AS PENSIÓNS EN FASE TERMINAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedi

Mais alá  de conxectura  e absurdos protagonismos políticos , tense de asumir  que sen a participación  activa  do colectivo empresarial  non existe posibilidade algunha de crear emprego,  como tampouco, garantía de continuidade do réxime de pensións

A alarma xerada pola paulatina descapitalización da Seguridade Social, por causa do desfasamento entre ingresos e gastos que motiva a carencia de cotización  como consecuencia do disparatado índice  de paro,  e o factor engadido  de estar a tirar do Fondo de Reserva -a chamada "hucha" das pensións- de forma continuada; son entre outros os dous aspectos mais relevantes que polo seu negativo impacto, veñen confirmar  que se a situación non varía, continuaremos circulando a toda velocidade cara ao desmantelamento do sistema público de pensións. Sendo  ese o fatal  desenlace de seguir o ritmo actual, é dicir, de continuar  colocando o xa exiguo  remanente do  Fondo  en débeda pública xenuína  de nulo rendemento, e prorrogando  o estancamento da xeración de emprego.

Pero entre ambos os aspectos cabe dicir que a sustentabilidade e suficiencia do sistema reside sobre maneira na creación de emprego, un labor de imposible consecución en tanto non se poña fin á mal denominada  "austeridade expansiva", e óptese alternativamente por políticas de crecemento efectivo e de transformación da nosa estrutura produtiva. Pois sen suavizar a rixidez das medidas que veñen aplicando,  todo intento de dinamizar o mercado laboral  será un feito baldío, tendo en conta que un estado de debilidade do crecemento económico como o presente, o resultado alcanzado non será outro que o ata agora obtido,  e cuxa plasmación   contra  todo alarde de optimismo, reflicte fielmente  os  2,6 millóns de ocupados menos que en 2008, unha taxa de paro superior  ao 21%  e a situación dun   30% da poboación incursa  en risco de pobreza e exclusión social.

Para  articular  solucións á situación  e saber  cara a onde nos diriximos hai que diagnosticar o problema,  remitíndonos á orixe  da crise financeira global na que seguimos sumidos, para  dar por sentado  que a súa  motivación  foi causada polos efectos da  posta en práctica  dunha doutrina política específica, que non foi outra que o dogma neoliberal, que como raizame do conflito ten de  resultar excluído como vía de solución. Por canto ao priorizar a consecución de beneficios sobre calquera outro aspecto  e subordinar a esta finalidade  a  creación  de emprego, é por iso que a súa aplicación conduza inevitablemente a consumación  dun  estado de precariedade do mercado laboral, onde ademais de non crearse emprego estable, o escasamente xerado  ademais de ser  de baixa calidade, é utilizado en substitución do existente en condicións de maior inseguridade  e reducida  remuneración.

Por iso é polo que sen poñer mesura ao radicalismo   dos  recortes e abandonar definitivamente  a austeridade, será infrutuoso todo intento de rebaixar o índice de desemprego  así como  os niveis de desigualdade,  como  inviable por tanto  a transformación da economía, e moito mais dificultoso,  se para maior complexidade  téntase lograr  tal finalidade sen contar coa  participación activa e comprometida do mundo empresarial, pois contra toda primacía  política, resultaría unha falacia viabilizar calquera intento de reactivación á marxe deste colectivo. Tendo en conta que  deixando a salvo a excepción do ámbito funcionarial, non é o político quen realmente crea emprego  por ser función atribuída aos  profesionais autónomos e resto  do mundo empresarial, quen como motores da dinamización da  actividade económica e a xeración de emprego teñen   conferida  función protagonista  no que a este ámbito compete.

Por iso é polo que por mais suplantación de competencias  que o Executivo se arrogue, os feitos  veñen demostrar  que  non é o  Consello de Ministros  o referente de xeración  de emprego,   senón as empresas e os  empresarios; pero para que  o papel dos axentes  empresariais poida levar a termo de forma efectiva, as medidas políticas de acompañamento teñen   de estar  dirixidas a reavivar a economía, obxectivo que non se logra con imperativos  de austeridade extrema   ou coa  obstrución  das  fontes de financiamento,  por canto tales prácticas, intensifican a caída da actividade económica repercutindo  negativamente no comportamento do mercado laboral, aspectos  que ademais de disparar   o  índice de desemprego acrecentan a   volatilidade da  taxa de paro.

Xa que logo, para reorientar as políticas de emprego é ineludible  un cambio de enfoque,     unha mudanza  de perspectiva que pasa por tomar   razón fidedigna da realidade, por asumir  que desde a aparición da  crise económica foron máis de duascentas trinta mil empresas as que se viron obrigadas a botar o ferrollo á súa actividade. Todo un estrago  na estrutura  produtiva, que  maiormente,    veu provocada polas sucesivas  medidas de austeridade impostas desde o Goberno coa escusa de adelgazar o déficit público e reactivar a economía, pero que por incompatible    finalidade  de postulados forneceu  o efecto contrario provocando unha parálise no  crecemento; arrevesada reacción, que ademais de socavar os alicerces do tecido produtivo  incrementou aínda máis o xa elevado nivel de desemprego

En razón a tales circunstancias, resulta  irrefutable concluír  afirmando que a complexidade da situación é consecuencia directa dunha maneira equívoca de concibir o desenvolvemento económico,  e que de persistir na tónica actual, a falta de solucións ademais de impedir a reactivación dará ao traste coa  continuidade  do actual sistema público de pensións.  

EUROPA: A CHAPUZA DO NEOLIBERALISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Desde a súa instauración no seo da Unión, o neoliberalismo foi o dogma político e económico da todopoderosa elite social que conforma o gran capital e os sectores sociais e políticos, que servilmente, préstanlle o seu apoio en desvantaxe da maioría social

Coa vitoria de Donald Trump é indubidable que se inicia unha etapa de incerteza, polo menos iso é o deducible a teor do que o  presidente electo ten defendido durante toda a súa campaña con  incendiarios discursos, que denotan  a súa intención  de imprimir  un xiro radical á súa política de Estado como tamén á exterior, e todo, a pesar do paradoxo que representa o feito que este protagonista accede á Casa Branca sendo o máis prolífico prevaricador da historia política daquel país.

Medidas que sumadas á vitoria do Brexit no Reino Unido  veñen acentuar a alarma sobre o futuro e a gobernabilidade da propia Unión Europea, e todo en razón á afección repercutida sobre aspectos relativos á actual relación transatlántica, por canto as decisións avanzadas polo futuro mandatario entran a cuestionar a histórica relación entre ambos os bloques, tanto en materia de desafíos de seguridade e defensa mutua, dada a súa obxección á continuidade da OTAN, do mesmo xeito que  no referente ao tratado de libre comercio de investimentos (TTIP), rexeitado sen paliativos polo novo dignatario estadounidense.

Tendo de engadir a iso que o futuro inquilino do Despacho Oval como  produto orixinario  da ruptura social do neoliberalismo, por conta que lle ten, rexeita de plano  a súa aplicación, e por tanto, maniféstase contrario ao actual modelo político que rexe a gobernanza da UE, pois non en balde para súa vantaxe, o seu triunfo  electoral  é consecuencia  expresa dos erros de tan  caduco  sistema, que ao impedir  mellorar a calidade de vida dos electores  impulsoulles electoralmente cara a outra tendencia nas urnas, favorecendo como foi o  caso a quen como el, que soubo  aproveitar  este rexeitamento en vantaxe  propia.

É por iso  que ante a mudanza do modelo económico estadounidense e o triunfo previo do Brexit en UK , resulta absurdo que Bruxelas en vez  abrir debate  a unha alternativa de futuro, manteña a súa insistencia en dar continuidade  ao esquema neoliberal, a pesar da súa nula  efectividade  á hora de afrontar unha  crise, que non foi capaz de percibir  e moito menos soubo combater; e que os gobernos  dos estados membro na súa neglixencia, lonxe de proceder en liña de cambio, sustentan en invariable permanencia á marxe da tendencia conservadora ou socialdemócrata do executivo de quenda, prorrogando con iso a traumática afección a millóns de persoas no vello continente con maior repercusión nos países da conca do Mediterráneo, que ademais de sumirnos nunha crise interminable xera o empacho político de amplos estratos populares.

Ao parecer, a pesar do evidente da situación,  hai quen na súa cerrazón négase a asumir  que a vitoria contra prognóstico da dereita radical no país máis poderoso do mundo, causou  co seu impacto  o  fin  do  neoliberalismo como discurso hexemónico,  e con iso provocou a  caída  dun modelo económico caracterizado  por un aumento crecente nos índices de desigualdade e pobreza, que utilizando da meritocracia como  formato co que  suplantar á defensa dos dereitos laborais, facilita  que a riqueza xerada  lonxe de reverter  en beneficio do interese xeral, fágao en vantaxe e proveito das  elites  privilexiadas.

Sendo ante o esgotamento do modelo, cando as forzas afins ao neoliberalismo tenten paliar a súa caída, o momento apropiado para actuar en consecuencia, e desde  postulados de esquerda progresista tomar o control da situación ao tempo de neutralizar a intervención dos axentes da dereita populista, e coartar con iso todo intento de rendibilizar o descontento, pois só desde esa tesitura  poderase erradicar a raíz ideolóxica de todos os nosos problemas propoñendo desde o interese xeral unha alternativa congruente, afrontando desde a consciencia  o  deseño dun  novo sistema, a medida das esixencias do século XXI., que contrariamente ao que agora ocorre funcione estimulando o consumo e promovendo o crecemento económico real.

Podendo confirmarse por tanto, que o futuro do neoliberalismo na Unión Europea ten establecida data de caducidade, aínda que para a consumación de cambio de proxecto é necesario mudar de forma radical  o escenario político que conforman a representación dos estados membros, pois sería un contrasenso que fosen os actuais defensores do sistema os que afrontasen a transición

En definitiva, calquera procedemento é apropiado  para articular  unha  solución  alternativa ao fracasado  modelo neoliberal, pero como punto de partida, o primeiro labor a afrontar pasa por crebar coa presunción de que o neoliberalismo é un réxime natural; utilizando  a tal fin a pedagoxía política como persuasión  para así poder desmontar didácticamente o absurdo arraigamento de tal teoría, á vez de argumentar o gravísimo e insalvable obstáculo que representa a continuidade da súa vixencia, pola inviabilidade de todo formulación  de "recuperación económica"  fundamentado na súa referencia doutrinal, pois todo intento nesa dirección antes que alcanzar o seu propósito, o previsible, é que tome formato de nova crise. 

TRUMP: XAQUE AO NEOLIBERALISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

No seu furor electoral o elixido Presidente estadounidense decántase por acoutar no curto prazo á continuidade de neoliberalismo, un rexeitamento que tamén conta co respaldo do sector mais progresista do Partido Demócrata  liderado  por Bernie Sanders

Pódese argumentar o que se queira,  pero lendo a política  desde a economía,  a interpretación sobre o  desenlace dos últimos comicios en USA  para nada hai que atribuílo ao efecto inducido nos electores polas   fantochadas  ou  excentricidades  do candidato triunfador, pois a cousa excede o alcance dos  seus improperios e ata dos seus comentarios misóxinos.

A razón  do acontecido  hai  que circunscribila ao pánico  permanente  no que reside unha sociedade  en quebra  por causa das prácticas  dun anacrónico   neoliberalismo, que como  modelo económico imperante  non cesou de estender o descontento pola  protección prestada  desde o  oficialismo  político  que durante décadas tolerou  os abusos  e a voracidade do sector financeiro, quen  á marxe dos seus propios  intereses, a través dunhas  prácticas exentas de toda ortodoxia mercantil  demostrou a súa  total despreocupación  pola lesiva repercusión  dos seus efectos no  que a condicións  de vida das maioría social refírese.

Cando a clase política nada  das urnas, renuncia ao  deber de defensa dos seus electores para subordinarse  aos intereses económicos e ás directrices dos mercados,  o neoliberalismo, ou "fundamentalismo do libre mercado" toma función protagonista para derivar cara a un  capitalismo salvaxe que non ten mais obxectivo que a procura das máximas ganancias, sen que iso repercuta de ningún xeito na creación de emprego   nin no establecemento e a  distribución igualitaria da renda; podendo afirmarse por tanto  que o seu auxe mais  que permitir mellores niveis de benestar para unha maioría  da poboación condúcelles  a situacións de desigualdade , desemprego e pobreza.

Dito doutra maneira,  actualmente os homes e mulleres de países rendidos á doutrina neoliberal, á que os políticos adictos empéñense en converter  nunha especie de sentido común do noso tempo, viven expostos á ameaza económica laboral, social e ecolóxica do sistema, é dicir, subsisten  baixo a influencia do  temor, a ansiedade e o desasosego, unha circunstancia extrema que no sacrosanto occidente euro-norteamericano ante o bloqueo do futuro das súas xentes, e a desatención  prestada por unha "esquerda neoliberal" incapaz de comprender á sociedade  e por tanto sen talante  para transformala, fai que como causa de frustración   ábrase  a veda  política  a cazadores expertos en rendibilizar o descontento,  que foi xusto a dinámica seguida por Donald Trump na súa exitosa  ruta  á Casa Branca  , a pesar de manterse  disociado do establishment e ser  o seu discurso contrario ao consenso internacional das elites. do poder e do oficialismo financeiro.

Non é que os electores  de EEUU fosen abducidos polo «populismo» como interesadamente apuntan os cómplices da situación,  senón que o motivo que favoreceu o apoio maioritario a tan  extravagante candidato, ten  de localizarse no propio fracaso do sistema neoliberal, cuxa  mala praxe motivou que a cuantiosos milleiros  de estadounidenses o solo afundíseselles  baixo os pés  pola situación de marxinalidade  e desigualdade creada coas políticas aplicadas na última década, que  por indución, produciron como hipotético "mal menor",á súa vez, un baile ou  realiñamento  electoral dos afectados en xustificada reacción e como aposta  á complexidade e impasse da súa propio situación.

Sensibles avatares que un controvertido aspirante a presidente só houbo  de incorporar ao núcleo do seu discurso  e maquillar con pinceladas de patriotismo  ianqui para a ocasión, unha estratexia por tanto que ademais de reportarlle rédito electoral, fixo que a tan cuestionada política neoliberal perdese  fol nas urnas, e que o enfado dos votantes coa clase política tradicional e a súa oposición ao continuísmo das súas dinastías, facilitase que este polémico personaxe, inesperadamente, sen tan sequera  presentar un proxecto sólido e coherente de país  convertésese no presidente número 45 de EE.UU.

O único que  non resulta demagóxico nas súas formulacións, é o seu rexeitamento  para outorgar condición de éxito á era neoliberal, pois o certo é que o neoliberalismo  mais alá da interesada propaganda publicitaria, é unha ideoloxía  que está sobrevalorada e vén confirmar por se mesma que desde a súa implantación en 1980, mais que caracterizarse pola xeración de crecemento  económico e riqueza  funcionou  tan só en beneficio  dos intereses duns cantos,  que contra vento e marea seguen a defender radicalmente   a súa continuidade a pesar de ser o factor causante de fraudulentos escándalos mercantís, cuxo rescate, supuxo miles de millóns de repercusión ao erario público, ademais de ocasionar unha abundante  profusión  de intolerables traxedias humanas.

Un morto  por tanto, que  a pesar de estalo   desde  a crise económica do 2008, tanto os mass media  como  os bancos e os políticos afíns,   manteñen no  seu empeño de resucitar e de  facer crer  aos  cidadáns que os  miles de millóns empregados  na súa continuidade, o foron, por ser  a solución perfecta para lograr a estabilidade económica.

Esperemos xa que logo, que este arrebato electoral non se vexa afectado por adscrición ideolóxica e partidaria, para rematar    ao final tomando o itinerario do retorno  e volta  atrás  

UN GOBERNO LASTRADO POLO NEOLIBERALISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais alá dos prexudiciais  efectos na esfera económica, o neoliberalismo  ten  o seu principal risco na súa  deriva cara a unha  crise política; pois se iso ocorre,  a afección que  restrinxa  o poder político tamén diminuirá a capacidade de reacción  de poder cambiar as cousas mediante sufraxio.  

Nunha das súas reflexións, o insigne Francisco Ayala refería que a  incompetencia é tanto máis daniña canto maior sexa o poder do incompetente; unha atinada conclusión se confrontamos o seu implícito  con nosa propia realidade,  tendo en conta que tal pensamento  vén referendar  que é aí onde radica   en gran medida a maioría dos nosos  males presentes, sendo indicativo igualmente,  que a     deficiente situación que vive o país obedece  a que o desempeño da función política, lonxe de recaer  na xente mais  competente como sería o  recomendable, posibilita  que a potestade   para escribir no BOE estea  conferida  aos mediocres, é dicir que   sexan os incompetentes  os que afrontan cargos como  deputado, director xeral e mesmo  ministro, a pesar da súa carencia de talento para desenvolver  con eficiencia  tales labores.

E iso ocorre,  porque para  o exercicio  da función  política contrariamente ao que sucede na  actividade produtiva, non é necesario dar resultados nin reportar beneficios como tampouco asumir  responsabilidade derivada da súa neglixencia ou incapacidade ,  pois  nesta  "autocracia de ineptos", a culpa do que sae mal sempre resulta  allea á decisión  dos seus  autores, e o  efecto  das súas  secuelas é indebidamente repercutido na cidadanía .

A dinámica seguida  por estes secuaces da  política  durante  as tres últimas décadas, á marxe de siglas e da quenda  alternante  garda estrita correspondencia  co neoliberalismo imperante desde os anos 80, cuxa  estratexia  pasa  por crear problemas  para  logo ofertar  solucións, e así desde un prefabricado mal menor,  forzar a aceptación de decisións   impopulares;  unha argucia  cuxa auténtica finalidade  é  facer retroceder os dereitos sociais e consumar  o despezamento  dos servizos públicos, cumprindo deste xeito  as determinacións  decididas pola elite política  e económica  en favorable vantaxe dos seus intereses.

Ante o evidente desta realidade, tense  de entender  que  a composición do novo Executivo de Rajoy  é en se mesmo un referendo á continuidade do neoliberalismo e do réxime do 78, sen que por tanto na intención  do recentemente nomeado  Goberno exista intención algunha en cambiar  as cousas en dirección distinta á seguida polos seus antecesores, e moito menos postular ruptura coa  subsistencia  do  sistema.

Non existindo por iso desde un posicionamento de esquerdas  e anti-neoliberal, o mínimo motivo para o optimismo, tendo en conta que  o nomeamento dos novos ministros non ten mais alcance que  un lavado de cara, ao tratarse dunha manobra de despiste utilizada coa finalidade  de desmobilizar á sociedade, e mentres duren os seus efectos,  facilitar a osixenación  dun sistema económico insustentable  que no seu propio beneficio  manexa  a oligarquía financeira - empresarial coa intervención auxiliadora  do  tándem que conforma a socialdemocracia  e a dereita  na súa  coincidente  defensa e promoción  das políticas neoliberais.

Aspecto este último revelador, que evidencia que tanto  o PSOE como  o PP e o C`s forman no seu conxunto  parte  implícita da estrutura neoliberal dominante, o que lles converte en defensores  do sistema que nos explota, e por tanto,  inhabilítalles a exercer  función algunha como representantes dos opostos  intereses dunha  sociedade que  pola súa propia pervivencia  pretende a súa  eliminación, pois  a ninguén nos seus cabais ocorreríaselle  como cidadán outorgar a defensa dos seus dereitos a uns políticos que mostran  plena docilidade  e condescendencia co  IBEX 35  e o resto  do capital financeiro, e que coa súa actitude colaboracionista demostran non  estar dispostos a cambiarán no mais mínimo  a actual estrutura do Estado, nin por iso  posibilitar a construción alternativa doutro modelo de país.

É por iso que o novo Goberno de Concentración nacido do  acordo  que facilitou a investidura do seu Presidente e que agora arrinca a súa andaina, teña por referente  de singularidade  a continuidade do  neoliberalismo e o retroceso social, e iso, porque a súa  conformación  mais que obedecer ao reflexo da determinación democrática das urnas, levouse a termo capitulando   ante  a presión inducida polos propios mercados financeiros, e tal circunstancia, fixo  que fosen estes os que impuxesen as  pautas,  unha condición que obviamente fixeron valer coa implantación da mais radical versión do credo neoliberal., cuxa esixencia por desmedida ademais de acentuar  aínda   máis a polarización social, deu ao traste coas xa diminuídas estruturas xurídicas do benestar social.

De aí, que tras o seu longo período de vixencia  haxa contrastadas razóns  para sentenciar  que as políticas neoliberais aplicadas no noso país, non satisfixeron  para nada  a finalidade prevista, pois nin produciron un crecemento sustentable, nin unha distribución equitativa da  riqueza como tampouco  a conformación  dunha sociedade mais xusta e igualitaria,  senón xusto todo o contrario, o que fai aventurar de antemán  a propensión ao fracaso  que acompaña ao flamante Executivo, do mesmo xeito que  o alcance dun curto percorrido. 

Claro que sempre queda a posibilidade  de seguir mareando a perdiz, repetindo unha vez mais a extravagancia  de continuar  creando problemas  para  logo ofertar  solucións que nunca se chegan a producir 

PODEMOS, NO CAMIÑO DO LIDERADO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A rexeneración da vida  política será de todo punto  inverosímil  en tanto se impoña á democracia  os motíns oligárquicos  e sígase  outorgando fiabilidade  política aos gremialistas da mentira.

Quen como premisa sostemos  que a economía  debe ter a finalidade de servir ás persoas que nunca  función inversa, hai moito tempo que desertamos do ofuscamento que representa seguir outorgando  credibilidade  aos defensores do  modelo económico neoliberal, pois unha persoa nos seus cabais    baixo ningunha circunstancia pode confiar a solución á  grave situación  que padece o país, aos mesmos que en quenda de alternancia procrearon a hecatombe na que nos atopamos  sumidos.

Por tanto, quen desde a esfera política néganse a asumir  que o  neoliberalismo é en se mesmo  a revolución desatada polos  ricos  en defensa dos seus propios intereses, mal poden cumprir función opositora aos  principios doutrinarios que  o sosteñen, despois de exercer nos últimos trinta e nove anos como os seus  escoltas  e  acérrimos valedores das súas ganancias e privilexios.

E moito menos a erixirse  en defensores    das  vítimas, desa prole cada vez mais numerosa  que ten vetado  o dereito  para vivir dignamente  por carecer de medios económicos, desa perversa realidade  que politicamente  ten no PP e o PSOE aos causantes  de tan nocivos efectos, que por se mesmo e en consecuencia, invalídalles para afrontar función executiva na gobernabilidade do país.

Circunstancia perceptible con só constatar  o evidente  e cotexar   que tras o seu permanente  referendo  desde os anos 80 ata a reacción indignada do 15 M, entre ambos os partidos existiu plena uniformidade  e unha soa política  económica en perfecto encaixe co formato dun sistema bipartidista neoliberal, como pon de manifesto  a aplicación  de idéntico sustentáculo aínda cando utilizasen a estadía no poder  como camuflaxe, no seu planificado  xogo a ser diferentes e vender con iso sensación de pluralidade.

 Unha montaxe que vén abaixo cando os poderes económicos   que sufragan o exercicio político de ambas as formacións en compensación  á súa infame función defensora  dos  seus intereses e neutralizadora  da  contestación social, pásanse da raia forzando  a reforma do articulo 135 da Constitución, e establecen   con iso prioridade absoluta ao pago da débeda pública sobre calquera outra necesidade de gasto; tendo en conta que tal medida,  mais alá de traer consigo  políticas de extrema austeridade, recortes e involución social, nula utilidade achega en materia  de crecemento e xeración de emprego, como tampouco,  serve de receita  para baixar o volume da débeda nin o cumprimento  das  previsións de déficit.

Un pacto de intereses que sen consenso social de tipo algún e á marxe de consulta cidadá motivou a irremediable viaxe cara ao fin do bipartidismo como non podía ser doutra maneira, circunstancia sobrevinda  que  forzou a  reacción deses mesmos poderes  económicos que no seu intento de manter a primacía  forzan o agrupamento encuberto dos partidos que en todo momento funcionaron como axencias ao seu servizo, coa finalidade  de seguir garantindo en confluencia o dominio do poder Executivo e con iso o mantemento  da   súa xerarquía mais alá da formalidade democrática, nun novo ensaio  de recompoñer o un depauperado capitalismo en clave de continuidade.

A consumación dese obxectivo, é xusto o que hoxe os seus acólitos secundan directamente ou vía  abstención  no transcurso  da sesión de investidura  que celebra a Cámara Baixa,  seguindo  unha determinación  forxada  de antemán no contexto   dun gran consenso neoliberal, que mais alá do disidente simulacro  do    PSOE, situará a un abxecto Rajoy á fronte da Presidencia do Goberno, co expreso cometido  de adecuar a función do seu novo  Executivo,  non ao cumprimento de aspectos  de carácter  electoral, senón  a satisfacer o  imperativo  que para o trío neoliberal do Parlamento representa o conminatorio mandato dos mercados financeiros, de tal modo  que se garanta  a prórroga  das súas esixencias e que a orde política e económica mantéñase invariable.

Por iso é polo que quen prognosticaba que coa  caída  do bipartidismo xurdiría a ocasión  para corrixir a deríva neoliberal, véxase agora empuxado a emendar  predición por canto os acontecementos  mais  que referendar tal previsión veñen advertir xusto o contrarío, tendo en conta que  a vella política  a pesar de modificar  o seu formato lonxe de desaparecer  continúa a súa andaina.

Tal circunstancia pinta un escenario parlamentario no que Podemos está chamado a exercer en solitario como oposición efectiva ante o triunvirato de avinza  neoliberal que en tácita converxencia conforman o PSOE,C`s e o PP no seu papel de incondicionais   afianzadores   de tal  ideario.

De aí, que ante o novo desafío a formación morada deba reformular a súa operativa funcional  no Parlamento  para fortalecer  de forma efectiva   o seu súbito liderado, do mesmo xeito que proceder en corrección imprimindo estabilidade  no seu propio seo en arraigamento de maior consistencia,   ao tempo de acentuar proxección e ampliación da súa base social como esixible formalidade  para potenciar a  influencia que lle habilite no curto prazo a desempeñar con plena solvencia  a gobernanza do país.

Despois do últimos acontecemento  políticos, a maioría  electoral  así o indica  e o futuro do país demándao 

CANIBALISMO POLÍTICO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que emendar erros,  recompoñer o bipartidismo é o obxectivo fixado polos causantes da  crise, nun adverso intento de impedir  o cambio cara a unha democracia social e económica que satisfaga  os intereses e demandas da maioría social.

O conflito desatado  no  seo do PSOE mais que unha disputa  pola  substitución de liderado é unha confrontación allea á súa concepción ideolóxica, que lonxe de buscar a funcionalidade e a  cohesión orgánica do  partido, líbrase coa única finalidade  de lograr o  control patrimonial do seu aparello, para así desde o servilismo cumprir  as  determinacións ditadas  polo establishment financeiro e a oligarquía do Estado a través dun deseñado plan  de fustrigación, elaborada  ao só obxecto de seguir mantendo as súas vantaxes  e paliar dese modo os prexuízos   que para os seus intereses  representa o golpe histórico causado polo esborralle do  bipartidismo e a perda da súa hexemonía

Un enfrontamento  por tanto,  que mais que dirimir discrepancias entre dous bandos ou correntes de opinión, coa intromisión  dos poderes fácticos e o asalto  do sector dirixente  mais reaccionario, abre as portas de par en par    ao  canibalismo  político, primando así ao mais corrompido das súas filas,  a quen,  exentos de toda ética e desposuídos do mínimo   código de conduta   tráelles sen coidado que  a  repercusión  das  súas manobras de acoso e derriba acaben por fracturar a estrutura  da   organización, e con iso, ademais de acentuar a crispación mande ao traste o futuro do partido. 

Sendo orientativo de tal tendencia  o resultado  de avaliación dunha primeira análise da situación, que vén indicar que a frustración creada co conflito  desatou  unha  espantada de tal magnitude que non só está a afectar  a un amplo sector dos seus cargos intermedios  e  militantes de base,  senón tamén e en maior medida   a unha  parte substancial  do seu electorado.

Un rumbo que en razón ao autoritarismo imposto polo novo núcleo dirixente e a repercusión  das súas medidas coercitivas contra os disidentes, derive cara a unha situación de inestabilidade permanente, que sumada a un desarraigamento social crecente, fará que á vez que  o conflito se agrave, acentúese o deslizamento cara a outras formacións políticas de cadros e simpatizantes como  da súa base electoral,   ata o extremo de descapitalizar a formación socialista  e reducila  á mínima expresión  para convertela  nun  mero   referente testemuñal.

Sobre o particular, hase de referir que a saída forzada  dun deostado Pedro Sánchez da cúpula do socialismo  prodúcese de forma traumática,  xusto no momento en que este decide abandonar o papel de teloneiro que lle tiñan  asignado  e lánzase   a desempeñar o papel de actor principal,  ao tempo de forzar a consumación dun  bloque progresista  sen limitacións nin impedimentos, co que estruturar de formar efectiva  a conformación  dunha alternativa de goberno.

Decisión  que acende as alarmas  entre os membros do sector do partido que seguen atados ao Réxime do 78 e cuxo obxectivo oposto a tal  finalidade está direccionado cara á  recomposición dun  bipartidismo  de corte inmovilista que free   a presión social polo cambio e faga prevalecer a través das "baronías"  de pertenza a súa autoridade de representación  política e institucional como norma de xerarquía.

E todo iso sen controverter de ningún xeito os compromisos de fondo co poder oligárquico e a súa estratexia de austeridade e de recortes sociais, é dicir, unha aposta pola continuidade que mais alá de pequenos  arranxos cosméticos e retóricos, peche acceso baixo sete chaves a calquera hipótese de cambio  real, unha circunstancia que vén indicar  que da man do actual núcleo dirixente o PSOE a efecto algún poderá postularse como dinamizador  do cambio progresista  que o país precisa e a sociedade require.

De aí que se Rajoy mantense incólume na Moncloa  non sexa porque a maioría da cidadanía outorgáselle o seu voto, pois non foi así, senón porque nunha nova  intromisión  política  Felipe González, xerando  un cisma  no seo do partido e  menoscabando  a vontade dos votantes  socialistas   impuxo  aos representantes da organización  a figura  da  abstención técnica que favorecese en primeiro termo a  investidura do candidato conservador co implícito compromiso   de favorecerlle a gobernabilidade sobre a base dun  pacto de unidade e  estabilidade bipartidista en corrección do curto percorrido e a debilidade dun goberno en minoría.

Esa entrega incondicional do seu patrimonio  electoral ao PP acatando  a esixencia dos mercados,  fai que sexa Unidos Podemos e confluencias os chamados a postularse como "única e verdadeira" oposición,  ante a expresa renuncia que implica a actitude subordinada e  colaboracionista  dun PSOE sumido nunha  crise interna sen precedentes e de difícil solución .

Unha situación de despezamento político  que por responsabilidade esixe esa substitución en liderado que debe ser exercido  coa debida  solvencia, para que o contido das súas iniciativas e propostas  superen a condición de meras denuncias.

Sendo sen dúbida, a mellor oportunidade de aprendizaxe e capacitación  cara a futuros  labores de goberno.    

O DELIRIO DUNHA ABSTENCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Dicir que a corrupción non debe ser a barricada  que impida a abstención do PSOE na súa decisión de facilitar o goberno ao PP, ademais  dunha   desafortunada declaración, é unha actitude que denota un alto  índice  de desvergoña  política  entre os  autores intelectuais  de tal afirmación.

Variadas investigacións xudiciais  confirman sen ningún xénero  de dúbida  a existencia da caixa B do Partido Popular,  como tamén evidencian  que  desde 1990 esta organización utilizou en beneficio propio  diversas fontes de financiamento alleas ao circuíto económico legal, conseguindo   na maioría dos casos tal finalidade  mediante contratos adxudicados ilegalmente por Administracións  Públicas rexidas  por xente adscrita ás súas filas  e cuxa constatación  delata o seu nulo respecto   polas  regras democráticas, o que  fai cuestionar a lexitimidade  institucional  dos seus representantes,  e por tanto,  a absoluta ausencia de integridade dos membros que desempeñan papel de liderado na   súa cúpula dirixente.

Tal circunstancia indica que lonxe de atoparnos ante un escenario de carácter  conxuntural, o fenómeno  da corrupción é un todo estrutural que vai moito  mais alá dunha anómala relación entre  o diñeiro e a política.

Tendo de asumirse para o efecto   que estamos ante unha auténtica  trama de tipo mafioso, que utilizando os seus resortes de sedución  mediática e o seu dominio da economía   tentan facer crer que gobernan para todos, cando o certo da situación é completamente  oposto, como vén demostrar o feito  de consolidar un  sistema  de privilexios  onde unha minoría  socioeconómica e a súa órbita de subordinados  políticos dominan o aparello do Estado.

Verdadeira máquina corruptora  disposta ademais a impedir  de calquera xeito que se satisfagan as demandas democráticas da cidadanía, e por tanto, pechada en banda  a aceptar e asumir toda  decisión de fondo  plebiscitario.

Unha situación  de anormalidade onde a corrupción converteuse no seu  modus vivendi  como así  apuntan  ante os tribunais, as probas, careos e declaracións dos procesados  na trama   Gürtel e demais competidores noutros procesos de  similar escándalo, que  veñen referendar  que o actual partido do Goberno utilizou   o poder do Estado  non só para saquear os  bens do común e facer ricos aos seus dirixentes,  senón tamén  para  sufragar  o importe das súas campañas políticas con cargo ao peto de toda a cidadanía.

Aspectos no seu conxunto contrarios á ética e a legalidade,  as súas prácticas   de latrocinio e espolio xeneralizado que creban a súa lexitimidade de representación, ao crear  unha  controvertida  situación  que lonxe  de propiciar   o relanzamento  da  súa candidatura á formación dun novo Executivo desautoriza  tal pretensión, esixindo na súa falta a apertura dunha nova etapa  onde a expurgación de responsabilidades  ademais do obrigado acompañamento de dimisións, en defensa da necesaria rexeneración democrática,   traia consigo a propia disolución legal  do Partido Popular como organización  política.

Arrogar a condición de representante maioritario da  vontade  popular cando se imbra a  corrupción, é unha astucia  coa que se tenta  revestir   de legalidade  a fraude que representa branquear mordidas  procedentes de turbias prácticas   coa  intención de distorsionar os procesos electorais.

Por iso é polo que os resultados  de tan  anómala  operativa non deban ter   alcance distinto ao  da súa verdadeira finalidade,  que non é outra,  que manipular as regras do xogo democrático  en vantaxe de rendemento  electoral, o que fai cuestionar  nese aspecto a  autoproclamada xerarquía  da formación conservadora e a súa  total falta de lexitimidade para atribuírse  primacía algunha na conformación de gobernó

Neste tempo que a xustiza  esta monopolizada  nas súas funcións   por un entrelazado  de procesos de corrupción , a urxencia  debe pivotar  ao redor da erradicación das prácticas de suborno  que caracterizan a dinámica deste  goberno depredador, aproveitando a tal fin  o  furor que xera a actualidade xudicial  de escándalo,  para desde o proselitismo   impartir  docencia política que xere  unha  reacción colectiva  cara a un cambio de tendencia  e arraigue nos electores a necesidade  de afastar    a pantasma doutros catro anos  de involución do Partido Popular.

Unha  iniciativa de curto percorrido  e abocada ao fracaso  se non é afrontada  de forma colectiva  polos membros das forzas progresistas;  e de imposible viabilidade  se  por parte dos membros da Xestora do  PSOE desisten de facer fronte ao inimigo. e no canto de afrontar    este reto  rexenerador  decántanse pola complicidade dunha abstención  de investidura, pois con tal determinación de renuncia  estarían a manifestar  a súa preferencia  por un goberno da Gürtel ante outro alternativo ou a unhas terceiras eleccións, e con iso, perpetuando as malas prácticas e a continuidade do PP que desde  a institucionalidade neoliberal non fixo mais  que afundirnos na miseria  e prodigar as prácticas de corrupción.

PSOE: A' VELLA GARDA' A POLO SEU

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O impedimento das forzas de asalto ao PSOE para constituír un goberno de progreso favorecendo vía abstención a continuidade dun Executivo de PP,   ademais de consumar unha traizón ao seu electorado, perpetúa ao país nun estado de crise crónica  de graves consecuencias  para a maioría social.

Tras ser desafiuzado  Pedro Sánchez da sede de Ferraz , os membros  da  'vella garda' constituídos en axentes  de desaloxo, coa súa planificada revolta   non só quitaron  do medio ao díscolo secretario xeral,  senón que coa súa sublevada  actuación   consumaron  o verdadeiro obxectivo da súa finalidade,  tal foi,  impedir que se cumprisen as  medidas de cambio previstas  e a nova liña política do partido,  para   así, cortar de raíz  toda posibilidade cara a unha  traxectoria  rexeneradora ao só obxecto  de manter invariable  a continuidade das súas prerrogativas e a sucesión  dos seus   privilexios.

Para poder  a entender   a pérfida conduta  desta tropa de insidiosos,   basta con saber que estamos a nos referir a uns individuos que tomaron  a política como solución profesional, ata o extremo de poder confirmar sen ambaxes  que  'a vida  laboral' de todos eles  cabe en media cuartilla, ou o que é o mesmo, que cada un dos conxurados nesta trama conspiratoria   superan  o cuarto de século dedicados en exclusiva   á función política, e valla como exemplo unha referencia  co propio presidente da recentemente constituída Comisión Xestora,  Javier Fernández, que tras vinte e cinco anos encadeando cargos do PSOE cando vai camiño dos sesenta e oito  xa podería  xubilarse a pesar de cotizar   tan só  seis anos  no desenvolvemento da súa función laboral. Curriculum que por similitude  da súa equivalencia  é extensible á case totalidade do resto da comitiva  dos  vividores que  promoveron o  complot.

É por iso que o grave no derrocamento  do ex número uno do socialismo  non sexa en se mesmo a súa   caída como  referente de xerarquía,  senón o triunfo do sector parasitario  do partido  polo implícito  mantemento do  status individual  dos seus membros,  tendo en conta que a súa cobertura, mais alá que satisfacerse coa conformación dun goberno alternativo resólvese outorgando  unha  abstención técnica a Rajoy e de implícita  transixencia   de gobernabilidade para que nada cambie  e todo siga igual.

Unha actitude propia  de quen  levan toda a súa vida encostados  ao poder, sen mais  idea que seguir utilizando a política  como plataforma de lanzamento    para perpetuar unha vida de luxos e privilexios; e iso aínda que tan censurabél comportamento  agrande  cada día máis, a brecha  que lles separa da sociedade e dos cidadáns  polo contrasenso que representa  que uns políticos teoricamente de esquerdas, convértanse pola súa avaricia, nos abanderados  das reformas neoliberais mais agresivas  e en socorristas  dunha dereita corrupta  e incursa  en escándalos  e procesamentos xudiciais.

Demostrado con iso que  a nula fiabilidade  que ten de outorgárselles a quen coas súas demoníacas  prácticas  demostran non ter escrúpulos  ao  ser capaces  de desprenderse de principios e ideoloxía, con tal de recibir a cambio o resultado  das súas habituais  compensacións.

É por iso que a irrupción da 'vella garda' na emblemática sede  da rúa Ferraz, non ten de ser entendida  de ningún xeito como o inicio da estabilización e rexeneración da formación  socialista que tan interesadamente  proclaman os asaltantes, senón que en adecuación á realidade  haberá  de percibirse como unha desapiadada loita de poder, unha guerra fratricida entre inmovilistas e progresistas,  cuxas lesivas consecuencias  inducirán un efecto  contraproducente  convertendo a controvertida sedición en punto de partida  da estrepitosa decadencia  e caída do PSOE, cuxas consecuencias farán  que nos próximo comicios a formación  do puño en rosa  quede relegada nesta hecatombe a un papel testemuñal.

  

Declive    favorecido en primeiro  termo pola deslealdade de Felipe  González, a quen non lle bastou  con exercer  de máximo  instigador da insurrección  perpetrada contra Pedro Sánchez, senón que na súa traizón,  non dubidou o mais mínimo en comportarse como un vulgar corre ve e dille,  trasladando anticipadamente a Rajoy  información  do golpe que preparaba  na sombra para poñer fin de forma gradual  ao liderado do Secretario Xeral, á vez de delatar     que consumado o derrocamento, o PSOE situaríase a favor da  abstención  que facilitaría ao PP a formación de Goberno. 

Un comportamento  que ademais de poñer ao descuberto a súa nula catadura moral, tira por terra a integridade dun partido  que non repara en traficar    co voto dos electores socialistas para finalidade distinta á comprometida; e todo, polas turbias manobras  de conspiración patrocinada desde dentro  por quen en interesada atribución á súa condición militante, dedícanse a descapitalizar as súas propias siglas  co  único e exclusivo propósito de asegurar   as súas inxustificadas  vantaxes e prebendas.

Por iso, é polo que ante esta rebelión antidemocrática a reversión a tan fatal desenlace  teña soamente por solución   unha acción coordinada das súas bases militantes, de tal modo  que acorde ao marco estatutario promovan por conduto regulado  a convocatoria dun Congreso Federal extraordinario,  onde poder  cambiar a quenda dos acontecemento e a  elección en primarias dun novo líder.para

De non facelo así, a abstención  terá  efecto de extremaunción   un  PSOE con respiración asistida  e agonizante

A ISIDORO XA NON LLE MOLA A PANA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando Pedro  Sánchez péchase en banda  na súa negativa  á investidura  de Rajoy e anuncia  a conformación  dun goberno de progreso con Podemos,  o sector mais reaccionario do PSOE  con Felipe  Gonzalez á fronte , ao marxe da militancia, deciden abrir a veda  ao  seu linchamento político  

Tráxicas consecuencias para  a orde constitucional e  a democracia  está a causar o golpe de estado  que ven sacudir os cimentos do PSOE, unha manobra de desestabilización  levada a termo polas forzas de choque  do  sector máis reaccionario do partido da rosa, as ordes  do todo poderoso  Felipe González  como   xeral  xefe  da asonada,  que a pesar de non  ostentar cargo executivo  de tipo algún no aparello do partido,  ninguén puxo freo aos seus excesos  nin  á súa clandestina intromisión, como  aos constantes cuestionamentos  dos órganos de dirección,  e tampouco, ás súas repugnantes prácticas  de xogo  sucio e á función  de infiltrado  da oligarquía no seo da organización socialista. 

Alzamento  levado a cabo non para corrixir a precariedade dos mais  desfavorecidos  como determina o credo  socialista,  senón  coa  única finalidade de impedir custe o que custe  a constitución dun goberno de progreso  alternativo  ao PP,  para facilitar así  a continuidade  das   políticas  de corte neoliberal   e acadr  con iso o seu verdadeiro obxectivo, que non é outro, que garantir a continuidade  ás dinámicas de austeridade    como norma  e regra  política.

 De todos os xeitos a    presente actitude do Isidoro doutros tempos  para nada debe xerar sorpresa na cidadanía, pois sabido é que  a súa volubilidad  e  cambios de rumbo balizan a súa traxectoria política,  como vén indicar   o xiro ideolóxico cando sendo  Secretario Xeral impuxo ao PSOE tras a celebración da súa XXVIII Congreso, onde se encargou de desterrar o marxismo da súa ideoloxía e configurar en suplencia  un partido de esquerda moderada.

Sen obviar   o seu  discurso  cambiante sobre a OTAN, que pasou dunha radical  negativa ao ingreso na alianza militar occidental  a promover da noite para a mañá  a convocatoria dun referendo onde se situou  como defensor a ultranzas    do voto afirmativo á permanencia. 

Decisións que en ningún caso atendían  a formulacións ou inquietudes da militancia socialista,  nin formaban parte das demandas características   dunha  formación   de esquerdas ; senón que xusto   como agora ocorre, ao tratarse    de asuntos     de difícil defensa e espiñenta xustificación desde unha percepción  xeral, resulta obvio   que a súa autoría intelectual lonxe de buscarse  no ámbito do progresismo político,  haxa de sondarse    na contorna  da oligarquía que resultan ser  os que de verdade ordenan e mandan, e así seguirá sendo  mentres personaxes como Felipe González exento do mais elemental  código ético, no canto de      facer da política un oficio  de decencia,  sitúanse favorecendo  a indisciplina  e  proliferación  de noxentas prácticas.

Se a iso sumamos  o estalido de infinidade de casos de corrupción destapados no transcurso  do seu desempeño da   Presidencia do Goberno,  e engadimos a iso o abominable  escándalo dos GAL que en sen mesmo  consistiu en aplicar  o terrorismo de Estado  con asumida complicidade   nunha guerra sucia sen precedentes , un crime contra  as  garantías constitucionais e o dereito internacional, determinante da escasa catadura  moral de quen a pesar do seu  fatal desenlace non reparou o mais mínimo en tentar  xustificar o indefendible manifestando para o efecto que a democracia se defendía tamén nos sumidoiros e nos desaugadoiros.

Deleznables testemuños que valeiros de rigor bótanlle abaixo  a  prefabricada aureola de gran  estadista  que artificiosamente adxudicáronlle   o sequito dos favorecidos, poñendo  ao descuberto  a súa verdadeira   identidade  que lle sitúa en equivalencia como  a maior fraude da Transición,  pois nula fiabilidade debe merecer quen demostrou non ter máis ideoloxía que a do seu propio ego e dos seus intereses.

Tendo de engadir a iso  como acento de maior  detracción da súa deostada integridade, o nexo sostido  con     a corrupción legal  institucionalizada  en formato de "portas xiratorias", que sumado á desmedida obsesión pola acumulación de riqueza,  fan que a súa proceder político sexa un todo cuestionable, para converterse   nun personaxe sinistro, nun individuo  sen valores  adicado ao exclusivo servizo da oligarquía e do gran capital.

Resultando inaudito  por iso que un personaxe en permanente conspiración como Felipe  González , aduza a estas alturas como argumentario  á  súa desabrida intromisión  a anecdótica xustificación  de sentirse enganado persoalmente  polo Secretario a Xeneral, cando  o certo foi  que a  acción de acoso e  derriba  estaba  anticipadamente planificada  coa idea  de forzar     a súa dimisión  e abortar  con iso  todo intento  da constitución  dun  goberno de progreso,  para así,  satisfacer unha vez mais intereses extra políticos outorgando  a gobernabilidade ao PP.

Con todo  o inesperado  fracaso en primeiro intento deste "estadista" e os seus acólitos evidenciou que de nada lles valeu contar para a ocasión co apoio das  elites económicas, mais ben ao revés , pois o  destape  da súa relación de alianza desatou o efecto oposto nas bases socialista que frustradas diante os feitos  ameaza  con reverter  a  orientación das dimisións  como a consumación dun cisma  que converterá ao PSOE nunha ferramenta política inservible.