CANDO A CRISE LEVA AO CATIVERIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

No contexto do incoherente e insostible modelo de crecemento que rexe a Unión Europea, o imperio da primacía alemá sobre os países periféricos, ten derivado cara a un novo formato de colonización.

Calquera autónomo, pequena ou mediana empresa que manteña a súa sensatez axustada a criterios de razón e polo tanto sexa inmune aos sortilexios enganadores aos que nos ten afeito o actual Executivo, seralle doado comprobar que a crise continúa, e que polo tanto, a recesión da economía real mais que ter quedado atrás como enganosamente se quere facer crer, segue empeorando a pasos axigantados, e todo, pola incapacidade deste Goberno a afrontar solucións de síntese.

Por esa obstinación súa en facer inviable toda expectativa de recuperación ao defender por único remedio unha inadecuada disciplina ás receitas de austeridade, e non se vir a razóns poñendo en práctica solucións efectivas a través de políticas expansivas e de crecemento.

Hai elementos de análise sobrados para confirmar que seguimos soportando unha situación de práctico estancamento, pois nin as condicións do mercado interno reflicten que a demanda repunte, nin o alto nivel de endebedamento facilita a continuidade das prácticas de gasto e investimento, como tampouco, o estancamento do paro vén a indicar tendencia cara á xeración de emprego.

Tendo de engadir a iso, dunha parte, a disfuncionalidade dun sistema bancario que lonxe de normalizar a canalización de crédito cara á economía real e o consumo, se envorca a favor da mais apetitosa práctica especulativa, primando preferencia cara ao financiamento político da Administración Pública; sendo outra restrición limitativa, a adversa valoración que ten granxeado este Goberno, á que hai que engadir, a acelerada erosión de confianza experimentada polo seu Presidente como consecuencia da falta de resultados efectivos e da ambigüidade da súa retórica reformista.

Aspectos que no seu conxunto, sumados á evidente subordinación que o goberno de Rajoy mantén cara ás prácticas neoliberais da chanceler Merkel, fan que se dispare a insolvencia dirixente por efecto desta atadura de dependencia foránea, ata o extremo, de reducir a mínimos a súa marxe de manobra, ocasionando con iso que a economía española non sexa dona do seu propio destino, e todo, porque o actual Gabinete está minguado de capacidade para ofrecer respostas acordes á dimensión do problema e pechado á posta en práctica de políticas efectivas de recuperación.

De aí que mentres a cúpula dirixente do país non tome recoñecemento da nosa realidade distintiva, e en vez de articular solucións xenuínas opte por saír do actual labirinto atendendo a consignas exóticas de escenarios diverxentes; poderán seguir enganando á sociedade propagando ata a saciedade o simulacro da "recuperación" como cousa certa, pero o que nunca lograrán coa súa impostura será sacarnos do atranco.

Mentres as empresas declaradas en concurso de acredores prosigan a súa tendencia ascendente establecendo un novo record histórico na destrución do tecido produtivo, e a reforma laboral siga operando como unha máquina de destruír emprego, os cronistas do éxito poderán seguir esquivando a evidencia do fracaso, pero a subordinación do poder político ao liderado de Alemaña e a asunción de pertenza económica ao nivel periférico de Europa rematará por quebrar o país e os seus cidadáns, para vantaxe e gloria xermánica.

Ao parecer o actual Goberno condúcese sen calidade reflexiva, pois se así non fóra, non incorrería nese erro político de dobregarse ás directrices de Alemaña, cando o verdadeiro obxectivo teutón nunca foi fortalecer o goberno entre os países membro, senón exercer como única potencia económica de Europa á vez que propiciaba o empobrecemento do resto da Unión, sendo boa proba diso, o suculento negocio da adhesión do noso país á Comunidade Económica Europea, operación, onde as súas empresas se levaron do noso país, máis do dobre de millóns de euros dos que España recibiu de Bruxelas.

Habendo de engadir a iso, que foi esa mesma Alemaña que hoxe se empeña en obstaculizar a reactivación do país con pautas de ríxida austeridade, quen co pretexto de modernizar a economía, esixiu naquela etapa a reconversión dos sectores que podían resultar competidores, para así limitar a súa capacidade xeradora ás necesidades dos seus monopolios.

Unhas draconianas medidas que afectaron ao conxunto dos sectores produtivos, e moi especialmente, á construción naval, cuxa continuidade está en serio perigo, de manterse o actual factor de dependencia.

De aí que, en tanto as decisións de futuro sobre a nosa economía sigan a expensas dos intereses alemáns, toda política xenuína de dinamización económica mais que ser asumida  como  unha solución haberá de ser concibida como un empacho de entelequia

ROSELL, O OUTRO MINISTRO DE RAJOY

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Nun país onde os autónomos e pequenas empresas, soportan 2/3 do PIB e do emprego, a súa función preferente na reactivación económica debe estar compensada polo alivio dun excedido esforzo fiscal.

Así como o poder serve para facer cousas grandes, mal administrado, pode inducirnos a realizar exhibicións innecesarias, sendo boa proba de tal afirmación, as últimas declaracións do máximo mandatario da CEOE, Joan Rosell, que dende a xerarquía de mando que lle outorga a presidencia do selecto club da gran patronal española, en vez de optar pola grandeza de esixir medidas políticas efectivas que favorezan a reactivación empresarial e a diversificación dos sectores produtivos, nun alarde de nimiedade decide poñerse a mexar fóra do testo, mentres aposta decididamente por lograr a recuperación económica a custa dunha maior restrición en materia salarial.

Posicionamento que sen ser solución de nada, si lle achanda o camiño Rajoy para proseguir o severo cumprimento das determinacións establecidas pola Troika e cuxa expresa finalidade leva idéntica traxectoria, tal é, afondar na reforma laboral coa redución implícita das retribucións do traballo.

Ao parecer este seguidor acérrimo dos 'mini-jobs' alemáns, facendo gala dese dogmatismo neoliberal que lle caracteriza, aposta por reproducir en España a precariedade que ata agora era a norma laboral da xuventude  xermana, de aí a súa absurda e inconstitucional excentricidade de propoñer por mimetismo un salario mínimo para amocidade, inferior ao xa por si minúsculo Salario Mínimo Interprofesional (SMI), aínda a pesar que cos seus 645 euros brutos mensuais é un dos máis baixos de Europa; é dicir, aplicar á nosa mocidade o pioneiro experimento do país teutón a través dun tratamento discriminatorio dirixido a dar base legal a contratos de baixa remuneración.

Toda unha extemporánea e desafortunada  formulación, máxime cando isto acontece ao tempo que a propia Merkel, despois de anos de negativa a fixar un salario mínimo, por razóns de gobernabilidade, vese obrigada a ceder nos seus postulados e establecer un fito na historia laboral do país saxón ao implantar por lei un estándar de mínima retribución como medida de estabilidade social e forma de paliar a descomunal brecha salarial que a súa volátil política de emprego causou no segmento mais novo  da estrutura laboral alemá.

O paradoxo preséntase cando a pesar de tal mutación, o superintendente da patronal española en vez de proceder en consecuencia prosegue coa súa teimosía propoñendo para a nosa mocidade a disciplina dun réxime laboral prusiano cando a súa propia precursora xa o decidise desbotar.

Pois si que imos ben!.

O que raia no paranoico é o feito que tan disparatada proposición sexa utilizada polo seu autor como un recorrente discurso en xustificación da redución do paro xuvenil, cando é farto sabido que non se crean máis empregos por máis baixos salarios senón por máis baixos impostos laborais, e é aí onde o Presidente da patronal véselle o plumeiro, ao virar as costas aos seus representados, silenciando o que as pemes e os autónomos como afectados directos veñen denunciar a cotío en viva voz.

Tal é, a abusiva presión fiscal do Goberno que fai que os directos afectados véxanse na tesitura de ter que sucumbir ante a obriga de manter o gasto público-político improdutivo da Administración, que de ser reducido a xustos termos, non só frearía ese inducido cesamento de actividade, senón que ademais, posibilitaría unha minoración impositiva, permitindo igualmente impulsar o crecemento económico e a progresiva xeración de emprego.

É evidente que a pesar de ostentar a maioría do tecido produtivo do país, o Gobernodo PP coa súa desafortunada traxectoria política,  puxo de manifesto o seu total desinterese a contar coa participación das pequenas empresas e os autónomos, mostrándose mais proclive a satisfacer as inquietudes dos «lobbys» do Ibex-35, aos que sen reparo atende nas súas demandas á hora de lexislar, e todo en razón a que os seus prebostes son os verdadeiros patróns da CEOE e auténticos "padriños" do executivo do goberno do país, e como non podía ser doutro xeito os únicos referente de defensa que ten encomendados o Sr. Rosell, como recadeiro que é dos mercados e ministro na sombra do Goberno de Rajoy.

                                                                                                                                                         

Se queremos adxudicar sensatez ao futuro, non queda outra que poñer cordura ao presente, e para tal concorrencia, si precisa de líderes eficientes que velen polo interese colectivo á marxe de influencias corporativas e intereses elitistas, sendo obrigado para iso, contar coa participación o completo da estrutura empresarial como motor dinamizador da economía, de tal forma, que se logre recuperar canto antes o tecido produtivo destruído pola crise.

Se ben o devandito impulso esixe en correspondencia, a eliminación das actuais barreiras e demais sobrecargas para os efectos de aliviar impedimentos funcionais afastando así de todo lastre a actividade empresarial.

OBXECTIVO: RESCATAR A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Unha democracia que impide que os seus cidadáns exerzan libremente a defensa dos seus dereitos colectivos ao criminalizar as súas protestas, convértese nunha pantomima en mans dunha clase política sistémica onde os herdeiros do pasado seguen tutelando o presente.

Chegamos a tal grao de degradación democrática que o simple feito de exercitar a defensa de todo dereito constitucional converteuse nunha actividade clandestina, ata o extremo, que a exclusión social substituíu ao Estado de Dereito e a función política dominante transformouse no labor oposto á expresión que outorga a vontade popular.

Dito doutro xeito, a través dun estratéxico deseño de enxeñaría social, este país circula cara a un proceso de regresión ascendente e tal tendencia é consecuencia dunha alianza que en tácita harmonía mantén o sector mais recalcitrante do poder económico e a fracción mais reaccionaria da casta política, que empeñada no seu intento de facer fracasar a democracia e dar puntilla á faena, vén disposta a prorrogar a súa estanza no poder; seguindo unha vez mais a súa ensaiada e frutífera argucia de utilizar as urnas para consumar o engano electoral.

Pero aínda sendo esa actitude contraposta ao básico réxime de liberdades e igualdade xurídica, en modo algún ha de ser pretexto para caer en esaxeracións extremas, e moito menos xustificación para tender ao rexeitamento sufraxista ou optar polas pouco recomendables actitudes de desprezo cara a todo o democrático.

Pois aínda cando o prometido electoralmente deixase de ser débeda e os representantes políticos actúen levados polo libre albedrío, votar, non debe ser un sinónimo de rexeitamento e o seu exercicio mais que provocar decepción e frustración debe ser asumido como un acto de responsabilidade co país, e reflexivamente, como a única fórmula de coidar a democracia e pasar factura os renegados das urnas, aos artífices do actual estado de perversión pola súa nefasta función como instrutores da polarización social e o seu tendencioso adestramento electoral inducindo a votar ideoloxías e non ideas.

Os electores estamos obrigados a aprender dos nosos propios erros e agora que os grupos políticos xa perfilan as súas listas e programas para os comicios do próximo 25 de maio, temos  de estar ollo vixilante, pois é mais que seguro que tamén neste novo proceso electoral as boas intencións dos uns mestúrense coas enmascaradas pretensións dos outros.

De aí que previo aos comicios sexa imprescindible afrontar un xuízo de valor sobre o comportamento político e o trato recibido das formacións concorrentes, co fin de adxudicar o sufraxio en clave produtiva para o interese xeral, e así, concluír o seu outorgamento a favor de candidatos decentes, de homes e mulleres sen desmedida apetencia de poder, profesionalmente capaces e sobre todo distantes de prácticas denigrantes e alleos a todo acto de corrupción; pois a grandeza dun representante político que se prece, debe residir en ser un bo servidor da sociedade que nunca o seu patrón e moito menos como agora vén sucedendo, o seu verdugo, por canto en lexítima democracia quen politicamente goberna por mandato dos votos ten por expreso deber protexer aos que o designaron para a función do cargo.

Se os electores non facemos por poñer freo ás perversións desta adulterada democracia, o resultado que nos poden deparar os comicios europeos é que sigamos gobernados por esa banda de foraxidos que conforman o neoliberalismo imperante, e sendo así, que prosiga instaurado o enganoso discurso a favor da empedernida austeridade como saída da crise; aínda a sabendas que a devandita tese precipitou a economía ao abismo da recesión e que a súa vixencia ameaza con truncar toda solución de reactivación futura.

Por iso, votar nas próximas eleccións europeas por correntes afíns ao neoliberalismo, é referendar o salvamento da banca a custa dos contribuíntes e admitir igualmente que o Banco Central Europeo (BCE) siga negando préstamos directos aos gobernos, e facilite con iso, que a custa do erario público se consumen prácticas bancarias preferentes contiguas ao escurantismo da usura, desa operativa que fai que estas entidades do casino bolsista prosigan o seu enriquecemento minguando á maioría da sociedade na súa percepción salarial coa supresión engadida dos seus dereitos sociais relativos ao marco do benestar e a afronta agregada do mantemento dun desemprego infame.

Para tal efecto procede concluír, afirmando, que neste país a democracia foi secuestrada pola elite económica, que no seu intento de concentrar maiores cotas de riqueza aposta deliberadamente por destruír a cohesión e con iso alcanzar a ruptura social ao só propósito de acrecentar e manter a desigualdade, unha incualificable maquinación, que para maior adversidade conta coa colaboración política de quen ilexitimamente ven de usurpar o poder de goberno ao abeiro da fraude electoral.

A gravidade do que está a acontecer, lonxe da desafección dos cidadáns esixe dunha contundente reacción, pois cando dende o propio sistema se lle pecha o espazo á crítica civil, ou rescatamos a democracia a través das urnas ou corremos en risco de rematar con ela.

OS DOUS RASEIROS DO MERCADO LABORAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Algo ten que andar ao revés, pois mentres que á maioría social se lle acentúan as estreitezas, o sector político, asesores e outros parásitos de confianza parecen ser os únicos que non se viron afectados pola crise económica que asola o país.

Nun arrebato de excentricidade e sen inmutarse o máis mínimo, días atrás, a Conselleira de Traballo e Benestar do goberno galego Beatriz Mato, non reparou en afirmar en sede parlamentaria que "ningunha estatística rigorosa vincula emprego con emigración"; pero con tal declaración, veladamente, a protagonista de tamaño disparate traía a colación unha insolencia medida, pois o que verdadeiramente intentaba coa súa intervención, non era outra que darlle esquinazo á evidencia, pretendendo con iso, ademais de tomarnos por imbéciles, camuflar tras as súas palabras o dato certo que vén a corroborar que a emigración da poboación activa está a evitar que o paro no noso país teña superado a estas alturas os 6 millóns de afectados.

Pois se non fose pola saída forzada dos 395.000 cidadáns que sen solución de presente nin expectativas de futuro, dende o ano 2011 se viron abocados á emigración, a taxa de paro na actualidade tería alcanzado o 27,9%, e iso é así, porque contrariamente ao que sostén a incongruente Conselleira da Xunta, a exclusión do mercado de traballo desa masa inxente, ao constrinxir o censo de poboación activa fixo diminuír o número de parados inscritos como demandantes de emprego e por extensión o índice de paro, sen que tal circunstancia "stricto sensu", trouxese implícito a creación efectiva de emprego, pois obviamente por puro rigor estatístico é doado deducir que a menos demandantes de emprego, menos parados.

Realidade que fai ostensible o desastre laboral que está a vivir o país, e o que é mais grave, que delata o proceder inédito dun Goberno que á par que a crise segue destruíndo postos de traballo, intenta facernos partícipes do seu soño de descender o paro sen necesidade de crear emprego, cando é farto sabido que coa desorde do actual modelo produtivo e sen o acompañamento de políticas de crecemento, esa meta, se antolla canto menos un desafío inverosímil, fundamento probado, aínda que por incoherencia sexa ese o argumento utilizado polo Executivo para vender por éxito, o que evidentemente é un estrepitoso fracaso en materia de política laboral.

Pero con todo, o exposto só afecta á clase de tropa suxeita a disciplina e instrución, toda vez que neste país o comportamento do mercado laboral non mantén uniformidade extensiva que afecte por un igual ao conxunto da cidadanía demandante de emprego, pois cada unha das dúas Españas, manteñen a súa excepción, salvidade que neste asunto favorece en concreto o persoal de libre designación ou confianza política enchufados na administración pública; sendo a diferenza característica entre ambos os dous sectores, que mentres os agregados ao primeiro están suxeitos aos avatares e comportamento do mercado laboral, a este gremio de patrocinados, lles é dabondo con dispoñer de afiliación política para ser nomeados con carácter discrecional sen cumprir mais requisitos nin ter que probar experiencia ningunha, e que para maior desvarío o seu disparatado custo en soldos supera de sobra o dispendio anual de 1650 millóns de euros

Estas prácticas por se mesmas non só representan un acto de prevalencia do sector político a favor dese enxame de parentes e militantes que conforman a armazón de partidos políticos, senón que mesmo, con ese nepotismo endogámico estase a consumar un agravio comparativo en vantaxe dese colectivo de 30000 agraciados, cuxa contratación a dedo ademais dun indiciario delito de prevaricación, está a acoutar o acceso e a libre concorrencia de calquera outro demandante de emprego a esa administración paralela; feitos que producen un burato negro no funcionamento do sistema democrático, cuxas consecuencias por opacidade e parcialidade fan que conflúan eses turbios manexos de contratación co estendido fenómeno da corrupción.

A xulgar polos feitos, hase de afirmar que a estabilidade por esta singular tipoloxía de emprego político é a única e auténtica preocupación que en materia laboral mostra a clase dirixente do país, sendo proba diso, ademais da reserva do dereito de admisión, a blindaxe e resto de vantaxes outorgadas ás condicións contractuais do privilexiado equipo deste operativo, e así confírmano referentes como, a percepción media de 66.500 euros ao ano, a exención de recortes aplicados ao resto de funcionarios da administración, a exclusión da Reforma Laboral, etc., é dicir, todo un cúmulo de prerrogativas e tratos de favor que poñen de manifesto a marcada distinción de trato e por engadido os dous raseiros  do mercado laboral.

Posiblemente aí radique a indución ao erro da señora Conselleira, que habituada por afinidade á modalidade de emprego político, nun lapso reflexivo, se referise a esa protección xenuína ao momento de afirmar que "ningunha estatística rigorosa vincula emprego con emigración", pois de ser así estaría no certo, por ser un feito veraz que neste país nunca teñen que emigrar os apadriñados políticos.

IMPRESCINDIBLE PARA O EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

A través dunha formación especializada e cualificada, ademais de evitarse o desemprego optimízanse os recursos e as condicións necesaria para acadar a creación de emprego.

Que a formación é peza clave na xeración de emprego é un todo incuestionable, agora ben, iso é así só cando o seu contido instrutivo se cingue a regras de especialización e axústase a variables de carácter estratéxico, de tal forma que o seu contido ademais do puramente docente teña en conta igualmente as necesidades e prioridades que demanda o mercado laboral.

Pois de non cumprir con estes requisitos, a formación, mais que un medio para alcanzar a empregabilidade, ademais dunha absoluta perda de tempo resultará ser un inútil modo de gastar a pólvora en salvas, pois ao converterse na solución de nada, producirá o efecto oposto ao seu propósito inspirador e por falta de resultados o único que logrará será acrecentar os índices de paro, e mentres, continuará proxectando o desencanto e a frustración entre os destinatarios.

Lamentablemente isto é o que verdadeiramente está a acontecer, e por mais mensaxes de optimismo que nos queiran trasladar, a realidade pinta en negativo á vez que nos empraza a asumir que a tempo presente, a influencia da formación no emprego é totalmente inexistente, téndose  de afirmar ao respecto que a 9 de cada 10 concorrentes a cursos de especialización, o contido destes non satisfixo en nada as súas expectativas, é dicir, non produciu reacción positiva na súa situación laboral.

Iso débese ao empeño en manter vixente un modelo falido, ese estándar de formación para o emprego afrontada de forma tripartita polo goberno, a patronal e os sindicatos, que actualmente, ademais de estar descontextualizada da realidade do mercado laboral esqueceu a súa verdadeira finalidade, ao desenvolverse sen o axuste que impón o novo mercado de traballo cunha estrutura produtiva exposta a constante cambio e permanente transformación.

A pesar da súa notoria disfuncionalidade, a continuidade deste adulterado sistema mantense soportado nun trasfondo alleo ao meramente educativo, que dito sexa de paso importa ben pouco; pero tal afirmación non debe resultar nada novo, habida conta que a formación para o emprego leva 20 anos comportándose como un negocio sen límites, a través dun combinado xogo de poderes onde os distintos actores entran en pugna, non para mellorar a calidade do servizo, senón para o só efecto de conseguir a maior cantidade posible de fondos públicos co exclusivo destino de satisfacer o seu lucro persoal.

E iso é así aínda que en descarga, os corruptos protagonistas busquen a impunidade facendo crer que a recadación dos seus excesos é utilizada para a non menos delituosa función de complementar o financiamento das entidades patronais e das organizacións sindicais de pertenza.

Ante a avultada bolsa de fraude xerada polo uso arbitrario dos fondos de formación, por actualidade mediática, é de significar o escándalo que estes días en competencia delituosa veñen protagonizando as mafias dirixentes dos sindicatos e a patronal, e cuxo importe acumulado por exorbitante volume ten de ser cifrado en millóns de euros, e este indebido xeito de enriquecemento, tomando apropiación indebida do diñeiro dedicado a formar xente para sacalos do paro, materialícea quen sexa, ademais dunha canallada é unha práctica que supera a peor das indecencias.

Por iso, temos  de decatarnos que nesta armazón de corrupción non son as institucións as artífices do delito, senón os mestres de cerimonia que conforman a súa cúpula directiva, de aí o craso erro que supón neste caso confundir a parte co todo, e infectar de culpabilidade tanto á colectividade de empresarios coma á afiliación sindical, cando estes colectivos e as súas entidades de participación son parte allea á comisión duns feitos delituosos, cuxo groso de fondos corruptos, teñen por único destino o enriquecemento duns degradados dirixentes, quen agora, a través de subterfuxios intentan camuflar o seu indigno proceder.

Por iso, para que estes estamentos de representación retomen unha función estable dentro do sistema e recuperen a confianza perdida, non queda outra que afrontar unha renovación exhaustiva da súa estrutura xerárquica, expurgando de raíz todo o lastre que as invade, e só dende a consumación desa premisa poderán afrontar unha nova andaina en clave de solvencia., pois toda solución á crise de representación pasa forzosamente por erradicar a impunidade dos corruptos.

Só dende o escenario resultante será posible adxudicar á formación para o emprego a natureza da súa relevancia, pois cesando o mal uso dos fondos consignados, axustando o contidos da súa finalidade á nova conxuntura e posibilitando reformas en avaliación permanente de resultados, ambas as dúas e institucións estarán en condicións de cumprir con eficacia un papel preponderante coa finalidade de que o sistema de formación para o emprego teña os resultados desexados.

                                                                                                                       

FENE E A TRAMA DE VENDEX

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Cando no ano 2000 o titular da firma Vendex  movíase ás súas anchas polo municipio de Fene cometendo un delito ecolóxico de primeira magnitude, os responsables políticos de velar polo cumprimento da disciplina ambiental, en vez de proceder en consecuencia dedicábanse a mirarse o embigo.

Puidera ter sucedido en calquera outro lugar, pero como as desgracias nunca veñen soas, unha vez máis, o novo escándalo do día ten que acontecer no concello do esperpento.

Si, xustamente aí, o da carallada do naval; nese municipio que ao igual que ten un estaleiro para non facer barcos, por idéntica contradición, ante un acto delituoso, en vez de proceder acorde a disciplina legal, dedícanse a colgar o marco lexislativo nas paredes da casa consistorial, e estas sincrónicas incongruencias tan só pódense reunir no coruñés termo municipal de Fene, onde por circunstancias sobrevidas, sen risco a erro, pódese afirmar que tanto o endóxeno coma o exóxeno van da man e circulan en idéntica dirección.

Vén a conto esta introdución en razón á actualidade desatada pola trama corrupta da operación "Pokémon", e en concreto, pola implicación como protagonista no enredo do presidente da mercantil Vendex, quen á hora da verdade resulta ser tamén o promotor en cuberto da quebra empresarial da fábrica Rubber con asentamento nesa localidade.

Unha turbulenta actuación que para público coñecemento no ano 2002 fose declarada xudicialmente fraudulenta, sen que ao parecer, tan polémicos antecedentes resultasen óbice nin atranco para que este transgresor profesional seguise o seu desenfreo mercantil, estendendo as súas malas artes ao espazo da administración pública, para cuxo acceso e finalidade contou co cómplice beneplácito duns delincuentes comúns, iso si, revestidos de credencial político - institucional.

Para coñecer o alcance colateral daquela quebra simulada e a súa afección no ámbito da localidade, non só débese traer a colación a transparencia repercutida dos prexuízos laborais, senón tamén, a opacidade e inhibición institucional mantida na esfera ambiental.

Pois contrariamente ao desleixo sostido pola Administración, cando en outubro do ano 2000, o perverso instigador presentaba ante o xulgado de garda de Ferrol unha solicitude de quebra para proceder á liquidación da planta fabril, ao día seguinte destes feitos, non mais tardar, era obrigado que en concorrencia o conxunto de organismos con competencia en materia procedesen coordinadamente coa finalidade de incoar o procedente expediente por delito ecolóxico; toda vez que con aquel trámite dirixido a lapidar a actividade industrial, o abasto de pneumáticos existentes na planta destinadas ao recauchutado, con tal acción suspensiva, toda esa provisión de material transformouse de facto nun vertedoiro ilegal.

Pero o que tiña que ter sido non foi, e a pasividade interventora derivou nun serio problema ambiental que pasados 14 anos por acumulada neglixencia e implicación política de todo signo, fixo que o recinto da antiga planta de recauchutados Rubber, sexa ao día de hoxe o mais perigoso depósito de pneumáticos de toda a xeografía galega.

Dicir ao efecto, que actualmente nesa localización deposítanse ao redor de 60.000 toneladas de pneumáticos abandonados, ou o que é o mesmo miles de rodas desbotadas, amoreadas nunha zona de 5700 m2, e a escaso medio quilómetro da zona urbana da vila, que ademais da afección por impacto paisaxístico, a degradación química parcial dese material pon en grave risco a estabilidade dos recursos naturais da zona. afectando nocivamente ao solo, o subsolo, e á totalidade do medio hidrobiolóxico.

Tendo de engadir a iso que por situación anexa a unha frondosa masa forestal, un suposto incendio obrigaría á total evacuación da veciñanza da localidade, por canto a nube tóxica de combustión das rodas almacenadas sería altamente perigosa para a saúde humana ao causar afección ao sistema respiratorio, afogos inmediatos, insuficiencia cardíaca, asma e ata cancro pulmonar.

Pasado o tempo e persistida tan alarmante situación, os feitos veñen a corroborar que dende os distintos organismos e escalas da administración, en vez de esixir e vixiar o cumprimento da lei, por omisión de atribucións e ao non facer pagar aos culpables, a propia dirección política converteuse en responsable directa da comisión dun delito ecolóxico de primeira magnitude, que á marxe da obrigada rendición de contas e expurga por responsabilidades, esixe en primeiro termo e sen mais dilación a súa recondución en prol de alcanzar a urxente erradicación de tan daniña realidade.

Solución que pola complexa titularidade xurídica do espazo de localización e o elevado custo de eliminación, debese ser afrontada e sufragada conxuntamente polas Administracións de confluencia, con reversión de custos diferidos á órbita da trama Vendex como causante  de tan delituosa  situación.

CORRUPCIÓN: CORRUPTORES E CORRUPTOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

En boa medida a avalancha dos casos de corrupción vén propiciada polo relevo de funcionarios da Administración, que suplidos por eventuais ou cargos de confianza, por factores de dependencia e fidelidade partidista, son forzados politicamente como avalistas de ilegalidades.

A corrupción non ten límite, esa progresión de inmoralidade dual entre corruptor e corrupto que á marxe da lei beneficia a ambas as dúas partes en prexuízo colectivo da sociedade, resulta incesante  pola tolerada condescendencia política, a sustentada impunidade e a escaseza de conciencia social; de aí que ese cancro endémico mudase con compracencia combinada ata transformarse nunha compartida norma de conduta, nunha práctica asociada á función política.

Sendo por iso que a "contracultura da corrupción" favorecida pola influencia dos perceptores de prebendas, chegou a enraizar na propia estrutura do Estado ata o extremo de socavar a vida institucional do país e transgredir o ordenamento instaurado, nun proceso de vulneración continuada do Estado de Dereito; e todo este atropelo, polo ambicioso obxectivo duns desalmados empeñados custe o que custe en obter un proveito alleo ao ben común.

De aí que pola súa condición sistémica e estrutural, sexa unha equivocación intentar combater a corrupción coa intervención exclusiva de xuíces e a aplicación estrita do Código Penal, pois cando unha situación excédese de escala e vaise fóra de nai, a gravidade da súa deriva esixe outras medidas paliativas que poñan remedio ao extravío, toda vez que nos grandes escándalos de corrupción, chegado ao alcance da actual dimensión, á marxe da súa condición de testemuño exemplificante, a aplicación do proceso penal resulta totalmente ineficaz para atallar tal nivel de transgresión.

Como tampouco resulta válido para remediar a mais difundida corrupción de baixa intensidade, esa práctica cotiá que acaba por corrompelo todo; porque ademais da amplitude do seu ámbito e a súa notoria intensidade, insólitamente, a gran maioría deses turbios comportamentos aínda escandalizando o país e sementando alarma social, nin sequera son considerados delituosos.

Polo tanto, tense que dar por certo que a tolerancia asentida durante anos fixo que a tempo presente a corrupción estea incrustada na medula do sistema, pero tamén débese asumir que inversamente ao debido, en vez de mitigar os seus prexuízos, a permisividade política seguiu prodigando a súa proliferación, como o testifica a interminable implicación en actos ilícitos de multitude de suxeitos connotados con distintos niveis ou esferas da administración e especialmente con aqueles que por vulnerabilidade afectan á contratación pública, onde a xulgar polos feitos o actual marco xurídico resulta canto menos insuficiente, pois non resolve en modo ningún as numerosas deficiencias nos mecanismos de control.

De aí que para eliminar o habitual saqueo dos corruptos políticos, haxa de inverterse o actual ordenamento co fin de suprimir os seus colaboradores na comisión do delito, obxectivo, que pasa obrigatoriamente polo establecemento dunha función pública moito máis ríxida, pois iso é o obrigado cando quen debese velar polo cumprimento da disciplina legal non é capaz de comportarse debidamente nun ámbito de confianza e liberdade, e tal decisión arrastra consigo como esixencia, que todo posto de responsabilidade na xestión da Administración recaia exclusivamente en funcionarios públicos de carreira encargados do control e a fiscalización dos procedementos, sen cuxo visto e prace, nin poidan progresar os expedientes nin tampouco sexa posible a aprobación do gasto. 

Medidas cuxo implícito terá que causar forzosamente a exclusión inspectora do persoal eventual ou de confianza, que colocado a dedo, veñen de xestionar a tramitación dos procedementos con participación resolutiva nas mesas de contratación.

Se a complicidade política coa corrupción é unha evidencia, cando dende a cúpula da patronal se axuízan os escándalos de corrupción como unha catástrofe, o certo é que polo regular tal manifestación é puramente unha formalidade declarativa, que tras de si, mais que unha crítica de condena a esas prácticas infectas esconde un actitude de dobre moral sen propósito de emenda, actitude, que atribúe aos representantes do colectivo empresarial a condición de copartícipes como así mesmo cómplices dos corruptores que se abeiran nesas entidades disfrazados de empresarios.

Dende a representación empresarial deberan saber que arbitrariamente a corrupción se centra moito nos corruptos e pouco nos corruptores, e pola parte que lle afecta está obrigada en dar un paso adiante no seu compromiso anticorrupción e apostar de forma decidida polas boas prácticas asociativas, excluíndo do seu foro os corruptores, pois de non o facer, non só estaría a amparar os malos hábitos empresariais senón que viría a acernar a libre competencia prexudicando con iso a outros empresarios competidores que por código de conduta non recorren a eses procedementos ilícitos.

É incuestionable pois, que para erradicar a corrupción non ten de quedar soa a xudicatura loitando contra esta causa, sendo preciso por obrigada colaboración, que as asociacións empresariais na parte que lles toca se involucren nesta loita ata lograr darlle un xiro a tan complexa realidade.

O PARO, UNHA DEPRIMENTE REALIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Ao igual que sen un cambio radical non se pode saír da crise, de manter a austeridade como fórmula de solución ao desemprego, por mais declaracións de optimismo que emita o Goberno, o índice de paro proseguirá o seu ritmo ascendente.

Cando ao ano de ser rescatada con diñeiro público, a banca proxenitora da crise redobra de xúbilo alardeando ter multiplicado por catro os seus beneficios no último exercicio, non pense ninguén que tal dato indica que a economía do país teña saído do atranco, o único que vén a incriminar esa conta de resultados é a política levada a termo polo actual executivo dende a orixe da lexislatura, por canto, ao patrocinar que a especulativa bancaria prosiga o seu desenfreo a custa de financiar ao propio Estado, favorecendo esa práctica oportunista, ademais de promover unha competencia desleal, Rajoy e o PP están a contribuír a que a inhibición bancaria cara á economía produtiva motive unha situación de inanición financeira, cuxa deriva, trae implícito a destrución en cadea do tecido empresarial provocando por engadido a absoluta inviabilidade de rehabilitación do mercado laboral e por conseguinte a imposible creación de emprego.

Pero con todo, tendo carácter determinante non debemos circunscribir en exclusiva os motivos do paro ao fracasado sistema bancario, pois aínda sabendo que a súa prelación oriéntase á actividade especulativa con declinación a intervir na economía real e a financiar proxectos empresariais; existen outros hándicaps de acompañamento que conxuntamente compoñen o combinado explosivo que nos conduciu e nos mantén na caótica situación de desemprego que padecen 6 millóns de cidadáns, contía que mais que decaer apunta a unha clara tendencia ascendente.

Causas que en modo ningún debéranse tapar coa recorrente escusa dunha infundada rixidez do mercado de traballo ou a posta en práctica dunha errónea reforma laboral, cando os verdadeiros impedimentos á marxe dos factores netamente financeiros, xiran en torno a inconvenientes doutra índole, como resulta ser a inutilidade en afrontar como país unha reorganización profunda do noso sistema económico e a diversificación dos sectores produtivos, unha limitación agravada pola suspensión do papel dinamizador que para a economía e o emprego ostentaran as Pemes e os autónomos, ao que hai que engadir, o escurantismo na contratación pública, e a mais non poder a corrupción política, cuxa repercusión produciu un cataclismo na estabilidade do país, que claramente, ademais de ocasionar unha degradación política de primeira orde, foi e é o principal escollo que impide a reactivación económica e a creación de emprego.

Partindo da premisa que o prestixio da democracia depende da exemplaridade dos comportamentos políticos e a rectitude das institucións públicas, no actual estado de cousas, é difícil asumir a fiabilidade de calquera cambio a positivo cando a súa autoría intelectual vén a recaer en individuos de moralidade despistada, ou en suxeitos de baixa ralea aos que non lles interesa o mais mínimo nin a rexeneración democrática, nin a supresión do nepotismo, como tampouco o cesamento da corrupción ou a imposición de medidas de transparencia contractual, por canto a súa acción política remítese en exclusiva á continuidade dos seus privilexios lucrativos e paradoxalmente este perfil de conduta é a referencia dominante entre os que para desgraza colectiva teñen entre os seus cometido dar solución a un problema que como o desemprego, nin senten como propio nin lles afecta aos seus intereses.

Por esa falta de sensibilidade e as contraditorias políticas de aplicación, resulta unha canallada estar a alimentar falsas expectativas ao asegurar que no 2014 haberá creación neta de emprego, cando tal afirmación é unha completa falacia se persisten as actuais políticas de corte neoliberal, sendo a mais contundente réplica a tal estimación, a taxa de paro en torno ao 27%, toda unha mostra evidente do fracaso resultante dunha austeridade férrea que pode ser a ferramenta para seguir enriquecendo á banca, pero para nada a solución apropiada para aumentar a actividade económica, tal é así, que dende a entrada en vigor do programa de austeridade imposto pola troika (Comisión Europea, BCE, FMI), na primavera do 2010 ata finais do 2013, non se logrou ningún resultado positivo en termos de mercado laboral, é mais, é de referir que no devandito período, perdéronse 1,6 millóns de empregos, ou o que é o mesmo un 8,5% da ocupación total existente naquel entón.

Todo iso indica que se a degradación política é o lastre, a austeridade ven de ser o obstáculo para poñer remedio ao problema do desemprego, e sen apostar por un cambio radical cara á rexeneración democrática e a instauración de políticas de crecemento, malia o chorro propagandístico do Goberno, esa interpretación de melloría puntual que deducen dos indicadores macroeconómicos, mais que un preámbulo á prosperidade será unha prorroga ao continuísmo no desemprego, de aí que resulte incongruente seguir alimentando abstraccións, pois só dende a estabilidade política e a reactivación do tecido produtivo vía pequenas e medianas empresas, e autónomos, encamiñarase un tránsito fiable e efectivo cara á creación de emprego. 

Sendo toda formulación oposta unha pura estrataxema.

Á VOLTAS COA DEMOCRACIA ORGÁNICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Interpretar a acción política do PP como unha mera consecuencia da crise económica, é rexeitar que tras a austeridade e recortes económicos e sociais, estase a levar a termo unha contrarreforma global de eliminación do conxunto de avances e dereitos democráticos das últimas décadas.

Roubarlle tempo ao tempo, é o título dun bolero romántico, moi en voga, que con mestría interpreta Café Quijano, pero tamén tería de ser o empeño que debese de impoñerse todo político para levar a bo termo os compromisos electorais que lle conduciron ao poder, marxe merecida sempre que o seu discurso se sustente invariable, pois se pasadas as eleccións decidise mudar de mensaxe, é obvio que mais que roubarlle tempo ao tempo, o seu, sen a mínima moratoria sería que liase os trastes levando consigo a composición da súa partitura apócrifa como fondo musical á merecida marcha que o acompañe na dimisión.

.

É de sinalar que en política, contra inconsecuentes pretensións, a lexitimidade democrática tan só a outorgan as urnas cando politicamente se manteñen as obrigas contraídas no proceso electoral, sen alteracións, involucións nin adulteracións clandestinas, e só quen satisfaga esa prevalencia pode arrogarse autenticidade representativa, debendo ser desaloxados da vida política aqueles que non afiancen esta premisa; pois por integridade e limpeza democrática, non debe ser exercido o poder por quen o alcanza mediante malas prácticas ou a través do estraperlo electoral.

Cando isto acontece non han  caber tolerancias, sendo obrigado entón tomar implicación activa para o restablecemento dunha cultura electoral sustentada en valores, regras e principios, cuxa primeira medida por saúde democrática, debe consistir en consumar a eliminación e o relevo dos que teñen por todo ideario a mala praxe de exercer politicamente como infames e enganadores.

Todo isto vén a colación porque, o PP a pesar de que a Lei de Partidos, establece que os programas electorais teñen que cumprir a Constitución, o certo é, que nas eleccións de Novembro de 2011, co claro obxectivo de modificar a opinión pública e deste xeito vencer nas devanditas eleccións e facerse co Goberno do país, non dubidou en mentir descaradamente por medio dun falso programa electoral, feito, que limitou a recepción a unha información veraz, e tal impedimento supuxo a vulneración dos dereitos fundamentais establecidos tanto no artigo 20.1.d como por extensión no artigo 23.1 da Constitución.

Tendo de engadir a iso que aquela manobra ademais de coartar a liberdade de elixir libremente os representantes cidadáns, tivo por agravante engadida, que foi o agora renegado Rajoy, quen como candidato, comprometeu ante os electores que aquel programa electoral sustentaría a súa acción de Goberno; resultando polo tanto unha afronta democrática que quen non limitou os seus actos ao acatamento da Constitución veña agora a erixirse en adaíl desta, e para mais desvergonza, teña a ousadía de arrogarse lexitimidade de representación.

Pero se grave foi a emisión de falsa información para vantaxosa obtención de rendementos electorais, moito mais tortuoso foi traizoar o electorado facendo transitar aqueles votos roubados no pútrido instrumento das urnas, en dirección oposta ao seu propósito, e así nunha faena de depreciación democrática en vez de satisfacer o mandato popular, contra todo prognóstico foron usados para favorecer as turbias manobras dos poderes fácticos e dos mercados financeiros. 

O quizais seria mais acertado dicir, se me permiten a hipérbole, que este Goberno nos está a conducir á involución, por canto as súas prácticas políticas mais que axustadas a regras democráticas son o tránsito directo cara a episodios do mais severo franquismo.

Coa estulticia dos seus dirixentes e o desvarío político, de forma irresponsable, o PP está a promover o dereito de insurrección, pois o espolio xeneralizado fai que ao pobo damnificado, farto de menosprezos, esgóteselle a paciencia e exteriorice a súa indignación como reacción correctiva cara a quen a propio intento, opta por afundir un proxecto de país en favor dun proxecto de poder, e cando en razón a iso a tensión se torna extrema, e o Goberno coas súas políticas insiste en contravir a orde constitucional, nese momento, máis alá da simple manifestación de descontento, aos afectados asístelles pleno dereito á desobediencia e á insurrección ao obxecto de restituír a orde alterada por esa transgresión, toda vez que coa Constitución na man, as drásticas políticas do executivo de Rajoy estarían fóra da lei.

Cando despois de enganar o electorado, as consecuencias do desfalco democrático afectan perniciosamente a dereitos fundamentais da cidadanía como o traballo, a educación e a sanidade, unicamente un infame en vez de proceder en emenda, intenta aplacar a rebeldía a través do pau e tente teso dunha lei "mordaza", proceder característico de quen decide sustentarse no poder a base de represión; unha deriva involucionista que ningún demócrata que se prece debe estar disposto a transixir.  

DERROCAR Á DITADURA INVISIBLE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Se a pesar da que está a caer, o resultado dos próximos comicios reafirma a consolidación do actual escenario político, non existirá mais culpabilidade que a dun electorado perverso.

Cando nos comicios do 2011 o PP alcanzou o triunfo electoral adxudicándose unha maioría super folgada nas urnas, é máis que sabido que tanto a nosa economía coma a da Unión Europea xa estaban inmersas na recesión causada polo estalido da burbulla inmobiliaria, que fronteiras dentro fóra alentada e favorecida polo ex presidente Aznar que para efectos internos foi o principal causante do posterior desastre.

Aquela arrevesada situación a pesar da súa notoriedade, por miopía política, un PSOE alternante negouna  porfiadamente, sendo a súa obstinación por ocultar a verdade, ademais dunha insensatez, o estigma que alimentou a desconfianza e o escepticismo dunha masa electoral aclimatada á cultura do Estado do Benestar, que perceptora do pervertido hipnotismo socialista e do shock traumático que se aveciñaba, inxenuamente, lonxe de buscar alternativa electoral en fontes do progresismo, optou maioritariamente por deixarse marabillar polos cantos de serea dunha reaccionaria dereita "popular".

Se o insensato referendo dese electorado crédulo foi a clave do avultado resultado do PP naqueles comicios, non é menos certo, que tamén foi ese mesmo apoio quen polo talante involutivo do receptor e polas súas malas praxes na administración do poder, propiciou a quebra institucional, e en suplencia, impuxo a instauración dunha ditadura invisible, ese modelo que disfrazado de democracia ademais de suprimir as aspiracións colectivas, comandou os designios do país e cuxa rancia repercusión conduciu ao menoscabo da totalidade das garantías constitucionais afectando por un igual tanto ao marco das liberdades coma aos dereitos fundamentais.

Aí temos como mostra, o espírito totalitario das leis en tramitación como a xeneralizada supresión da ecuanimidade, unha situación de deterioración colectiva, onde á masiva perda de emprego lle seguen as prácticas de desafiuzamento, as desigualdades na distribución da renda e demais prexuízos agregados que sitúan ao quórum social no albor da pobreza e en estado de exclusión, nunha posición extrema que sen mais paliativos esixe con urxencia un proceso de catarse integral como único procedemento efectivo para alcanzar a restitución dunha democracia perdida.

En consecuencia, non deben caber mais tolerancias cos que utilizan a política para beneficio duns poucos, sendo obrigado erradicar a dominante pasividade reinante para dar paso á potenciación dunha conciencia crítica, e recuperar con iso os valores caídos en desuso, para así, espertar a adormecida indignación colectiva como réplica á inxustiza imperante, coa firme decisión de quebrantar as normas e as leis impostas polos artífices políticos desta perniciosa ditadura invisible, sen descartar cantas accións sexan necesarias para garantir o cumprimento do espírito e a letra do marco constitucional e a restitución duns proscritos valores democráticos; se ben para alcanzar esa meta, ademais de cordura electoral, é imprescindible superar as insuficientes formas dunha simple democracia espectadora para progresar cara a unha verdadeira democracia participativa.

Agora ben, iso será farto difícil mentres perviva a condescendencia cos manipuladores políticos e sígase outorgando crédito electoral ás súas insolvencias, podendo afirmarse que non existirá recondución posible se non se dá unha transformación na mente dos votantes para adaptar o seu parecer a unha nova forma de pensar, pois resulta evidente que na actual tesitura o valor que se esconde detrás de cada voto é un todo inservible á hora de limpar o sistema e as institucións de políticos infectos, e isto está intimamente ligado coa decadencia moral, política e económica que acurrala o país.

É por iso, que por mais vontade popular que secuestrase nas urnas, o PP, polo seu propio credo ideolóxico e as súas connotacións cos escándalos e a corrupción, politicamente é a opción menos apropiada para poñer remedio á situación extrema que vive o país, toda vez que os seus obxectivos, lonxe de atender ás aspiracións dos electores responden en exclusiva ao mandato e intereses da elite financeira, de aí que haxa de facerse caso omiso cando o Presidente Rajoy na súa conversación doutrinal chega a confirmar, que a economía saíu da trincheira e combate na fronte da recuperación, cando é de todo punto notorio que a propia crise institucional impide alcanzar tal posibilidade.

En razón ao exposto, cando avecíñase un novo proceso electoral é tempo de reflexión e momento apropiado para descolgarse dese neoliberalismo confuso, época tamén de mudanza para desbotar a coacción ao voto útil e decidirse por poñer en valor principios éticos, votando ao partido de ideoloxía acorde, combatendo así trinta e cinco anos de putocracia bipartidistas e evitando a indixestión de tragar por democracia esta esperpéntica ditadura invisible.

A CORRUPCIÓN NÉGASE A ABORTAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Infocadernos; Globedia

Mentres que a indignación cidadá  non vaia  seguida  dunha rendición de contas nas urnas, a moi  preñada  corrupción política,  seguirá co embarazo do seu tarado procreo  rexeitando o abortar.

Segundo o último barómetro do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), a preocupación dos cidadáns pola corrupción consolídase como o segundo problema de inquietude tras o paro, non obstante, aínda que o alcance da súa envergadura é descomunal, é obrigado matizar que á marxe dun superior eco mediático, na actualidade, non existe maior grao de corrupción que o de tempos pretéritos; o que si acontece, é que agora a cidadanía terriblemente afectada nos seus propios intereses polo impacto da crise e pola repercusión dos seus efectos, con manifesta indignación rexeita asumir como propias as consecuencias transcendidas, e ese que non outro é o motivo da súa actual negativa a seguir encubrindo o que durante tres décadas veu de permitir facendo mutis polo foro.

Noutras palabras, a expresada preocupación de agora é en exclusiva unha actitude de protesta testemuñal fronte ao dano recibido, e polo tanto a condena aos extravíos desta mafia corrupta, salvo en contadas excepcións, é mais un rebote pola influencia dos prexuízos da crise económica que unha expresión de rebeldía alzada dende unha conciencia crítica.

O drama da corrupción cuxa orixe inténtase restrinxir a uns escándalos de actualidade, vai moito mais alá de tal consideración, pois o feito certo é que estamos ante unha transferencia do franquismo que despois de burlar todos os filtros da transición logrou arraigarse como parte estrutural da democracia, ata o extremo de consolidar a súa institucionalización, e iso motivou que dende a oficialidade do novo sistema, as malas praxes do continuísta e sempre dominante poder económico do antigo réxime (verdadeiro poder de Estado), fixese creba nunha clase política disoluta, sendo esa a causa fundamental que ocasionou que no transcurso de trinta e cinco longos anos, á marxe de siglas partidistas, a case totalidade do sistema político do país aparecese abertamente connotado coa corrupción.

Mostra diso é a interminable sucesión e diversidade de escándalos que aínda con desigual ganduxo chegaron ao extremo de uniformar patróns de distinta identidade, sendo mostra tanxible de tal complexa concorrencia o caso Filesa e a trama Gürtel; fitos de referencia dunha estendida e inacabable relación de escándalos intermedios (Campión, Palma Arena, ERE de Andalucía, Malaia, Pokemon,  Noós,  Pallerols,  Brugal, Pretoria..... ), que conxuntamente, sen distingo de implicación hai que circunscribir nunha coincidente defraudación da confianza pública, que en suma é o auténtico punto de arranque da corrosiva corrupción política, desa maquinación subversiva que ademais de desvalorizar o entusiasmo colectivo pola democracia pon en serio perigo a estabilidade do Estado de Dereito.

Todo un turbio proceder dos representantes institucionais, coa sórdida finalidade de satisfacer o seu ilexítimo enriquecemento persoal, ánimo lucrativo que ao parecer é o único centro de censura dos casos de corrupción, e cuxa reprobación desaparece para as mesmas voces críticas cando a infracción cometida reporta algún tipo de vantaxe para a comunidade, pois ao producirse tal circunstancia, acontece, que todos os actos de corrupción derivados dunha conduta ilegal pasan a tomar condición de inadvertidos ou son percibidos como inocuos; todo un expoñente de excedida tolerancia que dá cabida a comportamentos de dobre moral e de adulteración democrática que sen atenuante que valla veñen a delatar a mala pedagoxía da nosa cultura política.

A corrupción non ten distingos nin cor política, e mal imos se optamos por tomar percepción obxectiva deste flaxelo á marxe dunha perspectiva global adxudicando categorías de admisión ou reprobación dos feitos de forma aleatoria, pois se mire por onde se queira, tan corruptos son os numerosos actos de trasfondo lucrativo, como as prácticas de extorsión, sen excluír o favoritismo na contratación pública ou o tan levado nepotismo, ese trato preferencial reservado a membros da familia política sen cualificación de idoneidade para o cargo. 

Non debendo obviarse ademais que a corrupción é tanto mais profunda e xeneralizada cando se orixina no seo dunha sociedade en crise cunha economía en receso e improdutiva, o que en síntese vén a ser o vivo reflexo da nosa realidade como país.

É de precisar polo tanto, que dende a instauración da democracia a degradación política creceu en paralelo a unha corrupción ascendente, e se os que agora manifestan o seu malestar critico a través do barómetro de opinión, a tempo debido fixesen pagar nas urnas as extralimitacións perpetradas polos culpables, teñan por seguro que ademais de pecharlle a porta á crise evitariamos ter levado a democracia a tan extrema degradación; por iso non caben mais declarativos de lamentación nin distingos de excepción, pois o seu e axeitado cara a futuros comicios, é tomar conciencia do sentido do voto ao só efecto de instaurar unha nova orde e evitar así que por un inadecuado sufraxio cidadán, sigan sendo as urnas as obrigadas a indultar aos corruptos e á súa maldita corrupción.