3 jun. 2016

A DISXUNTIVA DE POR QUEN VOTAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia


Despois da intromisión urdida polas  elites do neoliberalismo na malograda conformación de Goberno, o resultado dos novos comicios debe ser concluínte, facilitando sen inxerencia que a voz das urnas sexa quen  exerza o papel protagonista. 


Somos o segundo país mais desigual   da comunidade europea  e se as urnas non o remedian  imos camiño de prorrogar esa tendencia cara ao  declive total,  polo menos así pode ocorrer se no  fragor  da batalla electoral deixámonos embelecar  por quen agora se atribúen capacidade para sacarnos do labirinto despois de ter  no seu haber  a exclusiva responsabilidade de ser os causantes de conducirnos ata o mesmo. 

Sendo por iso que se os votantes renuncian a tomar patrón de sensatez  e déixanse conducir  polo hábito electoral  de votar aos de sempre, declinando  reflexionar sobre  os efectos repercutidos das súas  políticas en contraste coa oferta electoral dos seus contendentes, ademais de demostrar non ter tomado aprendixace  dos erros do pasado, estarán   a se manifestar  contrarios a corrixir a equívoca dirección  imposta  no tempo a través das  funestas políticas que nos conduciron á crítica situación na que se atopa o país.
  
Unha actitude que por inadecuada  dificultará a entrada en escena ao cambio necesario, facilitando así coa súa cómplice conduta que persista  o estado  de deterioración  e  que lonxe  de toda mudanza as cousas  manteñan a súa continuidade.
Tomando pulso á realidade, é fácil constatar  que o fracaso do credo neoliberal  no noso país e a repercusión  das súas políticas de austeridade   impediron   articular unha saída á actual situación de estancamento económico e recesión, por iso é polo que favorecer electoralmente  a consumación deste  gran despropósito ademais dunha dinámica perigosa para garantía do interese xeral, presupón, referendar como conveniente   a insensatez  de asumir  que este formato de capitalismo salvaxe  resulta ser a solución  que nos sacará do abismo ao que paradoxalmente a súa propia mecánica   arrastrounos.

Todo un cúmulo de despropósitos  que pola súa adversa influencia   obstaculizan   o establecemento de políticas  de crecemento,  motivo que por frustrante  recomenda cara ás próximas eleccións xerais,  alterar a actual tendencia  e  referendar nas urnas a quen contra o continuísmo do demostradamente inservible   aposten  por propostas alternativas de política económica coas que configurar unha  estratexia de cambio.

Un novo estándar de funcionamento,  que  ademais  de poñer fin á dinámica de recortes extensivos habilite  a implementación  de reformas estruturais coas que  sentar as bases dun novo modelo produtivo, pois en boa lóxica, o que España necesita  é abandonar definitivamente o pernicioso austericidio para así poder posibilitar con éxito a transformación efectiva  da súa economía  en liña a reducir o desemprego e a desigualdade. 

Xa que logo, sabendo que os  promotores da reforma do artigo 135 da Constitución coa súa nefasta decisión priorizaron o pago da débeda pública sobre calquera outra rúbrica orzamentaria, e que con tal proceder, limitaron toda  posibilidade de levar a cabo políticas económicas alternativas, ten de resultar obvio, que  a verdadeira finalidade daquela extravagante medida  non foi outra que avalar a doutrina neoliberal ata as súas últimas consecuencias e a xustificación xurídica dos recortes acometidos  desde entón contra o Estado social.

De aí   a existencia de argumentación  sobrada  para desposuír de fiabilidade     ao PP e PSOE como artífices de tan turbia manobra, tanto polo inducido efecto da súa desfeita como polo desleal proceder  cara á cidadanía; factores que desaconsellan  todo  apoio electoral a ambas as formacións polos  seus probados vínculos de dependencia  co dogma neoliberal  e a súa condición cativa cara ao mesmo,   que lles coarta levar a termo as políticas de crecemento que a situación esixe  como única  solución para saír da estacada.

Por tanto, afianzándonos  en que o paradigma económico  da austeridade expansiva, aplicada nos  últimos anos perdeu toda a súa relevancia teórica e empírica resultando altamente prexudicial para a boa marcha da economía, á hora de decidir o noso voto, mais que facelo atendendo a escintileos mediáticos debésemos fixalo en atención  á  solvencia e claridade entre os  programas das forzas concorrentes, pois persistir outorgando  a condición de voto útil  ao que prorroga a continuidade á política neoliberal,  nin favorece a resolución do problema  como tampouco facilita o obrigado cambio de rumbo. que a situación demanda.

Partindo  que o voto marca a ruptura ou a continuidade da situación,  para reconducir o futuro do país, en todo caso, o apoio electoral debe ser outorgado a quen sen ambigüidade ofreza  un programa económico  alternativo á situación do actual  fracaso, que  conteña directivas fiables sobre a diversificación dos sectores produtivos, medidas para incrementar tanto o emprego, como as oportunidades educativas e o investimento público ademais dunha reforma  fiscal progresiva  e poña punto final ás políticas  de austeridade.   


No hay comentarios:

Publicar un comentario