AO PP RÁSCANLLE AS MARCHAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O órdago do líder do PP en clave de confrontación,  instando a súa investidura sen condicións contra a ameaza dunhas terceiras eleccións, ademais dunha terxiversación interesada do procedemento  é unha reacción á desesperada á súa incapacidade  de lograr  a confianza do  Congreso para a súa investidura

Cando nun Estado como o noso  o saldo negativo das  contas públicas supera o valor da súa economía, non hai que ser ningún preclaro para presumir que o Goberno xerador de tal despropósito non é o apropiado para seguir conducindo a rendas do país, e se para maior abondamento contrastamos que durante o seu mandato a débeda creceu de forma ininterrompida ata superar o 100% do PIB, entón, ante este pésimo record mais que despacharse con indirectas  sobre o inoportuno  da  súa continuidade, o seu, é esixir  a substitución do Executivo de quenda, sobre todo cando a pesar de tan  nociva  tendencia, o PP como directo artífice  da súa formación, non repara  en proseguir co seu festival de falsidades e demagoxias  tentando vender un país  endebedado ata as cellas coma se tal lastre fóra en se mesmo todo un   triunfo.

É por iso  que  a pesar da  delirante euforia do séquito de Rajoy, a realidade avaliada  en xustos termos  veña a confirmar que o resultado dos seus catro anos de políticas de austeridade  foron a causa  dun  estrepitoso  fracaso  como vén  indicar a redución do crecemento e o emprego, a caída adicional das rendas das familias e o acrecentamento da pobreza e a desigualdade, é dicir, xusto a antítese do que precisaba o país.

E iso é así de evidente,  a pesar  do papel propagandístico  desempeñado polos establishments económicos, financeiros e mediáticos no  seu basto intento de publicitar unha realidade inversa coa maquinada intención  de favorecer como inevitable a continuidade  do Executivo conservador,  e por riba,  a prórroga  das políticas económicas, que á marxe de favorecer  os seus propios intereses, o impacto da súa repercusión  por tratarse  da reprodución dunha vía fracasada, mais alá que a solución de nada, convértese nunha recreación de mais do mesmo,  é dicir, nunha volta de porca ao recorte do gasto  e a mais austeridade.

Un agravamento  por tanto das políticas neoliberais  cuxa aplicación  estanos retrotraendo a niveis dos anos corenta no que a pobreza e miseria refírese, ata o extremo de converter a España  no país con maior desigualdade na repartición de ingresos de toda a Unión Europea.

Unha situación  de afundimento  que  esixe de inmediato a necesidade alternativa  dun goberno de progreso capaz de imprimir un  cambio de orientación da política económica con aplicación de medidas paliativas aos  problemas máis perentorios da maioría social, ao mesmo tempo de poñer andar ao país cara a unha senda de crecemento equilibrado e sustentable, sobre a base referente  da diversificación do modelo produtivo e a premisa  de lograr o fortalecemento do sector industrial e o aumento  do seu peso no PIB a par de mellorar a competitividade.

Cambio que por razóns obvias, en correspondencia co determinado pola maioría electoral e en recoñecemento  ao feito diferenciador de combater   a ditadura,  ten de ser encomendado a organizacións políticas de connotativo signo transformador, para así poder compaxinar a confluencia de afinidade   das forzas de esquerda cos nacionalistas vascos  e cataláns no marco dunha gran coalición de goberno capaz de relaxar as distintas sensibilidades dos actores e dar  preferencia á saúde económica, política e social do país como principal referente do interese xeral  e única  posibilidade  de poñer fin ás devastadoras consecuencias da políticas de corte neoliberal  ao tempo de conxugar con solvencia  os desafíos do presente e os retos do futuro.

Nada fai presaxiar que na actual conxuntura  o pacto entre  Cidadáns e o PP  para a investidura de Rajoy, teña un percorrido distinto ao ocasionado polos  efectos repercutidos da  súa propia inviabilidade,  pois ao fío dos feitos, difícil  van  ter ambos os herdeiros das dereitas que dominaron o aparello do estado ditatorial, como radicais defensores das contraproducentes políticas de austeridade, alcanzar anexións parlamentarias de referendo ao seu acordo  distintas ás súas propias, sen que tal errada eventualidade, presupoña de ningún xeito  validar o órdago do Presidente en funcións ameazando coa celebración de novos comicios, cando tal circunstancia o único que produce en primeiro termo é  a extinción  do seu tempo político e  con iso o   nomeamento dun candidato alternativo.

Momento clave para erradicar definitivamente a pantasma dunhas novas eleccións, de forma que tomando a testemuña en atribución á situación creada, se procedera   a explorar sen exclusión, é dicir, facendo extensiva  a negociación con nacionalistas e independentistas    en aras a fraguar  un pacto de consenso entre forzas progresistas sobre a base  de superar cuantitativamente os  apoios parlamentarios acadados  polo tándem PP - Cidadáns, para deste xeito  coa plena lexitimidade  que outorga  o sumatorio da aritmética  electoral poder constituír  o goberno de cambio e progresista que a situación require. 

Oportunidade que suposto caso de ser desaproveitada, non só forzaría  a celebración dos terceiros comicios senón que ademais  induciría  graves  consecuencias electorais  nos forxadores  de tal  renuncia.

PODEMOS E VICEVERSA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A inclusión a contrarreloxo de Podemos no conglomerado de en Marea, mais que un proceso de fusión foi unha anexión forzada, que por responsable proceder con posterioridade á celebración dos comicios, en razón á conflitividade  causada, a súa continuidade ou cancelación debe ser determinada polo conxunto dos seus  adscritos.

O obsesivo apego á  xerarquía  que acompaña o comportamento dunha gran parte do elenco de "illuminatis do vanguardismo" político, é sen dúbida un dos obstáculos que dificulta a cohesión efectiva da esquerda e principal causa da permanente guerra civil desatada no seu seo, que ademais  da contraproducente repercusión electoral, para xúbilo da dereita, fai que se prodiguen desagradables  escenas de relación entre amplos sectores da súa diversidade  militante.

E todo a pesar  do revés  que supuxo  o  último trompazo nas urnas  que tirou   por terra  o optimismo  das expectativas creadas  no contexto dun suposto  marco de unidade, que pola súa propia natureza resultou ser  un todo ficticio, e iso,  como consecuencia de indisciplinas e rebeldías entre faccións rivais,  que puxo de manifesto  que o verdadeiro motivo  dos continuos fracasos en alcanzar  a meta prevista  foi a falta  de compás político, carencia, que facilitou  que  os chamados a facerse cargo desta encomenda, prestasen  maior interese en salvagardar a súa cota de poder  e o seu posto na lista electoral que en satisfacer a reivindicación e clamor popular  en esixencia social dunha  confluencia de esquerdas.  

Pero se tales condutas eran expresión característica da vella política,  capitaneada  desde a Transición  por uns  funestos dirixentes ,  non resulta asumible  que agora Podemos como motor alternativo da nova esquerda nada  da frustración que produciu a  degradada situación do sistema, despois de afianzarse no escenario político mediante a capitalización do voto de protesta e do descontento social, déixese  tentar pola  hipótese dunha ecuación de gobernabilidade,   e proceda  en revisión  dos  seus propios actos desdicindo  os postulados   que fundamentaron  a súa propia xénese. 

Tendo en conta que  a consecución da unidade  popular, non por necesaria admite ser alcanzada á conta de calquera prezo, e moito menos botando man de concesións involucionistas, pois todo pacto inobservante coa rexeneración democrática mais que facilitar saídas políticas de progreso  acentúan  a complexidade das problemáticas; especialmente, cando as claves  de adhesión veñen precedidas dun marcado signo negativo.

Con todo, a montaxe do  'quebracabezas' da unidade ten mais difícil encaixe cando como ocorre  en Galicia  son os  egos os que se fan donos  da situación   e os que  impoñen o pleno dominio, para así, en lugar  dunha  confluencia en pé de igualdade,  sen razón aparente,  instruír a absorción  forzada con imposición    de renuncia expresa a siglas  e identidade electoral, resultando  así que  en lugar  de darse un proceso de negociación  de igual a igual imponse  o criterio unilateral  dos representantes da vella política,  onde os seus protagonistas   atribúense  o  pleno control  con subtracción  inducida  do protagonismo  de adscrición. 

Unha actitude  onde brilla pola súa ausencia  a   xenerosidade e responsabilidade que debese acompañar  un proceso de unidade  integrador  e sen exclusións  para dese modo harmonizar a estabilidade  no seu seo e evitar con iso  a repetición   das contraproducentes consecuencias electorais sufridas nos últimos comicios xerais  como consecuencia de levar a termo  unha confluencia  de modo  artificioso e á marxe   da  vontade militante.

É por iso que na  actual  tesitura cando  o clima de inestabilidade  e o enfrontamento son  a nota dominante  no seo da  aparente confluencia de en Marea, sen  aparcar o actual desapego e  rebaixar tensión en aras  a lograr  un cambio de actitude  na complexa relación existente, difícil exponse o obxectivo de construír unha vitoria electoral que facilite o acceso ao Goberno da Xunta, pois a persistencia  de desavinzas  ao único que nos pode conducir é ao derrotismo  e prexudicar  con iso  as expectativas  dun cambio real  cara ao progresismo.

Por iso é polo que a integración  ás alancadas  de Podemos  na nova  estrutura de en Marea consumado contra o acordo das súas bases, ao coincidir  no tempo coa  inminencia das eleccións autonómicas, resulte ser unha continxencia que sen  diminuír complexidade ao conflito,  si pode rebaixar temporalmente tensións  discordantes polo mutuo acordo entre as partes en poñer freo ás aspiracións do actual presidente, Alberto Núñez Feijóo, para revalidar o seu mandato.

Ocasión  que administrada de forma axeitada en vía  a conquistar    o  obxectivo previsto, atenuará a tensión existente  á vez de facilitar a creación de condicións de restitución da unidade perdida e con iso arraigar a confluencia política como aposta estratéxica da esquerda e o seu afianzamento hexemónico en Galicia.

Un primeiro paso cara á estabilidade que ademais da  revisión de postulados  require unha achega  de fraternidade colectiva, ou na súa falta desandar o camiño percorrido

MENOS MAL QUE NOS QUEDA PORTUGAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O futuro político de Galicia non modificará a súa configuración no substancial, se as organizacións  políticas e sociais  situadas no ámbito da  esquerda  real non logran confluír nunha  única candidatura  electoral.

Desde que o cambio político que entre 1975 e 1982 abrise a porta ao sistema de democracia representativa, desde aqueles albores da Transición o rumbo autoritario da estrutura de poder alterou nos substancial a finalidade establecida de orixe, e todo, porque a substitución institucional de acompañamento que debese estar rexido pola determinación da vontade   popular foi instruído  en función ao  imperativo  dos poderes fácticos do Estado e baixo a tutela da oligarquía económica.

Pero a intromisión involucionista deses  axentes e a repercusión da súa influencia foi posible  grazas en gran medida á  tolerante actitude  dos actores políticos de esquerda, que como representantes  dos sectores populares, puidérono ter impedido, se coa súa desunión non  destruísen como foi o caso  o soporte da súa fortaleza, e polo tanto, a súa capacidade de influencia, unha situación que derivou  cara a unha  descapitalización  progresiva que non puido conducir a outra saída  máis que á   evidente complexidade  desta «democracia incompleta».

Sendo así como o neoliberalismo  fíxose dono da situación ao facilitarlle que tomase a dianteira e as  rendas do poder real, circunstancia que por rigor obriga a desprazar o centro de gravidade das críticas  cara aos verdadeiros artífices, sobre todo, cando a pesar do prexuízo dos  seus efectos, a orixe do porqué mantén a súa secuencia e as forzas de esquerda hospedadas na súa obstinación non logran alcanzar  a  unidade de actuación, como tampouco, discernir a diverxencia entre os seus verdadeiros adversarios e os chamados a salvar diferenzas, de aí a súa  invariable actitude de gastar a pólvora en salvas e o seu  paradoxo de seguir repetindo  o peor de se mesmos.

Esta actitude de anacrónica desunión entre as forzas de esquerda segue formando parte da orde do día de todo proceso electoral,  e abonda  como  contraste  o absurdo  xurdido en véspera das eleccións galegas como consecuencia  do nova división e cuxa repercusión vén tirar  por terra  as favorables  expectativas a un cambio transformador do executivo da Xunta.

Un síntoma  de deficiente proceder que por mais recondución que se tente  a última hora  , o seu carácter atentatorio  contra a esperanza dos electores incrementará o  efecto dos seus prexuízos,  ata o extremo,  de facer que  o alcance da  súa repercusión mediática inflúa sobre maneira  no signo negativo  do resultado dos comicios, de tal modo, que  se traduza noutra oportunidade  perdida,  tendo en conta que a incidencia  do  seu carácter irreflexivo botará   por terra toda probabilidade de cambio político.  

  

É por iso que o maior inimigo da esquerda en Galicia sexa a súa propia  diverxencia, a do papel protagonista  da vella política, a exercida polos partidos tradicionais, nacionalistas ou non, que a pesar da súa  probada  incapacidade en dar resposta ás novas demandas da cidadanía, empéñanse en monopolizar a función política, dificultando para iso  a través de extravagantes maleficios a acción da forza emerxente, que precedida doutra cultura política á marxe de cargos e privilexios,  aposta polo  cambio radical a través de solucións e respostas útiles acorde a un novo modelo de facer política; disparidade entre dúas versións diferenciadas que mais que complementarse entre se dificultan a súa  confluencia.

Esta desavinza parece que será  o principal impedimento para mudar o signo do actual Executivo galego; renunciando así a reproducir a boa praxe conseguida polos nosos asimilados  veciños do sur, que a pesar da diversidade de sensibilidades no contexto da esquerda, limando asperezas, contrariamente  ao que aquí ocorre demostraron ter alcance de miras e talla política ao lograr a través dun pacto tripartito facerse coas rendas do Goberno portugués.

Unha determinación que debese ser un exemplo para seguir pola  vantaxosa repercusión das súas progresistas medidas que ademais de poñer fin ás políticas de recortes e incrementar pensións e salarios, sitúa a xornada laboral nas 35 horas semanais, unhas entre outras das excepcionais medidas de lexislatura  que en se mesmo veñen deixar sen efecto  ao  ata agora vixente modelo neoliberal, sendo así, que ademais  de beneficiar aos mais desfavorecidos, a súa aplicación é sen dúbida un triunfo  de gran calado  político para a soberanía nacional do país veciño.

Con todo, o feito de combater con éxito as políticas de austeridade e a aplicación de medidas paliativas, como resulta ser o caso, só é posible se de antemán garántese a unidade dos partidos e movementos cidadáns  como condición ineludible.

Unha lección esencial  que en Galicia, á vista do panorama político,  as forzas de esquerda á marxe do seu distintivo  debesen asimilar ao unísono, sempre que  a finalidade da súa traxectoria, mais alá de supremacías e protagonismos absurdos correspóndase coa defensa do interese dos seus representados e o porvir da súa  terra.

DE "EN MAREA" A FORTE MARUSÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Nunha sociedade conformada por unha  maioría sociolóxica e electoral de esquerdas, o  fácil camiño  que conduce  cara á confluencia deixa de selo, cando a determinación  do itinerario a seguir establéceno  unilateralmente os expertos en desercións.

Se no conxunto da sociedade non hai unha auténtica vontade de cambio, dificilmente pódese modificar o anómalo funcionamento desta democracia  de baixa intensidade, que en gran medida domina o exercicio da actividade política convertendo ao Estado nun referente de indolencia e impudicia, como proba o feito da crecente e arraigada corrupción que contra o correctamente desexable é quen  impón a ruta do  contraproducente  itinerario institucional.

E cando  tan  confuso contexto  é avalado  por unha maioría electoral,  entón a situación tórnase mais complexa, pois o feito de referendar nas urnas  comportamentos  de baixa integridade, é en se mesmo unha renuncia expresa á gobernabilidade decente e ao espírito de dispoñer  dun Estado onde a cidadanía poida facer valer con solvencia  os seus dereitos fundamentais.

Por iso é polo que  na actual tendencia, difícil ponse a evolución  de retos  morais, e por tanto, costa arriba  faise toda posibilidade de rexeneración do sistema, tendo en conta que a corrupción como parte intrínseca do mesmo, alentada polos avais outorgados e a división existente na "vangarda" política, fará todo o posible por impoñer a súa continuidade negándose a desaparecer,  fomentando con iso  un frustrante  fatalismo  que ameaza  con facer perder  a fe de loita entre os que exercendo como  belixerantes contra esta pandemia, extenuados polo desafío e o esgotamento das súas  loitas internas, acaben fracasando  no seu intento  deixando sen efecto  todo o esforzo realizado.

Unha situación que por insólita  reducirá a mínimos  a integridade do Estado, pechando con iso toda posibilidade  a que as cousas poidan mellorar, abrindo deste xeito  as portas de par en par aos poderes fácticos,  para que sen atranco algún, poidan  intensificar  o seu  actual dominio sobre a maioría política, e así, desde a supremacía da súa influencia seguir saqueando o país  no contexto da mais  absoluta impunidade. 

Sendo tan  alarmante conxuntura unha complexidade sen precedentes,  dada a grave incidencia dos seus prexuízos e a diminución que ao Estado de Dereito repercute a súa influencia  involucionista; efectos  que polo  transcendental do seu negativismo debesen ser referencia  crave de reflexión desde a percepción dunha  política progresista e de esquerdas.

Pero cando no contorno deste ámbito, mais que impoñerse  a sensatez, é o egocentrismo quen na súa obcecación obstaculiza devolver o protagonismo político á cidadanía e situar ás persoas no centro da actividade, con tal improcedencia, mais que robustecer a democracia no seu sentido estrito están a antepoñerse intereses espurios sobre os xenerais da cidadanía, impedindo  con iso que a sociedade opine e pronúnciese, relegando así a democracia a unha mera conta de votos pero non a telos en conta.

Reflexo deste anacronismo é o espectáculo esperpéntico co que ás portas dunhas eleccións autonómicas,  despáchanse as autoproclamadas elites  do progresismo galaico, reproducindo co seu novo desencontro  a mesma historia de sempre, a da eterna desunión dunha esquerda  eternamente sumida en loitas internas e dividida por aspectos de matiz, onde a fereza  do combate faise mais encarnizado se cabe  que os seus ataques á propia dereita, e motivo polo que  a pesar da súa rudeza política e a connotación coa corrupción o PP siga ostentando a gobernabilidade  do país.

Ao parecer entre os profesionais da axitación esquerdista ademais de total carencia de apromo fáltanlles luces e capacidade analítica, pois de non ser así, facilmente entrarían a entender   que todo enfrontamento  cainita,  o único que fai  é  restar peso electoral nos partidos  en conflito; unha actitude suicida  que anticipa  de partida  a derrota da disidencia ante a unidade  monolítica que a pesar da súa diversidade  mantén a dereita con disciplina prusiana.

Por iso que resulta inadmisible que cando a confluencia no seu estado inicial demostrou na súa avaliación de resultados  ser a ferramenta adecuada  no  seu conxunto para variar a actual situación  política e viabilizar a reconquista do goberno autonómico en mans do PP, que agora contra toda xustificación sexa a vaidade  dirixente e as ansia  de poder  quen desde o mais feble   das atribucións  e o mais absurdo dos protagonismos  force trastornar a relación de concorrencia  a pesar do alto  risco de ruptura que tal determinación induce.

De aí que o acontecido en Galicia entre as forzas de esquerda sexa a antítese do que desde a racionalidade política  debese suceder, por canto, as consecuencias  da  tensión creada polos promotores do actual galimatías, mais que favorecer a solución á problemática do sector social que din representar, por repercutida descapitalización electoral prexudicará a consumación de tal finalidade ao tempo de favorecer contra natura o fortalecemento das opcións conservadoras, e con iso, se a sensatez non o remedia a continuidade do PP á fronte do Goberno  da Xunta.

Antes que iso ocorra,  esperemos que se impoña o sentido común.

SEGUNDA OPORTUNIDADE DA ESQUERDA OU TERCEIRAS ELECCIÓNS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O procesamento xudicial do PP pecha definitivamente o acceso de Rajoy á investidura, e se tal impedimento non é remediado en emerxencia polas forzas políticas situadas na súa contra concertando un goberno de progreso, farase improbable impedir   por terceira vez consecutiva o encontro coas urnas

Cando a continencia verbal debese acompañar o proceder dos membros do PP ante o auto no que se procesa ao seu partido pola destrución dos discos duros dos computadores usados polo seu ex tesoureiro, a reacción lonxe de cinguirse a recorrer a súa desconformidade por conduto  regrado, foi saír en tromba para insinuar a existencia de graves  infraccións no auto do proceso penal. 

Sendo así como  mentres  a  ex presidenta do Parlamento   Celia Villalobos nun exceso oral non reparaba o mais mínimo en sementar dúbidas sobre a imparcialidade da xuíz do caso,  o propio ministro  de Xustiza en funcións, Rafael Catalá,  poñéndose estupendo e esquecéndose  do cargo que ocupa,  arremetía contra a maxistrada  cuestionando a súa decisión  ao manifestar publicamente que os feitos de borrado de probas incriminatorias   non  revisten  transcendencia penal.

Esta actitude de "desenfreo explícito" contra a acción da xustiza  pon de manifesto  as dúas sensibilidades dispares sustentadas polo PP en función a ser suxeito ou non de encausamento, un dobre formato de comportamento ante as decisións da xudicatura, cuxa posición, transita do ataque á esixencia  de cumprimento,  dependendo, se os efectos  da súa repercusión menoscaban a súa propia esfera de intereses ou só causan prexuízo en terceiros.

Inadmisíbel comportamento da formación azul, quen postulándose para Gobernar España, con esta nova causa é procesada por segunda vez pasando a converterse no primeiro partido político imputado da historia da democracia, co paradoxo engadido de verse obrigado a probar  o seu propio medicamento ao estrear  o novo Código Penal  que aprobara no seu día o Executivo de Rajoy introducindo referencia expresa de responsabilidades penais dos partidos  políticos por presuntos actos delituosos perpetrado no seu seo, como agora  resulta ser o presente  caso

Aínda cando o auto pode ser recorrido, a inmediata comparecencia  en sede parlamentaria do Presidente en funcións e máximo mandatario do PP,  é  un requisito de esixencia democrática cuxo cumprimento toma maior forza se cabe despois de ter aceptado  do Rey o encargo de formar goberno.

Pois resulta obvio que antes da  hipotética celebración do debate de investidura, nesta arrevesada situación,  o nominado, deba  dar  conta ao Parlamento das responsabilidades políticas que vai asumir en relación   á causa aberta ao partido  da  súa presidencia  por causa  do auto ditado pola titular do xulgado de instrución número 32 de Madrid, e en motivo á negativa influencia de tal eventualidade na conformación  dun novo Executivo; sendo que por iso non caiba a efecto algún manobras de subterfuxio institucional como as empregadas  de  forma reiterada  na  pasada lexislatura. 

Se a complexidade da situación xa estaba servida, o novo escándalo xerado polo procesamento do PP exerce como factor discordante  que  vén sumar maior escuridade  á investidura de Rajoy, ata o extremo que si para esquivar a celebración  de novos comicios barallábase como  saída á encrucillada o mal menor dun goberno en minoría da formación conservadora, como consecuencia da expresada continxencia  tal  formulación perdeu   toda base  argumental, tendo en conta que  o cuantitativo dos apoios ou abstencións necesarias para a súa consumación, polo acaecido, viuse alterado no substancial perdendo politicamente  toda probabilidade  de culminación, acentuándose deste xeito  a situación de barullo  e ingobernabilidade.

Por iso é polo que o  auto coñecido o pasado martes,  ao detonar en pleno proceso de formación de Goberno,  non só  obstaculiza a súa configuración, senón que descapitaliza ao Partido Popular de toda solvencia  para conducir o futuro do país, ademais de cuestionar a lexitimidade dos resultados acadados por esta formación nos últimos comicios ao devaluarse desde  entón  pola devandita causa, as características do perfil electoral que facilitaron a súa consecución.

Aspectos todos eles que no seu conxunto sitúannos nun delicado escenario,  que lonxe de favorecer a articulación de solucións  de futuro condúcennos á  paralización  e ao estancamento; impedimento que ten por única  solución  o borrón e conta nova mediante a recondución e axuste da situación ao novo contexto, por non ser nin serio nin recomendable depositar a confianza de gobernabilidade do país, a quen na súa  deriva non dubidou en converter ao seu propio  partido  no peor referente do facer político e da degradación institucional.

Por iso, á vista do novo escándalo xudicial e ao rexeitamento da gran maioría do resto do Parlamento, o  hipotético goberno en minoría do  PP mais que ser o mal menor, toma corpo de quimera, xerando con iso unha situación extrema  que se as forzas políticas situadas na súa contra non o remedian articulando  en emerxencia unha  alternativa de goberno, contrariamente ao recomendable, repetir as eleccións por terceira vez será totalmente irremediable.

MAL MENOR, UN GOBERNO EN MINORÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tras o 26-X a opción redúcese a decidir se temos un Goberno do PP ou se impide esta saída para  impulsar terceiras eleccións, sendo o mal menor, un goberno en minoría que chegado o caso, póidase forzar o seu cambio ou tomar a vía de eleccións  anticipadas

Ciudadanos - C's,mais alá da  aparencia  de ser un partido político de novo cuño, realmente é un produto manufacturado polo Banco de Sabadell coa exclusiva finalidade de neutralizar o meteórico ascenso  que acadara Podemos nos seus primeiros tempos, en aras  a capitalizar  cara ás súas siglas aos  electores   que desencantados pola mala praxe e  os escándalos  do PP  decidiran cambiar  a súa orientación política nas urnas, de tal modo que chegado o momento,  a través dunha manobra de deseño  poder reagrupar churras e merinas  mediante  a repartición de zonas de pasto no latifundio do poder. 

Esa é a versión orixinal, contraposta por tanto  coas  publicitarias proclamas dun  postizo dirixente que como Albert Rivera atribúe  que  a xénese da  súa  organización é  froito da indignación social xerada pola inoperancia e os avultados erros dos "vellos partidos".

Sendo por tanto que o seu liderado  é o primeiro artificio de todo este armazón de intereses como pon de manifesto a inconsistencia dos seus  actos   e  a continua alteración  dos seus criterios, actitudes  mais propias dun  pusilánime que dun político no que confiar. 

Carencia de rigor e contrastada  volubilidade  que vén delatar  a súa escasa fiabilidade , e o que é mais inquietante,   a súa pelame de cérbero e disciplinada voz do seu amo,  disposto a acatar  o mandato das súas ordes  á marxe do compromiso   contraído cos seus electores, e todo iso seducido  tras  a madura aparencia  do constitucionalismo  e de  responsabilidade institucional.

Pero ao parecer, aínda cando desde o primeiro momento  o obxectivo establecido coa creación desta andrómena política era consumar  un goberno de centro-dereita participado polo  propio  C's e o  PP, foi o PSOE quen  na súa miopía  non logrou discernir  tan planificada intención, como tampouco, soubo interpretar  en xustos termos o tropezóns que representou para esa finalidade os desfavorables  resultados electorais colleitados   poladereita o 20 -D.  

Pois se así non fóra, Sánchez non incorrería no erro  de darlle unha segunda oportunidade á composición dun goberno conservador,  facilitando   o seu anacrónico  pacto con Rivera, en cuxo ánimo, nunca estivo a intención de facilitar que o líder socialista accedese á Presidencia do Goberno,  que si,  a impedir por orde dos seus patrocinadores, toda probabilidade á conformación dun Executivo  de progreso  participado por Podemos; unha estratexia que se ten de recoñecer  logrou levar a termo en partida dobre,  ao impoñer  o veto do seu impedimento, e con iso, forzar uns novos comicios  que tras o fracaso colleitado modificasen a favor do centro - dereita a  correlación da composición  política como agrupadamente  así ocorreu nos comicios do 26-X.

Un contubernio que reportou en gran medida unha maior aproximación  a que Rajoy mantéñase como inquilino da  Moncloa, aínda que a  culminación de tal posibilidade dependerá case  en exclusiva  da capacidade do PP en lograr a abstención  dos seus verdadeiros aliados naturais  como son a antiga Convergència agora Partit Demòcrata Català e o PNV, para sortear con iso   o non  rotundo do   PSOE e conseguir así  os apoios suficientes para alcanzar a  investidura.

Por iso é polo que contra a perspectiva dun goberno de progreso  que brindaban os resultados  dos anteriores comicios,  tal probabilidade  queda seriamente cuestionada  en razón á mais vantaxosa situación  do centro dereita  na  nova etapa  política, e agravada así mesmo por os síntomas de achegamento cara ao PP mostrados agora polos nacionalistas vascos e cataláns, cuxo cambio de tendencia fai que aquela oportunidade  de conformación  dunha maioría diferente, estea ao día de hoxe    severamente comprometida.

Sendo por iso que ante  a actual tesitura o mal menor debe fixarse en evitar  toda pretensión de confiar a solución do problema á absurda celebración dunhas terceiras eleccións,  debendo ser a aritmética dos resultados alcanzados  o  26-X a que deba ter a última palabra e a súa cuantificación parlamentaria  a que  incline a balanza cara á solución menos mala, aínda que  a fórmula para remediar  a complexidade derivada   teña  de pasar forzosamente por superar  a  investidura mediante  a modalidade  da  abstención e afrontar a gobernabilidade  do  país  en minoría.

Por ser esa que non outra a vontade manifestada polos cidadáns nas urnas, indicando que a dinámica do pacto convértase en referente  e pedra angular do facer político, deixando aberto en último termo  se as circunstancias así o esixen, a opción de inhabilitar ao goberno cunha moción de censura o no seu defecto. anticipando a convocatoria de novos comicios 

Modalidade  que  eleva as atribucións do Parlamento sobre o Executivo  e por tanto confire  maior  xurisdición  á oposición sobre a  acción de Goberno, e todo, no marco dun novo contexto  que ademais de propiciara rexeneración  do sistema  impide toda  intromisión da esfera política  por parte  de quen desde o poder económico exercen a confabulación e a intriga, e o procreo en propio interese de transxénicos políticos como ocorreu coa montaxe de Ciudadanos.

SER AUTÓNOMO E NON MORRER NO INTENTO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A obstinación  por reafirmarse  na austeridade, presupón  renunciar ás políticas de crecemento e rexeitar con iso á consolidación do sector de traballadores autónomos, prexudicando con esa precarización o desenvolvemento da súa función dinamizadora da economía e da xeración de emprego.

Aínda considerando as bonificacións  de cota  que para os novos autónomos estableceu o marco lexislativo da  Lei de Emprendemento,  o certo é que  as supostas  facilidades que se dan no  noso país para comezar a traballar por conta propia difiren nos substancial  das aplicadas como norma xeral  noutros  países da contorna  europea nos qu paradoxalmente existe un menor índice de desemprego  e unha maior renda  per cápita.

Circunstancia   que mais que alentar  a  modalidade  desta  alternativa  como solución de autoemprego, vén salientar a situación de desfavorable agravio comparativo que mantemos cos países da nosa contorna, e por tanto,  a situar  a España nun pésimo lugar para o emprendemento de actividades laboral, desde o punto e hora que os nosos autónomos son os que peores condicións teñen entre   a case  totalidade   dos membros da Unión.

Sendo aspectos  como as excedidascotizacións sociais ou o elevado das cargas tributarias, que emprender un negocio no ámbito do marco xeográfico de radicación, resulte unha tarefa moito mais complexa  que no  resto dos países da nosa órbita,  un escenario pouco alentador e a causa  pola que este colectivo de traballadores  que rolda unha taxa do 20% do total da poboación activa, a pesar do  seu elevado peso específico no conxunto da economía produtiva, sexa o sector que maior esforzo fiscal soporta e o que menos contraprestacións  e dereitos recoñecidos  recibe en compensación.

Esta prolongación de trato desigual no tempo crea nos afectados a sensación de ser cidadáns de segunda, véndose forzados a asumir  por iso, que o noso non é  un país favorable  para este gremio, tal cal vén referendar a realidade das cifras  que á marxe de artificios propagandísticos sitúanos na actualidade nun censo de 200.000 autónomos menos que  antes de estalar a crise económica no 2008, e todo,  no marco dunha tendencia descendente  do 9,2%, que non fai augurar nada bo, e moito menos  ao comprobar  que  ese rumbo empeora no substancial cando remitimos a análise ao segmento de autónomos  que conseguen xerar emprego; datos que por negativos delatan a progresiva debilidade do sector poñendo en cuestión a veracidade outorgada  á tan repetida  recuperación económica.

Adversa conxuntura   que vén confirmar  o estrepitoso fracaso das  políticas utilizadas  polo PP no teórico impulso deste colectivo, ao centrar  o seu contido na exclusiva   aplicación do reclamo da bonificada tarifa plana, refugando a mais procedente alternativa de cotizar  por rendementos e liquidar impostos de forma anual; tendo de engadir a iso outros aspectos relevantes como  a falta de clientes e as dificultades para acceder á vía do crédito, cuxa carencia ten nas  súas  propias políticas de austeridade o maior dos atrancos   ademais do seu factor  causante. Sendo  por iso, que a prorroga do actual  modelo mais que resolver a situación deste colectivo transcendental  na economía do país, produza o efecto contrario ao deprimila  aínda mais.

Sendo por iso que sen abandonar as políticas de austeridade sexa imposible rescatar  aos autónomos dunha situación que por inadecuada, mais alá que desempeñar a función de dinamizadores  da economía, condúcelles a ter que asumir actitudes  de heroicidade no desempeño do seu labor, cando a clave da solución  mais que necesitar de improvisacións e anacronismos,  require  única e exclusivamente de solucións  políticas, fundadas na percepción do papel esencial deste colectivo para a economía do país e a necesidade aplicar medidas paliativas á súa reducida capacidade de reacción  polo maior prexuízo  que una prolongada crise repercute sobre  os que como eles, ven rebaixado  polos seus efectos o seu mermado músculo financeiro.

Non existindo probabilidade de reconducir a situación sen mediar un xiro na política económica do país, pois sen a posta en práctica de alternativas distintas, o complexo labirinto dos autónomos, dificilmente logrará a súa solución; avalando tal parecer o fracaso colleitado  durante os últimos anos, cando desde o ámbito político ao amparo do credo neoliberal as  medidas aplicadas como remedio a esta problemática,  non só non lograron o efecto esperado  senón que acentuaron  a súa complexidade, e todo, polo imperativo de dependencia da política económica estatal ás determinacións do marco europeo sobre austeridade, cuxa repercusión  botou  pola borda toda probabilidade de paliar os efectos da crise  coas medidas adecuadas ás necesidades deste colectivo.

Procedendo reafirmar por tanto, que mentres se manteñan as políticas de axustes e recortes, e a ausencia de crecemento siga dominando  a situación,  toda xestión do actual e futuro goberno, por mais optimismo que publiciten non fará mais que acentuar a deterioración dos autónomos , que ao ser en definitiva un dos motores de desenvolvemento económico e de xeración de emprego,  fará notar negativamente as consecuencias  da  súa repercusión, tanto no  ámbito xeral da   economía como na do mercado laboral.

A LÓXICA DUN VETO Á CORRUPCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por riba  de astucias electorais, a gobernabilidade  do país debe estar vetada a quen ten no seu haber a institucionalización da corrupción como práctica política, sendo o voto das súas señorías quen en última instancia  decida rescatar  o Estado de Dereito ou manter acendida a luz verde   da súa degradación

A preocupación dos españois pola corrupción lonxe de corresponderse  coa condición  de problema apremante  que  o  CIS  lle atribuía nos seus últimos barómetros de opinión, mais  que unha apreciación solvente   resultou ser unha  confusión entre  percepción e realidade, distante con moito da condición atribuída  de ser o   segundo problema do país, tras  o paro, como tampouco, que a súa  mal interpretada denominación  reproduza a alarma   social nun de cada dous cidadáns.

Esa alomenos ten de ser a conclusión  que se debe deducir a teor dos resultados electorais do 26-X, tendo en conta que  o PP  a pesar de evidenciar o  papel protagonista na comisión de delitos de corrupción,  o certo foi  que lonxe de atopar neste  lastre o seu verdadeiro rival nas urnas,  non só non lle pasou factura senón que a pesar  que os ventos dos escándalos soprábanlle  en contra, un amplo segmento do  electorado  optou por referendar  ao partido de Rajoy  e afastar así  toda posibilidade de mudanza na Moncloa.

Tal circunstancia por se mesma, é indicativa que a cidadanía no seu hipotético descoñecemento vinculou mais a corrupción  ao uso partidista de tal  fenómeno que á verdadeira dimensión do seu alcance; motivo que impediu espertar neles o  receo suficiente como para considerar a transcendencia do  asunto  entre os problemas máis urxentes do país, e moito menos para situar o seu impacto social ao nivel doutros temas de máxima preocupación como resulta ser o paro.  

Pois se a apreciación cidadá sobre a devandita  materia  fose axustada  á súa verdadeira magnitude, o correspondente sería  que a vontade popular mais que primar ao partido mais corrupto como foi o caso, pasáralle factura aos seus excesos inclinando a balanza electoral cara ao  extremo oposto, e cando tal translación  non se produce, todo apunta a indicar que a baixa preocupación que suscitan as  prácticas corruptas na  cidadanía, atende mais que nada á carencia de discusión pública sobre tan complexos manexos  que ademais de impedir o seu control e a súa redución, motiva afrontar a loita contra esta secuela coa seriedade  debida.

Outra hipótese para considerar, é,  que  a suposta inconsciencia dos electores  que co seu voto propiciaron  o relanzamento do PP sexa totalmente apócrifa, e que o verdadeiramente certo  sexa que os autores de tal proceder optasen   por apoiar  a  corrupción  de forma consciente e deliberada, porque  a pesar do seu arrastre  de impureza, quizais este colectivo  de controvertidos  electores manteñan  no seu proceder  idéntico nivel de ética e calcado código de conduta que o utilizado polos gremialista da maldade que durante décadas  de forma continuada  converteron  ao país coas súas turbias prácticas nun  reduto de corrupción de alta densidade; unha contrastada situación que por clara e patente ninguén pode zafarse dela  aducindo inxenuidade.

É por iso que non sempre a  indignación que suscita a corrupción vén acompañada da redención  de contas nas urnas, e iso pola mala pedagoxía da nosa cultura política e  a repercusión mediática da liña editorial duns medios de comunicación cada día mais politizados que acorde  a criterios preestablecidos conducen a noticia a propio interese facendo que as denuncias sobre corrupción sexan demoledoras ou perdan toda credibilidade  en función  a criterios de afinidade ou disparidade política. 

Manipulación informativa cuxa verdadeira finalidade estivo orientada  a reducir a mínimos ou desincentivar o impacto do castigo electoral, ou no seu caso, reverter a tendencia  da opinión pública; arroupando con tenacidade extrema  aos partidos de cabeceira  para así poder neutralizar informativamente  as acusacións  sobre  toda connotación  con intereses espurios que puidesen ocasionarlle prexuízo nas urnas.

Por iso é polo que cando  500 políticos do PP constan como  imputados   pola súa presunta implicación en casos de corrupción e as causas sucédense de modo permanente, e cando  á vista dos feitos o normal sería que a indignación social fixésese dona da situación en esixencia de cambios que puxesen límite a tan excedidos comportamentos, o certo é que aínda que a corrupción vese como un problema para o país, a situación lonxe de rexenerarse, mediante manobras de camuflaxe mediática condúcese de mal a peor como demostra a situación duns políticos corruptos mantendo intacta a súa popularidade mentres o merecido castigo nas urnas é  reemplazado nos comicios polo contrasesno dunha recompensa  electoral.

O todo vale  da  adulteración democrática non debe ser aceptado como un paso correcto, pois mais alá  de calquera  manobra electoralista o verdadeiro desafío que se debe marcar este país,  é afianzar o Estado de dereito como pedra angular do exercicio do bo  goberno e de rexeneración da vida pública, e ese labor debe ser  afrontado por xente integra,  que nunca, por quen  institucionalizou a corrupción  coas súas prácticas políticas.  

RECONDUCIÓN PODEMITA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que acusar as empresas demoscópicas  do retroceso  electoral, o seu sería reencontrarse  coa ponderación para  sinalar como  causa efectiva de tal efecto, tanto o feito de renunciar  á  propia identidade política como o coqueteo sustitutorio coa moderación

Recorrer á argucia da fraude electoral como atenuante do inesperado  resultado da xornada do 26-X, a máis dun disparate é un síntoma de inmaturidade política, un intento pouco ortodoxo de restar  fiabilidade aos resultados do escrutinio, sobre todo cando tal estrataxema emprégase para evadir  responsabilidade dos erros cometidos  polas "cabezas pensantes" da  organización frontista á hora de render contas  da súa deficiente formulación de campaña electoral.

Unha  actitude por tanto  completamente pervertida, máis propia doutras partidos que de quen toma para si o  facho  da rexeneración política.

O acentuado esborralle do partido morado nas urnas sobre a base das  súas  expectativas   de crecemento, vén indicar  que desde o conglomerado político   de Podemos non se conduciu a política de alianzas de forma debida  como tampouco se levou a   campaña electoral polo   camiño correcto .

Como mostra diso falan  os efectos   da precipitada alianza   con EU, que á vista da   aritmética electoral é fácil deducir que funcionou xusto de forma  contraria á esperada, tendo en conta que lonxe de actuar como sinerxia electoral   capitalizando o sumatorio dos resultados  acadados por ambas as formacións  nos anteriores comicios, produciu  o efecto oposto devaluando de forma relevante   a contía  das súas  optimistas estimacións, e todo porque o aparente   de tal confluencia aínda contando co referendo das súas respectivas bases, non satisfixo ao parecer a unha parte substancial  dos  votantes de ambas as formacións como evidencia  o notorio descenso dos índices  de participación.  

Abstención, que ademais do prexuízo directo repercutido, fixo que o arrevesado efecto  da Lei Electoral disparase a adxudicación de escanos  a favor do  Partido Popular como forza mais votada.

Con todo, maior prexuízo produciu nos resultados da formación morada  a estratexia do fracasado sorpasso, aquel empeño  estéril de atrapar ao histórico votante socialista tomando como propio para iso  formulacións de excedida  moderación,  que pola súa desmaña, non tiveron  a  aceptación esperada  nos destinatarios, pero si o efecto oposto no  núcleo duro dos votantes de Podemos, que frustrados polo  cambio de actitude e o seu tránsito socialdemócrata, optaron esta vez por deixar na estacada a quen fose nos anteriores comicios o seu referente electoral.

No esencial, a repercusión de ambos  os aspectos foi quen motivou o incremento dunha excedida abstención da  que Podemos levou a peor parte, e iso é así   contra a pretensión de quen absurdamente  tenta agora escapulir a súa responsabilidade no actuado   apuntando na súa descargo  por facer  das  empresas demoscópicas en cabeza de turco  a quen acusar de inflar intencionadamente as enquisas no mesmo porcentaxe de desmobilización dun electorado e mobilización  doutro. Obviando adrede que o contido das súas propias enquisas internas reflectían idénticas estimacións .

Con todo,  o recoñecemento dos  erros tácticos debe ser utilizado como clave  para a emenda, pero de ningún xeito debe sementar idea de fracaso, pois a pesar do conxuntural revés, non se debe obviar que a consecución de 71 deputados en dous procesos electorais consecutivos, atribúe a Unión Podemos e Confluencias capacidade  probada para exercer como agrupación  política alternativa e única forza con capacidade efectiva  para representar os intereses da maioría.

Obxectivo que demanda unha acción coordinada, pero non só como reacción aos resultados obtidos, senón que  o imprevisto avance do PP obriga a imprimir celeridade a un cambio de estratexia dirixida a dar mais cancha á militancia e simpatizantes da organización frontista  para con iso tomar maior implicación  coa problemática  social  e intensificar  a mobilización popular.

 Única configuración para manter a  continuidade electoral e construír desde  converxencia  de abaixo a arriba, unha auténtica unidade popular como formato de recuperación do proxecto de rebeldía que debe seguir definindo a súa identidade colectiva.

Sobre o particular  cabe referir, que como única corrente  política  oposta  ás teses do neoliberalismo e á súa políticas  de austeridade,  as consecuencias do seu revés electoral deixan  sen efecto  a posta en  práctica   do conxunto de políticas económicas e sociais dirixidas entre outros aspectos para erradicar o desemprego e a precariedade laboral, á sustentabilidade  e transformación  do modelo produtivo e a combater a desigualdade das persoas afectadas pola crise.  

Medidas  todas elas que pola  súa imperiosa necesidade poñerán a proba a fortaleza reivindicativa e capacidade de mobilización  de Podemos e as súas confluencias, como tamén o seu poder  de rescate electoral

XORNADA DE REFLEXIÓN, A PRÓRROGA DO ABSURDO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Se como ata agora, as formacións políticas  que debesen  predicar co exemplo manteñen a reiterada dinámica de incumprir  os seus compromisos cos electores, ningún argumento pode  xustificar entón  o propósito da «xornada de reflexión».

Non é que a lei electoral de 1985, denomine de forma explícita o día anterior ás eleccións  como xornada de reflexión, pois tal etiqueta  é unha designación coloquial  á marxe do marco xurídico como formalismo definitorio  deste   vestixio da Transición de inútil vixencia  na actualidade, pois a tempo presente  a  comunicación política non é só cousa de mitins e medios de comunicación tradicionais, por canto tales formatos  de difusión víronssuperados pola mais avanzad a tecnoloxía da  era dixital.

Unha situación  que a pesar da súa notoria complexidade, ningunha  das forzas políticas   maioritarias tomou conciencia do alcance  dos seus efectos,  como pon de manifesto  a súa negativa  para adaptar a lei electoral ás novas tecnoloxías, cando no  2011 levou a cabo por última vez a reforma do réxime electoral (Loreg). Motivando  tal circunstancia,  que de partida, a nova lei perdese todo sentido efectivo ao  non incluír no  seu contexto o  cambio tecnolóxico, cuxa consecuencia prorrogou no tempo o anacronismo de manter a continuidade  das restricións primixenias mais propias dunha  democracia recentemente estreada, contra  a desregularizada operativa dun poder de difusión infinito como resulta ser internet.

É por iso que seguir outorgando á xornada de reflexión función crave no contexto do proceso electoral  cando nin tan sequera  deuse o primeiro paso  para enfrontarse ao asincronismo da era dixital, mais que un exercicio de consecuencia política son  ganas de magnificar o simbolismo do obsoleto  e negarse a evolucionar; un insólito  proceder que de xeito evidente  mantén en dúbida a eficiencia  da función adxudicada a este  día.

Pois máis que cumprir a función reguladora da calidade democrática que os seus defensores atribúenlle, a  verdadeira finalidade  que se persegue mantendo a  absurda prohibición de facer política durante 24 horas antes da xornada electoral, non é outra, que fixar na mente do elector   a mensaxe  do inmediato para así cortocircuitar o pretérito político  e a prexudicial influencia do mesmo no sentido do voto.

Risco  que optaron por evitar  en mutuo acordo os membros do bipartidismo,  sendo por iso que a estas alturas siga sen darse  un debate real sobre a necesidade de anular formalmente  leste veto electoral, cuxo carácter arcaico, inútil e sen sentido , facilita prácticas pouco ortodoxas na esfera   de certos segmentos do electorado, do mesmo xeito que pouco recomendables  interpretacións.

Non obstante  o demandado apagamento desta veda electoral  non ten de interpretarse como sinónimo de renuncia ao recomendable exercicio de reflexionar sobre a función política, senón ao feito de ter que facelo por decreto, ou levados  pola  incoherencia de unha Lei Electoral excedida polos acontecementos, porque se así procedésemos , ademais de incorrer nun contrasenso  estariamos  a sustentar  unha  inercia que mais pronto que tarde está abocada  a desaparecer.

Sendo por iso que  a xornada de reflexión, como  artificio  paternalista  do lexislador da Transición no seu propósito de protexer ao cidadán do asedio publicitario na véspera dos comicios, desde a súa orixe  deixase de cumprir o obxectivo  da súa finalidade  ao ser esta disciplina legal en se  mesma un completo contrasenso.

O é, porque o presunto   silencio político e mediático que escolta  a esa   reflexión recae integralmente nos  programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido non pasa de ser un mero referente de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada, pois ao non existir unha regulación sobre os mesmos, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

Por iso a estas alturas, é de confirmar  que non ten sentido algún  a aplicación de tal cautela, de aí que seguir destinando  a véspera electoral a matinar sobre  as mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas  na súa publicidade  electoral non pasa de ser un completo desvarío, criterio que  manteño  sen excederme  un chisco  das limitacións que para esta xornada impón o marco legal. 

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, situación que apelando ao sentido común debe dirixir a súa orientación  ao cambio de singradura política, pois só desde esa perspectiva poderase afrontar con solvencia a reforma electoral que a  situación esixe,  e temperar  entre tanto a aplicación rigorista da xornada  de reflexión  utilizando o expresamente  incuestionable do seu contido. 

Non sendo este afirmación unha incitación para bordear o marco legal, senón un emprazamento á sensatez para adecuar o seu contexto á realidade dos tempos e superar con iso o actual estado de ridiculez que a súa aplicación induce.