O CACIQUISMO VIRA Á ESQUERDA

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado, 26   de marzo  del 2011

Ademais dunha obviedade perceptible, resulta contrastable o feito que as infraccións urbanísticas descenderon en razón á inactividade do sector inmobiliario, e como queira que actualmente a función se encontra en situación de parálise irremediable, aqueles repetidos titulares de prensa denunciando reiteradamente escándalos urbanísticos encadeados, teñen pasado  a formar parte da hemeroteca; pois agora en aparencia, o inexistente desenvolvemento territorial resulta ser sostible e o desuso dos recursos naturais aparentemente un todo racional, sarcásticas  circunstancias, que sumadas á decadencia de especuladores, habería de ser remedio abondo para poñer en clave de historia lexendaria a axitada situación urbanística de épocas pretéritas.

Pero ironías á parte, o que a tempo presente resulta lastimosamente incontestable é que a pesar do estancamento inmobiliario, na nosa comunidade os supostos de vulneración da legalidade urbanística seguen sendo cabeceira dos medios informativos, coa diferenza, de que agora a paternidade da súa autoría non recae no clásico prototipo representado por un suxeito mercantilistas de moral despistada e ambición desmedida, senón que na actualidade, a paternidade vén a recaer, en quen, polo seu distinguido rango político debese ser un expoñente exemplificante para o conxunto da sociedade e que de orixe tería que supoñérselle libre de toda sospeita.

Pois ben, á vista dos particulares circunstancias que envolven a nova realidade urbanística, podemos referir que resulta inaudito, que os que ostentan cargos de responsabilidade nas institucións públicas, e polo tanto son obrigados vixilantes do cumprimento do marco normativo, contrariando tal obriga, se posicionen o extremo oposto tomando parte da comisión do delito.

Pero a xulgar polos feitos tal controversia leva implícito o acompañamento, da alarma social que se manifesta cando a pesar de incorrer en vulneración, o político asociado aos acontecementos, en vez de asumir o seu erro de inobservancia da disciplina urbanística, defende no seu descargo o criterio de que non toda infracción urbanística debe dar lugar á comisión dun delito, e se tal se tal argumento senta aceptación de defensa, o agravio comparativo está servido e por extensión a iteración mimética do delito será unha constante.

Aquí non caben tratos preferentes e por conseguinte sobran pretextos e subterfuxios, o que un político ha demostrar no seu exercicio de defensa da cousa pública, ha ser viva manifestación de rectitude e integridade, non esquecendo, que urbanisticamente aos cidadáns da pé soamente se lles sanciona administrativamente, pero cando son os responsables políticos quen incumpren impútanselles delitos de prevaricación.

A presunción de inocencia é unha xeneralidade sen pertenza expresa, á cal ten dereito de acollemento mesmo quen realiza actuacións urbanísticas nun pazo da súa propiedade sito no ourensán concello de San Amaro, aínda que para iso, non dispuxese da preceptiva licenza de obras como acto regulado, nin tampouco tivera  liquidado as taxas acorde á base impoñible do investimento efectivo.

Asístelle igualmente o dereito a facer caso omiso das inspeccións legais, intentar evadirse da disciplina urbanística e a manifestar que patrimonialmente está a ser obxectivo dunha persecución política, pois a xenialidade da presunción de inocencia achega estas grandes vantaxes, e a grandeza da democracia admite que un personaxe con semellante curriculum sexa o máximo responsable da oposición no parlamento de Galicia.

O verdadeiramente antagónico é que todo este aparato teña a súa orixe en terras de Ourense, provincia á que os socialistas teñen  bautizado como a fabrica do caciquismo da dereita, pero que a xulgar polas peripecias do seu líder, parece existir un natural trabase á esquerda.

En resumo, ante a satisfacción colectiva de socialismo galaico e a condición valedora do ministro Pepe Blanco, non serei eu quen exerza de intruso en cuestións internas e cuestione a solvencia apropiada de Pachi Vázquez, tan só comentarei que tamén o PP tivo un tal Hernández Mancha e a xulgar polos feitos sempre hai un roto para un descosido.

O que resulta incuestionable á marxe das anécdotas, é que a protección da legalidade urbanística, ademais do plano xurídico, debese vir arroupada por un código ético e a observancia estrita ás determinacións dos plans urbanísticos, evitando o que acontece nesta bisbarra, onde algunha  administración responsable á parte de non exerce súas potestades participa e tolera situacións de grave ilegalidade urbanísticas, pero sobre iso falarei na próxima entrega.

DESACOUGO E TRISTURA

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado, 19   de marzo  del 2011

In memoriam -  Manuel Galdo Allegue

Desde seu nacemento na Pallota de Perlío, pasou un longo período de 93 anos, é dicir, toda unha dilatada vida. Tivera unha infancia modelada polas limitacións materiais  propias das carencias dos anos 20, compartindo xogos e inocentes trasnadas cun irmán  maior  quen accidentalmente non superando a nenez ausentárase  a temperá idade da súa compañía; aínda que  os seus pais tiñan casado a idade tardía, non lle regatearon afectividade, ao contrario, como accidental fillo  único dedicáronlle integras  atencións, maiormente súa nai, por canto seu pai deixáralle orfo cando contaba só con dez anos.

Súa estrea á adolescencia marcou traumaticamente seu futuro, xa que  nunca asumiu inaugurar ese período, cambiando o seo materno por un mosquetón na  fronte de Teruel, participando nunha confrontación bélica deslavazada,  onde lle encomendaron un exercicio de morte e destrución,  que resultaba ser, a antítese  do seu carácter dialogante e pacífico, co agravante  que mentres permanecía como recruta forzoso nesa avanzada belixerante,  os milicianos locais poñían seu empeño en subtraerlle o patrimonio á súa nai indefensa.

A participación obrigada naquela contenda atroz xeroulle  un pesadume  perenne, e as actitudes de rapiña dos fascistas lugareños,  alimentaron súa aversión contra o fratricida alzamento  nacional,  que sumado aos  excesos e desenfreos do réxime, proxectaron  na súa persoa  unha conciencia crítica e opositora.

Consecuente coa súa integridade conxénita e un arraigado carácter indómito, non tomou partida das vantaxes que o sistema reservaba aos acólitos  combatentes que lograran o  triunfo naquela  infame guerra civil, mantendo tácitamente  unha discrepancia silenciosa cara á triunfal ditadura. 

Por iso, as miserias da posguerra comeunas de cheo coas desvantaxes de calquera  outro perdedor,  e así, xa casado coa que foi  a súa compañeira de sempre lograba sobrevivir  cun salario  de escaseza, cargando barcazas de area ao fondo da ría. Ingratos e longos anos aqueles, para quen con risco da súa vida e contrariedade dos seus principios,  arrincaran  da súa casa para defender  a patria  baixo as  ordes autoritarias duns  golpistas iracundos

Pero por se  as adversidades belicosas que acuñaron  súa mocidade non  fosen dabondo, a desgraza  deparáballe  un novo castigo, e cando o 22 de Xuño de 1943 estoura a polvoreira de Caranza,  o embrión da súa primoxénita  viuse prexudicado consecuencia do pánico e angustia da súa esposa embarazada. Aquela criatura nacería  fráxil como o cristal, e por tanto,  a esa filla habería de dedicarlle sobre maneira, unha afectividade e tenrura excepcional,   uns coidados especiais; dolorosa  circunstancia que impuxo ao  seu futuro constante dedicación e permanente dependencia.

 A pesar de todos os contratempos, marcouse así mesmo seu propio método  de superación continua, caracterizado, por non deixarse vencer polos infortunios, aplicándose como antídoto, unha  disciplina vitalista e unha perseveranza encomiable.

 Pero con todo o  cúmulo de quebrantos, na súa idade adulta  mantivo un enérxico  espírito reivindicativo e  contestatario, e naquela mancada década dos anos 40, cando a crueza do réxime franquista impuña submisión, en réplica   á percepción duns salarios de fame,  non dubidou encabezar  como traballador da factoría Astano, a primeira folga de brazos caídos, que deu por resultado, a creación do economato de produtos básicos a prezos coherentes

Era unha persoa con ideais arraigados,  pero  sen militancia nin vinculación política determina,  aínda que, adoitaba exteriorizar  unha tendencia  a prol do que el autodefinía como socialismo esencial diverxente, unha  descrición cardinal para marcar o distingo con quen utiliza a doutrina socialista como cobertura de comenencias,  amparo  de excesos e especulación de prevendas.

A inquietude  polo coñecemento  e a cualificación, o empeño polo saber foi lema e obxectivo permanente na súa vida, e así,   era capaz de traer  a colación  aos  clásicos gregos, transmitir explicacións de agricultura, instalar un aparello de radio, tallar un busto como moldear  un ornamento en cobre.   Desde súa modestia exemplarizante,  ocultaba un virtuosismo palpable e consistente que mantiña  súas tendencias e satisfacía súa sinxeleza. 

Durante súa longa vida fíxose acompañar  por un carácter infatigable, probada grandeza  de valores, conduta   intachable  e manifesta  integridade.

Foise un ser exemplar, aquel home que sendo miúdo tiña a talla humana dun xigante. Aos seus descendentes  quédanos a tristeza que deixa  o vacio da súa ausencia, pero tamén,  a pervivencia  inesquecible  de ter disfrutado  da súa excelente  compañía.

O SOCIALISMO E A ENCRUCILLADA ECONÓMICA

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado, 12   de marzo  del 2011

O paro,  é a vida sen oxíxeno...afoga!

Despois de  practicada a eutanasia  activa  que deu ao traste coa pervivencia  do noso sistema económico,   os artífices que propiciaron seu  óbito forzado, reaparecen agora inactivos pero electoralmente crédulos, agardando que a través dun milagre de resurrección, volva tomar vida  a  recentemente incinerada  sociedade de mercado. Á vista desta emulsión de fantasía e pasividade, todo apunta que os cirurxiáns  responsables da  circuncisión económica do país,   quedóuselles o futuro na mesa de operacións  sen que se agarde parto  ou procreo  que achegue   solución alternativa.

Neste vodevil economicista as aparencias enganan, pois de orixe despois dos seus anunciados brotes verdes, a impresión inicial era que a xefa de planta do policlínico económico da  Moncloa,  sabía  o que se traía entre mans á hora de establecer diagnose para a reactivación da delicada situación que sufría a economía do país, pero a xulgar pola nula evolución do paciente, é evidente que a ministra Salgado non satisfai as expectativas de cualificación e eficacia que  demanda  tan  complexa  situación.

Haberá de engadirse  á ineficacia da responsable económica,  o empeño colectivo do executivo socialista, tentando  evadir responsabilidade e  exculparse da deterioración da  situación, aducindo, como absurda xustificación a  manida cantilena  de imputar á globalización e demais andrómenas  como argumento   causante dos acontecementos.

Pero o verdadeiro guión do discurso é outro, e inicia,  descubrindo que a    función política mal administrada ou  exercida  por indocumentados  carentes  de clasificación,  adoita derivar por camiños impropios e arroxar resultados  acordes á insuficiencia precursora, e así, como xa ocorrese  na anterior etapa de goberno socialista, a carencia do concepto de Estado e a inxerencia indebida, provoca que por inmadurez asociada  e  ánimo fiscalizador, propáguese a posta en práctica de decisións  inoportunas, como foi, o despropósito de substituír  o funcionamento da  economía de libre mercado por políticas  económicas mixtas de marcado tinguidura  intervencionistas.

E como era lóxico,  con semellante desacerto o desastre non se fixo esperar  e ao terceiro ano de mandato, cando botada a casa pola xanela os nefastos  resultados do método  económico implantado xa eran coñecidos, no canto de modificar o rumbo e evitar o desastre, ocultouse a realidade enganando ao electorado a fin de lograr o seu apoio e  revalidarse  no poder.

Aquel acto de frivolidade falsificatoria, aquela intromisión excedida  do executivo estatal na economía do país tivo o efecto dunha sentenza condenatoria, cuxas  desagradables consecuencias  estamos  a pagar  na actualidade con alto custo e rigor disciplinario, agravada, coa  incerteza que outorga  unha temporalidade reactivadora  indeterminada polo “sine die”.

Con tan absurdas manobras de control  e ornamentais maquillaxes, lograron engatar  aos  cidadáns e conquistar o seu voto a base de astucias, pero a sorte estaba botada e os socialistas na súa orbita de prepotencia e endeusamento, esqueceron  o esencial, tal é, que a efectos económicos, o mercado funciona ben, cando se lle deixa funcionar só, e iso sábeno  á perfección os expertos partidarios do “laissez faire”, que aínda recoñecendo como inevitable a intervención do sector público na economía, manteñen  o criterio  que súa inxerencia directa no mercado debe  remitirse a mínima imprescindible.

O executivo estatal non debese  extralimitarse en labores,  circunscribindo a súa participación en materia económica á optimización das condicións de estabilidade apropiada e favorable para o funcionamento sector privado, que debe ser, o referente por antonomasia de xeración de emprego   e sostén  incuestionable  do noso modelo económico.

Non caben mais ensaios,  pois o calibre do exceso cometido, trastornou o plano das solucións,  e o que podería resolverse  con medidas consonantes  a circunstancias conxunturais, excedeu a súa escala para transformarse nun problema estrutural  de complexa solución, sendo tamaña a desfeita,  que as medidas aplicadas para a reactivación non deixan ser panxoliñas de eficacia limitada, pois ademais das medida monetarias, fiscais e de redución do gasto público, a situación esixe reaxustes e diversificación  dos sectores productivos e sobre maneira, de medidas perentorias  paliativas da degradante  situación de desemprego.

A herdanza  do nefasto intervencionismo  do Executivo do PSOE na  economía, indícanos, que para participar nos mercados  hai que saber fixar o método apropiado para  conseguir o obxectivo previsto, e que tal cualidade non a outorgan as urnas,  por algo os empresarios  non se forxan nun plebiscito contrariamente aos socialistas, quen chegados ao poder e  metidos a economistas, demostran ser capaces de derrochar  a riqueza, pero incapaces de creala.

POLÍTICA, URBANISMO E FISCALIDADE

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado, 5  de marzo  del 2011

Galicia precisa   pór en valor súas capacidades intrínsecas  e para iso é necesario o ordenamento das súas potencialidades, pois a crise,  ademais  de sumirnos na complexidade,  puxo de manifesto a caducidade do sistema operativo existente   e a entrada en escena dun novo ciclo. O establecemento  dun formato socio - económico heteroxéneo é a única fórmula  capaz  de achegar activos eficaces  para paliar  a actual depresión.


Tentar  emerxer da crise utilizando en exclusiva aspectos monetaristas   de contención do gasto  e degolo á política social, é gastar a polvora en salvas,   se parellamente as alternativas non se acomodan a un reaxuste divesificador   dos sectores produtivos.  

A redefinición dun Plan Director Territorial Galego, a modificación da Lei do Solo de Galicia e o posterior reaxuste dos Plans de Ordenación  Municipal, ten de ser  o primeiro paso para pór en marcha a locomotora  do cambio de ciclo, e a única  dirección posible  para saír da vía morta  na que nos atopamos estacionados.

....................................................................................................................

O cambio de ciclo  económico no que nos atopamos sumidos, non só alterou aspectos básicos da nosa habitual forma de vida, senón que modificou substancialmente o  canon que presidía  até a data  a planificación  do modelo territorial e o formato de radicación do noso desenvolvemento, podendo dicirse,  que a concepción  funcional dos parámetros que sustentaban seu  plantexamento  urbanístico teñen entrado en prescrición, e por conseguinte, é preciso  o establecemento dun  modelo alternativo.

Os plans xerais de ordenación municipal que   establecían  a ordenación dentro dun  ámbito espacial nunha temporalidade determinada, viñan acompañados  dos correspondentes estudos económicos financeiros  que achegaban e xustificaban  a viabilidade da planificación  proposta, pero casualmente, os factores inductores  da  desestabilización económica  puxeron  en cuestión  a validez e solvencia da  súa vixencia.

Lamentablemente podemos afirmar  sen  risco a equívocos, que  actualmente, os concellos máis que dispor de documentos de planeamento, teñen pintado liñas na cartografía, e por tanto  a xestión urbanística é inexistente e innecesaria, e  é aquí onde radica o problema, por canto  o paradoxal da situación, é  que estamos sumidos nunha parálise onde as  prácticas técnico- xurídica de execución dos  plans son  ociosas.

 Por derivación, á marxe de signo político,  ás corporacións municipais veñen de   situarse  na incongruencia  compracente de manter  vixente un  plan urbanístico sen xestión de desenvolvemento,  que ademais  dunha extravagancia,  resulta ser a antítese conceptual do propio  urbanismo, é dicir,  os municipios manteñen  nos andeis dos seus departamentos técnicos, uns mamotretos obsoletos que conteñen  declaracións  de intencións  exenta de toda eficacia.

Se o referido anteriormente  debese ser  factor suficiente  para establecer reflexión  sobre  materia,  e  determinar a  necesaria reorientación do marco regulador  dun novo modelo territorial en axuste debido  á nova conxuntura socio económica, resulta  cando menos atroz,  que desde o parlamento de Galicia, pérdase o tempo en vaguedades e ningún grupo parlamentario da cámara  teña promovido   via urxencia, algo tan esencial,  como a necesaria  modificación da  Lei do Solo de Galicia,  e con total naturalidade e institucional pasotismo, sígase admitindo  a aplicación  dun marco xurídico inaceptable polo  seu desencaixe coa  realidade dos tempos.

O acabouse da situación, represéntao o feito certo de que a institución autonómica aposte polo malgaste  e siga financiando con fondos públicos  a   revisión e redacción dos  plans xenuínos, cuxa eficacia por desescuadre  do referente regulador  co actual contexto circunstancial, resultará ser nulo para os municipios promotores.

Iso é así en razón ao  momento de receso, que orixina contención do gasto e conxelación dos investimentos públicos, e tal circunstancia limita o cálculo portante do alicerce  fundamental   da viabilidade económica   da planificación e programación  urbanística,  como resulta ser o Estudo Económico Financeiro.

Devandito   documento, establece na temporalidade  o desenvolvemento do Plan de Etapas das actuacións programadas   en razón á capacidade financeira da propia institución municipal, como asemade   a intervención comprometida dos organismos supra municipais e dos propios axentes externos participantes ,  e tal previsión  na actualidade resulta ser un inverosímil, o que vén delatar que estase a  planificar o absurdo.

Obviamente  unha PXOM non ten por finalidade preponderante o proceso edificatorio, pero incuestionablemente, por mal que se bautice despectivamente como especulación, resulta ser  un dos  resortes motrices do seu desenvolvemento, por tal motivo as actuais circunstancias  de paralización do sector,  inducen un estancamento e por tanto un incumprimento da periodificación establecida para a xestión do plan como base sustentatoria.

O novo panorama delata  a existencia irrefutable dun sobredimensionamento  nas previsións de crecemento, que por por se mesmo, transfire  escala excedida  á asignación  de solos de aproveitamento lucrativo cuxa  adecuación procede reaxustar por  racionalidade.

Agora ben, iso  leva implícito a correspondente revisión da ponencia  de valores catastrais, pois cando as tasaciones inmobiliarias por imperativo das políticas gobernamentais e das determinacións do Banco de España  teñen de axeitarse á actual  realidade dos mercados, non é de recibo  que os titulares patrimoniais  soporten impositivamente unha base impoñible sobre valores catastrais do IBI alleos á esas  condicionantes imperativas.  

Para rematar, deixar sentado que unha conciliación desta envergadura minguará a capacidade recadatoria das intituciones, aperturando o debate sobre un novo modelo  de financiamento das facendas  locais.

HEREXÍA DIVERXENTE

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado,26 de febrero  del 2011

Os  datos demoscópicos relativos á intención de voto, poñen ao descuberto que  unha boa parte do electorado, frustrado e farto do desgoberno e o despropósito socialista,   decidiu   pasar factura ao actual  executivo por entender a existencia  dun acto de estraperlo electoral nas  vésperas    dos últimos comicios.

Por canto a tempo presente,  é unha realidade  probada,  que por ambición desmedida en manter    estadía na  Moncloa, o actual executivo, promoveu a ocultación de datos relevantes sobre a delicada situación económica que atravesaba  o país, cuxa transparencia e anticipada posta en coñecemento,  á parte de variar  os resultados  electorais, tería sido a clave  para atallar coa anticipación debida  o que por clandestina inadvertencia xerou un gravísimo cambio de ciclo da nosa estructura económica, que hoxendía   ameaza con encorarse   na permanencia.

Tal circunstancia sumada ao factor tempo, veu demostrar  que a unha organización que ten por norma,  lucir  rótulo  de talante  publicitario, lle patina  a  observancia aos códigos de conducta a mais non poder.

Tal condición faia capaz de que usualmente tente sacudir responsabilidades, aínda que para iso teña de imputar aos seus opositores a paternidade dun conflicto, concibido por obra e graza das súas lixeirezas políticas.

Agora acontece  que a  desvergoña  ten superado o colmo, e coa adhesión sindical, chegouse ao extremo de disfrazar  de pacto  social, as drásticas  medidas que por mandato exóxeno houberon de imporse como solución forzada, para frear a intervención financeira provocada polo oficialismo das súas  mentiras, e o irreflexivo dos seus excesos.

Pero a pesar de semellante historial, e de que  a factura do  balance de goberno é altamente  negativa,  (un  estado do benestar baixo mimos, un índice de paro  superando o vinte por cento, as pensións en franco retroceso, a débeda externa estancada en 1,8  billóns de euros, é dicir, no 170% do produto interior bruto (PIB),etc.,etc.), os membros do actual executivo veñen dispostos a dar a batalla e defender até as últimas consecuencias súa permanencia á fronte do goberno, e por tanto, sabedores que as eleccións do próximo 22 de maio, pola tensionada situación política do país  e a delicada conxuntura económica, modificará a  tendencia proclive  do  voto á persoa   para inclinar  disposición polo sufraxio político, é por iso que á marxe  dos indicadores  negativos, no PSOE, son chegados,  a xogar  súas bazas  até as últimas consecuencias, para salvar o seu futuro político, por canto os resultados acadados  serán determinantes para inclinar  balanza de xenerais  do 2012.

Pois ben, a xulgar polas conclusións emanadas de senllas convencións (autonómicas e municipais), sen esmerarse en conclusións analíticas,  pódese afirmar sen risco ao equívoco,  que a estratexia dos socialista en aras a subtraer contía á notoria diferenza  demoscópica, á parte de proxectar á sociedade unha imaxe de estabilidade e harmonía como grupo, consiste, en pasar folla  ás nefastas políticas anteriores, borrando da mente do  electorado o lastre da súa existencia, para alternativamente  vender  o propagado  “pacto social” como  un acto de responsabilidade e táboa  salvación de todos os males;   utilizando complementariamente  a mensaxe de creación de postos de traballo como referente  estrela da súa campaña  de axitación; sendo casualmente esta última circunstancia, o expoñente manifesto de que  os socialistas veñen dispostos a repetir a súa fazaña de enganos.

Por mais que se tente proxectar como un éxito e resultado bo facer e madurez do executivo do estado, o tan levado “pacto social” para nada nace como  unha fórmula reactivadora da economía e o emprego,  pois en realidade son  medidas de reaxuste e contención  impostas desde o exterior polo mercados financeiros e bolsistas con arbitraxe  disciplinar aos ditados de Alemaña como economía líder da zona euro, e todo iso, en evitación  de ser suxeitos de intervención en rescate  como consecuencia de ter gastado sen control e superar en demasía o déficit orzamentario que contraven   os acordos económicos europeos.

Por tanto,  ás situacións por complexas que aparenten  hai que adxudicarlles  a denominación adecuada e perder a manía de utilizar as malas mañas  para confundir  a realidade.

Aquí non hai mais leña que a que arde, e o  político aspirante que teña  por historial a incapacidade limitativa de pór solución  aos grandes retos do país, vén obrigado  a proceder en consecuencia e abandonar súa  labor parasitaria, por canto o interese xeral ha primar   sobre mediocridades particularistas de quen fai da política a súa solución de vida.

O PSOE en só tres anos, transformou unha crise conxuntural nun cambio de ciclo, que en se mesmo non é outra cousa que unha crise exponencial de dimensión ilimitada e   temporalidade incerta, sendo súa maior complexidade a destrución  do soporte produtivo que mantivera as constantes   de emprego  até datas recentes.

Por tanto a recuperación  do mercado laboral e a  creación de emprego han ser algo máis serio que un testemuño no  programa electoral de quen ten  no seu haber  o record cuantitativo de cinco millóns de parados. As políticas de dinamización e estabilización   ocupacional, precisan dunha revisión xeral  do caduco modelo produtivo existente, e o deseño, desenvolvemento  e posta operativa dun novo patrón do mercado laboral, organizado   por sectores  produtivos diversificados e axustado á realidade do noso presente e á planificación do noso futuro.

Este obxectivo  debe vir precedido dunha  condición apremiante  e dun  consenso político comprometido e responsable, debendo contar de xeito imprescindible, coa reciprocidade do mundo empresarial como motor dinamizador. Pois o emprego á parte dun  dereito individual,  é  o resorte máis efectivo  da estabilidade e do  equilibrio social e a chave do rexurdimento da nosa economía.

Xa que logo, a situación demanda máis tenacidade resolutiva e menos  tendencia   á pecaminosa herexía diverxente, que resulta ser norma usual de comportamento que os políticos socialista  converten en hábito  en  vésperas electorais, como cebo para inxenuos e despistados.

A MAGDALENA VEN ABAIXO

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado,12 de febrero  del 2011

En calquera urbe, por aquilo da corrección e compaxinada convivencia,  é obrigado que os transeúntes  nos  seus desprazamentos polo interior da cidade garden disciplina de norma,  resultando obrigado por exemplo,  que antes de cruzar un paso de peóns respéctese escrupulosamente a regulación semafórica ou na súa falta, contrástese de xeito visual a inexistencia do factor obstáculo en evitación de prexuízos derivados, é dicir, antes de cruzar a rúa os peóns por anticipado   han poñer os cinco sentidos no seu empeño.

Pero se o viandante en cuestión  realiza seu itinerario  polo barrio da Magdalena do Concello de Ferrol,  entón  ese perigo  cotián, pasa  de condición preventiva  a risco  de contratempo   imprevisible, por canto aos  tránsitos terrestres de sostido horizontal,  haberá de engadírselle os aéreos de verticalidade inadvertida,  ocasionados polo  esborralle de edificios que cada día con mais asiduidade pasa  de ser unha continxencia fortuíta  a un transo permanente.

Os camiñantes  que circulen por calquera  das rúas do centro histórico de Ferrol e mesmo polo Ferrol Vello e a Graña, están cada día mais expostos  a sufrir nas súas  propias carnes o impacto perpendicular por caída libre, ven sexa dun vidro que se desprende, un canlón que se solta, un canzorro  que se esborralla ou se cadra unha galería que se derruba; pois aquela cidade esplendorosa do século XVIII, a tempo presente leva vía de converterse  nun expoñente colectivo dunha ruína inminente, e todo iso,  ante a desidia dos titulares residentes e o deixamento duns políticos mais preocupados en debater liderados e disputas sobre  xerarquía nas listas electorais que pórlle remedio á deterioración dun barrio que vén abaixo.

Esta fatiga urbanística  que padece na actualidade  aquel  emblemático barrio de A  Magdalena, aínda  asomando  seus males no escenario contemporáneo, ten seu verdadeiro factor de desencadeamento no  artificio da súa xénese, por canto,  as causas que motivaron seu nacemento tiveron unha vixencia de limitada   temporalidade, e tal   circunstancia produciu un efecto inesperado, pois súa posterior caducidade,  desencadeou unha descapitalización do funcionamento da cidade  e das súas potencialidades, e esta é a razón que non outra, pola que en só  nun cuarto de milenio, o emblemático Ferrol da Ilustración do Século das Luces, tornou súa condición  de prosperidade polo deslustre de actual Século das Sombras.

Insisto en por especial énfase neste feito, xa que a noutrora capital marítima, agás súa zona vella, non tivo súa orixe  como cidade  nun referente clásico dos asentamentos urbanos, senón que súa causa foi unha excepcionalidade  que  atendía a  un modelo  urbe modular deseñada de forma expresa  en razón a circunstancias conxunturais, e tal condición  induciu un crecemento desaforado e unha recepción migratoria sen arraigamento xenuíno e sen o raizame    que outorga   a identidade lexítima das cidades enraizadas, sendo notorio que desde súa cimentación   as novas plantas edificadas no barrio  foron maiormente residencia habitual  dunha burguesía militar e de acomodados  funcionarios civís dependentes  da actividade castrense, como tamén en menor  medida, por un  foráneo gremio de comerciantes

Non exenta de altibaixos e de crises puntuais, a estabilidade da  cidade departamental mantense  até a última década    do século XX, cando  a modificación da xerarquía marítima da  cidade tradúcese na   desaparición dá Zona Marítima do Cantábrico e dos seus órganos administrativos, esta circunstancia fixo que a estabilidade demográfica conxuntural promovese un cambio migratorio que minguou no substancial o censo residente do barrio,  e por derivación seus índices de habitabilidade, razón  que resultou ser o factor desencadeante da deterioración dunha gran contía de edificios, sendo a persistencia e ampliación da devandita situación o factor clave   do  incremento de escala e dimensión do número de edificios propensos á ruína.

A circunstancia exposta deu entrada á denominada diminución patrimonial inducida,  caracterizada, pola depreciación do mercado inmobiliario por saturación excedente da oferta  dun cuantioso parque  de vivendas abandonadas de uso  por imperativo de deslocalización, consecuencia da mobilidade xeográfica forzada, que xerou desprazamento a novo destino profesional dos anteriores residentes que mantiñan  titularidade inmobiliaria no barrio,

Chegado a este punto, hase dicir sen sutilezas que salvo excepcións, a gran maioría dos titulares de edificios cuxo precario estado demanda intervención de rehabilitación, por mais vontade que manifesten e mais empeño que mostren, a realidade é que polos avatares expostos, carecen  dos medios necesarios para afrontar con economía  propia o considerable desembolso que require unha actuación interventora desta envergadura, habendo de engadir  a iso  a demostrada carencia de sensibilidade da administración ao reducir de forma substancial liñas de axuda para a rehabilitación  e igualmente en escaso  compromiso interventor das entidades financeiras para esta tipoloxía de actuación.

Ao fío do exposto, é evidente que o horizonte pinta escuro  e o perigo para os viandantes manterá unha  prórroga permanente, a solución  á parte de devolver as liñas de axuda a seu estado orixinal,  pasa por modificar a lexislación rehabilitadora e os plans urbanísticos xenuínos.

.

A clase política está obrigada  mudar conceptos,  pois é inadmisible que a tempo presente e despois do probado fracaso do desenvolvemento rehabilitador do barrio, sigan concibindo o centro histórico da Magdalena como  un museo cuxa conservación  ha manterse a ultranzas, sen caer na conta, que si os graves problemas urbanísticos da zona  non se resolven con cosméticas  de restitución dos seus aspectos externos, tampouco se logran con proteccións desaforadas que limitan o razoable aproveitamento  e a sensata habitabilidade.

Os fins  e obxectivos  establecidos e aplicados  até a data,  téñense quedado anticuados  e por conseguinte resultaron  inservible para a reactivación e a dinamización da zona, e iso debe ser aspecto reflexivo suficiente para reformular e repensar un modelo de rehabilitación de maior flexibilidade,  que compaxine os valores histórico patrimoniais  da estrutura externa coa funcionalidade integradora admisible, garantindo   os valores de uso e a composición  arquitectónica, e que  asemade incentive o atractivo residencial da zona, pois está lonxe de toda dúbida, que as políticas de reaxuste global, deben pivotar ao redor da realidade cambiante das necesidades urbanas…..Do contrario a desfeita está servida..!

O LABIRINTO DAS ANDRÓMENAS

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado,29 de enero del 2011

Se alguén de incógnito e sen arbitrar   exhorto,  chamase á túa porta para ofrecerche desinteresadamente  información detallada sobre a existencia  dunha trama política - empresarial, imaxino que en primeiro termo a incredulidade  e a desconfianza apropiaríanse da túa persoa  e máis que curiosidade por acceder ao contraste  de veracidade da oferta, tentarías evadirte e evitar a   entrada informativa ao  labirinto das  andrómenas, non fose resultar, que as hipotéticas vantaxes que che brindaba  o coñecemento á identidade dos implicados, transformáranse  nun risco  irreversible que puxese en serio perigo  túa integridade e a dos teus achegados, pois compre non esquecer,  que o acceso ás verdades comprometidas adoita resultar altamente perigoso.

O lector, ha interpretar  que a  abertura desta crónica ten  carácter alegórico, pero tamén ten de saber que sen modificar un chisco, sen mover un punto nin unha coma,  o seu contido pode converterse  nun expoñente empírico dunha  realidade  contrastable, e tal  dualidade  non atende a un poder máxico do teclado do articulista, xa  que a sorpresa  vive na continuidade do tempo, e por iso,    paradoxalmente, día se e día tamén, almorzámonos con novos  escándalos de corrupción participados pola comitiva de comparsas do delito, que promoven os seus saqueos agachados  na impunidade institucional,  coa propulsión que lles outorga a disposición  dunha  credencial electoral,   que representa ser a   tapadeira por excelencia, para  converter a  honra en ignominia.

Resulta frustrante, comprobar como co paso do tempo non se afianzaron as boas maneiras nin os hábitos  democráticos, entrañando tal circunstancia máis que un  freo a condutas desviadas  de norma, unha disfuncionalidade de dirección oposta, que estimula as apetencias  e voracidade dun amplo sector da  clase política,  que instalada nas institucións, á parte de adxudicarse  unhas prestacións económicas  que por excedidas e disparatadas  soan a saqueo das   arcas públicas, pero por se iso fose pouco, apostan  por incrementar seu patrimonio e nivel de vida, a través da   posta en práctica de métodos e sistemas discordantes coas pautas  que deben presidir o procedemento, funcionamento e bo goberno  dunha plataforma  común como resultan ser os organismos corporativos públicos .

Está sintomatoloxía, demostra que  a transición política quedou a medio camiño,  pois nun  país, con 30  anos  de historia  desde o inicio da transición política, se ante a  primeira eventualidade económica, o goberno ten de  rebaixar o listón das  prestacións sociais e  situar  ao  sesenta por cento  dos cidadáns por baixo do limiar da pobreza, é evidente  que a democracia pola coexistencia  coa súa propia antítese e a permisividade dos excesos cometidos, non só decaeu do seu autentico significado, senón que nunca se consolidou.

Polo visto cando cacarexamos   paternidade de ter realizado unha transición  política exemplarizante, mellor deberiamos estar calados,  pois máis que certo, tal asunción é pura vaidade.

Pero a indignación acrecéntase   cando descubrimos  que o verdadeiro patrón da   finxida estabilidade do sistema  resulta chamarse  cleptocracia, é dicir, unha forma de democracia “sui generis”, cuxo poder executivo e  control interventor, recae exclusivamente en suxeitos  que fan da actividade política súa alternativa e solución de vida, e tal circunstancia e dependencia,  mais  que ser remedio contra a corrupción, incentiva ambicións e posibilita a utilización do cargo público  para obtención de beneficios persoais.

Por mais que a prosaica elite política, tente proxectar ao exterior  un novo look, unha imaxe  do noso país como un expoñente de seriedade, modernidade  e de progreso, mal que lles pese e gracias a eles,  seguimos encaixando á perfección  no estereotipo de “Spain is different”, pero agora á parte de propagar a paella, os touros e o flamenco,  podemos publicitar  os subornos e a  corrupción, pois tamén en isto resultamos ser portada exclusiva para  Europa. 

Sen dubida  existen  aspectos de contraste ilustrativos  para  arrogarse a continuidade dentro do argot  “different”, pois mentres nunha cidade europea de entre 200 e 500 mil habitantes, poden estar a soldo o alcalde e dous representantes políticos, o verdadeiro poder executivo funcional osténtao un staff directivo de dimensión acorde as necesidades reais, conformado por profesionais nomeados por maioría cualificada dos representantes electorais, coa singularidade que para evitar graos de dependencia política,  o  período da estancia  non é coincidente co ciclo electoral.

Contrariamente no noso pais como non podía ser doutra maneira, a contaxiosa enfermidade da  politización excedida das institucións públicas, fai que  o partido que accede ao  goberno local en solitario ou en coalición, á parte de prodigar a figura da dedicación exclusiva do cargos electos, complete tales  excesos, co nomeamento  dun tropel de altos cargos e asesores, cuxa lealdade política está por enriba de cualificación ou méritos , e, á vez, establece unha maraña de padroados, unha malla de negociados  con plena reserva de nomeamento  do seu cadro de  persoal. Resultando pois, que nunha cidade media española semellante á do exemplo europeo, son centos  os  asalariados con dependencia política do partido ou coalición triunfadora electoralmente

A democracia por se mesma  non é medicamento contra a corrupción, a solución pasa pola modificación urxente  da  lexislación en materia,  e velar por que súa aplicación á parte de taxativa teña condición de rixidez   disciplinaria, e opere como alarma anticipando á entrada en escena de conflitos  de intereses e do enriquecemento económico impropio.

Pero as medidas disuasorias ademais de diminuír o monopolio da estrutura política, teñen  que afectar aos corruptores potenciais, de tal xeito que ambas  partes, pola  rigorosidade do novo marco legal e os prexuízos derivados , entendan por adiantado que o  risco de detección e sanción é superior aos beneficios acadados .

 Mentres isto non aconteza hai corrupción para longo.

LADY GAGA E O DÚO KILOVATIO

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado,22 de enero del 2011

Sen que a archifamosa  Lady Gaga descubrise a pedra filosofal, resulta incuestionable que a excéntrica  cantante, oficialmente   Stefani Germanotta, como símbolo mediático ten por aliada á deusa da fortuna,  e tal excepcional nexo de unión,  achégalle a vantaxe que súas intervencións  artísticas, mercantilmente, tradúzanse  en caudalosa fonte produtora de sona e pingües ingresos.

A verdade que  a diva en cuestión non resulta ser santa da miña devoción, pois  para os que mantemos sedución fascinante polo glamour na súa esencia mais clásica,  seu estilo  extremadamente  fashion sumado á extravagancia do seu look, acentúa a diferenza  propia da natural  barreira xeracional.

De calquera xeito, á marxe  de afectos ou enconos sobre seu facer profesional;  a  bailarina e pianista estadounidense Lady Gaga,  evidencia ter gañado a pulso súa condición de líderesa influinte, como recoñece a prestixiosa revista Forbes  especializada no mundo dos negocios e as finanzas, cando estima que durante o 2011 a afamada estrela  embolsarase non menos de 76 millóns de euros.

É obvio que súa destacada  localización no ranking, non xurde por xeración espontánea, senón que é   resultas do traballo dunha equipa, eficientemente organizada   e de dinámica xestión, capaz de proxectar e rendibilizar  as capacidades  e valores dunha cualificada profesional. Tal logro, pola repercusión inducida,  é merecedor  de recoñecemento  e admiración, máxime cando tal acontecer prodúcese en axuste debido ás normas  que sustentan a libre competencia,  e as regras  propias dá sociedade de libre mercado. 

Lectura distinta merece o feito noticiable  sobre a pública presentación ao mercado da discografía  enerxética do asombroso Dúo Kilowatio, formación, na que contra o mais elemental código de conduta; o tándem González & Aznar, sen diverxencias ideolóxicas, distingos políticos nin  reservas ou reparos,  é decir, en mútua avenencia,  incorporáronse ao mundo la farándula percibindo unha ficha galáctica como asesores independentes  dentro da cúpula directiva  de significadas  compañías  eléctricas, Gas Natural – Unión Fenosa e Endesa respectivamente, iso se,  para non acentuar descaro e fuxir dos supostos de prevaricación,  restrinxen o ámbito de actuación das súas galas,  á  exclusividade xeográfica do mercado latino americano…. Toma escenario..!

De principio atendendo á lei da oferta e demanda,  calquera fillo de veciño  ten dereito a mellorar súas expectativas de emprego e por riba aspirar a incrementar seus ingresos en razón  aos rendementos da súa actividade, e pola devandita razón, resulta congruente encomiar o éxito cultivado por Lady    Gaga en razón ao método e sistema utilizado.

Agora ben,  mentres a neoiorquina traballouno; o que resulta ser un segredo a voces , é, que tras o nacemento deste dueto, albíscase un postizo,  unha preferencia de trato adxudicada aos ex presidentes  Felipe González  e José María Aznar, que para nada, ten correspondencia   nin coa súa cualificación  técnica sobre materia, como tampouco obedece á súa condición de expertos en mercados  enerxéticos, resultando que súa fichaxe  multimillonaria,  semella ser o pago a unha  débeda histórica  ou un  trato de excepcionalidade, en síntese, unha acción de dubidosa  moralidade, por canto o achegue á  súa contrapartida contractual , non resulta ser  outra,  que utilizar súa    popularidade, relación e influencias políticas en beneficio e vantaxe  das respectivas   patronais eléctricas

Todo un expoñente  de como se dan os pelotazos no  Século XXI..!

Tempo atrás,  isto  chamábase tráfico de influencias,  pero agora coa nova semántica da modernidade  e das políticas de sustentabilidade, a desvergoña ten dulcificado súa crueza,  pasando a definirse como Posta en Valor de Talentos - (PVT), e así,  o que resultaba ser un escándalo con maiúsculas,  a través dun exercicio de cinismo  e sinvergoncería  oficializaselle permisividade, autorizando tácitamente  o que ética e esteticamente  debese estar proscrito

Pero lamentablemente  a clase política nin se inmuta, e con indulxente  asiduidade toman  por norma de cumprimento a frase de Simone de Beauvoir, cando refería, que o máis escandaloso que ten o escándalo é que un afaise.

Xa que logo, insisto en delatar o  silencio inaudito que manteñen as formacións políticas  ante o premio outorgado a esta  parella de mercaderes, e hei recordarlles  que coa súa política de sordina  están a admitir a consumación  duns excesos que debesen ser suxeito prohibición vía iniciativa parlamentaria, e  ao respecto  non deberán  de esquecerse,  que neste  Estado, o propio sistema político, desde as orixes da democracia,   ten arbitrado para os ex presidentes,  medios e medidas suficientes  para garantirlles a dignidade representativa e material ao abandono do seu cargo, recibindo  este ano, case 80.000 euros como renda vitalicia, tendo de engadir a iso, servizos de seguridade, empregados a soldo do estado, coche oficial, desprazamentos ao estranxeiro, etc. etc.

É un descaro que ao Dúo Kilowatio, á parte das  referidas prestacións,  autoríceselle estar esponsorizado,   por dúas empresas enerxéticas, con tarifas reguladas polo aparello do Estado, o que delata de plano  a existencia dun conflito de intereses en toda regra, indicando asemade, o destino do abusivo incremento das tarifas aos usuarios  que foron aprobadas recentemente por decreto do Goberno.

Este país está botado a perder, unha clase política  idiotizada na articulación de solucións, excedida na defensa das súas vantaxes e privilexios,  uns ex presidentes que non poñen reparo en disfrazar a corruptela tras a executividade de alto cargo

 Definitivamente, algo cheira a podrecido nesta España..!

Polo menos como mal menor, temos a sorte   que circule  como antídoto, a frescura  e vitalidade do  son de Alejandro da musa  Lady Gaga.

O LUSTRE DAS ESTRELAS MORTAS

PUBLICADO Diario de Ferrol; sabado,15 de enero del 2011

Cada día que pasa  resulta máis  complexo harmonizar  a vida cotiá  coa racionalidade; na actualidade,  salvo excepcións contadas,  a gran maioría social vive instalada no fortuíto dunha falsa notoriedade, nun egocentrismo enfermizo,  onde,  o trivial e a presunción  persoal acentúan liderado, e  o intelectualmente cutre toma posición hexemónica  e alcanza a cúspide do poder  político. 

Pero, nesta traxectoria  desenfreada, o altamente perigoso adoita  acontecer   cando este esquema de incoherencia toma formato referencial  da nosa escala  de valores; nese momento, lamentablemente, lograremos ter fulminado a esencia do progreso ao admitir  que a incultura   tome protagonismo de vangarda  e a desconexión co pasado sexa a folla de ruta do noso futuro.

Chegado a esta  conclusión, precisar,  que para  expor medidas  correctoras  dentro da actividade política,  hai que subtraer tendenciosidade   e manter a  mente nun estado  de refresco continuo, facendo que a capacidade analítica promóvase  sobre unha actitude de lucidez imperturbável, e así, desde a ecuanimidade sustentable, pór luz e taquígrafos a unha realidade, que por opaca, non deixa ser a orixe da maioría dos males que actualmente padece esta sociedade desencantada.

Sería fácil tentar rendibilizar o descontento colectivo atacando merecidamente  o deplorable  papel  da actual clase dirixente, bastando para iso, a posta en práctica  dun exercicio aleatorio, onde con total lixeireza postulásese como réplica alternativa  ao descontento reinante  a defensa  da anarquía,  ou a posta en práctica do  agnosticismo libertario. E téñase por seguro que os resultados de retorno en adhesión, desbordarían as previsións mais optimistas.

Pero quen en épocas pretéritas exerceu a  alquimia en busca da quinta esencia política,  e a tempo presente  mantén militancia disciplinada  co  pragmatismo asociado, por máis que os resultados do CIS (Centro de Investigacións Sociolóxicas) determinen sen paliativos que actualmente a clase política deixou ser  unha solución, para converterse nun dos maiores   problemas. Aquel batallador doutro tempo, segue pensando que a pesar do dioivo de censuras,  o sistema de representación democrática   cos seus defectos, segue  sendo a   solución menos mala de entre todas as posibles.

Agora ben, iso non significa, que haxan de manterse inalterable  as regras de acceso á función política, onde, como agora acontece, calquera indocumentado poida atribuirse  capacidade de impartir maxisterio polo feito  de ter credencial como  afiliado político; non debendo admitirse tampouco,  manter por norma, que súas neglixencias,  excesos e ambicións  teñan  de sufragarse con sobrecarga do esforzo impositivo; non sendo igualmente  de recibo, que unha miñaxoia de tres ao cuarto, poida ostentar toma de decisións  de asuntos que superan o seu nivel coñecementos, e como exemplo de contraste, analícese o precario estado de saúde  da  economía do noso país e a nulidade executiva da responsable en materia.

A política, non pode seguir sendo a solución profesional dos mediocres e  do seu exército de achegados; daqueles que  incapaces  de lograr un nicho profesional, de labrar o seu futuro na competencia da economía do libre mercado, apostan a risco cero,  por desembarcar no sector público sen opositar, é dicir pola vía electoral,   coa ambición de estacionarse  no “sine die” da perpetuidade, adxudicándose  prestacións indecentes, polo exceso diferencial que presupón a   contía das súas percepcións,  co raquítico achegue dos resultados da contrapartida da súa xestión. 

Para dignificar a función política, é obrigado situala en idéntico plano de equivalencia co resto dos sectores que conforman  a nosa estrutura social, e por tanto, a accesibilidade  dos aspirantes,  debe vir precedida aparte de probada cualificación, da constitución de garantías que respondan institucionalmente ante a hipotética comisión de fraude, entre os compromisos programáticos e o seu posterior exercicio político. Pois o sistema por necesaria blindaxe,  debe habilitar fórmulas  de aplicación automática,  que exerzan como espita aberta no proceso aos  farsantes, sen que  o cidadán, teña de agardar ata o esgotamento da lexislatura para exercer  dereito de resarcimento.

Limitar a temporalidade de estancia e a dualidade  de labores na actividade política, máis que optativo debese ser condición imperativa, pois nunha función como a política,  cuxa entrega en defensa    do interese xeral  antóllase marcadamente esforzada  e esgotadora, non debese someterse a "mortificación    a aqueles sacrificados militantes", que vestidos de imprescindible autoproclamanse indispensables, ocultando tras  primixenias ambicións  un desinteresado apostolado na defensa do ben alleo.

 A estes vividores de apetencia desmedida e conduta vergoñenta, capaces de levar por diante a seus propios camaradas para acadar seus infectos obxectivos, a esa calaña de indecentes, hai que recolocalos  na súa delincuencia tendenciosa  e varrelos da vida política.

Pero tamén son seguro que  por máis  sacrificios que demande a función política, por mais inconvenientes que xere a dedicación ao cargo,  por mais matices disfuncionais  que se delaten, o político de nova camada  que de seu  resulta ser un gaioleiro,   sempre estará disposto a manterse no candeleiro, pois a politica ten a singular vantaxe   que podes capitalizar os éxitos alleos, ou na súa falta,  tansmitir o erros a terceiros.  

Asemade como profesionais do risco  e a aventura, ante a penumbra  que xera a carencia de luz propia, aos políticos, antes que expor renuncia, sempre resultalles mais satisfactorio como sucedáneo, o lustre das estrelas mortas

Non deixa  ser unha mágoa, pero a realidade política  hoxe en día escríbese con estas liñas, e ha seguir así mentres os cargos electos téñanlle perdido o respecto aos electores, ou mentres súa  falacia non derive nun escarmento exemplar.