OS LEÓNS DO CONGRESO

PUBLICADO 25/02/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

O acordo naval  subscrito  no 2004 entre  o Goberno español e a UE, non tivo outra finalidade  que restrinxir a capacidade produtiva do sector,  e o seu negativo  alcance, supuxo  a desaparición como tal da actividade civil nunha factoría que como Astano, fóra creada  e deseñada  expresamente para ese fin. Por iso a súa pervivencia,  parte do dereito do estaleiro a recuperar o seu espazo vital dentro da construción naval convencional, obxectivo, onde a   cuestión política  segue sendo a principal baza a xogar, por máis que as súas señorías decidan encollerse de ombreiros.

Unha das máximas do singular  marxismo de Groucho, sostén  que a política é a arte de buscar problemas, facer un diagnóstico falso e aplicar despois os remedios equivocados.  Sen dúbida, que neste noroeste naval que é Ferrolterra, este adagio garda fiel paralelismo coa práctica cotiá utilizada polos  membros dese colectivo  gremial, que  tras unha credencial electoral, cren ter  conferidas  atribucións   para  versionar á seu antollo os límites e o alcance da democracia.

Así, mentres as gradas do estaleiro non soportan quilla algunha e na carteira de pedidos non asoma contratación, os de sempre, o séquito das súas señorías, no canto de tomar cumprida razón desta situación extrema  e proceder en consecuencia, por aquilo de non perder a alianza co inaudito, esta semana co sarcasmo da efervescencia do entroido,  en sede parlamentaria  deron unha volta de rosca ao disparate elemental.

Exhibindo  unha absoluta irresponsabilidade e escasa sensibilidade  sobre o futuro das familias afectadas e as graves  repercusións derivadas, eles, instalados nesa vantaxosa estabilidade que reporta a garantía  de dependencia do  erario público, nun absurdo arrebato de inmadurez protagonista, encerelláronse  nunha guerra de friccións entre  emendas e transaccións como camuflaxe para consumar unha nova  estafa a esta comarca, facendo que a  inviabilidade do  consenso fose o resorte  para que o pleno cameral rexeitase o impulso   ás accións de reflote da factoría naval por xustificada urxencia.  

Estes desmáns ademais dunha afronta a esta comarca,  pon de relevo a  propensión   dunha clase política desprestixiada , a quen,  o seu propio ego e o individual culto ás  siglas de pertenza,  pódenlles máis que os dereitos inalienables dunha comarca,  á que,   inhabilitaron o seu futuro co auxilio colaborador dun sindicalismo degradado e a contribución dalgún  alcalde acólito , e todo isto, para  atoparnos peor que de orixe e cando os fillos da reconversión, coa súa trintena ao lombo ven como o seu incerto  futuro toma idéntico camiño que o dos seus pais.

Todo orienta a pensar    que a pesar das    circunstancias extremas que padece o sector, cunha    ocupación  en proceso  de extinción e sen expectativas de futuro, non existe nin vontade política, nin  interese algún por parte  do pleno do Congreso,  para afrontar de forma inmediata a apertura de negociacións  ante a UE, encamiñadas a deixar sen efecto o contido dos acordos  de 2004, para unha  vez liberados das restricións do  veto  tomar  acceso de concorrencia   ao  mercado de contratación  naval convencional como única alternativa viable para frear o incerto futuro do sector de persistir a actual tesitura.

Esta forma  de  destilar responsabilidades faltando a compromisos contraídos,  é propio da desvergoña habitual desta cuadrilla de incongruentes, e como botón de mostra, non hai mais que traer á actualidade a  falsidade utilizada por aquel que o fose,  presidente do anterior Executivo, que despois de manifestar na solemnidade do Congreso estar disposto a abrir unha fronte de dialogo coa Comisión Europea  para renegociar os acordos  do sector naval e posibilitar a recuperación  da actividade civil na antiga factoría do sur da Ría, esgotou o seu mandato sen tan sequera cursar trámite algún do seu contraído, é dicir, todo un espello de informalidade e descrédito.

Pois á vista dos acontecementos todo apunta a concluír  que estamos a ser  testemuñas involuntarias, da formalización  dun traspaso  de indecencia, e así, os onte autores e artífices  do veto hoxe con toda naturalidade mudan a opositores e viceversa. Este degradante espectáculo   protagonizado polo conxunto das súas señorías,  é a antítese do tolerable ,  pois cando o guión esixía  pór remedio ao futuro do sector naval con total e uniformada determinación, os pais da patria, enfráscanse en  absurdas polémicas,  mais afastadas da sensatez que do surrealismo patético.

Metidos a excentricidades e á vista da deriva dos nosos dignatarios, non resultaría extravagante preguntarlle aos leóns do Congreso dos Deputados,  se teñen  fixada a  mirada en dirección  contraria ao acceso por imperativo do  escultor, ou quizá,  por evitar a vergoña que lles produciría ver pasar aos  transeúntes parlamentarios . 

ANACRONISMO REFORMISTA

PUBLICADO 18/02/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Manter invariable a inadecuada estrutura do noso sistema produtivo, é  o maior freo á dinamización  do mercado laboral, e de non emprender con celeridade a necesaria diversificación sectorial, o desemprego dispararase até índices desmesurados, por canto,   a aplicación  das  medidas   contidas na recente  reformar laboral non fornecerán ningún efecto positivo.

Cando un analiza a reacción política ante a crise, ao pronto conclúe que os chamados a pór remedio ao seu negativo influxo non tomaron auténtica magnitude do seu alcance,  e por tanto as solucións achegadas, mais que eficaces son unha sucesión  de contrasensos que delatan a súa  manifesta incapacidade para a articulación e aplicación das   accións paliativas que a situación require.

Contrariamente ao actuado, non debese ser a reforma laboral a estrela protagonista neste escenario de turbulencias, por canto, estrictu sensu, o verdadeiro  problema   non atende ao  mercado de traballo, senón, á interrupción en cadea   da actividade empresarial, como consecuencia sobre todo da restrición dos créditos por parte das entidades financeiras, resultando elocuente   que desde o  2008, a nivel de estado, a destrución do tecido produtivo alcanzou as 170500 empresas que desapareceron dos rexistros da Seguridade Social, principalmente pemes. É dicir, que nos últimos catro anos o índice de mortandade empresarial foi  equivalente ao crecemento da  década precedente, e supuxo, a perda  de máis  de 2,2 millóns de empregos.

A potencialidade  do actual modelo produtivo a efectos de rescatar ou crear emprego está esgotado,  por iso, calquera  alusión á  reforma laboral como dinamizador de emprego  é unha rotunda  incoherencia,  por canto, non  foi a lexislación en materia  o factor causante do descomunal índice de desemprego que soportamos, senón a disfuncionalidade que   acentuou o desequilibrio dos principais  sectores  que conformaban o tecido produtivo, cuxa inercia  foi o  detonante da crise que  colapsou o mercado laboral.

Equivocan o diagnóstico quen toman por referente de emprego a reconquista do pasado recente,  e iso fai que  o contido da  reforma laboral, por si soa,  resulta ser unha terapia inútil. As medidas  para mitigar  o desemprego  non poden basearse no rescate do anterior soporte produtivo , e  a súa eficacia debe contar coas garantías de erradicación  permanente da  desmesurada  volatibilidad da taxa de desemprego  e o  impedimento para que futuras recesións provoquen unha nova destrución en cadea de postos de traballo, sendo por tanto obrigado dirixir os obxectivos  á creación de emprego produtivo, estable e de calidade.

Reflexionando sobre o devandito, cabe referir que   para adelgazar o  desemprego até   a media da Unión Europea, a solución non é outra,  que afrontar dunha vez por todas  o "cambio da estrutura  produtiva", cuxo implícito, pasa obrigatoriamente  polo  reaxuste  dos  distintos segmentos do modelo produtivo e pola intervención reguladora dos recursos dos mercados;  pois os feitos puxeron de manifesto a súa desfeita cando funcionan   sen control fiscalizador,  e para contraste  revelador basta remitirse  ao ocorrido co sector da construción.

Os artífices da reforma,  sosteñen que a liberalización das relacións laborais creará un ascenso do emprego, declaración que non deixa de ser unha ocorrencia dos afíns á  ortodoxia  neoliberal, pero neste caso  exenta do mínimo  rigor, pois a aplicación de medidas estruturais desta envergadura, previamente, demandan  un recoñecemento exhaustivo  do tipo de crise á que nos encaramos, ao fin de dar respostas adaptadas ás súas características, e a tenor do contido  do decreto regulador, os autores do mesmo,  despistan algo tan fundamental como coñecer desde que parte da economía veñen os problemas, pois se realizasen este exercicio, caerían na conta que o noso desemprego ten máis que ver coa estrutura produtiva que coa regulación do mercado de traballo.

Esta vez, o executivo do estado  apostou por substituír     o necesario   cambio do modelo produtivo, pola escenificación dunha reforma  laboral  tan nova como inservible, e con iso, deu un paso atrás na solución do principal problema do país, co agravante de aprazar no tempo o inicio  dunha  transformación de todo punto  ineludible.

ELES, OS POLÍTICOS

PUBLICADO 11/02/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Se os mercados son os axitadores da inestabilidade económica, a clase políticas coas súas  infectas actitudes, son os responsables únicos  de obstaculizar    a saída da crise.

Téñennos tomada a medida, e  xogan á seu antollo  coa inxenua  credulidade que temos depositada neles, por iso,  cando a través da súa astuta sedución alcanzan o prezado trofeo do voto , entón, nunha metamorfose  de vertixe, sen tan sequera gardar  as formas,  coma un  pombo ladrón,  cambian o talante  suxestivo de quen precisa  respaldos  pola   arrogancia  inversa de quen impón o seu cargo, e así, a humildade transfórmana en soberbia  mentres tiran a vergoña ao colector dos desperdicios.

   

Estes protagonistas  do tres ao cuarto, vividores por conta allea, a diario,  circulan a toda  velocidade  a bordo dunha credencial con sinal  institucional, alimentando as súas ambicións  que non son poucas, coa rendible ladaíña de defender os valores  democráticos. Tapadeira, blindada  a través dunha alianza de intereses que aglutina sen fracturas, á totalidade de siglas militantes, pois da  suculenta  sopa boba, tanto comen conservadores  como progresistas, nacionalistas ou republicanos; socorrida coincidencia, por canto, os estómagos  e as contas correntes non teñen ideoloxía.

Tráelles sen coidado o parecer da  opinión pública, e por iso, esta prole campa ás súas anchas sen inmutarse, cando os cidadáns,  fartos dos seus privilexios, maniféstanlles a súa crecente decepción, anulando o seu  referente como solución  para converterlles no  terceiro problema do país despois do paro e a crise  económica.

 Sen dúbida, para manter o seu status de influencia, a esta tropa tan  só preocúpalles prorrogar sine die  a súa continuidade no gremio,   aínda que para iso, teñan  que desencadear unha depresión endogámica que impida  a incorporación de membros de substitución, e estes métodos, pon de manifesto que a inmensa  maioría  da clase  política, ademais de non ter capacidade para afrontar os grandes retos  do país, tampouco teñen profesión  nin futuro fora do mundo político, é dicir, o noso porvir está conducido por uns  individuos  desconectados da sociedade civil, sen traxectoria profesional que lles avale, o que significa ter o  destino  en mans de insolventes.

Pero para maior complexidade,  entre manobras e descréditos, utilizaron  a democracia para infectar a natureza dos seus obxectivos,  admitindo  que  os  privilexios fosen  adheridos ao cargo e revestidos de ética pública,  e así, adxudicaron  rango de normalidade  aos seus desorbitados soldos e as abusivas dietas,  mantiveron inalterable o agravio entre cotización e monto de pensións, etc., etc. Pero o verdadeiramente escandaloso é que estas prerrogativas non teñen xustificación de respaldo  a tenor dos deficientes resultados da súa función política.

A estes indolentes representantes, e á súa cuadrilla de cómplices por designación,     a crise pásalles de raspallón, pois a súa estabilidade non se ve afectada no máis mínimo.  Eles, non notan nas súas carnes  os demoledores efectos, non se lles acaba a prestación por desemprego, nin lles periga o posto de traballo, e moito menos veranse  afectados polo desafiuzamento da súa vivenda,  e mentres eses avatares fan extensiva a súa afección ameazando cunha quebra social sen precedentes, eles, que foron copartícipes responsables do estalido da crise, agora, non só evaden responsabilidades dos seus actos, senón que nun exercicio  de vergoñosa servidume sitúanse descaradamente a favor dos especuladores  que motivaron o desastre.

Por máis maquillaxe que se poñan para camuflar a súa obscena conduta, a maioría social do país, nunha reveladora enquisa sociolóxica, sentenza, que España está a ser desmantelada pola súa propia  clase política, a quen definen como, inútil, degradada e incompetente de remate ; afirmando que os  gobernantes son os directos responsables do paro, da situación económica , da súa propia deterioración, unido á corrupción e á fraude, e todo iso como consecuencia, entre outras razóns, dunha deficiente xestión  e un malgaste exorbitante.

Non estamos ante unha opinión illada, pois, é a  cidadanía quen falou manifestando de forma contundente  o seu rexeitamento á  recorrente  fórmula   de externalizar  as orixes da crise para encubrir os propios desatinos,  e coa súa opinión, ademais de desautorizar o actuado, están a esixir a rexeneración democrática como obrigado  punto de arranque para afrontar  de forma  solvente  o gran desafío de reconducir  ao país pola senda da estabilidade e o progreso.

Mentres esa premisa non se cumpra, resulta unha obviedade  que non se darán as condicións de estabilidade necesarias para a reactivación, pois o lastre da clase política, fará que as medidas tomadas convértanse   nun brinde ao sol.

URBANISMO DISXUNTIVO

PUBLICADO 04/02/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Resulta anacrónico que a pesar da realidade cambiante que produciu a crise inmobiliaria  nos plans urbanísticos municipais, as administracións  afectadas manteñan inalterable as políticas e directivas   de ordenación territorial. Do mesmo xeito, é incongruente  que a pesar da    desvalorización de potencialidades,  no financiamento das facendas locais  elévense os   tipos impositivos  aplicados sobre uns  valores catastrais atípicos.

Nesta  crise severa de forza extrema   e demoledor impacto,  hai un compoñente determinante na súa orixe,     un factor  causante  do  conflito, que directamente apunta  a espazos   territoriais concretos, aqueles, que favorecidos por modelos urbanísticos excedidos, potenciaron o  desenvolvemento urbanístico,   inmobiliario e financeiro, máis aló do contorno  da racionalidade, e esa circunstancia,    fixo que a nova dinámica   de xestión  urbanística,  alterase  os  esquemas e  obxectivos convencionais  propiciando  o fracaso das políticas territoriais  de aplicación,  que en se mesmas, puxeron ao descuberto  o exceso do planificado e  a inexistencia de capacidade de reacción  na articulación de alternativas  de regulación correctora.

A pesar desta   complexidade,  mentres discorre o tempo e o labirinto amplía encrucilladas, seguimos sen executar unha revisión dos obsoletos modelos urbanísticos vixentes, e co  agravamento da crise,  no canto de asumir  as súas deficiencias estruturais, optamos  por aplicar prorroga  á figura do   urbanismo  colmado das épocas de expansión, cando a actual conxuntura orienta cambios  de moderación do crecemento, ou apertura á vía  do  decrecemento.

Por máis que se prescinda da  evidencia, resulta patente que  os experimentos  desarrollistas tocaron ao seu fin,  o urbanismo de século XXI ten de supor unha ruptura coa versión de planificación que deu orixe á explosión da burbulla inmobiliaria, tanto nos seus aspectos técnicos, xurídicos como financeiros. En calquera caso, a situación demanda  unha óptica renovada con enfoque meditado  de accións  sobre o territorio dirixidas a consumar    unha transformación xeral do actual urbanismo, pois suposto contrario, a  influencia dos planeamentos  na reactivación económica será estéril.

 .

O cambio de rumbo sobre a ordenación do territorio tense  de fundamentar no, principio esencial dun  novo modelo urbanístico baseado  na  sustentabilidade económica e social,  que poña punto final ao desenvolvemento descontinuo de baixa densidade edificatoria   a través da  posta en práctica de pautas  de concepción  nuclear e desenvolvemento compacto, que cubrindo as necesidades da poboación, induza un  aforro de custos na súa xestión, concertando a ordenación coa economía.

Agora ben, a culminación  desa finalidade  precisa en primeiro termo da erradicación das "taifas urbanísticas", e a mudanza por un novo marco regulamentario, unha lei de harmonización das lexislacións autonómicas que recoñecendo  a distinción  e singularidade territorial das distintas comunidades, estableza uniformidade na  determinación  dos  elementos comúns que conforman a  materia urbanística, referidos ás cualificacións do solo, os procedementos de xestión, etc, etc..

No entanto previo a iso, os concellos e comunidades, por sensatez e   asunción da  nova    realidade, debesen  paralizar os procedementos  iniciados en materia de modificación, revisión ou redacción dos plans xenuínos, por canto, a inestabilidade cambiante  das  variables  que alimentan a  elaboración  dos plans en proceso,    son referentes  conxunturais que achegan insuficiencia de rigor, subtraendo toda fiabilidade á  previsión de contidos, o que transforma os investimentos destinados a este fin, nun malgaste económico por inutilidade de resultados.

Unha acertada adecuación á racionalidade pasa por deixar en suspenso os stándares urbanísticos  da época de  opulencia,  debendo imporse   un reaxuste en clave de moderación, consistente en achicar  as delimitacións de solos urbanos e a míngua  substancial das bolsas de solos  urbanizables, é dicir , débese acoutar  o teito potencial  do planeamento, clasificando tan só  como  solo de transformación o chamado a cubrir  as necesidades previsibles.

Pero o  encontro coa coherencia ten efectos colaterais, por canto, a materia urbanística  ademais de asignar vocacións de uso ao territorio e guiar as pautas  de desenvolvemento de novos crecementos en concerto de consolidación cos existentes, manéxase  tamén como patrón  de financiamento parcial das facendas locais (IBI, licenzas de construción,  etc).

Circunstancia, que vincula os cambios  do escenario urbanístico , coa reforma do sistema de financiamento dos concellos, que de xeito evidente, non debese virar en exclusiva ao redor dos actuais parámetros de aplicación, por canto, refinar o espazo urbano á realidade do necesario, obriga a modificar as ponencias catastrais,    cuxos  valores,    a tempo presente superan  os prezos de mercado, como consecuencia  da nociva repercusión que a crise inmobiliaria provocou entre a oferta e a demanda.

A urxencia é  inminente, pero ao parecer a  clase política  no canto de pór rumbo ao cambio,  decidiu  estacionarse no urbanismo disxuntivo.

A FADA MADRIÑA

PUBLICADO  28/01/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Desde a súa entrada na UE, España, nunca tivo un papel relevante no marco da comunidade, e tras os adversos efectos da crise económica e a nefasta xestión de goberno, a súa limitada capacidade de influencia, hoxe, viaxa no   furgón de cola da Unión.

Vaia alivio,  miúda alegría a nosa..!, parece que o problema deste país non é  tan grave como se pintaba,   pois o que se percibía como    unha difusa  incógnita, necesitaba tan só dunha  mera operación de contabilidade das contas públicas, cuxa fácil solución,  alcanzábase coa simple  regra de equilibrar os ingresos cos gastos.

Isto polo menos, era a  conclusión ordinaria  que se desprendía do argumentado polo  actual executivo ao momento de expor os  motivos das súas excepcionais medidas  de elevación da  presión fiscal, se ben a súa lectura era  equívoca, pois aínda que  a decisión foi   cociñada nos fogóns da Moncloa, o descoñecido en orixe, era  que previamente fose  aderezada atendendo    ao receitario discorrido ao efecto polos expertos chefs do   200 West  Street, no Baixo Manhattan.

Pero se a inconveniente irrupción da influencia de ultramar    a través de Goldman Sachs,  non fose subordinación suficiente, a renuncia á  soberanía de gobernación, esténdese ao marco do vello continente  cando  a emperatriz Merkel, nun exercicio de desmedida  xerarquía, inmíscese, superando as competencias do propio  presidente español, e nun acto de ordeno, mando e fago saber, obrígalle  afrontar persoalmente a presidencia da Comisión Delegada do Goberno para Asuntos Económicos, é dicir, toda unha reprodución mimética  do que anteriormente a chanceler impuxera  ás autoridades  gregas  e italianas,  ou o que é mais grave,  unha advertencia en toda regra  de que a pesar do cambio de goberno, España, continuará na rotación  de órbita periférica mantendo a súa  condición accesoria no ámbito da Unión.

Resulta inaceptable  que a pesar das contradicións entre as súas chamadas a intensificar a integración da (UE), e a reiterada oposición  a emitir bonos europeos para repartir o peso do pago da débeda, a mandataria xermana, oficiosamente , siga apropiándose a xefatura de Europa co implícito acatamento dos países membro, facultade, que lle outorga determinación para   impor as súas decisións unilaterais superando as competencias institucionais  por mais que a maioría da oficialidade xerárquica europea manteña posicións opostas ás súas formulacións.

Por tanto, equivócase de plano o presidente Rajoy, pensando que unha alianza loxística coa mandataria alemá é o camiño  apropiado  para conducir solucións á problemática española, pois con esa estratexia,   á parte de acentuar  a diverxencia e a descomposición europea,  mais que favorecer solucións á problemática xenuína,  tan só alimenta a apetencia individualista da chanceler,  e nada mais revelador, que a colleita alcanzada  polo francés Sarkozy, cuxo balance de colaboración permanente coa veciña do norte,  tradúcese na consecución  de     unha rebaixada  imaxe de subordinado, que sumado á  inexistencia de rendementos, a tres meses vista  podería ocasionarlle  serios prexuízos no seu encontro  coas  urnas.

Para non albergar dúbidas nin dar cabida a equívocos, a señora Merkel como representante  da maior economía de Europa,  falou alto e claro na súa intervención no Foro Económico Mundial  de Davos, destacando sobre maneira, a súa oposición  a contribuír á superación da crise por encima do tope cuberto. Reafirmándose  unha vez máis na arraigada  idea  de recortes   orzamentarios  e reformas estruturais, medidas  acordes á conxuntura Alemá , pero que  en si mesmas non fornecerán efecto na solución efectiva dos  múltiples problemas de España, pois resulta inadecuado e até absurdo aplicar un  tratamento  de uniformidade para combater  afeccións dispares. 

España como membro da Unión, ten de facer valer a súa condición de país soberano a través  do foro europeo de pertenza, sen entregarse a disturbios financeiros nin ao  acompañamento dunha  fada madriña.  Hai que erradicar a política do barullo e devolverlle    á  Comisión Europea (CE) a titularidade de funcións como Goberno Central Europeo, sendo este o organismo, que,  en atribución ás súas competencias, ten de analizar a nosa problemática e singularidade  diferenciada, a fin de resolver as reivindicacións en materias como, a   revisión  o teito de déficit, os fondos para o emprego, o levantamento do veto do sector naval, etc., etc. Remedios de acompañamento, axuda e complementariedade  dos   cambios e reformas iniciadas, e isto ten  de ser así, si queremos afrontar con seriedade e  realismo a saída da crise.

EQUILIBRIO NO BALEIRO

PUBLICADO  21/01/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Engadido ao impacto que provoca o traumático cambio de ciclo socio económico que estamos a soportar, para maior quebranto, o noso país está sometido a unha extorsión financeira cuxa autoría promoven  os mais destacados socios da Unión, quen, enmascarados tras a cara oculta de Europa,  toman vantaxes, protexendo os seus  intereses en prexuízo da nosa solvencia como Estado.

Desde que  no 2008, a crise acazapada  espertase do letargo da súa etapa  de incubación, a débeda soberana  española  non fixo máis que  crecer, pero con todo, o seu porcentual está cifrado no  59% de PIB,  inferior con moito á contía dos índices soportados polos países do  núcleo duro da eurozona, representados por Alemaña  , Francia e  Reino Unido, que responden respectivamente do 83%, 82% e 80% do seu PIB. O comparativo de tal contraste, en primeiro termo colócanos na disxuntiva de coñecer  o motivo do acoso á débeda española, como tamén,  saber a causa   da curiosa coincidencia   pola que os belixerantes  mais feroces,  resulten ser  eses mesmos  socios da elite xerárquica da Unión Europea.

O triunvirato de intereses Merkel, Sarkozy e Cameron,  ocultos tras a confusa máscara dos mercados  non poden despistar  a súa intervención  protagonista, pois os feitos delátanlles como os artífices  verdadeiros da  ofensiva de acoso sobre a débeda española, e así,  nunha pertinaz manobra, presionan ao executivo do Estado para que a Administración do país   responda non tan só do 16,8% que representa  a débeda soberana sobre  o total do endebedamento, senón que lle forzan a estender garantías e avais estatais para responder polo 83,2% restante, ou o que é o mesmo, sobre o total da  débeda privada.

O motivo desa manobra conxunta forzando a fusión da débeda  pública coa  privada e o establecemento de garantía sobre o conxunto de ambas,  non atende a unha presión dos mercados en termo abstracto, a cousa é moito mais concreta. Resulta  que en plena euforia da construción,  o sector financeiro alemán  como o francés  mesmo o británico, encargáronse de inflar a burbulla  inmobiliaria española colocando no mercado créditos baratos a disposición do gremio, xa fose vía directa   con préstamos ao sector, ou indirectamente  a través de prestamos a bancos españois,  e esta práctica    mais excedida que calibrada, provocou  un sobre endebedamento do sector do ladrillo, que actualmente  por factores de saturación  atópase devaluado proxectando  un alto   risco de falta de pagamento.

Ese perigo, motiva, que estas financeiras  foráneas  inflúan na súa respectiva clase política (gobernos), quen  a pesar de tratarse de operacións privadas non teñen reparo en intervir    como acredores potenciais  esixindo do Goberno español a aplicación  de medidas excepcionais de saneamento excedido de das    finanzas públicas, coa finalidade descarada, que  responda da débeda privada  no caso de que non sexa satisfeita e teña que saír en rescate  da falta de pagamentos das entidades debedoras.

É dicir, a economía española está a ser vítima dunha extorsión financeira promovida paradoxalmente  polos mais astutos socios da Unión co agravante de tolerancia que mantén  a nosa  clase política, chegando ao anacronismo que o suplemento da recadación xerada pola última  reforma fiscal será absorbida basicamente polo máis que seguro pago da débeda privada, é dicir,  que coa política de priorización do  pago da débeda sobre o gasto social,  os contribuíntes españois, cos seus impostos, veranse obrigados a sufragar as neglixencias do sector financeiro dos países en liza, que agrupados, posúen o 59% da débeda externa neta española,  cuxa paridade  acumulada rolda os (1,2 billóns de euros), e tal dependencia porá en xaque o futuro da economía española. 

Para saír da crise de forma apropiada, como paso previo, é obrigado tomar realidade conceptual da débeda  descompondo a pública da privada, para unha  vez  readxudicada pertenza  e refinada  carga ilexítima,  asumir en exclusiva  a débeda soberana como única competencia do Estado, derivando ao marco  de pertenza a compoñente  do  débito privado,  e por suposto cancelando as  cargas tributarias  adicionais de recente aprobación   a fin de non afogar   os niveis de gasto das familias e non perturbar  a  estabilidade financeira  das empresas.

Medidas que haberán de ampliarse cun plan de reordenación  e   diversificación dos sectores produtivos, para reequilibrar o deostado tecido empresarial, e con iso,  frear a caída de actividade a través da apertura  de novos  nichos de mercado  alternativos, que ademais  de ampliar a variación sectorial,  fagan  fluír  o emprego.

En parello, acompañar o  continuo rescate da banca privada coa intervención e xestión  directa  das entidades por parte do estado, pois queda probado que a salvación do sistema financeiro, non pode consistir en pór fondos públicos en mans privadas, tendo de reforzar esta medida  de acción  fiscalizadora coa conversión en banca pública do Instituto de Crédito Oficial, como plataforma  crediticia  en apoio da economía real.

O goberno non pode manter a tónica actual e  someterse  á extorsión dos mercados e moito menos deixarse  ningunear polos seus homólogos europeos asumindo o inadmisible, á conta de degradar  o  estado social e depreciar  a democracia.

FÍO DE SEDA

PUBLICADO 14/01/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Nada máis constituído o goberno, os mercados para que ninguén chámese a enganos, a través de mensaxes en clave  financeira,   apresuráronse lembrarlle ao novo executivo quen establece o guión económico do país, advertíndolle así mesmo, que calquera  reforma en materia, forzosamente, tería de  contar co aprobado da súa supervisión.

As primeiras medidas que en materia defiscalidade  tomou o flamante executivodo presidente Rajoy, non están no camiño  correcto, e por mais argumentos  que se aduzan, o amparo da súa xustificación, garda  precisión análoga cos fundamentos da  equívoca política económica do goberno do ex presidente Zapatero, pois se mantén idéntica  porfía en alzar a presión fiscal  como única solución reactivadora da nosa economía, cando o  remedio apunta en dirección contraria,  xa que  con esas medidas o único que se delata, é a  condición cativa do novo  goberno que inicia o seu mandato  asumindo cos ollos pechados os ditados   dos  mercados, cuxo único obxectivo é garantirse  en condición  preferente o cobro da débeda concertada.

Analizando este atípico proceder que  a alta política aplica como norma na xestión da crise, un queda pasmado, pois se mire por onde se queira  o absolutismo dos mercados é un todo intolerable, resultando por iso    incomprensible que no canto de aplicárselles  a contundencia  acorde aos seus excesos, o Estado,  a través dos seus gobernantes, contra toda lóxica, encollen lenzo, deixándose  enredar a través de fórmulas      que preconizan como remedio o ideario dos  mais destacados  plutócratas  desta elite dominante, sen caer na conta que tras a hipnosis  da  súa planificada   crise da débeda,  os únicos resultados que se obterán, non  serán outros, que a  continuidade  desta crise no tempo  e a obtención de enormes beneficios por parte  dos inductores,  quen  á súa vez, incrementarán   o control institucional e poder executivo dos países sometidos  á súa influencia.

É obrigado constatar que a xénese desta  crise arrinca da cobiza dos propios mercados,    que no seu momento dedicáronse  a prodigar  a cultura  do endebedamento  incontrolado,  facilitando prestamos a Estados receptores, cuxa solvencia,  era máis que menos incerta en razón ao volume do risco contraído,   chegando a crear unha espiral onde a débeda pública concertada sufragábase   a través de novos créditos,  provocando nalgúns casos un déficit inducido que excedía dabondo ao produto anual do país,  ata que a reiteración encadeada daquel proceso autoalimentado transformouse nun todo insustentable, co agravante,  que  o contaxio do endebedamento público infectou ao sector privado, empresas e familias que pasaron a formar parte do círculo contaminado por  quen toma   contraídos superiores á súa capacidade de amortización.

Chegado a ese extremo, é  cando os artífices consuman a súa manobra  facendo que a débeda soberana dispárese,  pero agora, cun custo superior  en razón a unha  alza dos tipos de interese que para maior  abuso traen consigo o acompañamento dun novo gravame co sinal de prima  de risco. 

Esta perturbación prefabricada de modo  unilateral polos mais directos   interesados, xera  o encarecemento das condicións orixinarias, resultando  obvio que como consecuencia de tal  manipulación, o Estado, non dispoña de ingresos suficientes para facer fronte aos seus compromisos de pago, e no marco desa  tesitura, os autócratas financeiros,  como broche á súa xogada mestra,  impoñen, mesmo con reforma constitucional por amparo,     a prioridade absoluta do pago dos intereses e a devolución do principal, e así cando  o déficit  delata a imposibilidade  de atender as obrigacións xerais, o abono da débeda, anteporase aos dereitos básicos da cidadanía, e o  cumprimento desa  premisa é a  motivación única da reforma impositiva aprobada  ultimamente polo actual  goberno.

Pero no contexto das mal  denominadas  políticas de axuste, a contradición está servida, xa que  esta práctica de preferencia a prol dos mercados, sitúa o futuro do país  nunha vía morta,  pois estas  condicións abusivas, deixan baixo mínimos o gasto público que á parte da diminución que ocasiona ao estado de benestar,  deixa pechada a porta da reactivación económica.

Así, a pesar que factores como o esborralle do mercado laboral, entre outras esixencias precisaba da expansión do gasto público como medida de estímulo multiplicador, que operara como acicate da economía, facilitando, a creación de emprego, o investimento e o consumo; parece que tal obxectivo é un aspecto intranscendente para o actual executivo, que en liña cos seus antecesores sométese aos excesos dos tahúres do fío de seda en prexuízo de medidasde creación de emprego e do necesario cambio do modelo produtivo, aspectos, que debesen centrar a súa preocupación se o seu sentido da responsabilidade fose evitar a mais que segura entrada recesión, a continua destrución do tecido empresarial e a permanente perda de emprego.

O EFECTO DOMINÓ

PUBLICADO 07/01/2012 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario 

Mentres a clase política siga tomando por norma acudir en auxilio dos mercados  con diñeiro público, esixindo  á vez, maior esforzo fiscal do pobo que lle confiou o poder, manterase a crise dual, a de xestión económica e a de xestión democrática. Tan só cando mude o actual escenario de representación, freando a especulación financeira a través dun esclarecemento sobre a orixe e natureza da débeda e entre en escena  un   imposto sobre as transaccións financeiras, até daquela, este país verase incapaz de alcanzar a súa reactivación.

En razón á estabilidade ou desequilibrio da economía do país, a súa masa social ten maior ou menor capacidade para afrontar o esforzo fiscal que os seus mandatarios fixan como obrigacións tributarias precisas, para satisfacer, os contraídos adquiridos cos mercados acredores, ou necesarios no seu caso, para asegurar o funcionamento e prestación dos deberes do Estado.

En boa lóxica, o contraste de disparidade entre capacidade e necesidade, debese considerarse como clave antes de establecer novas opcións impositivas ou alterar á alza a fiscalidade das existentes, pois unha acción de goberno que a efectos contributivos grave a quen teñen esgotado o límite da súa capacidade de tributación, o único efecto que logran, é acentuar a situación de insolvencia dos afectados por diminución do seu poder adquisitivo e redución do nivel de consumo. Isto é así por máis que os políticos tenten camuflar a realidade individual do esforzo fiscal tras o biombo estanco da presión fiscal, pois mentres o primeiro afecta directamente ao peto dos contribuíntes, a segunda é unha variable entre a recadación fiscal e o PIB, sendo as súas oscilacións compatibles con subidas ou baixadas de impostos.

Matizado o anterior, hei manifestar o meu desacordo co novo inquilino da Moncloa, quen unha vez conseguida a meta da Presidencia do Goberno, toma camiño de revisión declinando finalmente asumir como propia a teoría de Laffer, e así, agora, o seu repetido discurso electoral de que a rebaixa de impostos introducía incentivos na economía, transformouse nunha declaración de intencións, un criterio inútil, como o demostra a realidade de ter optado pola subida fiscal como único método xerador do incremento dos ingresos do Estado, Autonomías e Concellos.

Claro que o paradoxo non pasa desapercibido , por máis que agora, téntese corrixir o cambio de posición argumentando que ditas medidas non estaban previstas e que a súa aplicación con carácter de urxencia obedece á necesidade de establecer a complementariedade precisa para cadrar o déficit real, que segundo se aduce, non foi precisado fielmente polo goberno saínte que ocultou unha grave desviación cuxa realidade sitúa o peche anual do sector público nun porcentual próximo ao 8%. 

Pois ben, coñecida esa inesperada realidade, previo a calquera toma de decisión, era obrigado, ademais de considerar o referido obxectivo europeo sobre a contención do déficit orzamentario, contemplar igualmente outros aspectos ou factores determinantes sobre a saúde socio económica do país, e así, precisar con rigor o teito ou capacidade fiscal levadío polos cidadáns. 

Para calibrar ese límite, obviamente, habería que pór no outro prato da balanza as particularidades negativas da nosa realidade como contrapeso determinante do esforzo fiscal admisible; e nese exercicio de compensación, era requisito inherente considerar que as familias españolas son as segundas mais endebedadas da eurozona, que o 21,8% dos seus fogares atópase por baixo do limiar da pobreza, que o mercado laboral nunha gráfica de constante caída ten superado o índice do 22% de desemprego. Conxugadas esas realidades que non antes, sería cando o novo executivo disporía dos elementos de xuízo necesarios, para facer prevalecer a consecuencia sobre as esixencias dos mercados.

Contra esa estendida cantilena, alimentada desde foros políticos manifestando, que os residentes do país pagan poucos impostos, pódese constatar que comparativamente cos países da súa contorna, os españois sofren unha imposición mais severa, sendo boa proba, que o esforzo fiscal soportado é superior á media da Unión- Europea, situándose o mesmo por encima de países como Inglaterra, Alemaña, Dinamarca, etc.

Aínda que é certo que a nosa presión fiscal sitúase por baixo da media europea, non é menos certo, que tal circunstancia é consecuencia directa do esborralle da actividade económica, por iso, en ningún caso os defensores de novas subidas impositivas, debesen ter a absurda pretensión de asociar interesadamente recadación fiscal baixa coa aparencia dunha baixa imposición. 

A solución do noso país non reside nunha elevación dos seus impostos senón na creación de emprego e potenciación da produtividade, e este que non outro, é o único método eficaz para elevar a recadación e recuperar o equilibrio orzamentario. É máis, a efectos de fiscalidade resulta inaudito apostar por un formato homoxéneo sen contemplar a diferente realidade que caracteriza os estados membros da Unión, pois iso a nivel xenuíno causará un efecto dominó que tombará as xa de seu escasas fichas que sosteñen a nosa debilitada estrutura económica.

DINASTÍA SUBVERTIDA

PUBLICADO EL 30/12/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Establecer uniformidade de políticas financeiras entre estados que manteñen realidades socio económicas opostas, ademais dun feito incongruente supón establecer unha disciplina entre comitivas de distinta talla que por mais instrución que practiquen, entre si, sempre desfilarán co paso cambiado, e esa é a realidade que se nega asumir a ex burguesía, que actualmente, en calidade de dinastía subvertida, é quen ostenta o control supremo e o dominio absoluto dos mercados.

Coloquialmente , cando traemos a colación o debate sobre a paternidade da "crise prol lobbies", sen moita precisión, somos dados a enarborar o asistido apelativo dos mercados como indicación causante, sen caer na conta, que con esa expresión xenérica non facemos máis que apadriñar a ambigüidade, limitando con iso noso parecer ao ámbito da abstracción. É coma se por semellanza, á man que arrola o berce do caos económico, désenos por adxudicarlle un perpetuum mobile sen relación de impulsión debida.

A denominada crise económica é algo máis que todo iso, por canto, estamos ante unha mutación do sistema que en balde nos empeñamos en rescatar cando as consecuencias do seu declive fan deducir que a aposta polo seu recobro é un exercicio de autoengano. Temos de asumir dunha vez por todas, que a economía entrou nun cambio de ciclo como consecuencia da morte súbita do modelo precedente afectado polo contaxio dunha globalización devastadora que deu ao traste coa estabilidade da estrutura produtiva, que a pesar dos seus defectos, até o ano 2007 e durante medio século, mantivera unha constante no crecemento dos estándares de riqueza e emprego.

Pero ademais do devandito factor económico, o curso dos acontecementos vén acompañado dunha paulatina desvalorización da sociedade de masas como orde social máis compartida, e así, aquela clase media ou pequena burguesía que en épocas pasadas fose matriz e referente dinamizador da economía produtiva, extingue a súa significada hexemonía de outrora, ante a presión dominante da economía especulativa, conquistada e organizada pola descendencia orixinaria da burguesía revolucionaria, hoxe día transformada nunha irrecoñecible elite conservadora , que para maior precisión, despuntan por ser os verdadeiros artífices, os responsables directos da actual "crise prol lobbies", ou o que resulta máis significativo, os auténticos axitadores dos mercados e por conseguinte os comprobados artífices desta crise de deseño.

É por iso, que se pode afirmar sen risco de réplica, que actualmente, a dinastía burguesa ten subvertida a súa traxectoria como vangarda, cancelando o vínculo histórico de tendencia progresista para tomar a dirección contraria e consolidar un sistema inverso, cuxo obxectivo preferente é fortalecer un modelo político - social no que "as súas" vantaxes e privilexios tomen papel dominante, aínda que as consecuencias da súa aplicación xeren a quebra do estado de dereito e desbaraten a estrutura dos logros sociais consolidados.

Nesa liña, transcende como amoral a efectos económicos, facer extensivo o consumo da droga do crédito como referente de saúde financeira, para unha vez contraído o hábito, forzar dos dependentes unhas condicións de consumo arbitrarias, fundamentadas en premisas de obrigación preferente e unha acurtada temporalidade de vencimento. 

Nesta primeira década do século XXI, Europa esta inmersa nunha hecatombe sen precedentes, cuxo factor desencadenamento non foi outro que a metamorfose da súa estrutura dirixente que transformou, á súa curtida clase burguesa en cobizosos lobbies de presión, cuxas lamentables consecuencia foron a perdida de forza propulsora da economía produtiva en contrapartida á absurda primacía da economía especulativa.

Nun afán de dominio global, neste novo escenario os grupos de presión non se conforman coa utilización de resortes de influencia sobre os poderes executivos dos estados, senón que apostan directamente pola toma do poder político garantíndose a inclusión dos seus expertos financeiros dentro dos executivos como fórmula de imposición das súas  políticas socio económicas e a práctica fiscalizadora do control de goberno.

No entanto, por máis empeño que esta elite mercantil poña na defensa dun modelo económico soportado no contrabando financeiro, os prexuízos derivados da súa aplicación serán o detonante que interrompa a súa vixencia, pois non resulta defendible utilizar teorías arcaicas como solución de arranque dos sectores produtivos e por derivación da xeración de emprego, aspectos claves e incuestionables para pór sensatez ao cada vez mais urxente e necesario impulso dinamizador dunha economía estable e compensada.