SEGUNDA OPORTUNIDADE DA ESQUERDA OU TERCEIRAS ELECCIÓNS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O procesamento xudicial do PP pecha definitivamente o acceso de Rajoy á investidura, e se tal impedimento non é remediado en emerxencia polas forzas políticas situadas na súa contra concertando un goberno de progreso, farase improbable impedir   por terceira vez consecutiva o encontro coas urnas

Cando a continencia verbal debese acompañar o proceder dos membros do PP ante o auto no que se procesa ao seu partido pola destrución dos discos duros dos computadores usados polo seu ex tesoureiro, a reacción lonxe de cinguirse a recorrer a súa desconformidade por conduto  regrado, foi saír en tromba para insinuar a existencia de graves  infraccións no auto do proceso penal. 

Sendo así como  mentres  a  ex presidenta do Parlamento   Celia Villalobos nun exceso oral non reparaba o mais mínimo en sementar dúbidas sobre a imparcialidade da xuíz do caso,  o propio ministro  de Xustiza en funcións, Rafael Catalá,  poñéndose estupendo e esquecéndose  do cargo que ocupa,  arremetía contra a maxistrada  cuestionando a súa decisión  ao manifestar publicamente que os feitos de borrado de probas incriminatorias   non  revisten  transcendencia penal.

Esta actitude de "desenfreo explícito" contra a acción da xustiza  pon de manifesto  as dúas sensibilidades dispares sustentadas polo PP en función a ser suxeito ou non de encausamento, un dobre formato de comportamento ante as decisións da xudicatura, cuxa posición, transita do ataque á esixencia  de cumprimento,  dependendo, se os efectos  da súa repercusión menoscaban a súa propia esfera de intereses ou só causan prexuízo en terceiros.

Inadmisíbel comportamento da formación azul, quen postulándose para Gobernar España, con esta nova causa é procesada por segunda vez pasando a converterse no primeiro partido político imputado da historia da democracia, co paradoxo engadido de verse obrigado a probar  o seu propio medicamento ao estrear  o novo Código Penal  que aprobara no seu día o Executivo de Rajoy introducindo referencia expresa de responsabilidades penais dos partidos  políticos por presuntos actos delituosos perpetrado no seu seo, como agora  resulta ser o presente  caso

Aínda cando o auto pode ser recorrido, a inmediata comparecencia  en sede parlamentaria do Presidente en funcións e máximo mandatario do PP,  é  un requisito de esixencia democrática cuxo cumprimento toma maior forza se cabe despois de ter aceptado  do Rey o encargo de formar goberno.

Pois resulta obvio que antes da  hipotética celebración do debate de investidura, nesta arrevesada situación,  o nominado, deba  dar  conta ao Parlamento das responsabilidades políticas que vai asumir en relación   á causa aberta ao partido  da  súa presidencia  por causa  do auto ditado pola titular do xulgado de instrución número 32 de Madrid, e en motivo á negativa influencia de tal eventualidade na conformación  dun novo Executivo; sendo que por iso non caiba a efecto algún manobras de subterfuxio institucional como as empregadas  de  forma reiterada  na  pasada lexislatura. 

Se a complexidade da situación xa estaba servida, o novo escándalo xerado polo procesamento do PP exerce como factor discordante  que  vén sumar maior escuridade  á investidura de Rajoy, ata o extremo que si para esquivar a celebración  de novos comicios barallábase como  saída á encrucillada o mal menor dun goberno en minoría da formación conservadora, como consecuencia da expresada continxencia  tal  formulación perdeu   toda base  argumental, tendo en conta que  o cuantitativo dos apoios ou abstencións necesarias para a súa consumación, polo acaecido, viuse alterado no substancial perdendo politicamente  toda probabilidade  de culminación, acentuándose deste xeito  a situación de barullo  e ingobernabilidade.

Por iso é polo que o  auto coñecido o pasado martes,  ao detonar en pleno proceso de formación de Goberno,  non só  obstaculiza a súa configuración, senón que descapitaliza ao Partido Popular de toda solvencia  para conducir o futuro do país, ademais de cuestionar a lexitimidade dos resultados acadados por esta formación nos últimos comicios ao devaluarse desde  entón  pola devandita causa, as características do perfil electoral que facilitaron a súa consecución.

Aspectos todos eles que no seu conxunto sitúannos nun delicado escenario,  que lonxe de favorecer a articulación de solucións  de futuro condúcennos á  paralización  e ao estancamento; impedimento que ten por única  solución  o borrón e conta nova mediante a recondución e axuste da situación ao novo contexto, por non ser nin serio nin recomendable depositar a confianza de gobernabilidade do país, a quen na súa  deriva non dubidou en converter ao seu propio  partido  no peor referente do facer político e da degradación institucional.

Por iso, á vista do novo escándalo xudicial e ao rexeitamento da gran maioría do resto do Parlamento, o  hipotético goberno en minoría do  PP mais que ser o mal menor, toma corpo de quimera, xerando con iso unha situación extrema  que se as forzas políticas situadas na súa contra non o remedian articulando  en emerxencia unha  alternativa de goberno, contrariamente ao recomendable, repetir as eleccións por terceira vez será totalmente irremediable.

MAL MENOR, UN GOBERNO EN MINORÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Tras o 26-X a opción redúcese a decidir se temos un Goberno do PP ou se impide esta saída para  impulsar terceiras eleccións, sendo o mal menor, un goberno en minoría que chegado o caso, póidase forzar o seu cambio ou tomar a vía de eleccións  anticipadas

Ciudadanos - C's,mais alá da  aparencia  de ser un partido político de novo cuño, realmente é un produto manufacturado polo Banco de Sabadell coa exclusiva finalidade de neutralizar o meteórico ascenso  que acadara Podemos nos seus primeiros tempos, en aras  a capitalizar  cara ás súas siglas aos  electores   que desencantados pola mala praxe e  os escándalos  do PP  decidiran cambiar  a súa orientación política nas urnas, de tal modo que chegado o momento,  a través dunha manobra de deseño  poder reagrupar churras e merinas  mediante  a repartición de zonas de pasto no latifundio do poder. 

Esa é a versión orixinal, contraposta por tanto  coas  publicitarias proclamas dun  postizo dirixente que como Albert Rivera atribúe  que  a xénese da  súa  organización é  froito da indignación social xerada pola inoperancia e os avultados erros dos "vellos partidos".

Sendo por tanto que o seu liderado  é o primeiro artificio de todo este armazón de intereses como pon de manifesto a inconsistencia dos seus  actos   e  a continua alteración  dos seus criterios, actitudes  mais propias dun  pusilánime que dun político no que confiar. 

Carencia de rigor e contrastada  volubilidade  que vén delatar  a súa escasa fiabilidade , e o que é mais inquietante,   a súa pelame de cérbero e disciplinada voz do seu amo,  disposto a acatar  o mandato das súas ordes  á marxe do compromiso   contraído cos seus electores, e todo iso seducido  tras  a madura aparencia  do constitucionalismo  e de  responsabilidade institucional.

Pero ao parecer, aínda cando desde o primeiro momento  o obxectivo establecido coa creación desta andrómena política era consumar  un goberno de centro-dereita participado polo  propio  C's e o  PP, foi o PSOE quen  na súa miopía  non logrou discernir  tan planificada intención, como tampouco, soubo interpretar  en xustos termos o tropezóns que representou para esa finalidade os desfavorables  resultados electorais colleitados   poladereita o 20 -D.  

Pois se así non fóra, Sánchez non incorrería no erro  de darlle unha segunda oportunidade á composición dun goberno conservador,  facilitando   o seu anacrónico  pacto con Rivera, en cuxo ánimo, nunca estivo a intención de facilitar que o líder socialista accedese á Presidencia do Goberno,  que si,  a impedir por orde dos seus patrocinadores, toda probabilidade á conformación dun Executivo  de progreso  participado por Podemos; unha estratexia que se ten de recoñecer  logrou levar a termo en partida dobre,  ao impoñer  o veto do seu impedimento, e con iso, forzar uns novos comicios  que tras o fracaso colleitado modificasen a favor do centro - dereita a  correlación da composición  política como agrupadamente  así ocorreu nos comicios do 26-X.

Un contubernio que reportou en gran medida unha maior aproximación  a que Rajoy mantéñase como inquilino da  Moncloa, aínda que a  culminación de tal posibilidade dependerá case  en exclusiva  da capacidade do PP en lograr a abstención  dos seus verdadeiros aliados naturais  como son a antiga Convergència agora Partit Demòcrata Català e o PNV, para sortear con iso   o non  rotundo do   PSOE e conseguir así  os apoios suficientes para alcanzar a  investidura.

Por iso é polo que contra a perspectiva dun goberno de progreso  que brindaban os resultados  dos anteriores comicios,  tal probabilidade  queda seriamente cuestionada  en razón á mais vantaxosa situación  do centro dereita  na  nova etapa  política, e agravada así mesmo por os síntomas de achegamento cara ao PP mostrados agora polos nacionalistas vascos e cataláns, cuxo cambio de tendencia fai que aquela oportunidade  de conformación  dunha maioría diferente, estea ao día de hoxe    severamente comprometida.

Sendo por iso que ante  a actual tesitura o mal menor debe fixarse en evitar  toda pretensión de confiar a solución do problema á absurda celebración dunhas terceiras eleccións,  debendo ser a aritmética dos resultados alcanzados  o  26-X a que deba ter a última palabra e a súa cuantificación parlamentaria  a que  incline a balanza cara á solución menos mala, aínda que  a fórmula para remediar  a complexidade derivada   teña  de pasar forzosamente por superar  a  investidura mediante  a modalidade  da  abstención e afrontar a gobernabilidade  do  país  en minoría.

Por ser esa que non outra a vontade manifestada polos cidadáns nas urnas, indicando que a dinámica do pacto convértase en referente  e pedra angular do facer político, deixando aberto en último termo  se as circunstancias así o esixen, a opción de inhabilitar ao goberno cunha moción de censura o no seu defecto. anticipando a convocatoria de novos comicios 

Modalidade  que  eleva as atribucións do Parlamento sobre o Executivo  e por tanto confire  maior  xurisdición  á oposición sobre a  acción de Goberno, e todo, no marco dun novo contexto  que ademais de propiciara rexeneración  do sistema  impide toda  intromisión da esfera política  por parte  de quen desde o poder económico exercen a confabulación e a intriga, e o procreo en propio interese de transxénicos políticos como ocorreu coa montaxe de Ciudadanos.

SER AUTÓNOMO E NON MORRER NO INTENTO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A obstinación  por reafirmarse  na austeridade, presupón  renunciar ás políticas de crecemento e rexeitar con iso á consolidación do sector de traballadores autónomos, prexudicando con esa precarización o desenvolvemento da súa función dinamizadora da economía e da xeración de emprego.

Aínda considerando as bonificacións  de cota  que para os novos autónomos estableceu o marco lexislativo da  Lei de Emprendemento,  o certo é que  as supostas  facilidades que se dan no  noso país para comezar a traballar por conta propia difiren nos substancial  das aplicadas como norma xeral  noutros  países da contorna  europea nos qu paradoxalmente existe un menor índice de desemprego  e unha maior renda  per cápita.

Circunstancia   que mais que alentar  a  modalidade  desta  alternativa  como solución de autoemprego, vén salientar a situación de desfavorable agravio comparativo que mantemos cos países da nosa contorna, e por tanto,  a situar  a España nun pésimo lugar para o emprendemento de actividades laboral, desde o punto e hora que os nosos autónomos son os que peores condicións teñen entre   a case  totalidade   dos membros da Unión.

Sendo aspectos  como as excedidascotizacións sociais ou o elevado das cargas tributarias, que emprender un negocio no ámbito do marco xeográfico de radicación, resulte unha tarefa moito mais complexa  que no  resto dos países da nosa órbita,  un escenario pouco alentador e a causa  pola que este colectivo de traballadores  que rolda unha taxa do 20% do total da poboación activa, a pesar do  seu elevado peso específico no conxunto da economía produtiva, sexa o sector que maior esforzo fiscal soporta e o que menos contraprestacións  e dereitos recoñecidos  recibe en compensación.

Esta prolongación de trato desigual no tempo crea nos afectados a sensación de ser cidadáns de segunda, véndose forzados a asumir  por iso, que o noso non é  un país favorable  para este gremio, tal cal vén referendar a realidade das cifras  que á marxe de artificios propagandísticos sitúanos na actualidade nun censo de 200.000 autónomos menos que  antes de estalar a crise económica no 2008, e todo,  no marco dunha tendencia descendente  do 9,2%, que non fai augurar nada bo, e moito menos  ao comprobar  que  ese rumbo empeora no substancial cando remitimos a análise ao segmento de autónomos  que conseguen xerar emprego; datos que por negativos delatan a progresiva debilidade do sector poñendo en cuestión a veracidade outorgada  á tan repetida  recuperación económica.

Adversa conxuntura   que vén confirmar  o estrepitoso fracaso das  políticas utilizadas  polo PP no teórico impulso deste colectivo, ao centrar  o seu contido na exclusiva   aplicación do reclamo da bonificada tarifa plana, refugando a mais procedente alternativa de cotizar  por rendementos e liquidar impostos de forma anual; tendo de engadir a iso outros aspectos relevantes como  a falta de clientes e as dificultades para acceder á vía do crédito, cuxa carencia ten nas  súas  propias políticas de austeridade o maior dos atrancos   ademais do seu factor  causante. Sendo  por iso, que a prorroga do actual  modelo mais que resolver a situación deste colectivo transcendental  na economía do país, produza o efecto contrario ao deprimila  aínda mais.

Sendo por iso que sen abandonar as políticas de austeridade sexa imposible rescatar  aos autónomos dunha situación que por inadecuada, mais alá que desempeñar a función de dinamizadores  da economía, condúcelles a ter que asumir actitudes  de heroicidade no desempeño do seu labor, cando a clave da solución  mais que necesitar de improvisacións e anacronismos,  require  única e exclusivamente de solucións  políticas, fundadas na percepción do papel esencial deste colectivo para a economía do país e a necesidade aplicar medidas paliativas á súa reducida capacidade de reacción  polo maior prexuízo  que una prolongada crise repercute sobre  os que como eles, ven rebaixado  polos seus efectos o seu mermado músculo financeiro.

Non existindo probabilidade de reconducir a situación sen mediar un xiro na política económica do país, pois sen a posta en práctica de alternativas distintas, o complexo labirinto dos autónomos, dificilmente logrará a súa solución; avalando tal parecer o fracaso colleitado  durante os últimos anos, cando desde o ámbito político ao amparo do credo neoliberal as  medidas aplicadas como remedio a esta problemática,  non só non lograron o efecto esperado  senón que acentuaron  a súa complexidade, e todo, polo imperativo de dependencia da política económica estatal ás determinacións do marco europeo sobre austeridade, cuxa repercusión  botou  pola borda toda probabilidade de paliar os efectos da crise  coas medidas adecuadas ás necesidades deste colectivo.

Procedendo reafirmar por tanto, que mentres se manteñan as políticas de axustes e recortes, e a ausencia de crecemento siga dominando  a situación,  toda xestión do actual e futuro goberno, por mais optimismo que publiciten non fará mais que acentuar a deterioración dos autónomos , que ao ser en definitiva un dos motores de desenvolvemento económico e de xeración de emprego,  fará notar negativamente as consecuencias  da  súa repercusión, tanto no  ámbito xeral da   economía como na do mercado laboral.

A LÓXICA DUN VETO Á CORRUPCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por riba  de astucias electorais, a gobernabilidade  do país debe estar vetada a quen ten no seu haber a institucionalización da corrupción como práctica política, sendo o voto das súas señorías quen en última instancia  decida rescatar  o Estado de Dereito ou manter acendida a luz verde   da súa degradación

A preocupación dos españois pola corrupción lonxe de corresponderse  coa condición  de problema apremante  que  o  CIS  lle atribuía nos seus últimos barómetros de opinión, mais  que unha apreciación solvente   resultou ser unha  confusión entre  percepción e realidade, distante con moito da condición atribuída  de ser o   segundo problema do país, tras  o paro, como tampouco, que a súa  mal interpretada denominación  reproduza a alarma   social nun de cada dous cidadáns.

Esa alomenos ten de ser a conclusión  que se debe deducir a teor dos resultados electorais do 26-X, tendo en conta que  o PP  a pesar de evidenciar o  papel protagonista na comisión de delitos de corrupción,  o certo foi  que lonxe de atopar neste  lastre o seu verdadeiro rival nas urnas,  non só non lle pasou factura senón que a pesar  que os ventos dos escándalos soprábanlle  en contra, un amplo segmento do  electorado  optou por referendar  ao partido de Rajoy  e afastar así  toda posibilidade de mudanza na Moncloa.

Tal circunstancia por se mesma, é indicativa que a cidadanía no seu hipotético descoñecemento vinculou mais a corrupción  ao uso partidista de tal  fenómeno que á verdadeira dimensión do seu alcance; motivo que impediu espertar neles o  receo suficiente como para considerar a transcendencia do  asunto  entre os problemas máis urxentes do país, e moito menos para situar o seu impacto social ao nivel doutros temas de máxima preocupación como resulta ser o paro.  

Pois se a apreciación cidadá sobre a devandita  materia  fose axustada  á súa verdadeira magnitude, o correspondente sería  que a vontade popular mais que primar ao partido mais corrupto como foi o caso, pasáralle factura aos seus excesos inclinando a balanza electoral cara ao  extremo oposto, e cando tal translación  non se produce, todo apunta a indicar que a baixa preocupación que suscitan as  prácticas corruptas na  cidadanía, atende mais que nada á carencia de discusión pública sobre tan complexos manexos  que ademais de impedir o seu control e a súa redución, motiva afrontar a loita contra esta secuela coa seriedade  debida.

Outra hipótese para considerar, é,  que  a suposta inconsciencia dos electores  que co seu voto propiciaron  o relanzamento do PP sexa totalmente apócrifa, e que o verdadeiramente certo  sexa que os autores de tal proceder optasen   por apoiar  a  corrupción  de forma consciente e deliberada, porque  a pesar do seu arrastre  de impureza, quizais este colectivo  de controvertidos  electores manteñan  no seu proceder  idéntico nivel de ética e calcado código de conduta que o utilizado polos gremialista da maldade que durante décadas  de forma continuada  converteron  ao país coas súas turbias prácticas nun  reduto de corrupción de alta densidade; unha contrastada situación que por clara e patente ninguén pode zafarse dela  aducindo inxenuidade.

É por iso que non sempre a  indignación que suscita a corrupción vén acompañada da redención  de contas nas urnas, e iso pola mala pedagoxía da nosa cultura política e  a repercusión mediática da liña editorial duns medios de comunicación cada día mais politizados que acorde  a criterios preestablecidos conducen a noticia a propio interese facendo que as denuncias sobre corrupción sexan demoledoras ou perdan toda credibilidade  en función  a criterios de afinidade ou disparidade política. 

Manipulación informativa cuxa verdadeira finalidade estivo orientada  a reducir a mínimos ou desincentivar o impacto do castigo electoral, ou no seu caso, reverter a tendencia  da opinión pública; arroupando con tenacidade extrema  aos partidos de cabeceira  para así poder neutralizar informativamente  as acusacións  sobre  toda connotación  con intereses espurios que puidesen ocasionarlle prexuízo nas urnas.

Por iso é polo que cando  500 políticos do PP constan como  imputados   pola súa presunta implicación en casos de corrupción e as causas sucédense de modo permanente, e cando  á vista dos feitos o normal sería que a indignación social fixésese dona da situación en esixencia de cambios que puxesen límite a tan excedidos comportamentos, o certo é que aínda que a corrupción vese como un problema para o país, a situación lonxe de rexenerarse, mediante manobras de camuflaxe mediática condúcese de mal a peor como demostra a situación duns políticos corruptos mantendo intacta a súa popularidade mentres o merecido castigo nas urnas é  reemplazado nos comicios polo contrasesno dunha recompensa  electoral.

O todo vale  da  adulteración democrática non debe ser aceptado como un paso correcto, pois mais alá  de calquera  manobra electoralista o verdadeiro desafío que se debe marcar este país,  é afianzar o Estado de dereito como pedra angular do exercicio do bo  goberno e de rexeneración da vida pública, e ese labor debe ser  afrontado por xente integra,  que nunca, por quen  institucionalizou a corrupción  coas súas prácticas políticas.  

RECONDUCIÓN PODEMITA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que acusar as empresas demoscópicas  do retroceso  electoral, o seu sería reencontrarse  coa ponderación para  sinalar como  causa efectiva de tal efecto, tanto o feito de renunciar  á  propia identidade política como o coqueteo sustitutorio coa moderación

Recorrer á argucia da fraude electoral como atenuante do inesperado  resultado da xornada do 26-X, a máis dun disparate é un síntoma de inmaturidade política, un intento pouco ortodoxo de restar  fiabilidade aos resultados do escrutinio, sobre todo cando tal estrataxema emprégase para evadir  responsabilidade dos erros cometidos  polas "cabezas pensantes" da  organización frontista á hora de render contas  da súa deficiente formulación de campaña electoral.

Unha  actitude por tanto  completamente pervertida, máis propia doutras partidos que de quen toma para si o  facho  da rexeneración política.

O acentuado esborralle do partido morado nas urnas sobre a base das  súas  expectativas   de crecemento, vén indicar  que desde o conglomerado político   de Podemos non se conduciu a política de alianzas de forma debida  como tampouco se levou a   campaña electoral polo   camiño correcto .

Como mostra diso falan  os efectos   da precipitada alianza   con EU, que á vista da   aritmética electoral é fácil deducir que funcionou xusto de forma  contraria á esperada, tendo en conta que lonxe de actuar como sinerxia electoral   capitalizando o sumatorio dos resultados  acadados por ambas as formacións  nos anteriores comicios, produciu  o efecto oposto devaluando de forma relevante   a contía  das súas  optimistas estimacións, e todo porque o aparente   de tal confluencia aínda contando co referendo das súas respectivas bases, non satisfixo ao parecer a unha parte substancial  dos  votantes de ambas as formacións como evidencia  o notorio descenso dos índices  de participación.  

Abstención, que ademais do prexuízo directo repercutido, fixo que o arrevesado efecto  da Lei Electoral disparase a adxudicación de escanos  a favor do  Partido Popular como forza mais votada.

Con todo, maior prexuízo produciu nos resultados da formación morada  a estratexia do fracasado sorpasso, aquel empeño  estéril de atrapar ao histórico votante socialista tomando como propio para iso  formulacións de excedida  moderación,  que pola súa desmaña, non tiveron  a  aceptación esperada  nos destinatarios, pero si o efecto oposto no  núcleo duro dos votantes de Podemos, que frustrados polo  cambio de actitude e o seu tránsito socialdemócrata, optaron esta vez por deixar na estacada a quen fose nos anteriores comicios o seu referente electoral.

No esencial, a repercusión de ambos  os aspectos foi quen motivou o incremento dunha excedida abstención da  que Podemos levou a peor parte, e iso é así   contra a pretensión de quen absurdamente  tenta agora escapulir a súa responsabilidade no actuado   apuntando na súa descargo  por facer  das  empresas demoscópicas en cabeza de turco  a quen acusar de inflar intencionadamente as enquisas no mesmo porcentaxe de desmobilización dun electorado e mobilización  doutro. Obviando adrede que o contido das súas propias enquisas internas reflectían idénticas estimacións .

Con todo,  o recoñecemento dos  erros tácticos debe ser utilizado como clave  para a emenda, pero de ningún xeito debe sementar idea de fracaso, pois a pesar do conxuntural revés, non se debe obviar que a consecución de 71 deputados en dous procesos electorais consecutivos, atribúe a Unión Podemos e Confluencias capacidade  probada para exercer como agrupación  política alternativa e única forza con capacidade efectiva  para representar os intereses da maioría.

Obxectivo que demanda unha acción coordinada, pero non só como reacción aos resultados obtidos, senón que  o imprevisto avance do PP obriga a imprimir celeridade a un cambio de estratexia dirixida a dar mais cancha á militancia e simpatizantes da organización frontista  para con iso tomar maior implicación  coa problemática  social  e intensificar  a mobilización popular.

 Única configuración para manter a  continuidade electoral e construír desde  converxencia  de abaixo a arriba, unha auténtica unidade popular como formato de recuperación do proxecto de rebeldía que debe seguir definindo a súa identidade colectiva.

Sobre o particular  cabe referir, que como única corrente  política  oposta  ás teses do neoliberalismo e á súa políticas  de austeridade,  as consecuencias do seu revés electoral deixan  sen efecto  a posta en  práctica   do conxunto de políticas económicas e sociais dirixidas entre outros aspectos para erradicar o desemprego e a precariedade laboral, á sustentabilidade  e transformación  do modelo produtivo e a combater a desigualdade das persoas afectadas pola crise.  

Medidas  todas elas que pola  súa imperiosa necesidade poñerán a proba a fortaleza reivindicativa e capacidade de mobilización  de Podemos e as súas confluencias, como tamén o seu poder  de rescate electoral

XORNADA DE REFLEXIÓN, A PRÓRROGA DO ABSURDO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Se como ata agora, as formacións políticas  que debesen  predicar co exemplo manteñen a reiterada dinámica de incumprir  os seus compromisos cos electores, ningún argumento pode  xustificar entón  o propósito da «xornada de reflexión».

Non é que a lei electoral de 1985, denomine de forma explícita o día anterior ás eleccións  como xornada de reflexión, pois tal etiqueta  é unha designación coloquial  á marxe do marco xurídico como formalismo definitorio  deste   vestixio da Transición de inútil vixencia  na actualidade, pois a tempo presente  a  comunicación política non é só cousa de mitins e medios de comunicación tradicionais, por canto tales formatos  de difusión víronssuperados pola mais avanzad a tecnoloxía da  era dixital.

Unha situación  que a pesar da súa notoria complexidade, ningunha  das forzas políticas   maioritarias tomou conciencia do alcance  dos seus efectos,  como pon de manifesto  a súa negativa  para adaptar a lei electoral ás novas tecnoloxías, cando no  2011 levou a cabo por última vez a reforma do réxime electoral (Loreg). Motivando  tal circunstancia,  que de partida, a nova lei perdese todo sentido efectivo ao  non incluír no  seu contexto o  cambio tecnolóxico, cuxa consecuencia prorrogou no tempo o anacronismo de manter a continuidade  das restricións primixenias mais propias dunha  democracia recentemente estreada, contra  a desregularizada operativa dun poder de difusión infinito como resulta ser internet.

É por iso que seguir outorgando á xornada de reflexión función crave no contexto do proceso electoral  cando nin tan sequera  deuse o primeiro paso  para enfrontarse ao asincronismo da era dixital, mais que un exercicio de consecuencia política son  ganas de magnificar o simbolismo do obsoleto  e negarse a evolucionar; un insólito  proceder que de xeito evidente  mantén en dúbida a eficiencia  da función adxudicada a este  día.

Pois máis que cumprir a función reguladora da calidade democrática que os seus defensores atribúenlle, a  verdadeira finalidade  que se persegue mantendo a  absurda prohibición de facer política durante 24 horas antes da xornada electoral, non é outra, que fixar na mente do elector   a mensaxe  do inmediato para así cortocircuitar o pretérito político  e a prexudicial influencia do mesmo no sentido do voto.

Risco  que optaron por evitar  en mutuo acordo os membros do bipartidismo,  sendo por iso que a estas alturas siga sen darse  un debate real sobre a necesidade de anular formalmente  leste veto electoral, cuxo carácter arcaico, inútil e sen sentido , facilita prácticas pouco ortodoxas na esfera   de certos segmentos do electorado, do mesmo xeito que pouco recomendables  interpretacións.

Non obstante  o demandado apagamento desta veda electoral  non ten de interpretarse como sinónimo de renuncia ao recomendable exercicio de reflexionar sobre a función política, senón ao feito de ter que facelo por decreto, ou levados  pola  incoherencia de unha Lei Electoral excedida polos acontecementos, porque se así procedésemos , ademais de incorrer nun contrasenso  estariamos  a sustentar  unha  inercia que mais pronto que tarde está abocada  a desaparecer.

Sendo por iso que  a xornada de reflexión, como  artificio  paternalista  do lexislador da Transición no seu propósito de protexer ao cidadán do asedio publicitario na véspera dos comicios, desde a súa orixe  deixase de cumprir o obxectivo  da súa finalidade  ao ser esta disciplina legal en se  mesma un completo contrasenso.

O é, porque o presunto   silencio político e mediático que escolta  a esa   reflexión recae integralmente nos  programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido non pasa de ser un mero referente de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada, pois ao non existir unha regulación sobre os mesmos, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

Por iso a estas alturas, é de confirmar  que non ten sentido algún  a aplicación de tal cautela, de aí que seguir destinando  a véspera electoral a matinar sobre  as mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas  na súa publicidade  electoral non pasa de ser un completo desvarío, criterio que  manteño  sen excederme  un chisco  das limitacións que para esta xornada impón o marco legal. 

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, situación que apelando ao sentido común debe dirixir a súa orientación  ao cambio de singradura política, pois só desde esa perspectiva poderase afrontar con solvencia a reforma electoral que a  situación esixe,  e temperar  entre tanto a aplicación rigorista da xornada  de reflexión  utilizando o expresamente  incuestionable do seu contido. 

Non sendo este afirmación unha incitación para bordear o marco legal, senón un emprazamento á sensatez para adecuar o seu contexto á realidade dos tempos e superar con iso o actual estado de ridiculez que a súa aplicación induce.

SE SE PODE, FÁGASE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Ante a eventualidade dun PSOE coaligado co PP e C's, ao conglomerado capitaneado por Podemos, non lle queda mais remedio que remover conciencias progresistas que o convertan en líder dos comicios, para desde esa posición  arrogarse a formación de goberno.

Cando os sempiternos protagonistas da vida política tentan burlar  a ameaza de cambio culpando a outros dos seus erros, non fan mais  que estar a asumir o seu propio fracaso, e con iso, advertirnos  da nula fiabilidade que debe outorgárselles, pois para que  así non fose, hai ben anos que debesen actuar vía emenda, mudando  a súa traxectoria e procedendo en consecuencia.  

É dicir,  comportándose  inversamente ao modus operandi seguido durante as tres últimas décadas desde a súa adscrición bipartidista, cando formando parte dos sucesivos Gobernos alentaron un modelo de crecemento insustentable, fundado nunha excedida construción e a especulación inmobiliaria, no desmantelamento  dun consolidado  tecido industrial con acompañamento dun aloucado proceso de privatizacións e unha frenética inserción na  globalización, cuxos efectos que non se fixeron esperar, acentuaron o risco de vulnerabilidade ante a crise económica e reduciron a mínimos  a capacidade  de reacción para a posta en marcha de políticas combinadas de recuperación e de creación de emprego.

Por iso que  chegados á complexa fase na que nos atopamos,  cando o actual  contexto o que require é outro modelo económico, ou o que é o mesmo un proxecto progresista para saír da crise; nula credibilidade debe  outorgarse  aos artífices de tal situación, por mais que  agora  en plena campaña electoral  opten por encubrir  toda  referencia  ao seu  facer pretérito,  e en transmutación, ofrézanse   ao electorado  como  adaíles   do  renacemento. 

Ao parecer  hai quen na súa obstinación   persiste no  imaxinario  de considerar  que as eleccións seguen a ser unha sorte de plebiscito entre o duplo PP - PSOE, de aí o  empeño de ambos en seguir postulándose  para a formación de goberno, sen considerar a efecto algún,  que fatidicamente foi a negativa repercusión das súas políticas quen  motivou o actual estado  de desfeita  que vive o país,  que por reacción social desencadeou dunha situación  inédita, onde o bipartidismo en caída libre  e abandonado do electorado facilitou o acceso  a outra realidade política no contexto dun escenario mais plural,  onde Podemos como forza emerxente tomou  a testemuña de substitución competindo con sólidas opcións como alternativa á formación de goberno. 

Non obstante o que debe saber o electorado, é  que ante  o eventual ascenso  da formación morada, que publicitan  as firmas demoscópicas como tamén a  última sondaxe do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), a reacción está servida  por parte de quen facendo caso omiso da  vontade das urnas  tentan  bloquear anticipadamente  a férrea oposición  de Podemos  ás políticas  de austeridade  e de corte neoliberal, abortando para o efecto  a mais mínima     probabilidade do seu acceso á gobernabilidade. 

Unha manobra de deseño  orquestrada  desde  o poder económico do IBEX,  sobre a converxencia   das   dúas forzas políticas maioritarias, cuxa estratexia  vai na liña de suplir a operativa  bipartidista do Réxime do 78, unificando  así, nun  mesmo fronte,  a socialdemocracia do PSOE  e o conservadurismo do PP alentando a suxestión da unidade nacional contra unha manida ameaza populista. Unha confluencia  que conta coa participación de Ciudadanos  quen asume  función protagonista e de liderado,  ao obxecto, de maquillar a operación  e facer crer  a existencia de cambios políticos  e de rexeneración democrática, ocultando tras desa aparencia, a evidente tendencia  neoliberal e conservadora dese  triunvirato de novo cuño  cuxa   verdadeira intención  en consumar a gran coalición faise  con exclusiva  intención  de dar   continuidade  ás actuais prácticas políticas.

Unha manobra na sombra cuxo alcance  non ten de pasar inadvertido aos  electores   progresistas,  que en evitación dun novo desengano deben saber de antemán ao seu encontro coas urnas, que como consecuencia desta alianza tripartita, politicamente o voto de progreso ten a Unidos Podemos-Confluencias como exclusivos receptores.
Resultando desde ese espírito unha improcedencia a súa adxudicación  a opcións políticas distintas polo  contraditorio obxectivo  da súa finalidade, e iso,  tratando  de satisfacer os desexos do electorado desde a percepción inequívoca de asimilar  o progresismo á conformación dun goberno de esquerdas.

De aí que na  competición partidista do 26-X, tras a renuncia do PSOE para facilitar e favorecer  a conformación dun goberno  progresista, a única probabilidade de que  tal oportunidade  prodúzase, pasa por envorcar as vontades de cambio cara a Unidos Podemos - Confluencias, para o efecto de superar  as  previsións  das propias enquisas ata tocar teito electoral,  e así transformarse  na candidatura mais votada. 

Existindo fundadas razóns para tentalo e argumentos sobrados para conseguilo.

FENE: A CONVENIENCIA DUN NOVO DIQUE SECO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Forzar  concreción  política sobre a construción dun novo dique seco no estaleiro de Fene, que complementario aos xa existentes  complete unha oferta ilimitada no mercado  de reparacións, debe  converterse nunha  esixencia electoral  da comarca   de Ferrolterra

Desde que en 1983 o Goberno socialista presidido  por Felipe González, de forma arbitraria   convertese ao estaleiro de Fene en moeda de cambio  para satisfacer as esixencias de reconversión industrial impostas para a entrada no Mercado Común, a emblemática factoría naval  deste municipio coruñés quedou excluída  do mercado convencional, e non en razón a limitacións funcionais senón pola maquinada determinación de supeditar sen pés nin cabeza o futuro desta factoría aos intereses doutros territorios  do Estado de maior afinidade política 

Un despropósito   que sostivo a súa  secuencia  durante 32 longos anos,  á marxe   da alternancia bipartidista e das políticas aplicadas  polos diferentes   gobernos  que durante o período desempeñaron sen distinción  o  PP e o PSOE,  falando por se só  o  fracaso dos seus efectos  tal cal reflicte  o actual balance de resultados, que  unha  vez superadas  as prohibicións impostas  por Europa ten por todo referente  como consecuencia do actuado, unha carteira de contratación baixo mínimos e a  drástica redución de seis  mil setecentos traballadores de plantilla e tres mil douscentos das  empresas auxiliares.

Estrepitoso fracaso que evidencia o nulo resultado  das denominadas  políticas de reindustrialización así como dos sucesivos plans de diversificación comarcal, que por falta dunha planificación coordinada e o seu elevado grao de improvisación,  non só non lograron acabar co monocultivo do sector naval senón que forneceron o efecto contrario restrinxindo  toda posibilidade  de recuperación do que sen dúbida, pola súa singularidade característica ostentaba a condición de ser o  principal e máis estratéxico estaleiro europeo.

Anomalía  que converteu a Fene  como concello de radicación   no referente do esperpento industrial por antonomasia, ante   o feito anacrónico  de ter unha factoría  infrautilizada en contraposición   á súa posición de liderado do paro galego.

Pero a deducir  da actual traxectoria, en materia de política industrial mais que aprender   do ocorrido evitando cometer  idénticos   erros, empeñámonos en tomar  análoga dirección á hora  de establecer previsións  de continuidade  no  segmento de negocio de reparacións,   actividade que á marxe dos avatares do  proceso de reconversión,  logrou non só saír indemne senón afianzar  un nicho de mercado e mesmo  alcanzar condición punteira a nivel mundial. 

Unha posición dominante que de non reaccionar con dilixencia pode non só verse debilitada senón convertida en testemuñal,  debido ao inadecuado  dimensionamento das súas instalacións en contraste ao novo escenario que se producirá coa apertura ao tráfico o próximo día 26 de xuño  das novas esclusas da terceira vía da  Canle de Panamá, por ser este o momento en que os post-Panamax, converteranse no novo estándar de barcos en detrimento  paulatino da frota convencional.

Sendo por iso, que ante esta nova realidade, mais que instalarse na ambigüidade da espera,  o seu sería  afrontar sen dilación  a elaboración dos estudos preliminares de viabilidade e de rendibilidade do proxecto de execución  dunha infraestrutura axustada á nova realidade de mercado, cuxa tipoloxía por maior funcionalidade debe corresponderse coa dun  dique seco;  que por garantía debe ir precedido dun   acordo político de consenso, ademais  do correspondente programa de actuación, como tamén  do plan económico financeiro de acompañamento e mesmo do establecemento de protocolos con socios estratéxicos e operadores.

E todo iso afianzado nas favorables expectativas de crecemento do tráfico marítimo mundial no contexto dun emerxente mercado de exportacións e importacións de mercadorías, tendo de engadir a iso a achega dunha inmellorable  posición xeográfica  no marco das rutas atlánticas, e o mais que previsible incremento da actividade marítima que elevará o incremento da actividade de reparacións no marco das novas unidades de frota, que coa implantación desta infraestrutura, poderían  acceder ao mercado do que actualmente están  excluídas.

Terceiro dique seco cuxo emprazamento por idoneidade e cohesión espacial debera localizarse  no contorno contiguo ao dique dous  da antiga Astano,  de tal xeito,  que a configuración da súa implantación, garantindo  o aloxamento ao seu interior  de megabuques de última xeración  non teña maior penetración na Ría que o agora existente, para con iso,  mitigar o impacto ao medio mariño  e facilitar igualmente  a conformación e ordenación dunha área concreta de reparacións,  que   ademais de agrupar as  instalacións vinculadas á actividade anexione os espazos  ociosos necesarios para favorecer  a racionalidade de tránsitos   interiores no recinto do redimensionado  enclave.

Sendo agora, en coincidencia coa  iniciada  campaña electoral,  o momento apropiado para instar das  formacións políticas  participantes nos comicios que concreten o seu compromiso  de referendo á execución desta infraestrutura marítima,  que de non afrontarse  coa oportuna celeridade ademais de agravar a precaria situación do estaleiro, abocaría  o futuro do  sector de reparacións  a un canellón sen saída.

A DISXUNTIVA DE POR QUEN VOTAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Despois da intromisión urdida polas  elites do neoliberalismo na malograda conformación de Goberno, o resultado dos novos comicios debe ser concluínte, facilitando sen inxerencia que a voz das urnas sexa quen  exerza o papel protagonista. 

Somos o segundo país mais desigual   da comunidade europea  e se as urnas non o remedian  imos camiño de prorrogar esa tendencia cara ao  declive total,  polo menos así pode ocorrer se no  fragor  da batalla electoral deixámonos embelecar  por quen agora se atribúen capacidade para sacarnos do labirinto despois de ter  no seu haber  a exclusiva responsabilidade de ser os causantes de conducirnos ata o mesmo. 

Sendo por iso que se os votantes renuncian a tomar patrón de sensatez  e déixanse conducir  polo hábito electoral  de votar aos de sempre, declinando  reflexionar sobre  os efectos repercutidos das súas  políticas en contraste coa oferta electoral dos seus contendentes, ademais de demostrar non ter tomado aprendixace  dos erros do pasado, estarán   a se manifestar  contrarios a corrixir a equívoca dirección  imposta  no tempo a través das  funestas políticas que nos conduciron á crítica situación na que se atopa o país.

  

Unha actitude que por inadecuada  dificultará a entrada en escena ao cambio necesario, facilitando así coa súa cómplice conduta que persista  o estado  de deterioración  e  que lonxe  de toda mudanza as cousas  manteñan a súa continuidade.

Tomando pulso á realidade, é fácil constatar  que o fracaso do credo neoliberal  no noso país e a repercusión  das súas políticas de austeridade   impediron   articular unha saída á actual situación de estancamento económico e recesión, por iso é polo que favorecer electoralmente  a consumación deste  gran despropósito ademais dunha dinámica perigosa para garantía do interese xeral, presupón, referendar como conveniente   a insensatez  de asumir  que este formato de capitalismo salvaxe  resulta ser a solución  que nos sacará do abismo ao que paradoxalmente a súa propia mecánica   arrastrounos.

Todo un cúmulo de despropósitos  que pola súa adversa influencia   obstaculizan   o establecemento de políticas  de crecemento,  motivo que por frustrante  recomenda cara ás próximas eleccións xerais,  alterar a actual tendencia  e  referendar nas urnas a quen contra o continuísmo do demostradamente inservible   aposten  por propostas alternativas de política económica coas que configurar unha  estratexia de cambio.

Un novo estándar de funcionamento,  que  ademais  de poñer fin á dinámica de recortes extensivos habilite  a implementación  de reformas estruturais coas que  sentar as bases dun novo modelo produtivo, pois en boa lóxica, o que España necesita  é abandonar definitivamente o pernicioso austericidio para así poder posibilitar con éxito a transformación efectiva  da súa economía  en liña a reducir o desemprego e a desigualdade. 

Xa que logo, sabendo que os  promotores da reforma do artigo 135 da Constitución coa súa nefasta decisión priorizaron o pago da débeda pública sobre calquera outra rúbrica orzamentaria, e que con tal proceder, limitaron toda  posibilidade de levar a cabo políticas económicas alternativas, ten de resultar obvio, que  a verdadeira finalidade daquela extravagante medida  non foi outra que avalar a doutrina neoliberal ata as súas últimas consecuencias e a xustificación xurídica dos recortes acometidos  desde entón contra o Estado social.

De aí   a existencia de argumentación  sobrada  para desposuír de fiabilidade     ao PP e PSOE como artífices de tan turbia manobra, tanto polo inducido efecto da súa desfeita como polo desleal proceder  cara á cidadanía; factores que desaconsellan  todo  apoio electoral a ambas as formacións polos  seus probados vínculos de dependencia  co dogma neoliberal  e a súa condición cativa cara ao mesmo,   que lles coarta levar a termo as políticas de crecemento que a situación esixe  como única  solución para saír da estacada.

Por tanto, afianzándonos  en que o paradigma económico  da austeridade expansiva, aplicada nos  últimos anos perdeu toda a súa relevancia teórica e empírica resultando altamente prexudicial para a boa marcha da economía, á hora de decidir o noso voto, mais que facelo atendendo a escintileos mediáticos debésemos fixalo en atención  á  solvencia e claridade entre os  programas das forzas concorrentes, pois persistir outorgando  a condición de voto útil  ao que prorroga a continuidade á política neoliberal,  nin favorece a resolución do problema  como tampouco facilita o obrigado cambio de rumbo. que a situación demanda.

Partindo  que o voto marca a ruptura ou a continuidade da situación,  para reconducir o futuro do país, en todo caso, o apoio electoral debe ser outorgado a quen sen ambigüidade ofreza  un programa económico  alternativo á situación do actual  fracaso, que  conteña directivas fiables sobre a diversificación dos sectores produtivos, medidas para incrementar tanto o emprego, como as oportunidades educativas e o investimento público ademais dunha reforma  fiscal progresiva  e poña punto final ás políticas  de austeridade.   

ELECCIÓNS CON "ALMA LLANERA"

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A terna (PP-PSOE- C's), ante a ameaza do sorpasso de Podemos, conviñeron meter de cheo a Venezuela na campaña dos comicios do 26-X, nun intento de perturbar   o seu desenvolvemento e escapulir  así  todo debate  sobre o fracaso do credo neoliberal.  

Coma se  as circunstancias  que vive o país fosen  para predicar co exemplo,  os candidatos aos comicios do 26-X afíns  á doutrina neoliberal, no canto de envorcarse   en articular solucións  á precariedade creada como consecuencia da aplicación extensiva desa  ortodoxia política,  lonxe de proceder  en consecuencia  e sintonizar coa realidade, declinan todo encontro con esta, apostando pola camuflaxe que reporta correr un compacto veo,  tras o que encubrir a súa incapacidade  traendo a colación a arbitraria versión dun  contexto foráneo e alleo en todo caso á complexa esencia da nosa propia idiosincrasia.. 

Sendo así como os expertos en simulacros, os artífices do detrimento democrático e dinamizadores da  corrupción  xeneralizada, vendo o  que se lles aveciña tras o pacto de Podemos e as súas confluencias   con Esquerda Unida, notándose incapaces de frear esta marea  e neutralizar a depreciación electoral  que tal alianza causará  aos seus respectivos partidos, como o  cambio repercutido de tal circunstancia na  distribución do Congreso, ademais do   feito,  que como  forza emerxente esta fronte electoral ten atribuída de antemán   a probabilidade reitora  de formación de Goberno.

Ante esta nova realidade, inquietados   pola repercusión  do   mais que seguro sorpasso, deciden desertar do  xogo limpo  para decantarse polo todo vale arrabaldeiro,  de quen, incapaz  de achegar solucións á hecatombe da súa propia  colleita, opta por exercer a rivalidade  política   utilizando o extravagante  artificio  de externalizar  a campaña electoral facendo de Venezuela o amplificador do seu discurso de axitación e propaganda,como tamén  o  foro das súas  exóticas proclamas á liberdade.

E nada mais  oportuno para a  ocasión que utilizar  como  pasaporte aleccionador o moi apropiado marco lexislativo  da lei mordaza, dado  o seu carácter  exemplarizante  como argumentario da  súa intromisión  política no exterior.

É ostensible que a inxerencia  española en asuntos internos do país caribeño ten establecida a súa intensidade  en correspondencia  ao resultado adxudicado a Podemos nas  previsións demoscópicas, por iso que agora  cando o movemento encabezado por Pablo Iglesias pasa a figurar no segundo lugar  das enquisas  con tendencia ascendente, sexa o momento mais álxido   da ofensiva desatada  por parte dos membros do séquito neoliberal, cuxa verdadeira  preocupación,  mais  que  o esgrimido interese polo  pobo venezolano,  é utilizar á oposición daquel país  para a través de argalladas  botar abaixo o discurso de transversalidade da formación morada e  cuxa aplicación  por acertada magníficos resultados vénlle deparar.

Considérese senón  a desatinada  aspiración do representante  do C's, Sr. Rivera na súa odisea venezolana,  quen cheirando  a desfeita da súa formación nas  urnas,  como mero convidado non se lle ocorre maior despropósito  que instar da Asemblea Nacional  daquel país que emprazase  a Podemos  coa finalidade   de insistir  na fustrigación  acusatoria do tan  trillado  financiamento bolivariano. 

Un asunto que a pesar de estar    dirimido  e arbitrado  polos tribunais españois omite a propio intento , posto que o propósito  da súa manobra non  é destapar a verdade, senón enturbar con malas artes   a campaña electoral tratando así de arrecunchar durante  o seu transcurso a esta forza emerxente  nun intento de circunscribila no seu encadre  a un
exclusivo etiquetaxe  de esquerda,   que ademais de limitar  a súa tendencia electoral aborte  o seu ritmo ascendente.

Aínda non sendo ortodoxo utilizar a situación interna doutro país como arma arreboladiza no contexto duns  comicios como os nosos,  o aquelarre electoral cos seus rituais e feitizos non fixo mais que empezar, e en breve, cuestionando as credenciais democráticas do país suramericano, o PSOE a pesar do seu perfil de centro esquerda,  como   forza política mais afectada nos seus intereses electorais pola irrupción de Podemos,  non dubidará o mais mínimo  en aliarse   ao clan da bruxería e do maleficio venezolano no seu intento de sacar partida da situación, para así, facer mais leve  a súa propia caída  e a dun deostado Pedro Sánchez .

Pero con todo, nesta  cerimonia de intromisión,    a palma tena gañada con diferenza o PP, que ostentando función de Goberno  distou en todo momento  de estar á altura das circunstancias na súa relación con Venezuela, tal foi así, que no canto de facer gala  de moderación  nos seus actos e tender pontes de entendemento que favorecesen  un marco estable de concordancia, optou  por poñer en risco os investimentos empresariais españois, polos seus espaventos, e manobras de derrocamento  do réxime, que por excedidas, mais que favorecer o marco de relación  e acougar os ánimos motivou   a actual  tensión diplomática,. agravada pola dinámica dunha conflitividade permanente que   converte  á formación liderada por Rajoy en responsable do seu propio medicamento; á parte de poñer en serio perigo  as relacións comerciais con aquel país.

Sendo por iso que a tan recorrente manobra   de arrear contra  Caracas ao tempo de ser compracentes  con  A   Meca,  resulte electoralmente contraproducente   e politicamente patético