A SÚA SEÑORÍA, O PRESIDENTE.

PUBLICADO 02/06/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; GlobediaO actual comportamento do Presidente, difire  dos compromisos que contraera cos electores, é dicir,  as actuais políticas  de Rajoy,  ademais  de insolidarias, inxustas, nocivas  e  ineficaces, están sustentadas  na mentira.

Miúdo exemplar temos á fronte do executivo do Estado...!. Esta é a exclamación que razoablemente procede, unha vez realizado o balance de resultados   dos  cen  días de graza  que deben outorgárselle a calquera  cargo político desde a súa toma de posesión.

Se o desprestixio era unha característica definitoria da clase política, coa chegada de Rajoy á Moncloa, as cousas máis que cambiar a positivo agravaron o seu negativismo.

Conclusión nada tendenciosa, pois iso é o que se deduce do contido  dos últimos datos do  barómetro do CIS, que disparan  o receo cidadán cara aos políticos e as súas organizacións, probando a complexidade  da encrucillada na  que está sumido o sistema de representación política,  e á súa vez ,  a desvalorización crecente  que padecen na actualidade os políticos,  ao ter permutado a súa  función  dinamizadora de tempos pretéritos pola dinámica do rumbo oposto,  onde a defensa do interese xeral  queda relegado  a un plano accesorio en vantaxe de intereses dolosos.

Polo xeral cada político establece unha estratexia para alcanzar o poder, e esa habilidade non ten censura algunha se a meta que se persegue  é obtida a través de medios  lexítimos; pero neste  caso, ao actual presidente do goberno,  hai que censurarlle a súa deficiente destreza, pois cando  a vitoria   no  plebiscito anticipado  do 20N, por lóxica terminante  era un feito incontestable, comprometeu a  prudencia  que outorga o silencio pola desconfianza que xera a mentira. Proba diso, é o feito que as súas prometidas  alternativas á crise,  tan só foron un brinde ao sol, unha infame estrataxema  co único obxectivo de alcanzar  o poder.

A imparable  destrución do tecido empresarial, sumado ao ritmo crecente do desemprego, é concluínte do nefasto modelo económico polo que se inclina  o actual goberno, consistente en primar  a redución do déficit á conta de recortar a economía produtiva, coa  atrocidade engadida  de incrementar aínda máis o desorbitado índice de paro. Perigosa deriva  que pon de manifesto a inexistencia de solucións concretas, co agravante  que o actual comportamento do Presidente, difire  dos compromisos que contraera cos electores, é dicir,  as actuais políticas  de Rajoy,  ademais  de insolidarias, inxustas, nocivas  e  ineficaces, están sustentadas  na mentira, e así, a pesar de ter  manifestado de forma reiterada    que sempre diría a verdade aos cidadáns, a súa actual conduta, subtrae toda confianza e  pon de manifesto a súa  condición de insolvente.  

En tan curto espazo de tempo, o balance da súa xestión á fronte do executivo é patético, habendo de engadir a iso  que  cando se ondea a mentira por bandeira, a perda de credibilidade resulta  un todo manifesto. Así, a totalidade dos  problemas  crave   para canalizar a reactivación seguen  atrancados, ou o que é peor, agraváronse en razón  á aplicación  de  fracasadas políticas.

O crédito ás PEMES segue sen fluír , e mentres isto ocorre, o diñeiro inxectado á banca esta sendo  utilizado en exclusiva  para facer vantaxosos negocios nos mercados de débeda, chegando o escándalo, ao comprobar, que mentres uns  teñen de soportar  unha excedida presión impositiva , aos estafadores de oficio,defraudadores profesionais,   aplícaselles o beneficio da amnistía fiscal,  todo un exemplo contrario do que en boa lóxica  debese presidir un  eficiente  exercicio de goberno.   

Na actual conxuntura a situación agrávase, e aínda por riba, á complexidade  económica, hai de engadir o lastre que representa a clase política, resultando por tanto que  ao  déficit de recursos   teremos  de asociar a deficiente xestión dos representantes  institucionais.

Pero con todo, o colmo do cinismo, o destape da desvergoña queda ao descuberto cando despois da súa frase  categórica, afirmando , "non penso dar un só euro de diñeiro público á banca", ao primeiro de vez, cando se desata a hecatombe de Bankia,  dá cancha ao  seu espírito de contradición facendo unha vez máis  gala de todo  o contrario.

Quen non acudira a inxectar liquidez para frear a caída en cadea das empresas do país, agora,non pon reparo algún en acudir en auxilio do   sector financeiro a través dunha traumática operación en rescate dunha entidade infectada pola lixeireza do seu equipo xestor.  Claro que igual se nos faría mais alcanzable entender tan  incoherente  decisión, ao comprobar que medio PP esta colocado nesa entidade, pois ademais do excluído Rodrigo Rato, temos ao ex ministro Anxo Acebes, María Zaplana, filla do ex ministro Zaplana,  Claudio Aguirre, primo  da presidenta da comunidade de Madrid, exigua parte dunha lista interminable. Todo un expoñente do "nepotismo enfermizo" que define a razón de ser  do partido conservador.

Definitivamente, Rajoy poderá afrontar a xestión dun rexistro da propiedade,  pero  é obvio,  que  a  presidencia do goberno váiselle fóra de talla.

DE XESTOSO A REIKIAVIK

PUBLICADO 26/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Habería que responsabilizar  directamente  dos  prexuízos aos suxeitos causantes, pois contrariamente ao que agora téntase vender, non todos somos culpables.

Días pasados saíu á palestra nacional unha  noticia, que por única, resultou ser impactante. O seu  protagonista, un sacerdote galego titular  da parroquia de Xestoso no municipio de Monfero, e polo seu contido, o exercicio das súas  funcións de apostolado,   máis que  ampararse no oficialismo da  encíclica vaticana, semella acollerse aos    fundamentos que conducen a     a Teoloxía da Liberación.

Así, nunha pastoral ponderada de marcado  corte crítico, o párroco en cuestión, atendendo  ao  indecente contexto dunha realidade  socio-económica que afecta  en maior medida  aos grupos sociais expostos a alto risco, non dubidou en arremeter contra os políticos responsables da situación,  adxudicándolles ao efecto, a condición de falsos católicos, por prodigar a vulneración dos dereitos esenciais  do cada vez mais nutrido  colectivo  de relegados  sociais.

Igualmente o oficiante, non esqueceu reservar no seu sermón, un espazo para os  banqueiros como referentes do poder financeiro, non dubidando en tacharlles de usureiros    que  propagan a inxustiza, para ao final concluír pedindo a excomunión para uns e outros.

Eu, contrario ao clericalismo, e por tanto,  oposto á intervención das institucións relixiosas nos asuntos de corte político-financeiro,  hei recoñecer  que sorprendeume a  elocuencia e fervor  do predicador, e seu singular método de repartir excomunions a torto e a dereito. Pero o que non alcanzo a saber,  é, se o crítico   clérigo, na súa acesa  condena contra as esferas de poder, incluía no paquete,  aos  afíns ao seu propio gremio, pois é de sobras coñecido  que ao redor da idea de Deus, téñense constituído auténticos holdings, bancos, etc., que obviamente non son alleos en responsabilidade  ao resto da trama  financeira que forxou a actual crise coa  anuencia do poder político.

En todo caso, aos supostos afectados,  cuxa única doutrina  é a  avaricia desmedida  pola acumulación de riqueza sen respecto a código de conduta que impida satisfacer ese afán  de opulencia,  é fantasía  pura e delirante, tentar frear os seus excesos  cunha  ameaza de excomunión, que devandito sexa de paso tenlles totalmente  sen coidado.

Máis que simulacros de excomunión, os colectivos  responsables, debesen ser suxeitos dunha  "islandización", que é a única  fórmula e primeiro paso   consecuente  de afrontar a crise de forma severa.

Ao efecto habería que responsabilizar  directamente  dos  prexuízos aos suxeitos causantes, pois contrariamente ao que agora téntase vender, non todos somos culpables. Por iso a solución ao problema de ningunha maneira pode pasar pola socialización da débeda, facendo pagar   a xustos por pecadores.

Tomando  razón da situación, debésemos  saber que desde que se produciu a bancarrota dos bancos de investimento estadounidenses como o Lehman Brothers de Luís de Guindos; aldrabada do xermolo da crise. Os distintos gobernos europeos  destinaron ao rescate das súas respectivas entidades financeiras, a friorenta, de 5 billóns de euros, e tan disparatada contía, tivo como argumento fundamental a absurda xustificación , que tal determinación, era o mal menor  ou o único método de impedir un colapso económico de maiores proporcións.

Basear as insólitas axudas ao corrompido sector financeiro, no pretexto que representa afirmar que a caída dos mercados  agravaría a dimensión da crise, tan só, pode ter a súa autoría na rara habilidade  dos membros dunha clase política  supeditada ás determinacións do propio poder financeiro,  cuxo perfil resulta ser a nota dominante da maioría dos representantes institucionais dos países que agrupadamente conforman, a  nunca mellor denominada Europa dos mercaderes.

Pero antes de decidirnos a ocultar  a nosa miseria baixo  a túnica da  inxustiza, debésemos botar man do contraste reflexivo, para   resolver, que existen  outras propostas capaces de pór  remedio á  crise, sen ter que asumir como propia  unha débeda da que non somos responsables.

Nada mas acertado que  tomar rumbo a Islandia,   conscientes de que cada pau ten de  aguantar a súa vela, e alí, veremos a uns cidadáns, negando asumir como propia a temeridade dunhas entidades financeiras, e aos responsables da bancarrota,  respondendo patrimonialmente e xudicialmente  dos seus delitos.

No entanto, aquí, onde se mantén o benestar dos culpables á conta de sumir no drama social  aos inocentes, sen previa  "islandización", pouco efecto fará, a  tan  predicada excomunión.

ESPAÑA, CAPITAL BERLÍN

PUBLICADO 19/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

  Non   sairemos do conflito  mantendo  a   inadmisible  decisión   de  tomar  como  propias as políticas impostas por quen goza dunha   realidade  socio económica, que  por positiva, difire no substancial  da limitación da nosa posición específica.

Cando nun estado,  o  poder executivo é desempeñado por un equipo de goberno   cuxas  decisións por desacertadas  e incoherentes, son indicativas da súa incapacidade para o desenvolvemento das funcións atribuíbles ao cargo, entón  nese  país, ademais de estar en situación de alto risco dirixente,  é evidente que os electores,  ou ben foron suxeitos dunha fraude electoral, ou equivocaron a orientación política do voto. En calquera caso, a realidade dos feitos, viría demostrar  que  até a grandeza  democrática  ten o seu lado   imperfecto.

O  resultado desa imperfección,   chega  ao rodo español  cada venres despois do consello de ministros, cando a portavoz Sáenz de Santamaría, ponnos ao corrente das últimas medidas acordadas polo  executivo como solución  á crise económica que nos  comprime, e cuxos contidos, demostran ser a solución de nada. 

Iso é así, por canto, tras uns meses de goberno e unha desenfreada e obsesiva onda de recortes para cumprir os obxectivos do déficit, os efectos paliativos  de tan arriscada política arroxan un balance  negativo, peor se cadra, que o dos seus predecesores no cargo.

A xulgar polos feitos, agora a crise parece tomar unha prórroga de temporalidade ilimitada,  ante o agravante  da  contracción do mercado interno e a diminución  das  exportacións; factores que sumados á consumación dos  peores presaxios que puidesen aventurarse sobre a presión especulativa dos mercados e á caída do 0,4% do PIB, supuxeron que España tecnicamente entrase en recesión.

Pero a pesar de todo, os asiduos  da Moncloa parecen non querer asumir  que non  sairemos do conflito mantendo  a  inadmisible decisión  de tomar como propias as políticas impostas por quen goza dunha   realidade  socio económica, que  por positiva, difire no substancial  da limitación da nosa posición específica.

Pensar que á emperatriz Merkel preocúpalle o máis mínimo a saúde  económica de España, é igual que pensar que a prima  de risco  non é un sobreprezo da  compra de débeda,  senón unha  parenta que temos en Alemaña.. 

Moi ao contrario, as nosas políticas de reactivación teñen de orientarse por flexibilizar na temporalidade a amortización da débeda  a fin de dispor dos medios e prazos necesarios  para afrontar o obxectivo preferente,  que necesariamente, pasa  pola potenciación e fortalecemento do tecido  produtivo, a través da creación  e    recuperación de actividades  empresariais e o ascenso da  taxa   de emprego.  Aspectos motores para   pór en marcha a dinamización da actividade económica coa alza inducida do   Produto Interior Bruto do país.

Cabe referir ás portas dun  semestre  de goberno conservador, que á marxe da adversa reforma laboral, o  executivo do PP,  non tomou unha soa medida, centrada en reequilibrar  os sectores produtivos para recuperar  e dinamizar a actividade empresarial, como tampouco, estableceu  alternativa algunha  para activar o  emprego, e todo iso,  a pesar que a última enquisa de poboación activa, sitúa ao paro en 5.639.500 afectados, é dicir , a taxa máis alta de Europa co 24,44%, do mesmo xeito que o é  o paro xuvenil, que alcanza o 51%.  Tendo de engadirse a iso, o peche  de 178500 empresas e comercios,  como igualmente  o incremento dos ERE nun 54,8%. Este é o outro hándicap, caracterizado por unha constante de quebras empresariais e máis desemprego, que veñen contraer aínda mais a decaída estrutura produtiva.

Pensar  que o dilema entre crecemento e déficit non ten sentido,  é decidir liquidar a crise esperando que obre o milagre e fornezan efecto  as políticas impostas pola chanceler alemá, e referendadas incomprensiblemente  polo presidente Rajoy.

Maiormente cando tal criterio é rexeitado  pola propia oposición do país saxón, que razoablemente,  condiciona o seu apoio ao pacto fiscal, á inclusión complementaria dun  imposto ás transaccións financeiras e un programa de crecemento e emprego.

Tan só a un presidente de goberno curto de luces, ocórreselle, axustarse a realidades alleas e comportarse  como o   subordinado  cónsul  dun protectorado xermánico, despistando o  feito,  que foi a  intransixencia da metrópole quen  impuxo a súa arrogante xerarquía, evitando  que o Banco Central Europeo,  puidese financiar  directamente aos estados, práctica  que amparou os excesos dos mercados especulativos, que en sínteses, foi o verdadeiro factor desencadeante da actual crise do euro.

Mentres se manteña  a servidume  foránea con renuncia ao propio foro; mentres non sexa o cárcere a única disuasión aos delitos financeiros,  o  goberno do  PP logrará sen dúbida  arruinar o país,   pero o que non conseguirá,  será   resolver a crise económica,  por máis que  a nova capital de España sexa Berlín.

BASTARDÍA DE EUROPA

PUBLICADO 12/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker.

En países con realidades económicas heteroxéneas  é impropio  manter unha unidade monetaria, se esta, non vén acompañada da fusión política e a uniformidade compensada da súa estrutura produtiva. 

Lamentablemente, todo o contrario do que ocorre na UE,  sendo aí  onde radica a orixe  e a causa  desta  crise sistémica que padecemos, pois a atípica alianza de veciñanza, é un artificialismo que  tan só favorece  a potencialidade  dos países  mais podentes,  xerando  a  inestabilidade e o receso nos  membros  societarios  peor situados,  ao acentuar a súa carestía e convertelos en fácil presa da voracidade dos mercados especulativos, quen son  dados a cazar elixindo as presas mais débiles en safaris onde  as  manadas  andan  dispersas.

Posiblemente, por esa complexidade intrínseca  que acompaña o  desenvolvemento da  actividade  financeira, os cidadáns do montón, non alcanzan  percibir   a disfuncionalidade  real  do noso  sistema  monetario,  e por riba, tampouco, esa maioría social é capaz  de entender  por que unha crise económica de impacto global,  na  eurozona,  tomou formato  de sucesión para converterse   nunha estacionada  crise do euro.

Se tomásemos coñecemento  de causa sobre esta crise extensiva, facilmente  saberiamos  descifrar  o porque dos seus demoledores efectos. Para entendernos,  Europa, pola súa desacertada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa gobernanza,  da noite para a mañá, converteu a casa común dunha comunidade  económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a  xogada ao EuroPocker, alentada por uns    tahúres que impoñen os negocios  especulativos  como oficialidade protagonista, en detrimento  do incuestionable afianzamento produtivo que debese ser a directiva de referencia.   

  A estrutura orgánica e de funcionamento do Banco Central Europeo  (BCE) resulta aleccionadora,  pero non como referente edificante,    senón como exemplo negativo, que  aínda así, é educativo en sentido expresivo do que se debese  corrixir,  que resulta ser case todo.  

De orixe habemos de ter presente , que esta macro  entidade financeira con sede  en Frankfurt,   tivo a súa  orixe na propia  formulación da moeda única,  e a súa capitalización  realizouse integramente  con diñeiro público, achegado polos países membros, en razón a participacións nominais desembolsadas por cada un  dos estados en atención   á potencialidade  do  PIB respectivo.

No entanto, para tomar razón debida da súa composición, cabe  constatar,  que os países adheridos ao euro achegaron un cómputo do 70% do capital social, mentres que  o 30% restante, foi  afrontado no seu conxunto polo resto  das nacións membro. En todo caso, o que debe que dar meridianamente claro,  é, que a razón e o espírito da súa instauración non atendía  a razón distinta que manter a solidez  da moeda única.   

De calquera modo as  contradicións non se fixeron esperar,  e a pesar do carácter totalmente público dos 10,6 mil  millóns de capitalización    do   banco central dos Estados da zona euro,  e aínda cando, o seu  obxectivo era manter a cohesión  e a estabilidade económica da Unión, parecendo incrible, a realidade da súa política  tomou unha deriva inaudita, ao favorecer escandalosamente  á  banca privada europea, por canto,   impulsouse ao seu favor  a barra libre   do crédito brando a un interese do 1%, para que, eles , prestáseno despois   do 5 ao 7% aos gobernos dos países, que paradoxalmente  resultaban ser  os donos do diñeiro. 

Claro que semellante diferencial foi patrón de asfixia aplicable  aos  países periféricos, non así,   se  a operadora de mercados  fóra   Alemaña, por canto, neste caso , os bancos só lle cobrarían  un 3%.

De xeito evidente, isto é intolerable, pois tras esta regalía,  tras ese malgaste de diñeiro público en vantaxe  exclusiva  da banca privada, retoma actualidade aquela reforma  express da Constitución na que se impuxo   priorizar o pago da débeda por encima de gastos sociais, e as  consecuencias  de acompañamento  tradúcense nas excedidas  medidas de austeridade e desproporcionados recortes, cuxa aplicación non tería razón de ser   nin fundamento debido  se o Banco Central  Europeo tomase sentido  de xestión e racionalidade dos seus actos. 

Chegado a este  dilema, se non se reconduce a situación de forma debida, propiciando á vez  o equilibrio entre  as políticas de crecemento, e  a disciplina fiscal,  é  incuestionable, que  a permanencia no Euro  resultará ser un todo inútil.

As PEMES, dispostas.

PUBLICADO 05/05/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Unha clase política  que despois de apropiarse do mandato electoral, rompe unilateralmente  os seus compromisos coas urnas tomando dirección contraria ao contido da súa oferta, tan só pódese definir   como un congregado de impostores.

A clase política, ese colectivo de transformistas expertos en pintar  cadros fóra  de lenzo,  como resultado dese  habitual  desvarío, terminan  embadurnando o panel da  realidade coa brocha gorda da súa ineptitude, para logo, tras pór pano á chapuza,  ter o  atrevemento de chamarse  a autoría creativa dunha obra de arte.

É indiferente o estilo pictórico , a estética, a técnica ou a  idea adquirida; pois neste  gremio artístico de saltimbanquis políticos, tan escaso valor ten a plástica  de quen  contornea un  puño  cunha rosa ou quen esboza  un  ceo con gaivota,  tendo en conta que  a súa carencia, non só prodígase  nos seus fondos senón que igualmente deslízase polo perfil das  súas formas.

Ministro, ex axente dos mercados

Pero a versatilidade  destes  eruditos de quincalla,  non se para en pinceladas,    chegando  coa súa extravagancia enfermiza  a converter o país  no escenario apropiado para  dar  renda solta  á  representación  dunha  bufonada descarnada,  unha  sesión continua,   onde estes "bien   pagaos", tentan  camuflar  a súa excedida insuficiencia,  repercutindo a grosa factura do seu mal oficio, sobre  uns atónitos espectadores  que non logran entender a súa condición de suxeito pasivo.

Quen, non reaccionaron ante os primeiros brotes da crise admitindo que a súa orixe derivase  en metástasis extensiva, quen tras catro anos de diagnostico  conclúen que o mellor antídoto é matar ao enfermo, é evidente  que poden manter unha alianza de intereses e camaradería cos mercados especulativos, pero non resulta ser  o cadro de persoal indicado, para afrontar de modo efectivo  a reactivación da  economía produtiva,  que  é o único revulsivo  aos males  que padece o país.

Unha clase política  que despois de apropiarse do mandato electoral, rompe unilateralmente  os seus compromisos coas urnas tomando dirección contraria ao contido da súa oferta, tan só pódese definir   como un congregado de impostores,   uns linguateiros de feira pouco fiables,   para quen a democracia,   é simplemente o  marco apropiado  para garantirse a indecente exclusividade  dos seus privilexios,  mentres bailan a danza macabra que interpretan  os mercados.

Esta clase política por máis mensaxes subliminares  que emitan para satisfacer o seu egocentrismo, poderán enredarnos  con parafernalias bolsistas e rescates bancarios; lograrán   desbaratar o país  incrementando o esforzo fiscal mais alá da capacidade contributiva dos cidadáns; alcanzarán o cinismo cernando as políticas sociais  que prometían manter; saberán arruinar a estrutura produtiva do país facendo  o contrario do debido  ou manterán en activo un veto que defendían  levantar.

O que non  saberán resolver estes inútiles, será, como saír da crise, como facer crecer a economía, como crear emprego, pois devanditos obxectivos  tan só lógranse coa intervención decidida do  universo empresarial  que  maioritariamente conforman as PEMES.

Empresas,  que urxentemente deben saír  en autodefensa a través dos seus órganos de representación, con iniciativas  de acción   directa e medidas de choque,  dirixidas, a pór freo ao negativo balance que como consecuencia das    inconcibibles medidas políticas,    ocasionou peches encadeados  desde o inicio da crise no 2008, cuxa cifra absoluta se eleva  a 178 500 empresas o que levou implícito a destrución de 2.985.000 postos de traballo,  cuxo rescate haberá de tomar preferencia  sobre  calquera  consideración obxectiva, do mesmo xeito que a  reactivación do investimento público.

A unidade empresarial como obxetivo

É innegable presumir, que quen  foron capaces de levar a este país  ás cotas mais elevadas do seu desenvolvemento, teñen demostrada capacidade para sacala unha vez máis da lameira no que outros a sumiron.

É obrigado  pois, pór  fin á economía imperfecta, non resulta tolerable por máis tempo, manter activas  as   políticas sustentadas no  monopolio dos mercados especulativos.  A clase empresarial como único expoñente da economía produtiva, ten o dereito de intervir e o deber de facerse  ouvir alto e claro,  e desde un papel  protagonista, participar activamente na recondución do país , facendo valer a súa  vocación inequívoca,   que non é outra, que  contribuír, á creación dunha sociedade cada vez máis próspera, tomando por singradura  a  potenciación da empresa privada como o elemento mais importante da xeración de emprego e riqueza

Os feitos falan por si sós , por tanto non hai mais que engadir, tan só concluír afirmando, que este país ten de someterse a un proceso  de mutación inversa, pois é evidente que  sobran políticos e faltan empresarios

DON QUIXOTE ROMPE O TANGO

PUBLICADO 28/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A méxicana Pemex,  preséntase como a salvación do sector naval  galego, iso polo menos, é a conclusión que se desprende  da valoración oficial da viaxe  cursada recentemente polo Presidente Rajoy e o seu homónimo galego, Feijoo.

En vida, o dramaturgo arxentino Discépolo, definiu ao tango como un pensamento triste que se baila, o que nunca se imaxinou o acreditado  poeta bonaerense, era que a súa composición antolóxica, que baixo o título de  Cambalache,   puña en  solfa á sociedade  dos seus tempos, tomaría actualidade en pleno século  XXI, cando desde a vella España, Don Quixote,  cruzando o charco, sen muíños nin escudeiro, plantouse no escenario  riopratense sorprendendo a propios e estraños ao interpretar  unha coreografía á seu antollo,  unha versión  sui géneris,  onde a carencia de harmonía marcaba o ritmo   do impropio, proxectando  a  estampa   dun  completo cambalache, un só, de quen non soubo entender   que facían falta dous para bailar o tango.

 Pero o  enxeñoso cabaleiro  da escena , Antoni Bufrau, presidente de Repsol -YPF, revestido dun publicitado prestixio e  éxito,  paradoxalmente, este fracaso  arxentino, non deixa  ser  un novo   pau que lle asestaban, unha contrariedade  máis  dentro do expediente   deste alto executivo das finanzas.

Como referente de contraste, lémbrese  aquela odisea  na que houbo  de transixir a insubmisión da empresa pública alxerina Sonatrach, a subministradora de gas natural ao noso país vía conduto  do  Magreb.  Outro expoñente máis   dos desatinados resultados da  súa política  mercantil, que posibilitou que os norteafricanos, variasen  unilateralmente   os contratos take or pay,  sendo emitidos   á vez, polo  país de veos  e hiyaps, un laudo. cuxos  efectos altamente prexudiciais, recaeron directamente nas  arcas públicas,  por canto,  ao estar a actividade incluída dentro dos  denominados negocios de Estado,  a Administración española que actuaba como tutelante de garantías  debeu afrontar con diñeiro público  a repercusión  multimillonaria  dunha ineficaz xestión comercial.

Don Quixote non escarmenta  coas súas embestidas muiñeiras,  e como ao parecer a factura das  súas  arremetidas    non vai á  conta de resultados, senón a cargo do Estado, ante semellante vantaxe, non repara en tomar  riscos , e aquí téñenlle de novo, esta vez  despois de pasar  por arcas caudinas de Sacyr por axuste accionarial,  aquí vémolo á montura  de Repsol,  anunciando  unha alianza  coa mexicana Pemex,  para buscar conxuntamente oportunidades de negocio por terras aztecas,en particular, o   acceso aos recursos petroleiros deste país, cando é farto sabido  que a lexislación mexicana veta a intervención de firmas estranxeiras na explotación deste tipo de actividades.

Curiosa alianza nun contexto  de total  inseguridade xurídica, e nun marco de estrañas coincidencias  de temporalidade simultánea, resultando cando menos  sorprendente e un síntoma  de desconfianza,  que os herdeiros da revolución zapatista,   eríxense  en adaíles americanos dos intereses españois, sen dubidar  enfrontarse  a súa continental Arxentina, situándose contra o acto confiscatorio promovido polos cachorros xusticialistas que exercen de gardiáns da histriónica  presidenta Cristina Fernández de Kirchner

Canta bondade por nada...!  Estraño non? . Canta dose  de amor  renaceu  pola   nai patria!

 Resulta que  ademais de ofrecer a súa  mediación  no conflito, onde  o Quixote  Brufau  esixe 8.000 millóns de euros polo accionarial apropiado. E para maior sorpresa, tanta vontade  compleméntase  con outra decisión insólita  cuxa credibilidade toma corpo de dogma  de fe,  pois agora Pemex,  preséntase como a salvación do sector naval  galego, iso polo menos, é a conclusión que se desprende  da valoración oficial da viaxe  cursada recentemente polo Presidente Rajoy e o seu homónimo galego Feijoo.

É  obvio que se está xestando unha nova  expoliación, e por mais que os nosos mandatarios incorrectamente  perciban ver xigantes , o certo é que son méxicanos,   pero realmente trátase de muíños. Queda claro que aquel que  fose brillante  executivo de Arthur Andersen, hoxe metido en anos e  finanzas, debese  pensar en clave de substitución,    pois coas súas accións está a indicar que a súa equívoca estratexia,  é o factor desencadeante dos conflitos.

A expropiación Arxentina  doe......,  claro que doe!.

Pero esa dor abúrase para converterse  en quebradizo de cabeza permanente,   cando se percibe  con toda nitidez a errónea política exterior do Estado español, que ten por prato forte, a improvisación,  o disparate e o desnorte,  e excesivamente a  notoria  incapacidade dos executivos  da gran maioría das multinacionais do  noso  país, inutilidade despistada,  tras  afamados  curriculums  prefabricados  na  falsidade  que dispensa,  non considerar unha realidade  presidida pola súa continua colleita de fracasos   , é dicir, por non variar seguimos tendo o futuro  da nosa economía en mans   duns  insuficientes  metidos a políticos ou executivos.

GRÂNDOLA, VILA MORENA

PUBLICADO 21/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O povo é quem mais ordena

Terra da fraternidade 

A esperada estabilidade e progreso que  debese acompañar o cambio de réxime,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social.

O próximo 25 de Abril, hai 38 anos que nosa veciña Portugal espertaba  ao son de Grándola, Vila Morena,  unha canción  revolucionaria  de Zeca Afonso que emitida por Radio Renascenza  chegaba ás ondas como transmisión inequívoca, contrasinal esperada,  para que se iniciase o levantamento militar  por parte do Movemento dás Forzas Armadas - MFA, cuxa significación foi coñecida pola revolución dos caraveis, acción,  que poría fin á ditadura salazarista que se mantiña no poder lusitano desde 1926.

Resulta significativo resaltar, que tras aquela xornada da toma do poder para  promover a transición democrática, os membros do alzamento, ademais de intervir e ocupar todos  os puntos estratéxicos do país,  tras o triunfo, como vencedores daquela contenda de caravel no fusil, unha das primeiras medidas tomadas   nas súas funcións de goberno, foi, erradicar o risco involucionista, e en previsión cautelar a tal  perigo, promoveron a urxente  nacionalización  da banca  dada a significada posición do sector financeiro en sutís   asonadas contrarrevolucionarias  ou a  obstaculización na  apertura democrática.

Agora, ás portas  do 38.º aniversario do triunfo daquela emblemática revolución, o balance do período democrático non ten segundas interpretacións, e por tanto, non deixa lugar a equívocos. A esperada estabilidade e progreso que  en boa lóxica debese acompañar o cambio de réxime, contra tal tendencia,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social, creando unhas  condicións de quebranto que facilitaron a entrada en escena dunha  crise irreversible, cuxo  descontrol, foi  caldo de cultivo apropiado para que os mercados financeiros mantivesen un acoso sen tregua, que planificadamente conduciría  ao aínda recente   plan de rescate, cuxas consecuencias, mais que  frear o retroceso económico,  somen o futuro do país veciño na noite dos tempos.

A banca portuguesa tiña tomado o desquite pola confiscación  sufrida durante  o período posrevolucionario,  e coa  colaboración necesaria do   armazón financeiro  mundial, os socios  preferentes do club da UE e o achegue loxístico  do Fondo Monetario Internacional, aproveitando a debilidade  dunha revolución fracasada e o desgaste dunha clase política, ineficaz e aburguesada.   converteron o   referente daquel cambio positivo,  nunha indecente oportunidade para satisfacer  os seus instintos máis perversos.

Así foi como, disfrazando  de auxilio a súa intervención en rescate, incentivaron o seu  verdadeiro obxectivo, que non era outro distinto  a crear as condicións apropiadas, para converter aquela crise que conxuntamente provocaran  no maior  negocio especulativo imaxinable a prol  dos seus propios intereses.

Pero se desde a formalidade dos feitos é concluínte o fracaso  da  revolución daquel     abril do 74 , os triunfadores da súa derrota, mais que celebrar  a vitoria,  debesen calibrar  a gravidade do seu éxito, por canto, esa inxusta  tendencia  en reproducir    o formato da sociedade dos dous terzos, onde tan só un terzo  enriquécese en desvantaxe  do resto,  onde se prodigan os desequilibrios  e o avance das inxustizas sociais  transfórmase nunha constante , esas circunstancias adoitan traer  o acompañamento  de efectos inversos ao fin que se persegue.

Non debesen  esquecer que a caída dun sistema malogrado, non representa o resultado de ningunha conquista,  tan só a capitulación duns dirixentes inadecuados . Iso é razón suficiente, para afirmar sen risco ao equívoco, que o espírito   daquel    abril de 38 anos atrás, mantense perdurable no  tempo, e canto maior sexa a presión dos mercados, e mais acentúense as desigualdades , maior será tamén a  probabilidade   de que outro Zeca Afonso,  de súpeto poña en movemento as conciencias estremecidas , difundindo polas ondas, de novo,  os sonoros acordes  de Grándola Vila  Morena, para indicar  unha vez mais a través da súa mensaxe,  que o pobo é quen mais ordena.

EN CAÍDA LIBRE

PUBLICADO 14/04/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Por máis  representación de soberanía que tente proxectar, a clase política á marxe do  código de barras das súas  respectivas  siglas ,  a única función que desempeñan  na actualidade,  é a de dar maquillaxe de lexitimidade  a unha democracia falseada.

Como modelo predecesor  e soporte da  organización do noso esquema  de produción   e  consumo; a economía de libre mercado, sustentada  nas oscilacións  da oferta e a demanda  e a  intervención puntual  do  Estado no papel de garante  da liberdade de competencia, co paso do tempo, por anómala sucesión  derivou nun novo  formato organizativo, caracterizado,  polo predominio  dun réxime empresarial de solidez simulada,  que asistido pola enxeñaría financeira, marcou o protagonismo dos mercados tomando por único  obxectivo  as operacións de alto risco como acceso a cuantiosos  e  rápidos beneficios, sen existencia  doutro  valor engadido que o meramente especulativo.

Obviamente con semellante deriva por expoñente;  máis que sorpresiva, a extensa e intensa crise que se aveciñaba non resultaba ser un clamor senón un estrondo,  que tan só a  simulada  torpeza dos seus  proxenitores por interesada,   ou a pasividade    dos  políticos por escoltada, parece que conxuntamente non quixeron  detectar coa anticipación debida  as súas demoledoras consecuencias.

 Así foi, como a economía de libre mercado sucumbiu ante a agresión inmisericorde da elite financeira  e a colaboración necesaria do armazón político,  deixando vía libre, á autocracia dos mercados como sistema de  substitución,  cuxas secuelas  ademais dos prexuízos netamente economicistas, desencadeou un receso  do desenvolvemento sustentable precedente, que trouxo implícito   a escisión  das políticas de evolución social  e a evasión  da repartición equitativa da riqueza.

Por tanto  na  historia desta crise económica, están identificados con absoluta precisión os verdadeiros artífices da desfeita, que para nada se corresponden co empresario sumido  na ruína, nin o enfermo  recortado  de atencións, nin moito menos co alumno  ao  que tentan  esquilmarlle a  docencia.

Esas son as vítimas propiciatorias, os suxeitos  inocentes, que  padecen a causa do efecto, aspecto  indicativo de que esta crise  non  só é  económica senón total e extensiva , maiormente,    cando os autores efectivos  da quebra colectiva,  despois de sumirnos na noite dos tempos, agora, coma se tal cousa fóra,  proseguen a súa rutina de despropósitos erixíndose  en redentores, das súas propias incompetencias. Isto é inconcibible, resultando cando menos inaudito sexan os propios demos quen se oferten  a liberarnos  do  inferno.

Por máis  representación de soberanía que tente proxectar, a clase política á marxe do  código de barras das súas  respectivas  siglas ,  a única función que desempeñan  na actualidade,  é a de dar maquillaxe de lexitimidade  a unha democracia falseada, pois  facendo abandono das atribucións  da súa condición de depositarios  da soberanía popular que lles confiren as urnas.  Incriblemente, outorgaron  plenas competencias aos mercados, para que sexan estes, quen  regulen en exclusiva e dirixan unilateralmente o proceso económico ao seu antollo, mentres eles manteñen como única reserva    o papel  executor ao ditado das apetencias sen límite dos protagonistas económicos. Pero este déficit democrático ten un historial  de vinte anos de entrega, coincidente    temporalidade coa que   Hans Tietmeyer, Presidente do Bundesbank dese a alternativa á ditadura dos mercados,  con aquel sublevado pronunciamento, "Vostedes, señores políticos, teñen que afacerse a obedecer aos ditados dos mercados",  proclama,  que se transformou na lema  da máxima  institución europea. 

Pero se o panorama pinta escuro  desde unha óptica xeral, visto desde  o patio de butacas do Estado, a escena agrávase,  ao comprobar que  o referente  en materia  resulta ser un hibrido, definición apropiada para distinguir a  dobre condición  de Luís   de Guindos, pois o hoxe político, Ministro de Economía y Competitividad  era a cabeza visible de Lehman Brothers para España, na época en que,   esta entidade entrou   en quebra polas hipotecas subprime  que conduciron á fractura  da economía mundial, co agravante de administrar  posteriormente  a liquidación da propia  Lehman na bancarrota a través de Pricewaterhouse  Coopers, curriculum que para nada lle achegan as condicións de neutralidade e independencia que debesen presidir  a súa función como executivo de Estado.

Non hai dúbida que  o actual modelo económico, é o desencadenamento do clima de inestabilidade    e elevada  exposición de risco  que estamos a padecer.  Se a clase política quere evitar  ser menos responsable do desastre económico que os  propios  mercados, non ten outro remedio   que reconducir a situación, que obrigatoriamente, pasa por reconquistar a xerarquía, democratizar a economía e as súas estruturas institucionais. Suposto contrario, seguiremos cabalgando á grupa dunha prima  de risco desbocada, ou deslizándonos por un permanente tobogán bolsista, etc., etc.; e de ser así, aos políticos de todo signo, acabóuselles o pretexto de seguir derivando a súa culpabilidade aos mercados.

ESPÍRITO DE CAMPANARIO

PUBLICADO 07/04/2012 EN : Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

 

Alí, onde os suburbios da  periferia  toman contacto co Atlántico, onde os estaleiros salpican desemprego e as súas bancadas cheiran a veto naval, nese escenario  inactivo, é onde a clase política departe coa súa incapacidade.

Pódese afirmar sen risco a equívocos  que tras  o  auxe  ou a decadencia   de calquera hábitat ou  asentamento  socio económico, non son as  dinámicas territoriais  nin  os ritmos naturais da economía, quen impoñen os   factores  de tendencia, senón, exclusivamente a intervención política, que dependendo do grao de liderado do intérprete,  do  seu peso executivo  e nivel de destreza, terá  garantido o éxito ou estará condenado ao fracaso. Isto último,  toma corpo de frecuencia  cando o adaíl político resulta ser un  minguado, que  en vantaxe  dos seus intereses decide  darlle cancha ás súas ambicións,   aínda que con iso,  produza  un detrimento dos dereitos  colectivos  de quen  lle outorgaron a súa confianza.

E alí, onde os suburbios da  periferia  toman contacto co Atlántico, onde os estaleiros salpican desemprego e as súas bancadas cheiran a veto naval, nese escenario  inactivo, é onde a clase política incapaz  articular solucións aos problemas esenciais,  decide  acollerse á mística tomando devoción polo  espírito de campanario.  Doutrina encamiñada  á defensa do  absurdo, cando este, prodígase  na reafirmación do localismo mais porfiado,  aínda cando as súas consecuencias  deriven  en prexuízo da  sensatez. Este  complexo dogmatismo foi  a clave de inspiración para tomar decisión  polo desafortunado emprazamento da  sempre   inacabada infraestrutura portuaria  da Ría de Ferrol.

As  excentricidades  dogmáticas, reportan  consecuencias   incoherentes e isto motiva  que a mente dos nosos mandatarios axústese mais ao  diminuto estilo  de Liliput,   que ao xigantismo de Rótterdam, e así, cando o desenvolvemento do intermodalismo e a revolución tecnolóxica dos contenedores xa marcaba as tendencias  do transporte marítimo  futuro;  orientando a tipoloxía  e  escala dos novos  enclaves portuarios, por estas latitudes do noroeste, por non perder o fío coa    lixeireza  e seguir mantendo  a  hexemonía do disparate, os cativos da  inutilidade,  deciden   consumar outra insensatez máis , a través dunha construción portuaria de escaso porte,  que ademais de alterar as correntes  naturais da Ría, non dispuña de vocación  territorial de respaldo, soportando unha  orografía infame, ademais de ser notorias as  limitacións  técnicas e financeiras para   a  implantación das imprescindibles infraestruturas  de comunicación.  Obviamente outra vez mais perderamos a ruta do futuro pois o espírito de campanario impuxera a súa teoría.

Os escasos 300000€ habilitados nos actuais Orzamentos Xerais do Estado, para avanzar na  redacción do proxecto construtivo do ferrocarril até o emprazamento  de Caneliñas, non deixa de ser  unha evasión do executivo estatal para  demorar no tempo a construción desta infraestrutura forzada.  Tras esta decisión,  percíbese unha reconsideración sobre a conveniencia  da súa execución efectiva,  por canto  o  custoso investimento do convoi  non restará limitacións á operativa portuaria, xa que  tan só os grandes portos de funcionalidade manifesta, con especialización de alto rendemento  e instalacións apropiadas para os movementos masivos de carga,  formarán parte da  rede global do   transporte marítimo e multimodal, e no caso de referencia, ademais das limitacións citadas, o factor escala  como a súa restrición expansiva apuntan a deducir  que o porto exterior  de Ferrol está chamado a unha  especialización de segundo nivel, suxeita  ao  tráfico cativo local.

Resulta aventurado  estimar  cal será a dimensión máxima que alcanzará a os buques de nova  xeración,  o que  está  lonxe de toda dúbida é que a tendencia ao xigantismo dos Post-Panamax,  non se  paralizará  a curto prazo,  e esta tendencia da nova configuración de frota,  propicia,  unha reorganización do sector marítimo  como base  referente para establecer unha  rede xerárquica de portos para as liñas de servizos regulares, e folga dicir,  que no novo escenario, Caneliñas en Ferrol  e Langosteira na Coruña, quedarán  excluídos da prestación de servizos directo neste esquema de vangarda.

De todos os xeitos, Galicia ten unha  situación estratéxica para desempeñar unha función   relevante  no  futuro do transporte marítimo, Artabros, aquel porto que non se quixo facer,  segue sendo a alternativa, pois ademais da favorable vocación marítimo - territorial do seu emprazamento, ten  como aliado, a suavidade da  súa orografía,  a proximidade das infraestruturas de comunicación terrestre , viaria - ferroviaria,  e as condicións  apropiadas  para garantirse de partida  a súa función  como  "hubs globais", é dicir,  como un dos  grandes portos mundiais.

O primitivismo do espírito de campanario,  debe dar paso á sensatez, temos  de aprender dos erros e  aínda con anos de atraso estamos a tempo de tomar partida polo futuro,  envorcándonos,  decididamente  na culminación desta   iniciativa incuestionable, que  pola súa característica funcional, a súa condición  de espazo integrado, ten garantido o seu éxito no  contexto  do   ordenamento marítimo mundial.
 http://www.artabros.es/espanol/1_artabros/resumen_ejecutivo.pdf