SALVAR AO INTENDENTE MR

PUBLICADO 26/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Para saír do labirinto, é necesario preguntarse . ¿De onde  proveu o diñeiro  que alimentaba  a suposta caixa B que  administraba o tesoureiro do PP?. Despexar esta incógnita ten  de ser  o factor esencial para chegar ao fondo do asunto.

Nunha das súas frases soadas o certeiro Mario Benedetti, viña a dicir. "Cando criamos ter todas as respostas, de súpeto, cambiaron todas as preguntas". Pois xustamente iso, variar o cuestionario é o obxectivo  que se marca o  PP ao incluír por sorpresa e con carácter retroactivo, a realización dunha auditoría externa como  nova materia,  nun  claro  intento de gañar  tempo e dificultar a resolución a curto prazo, do conflito  de corrupción  destapado por un temido  Bárcenas.  

Aquel tesoureiro do partido conservador, que  ao parecer, agora cando a man da   xustiza pulsa o timbre da súa porta e os  da casa  abandónanlle á súa sorte, el, desconforme, revólvese ameazante, mostrándose  disposto se cadra, a levar por diante  ao conxunto  da  cúpula "popular".   

Pero que ninguén  perda os estribos  que o bo está por vir, pois isto, só é  a  refrega   que antecede a toda guerra.  ! Se en política detona a   corrupción, benvido  o zafarrancho..!

Os 22 millóns  de euros que o referido implicado rmantivo  depositados na banca helvética, é evidente que non saíron  do  seu soldo de senador, pero  si do posto de tesoureiro que desempeñaba en Xénova 13, e todo indica que esa contía  formaba parte doutros  moitos millóns  de diñeiro  sen control contable, circunstancia, que ademais  de posibilitar  o desvío e apropiación sen deixar  rastro,  pola súa opacidade, tamén alimenta   a sospeita  que as irregularidades no financiamento do Partido Popular  formaban parte da  orde do día. Máximo cando as pistas  apunta a deducir que o monto global  das percepcións en B,  que pasaron  polas mans deste  receptor, superan con fartura    os 75 millóns de euros. .

Para saír do labirinto desta turbia  capitalización económica, é necesario preguntarse . ¿De onde  proveu o diñeiro  que alimentaba  a suposta caixa B que  administraba o tesoureiro do PP?. Despexar esta incógnita ten  de ser  o factor esencial para chegar ao fondo do asunto; pero   iso non se logra con absurdas auditorías sobre unha  contabilidade expurgada, como tampouco  en foro parlamentario promovendo parodias de amnistía fiscal, nin moito menos a través de abstraccións,  co  intento de facer crer á cidadanía  que tras da  monumental algarabía, só existe a identidade e a culpa dun caixeiro corrompido. 

Alucinante  forma de negar   todo vínculo de relación  entre o receptor  do diñeiro, os destinatarios  da repartición  e a trama de corruptores. Penoso  vodevil onde os actores protagonistas  empéñanse en adxudicar a autoría unilateral dos  feitos a un  pérfido  Bárcenas, mentres  proclaman  aos catro ventos  que a súa  organización política  é allea ao sucedido. Insólita evasión que por disparatada forza crear un nexo de equivalencia para asimilar  ao  ex tesoureiro "popular" co   incauto electricista que subtraeu  o  Códice Calixtino.  

!Isto é realmente patético!

É por tanto preciso concretar,  que a corrupción é un virus político  que contaxia  os procesos de contratación pública e cuxa consecuencia non é outra que a apropiación indebida dos fondos que achegan os contribuíntes, debéndose  matizar que a estendida propagación do contaxio  obedece á carencia do  antídoto apropiado. Condición oportuna para prescindir dos procedementos administrativos regulamentados, como tamén,  para  burlar os controis establecidos e posibilitar con iso   que os potenciais corruptos campen ás súas anchas.

Agora ben, politicamente sen ostentar cargo institucional   é imposible tomar partida e contrapartida  en operacións  de corrupción, e por tanto, o tesoureiro do PP, de ter recibido diñeiro desa procedencia, sería o suxeito receptor do lucro proveniente de turbias operacións promovidas directamente por políticos  do PP, quen  de seu serían os  auténticos  corrúptos. 

A pesar de todo, aínda sabendo que o oposto á corrupción  é a transparencia, a cúpula do PP segue no seu ritual  de rexeitar esa evidencia, apostando pola   continuidade e a blindaxe  contra as acusacións,  sen medir o risco que representa enfrontarse ao sentir maioritario da  cidadanía, que a seu xuízo de valor  sitúan  aos políticos, os partidos e a política en xeral como o  terceiro problema do país, seguidos en cuarto lugar  pola  corrupción e a fraude. Por iso é polo que esa manobra    de ocultación  poida resultar  demoledora, pois todo apunta a concluír, que ante o electorado, negar a corrupción equivale a compartila. 

Pero ao parecer a estratexia na  sede central do PP, circula en dirección oposta ao procedente, extremo que  orienta a pensar que a dimensión do escándalo  supera  as sospeitas mais pesimistas  e que o recoñecemento da realidade afectaría directamente  á  cúpula  do partido causando efectos devastadores. Sendo tan comprometido inconveniente a causa para chamar a formar,  ordenando  pechar filas  e  ditando a consigna de salvar  ao intendente MR.  

RAJOY QUÉRESE REXENERAR.

PUBLICADO 19/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Non son os cidadáns quen  tomaron distancia da clase política, mais ben ao contrario, pois salvo raras excepcións, é a  clase política quen cos seus actos expresa constantemente non ter  apego  algún aos cidadáns.

A perda de confianza nas institucións e o desapego á clase política por parte dos cidadáns  fai que  o grao de desafección dispárese  e salte a alarma entre os afectados, como resulta ser  o caso do Presidente do goberno,  quen nun  só ano de mandato,  baixou a súa  valoración cidadá até un 2,78. A peor cifra de avaliación adxudicada a un presidente  desde o arranque democrático, sen que a ninguén con dous dedos de fronte  se lle escapen as razóns de tan agudizada caída.

Pero polo visto,  o  que para profanos  é un clamor a voces, ao parecer, para eruditos  implicados resulta  ser unha complexidade; e  así,  ante o dilema, nun intento de descifrar  tan aparente incógnita, por decisión do Executivo  a  vicepresidenta  Sáez de Santamaría, encarga ao Centro de Estudos Políticos e Constitucionais (CEPC), un  plan para frear a actual deterioración,  co  fin de devolver a proximidade  dos electores  ás filas conservadoras,  e  do mesmo xeito, rescatar a confianza que os cidadáns  perderon nas institucións. 

Á marxe do figurado ton menor que envolve esta decisión, o certo é, que tras ese sibilino plan, se oculta a estratexia de soporte dunha campaña deseñada para prestixiar a imaxe do Executivo, e paliar con iso, o severo desgaste político ocasionado pola culminación do despezamento do país, co obxectivo posto nunha virtual recuperación desa multitudinaria masa electoral que lle volveu as costas a este goberno de chatarreiros..

Pero se censurable  é a finalidade   desta simulación, moito mais o é, que para propósitos de marcado corte  partidista, utilícense  fondos  públicos botando man de organismos do Estado como resulta ser a institución  destinataria do encargo. Claro que por estratexia de tapadeira,  a iniciativa farase extensiva a través da formal denominación  de "renovación democrática", ou algo  similar, coa intención de ampliar o marco de acollida  e implicar aos socialistas (tamén  minguados de prestixio), e  así, conxuntamente, en amor e compañía  acordar un texto lexislativo  e vender unha rexeneración ficticia  tras a camuflaxe  dun  pacto de estado.

Dicía o falecido líder do pensamento moderno Aldous Huxley, que na vida real, a farsa existe unicamente para os espectadores, nunca para os actores........., e a xulgar polo visto, coa súa apreciación  é manifesto que a este intelectual asistíalle enteiramente a razón.

De aí  a actual  estrataxema do executivo de Rajoy, que non é outra, que inmunizarse   ante a avalancha  de reaccións de réplica social contra a súa disparatada acción de goberno, e para iso, no canto de asumir o erro das súas políticas  e proceder vía emenda, dá continuidade á  súa doutrina de estreiteza  e guillotina, marcándose á vez como medida paliativa, o absurdo intento de recobrar o prestixio político, virtude   que  paradoxalmente nunca ostentou.

           

Contra esa falsa proclama de desapego,  dicir,  que non son os cidadáns quen  tomaron distancia da clase política, mais ben ao contrario, pois salvo raras excepcións, é a  clase política quen cos seus actos expresa constantemente non ter  apego  algún aos cidadáns. Apoia esta apreciación a prevalencia  das  prerrogativas outorgadas aos  políticos en contraste  co  regateo  mostrado  por estes cara aos  dereitos  básicos da maioría social.

Por iso, todo apunta a desconfiar  que o Presidente e os seus adxuntos extraviasen o seu código ético, pois de non botar man de tal sospeita, non se alcanza  entender  ese empeño en dispor  dun  plan para  rexenerar unha situación que facilmente se tería remediado  rescatando a decencia e a honradez. Claves efectivas pero diametralmente opostas a esa receita de evasión que  agora  promoven finxindo ser vítimas de incomprensión.

En política débese ser serio, pois ademais dunha pauta gratuíta é unha práctica hixiénica e saudable e o mellor antídoto á falsidade, esa praga tristemente enraizada na clase política como recurso dominante e causa conxénita do seu desprestixio.

Rajoy ten que deixarse de lerias e asumir que non se pode outorgar confianza a quen accedeu ao poder amparado na mentira do engano electoral, nin tampouco, a quen goberna para os mercados en detrimento da sociedade, nin moito menos, a quen agranda a súa incapacidade suprimindo o estado do benestar coa eliminación engadida das garantías constitucionais dos cidadáns.

En razón a iso e por saúde democrática, resultaría temerario seguir confiando a reconstrución do país aos artífices da súa destrución, que para maior gravidade conclúen ser os mesmos que satisfán o  soño  nese constante pesadelo de escándalo e corrupción.

ASTANO, UN HIMNO AO DESEMPREGO

PUBLICADO 12/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Os catro inquilinos con estadía  na Moncloa desde  1983   até hoxe en día, como asemade as  formacións políticas do PP e PSOE, mutuamente, son culpables do  declive  que afonda á factoría   Astano.   

Entramos ao sexto ano de recesión, período crítico que na ferrolá  ría dos estaleiros tórnase nun máis difícil ao chover sobre mollado, pois desde o inicio da  reconversión do sector naval, o que fose  principal motor industrial da comarca cumpre trinta  anos  sometido a unha  diminución permanente  da actividade económica  que historicamente foi sostén de progreso e desenvolvemento. Agora, mentres 20.465 parados agardan inutilmente unha resposta  ás súas demandas de emprego, o emblemático  pórtico de Astano,  signo do apoxeo  do estaleiro,  converteuse nun tótem estático,  unha  inútil mole de dúas patas como réplica dual do degradante papel do bipartidismo  político, principal  culpable de manter ociosa esta planta naval en tanto  o desemprego rompe o teito do verosímil.

Faise  obrigado lembrar  que o despropósito desátase en 1983, cando por peaxe de entrada,  a UE esixe a España reducir  a capacidade de construción naval e o goberno socialista de González,  resolve  tal esixencia á conta de     sacrificar  Astano, e así por interesada discriminación, o mellor e mais competitivo estaleiro do país  queda excluído  do mercado civil, limitando a súa  actividade ao  mercado off-shore, restrición establecida á temporalidade límite do fin de ano do 2007.

Dicir, que aquela decisión de castigo supuxo o primeiro recorte da masa laboral da factoría, minguando  o seu persoal operativo de sete mil a dous mil traballadores. Primeiro trancazo asestado coa conivencia  dos  dirixentes  locais, sendo o proceso de fixación    de excedentes un repugnante episodio  onde o nepotismo político e sindical xa destapaba  notorios  síntomas de  complicidade.

Chegada a etapa Aznar, o tratamento aplicado á factoría de Fene  no que a marxinación se refire, non difire do seu antecesor socialista, pois foron os populares quen despois de asumir compromiso coa UE vinculándose  a pechar toda liña de axudas estatais aos estaleiros públicos, incumpriron aquel acordo facendo todo o contrario, maquillando  as axudas  a través dunha torpe operación de fusións e absorcións sectoriais que supuñan unha infracción do pactado. Tal  quebranto propiciou   a incoación de senllas  investigacións cuxa resolución recaeu no 2004 cando   a UE  resolve  como ilegais as  axudar concedidas, das cales, paradoxalmente,  Astano  non percibira contía algunha.

Aquela neglixencia,  reflexo  acorde  do  facer político do  PP, era unha nova oportunidade que abría a porta aos intereses doutros territorios, dispostos a proseguir co seu empeño en liquidar toda actividade  fabril  da mais valiosa factoría naval do país.

De novo  por alternancia electoral, é  o socialista Zapatero  quen previo acordo cos  sindicatos estatais, pacta con Bruxelas  a non devolución das axudas outorgadas polo seu predecesor  popular,  a cambio,  da disgregación  do anterior grupo naval  e a súa conversión na actual Navantía, cuxa actividade  quedaba restrinxida  á construción de buques militares. No devandito pacto explicitamente prohíbeselle a Astano  toda construción civil, non podendo sequera   acollerse  ao  20 por cento da cota outorgada a Navantia, engadindo  como colofón a prórroga do veto que do  ano 2007 amplíase até  o 2015.

Aquelas medidas  trouxeron  consigo, ademais dunha nova  diminución de emprego, a  redución  á mínima  expresión da  súa potencialidade como estaleiro, e mentres isto ocorría, os sindicalistas coautores,  celebraban con xúbilo  o premio dunhas prexubilacións  de luxo que pechaba a porta ao futuro, sendo aquel presidente quen atrancaba aínda mais todo rexurdimento ao incumprir o seu deber de impulsar o levantamento do veto que comprometera en sede parlamentaria.

Nese baile de sucesión política,  a finais do 2011 é  de novo o PP liderado por Rajoy quen toma o mando  do executivo, despois de ter asumido electoralmente o que o seu ascendente socialista negase acometer;  comprometendo non só a deixar sen efecto as limitacións do  veto,  senón que ampliaba  a súa oferta ao envorcar apoio incondicional   á  construción dun  dique flotante, artefacto estratéxico  para reforzar a oferta  de contratación da factoría.

Transcorrido un ano de mandato  con maioría absoluta  e o referendo  dun  reelixido Feijóo, o certo é,  que o resultado dun novo incumprimento  pasou de mera presunción a unha rotunda evidencia, cuxa finalidade á marxe das aparencias, non é outra, que acentuar a inviabilidade  a toda posibilidade  de recuperación e  así concluír o proceso de liquidación  iniciado  trinta anos atrás. 

Este corolario  de tres décadas   cumpre o único propósito  de correr o veo e destapar  dunha vez por todas   o xogo de barullo que manteñen o PSOE e  o PP, e cuxa estratexia consiste en utilizar a mudanza política como variable de opinión, en función  ao papel  de goberno ou oposición. Basta manobra  duns insolventes que sen resultado algún  dedícanse a enredar  desde Madrid o futuro dun estaleiro cuxa continuidade, como todo en España, depende en exclusiva  das decisións de Berlín. Xa que logo, Astano ha seguir a ser  un macabro himno ao desemprego...!

MARIANO, HALO DE EXPLICAR...!

PUBLICADO 05/01/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O emprego  ten de ser a  prioridade absoluta sobre calquera  outra formulación de reactivación económica.

Xa estamos metidos de cheo no  2013, ano do desconcerto. Esa debe ser  a etiqueta determinante deste novo período, se facemos caso do balance de peche de exercicio do presidente  Rajoy, quen nunha intervención infestada de incoherencias,  como prognóstico,  precisou entre outras lindezas,  que a  nova anualidade sería  o  comezo da creación de emprego, mentres  a continuación, ás preguntas  dos xornalistas  negaba resposta  á probabilidade  de que o paro  alcanzase o seis millóns de afectados.

Mariano, parece que o evidente non é o seu forte !. Polo visto, o seu son as falacias de ligazón, é dicir, utilizar premisas faltas  de conexión lóxica con respecto ás  conclusións; pois resulta un todo antagónico a confluencia entre crecemento positivo do emprego  e o incremento negativo do paro.

Unha de dúas, ou sobe o emprego ou faino o paro, tendo en conta que a concorrencia de ambos os factores máis que improbable é imposible. 

Debera  ter presente que  cando  unha algarabía deste xénero tomaba protagonismo escénico, era cando Platón adoitaba dicir que; ...os razoamentos, como os homes, a miúdo son hipócritas.

Quen desde estas liñas rexeita ese engano  colectivo que vén de proxectarse desde o Executivo, faino, para evidenciar que tras ese enfoque   de confusión da realidade, téntase facer tragar  á poboación coa falsidade de recortes e  austeridade atribuíndolles calidade milagrosa,  capaz de restablecer  os anteriores niveis de ocupación  e emprego. Rexeitable manobra utilizada para alimentar  falsas esperanzas nos destinatarios, cando saben de antemán  que o  conxunto de reformas lexislativas que se puxeron en práctica vía de urxencia, tiveron por única finalidade  anular a estrutura material do benestar, como asemade,  acoutar as liberdades colectivas e individuais  co  obxectivo  de someter  toda  rebeldía e poder impor así un clima predisposto á resignación.

Polo visto, Rajoy e os seus  adxuntos pensan  sacarnos da crise sen variar  de modelo económico; formulación equívoca, tan insólita como quen decide afrontar unha fuxida cara adiante tentando escapar a toda celeridade da  súa propia sombra.

É obvio que a actual situación  dista moito de ser un referente mais na reiteración das crises cíclicas. Esta vez  encallamos  nos escollos  da economía neoliberal, e así, nun  tempo record, pola súa propia influencia  e consecuencia  dunha deficiente xestión  política,  vémonos abocados  a un  "cambio de ciclo" , cuxas características difiren no substancial  do modelo precedente. Avatar, que recomenda  refugar os empachos  de esplendor  de épocas pasadas para  asumir unha nova realidade  cuxa complexidade desvanece toda posibilidade dunha  solución convencional.

O actual  crack, representa  un punto de inflexión cuxa notoriedade se fai patente ao verificar a configuración  do  mercado laboral  en contraste co desequilibrio existente entre as  actividades dos distintos sectores produtivos.

Mostra que por si soa, adultera  toda solvencia  ás acesas proclamas  que prodiga o Executivo  coa finalidade de alimentar expectativas sobre  a creación de emprego, e cuxas previsións, se contradín  en contraste coa  evolución  da  estatística  intersectorial.

Así, cabe referir  que  no transcurso do  período comprendido  entre o 2007 e o  2012, o sector primario mostrou un decrecemento que pasou do 4,31%  ao 4,20%, idéntica tendencia reflectiu  a actividade industrial  que reduciu o seu índice ao pasar  do 15,88% ao 13,99%, mesmo rumbo que o tomado polo sector da construción que como consecuencia do desastre inmobiliario  disparou o seu diferencial caendo do 13,24% até  o 6,84%. Comportamento distintos  dáse  no  sector servizos, un caso que se agrava por hipertrofia , ao  pasar do  66,54% da poboación ocupada a 74,94%.

Nesta  conxuntura  a  preferencia está marcada,  tendo de ser o  emprego  a  prioridade absoluta sobre calquera  outra formulación de reactivación económica; por iso,  vistas as referencias estatísticas que anteceden;  como condición previa, é evidente por necesario  o reaxuste urxente da estrutura produtiva. Un reordenamento sectorial,  que terá de   producirse  compaxinando tal decisión  co fomento da eficiencia produtiva  e o investimento en  novas tecnoloxías, por ser factores craves nun proceso de modernización  ineludible para acadar a  reactivación do emprego  conxuntamente  co impulso  do modelo de crecemento  que a nova situación  demanda.

Por iso, halo de explicar Mariano, pois a verdade que de súpeto  faise  difícil entender  esa versión oculta de como crear emprego utilizando  como  método a inercia  da  xeración espontánea.

¡SAN SILVESTRE, MEIGAS FÓRA!

PUBLICADO 29/12/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Agora resulta ser  o momento apropiado  para que se impoña  a maioría combinada,  cambiando o seu  discurso de mínimos  para entrelazar interese entre todos os sectores sociais que están a padecer  idénticos  problemas.

Deixamos atrás o día dos inocentes coma se tal cousa fora, pois  a súa conmemoración  ten perdida a condición distintiva de outrora para transformarse  nunha reiteración onomástica, tendo en conta que no presente, cada día do ano de forma usual,  os sufridos moradores  deste país  vimos dados  a espertar en compañía  dunha nova  inocentada.

Se a data de onte traía ao calendario a sinistra decisión de Herodes, aquel tirano que para afianzar o seu reinado exterminou a uns inocentes recen nacidos coa intención  de acabar    co Mesías como anunciado  rei dos xudeus.

Agora, a xudiada é outra, aquí o  papel opresor susténtao o  neoliberalismo inspirador  do    Tratado de Maastricht, aquela inocentada que  consistiu en crear unha  unidade monetaria  á marxe da obrigada unidade política, e cuxa posta  en práctica  como non podía ser doutro xeito,  arrastrounos ao estado de colapso que sufrimos actualmente en razón á permisividade outorgada aos mercados  financeiros,  a quen,  ademais de eximir  de responsabilidade polos  excesos cometidos  outorgáronselles plenas atribucións   para establecer  normas en materia de política económica, do mesmo xeito, que autoridade con carta de poder suficiente  para impor disciplina de interese aos países endebedados co  único propósito  de satisfacer  as súas cobizas.

Para iso contouse coa vergoñenta colaboración da   clase política dos gobernos de quenda,  que voluntariamente, depuxeron  os seus contraídos cos electores  para xogar o papel  de cómplices executores de recortes e demais  medidas de austeridade, ao só efecto  de favorecer   o logro  de tan perversa finalidade, cando a súa  verdadeira  encomenda debese  virar en dirección contraria, esforzándose por establecer  unha Europa distinta, onde se impoña  unha nova estratexia de crecemento, retómese  o control político da economía, establézase a uniformidade continental  das políticas  impositivas, salariais e sociais  como asemade instáurese a homoxeneidade de regras para o financiamento da débeda.

Mentres  estas solucións non se impoñan, mais que reconducir   o proceso de integración europea, estarase a demostrar non ter aprendido dos erros, sen decatarse que coa utilización do medicamento incorrecto como as actuais políticas  de restrición  en recortes salariais e severos programas de austeridade, para nada remediaranse os problemas económicos; pois con tales medidas,  tan só acentuarase a inestabilidade agravando a conflitividade social. Caldo de cultivo inapropiado  para crear as condicións  adecuadas a unha  reactivación  responsable.

En texto breve, cabe  lembrar  que a actual crise económica non tivo a súa orixe en motivos  empresariais  de actividades afectas  á economía produtiva,  como tampouco en razóns  de carácter laboral. Con todo, ambos os aspectos son claves para  acadar unha  resposta  política á actual deterioración, sendo  necesario  proceder coa maior celeridade para lograr o aproveitamento das  cada vez mais reducidas sinerxías, suposto contrario o risco de perda    de potencialidades pode converter o posible en inviable.

Aspectos como os  420.150 profesionais que tiveron de   abandonar o país  nos nove primeiros meses deste ano, as  máis de 390.000 pemes que non conseguiron  reflotar a crise, sumado á cruenta  destrución de emprego cuxo teito vai  camiño dos  6 millóns de parados, no seu conxunto, son indicadores  cuxo contido toma razón de ultimato, de desafío entre o  agora ou nunca. 

O reto está servido, agora resulta ser  o momento apropiado  para que se impoña  a maioría combinada,  cambiando o seu  discurso de mínimos  para entrelazar interese entre todos os sectores sociais que están a padecer  idénticos  problemas,  e evitar con iso, que os grupos oligárquicos sigan manexando ao seu antollo e impondo  as súas medidas de conveniencia camufladas de receitas vantaxosas para o resto da sociedade.

Para o logro desa finalidade,  os traballadores teñen de erradicar  a contraditoria simplificación sobre  a natureza da función social do empresario, creando distingo entre os tipos  de empresas  e asumindo  que a consecución do seu benestar    está estreitamente vinculado a un  funcionamento empresarial    que non admite desatención  se o interese conxunto é  alcanzar un novo tipo de estrutura produtiva, sólida e eficiente. 

Claro que outra solución  sería  que o Presidente Rajoy se liberase do maleficio    dunha  fada xermánica  que lle cativa a sensatez, e nada mellor  para romper o feitizo,  que a noite do 31,  día  de San Silvestre, acuda ao aquelarre que as bruxas celebran no seu lugar de veraneo  na pontevedresa praia da  Lanzada,  levando como  amuleto a gaivota do PP, para que as oficiantes conxúrenlle o mal,  afastando a modo de ensalmo  a fascinación que lle irradia  a perversa alemá, para que poida  así iniciar o  ano afrontando aquilo  que electoralmente  comprometeu cos cidadáns e que deixou extraviado como Presidente na  súa primeira viaxe a Berlín.

A todos os lectores boa saída de ano e mellor entrada.

ENTRE O ABSOLUTISMO E A BICEFALIA

PUBLICADO 22/12/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O   figurante  presidente do Goberno e presidente á súa vez  do PP, Mariano Rajoy, é un dignatario  de cartón pedra, un mero  brazo executor  dunhas políticas  nas que non ostenta condición de autor.......

Pouco ecuánime sería  aquel pai  de familia   que decidise reprender  aos seus fillos  polos males que outros causaran. Pois aínda que resulte incrible  esta lamentable actitude é a práctica que  o presidente do Goberno está a utilizar  contra a maioría social, contra unha masa cidadá   que non tendo  arte nin parte na hecatombe que sofre  o país, inexplicablemente imponlles o pago dunha factura por danos e  prexuízos  causados. 

Curiosa distribución de cargas cando simultaneamente  exime de culpa aos auténticos artífices  da desfeita, a esa  alianza de intocables que amparados nunha singular patente  de corso, impunemente, fan recaer   na sociedade as  consecuencias das súas perversidades. Agravante  conformidade  de quen en exercicio  das súas funcións  tería  obrigado  botarlles encima  o estricto peso da lei.

A precedente introdución,  sería unha censura apropiada para espertar sensibilidades  sempre que  Rajoy e os membros  do seu Executivo fosen persoas con arraigamento democrático e tivesen asumido por firmes os seus  contraídos electorais, pero está visto que  para  esta xente    a  política non é sinónimo  de integridade senón un recurso para alcanzar os seus reaccionarios obxectivos, e por tanto son  insensibles a toda crítica, manténdose   dispostos  a reprimir canto movemento  de masas  perturbe a consecución  da  súa finalidade ideolóxica, que non é outra, que a posta en práctica   do neoliberalismo mais intransixente, non só na súa vertente económica senón tamén  na negación dos dereitos sociais. 

Inútil traxectoria cuxo único resultado lles conducirá á ingobernabilidade e á perda absoluta  da  estabilidade política que recomenda a situación. 

Esta actitude  ten  mais censura se cadra,  ao contrastar que a través de simulacros  estratéxicos  estes nostálxicos mantiveron oculta a súa finalidade   durante os comicios, coa nociva intención de practicar    o furtivismo electoral, e a través do engano,  alcanzar a maioría folgada que lles facilitase  levar a termo os seus escondidos  propósitos.

No entanto, para tomar encontro coa realidade, débese precisar  que  o noso  figurante  presidente do Goberno e presidente á súa vez  do PP, Mariano Rajoy, é un dignatario  de cartón pedra, un mero  brazo executor  dunhas políticas  nas que non ostenta condición de autor,  por canto foron  tramadas polo  núcleo duro conservador desde   o seu laboratorio ideolóxico  FAES, o think tank do PP,  unha fundación privada sen ánimo de lucro que teoricamente traballa no ámbito das ideas e as propostas políticas, pero que na práctica é a  verdadeira xefatura do goberno con Aznar á fronte.

Personaxe, que sen pasar polas urnas   exerce  de principal  executivo e máximo mandatario na sombra, co obxectivo concreto de impor estritamente as decisións programadas  polos poderes financeiros e a xerarquía ultraconservadora. Toda unha manifestación  indicativa   da ruta  pola que teñen de transitar  as cuestións políticas e as económicas, e cuxo mensaxe subliminar non é outro distinto que  a volta a tempos pretéritos

Á marxe da intromisión en facultades impropias,  o incongruente neste alarde de poder,  é, que tras a  prepotencia do cidadán Aznar , despístase   un historial pouco exemplarizante  que deixa en evidencia a súa integridade  política, a pesar do  seu empeño  narcisista en proclamarse    como    un "prohombre" aos ollos  da  sociedade. Resultando toda unha mostra de indecencia,  ver a este redentor de males alleos adxudicar penitencia de austeridade a torto e a dereito, mentres a súa fundación FAES, ingresa vía subvenciones públicas 9283 euros diarios  desde a súa constitución  no 2003;  excedido importe  que acumulado na temporalidade,  pechará o exercicio do 2012 cunha cifra superior aos 30 millóns de euros.

Pero quen agora instalado na  súa arrogancia  característica, tenta asiduamente dar leccións de bo goberno, é o mesmo que en primeira instancia,  coas súas ocorrencias, creou a burbulla inmobiliaria a través da   modificación  que o seu Goberno impuxo ás entidades financeiras para facilitar o cambio de tipos fixos a variables.  Extremo este que derivou nunha  "orxía de crédito", unha ilusión  narcotizante interrompida polo espertador da realidade. Dando orixe a unha crise, que se mire por onde se queira,  ten neste  precursor o seu máximo responsable.

Por se iso fose pouco, este firme defensor da austeridade e os recortes  autoexclúese do marco de repercusión. E así,  mentres o común dos mortais   ve afectado seus intereses; os seus,  ademais de disparatados, mantéñense invariables como é o caso da súa pensión vitalicia  de 80000 euros,  a prestación de 200000 euros que percibe da eléctrica  Endesa, ou a retribución dos 133000 euros de News Corporation, e  outras suculentas  remuneracións.

Por tanto  debe entenderse que esta persoa non alberga  talante moral para  instruír austeridade nos demais, e moito menos  para impor un  modelo neoliberal, que en se mesmo é o freo que impide  dar resposta aos principais problemas que veñen afectando á nosa  sociedade.

A todos os lectores, Bo Nadal e Feliz Ano 2013

A INFUSIÓN DOS ALQUIMISTAS

PUBLICADO 15/12/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A dirección destes organismos non debe estar personalizada por quen ten despistado o principio de neutralidade, por quen vía manipulación se empeña en converter estas plataformas independentes en sucursais do partido político da súa afinidade ou conveniencia.

Salvando algunha que outra  excepción  que aínda sendo poucas "habelas hainas",  a gran maioría dos axentes sociais que engloban  as organizacións participativas do empresariado e traballadores, como instrumentos de representación, actualmente  non responden para nada coas expectativas que alimentaron a súa natureza, por canto a tempo presente,  a súa capacidade de influencia sobre as  políticas do país quedou relegada a un todo testemuñal. Feito ocasionado pola súa total  perda de imparcialidade, sendo boa proba de tal afirmación,  o despregado gregarismo  dos seus cadros dirixentes mais proclives a gardar custodia  de siglas partidistas  e culto a subvencións  administrativas, que a impor o rigor e a disciplina que require a defensa do interese colectivo dos seus representados.

Procede afirmar por tanto que estes actores aínda ostentando o  mandato  de representación dos dous colectivos mais significativos   da economía produtiva do país, contra todo prognóstico, cando as esixencias da crise imponlles se cabe maior grao de implicación na toma de decisións sobre  contidos de materias que lles son propias, limítanse  a referendar ou reprobar o asunto tomando como único criterio, a afinidade ou disparidade acorde ao signo político do goberno de quenda. É dicir, estes portavoces polo explicado abandono das súas funcións, é evidente que  exercen o papel de axentes políticos, enredados en opacos  proveitos ou aliados ao mellor postor, unha reprobable actitude que obriga a unha reflexión sobre estes instrumentos de representación.

Con esta  percepción  non se trata de cuestionar a validez  das  organizacións patronais e sindicais, moi ao contrario, pois a súa necesidade  é  desde todo punto incuestionable e nun escenario tan complexo como  o presente poderiamos afirmar que  mesmamente  imprescindible. O que si hai que mudar é a súa operativa  funcional, apeando da súa cúpula a ese staff de ferventes prosélitos, a ese cadro de dirixentes  que sen reparo impoñen a súa parcialidade  sobre a obrigación de defensa do interese colectivo  dos seus representados. A dirección destes organismos non debe estar personalizada por quen ten despistado o principio de neutralidade, por quen vía manipulación se empeña en converter estas plataformas independentes en sucursais do partido político da súa afinidade ou conveniencia. Censurable actitude, pola que cabe preguntarse a quen representan hoxe en día a patronal e os sindicatos como  axentes sociais.

Tal  interrogante non debe sorprender en absoluto; o que si ten de causar asombro  é a mutación no tempo  de certos dirixentes sindicais, aqueles que durante o mandato socialista, silenciaron a maior desfeita  do mercado laboral. Véxase tan só a evolución do desemprego desde finais de 2007 a 2010, cunha  taxa que do 8,3% pasou ao 20,1%,  diferencial que ampliou o desemprego en 2,86 millóns de persoas. Alarmante alteración que os representantes dos afectados non quixeron percibir, mentres escoitaban  a sinfonía das catro estacións socialistas: a negación da crise, a aterraxe suave, os brotes verdes e a suave recesión.

Aquela relación harmónica, viuse alterada polos primeiros recortes do goberno socialista, pero non pola  reacción dos sindicalistas que por todo testemuño despregaron  unha campaña de marcada suavidade,  senón polo movemento de funcionarios que co seu levantamento superaron a  xerarquía sindicalista, quen sorprendidos, gardaron as aparencias a través da folga do 29 de setembro do 2010,  que por extemporánea resultou un fracaso idéntico á propia  aplicación daquela reforma que contra toda previsión  non creou nin un só posto de traballo.

Se coa chegada do novo  executivo o divorcio do oficialismo  sindical co poder fíxose patente, o certo é que antes de optar por posicións de confrontación, veladamente,  os sindicalistas ofertaron ao novo Goberno unha moderación nas súas demandas a cambio de preservar integra o financiamento público  das súas organizacións. Todo un expoñente de desacreditada integridade.

A representación  empresarial CEOE,  dun conservadorismo empedernido,  está dominada pola gran patronal sendo significativo  que a anterior directiva  encabezada  por un presunto delincuente, exercese como lobby de poder aprisionando  ao  anterior goberno  até o extremo  de impor ao ditado os primeiros recortes sociais. Práctica proseguida, pero agora en avinza co novo Executivo, favorecendo os seus propios intereses  en prexuízo do interese xeral,  chegando ao extremo de bater contra sectores  da súa propia estrutura como resultan ser as Pemes e  os autónomos.

En resumo, o que si comparten  ambos os grupos,  sindicatos e patronal,  é un gran negocio engraxado con diñeiro público cuxa  achega de fondos ascende a 1.300 millóns de euros, ao que hai que  engadir unha frota de 45.000 liberados. 

É visto pois, que con esta cuadrilla de indolentes  vai ser farto difícil pór rumbo  ao futuro.

ESPAÑA: UNHA FÁBRICA DE POBRES

PUBLICADO 07/12/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Aplicar fórmulas  de realidades opostas  como remedio  aos problemas  da nosa singular   idiosincrasia é refugar toda  alternativa de solución

Os  últimos   datos sobre o   desemprego sitúannos  nunha  posición dramática, pero non polo incremento   do paro en se mesmo, pois tal expoñente  sería un todo circunstancial se a súa motivación fose unha continxencia conxuntural. O verdadeiramente  tráxico  é que  neste país unha de cada catro persoas que queren traballar non atopan emprego.  Antollándose se cabe mais  angustioso, comprobar  que esta desfavorable  tendencia progresa en razón inversa ás  "máxicas" receitas que o goberno de Rajoy impuxo unilateralmente  como remedio  paliativo ao  problema.

O fracaso da política de emprego  do actual Goberno   non pode ser mais estrepitoso, e o seu efecto perverso  confírmao o aumento do paro nun 11,02%; referente de contraste  desde a toma de posesión do PP. Ao parecer  o actual executivo, está   mais atarefado en malgastar o diñeiro público  recubrindo as artimañas especulativas  da banca, que en dar solución efectiva á maior lacra social que directa ou transversalmente  afecta o conxunto da sociedade.  Extremo que provoca   unha  alarma social de primeira magnitude, por canto, o grao de exclusión  pasou o limite do levadío, cando os feitos delatan que ademais dos afectados nominais, máis   de 1,8 millóns  de familias  teñen a todos os seus membros en paro, esgotando prestacións  e sen expectativas de futuro. 

Cando o sector inmobiliario como  detonante  da crise, provocou unha desaceleración de actividade  en amplos segmentos   da estrutura  produtiva, antes de que o seu efecto  estendérase    causando unha onda de destrución de emprego e de peches  de empresas, non era  a reforma laboral  o antídoto apropiado para a ocasión,  senón, a posta en marcha dun plan  de medidas  de transformación  e reequilibrio intersectorial.

Un plan que sen ser unha panacea  de reacción automática, si exercería como  atenuante, evitando que os acontecementos desbordasen a situación e que a taxa de paro alcanzase  o actual 25,03 por cento da poboación activa, cuxa  repercusión  cifrada é de 5.785.396 persoas desempregadas, novo record e a contía máis alta de todos os  tempos.

Deste cómputo, coincidente coa chegada ao Goberno do Partido Popular, o paro aumentou en 800.000 persoas, período,  ao que hai que engadir igualmente 836.000 postos de traballo destruídos por extinción de actividades empresariais.

Despois de cinco anos de crises, logo dun lustro  de continua destrución de emprego; os datos expostos botan por terra o postulado  de quen insisten en defender  a política de férreos  recortes como método xerador   de reactivación económica  e da   creación de emprego. Por canto, é   indiscutible  que a prorroga desta inútil  rutina  o único que acentuará  será o efecto contrario, é dicir, reafirmará  o estancamento económico e o persistente desemprego, cuxa traxectoria se fará  mais  pronunciada e ascendente,  aspectos, que causarán dinámicas de maior empobrecemento, avultando os actuais conflitos de cohesión social e destrución do tecido produtivo. 

Aplicar fórmulas  de realidades opostas  como remedio  aos problemas  da nosa singular   idiosincrasia é refugar toda  alternativa de solución. Por tanto, se a  intención do goberno fose  afrontar seriamente o problema do desemprego, no canto de utilizar fraudulentas  hipóteses,  debese facer uso do rigor  entrando nas  causas da súa orixe, para así,  realizar unha diagnose realista, promovendo en razón ao seu contido  políticas coherentes, argumentadas e sustentadas.

Hase de deter  o proceso, débese   mudar a tendencia reorientando o  actual modelo neoliberal e aplicando en suplencia solucións reais, pois resulta un despropósito fundar as expectativas de creación de emprego na reactivación da perniciosa economía especulativa cando é de sobras coñecida  que tal elección  ademais de ser o arranxo de nada, ampliará o tempo perdido, á vez que   agravará o estado de desemprego convertendo ao país na maior fábrica de pobres de Europa.

Vai sendo hora que os membros do Executivo se decaten e saiban que  por encima do problema do desemprego está o verdadeiro detonante do mesmo, a verdadeira  causa  do conflito,  que non é outra que a inexistencia de mercado laboral. A crise levouse por diante o 20 % do tecido empresarial e mentres ese tecido non se repoña continuará en ascenso a elevada taxa de paro; interrupción escasamente  probable ao proseguir a desaparición  interminable da masa empresarial  creadora de postos de traballo, cuxo alcance cifra xa un  significativo 24,6%.

Rescatar a estrutura produtiva e reaxustar a súa diversificación sectorial, esta ten  de ser a finalidade esencial, e mentres a Administración  tan só estea atenta aos mandatos da Europa financeira, relegando  este obxectivo transcendental ao ostracismo, non só continuará  o desemprego senón que  incrementará o seu ascenso de forma incesante.

DELIRANTE AUSTERIDADE

BLICADO 01/12/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario; Globedia

O grave do asunto  é, que  tras ese dogma de austeridade  que os  promotores  "populares" venden como receitario infalible da reactivación económica,  escóndese  a maior das mentiras imaxinables.

Se un ano atrás España era o epicentro da crise do euro, doce meses despois o sismógrafo  financeiro detecta signos de empeoramento, por canto, en termos reais o crédito esborrállase un 6%, e  tal oscilación é  indicativa  que lonxe de recuperar a estabilidade acentúase a sísmica da recesión. Noutras palabras imos  de mal a peor.

Ao parecer as receitas neoliberais  do PP non forneceron o   efecto  que auguraban; máis ben todo o contrario. Así, cando nove meses atrás o ministro De Guindos, sinalaba que coa reforma do sistema financeiro o crédito fluiría en utilidade das familias e as empresas, agora, co paso do tempo,  a evidencia  destapa a verdadeira realidade  deixando  ao descuberto   xusto o contrario, tal é, que o crédito ademais de non recuperarse afúndese, e con iso abúrase o retroceso do  financiamento.

Resulta unha obviedade, pero hase de afirmar  que cando o crédito non circula a actividade  produtiva  paralízase,  á vez que se estanca  a xeración de riqueza  facendo  inviable toda  iniciativa de reactivación como consecuencia  da prórroga do  bucle deficitario.

En primeiro  termo a causa desta  situación extrema,  vén influída polas  incoherentes políticas de contención  e a delirante  austeridade aplicada polo Goberno conservador; polos adversos recortes , polo inadecuado e desigual  incremento  do esforzo fiscal, engadindo a iso, a  contracción no investimento público. En síntese,  o fracaso débese  á aplicación  dunhas medidas  de axuste de contido  altamente  paralizante.

No entanto, parecendo completa  tal  conclusión, o asunto  é moito máis complexo e enredado, debendo asumirse  que  a cúpula política do Estado con Rajoy á fronte, por mais aparencia que tenten proxectar, o certo é que   non teñen atribuída condición  executiva para planificar  libremente  a política  económica  do país. Os actuais membros do goberno asumen por único labor  exercer de " aperta roscas" ás ordes impostas polo Banco Central como disciplinado capataz e subordinado axente ao mandato do  Bundesbank, quen sen dúbida cuestionable, é o verdadeiro executivo e  auténtico  "xefe de taller" nesta contorna  atípica onde as desigualdades chámanse Europa.

O grave do asunto  é, que  tras ese dogma de austeridade  que os  promotores  "populares" venden como receitario infalible da reactivación económica,  escóndese  a maior das mentiras imaxinables, pois a verdade é outra  e distinta.

Resulta que durante o auxe inmobiliario  a banca alemá  viu en España o escenario apropiado para lucrativos investimentos, e ao amparo de tal  percepción  investiron grandes sumas de diñeiro,  ben fose  a través de adquisición  de activos  financeiros  inmobiliarios ou utilizando como fórmula a compra de débeda soberana, investimentos que lles reportaron uns  beneficios incalculables. 

Pero  a cobiza desmedida  e a falta de previsións fixo que a explosión  da burbulla inmobiliaria  colléselles co paso cambiado, creándolles unha forte conmoción pola exposición ao risco do  capital que mantiñan prestado á banca española  e as dúbidas  de solvencia  pola   mutación sobrevida. Nesta tesitura a banca alemá para garantirse o reintegro da débeda, reaccionou  movendo  ficha en dúas frontes; o político, coa intervención  da Chanceler Merkel,  e o financeiro, establecendo como lobby de dominio  directrices de control sobre  o  Banco Central.

A estratexia foi perversa; politicamente  coa colaboración necesaria do PP e PSOE  impúxose  unha reforma constitucional express que ademais de encadear a autonomía do país, outorgou prioridade absoluta  ao pago da débeda, e parellamente por aquilo de evitar imprevistos, ditouse ao BCE, ordenes inversas á compra de débeda  dos países en crises, aínda cando tal decisión é oposta  ao que ditan as funcións da entidade.Establecidos os métodos, tocaba pór en funcionamento os  plans  de actuación, consistentes na  aprobación do rescate bancario e a posta en práctica  das medidas de recorte e austeridade. Obxectivos disfrazados de medidas  necesarias para a  reactivación,  cando certamente, ambas as accións teñen por idéntica e única finalidade, saldar as débedas cos bancos alemáns.

Por iso, mente quen afirma  que  o rescate bancario  é  un balón de osíxeno  para a nosa economía, cando o certo é,  que tras  esa finxida recapitalización, subxace unha operación  finalista adscrita  ao pago desa  débeda. Revelación  expresiva  de que   o crédito a empresarios e familias, non está nin se lle espera.

Mente de igual forma, quen prodiga como real a falsidade de adxudicar  á reactivación o saldo provinte  dos  recortes en infraestruturas, educación, sanidade, extras de funcionarios, ou de incrementos fiscais; cando  despois da reforma constitucional é de sobras sabido que calquera  partida de diñeiro público ten carácter de obrigación  contraída cos acredores. 

É obvio pois que o Presidente Rajoy  non goberna, pero si exerce de oficiante protagonista nesta  impresentable cerimonia de engano e confusión.