28 oct. 2016

PODEMOS, NO CAMIÑO DO LIDERADO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


A rexeneración da vida  política será de todo punto  inverosímil  en tanto se impoña á democracia  os motíns oligárquicos  e sígase  outorgando fiabilidade  política aos gremialistas da mentira.


Quen como premisa sostemos  que a economía  debe ter a finalidade de servir ás persoas que nunca  función inversa, hai moito tempo que desertamos do ofuscamento que representa seguir outorgando  credibilidade  aos defensores do  modelo económico neoliberal, pois unha persoa nos seus cabais    baixo ningunha circunstancia pode confiar a solución á  grave situación  que padece o país, aos mesmos que en quenda de alternancia procrearon a hecatombe na que nos atopamos  sumidos.

Por tanto, quen desde a esfera política néganse a asumir  que o  neoliberalismo é en se mesmo  a revolución desatada polos  ricos  en defensa dos seus propios intereses, mal poden cumprir función opositora aos  principios doutrinarios que  o sosteñen, despois de exercer nos últimos trinta e nove anos como os seus  escoltas  e  acérrimos valedores das súas ganancias e privilexios.

E moito menos a erixirse  en defensores    das  vítimas, desa prole cada vez mais numerosa  que ten vetado  o dereito  para vivir dignamente  por carecer de medios económicos, desa perversa realidade  que politicamente  ten no PP e o PSOE aos causantes  de tan nocivos efectos, que por se mesmo e en consecuencia, invalídalles para afrontar función executiva na gobernabilidade do país.

Circunstancia perceptible con só constatar  o evidente  e cotexar   que tras o seu permanente  referendo  desde os anos 80 ata a reacción indignada do 15 M, entre ambos os partidos existiu plena uniformidade  e unha soa política  económica en perfecto encaixe co formato dun sistema bipartidista neoliberal, como pon de manifesto  a aplicación  de idéntico sustentáculo aínda cando utilizasen a estadía no poder  como camuflaxe, no seu planificado  xogo a ser diferentes e vender con iso sensación de pluralidade.

 Unha montaxe que vén abaixo cando os poderes económicos   que sufragan o exercicio político de ambas as formacións en compensación  á súa infame función defensora  dos  seus intereses e neutralizadora  da  contestación social, pásanse da raia forzando  a reforma do articulo 135 da Constitución, e establecen   con iso prioridade absoluta ao pago da débeda pública sobre calquera outra necesidade de gasto; tendo en conta que tal medida,  mais alá de traer consigo  políticas de extrema austeridade, recortes e involución social, nula utilidade achega en materia  de crecemento e xeración de emprego, como tampouco,  serve de receita  para baixar o volume da débeda nin o cumprimento  das  previsións de déficit.

Un pacto de intereses que sen consenso social de tipo algún e á marxe de consulta cidadá motivou a irremediable viaxe cara ao fin do bipartidismo como non podía ser doutra maneira, circunstancia sobrevinda  que  forzou a  reacción deses mesmos poderes  económicos que no seu intento de manter a primacía  forzan o agrupamento encuberto dos partidos que en todo momento funcionaron como axencias ao seu servizo, coa finalidade  de seguir garantindo en confluencia o dominio do poder Executivo e con iso o mantemento  da   súa xerarquía mais alá da formalidade democrática, nun novo ensaio  de recompoñer o un depauperado capitalismo en clave de continuidade.

A consumación dese obxectivo, é xusto o que hoxe os seus acólitos secundan directamente ou vía  abstención  no transcurso  da sesión de investidura  que celebra a Cámara Baixa,  seguindo  unha determinación  forxada  de antemán no contexto   dun gran consenso neoliberal, que mais alá do disidente simulacro  do    PSOE, situará a un abxecto Rajoy á fronte da Presidencia do Goberno, co expreso cometido  de adecuar a función do seu novo  Executivo,  non ao cumprimento de aspectos  de carácter  electoral, senón  a satisfacer o  imperativo  que para o trío neoliberal do Parlamento representa o conminatorio mandato dos mercados financeiros, de tal modo  que se garanta  a prórroga  das súas esixencias e que a orde política e económica mantéñase invariable.

Por iso é polo que quen prognosticaba que coa  caída  do bipartidismo xurdiría a ocasión  para corrixir a deríva neoliberal, véxase agora empuxado a emendar  predición por canto os acontecementos  mais  que referendar tal previsión veñen advertir xusto o contrarío, tendo en conta que  a vella política  a pesar de modificar  o seu formato lonxe de desaparecer  continúa a súa andaina.

Tal circunstancia pinta un escenario parlamentario no que Podemos está chamado a exercer en solitario como oposición efectiva ante o triunvirato de avinza  neoliberal que en tácita converxencia conforman o PSOE,C`s e o PP no seu papel de incondicionais   afianzadores   de tal  ideario.

De aí, que ante o novo desafío a formación morada deba reformular a súa operativa funcional  no Parlamento  para fortalecer  de forma efectiva   o seu súbito liderado, do mesmo xeito que proceder en corrección imprimindo estabilidade  no seu propio seo en arraigamento de maior consistencia,   ao tempo de acentuar proxección e ampliación da súa base social como esixible formalidade  para potenciar a  influencia que lle habilite no curto prazo a desempeñar con plena solvencia  a gobernanza do país.

Despois do últimos acontecemento  políticos, a maioría  electoral  así o indica  e o futuro do país demándao 

No hay comentarios:

Publicar un comentario