A " TROIKA" E AS PREFERENTES

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que  centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa

A tenor  do recente rexistro policial no seu domicilio parisiense, a directora xeral do Fondo Monetario Internacional (FMI), Christine Lagarde, está no punto de mira da xustiza francesa  por un presunto delito económico, e iso,   en razón  a que  a actual dirixente   do organismo internacional, durante a súa precedente  etapa como integrante do anterior executivo do Elíseo, ao parecer,    despistóuselle a moral, intercedendo de forma ilegal  na concesión dunha millonaria   indemnización a favor  dun empresario compañeiro de filas.

É coma se  un  halo do mal agoiro pousáse sobre  a cúpula do FMI,  pois o certo é  que  con este novo escándalo,  son  tres os  casos continuados de mandatarios  que ostentando  a dirección   desta  organización, finalizan sentados no banco dos acusados rendendo contas á  xustiza  por incorrer en accións desviadas da mais elemental   regra de conduta. 

Se agora ao parecer, é a ex ministra francesa quen ten  que   someterse ao imperio da lei, antes foino  o seu antecesor  e compatriota Dominique Strauss-Kahn, despois de ser acusado de abusar sexualmente dunha empregada de hotel; un sórdido personaxe que  tomara a substitución ao español Rodrigo Rato,  quen actualmente por non variar,  está tamén imputado no caso Bankia, polas retribucións percibidas pola cúpula de Caixa Madrid.

Esta sucesión de desaxustes á disciplina, e a ensamblaxe de tales  prácticas na órbita  da corrupción  dirixente, ademais de constituír un escándalo de primeira magnitude,  xera unha deterioración que  resta autenticidade  aos  obxectivos que hipoteticamente alberga esta institución internacional, representando  esta práctica de comportamento  o  paradigma diferenciábel entre  a declamación dos seus bos propósitos e a contundencia  dunha realidade oposta.

    

Pero se nun ámbito xeral   a repercusión causada  por este   escándalo,  arrastra consecuencias complexas;  se nos remitimos ao marco  da eurozona,  a  implicación da actual directora do FMI en tan turbio asunto,  ocasiona  un impacto de maior calibre, toda vez,  que ao ser esta entidade  parte da "troika" conxuntamente co BCE e a Comisión Europea, este tropezo, menoscaba a autoridade da  máxima executiva  do Fondo e o influxo  da propia entidade que  dirixe á  hora de concertar    decisións colexiadas.

Grave revés  que deixa vía  expedita ás políticas de recortes  e austeridade enérxica  que preconiza e  e impón  a influente chanceler Merkel,  e cuxo implícito,  lonxe  de constituír  unha solución a longo prazo;  máis que  lograr a estabilidade da zona Euro,  proseguirá acentuando o  receso económico  co agravante  de disparar as cifras de desemprego  e acentuar  os desequilibrios sociais.

Ao parecer o resto dos países membro da UE non se decatan ou se cadra seus dirixentes  estás sumidos no limbo dos idiotas, pois  non se entende, que distraian o feito que á sombra deste avatar, o goberno alemán reforzará  aínda mais o dominio que exerce sobre a "troika", e que o club financeiro  xermánico seguirá  facendo  da crise do euro o maior negocio do século, á conta de subxugar  os países periféricos con rescates, abusos e  medidas  leoninas cuxos efectos  involutivos  ademais de prexudicar o   presente dificultarán o  enganche co  futuro. 

Vén a conto este razoamento polo feito coincidente que en pleno  fragor do rescate chipriota de marcado cuño alemán,  o presidente Rajoy  coma se fose axente  neutral nesta  guerra da "troika", ante o fogo cruzado contra  dos aforradores do país insular, maniféstase  contrario a tal decisión  por entender neste caso que os afectados non son  responsables da situación.

Todo un exercicio de cinismo do presidente español, ao mostrar solidariedade foránea,  mentres de portas dentro  consente o espolio aos seus propios compatriotas, que teñen seus aforros secuestrados  fai mais de quince meses  nas caixas de aforro nacionalizadas, co agravante de verse desvalixados   por un Goberno que vén disposto a subtraerlles parte dos depósitos retidos para rescatar a unha banca sen escrúpulos. 

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que os centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa reivindicando o que por dereito lles pertence,  e que politicamente é obrigado  restituír  totalmente,  tendo en conta que    os afectados foron vítimas dun atraco levado a cabo  por uns directivos infames que para o exercicio do delito  contaron coa tolerancia das  institucións de control, desde o Banco de España até a CNMV , sen esquecer  a aquiescencia do goberno da nación, extremo que sitúa ao Estado no papel de responsable subsidiario.

Pero con todo que ninguén se alarme, pois  fazañas  deste tipo son  o común denominador  do facer  cotián da   nosa Europa , da "troika" e os seus mercadores.

O PARO NO LABIRINTO

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral

Humillante, ese é o cualificativo que merece a xornada  que sobre a Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove, tomou por escenario de representación o palacio da Moncloa, e iso,  en razón  á  afronta que representa a elección  de tal contorna de celebración; pois  resulta unha desvergoña tratar un tema tan  sumamente  sensible na que fose residencia de dous "notables"   ex inquilinos, cando  agora,  mentres un amplo sector da masa laboral toma encontro co desemprego, eses antigos  residentes, rin de España enteira  lembrándonos  a prevalencia  que lles confire  a súa condición de beneficiarios    dun  opulento pluriemprego. Prerrogativa que para maior ofensa social  conta  coa benevolencia política de quen, desde a mesma residencia, co seu silencio outorga plena complicidade á  escandalosa  situación que gozan  os ex presidentes González e Aznar.

Unha vez delatada esta obscena inmoralidade, dicir, que polo prexuízo dos seus efectos  e a afección  da súa incidencia, o paro converteuse no  problema por excelencia e na principal preocupación cidadá, maior motivo, para ser afrontado coa máxima urxencia e co   ponderado rigor; pois é evidente  que ante esta complexidade non cabe outra, que suplir os ensaios  por solucións, e nesa liña, haberase de asumir  que todo remedio, para a súa efectividade,  ten de estar fundamentado na diagnose das súas causas inductoras.

Partindo desta  premisa, non queda outra, que asumir o fracaso do patrón económico que nos conduciu á actual situación, para operar en consecuencia, afrontando como preferente a necesidade dun  cambio  de modelo,   que de xeito evidente,  pasa  polo reaxuste da estrutura produtiva; cambio, que ademais de corrixir os desequilibrios intersectoriais existentes, esixe do acompañamento de investimentos en tecnoloxía,  de mellora da eficiencia  produtiva  na  diversidade de sectores  e a profesionalización formativa, adaptando a especialización educativa ás necesidades do mercado laboral resultante.

Directrices, que conxuntamente  conforman un  novo concepto, unha  estratexia de crecemento confrontada  á inactividade que prodiga a   austeridade  dominante; o que supón   unha  colisión contra a actual política do Executivo, cuxa continuidade, fai  inútil librar  batalla contra o desemprego,  pois  de antemán,  resulta obvio  que sen un mínimo de crecemento,  por mais plans que se elaboren,é tarefa imposible  lograr a creación  emprego.

Por iso, o conxunto de medidas  contidas na   Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove,  que  segundo os seus autores,  ten por finalidade    fomentar o autoemprego e a contratación xuvenil, o certo é, que  o seu  verdadeiro  propósito non é outro que o fraccionamento dun  problema colectivo, ao só obxecto de romper a unidade de acción  a través da súa división  por idade, coa  única intención de rebaixar forza reivindicativa, e  lograr así, que a demanda colectiva  contra o paro  perda condición de uniformidade e por extensión dilúa a conflitividade  que acompaña  a súa resolución agrupada.

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan   é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral,  e o que é mais grave, aínda  cando a súa  estratexia está aliñada coa Unión Europea e cos obxectivos do que vén denominarse como"Garantía Xuvenil" europea,  prodigados pola chanceler Merkel, o certo é, que ao estar inspirados no contrasenso  da  filosofía neoliberal,  esta nova formulación mais que unha alternativa de solución é  unha estrataxema inapropiada, que por non ser a solución de nada,   tampouco  arranxará o gran problema  de fondo.

Un problema  estrutural do mercado de traballo ao que hai que engadir  a debilidade do tecido produtivo, a conxelación do crecemento e unha desmesurada   austeridade , mestura  letal que  conxuntamente  ameaza con sumir á maioría  da poboación nun paro de longa duración e de aí, á pobreza.

A reafirmación neste  pesimismo  intensifícase  cando a tempò presente, na recente reunión do Consello Europeo,  vemos como os lideres dos estados membro, no canto de achegar solucións e tomar cumprida dimensión da complexa situación, seguen estancados no debate entre austeridade e crecemento. Actitude pouco responsable   cando o problema de fondo non precisa maior  reflexión, pois  é de sobras sabido,  que de non aplicar  políticas de impulso da economía, a creación de emprego seguirá a ser unha falacia,  un guión escrito sobre papel mollado, unha fórmula de obstaculizar o funcionamento das cousas impedindo a aplicación de remedios eficaces.

Por iso de non reverter con urxencia a actual situación de estancamento económico e retomar a senda do crecemento,  non só será imposible crear emprego senón que se disparará  a  tendencia ascendente da gráfica do paro, facendo cada día mais custoso  o rescate do mercado laboral.  

UN PROCEDER MOI ESCABROSO

PUBLICADO 09/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer  non só  o Goberno  perdeu  toda sensibilidade en poñer solución ao  paro, senón que tamén  os axentes empresariais, índolle á zaga, fixeron súa esa obscena doutrina de desinterese  polo mesmo.

En verdade, faise difícil entender  a posición  que manteñen os representantes da   patronal ante un problema  tan  complexo como o desorbitado e imparable  incremento do paro, e esa postura tórnase mais   complicada   de concibir,  por canto, detrás de cada persoa que pasa a engrosar as listas do paro, ademais dunha calamidade persoal existe un problema empresarial de marcado     alcance e  farta  complexidade.

Ao parecer  non só  o Goberno  perdeu  toda sensibilidade con     o problema de maior calado  do país,  senón que tamén  estes axentes empresariais, índolle á zaga, fan  súa   esa obscena doutrina de desinterese  e despreocupación por este asunto transcendental. Incomprensible actitude, sobre todo   cando a súa solución pasa  por ser o único remedio  para recobrar o presente e a corrección  necesaria  para  asegurarse o futuro.

Curiosa   empatía de quen  non son capaces de deducir  os seus propios prexuízos, de quen  coas súas actitudes  demostran non  ter  a  agudeza apropiada para  advertir  que sen continuidade  e estabilidade  no   emprego,  mais pronto que tarde, ademais  do atroz incremento do paro, esa amortización laboral, xogará á súa contra  arrastrando na caída   ao groso  de     a actividade empresarial.

O referendo destas institucións  ás políticas do Goberno é cando menos irónica, pois  aínda que  os seus dirixentes oculten o evidente, a realidade  canta en números vermellos ao cifrar en case 400.000 as actividades  mercantís  sepultadas por Rajoy durante o curto período  que leva  á fronte do Executivo. Dramáticos díxitos xerados  por unha  política errada, sustentada en priorizar  unha  pugna sen cuartel contra  o déficit público, enmarcado no   contexto  dunha  loita inútil, fundamentada  nun brutal axuste orzamentario exento   de toda medida paliativa  de estabilización e crecemento.

Por iso resulta burlador  ese obxectivo  xenérico  que se atribúen as institucións  patronais  cando preconizan  a defensa do sistema de iniciativa privada e economía de libre mercado, como tamén o seu declarado  apoio á empresa  como núcleo básico de creación de riqueza e emprego,  cando a súa realidade de acción ten unha tradución  contraria.

Pois  contra toda lóxica, contravindo  a ortodoxia que cingue a intervención do  Estado na actividade económica á función de árbitro de competencia; agora, cando o intervencionismo político invádeo todo e o futuro das empresas afógase   por estrangulamento  financeiro, esta cúpula  dirixente, engade un novo aditivo ao desequilibrio  dominante, renunciando á  defensa da súa masa asociada para auxiliar  ao Goberno na salvación da banca,  aínda a costa,  de arruinar a miles de empresas e destruír millóns de postos de traballo.

Incomprensible alianza, que se mire por onde se queira,  fai levantar sospeitas  cando vemos aos  representantes dos directos promotores   da economía produtiva e o emprego, abandonar a aposta polo crecemento, para tomar partida a favor  dos   defensores  da economía especulativa, daqueles que agora buscan a súa salvación á conta de sumir á economía española na súa maior  depresión.

Con semellante proceder a diminución de fiabilidade da representación patronal é  un todo  ostensible,  podendo dicirse  que a enteireza dirixente  destas organizacións  non  atravesa o mellor dos seus  momentos,  pois se tempo atrás foi o ex presidente da CEOE, o hoxe presidiario  Díaz Ferrán, quen impartía leccións para saír da crise á vez que arruinaba  ás súas empresas e deixaba na rúa a miles de traballadores, agora,  é tamén o vicepresidente do mesmo organismo Arturo Fernández , quen debe abandonar o cargo  por mor de estar incurso  en malas prácticas no  pago aos  seus traballadores.

Por se  iso non fose dabondo,  o actual presidente  da entidade Juan Rosell, no canto de comedir as súas palabras  e darlle unha oportunidade á sensatez ,  en pleno escándalo de corrupción,  avulta o seu propio desprestixio  ao restar importancia   aos donativos económicos  de empresas para o financiamento do PP, en razón, ao que el xustifica   como escasa contía.

Disparatada  afirmación coa que o máximo mandatario da patronal  vén a validar como sistema  de procedemento  as turbias manobras de alcanzar as  adxudicacións  de obras  a través de prácticas corruptas, declaración que por excedida, debese traer consigo  o seu cesamento fulminante  e a   expulsión  dos corruptores que coas súas ilícitas manobras, ademais de devaluar   a imaxe do colectivo empresarial, revelan total  ausencia de ética  e completo desprezo polas regras  da competencia.

Por tanto, hase de concluír afirmando, que a relación  entre a cúpula  política  e patronal, lonxe dunha alianza estratéxica con fins positivos, é igual á dun clan sen principio de integridade,  cuxo único obxectivo non é outro que satisfacer os seus propios  intereses. Extremo que de proseguir, levaranos  a un estado de  corrupción permanente.

PAUS DE CEGO

PUBLICADO 23/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A política económica deste  país non pode seguir sosténdose  na persistencia  dunha mestura inadecuada  dos seus sectores produtivos.

Por máis que  voces acreditadas advertisen coa anticipación debida do inconveniente que representaba basear  as   medidas de reactivación económica nun formato   de austeridade enérxica sen acompañamento  de políticas de crecemento, o  goberno do PP,  tomou partida pola  lixeireza desatendendo  a    opinión  de fontes  expertas, e como se tal cousa fora, a través dunha fraude poselectoral decidiu facer xustamente o contrario  do que comprometera cos seus votantes, apostando por embarcarse na  temeridade sen sopesar as  consecuencias inducidas.

Para maior concreción, hase dicir  que os membros  do grupo político conservador  unha vez consolidados como Executivo, prescindiron do mandato das urnas optando  por someterse  unilateralmente  ao   ditado da  troika, para acatar como correctas  as medidas e reformas económicas impostas  polos membros dese  club, (Comisión Europea, Banco Central Europeo y Fondo Monetario Internacional); cuxa contrapartida  á súa adscrición, ao parecer, faría  obrar o milagre de sanear  as nosas contas e impulsar  o ritmo do crecemento.

Imperdoable erro, pois  o correr do tempo puxo de manifesto  que aquela anexión,   mais que achegar as presumibles  vantaxes fixo que caésemos  nunha espiral de recesión; extremo que non  só causou  a suspensión na nosa  recuperación económica senón que para maior contrariedade veu delatar  que estabamos a avanzar marcha atrás.

Nesta  dirección, é fácil percibir  o fracaso das políticas fundadas  nese  formato de austeridade en solitario,  como tamén  deducir  que coa   súa aplicación dificultouse a estabilidade e o crecemento económico; limitación que desencadeou unha  inactividade extensiva, cuxos síntomas  característicos  foron a  destrución  encadeada  do tecido produtivo  e por expansión o incremento desproporcionado do  desemprego até alcanzar  límites  inusitados.

Factores  que  ademais do dano repercutido  aos directos afectados, desde o  estrito  plano  económico,  a evolución do  seu impacto, impediu manter a estabilidade necesaria para garantir a xeración de ingresos públicos cos que afrontar a redución do déficit ou a diminución do groso da débeda pública.
Representando esta complexidade  unha reafirmación engadida   para sentenciar que as  políticas de austeridade  que veñen aplicando coa xustificación de mellorar  as  finanzas públicas,   polo seu notorio  carácter improductivo, exercen  a función oposta aos prognósticos que patrocina o Executivo, pois como queda visto, sen  a impulsión de alternativas de crecemento a débeda  é impagable e o seu incremento  toma formato  exponencial, aspectos  que  de non remediarse  obstaculizarán  aínda mais  o acceso á reactivación.

Pois ben, agora consumado o fracaso, cando o grao de deterioración  faise insoportable, cando  as  peores perspectivas desbordan o pesimismo das  previsións  estatísticas e a conflitividade  aprópiase das rúas. Nesa situación extrema, con mais empeño  se cadra, debemos  seguir esixindo que quen coas súas actuacións leváronnos  á crise, sexan  os obrigados  a sacarnos  dela; pero obviamente,  mantendo a premisa  que   para tal finalidade,   é condición "sine qua non",  renunciar  á continuidade do actuado,  para centrar as accións nun cambio de mentalidade,  no bo sentido de habilitar as bases apropiadas  para o establecemento dunha economía social e sustentable, previo diagnóstico da actual  estrutura  produtiva.

A política económica deste  país non pode seguir sosténdose  na persistencia  dunha mestura inadecuada  dos seus sectores produtivos, como tampouco, podemos dar continuidade a un  modelo de futuro sustentado en recorrentes  dinámicas coa  improvisación como  factor dominante,  ou sorteando os obstáculos funcionais dando    paus de cego. A situación esixe solucións  apropiadas  e nesa traxectoria temos  de dirixir o noso obxectivo  que pasa ineludiblemente  pola creación dun Plan operativo de desenvolvemento económico, estruturado na economía produtiva, a potenciación industrial  e a innovación tecnolóxica. Debendo conter por eficacia,  unha programación de temporalidade  do desenvolvemento do planificado,  como  así mesmo,  a dotación orzamentaria  adecuada para levar a     bo termo o seu contido estratéxico.

Esta ten de ser a folla de ruta apropiada, cuxa eficacia  debera contar  co  consenso vinculante  dos axentes sociais e o necesario referendo político  do Parlamento. Esta alternativa é unha   ferramenta esencial  para iniciar o camiño ao futuro de forma  ordenada, con paso firme e decidido; a  vía oposta é darlle continuidade ao  entreguismo  deixando a economía do Estado, a expensas da decisión unilateral  dos  mercados financeiros. Nesa tesitura cada quen ten  de tomar posición, sabendo que  en política, os riscos son unha opción e as consecuencias a resposta  debida.

UN DEBATE DECADENTE

PUBLICADO 23/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O mais significativo do debate non foi o contido das propostas formuladas, senón a negación do evidente, o que a través dun pacto de silencio deixouse de expresar. 

Despois de 35 anos de desbordar fantasía, presumindo dunha modélica transición e facendo ostentación dun envexable milagre económico; cando mais empachados de éxito estabamos, o estoupido da realidade espertounos do soño, e sobresaltados, vemos agora como a noso arredor se esborrallan aqueles tópicos.
E así, contra todo prognóstico percibimos como a publicitada evolución democrática se foi desvalorizando ata a súa conversión nun bipartidismo corrupto, mentres en paralelo, o propagado prodixio económico se perdía no labirinto dunha crise participada pola interesada e consentida manipulación dos mercados financeiros.

Pero a pesar do exorbitante impacto social causado neste periplo de degradación e dos prexuízos repercutidos á estrutura económica. 
Cando a gravidade da situación esixía darlle unha oportunidade ao futuro, os cómplices do desastre lonxe de asumir responsabilidade e reorientar emenda aos seus erros, nun exercicio de autocompracencia deciden incentivar o seu propio descrédito como clase política, ao contrariar o sentir maioritario da cidadanía e outorgar prevalencia á ambición duns axitadores en menoscabo do sacrificio imposto aos inocentes.

Esta introdución é obrigada para desertar confusións e entrar a opinar de forma rigorosa sobre o debate do estado da nación. Ese feito que esta semana acompañou o protagonismo do Congreso dos Deputados e cuxa frustrante impresión, salvando excepcións, deixou ao descuberto a mediocridade dos membros do bipartito dominante. Cuxos compoñentes a pesar da súa aparente conflagración dialéctica non deixaron dúbida para concluír, que tanto uns coma outros, socialistas e conservadores en conxunción ou por separado, foron e son os directos responsables da comprometida situación que padece o país, coa agravante engadida, que por insolvencia política e atribuíble deslexitimación, mais que ser unha solución ao problema convertéronse no seu principal obstáculo.

Polo tanto calquera diagnóstico sobre este debate, debe circunscribirse ex profeso ás dúas faccións parlamentarias que simbolizan o PP e o PSOE, en razón ao seu peso de representación, á coincidente alternancia no poder, e sobre todo, á implicación asociada de ambos os dous como redactores materiais do que vén a ser o capítulo mais escuro da nosa historia contemporánea.

Con todo, o mais significativo do debate non foi o contido das propostas formuladas senón a negación do evidente, o que a través dun pacto de silencio se deixou a un lado por parte destas dúas formacións parlamentarias, ao só obxecto de non destapar contradicións nin ofender o mensaxeiro.

Por iso no devir do  debate,  resultou obscena  a insistente petición ao sacrificio dirixida á  cidadanía  por parte dos mesmos  que  a través dun  silencio cómplice teñen a desvergoña  de tolerar un trato avantaxado a prol de dous    sobresalientes da política española,  como resultan ser, os   ex presidentes González e Aznar, que  a pesar da que está a caer, e cando debesen ser modelos de referencia,   fóra de toda ética  néganse a arrimar o ombreiro  incrementando sen límite  os seus  ingresos  con multimillonarias  percepcións, cuxa  procedencia, dista de gardar encaixe co  mais elemental  código de conduta.

Igualmente foi unha indecencia, aproveitar este foro  de discusión parlamentaria  para  salientar sensibilidade  sobre  o paro e pedir  resignación aos afectados, mentres se encubría o outro mercado laboral,  aquel cuxo funcionamento se rexe polo  nepotismo, o enchufismo ou a afinidade política. Unha promoción de desigualdades que favorece solución lucrativa a dirixentes  políticos,  en tanto,  o resto dos  cidadáns son abandonados á súa sorte.

Expoñentes  desta  preferencia  de trato  foi  o outorgado  a destacados  cargos do agrupado bipartidista, entre os que citamos  por significados, aos  membros do  PP,  Rato, Zaplana,  Acebes, e aos do PSOE  Solbes , Salgado. Relación á que hai que axuntar  a interminable listaxe  de familiares e  altos cargos, todos eles introducidos  en empresas afíns ou en institucións públicas.

Agravios   comparativos desta envergadura, ademais de confundir a realidade, inclinan   a pensar,  que a función política é unha actividade  miserable, saturada de impostores  que só pretenden enriquecerse con ela, e por esta estendida conxunción,  non queda outra,  que concluír  afirmando que ao    debate sobre o estado da  Nación ten  de outorgárselle nula credibilidade, en razón   a ese  contaxio de degradación, que de seu,  impide poñer  solución  aos  graves problemas  que ven de soportar  a cidadanía.

CUMPRINDO, QUE DEBER ?

PUBLICADO 16/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Aquelas políticas  neoliberais  que pola súa alta dose de impopularidade  ocultáronse estratexicamente no fondo de armario  electoral, agora, pasados os comicios impóñense como obxectivo preferente.

"Non cumprín coas miñas promesas, pero cumprín co meu deber". Quen anden distraídos da actualidade política, ao ler o contido  desta introdución; pola súa carga  de evasión  e a súa  tendencia  ao  pretexto, seguramente en primeiro termo    non dubidarían    en atribuír  a súa  autoría intelectual  á mente  exaltada dun militar golpista á usanza, que despois de atentar contra a orde constitucional, optase por xustificar  o seu  episodio involucionista amparándose  nunha interesada  interpretación  do cumprimento  do  deber.

Pero contra todo prognóstico, neste caso  o autor  nin se esconde tras o anonimato nin tampouco vén ataviado con galóns   militares, pois aínda resultando  sorprendente, a paternidade  de semellante  desvarío,  ten de atribuírselle,  nin máis nin menos que    ao cidadán  Rajoy, quen para maior  proxección  de alarma,    na actualidade ostenta a  presidencia do goberno do país.

Representa pois un problema, predicir se a lixeireza expresiva  do xefe do Executivo é consecuencia  dun  puntual trastorno de egocentrismo, se a actitude de extravío  obedece á  insuficiencia de hábitos democráticos,  ou se a súa  motivación vén causada  pola confluencia   de ambos os extremos .

O que está fóra de dúbida,   é  a carga  reaccionaria   que dita  locución arrastra; por canto, resulta evidente  que  o   implícito  do seu contexto  atenta de forma intolerable e perigosa, contra o funcionamento  da  democracia e  contra a estabilidade  do  propio estado de dereito.

Proba diso, simbolízao o feito de minimizar  relevancia ao  incumprimento continuado dos contraídos que terían que estar  supeditados ao mandato electoral. Mudanza, cuxa gravidade se dispara até pasar o límite  da falsidade, máxime cando o PP  non    satisfixo  nin unha soa das súas ofertas vinculantes; circunstancia que á parte de subtraer total solvencia ao seu facer político,  por infracción manifesta, anula  toda lexitimidade ao desempeño da función executiva  do  goberno, e por riba, suprime  o  poder de representación  aos membros das cámaras de representantes que utilicen  o seu voto para referendar   aquelas accións  que por contrapostas  supoñan  a consumación  do   maior desfalco  electoral da historia democrática.

No entanto, se a infracción programática  non fose carga de desprestixio  suficiente, agora,  aquel candidato que en novembro do 2011 conquistara a vontade popular asegurando que a súa  conexión desde o goberno cos cidadáns estaría presidida pola sinceridade, a participación e a   transparencia. Resulta que  logrado o seu obxectivo,  "manda calar" aos cidadáns, e nun alarde  de arrogancia    marca distancias  a través dun  testemuño de prepotencia,  que acentúa o desengano, ao impor  que a súa  xerarquía está por encima da soberanía do Estado. Valga como alerta a tal afirmación, esa proclama   de fachenda ,  cando unilateralmente, dende a súa cobiza enfermiza, Rajoy,  decide suplir as normas de relación democrática por unha incoherente  e exasperada  interpretación do  cumprimento do deber.

Tras esa manobra de obscenidade política cometida por quen se proclamara como un presidente previsible, se enmascara a infame misión dun deber ficticio, tras o cal, se oculta a verdadeira magnitude da maior fraude electoral cometida por unha forza política, e cuxo nivel de escándalo non ten parangón de contraste na temporalidade transcorrida dende os albores da transición.

As súas graves derivacións poñen ao descuberto a escasa vocación democrática que profesan os membros do PP, aos que lles é indiferente gardar a palabra, como tamén crear distancia entre obrigarse cunha cousa ou facer diametralmente o contrario. De aí que ese recorrente "cumprimento do deber" do que tira asiduamente o inquilino da Moncloa, mais que un método de ruptura de lazos de obriga, haxa de adxudicárselle a función de sistema condutor polo que facer circular aquelas políticas  neoliberais  que pola súa alta dose de impopularidade  ocultáronse estratexicamente no fondo de armario  electoral, e que agora, pasados os comicios impóñense como obxectivo preferente.

Polo tanto, xa non cabe a trivialidade de xustificarse na herdanza recibida, agora xa todos coñecemos os resultados e as consecuencias do que Rajoy insiste en denominar "cumprimento do deber". A masa electoral está ao tanto da metamorfose do embeleco, así como da imposición lexislativa dunhas medidas inspiradas nun neoliberalismo estéril. Mostra diso son os recortes en pensións, en sanidade ou educación, ao igual que a suba do IVE e ol IRPF, como asemade o rescate á banca,  as taxas xudiciais ou os soldos dos funcionarios; medidas todas elas de nula eficacia e que para nada representa o cumprimento de deber algún, que si, a consumación dunha fraude electoral sen precedentes.

O PERFUME DA INMUNDICIA

PUBLICADO 09/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O  grave descontrol na contratación pública, é  o verdadeiro detonante  de  múltiples ilegalidades, e factor  causante  dos cada vez mais  reiterados casos de corrupción.

Neste noxo de país, cando   a maioría do  sector político  soborda  empacho  falando  de hixiene institucional, non pense ninguén  que os seus membros o fan  co obxecto de destapar  transparencia  á súa xestión, todo o contrario, o maquinan coa  intención  expresa de enmascarar a   impureza que ocultan  tras os turbios procedementos da  contratación pública.

Pois aínda resultando duro de asumir, é manifesto que tras da Lei de Contratos das Administracións Públicas,  ocúltase a  verdadeira  lanzadeira do bombardeo  de corrupción que ameaza con arrasar o país, toda conta,  que cando falamos de corrupción no sector público, non temos de esquivar que á parte do enriquecemento ilícito dos implicados, a súa afección, repercute negativamente no investimento, o crecemento económico e o desenvolvemento do país, sendo España unha mostra evidente de tal afirmación.

A pesar da  alarma social xerada pola  falta de escrúpulos desta comitiva de  corrompidos  e  que  a proliferación  dos seus desenfreos  disparou a preocupación cidadá  até  converter a corrupción   no cuarto principal  problema do país.  Aínda  con iso, aquí ninguén se dá por referido, e cando pola súa propia deriva, a   situación debese forzar un cambio na  conduta  dos representantes públicos, estes,  optan por mirar cara á  outro lado sen darse por aludidos  mentres proseguen  o  ritmo do impropio.

Aquí ninguén se inmuta, por iso, con todo o que está  a caer  mantense invariable o  grave descontrol na contratación pública. Ese mal que  afecta o conxunto das administracións, que en se mesmo, é  o verdadeiro detonante  das  múltiples ilegalidades, e factor  causante  dos cada vez mais  reiterados casos de corrupción.

Aspectos tales  como  o fraccionamento dos contratos para facilitar a contratación directa, a utilización abusiva da figura do concurso en lugar da poxa, a falta de xustificación  na elección dos procedementos, o  outorgamento  de falsas urxencias  aos  expedientes de obras, a carencia de criterios obxectivos na adxudicación dos concursos, a ausencia de publicidade e  de libre concorrencia en infinidade de contratos,  son  entre outras  as prácticas reiteradas que socavan a credibilidade do sistema  e converten  a contratación pública no maior foco de corrupción.

Sendo iso igualmente a causa  da  proliferación  dunha  interminable  relación de procesados políticos  de todo signo  e condición,  que diariamente toman cabeceira  dos titulares de prensa e cuxa erradicación é farto difícil, por canto os mecanismos de ofensiva  non funcionan apropiadamente ao depender o seu movemento  de quen  paradoxalmente  ocupan os espazos onde se referencia a corrupción. Extremo que fai entendible   que na loita contra a corrupción política  impóñase a manida  presunción de inocencia  contra  a obrigada dimisión daqueles  cargos electos que por desviación de conduta  resultasen formalmente imputados

Cando os estamentos do país  desde o marco institucional e a través da  opacidade,  proxectan a estendida percepción  que a corrupción  domina aos mecanismos do mercado, nese momento, o político  coa súa mala praxe outorgaría carta de natureza  ao  corruptor ,  pois  os empresarios involucrados, a pesar do risco de afrontar un camiño tortuoso,  desviaranse  da disciplina legal  implicándose na arbitrariedade  procedemental.  Alternativa forzada  pola subsistencia   do funcionamento empresarial e  non  incorrer no tropezo do estancamento que conduce á extinción da actividade. Método pouco ortodoxo e totalmente censurable;  pero que incuestionablemente, ten como verdadeiro  promotor a unha clase política,  que exerce de tahúr, impondo participar nunha partida onde se xoga con cartas  marcadas.

O retrato da actualidade política non pode ser mais desolador, pero a pesar diso e  do empeño  dos elementos causantes da situación, temos  de afirmar      que a corrupción  non é inevitable.  Pódese limitar, débese  controlar, hase de erradicar; e isto ten de ser así, se estamos dispostos  a salvar a democracia como capital  irrenunciable en atribución ao feito que nos outorga ser os donos  do noso destino.

Xa que logo, non debemos  conceder  mais prórroga a quen esgotaron  a confianza dos cidadáns, a quen  aproveitaron a función política para satisfacer  as súas propias finalidades.Nós, a sociedade civil,  temos a chave para impulsar o cambio necesario, e tamén a responsabilidade   de esixir    o desaloxo da actividade  política de quen perdeu toda  confianza  para  o estrito control do diñeiro público e a quen extraviou  o esencial  código  de conduta  que require  a dedicación á cousa pública.

Por iso que a cidadanía deste país non debe estar exposta  ao contaxio forzado que supón ter que  inhalar  o noxento perfume da inmundicia política.

ESTALEIROS EN DECLIVE

PUBLICADO 02/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A decisión de abandonar a execución do dique flotante, contrariamente á versión adúltera que agora se intenta vender, foi unha disposición política tomada en exclusiva polo Partido Popular, co pertinaz empeño de saldar o sector naval da ría ferrolá.

En asuntos políticos, deixarse ensimesmar pola mentira cando se coñece de antemán  a verdade  é unha  actitude  propia de imbéciles, de individuos   de escasas luces ou de marcada tendencia ás profecías. Por iso, entre persoas aparentemente  espertas, resulta incomprensible o seu  ostensible enfado  ao tomar coñecemento  da negativa  do PP en afrontar  a construción do dique flotante para Navantia,  cando antes de facerse público o rexeitamento, tal resolución,  xa era un clamor a voces, e por iso calquera intérprete por neófito que fose  debese traducir anticipadamente este desenlace, pois por extrapolación do  seu proceder rutineiro era un todo evidente que esta organización  política  faría todo o contrario  do ofertado electoralmente.

Por iso é de torpes considerar que o  naval ferrolán tería de ser un  verso solto, cando resultaba  notorio que  as estrofas redactadas  polo   partido conservador  manteñen idéntica secuencia nas súas rimas, dominadas por asonancias tales como  a mentira, o discurso  contraposto ou a omisión  programática. Sendo  exemplo expresivo da súa obra,  poemas tan  hostís   como  a reforma laboral, a destrución empresarial, os recortes en sanidade  e educación, a inxección de diñeiro público na banca privada, a amnistía fiscal    e todo un cúmulo de despropósitos    aos que por ostensible dedución, era visto que estes indolentes,  tentarían  engadir  o desmantelamento definitivo do sector naval.

Non obstante, sendo remisible o feito de ter outorgado confianza aos vaticinios, tema distinto é ter que tragar a posteriori coa autoproclamada inocencia dos cómplices. Con esa evasión que en evitación de fugas de reputación, sistematizan os políticos autonómicos, comarcais e locais do PP, a través dunha burda estratexia, consistente, en aparentar o papel de decepcionadas vítimas, e á vez, intentar confundir á cidadanía aducindo por toda xustificación, a necidade, de facer recaer en Navantia a culpa de tan adversa resolución; torpe manobra dirixida dende o aparato do partido, ao obxecto de saír airoso camuflando toda responsabilidade política.

Claro que tirando de tan absurdo argumento, tamén eu por agnóstico, seguramente sen decatarme, resultarei ser o bispo de Canterbury.

Aquí non caben encíclicas nin epístolas para crédulos, como tampouco alegacións incoherentes, por canto, a decisión de abandonar a execución do dique flotante, contrariamente á versión adúltera que agora se intenta vender, foi unha disposición política tomada en exclusiva polo Partido Popular, co pertinaz empeño de saldar o sector naval da ría ferrolá.

Determinación, que á parte de merecer  unha contundente repulsa, obriga a rescatar  o debate para traer a colación, tanto  a  cuestionada lexitimidade  que acompaña esta posición, como a controvertida autenticidade democrática do acordo desestimatorio.  Por canto  debemos  constatar , que o triunfo electoral do PP creou  ao actual   Executivo  un vínculo de obrigado cumprimento  co sector naval  en razón a senllos compromisos programáticos, como eran, a construción do dique flotante  e  o levantamento do veto. Representando  o abandono  destes contraídos,  unha infamia  que reviste  de nulidade  a expresión outorgado polas  urnas,  feito  que  ao suceder, ademais de consumar unha fraude electoral  adxudica á decisión a condición de afronta    política.

Nun procedemento  escudado  na falsidade  e a  mala praxe, o Partido Popular burlouse desta comarca  ao negar agora   o seu apoio  a unha demanda esencial  para a  continuidade dunha actividade estratéxica e por tanto  vital para  a sustentabilidade económica  e laboral. Nin unha cousa nin a outra, nin  construción do dique, nin levantamento do veto, este foi o veredicto deste tribunal "popular", unha  sentenza  que ten por única meta   suprimir a   continuidade da actividade naval, utilizando a dinámica de baleirar a carteira de contratación  e inducir con iso a  inactividade    que  xustifique  a desaparición do sector. 

Queda visto pois ,  que o PP nunca albergou interese algún por defender o futuro dos estaleiros, só aproveitouse da súa manifesta eventualidade para lograr rendementos electorais; estratexia que contou coa participación dos seus  aliados mediáticos na  temporalidade das campañas electorais, onde Rajoy e Feijoo,  rendibilizaron o resultado deste  deplorable  artificio.

Por iso, a pesar desta planificada adversidade,  a masa social da comarca de Ferrolterra  non se pode dar por vencida, pois non  é época  de distensión; agora mais que nunca é tempo obrigado  para reaccionar ao unísono, utilizando se é necesario a confrontación social para frear esta nova  fase  de demolición, este colofón de destrución masiva que representa  ser  o capítulo final  dunha morte anunciada tres décadas atrás. De non proceder en consecuencia  repetiremos erros pretéritos, co agravante que  esta vez non só seremos as vítimas  senón tamén os  culpables.

SALVAR AO INTENDENTE MR

PUBLICADO 26/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Para saír do labirinto, é necesario preguntarse . ¿De onde  proveu o diñeiro  que alimentaba  a suposta caixa B que  administraba o tesoureiro do PP?. Despexar esta incógnita ten  de ser  o factor esencial para chegar ao fondo do asunto.

Nunha das súas frases soadas o certeiro Mario Benedetti, viña a dicir. "Cando criamos ter todas as respostas, de súpeto, cambiaron todas as preguntas". Pois xustamente iso, variar o cuestionario é o obxectivo  que se marca o  PP ao incluír por sorpresa e con carácter retroactivo, a realización dunha auditoría externa como  nova materia,  nun  claro  intento de gañar  tempo e dificultar a resolución a curto prazo, do conflito  de corrupción  destapado por un temido  Bárcenas.  

Aquel tesoureiro do partido conservador, que  ao parecer, agora cando a man da   xustiza pulsa o timbre da súa porta e os  da casa  abandónanlle á súa sorte, el, desconforme, revólvese ameazante, mostrándose  disposto se cadra, a levar por diante  ao conxunto  da  cúpula "popular".   

Pero que ninguén  perda os estribos  que o bo está por vir, pois isto, só é  a  refrega   que antecede a toda guerra.  ! Se en política detona a   corrupción, benvido  o zafarrancho..!

Os 22 millóns  de euros que o referido implicado rmantivo  depositados na banca helvética, é evidente que non saíron  do  seu soldo de senador, pero  si do posto de tesoureiro que desempeñaba en Xénova 13, e todo indica que esa contía  formaba parte doutros  moitos millóns  de diñeiro  sen control contable, circunstancia, que ademais  de posibilitar  o desvío e apropiación sen deixar  rastro,  pola súa opacidade, tamén alimenta   a sospeita  que as irregularidades no financiamento do Partido Popular  formaban parte da  orde do día. Máximo cando as pistas  apunta a deducir que o monto global  das percepcións en B,  que pasaron  polas mans deste  receptor, superan con fartura    os 75 millóns de euros. .

Para saír do labirinto desta turbia  capitalización económica, é necesario preguntarse . ¿De onde  proveu o diñeiro  que alimentaba  a suposta caixa B que  administraba o tesoureiro do PP?. Despexar esta incógnita ten  de ser  o factor esencial para chegar ao fondo do asunto; pero   iso non se logra con absurdas auditorías sobre unha  contabilidade expurgada, como tampouco  en foro parlamentario promovendo parodias de amnistía fiscal, nin moito menos a través de abstraccións,  co  intento de facer crer á cidadanía  que tras da  monumental algarabía, só existe a identidade e a culpa dun caixeiro corrompido. 

Alucinante  forma de negar   todo vínculo de relación  entre o receptor  do diñeiro, os destinatarios  da repartición  e a trama de corruptores. Penoso  vodevil onde os actores protagonistas  empéñanse en adxudicar a autoría unilateral dos  feitos a un  pérfido  Bárcenas, mentres  proclaman  aos catro ventos  que a súa  organización política  é allea ao sucedido. Insólita evasión que por disparatada forza crear un nexo de equivalencia para asimilar  ao  ex tesoureiro "popular" co   incauto electricista que subtraeu  o  Códice Calixtino.  

!Isto é realmente patético!

É por tanto preciso concretar,  que a corrupción é un virus político  que contaxia  os procesos de contratación pública e cuxa consecuencia non é outra que a apropiación indebida dos fondos que achegan os contribuíntes, debéndose  matizar que a estendida propagación do contaxio  obedece á carencia do  antídoto apropiado. Condición oportuna para prescindir dos procedementos administrativos regulamentados, como tamén,  para  burlar os controis establecidos e posibilitar con iso   que os potenciais corruptos campen ás súas anchas.

Agora ben, politicamente sen ostentar cargo institucional   é imposible tomar partida e contrapartida  en operacións  de corrupción, e por tanto, o tesoureiro do PP, de ter recibido diñeiro desa procedencia, sería o suxeito receptor do lucro proveniente de turbias operacións promovidas directamente por políticos  do PP, quen  de seu serían os  auténticos  corrúptos. 

A pesar de todo, aínda sabendo que o oposto á corrupción  é a transparencia, a cúpula do PP segue no seu ritual  de rexeitar esa evidencia, apostando pola   continuidade e a blindaxe  contra as acusacións,  sen medir o risco que representa enfrontarse ao sentir maioritario da  cidadanía, que a seu xuízo de valor  sitúan  aos políticos, os partidos e a política en xeral como o  terceiro problema do país, seguidos en cuarto lugar  pola  corrupción e a fraude. Por iso é polo que esa manobra    de ocultación  poida resultar  demoledora, pois todo apunta a concluír, que ante o electorado, negar a corrupción equivale a compartila. 

Pero ao parecer a estratexia na  sede central do PP, circula en dirección oposta ao procedente, extremo que  orienta a pensar que a dimensión do escándalo  supera  as sospeitas mais pesimistas  e que o recoñecemento da realidade afectaría directamente  á  cúpula  do partido causando efectos devastadores. Sendo tan comprometido inconveniente a causa para chamar a formar,  ordenando  pechar filas  e  ditando a consigna de salvar  ao intendente MR.  

RAJOY QUÉRESE REXENERAR.

PUBLICADO 19/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Non son os cidadáns quen  tomaron distancia da clase política, mais ben ao contrario, pois salvo raras excepcións, é a  clase política quen cos seus actos expresa constantemente non ter  apego  algún aos cidadáns.

A perda de confianza nas institucións e o desapego á clase política por parte dos cidadáns  fai que  o grao de desafección dispárese  e salte a alarma entre os afectados, como resulta ser  o caso do Presidente do goberno,  quen nun  só ano de mandato,  baixou a súa  valoración cidadá até un 2,78. A peor cifra de avaliación adxudicada a un presidente  desde o arranque democrático, sen que a ninguén con dous dedos de fronte  se lle escapen as razóns de tan agudizada caída.

Pero polo visto,  o  que para profanos  é un clamor a voces, ao parecer, para eruditos  implicados resulta  ser unha complexidade; e  así,  ante o dilema, nun intento de descifrar  tan aparente incógnita, por decisión do Executivo  a  vicepresidenta  Sáez de Santamaría, encarga ao Centro de Estudos Políticos e Constitucionais (CEPC), un  plan para frear a actual deterioración,  co  fin de devolver a proximidade  dos electores  ás filas conservadoras,  e  do mesmo xeito, rescatar a confianza que os cidadáns  perderon nas institucións. 

Á marxe do figurado ton menor que envolve esta decisión, o certo é, que tras ese sibilino plan, se oculta a estratexia de soporte dunha campaña deseñada para prestixiar a imaxe do Executivo, e paliar con iso, o severo desgaste político ocasionado pola culminación do despezamento do país, co obxectivo posto nunha virtual recuperación desa multitudinaria masa electoral que lle volveu as costas a este goberno de chatarreiros..

Pero se censurable  é a finalidade   desta simulación, moito mais o é, que para propósitos de marcado corte  partidista, utilícense  fondos  públicos botando man de organismos do Estado como resulta ser a institución  destinataria do encargo. Claro que por estratexia de tapadeira,  a iniciativa farase extensiva a través da formal denominación  de "renovación democrática", ou algo  similar, coa intención de ampliar o marco de acollida  e implicar aos socialistas (tamén  minguados de prestixio), e  así, conxuntamente, en amor e compañía  acordar un texto lexislativo  e vender unha rexeneración ficticia  tras a camuflaxe  dun  pacto de estado.

Dicía o falecido líder do pensamento moderno Aldous Huxley, que na vida real, a farsa existe unicamente para os espectadores, nunca para os actores........., e a xulgar polo visto, coa súa apreciación  é manifesto que a este intelectual asistíalle enteiramente a razón.

De aí  a actual  estrataxema do executivo de Rajoy, que non é outra, que inmunizarse   ante a avalancha  de reaccións de réplica social contra a súa disparatada acción de goberno, e para iso, no canto de asumir o erro das súas políticas  e proceder vía emenda, dá continuidade á  súa doutrina de estreiteza  e guillotina, marcándose á vez como medida paliativa, o absurdo intento de recobrar o prestixio político, virtude   que  paradoxalmente nunca ostentou.

           

Contra esa falsa proclama de desapego,  dicir,  que non son os cidadáns quen  tomaron distancia da clase política, mais ben ao contrario, pois salvo raras excepcións, é a  clase política quen cos seus actos expresa constantemente non ter  apego  algún aos cidadáns. Apoia esta apreciación a prevalencia  das  prerrogativas outorgadas aos  políticos en contraste  co  regateo  mostrado  por estes cara aos  dereitos  básicos da maioría social.

Por iso, todo apunta a desconfiar  que o Presidente e os seus adxuntos extraviasen o seu código ético, pois de non botar man de tal sospeita, non se alcanza  entender  ese empeño en dispor  dun  plan para  rexenerar unha situación que facilmente se tería remediado  rescatando a decencia e a honradez. Claves efectivas pero diametralmente opostas a esa receita de evasión que  agora  promoven finxindo ser vítimas de incomprensión.

En política débese ser serio, pois ademais dunha pauta gratuíta é unha práctica hixiénica e saudable e o mellor antídoto á falsidade, esa praga tristemente enraizada na clase política como recurso dominante e causa conxénita do seu desprestixio.

Rajoy ten que deixarse de lerias e asumir que non se pode outorgar confianza a quen accedeu ao poder amparado na mentira do engano electoral, nin tampouco, a quen goberna para os mercados en detrimento da sociedade, nin moito menos, a quen agranda a súa incapacidade suprimindo o estado do benestar coa eliminación engadida das garantías constitucionais dos cidadáns.

En razón a iso e por saúde democrática, resultaría temerario seguir confiando a reconstrución do país aos artífices da súa destrución, que para maior gravidade conclúen ser os mesmos que satisfán o  soño  nese constante pesadelo de escándalo e corrupción.