PODEMOS: UN CAMBIO NO FACER POLÍTICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Podemos, é a tempo presente o principal revulsivo para derrocar ao bipartidismo, e líder indiscutible, para agrupar asociado o interese político, en torno a unha segunda transición que nos conduza cara á democracia real.

A poucos días de tomar o temón da nave socialista, o novato capitán do PSOE, Pedro Sánchez, non mais soltar amarras e iniciar singradura, a escasas millas do porto de partida escóraselle a estribor, non acontecéndoselle mellor remedio para restablecer a estabilidade que cargar lastre sobre babor, iso polo menos é a dedución que despréndese da tentativa do novo ordenante do puño en rosa ao pretender arrebatar a Podemos o liderado da rexeneración democrática do país, sen entender este principiante, que non está ante un movemento de esquerdas senón ante un iniciativa cidadá que a través da participación popular de forma decidida ten posto o seu obxectivo na instauración doutra realidade democrática onde a vida digna das persoas se corresponda coa dignidade característica dun Estado renovado.

Polo tanto, dende a súa liñaxe, este personaxe debera saber que quen en vez de recoñecer e emendar os seus erros políticos empréndea acosando a un opositor que exerce en suplencia das súas obrigas e as súas carencias, escaso treito político pode percorre sen darse de fociños contra a crua realidade dos seus propios antagonismos.

Sobre todo, cando é farto sabido que a súa organización política despois de ser copartícipe da actual catástrofe social, non só deixou de ser unha alternativa de poder, senón que conxuntamente co PP converteuse nun dos maiores problemas políticos do país, sen que abonde como solución o simple acicalado de fachada dunha renovación xeracional, se como é o caso, o cambio de persoas non leva implícito actitudes de reencontro co verdadeiro ideario socialista, que en correspondencia, esixiría de partida a renuncia a seguir exercendo o papel de servente dos mercados financeiros, e dende outro prisma, articular políticas alternativas ás de carácter neoliberal do Goberno de Rajoy; pero o certo é que por cativa dependencia, para o PSOE ese cambio de rumbo e conduta resulta en se mesmo unha auténtica quimera.

É por iso que dende todo punto de vista, resulta unha ignominia política o ataque furibundo do máximo dirixente socialista cara a Podemos tachándolle de organización populista, cando o certo é que lonxe de tal condición, esta organización de novo cuño emerxe por imperativo da situación de deterioración democrática que vive o país, e como alternativa. a un bipartidismo corrupto que á par de facer oídos xordos ás demandas sociais  maniféstase incapaz de levar a termo a rexeneración que demanda un degradado sistema político, aínda cando, a través da simulación tanto o PP coma quen figura coma primeiro partido da oposición, nun exercicio de "gatopardismo" intenten engaiolar aos electores a través dunha transformación mais estética que ética, coa única finalidade de aparentar facer cambios, cando o certo é que todo segue igual e tampouco teñen a mínima intención en devolverlle a política aos cidadáns.

Ao parecer os dous partidos maioritarios que se sucederon no goberno dun triunfalista bipartidismo, ademais de non ter a dignidade suficiente para sentir o rexeitamento dos cidadáns, néganse agora a asumir que a translación sufrida na grosa liña vermella que divide as dársenas desta democracia bipolar, ademais de indicarlles ter perdido a maioría electoral, vén a desautorizalos a seguir subordinando o benestar colectivo aos intereses espurios do poder económico, e non tan só por ser o sentir do novo quórum encabezado por Podemos, senón tamén, por ser a correcta interpretación do estado de ánimo mostrado con profusión no último encontro coas urnas pola cidadanía, que suprime toda atribución a quen, remisos a recoñecer a nova orde resultante empéñanse en manter a toda ultranza a continuidade dunha representación perdida.

As cousas teñen cambiado, e só quen, como o recén desembarcado dirixente socialista non admiten o envorcamento habido na configuración política do país, son incapaces de decatarse que todo fustrigamento dende o bipartidismo contra Podemos máis que erosionar a súa solidez reforza os seus argumentos, e polo tanto, máis que afectar en negativo aos seus intereses políticos convértese no mellor dos seus incentivos, máxime, cando a evidencia  pon de manifesto que as campañas de acoso e derrubamento orquestradas dende uns partidos de escasas conviccións democráticas, son en se mesmo, o subterfuxio utilizado por quen incapaces de empregar argumentos racionais e lóxicos para saír da crise, utilizan como arma arreboladiza a mala praxe da mentira política, co perverso acompañamento duns aliados columnistas que conforman a caverna mediática.

Pero o verdadeiramente certo é, que mentres Podemos como terceira forza política en ascenso, ameace a continuidade do bipartidismo, lonxe de toda dúbida, os intereses da cidadanía seguirán cotizando en alza.

OUTRO MUNICIPALISMO É POSIBLE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Hase de tomar conciencia que a reforma electoral do PP, é un intento de secuestrar as alcaldías a través dun proceso de deterioración democrática,  que de seu encerra unha dificultade insalvable para traballar polo interese xeral e o ben común da cidadanía, e  xa que logo,  é obrigado combater con rotundidade.

Aínda non existindo un proxecto de lei ao respecto, só quen practica a controversia política de adxudicar medallas de Castelao á par de negarse a condenar os excesos do franquismo, unilateralmente e a menos dun ano das eleccións municipais, pódeselle ocorrer o disparate de seguir alimentando a barbarie de botarlle un novo pulso á democracia para alterar por propio rédito político a vixente normativa que regula o proceso electoral no ámbito local, e todo, dende a perversa oportunidade que lle brinda o feito de dispoñer de maioría absoluta nas Cortes Xerais, aínda cando tal vantaxe, ao non ser outorgada para a devandita finalidade haxa de entenderse como un proceder de pura conveniencia, utilizado ao só obxecto de burlar a expresión maioritaria dos electores, cuxo escamoteo, reviste de nulidade o seu contido dada a súa condición allea á vontade popular.

Falar polo tanto de rexeneración democrática ao referirse a semellante simulacro, cando o que en realidade pretende o PP é cambiar as regras do xogo para garantirse o maior número de alcaldías, vén a acentuar a súa acusada nostalxia do pasado e por analoxía, a súa manifesta tendencia de aproximación á "democracia orgánica" de tempos pretéritos.

Toda unha ofensiva reaccionaria que pon ao descuberto o verdadeiro ADN político de quen intenta substituír o sufraxio universal, libre, igual e directo por unha versión cada vez mais comparable coa utilizada naquelas eleccións corporativas polo terzo familiar de épocas do franquismo, e cuxa finalidade ao igual que entón, ten por único obxectivo facerse a calquera prezo co control dos concellos, como elo de enganche para asegurarse o poder omnímodo do Estado.

En tal sentido, facendo destape da realidade é obrigado confirmar que as novas regras de xogo que promove o PP á marxe dos electores, por mais excelencias publicitarias que se lle atribúan, o seu verdadeiro propósito correspóndese en exclusiva cun exercicio de absolutismo en clave partidista, que ademais de non beneficiar en nada á cidadanía tampouco vén a mellorar os niveis de calidade da nosa democracia; pois á parte de afondar na desigualdade do voto, facilita a entrada en escena da inconstitucionalidade que representa a nova modalidade da repartición de escanos de concelleiro, ao ser distribuídos de forma desigual, acorde á atípica consumación dunha maioría diverxente cos apoios obtidos nas urnas.

Pero non só é Rajoy e o seu séquito de achegados os que intentan disfrazar de normalidade este ataque frontal á democracia, senón que os representantes do sector conservador do municipalismo, sen tampouco escoitar a opinión dos seus directos electores, deixándose levar exclusivamente polos ditados do seu partido, non dubidan en facer unha defensa pechada da formulación de Reforma de Lei Electoral Municipal esbozada polos mais destacados membros do Executivo.

E  así, mentres os   candidatos designados a dedo no seo da organización conservadora, atrévense  a erixirse     en adaíles   da representatividade utilizando por interesado  argumento a necesidade de reforzar a vontade cidadá fronte aos pactos,  a  falacia dos seus postulados faise patente  cando ás costas dos electores,   optan   por darlle  continuidade ao anacronismo que  supón facer gala de demócrata  ao tempo de participar activamente  na  incongruente   elección indirecta dos deputados provinciais, onde ao parecer, si procede manter  vixente o que resulta de xeito evidente inxustificable.    

Ninguén cambia as cousas para prexudicarse, por iso que tras a proposta de Rajoy de variar o réxime electoral introducindo un sistema de representación á carta, mais que percibirse un fortalecemento da democracia a nivel local, advírtese a depreciación da representatividade institucional, como tamén unha mingua do pluralismo social e político; síntomas de involución, propios do debilitamento que en todo sistema de liberdades, xorde cando inadecuadamente, en clave partidista altérase a normativa que regula os procesos electorais, e en consecuencia a iso, propíciase que unha minoría poida exercer o goberno contra a vontade da maioría.

Á parte da dubidosa constitucionalidade que rodea a iniciativa reformista do PP sobre a elección directa de alcaldes a través da lista máis votada, o contido desta é un ataque á liña de flotación do municipalismo, por canto, a súa finalidade non responde tan só ao interese por conservar artificiosamente a súa representación hexemónica ante un mais que predicible revés electoral, senón que a súa aplicación por restritiva causará unha clara regresión ao autogoberno local, xusto cando a auténtica rexeneración dos concellos mais que adulteracións democráticas como a presente, esixe a posta en práctica de medidas que contribúan a garantir maiores cotas de democracia real, directa e participativa.                                                 

CARA AO GOLPISMO ELECTORAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só coa perda da maioría absoluta do PP nace a oportunidade de rexenerar a democracia e devolvela á cidadanía, obxectivo de inviable consecución, se a prevalencia das actuais taifas políticas segue impoñéndose á mais que necesaria unidade de actuación electoral.

Nunha democracia que se prece, un dos preceptos básicos que debe presidir o seu funcionamento, ten de ser, o feito de participar electoralmente en pé de igualdade conforme a idénticas regras e en equivalente concorrencia; garantías que para nada pódense asimilar ao ordenamento electoral vixente neste país, ao ser deliberadamente proxectado no transcurso da transición para favorecer en exclusiva a consolidación do actual modelo bipartidista e que en razón a tal propósito, o seu contido de marcado déficit democrático, foi pensado expresamente para erradicar ás minorías.

E así, se tal característica é factor dominante no contexto de todo tipo de comicios no implícito da actual Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral, no que a concellos se refire, cando van transcorridos trinta e seis anos dende as primeiras eleccións municipais, o devandito marco legal, lonxe de corrixir os seus aspectos mais restritivos, por interesado imperativo mantívose invariable a pesar de menoscabar coa súa aplicación o exercicio das liberdades políticas.

Hai temos como mostra tanxible, o escamoteo da capacidade de decisión dos cidadáns co mantemento das listas pechadas e bloqueadas, a continuidade da antítese democrática seguida para a repartición de concelleiros onde a aplicación do sistema D'Hondt imponse a todo intento de representación proporcional, ademais da perniciosa permanencia do limiar  do 5% dos votos emitidos para poder acadar representación, un límite, que non só desvirtúa o mandato electoral dun amplo sector de votantes, senón que fai que mais de tres millóns de cidadáns, por exclusión, queden fóra das institucións municipais. Factores todos eles, cuxa prorrogada vixencia  non axuda para nada a mellorar a confianza dos electores cara a uns representantes políticos que mais que promover corrección de tan inxusto sistema electoral, durante máis de tres décadas optaron por favorecerse da súa arbitraria aplicación.

De aí que agora, cando o goberno de Rajoy, nun insólito ataque de reformismo decide afrontar a toda présa unha revisión electoral para favorecer segundo di o goberno municipal, en modo ningún tan acelerada pretensión reformista pode ser considerada un acto de sinceridade, pois o certo é que as limitacións anteriores non só prevalecen no marco da súa proposta, senón que mesmo, ensanchan o alcance do seu carácter restritivo acentuando aínda mais a exclusión das minorías e facendo con iso mais notorio que nin os electores son iguais ante a lei, nin moito menos todo voto ten idéntico valor.

Por iso que tras esa mensaxe do PP expresiva de mellorar a transparencia e a calidade de goberno dos nosos municipios, á par de atribuír aos votantes un control máis directo sobre quen é o alcalde, xusto cando as sondaxes lle son totalmente desfavorables; o que verdadeiramente está a ocultar tras tanta présa e improvisación, é a súa malsá intención de cambiar unilateralmente as regras do xogo duns comicios locais a escasos meses da súa celebración, coa expresa finalidade de dificultar a formación de gobernos de coalición, para así poder regalarse a si mesmo como lista mais votada un bo puñado de alcaldías.

Polo tanto, cando a formación conservadora tira das malas artes facendo valer a maioría alcanzada nunhas eleccións xerais para conferirse prelación lexislativa a longo prazo, con tal manobra, está a manipular as regras do xogo democrático ao utilizar a vontade duns electores de onte para coartar a influencia cambiante dos votantes futuros, e deste xeito afianzar a súa permanencia no poder.

Manobra que resulta equívoco catalogar como "pucheirazo", pois a gravidade do seu alcance vai moito máis alá, por canto a verdadeira razón do cambio ten por única finalidade neutralizar o mais que seguro castigo nas urnas. E cando é o partido no poder quen ao abeiro da súa maioría parlamentaria impide o avance da competencia política optando unilateralmente por cambiar a lei, con tal actitude está a promover un acto de "golpismo electoral", que xustamente é o que vén disposto a impoñer en solitario o Partido Popular, exercendo a dualidade de árbitro e xogador ao mesmo tempo.

Ante a manifesta involución para a democracia que representa a mal chamada reforma do sistema electoral local que acuña unha dereita reaccionaria e recalcitrante, todo demócrata está obrigado a proceder en consecuencia, e para o efecto, superando cantonalismos políticos constituírse en fronte de oposición como punto de partida para a formación de candidaturas unitarias de confluencia, que por agrupación de sinerxías aborten as aspiración de quen a través de subterfuxios intenta manterse no poder sen ter a maioría social e de costas á vontade popular. 

Pois tan só dende a unidade de acción electoral lograrase frear toda regresión e blindar o futuro da democracia.

A CRISE CHÁMASE AUSTERIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A crise non terá fin sen alterar electoralmente o equilibrio do poder político, pois non poderá ser resolta por quen seguen aplicando por toda fórmula as mesmas políticas que causaron a súa xénese.

Polo visto, a tendencia a contar mentiras utilizada por Rajoy non cesa en vacacións, mais ben ao contrario, o Presidente acentúa o seu instinto en adulterar a realidade dos feitos, e así, cando o realmente noticiable  durante o período de asueto foi terse disparado a débeda publica mais alá do billón de euros, o xefe do Executivo mais que ter presente esa alarmante realidade, afánase en mitigar politicamente tan desmesurado ascenso, de modo que en vez de asumir a súa paternidade nesta hecatombe, non se lle ocorre mellor idea que contrapoñer a iso a súa arbitraria versión sobre o repunte do PIB, chegando mesmo ao límite da autosatisfacción alardeando que tal rebrote é mostra indicativa de ter feito o correcto, á vez de afirmar que a tempo presente, España converteuse na locomotora económica de Europa.

Sabido é que o o Produto Interno Bruto (PIB), é o indicador máis utilizado para avaliar a actividade económica do país, pero coñecido tamén debe ser que só cando o crecemento se sitúa entre 2.5 e 3.5%, pode un facer gala de estar á fronte dunha economía saudable, de aí que xactarse do salto pírrico do 0,6% rexistrado no segundo trimestre resulte unha improcedencia, pois por rigor analítico tal referente ademais do seu carácter exiguo e fugaz, lonxe de atribuírselle signo de optimismo ten de ser valorado nos xustos termos que recomenda a negativa tendencia do descenso das exportacións e a continua suba das importacións, que ao tratarse de dúas variables clave da súa determinación fan que o tan cacarexado PIB de Rajoy sexa mais un espellismo efémero que o inicio dun crecemento sostido, toda vez que para que así fóra, o país precisa doutros estímulos económicos adicionais dos derivados deste tipo de indicador.

Á marxe da arenga de don Mariano á cidadanía e do seu anecdotario estatístico; analizando a última freada das economías máis poderosas de Europa, o único certo ante a actual conxuntura, é que os catro longos anos transcorridos dende a posta en práctica da estrita axenda da austeridade imposta pola troika (Comisión Europea, BCE, FMI) e auspiciada por Alemaña, son expresión abondo para confirmar o estrépito dun fracaso cuxo resultado fala por se só tras a realidade dun balance diametralmente oposto ás expectativas preconizadas polos seus artífices.

Situación que esixe a urxente supresión da súa vixencia e a posta en práctica de alternativas de crecemento como única solución efectiva para saír do actual atranco, viabilizar a recuperación da Eurozona e por extensión a do noso propio país, pois seguirá sendo unha imprudencia darlle continuidade ao patrón do neoliberalismo, toda vez que non a fará mais que acentuar o risco de involución económica, ao resultar mais que visto, que a maior austeridade, maior será tamén o incremento do déficit como da débeda pública e por conseguinte maior o risco de estrangulamento da actividade económica que irremediablemente precipitará o retorno cara a unha nova recesión como lóxica consecuencia da aplicación de políticas netamente austericidas e exentas de todo estímulo económico.

Por iso cando os feitos confirman que por terceira vez consecutiva en cinco anos, a economía europea circula en dirección inversa á anunciada recuperación do 2013 e tende a unha nova entrada en recesión, resulta canto menos inaudito o dispendio de optimismo dun eufórico Rajoy, capaz de percibir vantaxes na cara mais escura da economía ao tempo de pecharse en banda á posta en práctica de alternativas de efectiva reactivación.

Un completo paradoxo que a máis de deixar ao descuberto o verdadeiro obxectivo que guía a acción política do PP, delata a súa auténtica finalidade, que non é outra, que alterar enganosamente a realidade, e dende a mentira, repetir unha nova fraude electoral a través da posta en práctica de simulacións que favorezan a capitalización do seu patrimonio electoral, aínda que iso, sexa a custa de seguir causando graves prexuízos ao interese xeral do país e a uns confiados electores.

É obrigado polo tanto poñerse en garda e tomar conciencia efectiva que a austeridade é a auténtica crise, que non a solución a ela. E dende tal percepción asumir en consecuencia que en tanto non sexamos capaces de erradicar a súa continuidade, ao ser a raíz do problema, seguiremos sufrindo a repercusión dunhas consecuencias sociais e económicas catastróficas que nos terán prostrados nun calello sen saída, sen visos de solución, que só seremos capaces de lograr, cando decidamos electoralmente abandonar a súa perniciosa disciplina para recuperar a democracia.

O cambio é posible e pódese acadar, sempre e cando sexamos capaces de despoxarnos da camisa de forza da austeridade, sendo dabondo para iso deixar sen efecto o continuísmo político e poñer o futuro en mans dun novo recrutamento de homes e mulleres dispostos a imprimir pulo e tirar cara a adiante, e totalmente conscientes que para reconstruír o país, non queda outra, que darlle a volta do revés.

FENE: A ROLDA OESTE E ASTANO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Despexada a incógnita do trazado da Rolda Oeste de Fene  que en definitiva discorrerá polo interior da factoría Astano, resulta obrigada a reordenación  espacial do estaleiro con precisión  de usos e destinos, a través da  aplicación  dunha figura de planeamento urbanístico  que faga inviable toda  actividade fabril dentro do recinto, distinta ás de carácter naval ou complementarias a estas.

A lentitude da Administración  no exercicio das súas funcións,  fai que  en ocasións,  a resolución de asuntos de xustificada urxencia  cheguen  ao momento  final da súa tramitación viciados   de extemporaneidade como consecuencia da excedida  demora na culminación do seu procedemento, sendo boa mostra de tal eventualidade   a concreción definitiva do trazado da Rolda Oeste do  Concello de Fene; un viario de circunvalación municipal que incluído no Plan Sectorial dá  Rede Viaria comarcal da Axencia Galega de Infraestruturas,  a Xunta  de Galicia, non sen tempo e a pesar da urxencia, deixou resolto  esta primavera  despois de un atrófico periplo de 12   longos anos de relaxada  tramitación.

Coa precisión  do   trazado desta infraestrutura  de gran escala,  cuxos 900 metros iniciais discorren  agora   polo interior de Astano, queda resolta a indefinición que impediu  levar a termo  esta variante urbana con anterioridade, e cuxa  execución segue mantendo carácter perentorio, non tan só en razón ao ineludible desconxestionamento do tráfico urbano dunha saturada  rede viaria supra-municipal, senón tamén e  moi especialmente, polo valor engadido que a execución de tal infraestrutura  reportará ás instalacións do estaleiro ao ver  favorecidas as súas xa excelentes condicións  cunha conexión directa coa AP-9 (Autoestrada do Atlántico), un efectivo nexo de comunicación que virá incrementar as  potencialidades deste  enclave industrial.

Pero non todas son vantaxes, pois  mais alá do propio  ancho da  traza  viaria, establécese unha zona  de servidume  cuxa  repercusión espacial no ámbito do estaleiro alcanza os 135000 m2, deixando fóra  de ordenación instalacións e edificios existentes,  á vez  de limitar futuros aproveitamentos urbanísticos de actuais zonas ociosas. Unha desmedida  afección que por operativa funcional  e necesidades expansivas  da factoría, debese  restrinxir  esa área de influencia acorde a formulacións integradoras e  de maior coherencia. 

A implantación definitiva  da Rolda Oeste de Fene a pesar das súas incuestionables vantaxes, resultará  ser unha solución   incompleta se non leva parello a optimización espacial do ámbito de Astano  como enclave naval, e todo, desde a perspectiva da racionalización  e aproveitamento da factoría con expresión concreta  dos seus  usos,  a través da  redacción   vinculante dun Plan de Ordenación e Reforma Interior, expresivo do ámbito reservado para a construción naval propiamente dita   e o destinado  no seu caso á actividade de reparacións,   e todo iso, non tan só  por garantía  de cohesión espacial,  senón tamén para evitar, que unha vez extinguido o veto do naval a  planta puidese ser destinada a actividades  distintas das establecidas na finalidade prevista.

Para ese efecto, aínda que non parece expor dúbidas  a delimitación da zona destinada á fabricación de buques e dispositivos navais, maior grao de precisión esixe a definición  da área reservada ao sector de reparacións, pois ademais da incorporación das  actuais instalacións con anexión  de espazos ociosos, é necesario  a reordenación de tránsitos interiores, introducindo na planificación o emprazamento e  construción dun terceiro dique seco  intermedio aos dous  actuais,  cuxas características superen as limitacións existentes para garantir o aloxamento no seu interior  de megabuques de última xeración tipo Post-Panamax, a fin de completar unha oferta ilimitada no mercado  de reparacións. 

Dique seco de imprescindible execución  no marco dunha situación  xeográfica privilexiada, como única solución seria e  eficaz para ampliar a oferta e poder así prestar sen excepción servizos de mantemento e reparación ao conxunto de unidades de frota de todos os tráficos marítimos  que ben recalen en instalacións portuarias da ría, ou daqueloutros que  discorran pola ruta atlántica Norte-Sur.

Actuación que aínda representando un  investimento millonario, de partida  contaría  con condicións de rendibilidade probada, tendo de engadir a iso, que   ademais de proporcionar   un incremento do mercado laboral axudaría á reactivación da economía; por iso é polo que, se a administración titular non está en posición de investir neste proxecto, ou como Goberno impídello a aplicación dalgunha  extravagante directiva europea,  entón debe dar a explotación en réxime de concesión a unha empresa apropiada que ademais  de dispor de medios económicos  para sufragar a execución da nova infraestrutura  conte coa experiencia  debida en manexar con eficiencia o desenvolvemento da actividade. 

Pero en todo caso, calquera determinación sobre o particular, forzosamente pasa  por tomar o control urbanístico do estaleiro, deixando sen efecto por inadecuada a aplicación da vixente ordenación   xenérica, máxime cando a  inexistencia dunha ordenación detallada facilita destinar  o recinto a actividades alleas ao naval, correspondendo  á corporación de Fene impor as boa praxe urbanística, a non ser que os seus membros,  opten por seguir encartándose  ás imprevisibles decisións do Executivo que ostenta  o   Partido Popular.

O SECTOR NAVAL, EN DECLIVE BIPARTIDISTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A decadencia que no último terzo de século reduciu a mínimos o outrora boiante sector naval da Ria de Ferrol, tivo o seu factor desencadeante na actitude entreguista do bipartidismo político do PP e o PSOE, que mais que apostar pola defensa dos intereses xenuínos, optaron por asumir como propios os ditados da competencia europea, contribuíndo con iso o actual desastre comarcal.

Nun ámbito político onde moito se promete e pouco se cumpre, a ninguén debe sorprender que sexa o engano quen toma carta de protagonismo, e polo tanto, que todo propósito de solución sexa en se mesmo un referente de nula credibilidade.

Complexidade que agrava toda situación, máxime, cando o referente de maquinación máis que atender a unha excepción puntual é a rutina de trinta anos dunha historia interminable que ten por principal protagonista ao conxunto do sector naval, e os peores actores da repartición adxudicados aos estaleiros da Ría de Ferrol, que tras un deseñado proceso de desmantelamento e unha vertixinosa caída de actividade, de non mediar recondución, por mais esperanza que se queira enxergar ao abeiro da inminente extinción do veto que pesa sobre o sector, veranse abocados irremediablemente ao cuarto plan de axuste sectorial cuxa repercusión poñerá en serio perigo a continuidade e o futuro de ambas as dúas factorías.

Iso será así porque a sorte xa está botada, toda vez que tal decisión foi considerada e asumida polos membros do bipartito, en aceptación consensuada por esixencia imposta a esta dualidade política polos mais influentes membros do club europeo, en contrapartida a referendar a nosa integración no marco da Unión.

Admisión, que dito sexa de paso supuxo a destrución de boa parte do tecido produtivo industrial, no contexto dun atrapallado proceso de desindustrialización, cuxa repercusión, levou implícito o cesamento paulatino da actividade de construción naval ata o seu total declive, que como consecuencia daquela desastrosa negociación, despois de mil avatares e un forzado tránsito en dirección contraria, debátese actualmente na conxuntura dunha eclipse total.

É por iso que resulta dunha insolencia sen precedentes que os directos colaboradores das limitacións impostas ao sector, a sabendas das prohibicións aceptadas no seu día, teñan a ousadía de solicitar resolución da Comisión Europea sobre a viabilidade da construción do dique flotante, cando politicamente como parte implícita eran coñecedores de antemán do carácter negativo de toda resolución sobre o particular.

Unha censurable manobra, cuxa finalidade, non foi outra que evadir responsabilidades e poder así proseguir sen consecuencias a asistida repetición do engano electoral ao que nos teñen habituados tras a ambigüidade inculpatoria de despistar a súa perversidade no soporte que propicia a distancia de Bruxelas, ou na conexa práctica das non menos repetidas cerimonias de confusión.

Con todo, no tan levado e traído asunto do dique flotante, sen demérito ningún, hase de deducir que o seu matiz de relevancia non deixa de ser unha simple anécdota en contraste coa enraizada insolvencia política dos distintos gobernos alternantes, que en suma, foron a verdadeira raíz do problema como pon de manifesto toda falta de alternativa na eventualidade de tres longas décadas de incesante deterioración do sector, que desvela así mesmo a falta de eficiencia dunha clase política que contra todo prognóstico dedicouse a validar cos seus actos os prexuízos dunha leonina lexislación comunitaria que favorable aos intereses doutros estados membros, fixeron que as crises continuadas do sector naval na bisbarra fosen causa e efecto da disfuncionalidad bipartidista, por canto, nese esquema, toda condición de alternancia mais que funcionar como unha oportunidade para o cambio, operou en exclusiva como garantía dun basto intercambio de intereses políticos e partidistas.

Por conseguinte, os que en sucesión de gobernabilidade dispuxeron de sobradas oportunidades para darlle un xiro á situación, e no transcurso da época en vez de proceder en consecuencia optaron por consumar a total deterioración da actividade, empregando medidas que ademais de non garantir a supervivencia das factorías, fixeron inviable toda posibilidade de recuperación; de aí que en correspondencia coa súa manifesta deslealdade, o desafío a formular non ten de consistir en esixirlles o que non queren asumir, senón en promover vía electoral o decaemento da súa primacía política, pois só coa erradicación do bipartidismo daranse as condicións indispensables para que faga efecto un cambio a positivo no contexto deste sector estratéxico.  

Xa que logo, toda solución aos grandes problemas do sector, pasan irremediablemente por un radical cambio de rumbo onde non ten cabida o simulacro, como tampouco, os protagonistas da historia do fracaso poden seguir exercendo como interlocutores do futuro, pois neste novo ciclo alternativo ao bipartidismo, a renovación ten de ser a clave que permita de forma eficaz emendar a actual situación de deterioración como paso previo á apertura de negociacións conducentes a corrixir as arbitrarias restricións impostas por Europa a este sector.

A XUVENTUDE NA ENCRUCILLADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Nunha sociedade na que prima a demanda do sector financeiro sobre a economía social, particularmente, os mozos como esperanza futura do país, afectados polos prexuízos dun desemprego estrutural e a total ausencia de medidas paliativas, se politicamente non se remedia, están chamados a converterse nunha "xeración perdida".

Mentres miles de mozos de acreditada cualificación, ante a falta de saída profesional non lles queda outra que tomar a equipaxe e emprender o camiño da emigración, en tanto isto acontece no país, o inaudito é, que os mais radicais teóricos do neoliberalismo ao referirse ao xeneralizado problema do desemprego xuvenil aduzan como principal explicación, que a razón do desproporcionado índice de paro neste segmento do mercado laboral obedece en exclusiva á falta de formación das persoas que están desempregadas; todo un disparate descomunal, que chega ao colmo da estupidez cando idénticos teorizantes optan por avultar a barrabasada afirmando que infinidade de postos de traballo están a quedar desertos por falta de candidatos con capacidade adecuada para afrontar a actividade.

É dicir, polo visto e a xulgar por tal parecer, a causa do elevado desemprego xuvenil obedece mais á falta de formación dos demandantes que á escaseza de oferta do mercado de traballo, que dito noutras palabras equivale a deducir que a prole dos axitadores da confusión, intenta estender a idea que neste ámbito laboral o incremento do paro é culpa exclusiva dos propios parados.

Excentricidade, que paradoxalmente diverxe no substancial con toda análise rigorosa sobre a situación real do mercado laboral, poñendo de relevo en todo caso, que o colectivo mais afectado pola crise correspóndese co sector mais xove da poboación, e que a verdadeira razón do atrapallado incremento do índice do paro repercutido, lonxe de ter a súa orixe na pretendida falta de formación, está manifestamente vinculado coa excedida diminución que se produciu no conxunto da actividade económica, que ademais da recesión, se viu prexudicialmente afectada polas políticas de austeridade aplicadas polo Goberno, cuxa nociva repercusión freou todo estímulo económico que disparou o desemprego ata cifras límite como consecuencia da absoluta falta de investimento, pois tal decisión á parte de destruír en boa medida o tecido empresarial existente, polo seu negativo efecto, tamén impediu a produción e xeración de novos postos de traballo.

Evidencia, que en modo ningún pode ser desmontada e moito menos recorrendo a formulacións afastadas de toda realidade. confirmando tal parecer o feito de saber que os mínimos postos de traballo creados no último bienio foron empregos de baixa cualificación, paradoxalmente desempeñados por mozos con mais elevado nivel que o que requirían a esixencia profesional dos traballos a realizar.

Polo tanto, cando o perfil dos mozos expatriados con probada capacitación bota un saldo de 120.000 prexudicados durante o transcurso da lexislatura do PP, non é de recibo que o Executivo conservador utilice tan contraproducente resultado para seguir oficiando a súa esperpéntica cerimonia de confusión coa malsá intención de pór en cuestión  os niveis de idoneidade do sector afectado, para así, mentres o éxodo da fuga de cerebros intensifícase, utilizar as cifras desta emigración forzada no seu propio interese político, ao subtraer aos desterrados do cómputo da poboación activa resolvendo esta impresentable realidade a través dunha virtual manipulación estatística onde enganosamente logran que a taxa de paro baixe ao 53,1%, a custa de facer desaparecer do escenario laboral á totalidade deste colectivo de proscritos.

Polo tanto, cando a situación chegou a tinguiduras dramáticas cun desemprego xuvenil marcando record, urxe afrontar o asunto cun mínimo de responsabilidade política, excluíndo para|a o efecto a utilización de xustificacións absurdas, para asumir dunha vez por sempre que as causas estruturais do desorbitado paro xuvenil non hai que buscalas na falta de formación, pois nun país cun considerable nivel de sobretitulación mais que aducir carencias formativas onde non as hai, o seu sería tirar partido das potencialidades efectivas para unha vez precisadas, poder inverter o desfasado patrón económico a través de políticas de crecemento e a restructuración do obsoleto modelo produtivo acorde ao aproveitamento e capitalización das sinerxías resultantes en prol de facilitar o desenvolvemento da actividade empresarial e con iso o emprego.

Se ante a arrepiante realidade que supón que un de cada dous mozos non teñan posto de traballo, o Executivo conservador non fai súa esa realidade e en vez de implementar ámbitos políticos propicios para o desenvolvemento da actividade empresarial e a esixida modificación do sistema produtivo, empéñase en seguir freando o crecemento e dando continuidade ás súas inactivas políticas de emprego, é mais que evidente que o paro soportado por esta xeración rexeitada polos mesmos mercados que apadriñan a austeridade, seguirá a súa tónica ascendente ata converter aos seus afectados nunha xeración perdida.

MENTEN MÁIS QUE FALAN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando da noite para a mañá veste  gobernado por unha cuadrilla de mitómanos, mais que outorgar  crenza  ás súas palabras, entra na túa obriga como  cidadán   ter control exhaustivo da situación, mantendo  a todo  efecto unha actitude  crítica ante o seu proceder e os seus feitos.

Que Rajoy e os membros do seu gabinete menten mais que falan é un todo evidente, ata o extremo de chegar cos seus embustes ao nivel da "pseudoloxía fantástica", esa síndrome propia dos que son propensos a mentir compulsivamente e fabricar falsidades complexas e sistemáticas, que a diferenza da mentira ordinaria ten a súa orixe en motivacións patolóxicas, facendo que, no seu ego interno, as súas fantasías acaben tomando rango de realidade ata chegar ao desvarío de crerllas eles mesmos.

E isto debe ser así, pois caso contrario ningún membro do Goberno nos seus cabais atreveríase a soltar o disparate de afirmar estar na liña de crear emprego estable, cando a pesar dos esforzos propagandísticos a realidade dos feitos fala en linguaxe diametralmente oposta, e así, despois dun lustro do estalido da crise mais que percibirse síntomas de reactivación, o verdadeiramente certo é que a destrución do tecido produtivo segue un ritmo imparable como poñen de manifesto as 180 empresas que cada día botan peche á súa actividade.

Negativa tendencia que a tempo presente non cabe evadir tras a recorrente xustificación da herdanza recibida, pois reivindicando a verdade, o certo é que foi Rajoy quen despois de prometer electoralmente crear emprego, agora, pasado o ecuador do seu mandato e incapaz de satisfacer o seu compromiso, intenta presentar como un éxito o que segue sendo o seu peor balance imaxinable, onde a pesar das vantaxes do compoñente estacional segue mantendo un saldo no seu haber de 1250000 postos de traballo destruídos, tendo de engadir a iso un incremento de 622000 parados como tamén os 150000 fogares máis en situación de emerxencia extrema por total carencia de ingresos, sen obviar o impoñente dato do 53,1% de paro xuvenil nin tampouco o 1100000 desempregados de longa duración.

Tendo  de concluír dicindo que non é que se crease emprego ningún, senón que a suposta mellora estatística é simple e directa consecuencia da diminución da poboación activa, que por efecto do desanimo ou motivo de emigración, reduciu o censo da (EPA) en 232.000 persoas, é dicir, que por mais optimismo que interesadamente se malgaste, tense de afirmar que durante o que vai de lexislatura o PP, non só non conseguiu crear emprego estable, senón que tense incrementado a súa destrución e acentuado a precariedade, sen que a través das súas políticas sectoriais e a bazofia de reforma laboral, se albisquen verdadeiras expectativas de reverter a situación.

Por iso mais que manterse nas súas trece, o executivo conservador debería intentar reencontrarse coa realidade e decaer no seu empeño de facer calar na cidadanía o gancho electoral de que a crise tocou á súa fin e que a recuperación xa a temos aquí, pois malia o desmedido esforzo propagandístico realizado polo Goberno de Rajoy para divulgar como éxito a súa camuflada mentira, o verdadeiro é, que a crise teñen fol para anaco e que non haberá mellora ningunha na economía do país, polo menos, mentres subsista a obstinación de intentar saír desta aplicando por toda solución drásticas medidas de axuste ligadas a políticas de radical austeridade, toda vez que dando continuidade a tal cuestionada conxugación de factores mais que alcanzar solución ningunha, fatalmente, prorrogarase a continuidade no ámbito da recesión.

De aí que substituír a carencia de resultados reais en materia de xeración de emprego pola estratexia mediática de publicitar paliativamente "titulares - trampa" de economía positiva, haberá de percibirse como unha actitude de clara manipulación ao delatar tal conduta unha actitude de perversa intencionalidade tendente a seguir terxiversando a realidade dende a propia mitomanía política, que ao mesmo tempo revela unha conduta de total indiferenza coa situación, mentres o futuro dos demandantes de emprego vaise polo sumidoiro.

Cando é farto sabido que todo proceso de crecemento conta co acompañamento do emprego ao igual que a situación de recesión leva implícita a suba do paro, resulta imposible de asumir os augurios dos profetas da recuperación no seu intento de facernos tragar coa teoría do "emprego sen crecemento", por tratarse dun suposto enfrontado coa crua realidade dunha secuencia interminable de EREs e peches de empresas, que día a día sen parar, precipitan a miles de persoas a seguir incrementando o drama do paro, e mentres a realidade dos feitos se siga expresando con tan dramatismo non cabe outorgar fiabilidade ningunha para coas cifras e previsións achegadas polo Goberno da Nación, pois ademais de ser unha falsificación sen paliativos, é a maquillaxe de aparencia electoral para falsear a realidade e facer crer aos electores que os malos tempos xa son parte do pasado. 

E dicir, a tarxeta de presentación dos que viven instalados no engano e a mentira.

COMBATER CON DESTREZA AO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Despois de frustrar a confianza dos electores e ter  levado ao país a unha situación extrema, por pura lóxica, non teñen de  ser os membros do bipartidismo   os interesados en devolverlle a democracia aos seus lexítimos propietarios.

Mal vai o país cando as desvergonzas convertéronse no referente por excelencia do facer político, sendo suficiente para acreditar tal afirmación, dedicar tan só un mínimo de atención ás prácticas dos "profesionais" da cousa pública, para poder comprobar con que desenvoltura son capaces de disfrazar a realidade, ata alcanzar a dicotomía de acumular un historial de fracasos, e á vez, atribuírse ante o electorado habilidades innatas para arranxar en dúas patadas todos os problemas habidos e por chegar.

De aí que deixando á marxe puntuais excepcións, que "habelas hailas", cabe manifestar sen risco a equívoco, que os membros deste gremio de verborrea irrefreable, ademais dun expoñente de negación son uns completos atorrantes, uns subordinados que instalados na súa conxénita falsidade non son quen de asumir o feito de non ter nin capacidade nin solución de nada, como tampouco, aceptar que polos seus repetidos embustes e adulteracións da realidade botaron a perder coa súa escasa reputación, ata dexenerar na total perda da confianza cidadá e o imparable descenso da súa minguada credibilidade electoral.

Por iso, cando tras trinta e cinco anos de quebranto político chegaron a converter a democracia na primeira vítima da desigualdade; ante semellante deriva, é de todo punto inaceptable proseguir coa condescendencia de outorgar a estes irresponsables outra nova oportunidade; pois resulta unha insensatez persistir no empeño de manter a confianza nos artífices do declive que estamos a sufrir, máxime cando é de sobras coñecida a súa notoria ineptitude ao igual que a súa carencia executiva para afrontar con rigor a obrigada rexeneración que demanda a saúde democrática do país.

Chegamos a unha situación límite onde a política deixou de ter poder e o poder carece de control político, e ante esta tesitura, non queda outra que mudar o degradado ecosistema de representación liquidando a continuidade do bipartidismo arbitrario, que en se mesmo, é o maior dos males do actual modelo e a cara oposta á democracia representativa, como así o avala a permanente implicación do PP e PSOE na coalición de elites económicas e sociais que dende a Transición dominou ao seu antollo os destinos do noso país, sendo esa conxunción de cuño oligárquico o factor determinante da coincidencia extrema entre as políticas económicas deste dueto partidista, como tamén o fundamento que referenda a alternancia de goberno que con temporalidade intermitente asumen ambas as dúas siglas.

De aí que a reconstrución do espazo público democrático, en todo momento, ten de pasar por asumir que a democracia sexa unha aposta radical pola igualdade, que nunca a reserva preferente de elites podentes, e só poñendo en práctica este precepto seremos capaces de frear a vixente tendencia cara ao crecemento da disparidade, que vén impoñendo o goberno da oligarquía económica tras o parapeto da pantalla política do bipartidismo; pois só devolvendo á democracia o seu principal signo de identidade poderemos contar coa representación dunha clase política renovada capaz de falar en idéntica linguaxe que a xente, e en consecuencia disposta para resolver os problemas reais do conxunto da cidadanía.

Agora que as circunstancias económicas baixaron a carteleira do vodevil da fantasía, botando por terra a solvencia dunha falsa democracia que por mais publicidade enganosa que se lle queira adxudicar o estrepitoso do seu fracaso fala por se mesmo, ao non satisfacer no mais mínimo a protección das garantías fundamentais nin asegurar para nada o benestar colectivo; ante esta situación tan desigual, e despois de contemplar tan sinistro balance, só a quen milita na estupidez pódeselle ocorrer a desafortunada idea de seguir prestando apoio electoral aos activistas da clase política culpable do actual desastre, sen darlle unha oportunidade á rexeneración participada por xente de refresco no poder, máis íntegra, cualificada, ecuánime e de probada honestidade.

Con todo, non debemos esquecer que aínda sendo notorio o derrubamento do bipartidismo, a súa reacción neutralizadora non se fará esperar polo seu empeño en proseguir alternándose no poder, e só dende a conformación dun suxeito político alternativo ao neoliberalismo, estarase en condicións de conseguir unha maioría suficiente para gobernar, quórum, cuxa consecución pasa forzosamente pola unidade política a través dunha Fronte Popular como única solución para poder alcanzar esa maioría electoral, e con iso, iniciar un Proceso Constituínte a través do que decidir o modelo de Estado e as regras democráticas sobre as que construír o noso futuro.

Pero sen levar a termo a referida unidade de acción, sen a conformación dun bloque político - social de transformación da sociedade, independentemente,  o mais vantaxoso resultado electoral que se acade  seguirá a ser   osíxeno para o bipartidismo.

UNHA REXENERACIÓN SIMULADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Resulta inadmisible toda  formulación  de rexeneración democrática  que non veña precedida  da erradicación de todo  síntoma  de dexeneración  política, e nesta relación de reciprocidade,  ten o PP o infranqueable impedimento da súa propia corrupción.

Dende o inicio da crise, os cidadáns que esporadicamente botáronse á rúa denunciando a dexeneración do sistema, na súa gran maioría, fixérono entoando voz en berro, o lema, "chámano democracia e non o é"; slogan, que por mais esaxerado que puidese parecer, a realidade dos feitos puxo de manifesto a contundencia da súa veracidade, pois aínda resultando esaxerado dicir que vivimos nunha ditadura, non é menos certo, que nun país que se esmera en outorgar protección aos enganadores en detrimento dos seus damnificados, nese estado de cousas, cun poder político secuestrado e pregado aos intereses económicos das elites financeiras, iso que dan en chamar democracia é de todo punto unha completa falacia, aínda cando, por puro formalismo a cidadanía poida exercer seu dereito electoral.

O certo é que o actual estado de degradación democrática, lonxe de adecuarse aos postulados que interesados analistas circunscriben ao derrubamento da bonanza económica, o feito innegable é que a súa orixe vai moito mais alá, tanto, que en axeitada temporalidade, para dar coas súas causas, teremos  de remitirnos ao contexto doutro tempo político en estrita coincidencia coa transición, pois foi nese momento histórico cando sen mediar cambios no esencial, a través de maquillados retoques de aparencia, os partidos políticos alleos ao réxime, en contrapartida á súa legalización optaron por desbotar a ruptura sen establecer maiores esixencias, sendo así como a oligarquía do franquismo sen cambiar de identidade seguiu a exercer  idéntica función despois daquela perniciosa metamorfose.

Foron aqueles feitos os que frustraron de partida a viabilidade dunha democracia que puido ser e non foi, por canto, tanto a incorrección do modelo de transición aplicado coma as súas circunstancias derivadas, situaron toda hipótese democrática en permanente risco involutivo, ao ser os mesmos oligarcas de sempre quen seguiron mantendo o pleno poder do aparato do Estado, que en todo momento foi superior á comparativamente insignificante influencia exercida polo executivo político de correspondencia.

É dicir, que á marxe de prácticas de fantasía ou ilusionismo, o certo é que o poder real dista de ser o político, e así, os distintos gobernos do bipartidismo lonxe de exercer categoría ningunha de mandato, dedicáronse a cumprir exclusivamente como subordinados daquela  oligarquía económica que sostivera ao franquismo, que en síntese, foi e segue a ser o verdadeiro poder real do noso país.

Atendendo a esa mais que evidente conduta de submisión, resulta sorprendente o recente alarde de sublevación contestataria proclamado por un descoñecido Rajoy, quen, aproveitando unha orquestrada campaña de imaxe, para sorpresa de propios e estraños, erixido en adaíl do contrasentido, non reparou o mais mínimo en ofertar medidas de rexeneración democrática, delatando con iso ademais dun alto grao de descaro, inobservancia plena ao mínimo código de conduta, pois ademais da cesión ante a presión dos mercados financeiros, é de todo punto sabido a súa implicación como máximo dirixente do PP no mais soado escándalo de corrupción, e ambos os dous aspectos no seu conxunto poñen de manifesto o trasfondo electoralista que esconde a súa cacarexada oferta rexenerativa.

O que intencionadamente despista o presidente Rajoy, é que todo suposto de rexeneración democrática leva implícito un recoñecemento de dexeneración política, pero ao parecer, entrar a afondar nese aspecto é algo que non interesa nin preocupa o mais mínimo ao entender que non é ese o obxecto do debate, e ao respecto, para despexar toda incógnitas ten de precisar que o goberno do Partido Popular coa súa cabeza visible á fronte, formalmente non pretende rexeneración ningunha, senón retroceder a formas políticas do pasado, e cando isto acontece, mais que estar a asistir ao restablecemento dunha verdadeira orde democrática, clandestinamente, estase a promover a estabilidade da corrupción en todas as súas formas posibles.

Por iso, aínda que se empeñen en manifestar que non hai electoralismo na súa formulación, o certo é, que a finalidade desta estratexia rexenerativa non é para nada unha reconsideración de postulados políticos, senón unha nova argucia electoral, unha manobra, cuxa única finalidade é frear os malos augurios que lles depara o ecosistema político, ao reafirmar o cada vez mais evidente final do bipartidismo. Pero equivócanse de plano ao pensar que con actitudes testemuñais como a redución do número de aforados, a diminución de representación parlamentaria ou o cambio de modalidade na elección dos alcaldes, teñen o tema resolto; pois a esixencia é outra e diametralmente distinta, e pasa esencialmente polo restablecemento e afondamento da democracia que se dexenerou, limpando as institucións do Estado de corrupción para que sexa a decencia un valor presente ao inicio do mais que obrigado Proceso Constituínte. 

E mentres iso non aconteza, é de todo punto evidente que a degradación política manterá o seu ritmo ascendente.

AFÓRAME OUTRA VEZ

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Toda medida que implique infracción do principio de igualdade debe resultar inapropiada nun Estado de Dereito, e por iso, o privilexio de aforamento ten de erradicarse sen excepción, pois á parte dunha aberración democrática é unha insensatez xurídica.

Escoitar o propagado desatino que todos somos iguais ante a lei, mentres resulta público e notorio que máis de 10000 personaxes da distinguida elite social, incluídos a prole parlamentaria, gozan de privilexios procesuais e penais vía aforamento; fai que dar oídos a tal afirmación, ademais de supoñer unha ironía, sexa unha tomadura de pelo inadecuada dun país democrático e mais acorde á adulteración pretérita do Spain is different; analoxía, que por apropiada vén a trasladar a escasa fiabilidade que debe outorgárselle, a quen, para amparar os seus privilexios a través de artificios, empéñanse en desfigurar a realidade ante a cidadanía, cando é farto sabido que a coñecida afirmación de igualdade ante a lei é unha mera formalidade coloquial tan repetida como falsa, de aí a necesidade de discernir entre a verdade e a retórica.

Esa prevalencia outorgada á cúpula dominante do país, aínda sendo agora cando salta á palestra como consecuencia do proceso de reaforamento concedido vía expresa ao ex rei tras deixar o seu real cargo, o certo é, que tal prerrogativa foi instaurada no seu día de forma deliberada por parte dos constituíntes, coa expresa finalidade de variar as regras de competencia xudicial en favor dese corpo social selectivo participado pola "aristrocracia" dos tres poderes clásicos (lexislativo, executivo, e xudicial), para chegado o caso, lonxe de quedar sometidos á pauta que rexe para o resto dos cidadáns vía xulgados de instrución, reservarlles o dereito distintivo de ser procesados e xulgados por determinados tribunais expresamente sinalados, é dicir, outro lastre mais da transición, ou o que é o mesmo, o mantemento en equivalencia dos distingos daquela España do franquismo.

Quizais por non ser dado a tragar con rodas de muíño, tampouco son conforme en consentir o interese dalgúns por perturbar o principio de igualdade sen xustificación motivada, non podendo asumir polo tanto, que as normas procesuais que en boa lóxica son establecidas como directivas de aplicación para esclarecer a verdade con plenas garantías, teñan que ser alteradas para satisfacer vantaxes específicas das castas do poder, toda vez que nunha democracia formal e realmente representativa, en boa lóxica ha de rexer o principio de homoxeneidade, e iso só será así, cando se asuma por irrenunciable que a verdade xurídica non pode ter carácter parcial nin versión diferenciada entre ámbitos cidadáns, e só dende esa percepción entenderase o aforamento como un privilexio excluínte que mingua garantías e dereitos ao resto da maioría desaforada.

Actualmente a deterioración vai in crescendo, ao poder comprobar como os aforados son un espécime exclusiva do noso hábitat, unha pandemia xenuína restrinxida ao marco territorial do solo patrio, unha singularidade, que converte o tan levado privilexio de aforamento nun precepto de excepción no resto do ámbito europeo, ata o extremo que a devandita práctica toma marchamo de exclusividade española; resultando de todo punto paradoxal que a consolidación dese monopolio de salvagarda de capitostes, se efectúa a libre determinación do país outorgante, sen que neste caso, medien esixencias restritivas como os recortes impostos a outros dereitos sociais polas directivas  da Unión.

Con todo, o que resulta extremadamente curioso é a dualidade de liderado que ostenta o noso país no ámbito da UE, e así, ao tempo de encabezar con notoriedade o ranking relativo ao multitudinario aforamento, tamén o capitaneamos no que respecta á corrupción política, esa estendida patoloxía en fase de empeoramento incesante e que pola blindaxe que representa esa desmesurada activación de aforamentos e a repercusión das excepcionalidades xurídicas de acompañamento, cada día faise mais difícil combater.

Ao fío do exposto, é mais que evidente que a clase que domina a maioría política, dende o inicio da transición dedicouse a utilizar a institución lexislativa coa finalidade de establecer un status favorable ás súas proteccións, e diferenciado polo tanto, do interese xeral do resto dos cidadáns, facéndose patente a través da estridencia política, a súa arbitrariedade e desvío de poder, cuxo resultado final resúmese, na violación do principio democrático fundamental de igualdade ante a lei, como tamén en subverter a separación de poderes, supeditando ao Poder Lexislativo e ao Poder xudicial, por parte do Poder Executivo.

De aí que a estas alturas non caiban medias tintas e que a única solución ao problema pase pola absoluta anulación das vantaxes outorgadas, que forzosamente, ten de conducir á supresión ao completo de toda condición de aforamento, como punto de partida, para substituír o sistema político establecido por outra forma de facer política, onde sexa a protección ao cidadán a que elimine as dispensas da casta dominante.