5 ago. 2016

DE "EN MAREA" A FORTE MARUSÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia



Nunha sociedade conformada por unha  maioría sociolóxica e electoral de esquerdas, o  fácil camiño  que conduce  cara á confluencia deixa de selo, cando a determinación  do itinerario a seguir establéceno  unilateralmente os expertos en desercións.

Se no conxunto da sociedade non hai unha auténtica vontade de cambio, dificilmente pódese modificar o anómalo funcionamento desta democracia  de baixa intensidade, que en gran medida domina o exercicio da actividade política convertendo ao Estado nun referente de indolencia e impudicia, como proba o feito da crecente e arraigada corrupción que contra o correctamente desexable é quen  impón a ruta do  contraproducente  itinerario institucional.

E cando  tan  confuso contexto  é avalado  por unha maioría electoral,  entón a situación tórnase mais complexa, pois o feito de referendar nas urnas  comportamentos  de baixa integridade, é en se mesmo unha renuncia expresa á gobernabilidade decente e ao espírito de dispoñer  dun Estado onde a cidadanía poida facer valer con solvencia  os seus dereitos fundamentais.

Por iso é polo que  na actual tendencia, difícil ponse a evolución  de retos  morais, e por tanto, costa arriba  faise toda posibilidade de rexeneración do sistema, tendo en conta que a corrupción como parte intrínseca do mesmo, alentada polos avais outorgados e a división existente na "vangarda" política, fará todo o posible por impoñer a súa continuidade negándose a desaparecer,  fomentando con iso  un frustrante  fatalismo  que ameaza  con facer perder  a fe de loita entre os que exercendo como  belixerantes contra esta pandemia, extenuados polo desafío e o esgotamento das súas  loitas internas, acaben fracasando  no seu intento  deixando sen efecto  todo o esforzo realizado.

Unha situación que por insólita  reducirá a mínimos  a integridade do Estado, pechando con iso toda posibilidade  a que as cousas poidan mellorar, abrindo deste xeito  as portas de par en par aos poderes fácticos,  para que sen atranco algún, poidan  intensificar  o seu  actual dominio sobre a maioría política, e así, desde a supremacía da súa influencia seguir saqueando o país  no contexto da mais  absoluta impunidade. 

Sendo tan  alarmante conxuntura unha complexidade sen precedentes,  dada a grave incidencia dos seus prexuízos e a diminución que ao Estado de Dereito repercute a súa influencia  involucionista; efectos  que polo  transcendental do seu negativismo debesen ser referencia  crave de reflexión desde a percepción dunha  política progresista e de esquerdas.

Pero cando no contorno deste ámbito, mais que impoñerse  a sensatez, é o egocentrismo quen na súa obcecación obstaculiza devolver o protagonismo político á cidadanía e situar ás persoas no centro da actividade, con tal improcedencia, mais que robustecer a democracia no seu sentido estrito están a antepoñerse intereses espurios sobre os xenerais da cidadanía, impedindo  con iso que a sociedade opine e pronúnciese, relegando así a democracia a unha mera conta de votos pero non a telos en conta.

Reflexo deste anacronismo é o espectáculo esperpéntico co que ás portas dunhas eleccións autonómicas,  despáchanse as autoproclamadas elites  do progresismo galaico, reproducindo co seu novo desencontro  a mesma historia de sempre, a da eterna desunión dunha esquerda  eternamente sumida en loitas internas e dividida por aspectos de matiz, onde a fereza  do combate faise mais encarnizado se cabe  que os seus ataques á propia dereita, e motivo polo que  a pesar da súa rudeza política e a connotación coa corrupción o PP siga ostentando a gobernabilidade  do país.

Ao parecer entre os profesionais da axitación esquerdista ademais de total carencia de apromo fáltanlles luces e capacidade analítica, pois de non ser así, facilmente entrarían a entender   que todo enfrontamento  cainita,  o único que fai  é  restar peso electoral nos partidos  en conflito; unha actitude suicida  que anticipa  de partida  a derrota da disidencia ante a unidade  monolítica que a pesar da súa diversidade  mantén a dereita con disciplina prusiana.

Por iso que resulta inadmisible que cando a confluencia no seu estado inicial demostrou na súa avaliación de resultados  ser a ferramenta adecuada  no  seu conxunto para variar a actual situación  política e viabilizar a reconquista do goberno autonómico en mans do PP, que agora contra toda xustificación sexa a vaidade  dirixente e as ansia  de poder  quen desde o mais feble   das atribucións  e o mais absurdo dos protagonismos  force trastornar a relación de concorrencia  a pesar do alto  risco de ruptura que tal determinación induce.

De aí que o acontecido en Galicia entre as forzas de esquerda sexa a antítese do que desde a racionalidade política  debese suceder, por canto, as consecuencias  da  tensión creada polos promotores do actual galimatías, mais que favorecer a solución á problemática do sector social que din representar, por repercutida descapitalización electoral prexudicará a consumación de tal finalidade ao tempo de favorecer contra natura o fortalecemento das opcións conservadoras, e con iso, se a sensatez non o remedia a continuidade do PP á fronte do Goberno  da Xunta.

Antes que iso ocorra,  esperemos que se impoña o sentido común.

No hay comentarios:

Publicar un comentario