económica, son os directos responsables de ter xerado as maiores desigualdades de renda e riqueza da nosa historia, os causantes da destrución do tecido produtivo e o exorbitante desemprego, cuxos autores non son outros que o PP e o PSOE, ou o que é o mesmo, os artífices de ter situado a un terzo das familias por debaixo do albor da pobreza, mentres a malnutrición cébase con mais de dous millóns dunha indefensa poboación infantil; e ao tempo que isto acontece, no extremo oposto dispáranse os beneficios da economía especulativa.

Nun país democrático o curso da historia tan só pódese cambiar mediante un proceso electoral, e no noso caso, a sabendas que ambas as dúas formacións teñen por común denominador o mantemento dunha maraña de incompetencia, nepotismo e corrupción, e nula intencionalidade de rexeneración do sistema, os cidadáns como  directos afectados polos seus desmandos, estamos obrigados a poñer punto final a un sistema de representación cuxa imperfección deriva cara á colonización do conxunto da estrutura institucional e por extensión cara á fenda do ordenamento constitucional.

Motivo sobrado para forzar que os comicios do 2015 poñan fin a tres longas décadas de bipartidismo como colofón ao esgotado Réxime da transición, para abrir paso a unha nova situación, onde o progresismo político e as forzas emerxentes sexan as chamadas a reverter a situación, dando mais voz e participación a unha cidadanía que aparenta estar a espertar do seu letargo político, e que en definitivam, será quen electoralmente teña a última palabra e por conseguinte quen ostente o papel protagonista no cambio necesario.

Xa que logo, neste ano electoral é mais que evidente que os electores seremos testemuñas e activistas do cambio na correlación política do país, e partícipes polo tanto dunha transformación que marcará un fito histórico ao establecer un antes e un despois no facer político, onde o bipartidismo perderá definitivamente o seu papel protagonista polo acentuado desgaste do PP e a falta de solvencia do PSOE que favorecerá o ascenso do voto a favor das forzas emerxentes como Podemos, e todo, pola existencia dunha brecha sociopolítica na conciencia cívica dunha cidadanía crítica coa regresiva e antisocial crise sistémica, promovida en primeiro termo polo Goberno socialista e logo dende o goberno conservador.

Sendo obrigado para o cambio, lograr a maioría social suficiente que facilite dende a estabilidade, activar con éxito dinámicas de transformación dirixidas á creación de emprego e a súa sostibilidade, así como, á modernización e diversificación da estrutura produtiva, ao igual que ao establecemento dunha regulación económica e financeira ao servizo da sociedade; como tamén á derrogación das leis e medidas regresivas e ao rescate dos servizos públicos e os dereitos sociais.

Obxectivo, cuxa consecución pasa irremediablemente por facer do Voto a nosa ferramenta de defensa.