A monarquía ráchase

A  fuxida in extremis do vello Borbón por  concatenada    relación coa corrupción, deixa o legado monárquico á intemperie o que contribúe ao seu rachamento, situando con iso   ao réxime do 78 ao bordo do abismo.

Tras  a súa  atarefada  e escandalosa  vida pública, o principal herdeiro do franquismo  foxe do país  nun intento de  escapulir á desesperada  do seu ilícito enriquecemento,  fuxida simultánea  co  xuízo sobre a titularidade  do  Pazo  de Meirás, un  inmoble  señorial que foi  residencia estival  do seu antecesor no cargo  quen seguindo idéntico  patrón de conduta   tamén se fixo  con el a través unha apropiación indebida.

Cadranza que non debe estrañar o máis mínimo   pois os estreitos lazos de relación  entre  ditadura e monarquía veñen de vello,  polo menos  iso é o que indica a Lei franquista de Sucesión na Xefatura do Estado, na que xa o ditador establecía en 1947 que o Estado Español  era un “reino” cuxa vacante de monarca ostentou el  mesmo ata que  eufemísticamente consumouse coa súa morte o “feito sucesorio”

Cabe referir respecto diso que un ano despois da proclamación daquela Lei, nun acto de mutuo acordo entre   as forzas vivas  da  ditadura e a realeza  borbónica  dispúxose  que Juan Carlos de Borbón con só 10 anos, sometésese á tutela de Franco  como sucesor ao trono que o ditador ratificou  en 1969, sendo educado para tal labor  nos principios franquistas do Movemento Nacional.

Tras a morte  en 1975 do seu patrocinador   puxéronse  en funcionamento os  mecanismos  sucesorios,  posibilitando así que  en novembro dese mesmo ano  o príncipe Juan Carlos fose proclamado rei de España co referendo das antidemocráticas e  espurias Cortes franquistas. Nomeamento por tanto, que  contando  coa “lexitimidade do réxime”, careceu en todo  momento de acreditación  democrática  o que detrae toda validez ao mesmo.

Para tomar coñecemento da situación hase de precisar que as eleccións de 1977 co Borbón na xefatura do Estado, celebráronse cun amplo sector  da  esquerda ilegalizada, multitude  de presos  políticos nos cárceres e unha represión que  en nada se diferenciaba  das horas duras do franquismo, é dicir, con plena vixencia da ditadura no poder, repetíndose   idéntico escenario no referendo da  Constitución monárquica do  1978, que o rei xuraría nun exercicio de aberración sen precedentes, coa intención  de crear unha fachada “democrática” que o  desligase   do legado do ditador .

Por tanto, a versión  que se nos conta sobre a Transición non pasa de ser unha adulteración histórica , pois o certo  foi que o papel do monarca  máis que garantir  un tránsito  real á democracia, o que fixo foi neutralizar esa finalidade ao só obxecto de  obstruir a voadura  do franquismo, para cuxa estratexia utilizou inclusive  o golpe de estado  do 23 F,  que orquestrado   por estreitos colaboradores da Casa Real serviulle para desvincularse do mesmo a través do seu famoso discurso en TVE e con iso erixirse en “heroe da democracia”, aínda cando con aquela manobra o que conseguiu foi afianzar   conscientemente a continuidade do franquismo  ou  o que é o mesmo  apontoar  politicamente a ofensiva  neoliberal que é quen tras aquel punto de inflexión marcou  o rumbo do país.

Un desenlace que non podía ter versión distinta cando o réxime do 78  non só é a garantía dos intereses do IBEX 35 ,senón tamén da impunidade e continuidade do antigo réxime, creando con iso as condicións propicias  para que proliferasen sen risco os escándalos de corrupción e persoais do Rey emérito quen desde a súa chegada ao trono, utilizando o aparello do Estado conseguiu acaparar unha das maiores fortunas do mundo e cuxa contía se cifra na actualidade na nada desdeñable cifra  de 2500 millóns  de dólares de cuestionable legalidade.

Sobre tal proceder non  caben relatos   idílicos nin propaganda cortesá como argumento  para xustificar os excesos  cometidos polo  ex xefe de Estado; resultando bochornoso  que os acólitos monárquicos no canto de encartarse aos acontecementos e proceder en consecuencia  quéirannos facer tragar de novo   co   recorrente papel do “mito da Transición”, cando este país  máis que velar pola continuidade da monarquía debe  poñer todo o  empeño en fortalecer o seu funcionamento  democrático, de tal modo que non teñamos que decatarnos do desenfreo  borbónico por unha  investigación da xustiza suíza.

E nesta tesitura, sumidos  nunha crise de Estado sen precedentes  a complexidade está servida,  pois en tanto os  partidos do Réxime do 78 néganse  a investigar as  corruptelas da monarquía,  contrariando a súa actitude,   o groso social  cada vez mais indignado co papel da coroa e farto da situación creada  opta en maioría por abolir o réxime monárquico como  única medida eficaz e consecuente  para mellorar o futuro do noso país.

.

Desemprego endémico

De manterse ancorados  no neoliberalismo   é  materialmente  imposible erradicar o desemprego, e tan só co impulso de políticas de crecemento,  o reaxuste dos sectores produtivos e a promoción empresarial poderase  efectivizar ese obxectivo.  

O que xa era o maior problema do país, coa entrada en escena da  COVID-19 acentuouse de maneira exponencial, ata o punto que de manterse  a actual tónica de destrución de emprego  a taxa de paro a finais de ano roldará o limiar do 22%, con tendencia a agravarse  en maior medida  caso dunha segunda onda da pandemia.

O impacto dos seus efectos  é de tal calibre que toma tinguiduras excepcionais,  ata o extremo  que  nun trimestre o colapso fixo retroceder os indicadores laborais nunha  década, porque o seu impacto crebou de orixe  as regras do xogo asimilándoas a un escenario bélico e isto obedece en gran medida  á  terciarización da economía que por conformar  un patrón de crecemento inadecuado acentúa en maior medida   a destrución de emprego nestes momentos críticos.

Atendendo á última enquisa  de poboación activa (EPA) que fixo pública esta semana  o INE, o golpe asestado ao mercado de traballo  sitúa o número total de ocupados en 18,6 millóns, o que indica que  en só un trimestre   perdéronse  1,1 millóns de empregos  unha cifra  que non ten precedentes equiparables na serie estatística do país iniciada en 1976,  no que son habituais os  axustes laborais a base de destrucións masivas de emprego.

A repercusión  faise moito maior se nos remitimos a datos  efectivos de actividade, pois de non detraer  o cómputo dos incluídos   temporalmente en    ERTE, que a EPA considera ocupados a efectos estatísticos, o dato real das persoas que de modo efectivo traballaron durante o período de  hibernación  da economía hase de cifrar en 13,9  millóns de empregos; o que vén indicar que a inactividade efectiva  ha de cifrarse  en 5,7millóns de afectados dos que o 81% proveñen do sector servizos.

 

Á vista de tan alarmantes datos os sindicatos sorpréndennos ao afirmar  que non se pode soster  unha situación  fundamentada na   terciarización da economía, pois agora diante  o  tsunami  da  covid -19 parecen entender   a  extrema vulnerabilidade do sistema  polo  excedido  sobredimensionamiento do sector.

 Máis aló das ocorrencias de última hora, o certo é  que nin os sindicatos nin as formacións políticas  implicáronse en afrontar o cambio necesario coa antelación debida, nin asumiron  que  tan só desde o impulso de políticas de crecemento, reequilibrio sectorial e promoción empresarial podíase investir a situación, cando era farto sabido que o verdadeiro problema do mercado laboral  non radicaba tan só no  descomunal índice de desemprego que se xeraba  senón na inviabilidade da súa erradicación no contexto que se producía.

Problema que   á marxe da pandemia persistirá  en tanto a falta de solidez do actual modelo  produtivo  imposibilite  reorientar a  situación en positivo , tendo en conta que sen iso os altos índices de desemprego subsistirán invariables, polo menos  mentres non se afronten  solucións acordes   coas  reformas estruturais  de  reordenamento  e diversificación dos sectores produtivos; unha materia pendente, que  ademais da súa adversa influencia trae a remolque  o lastre inducido que sobre a economía do país provocan as aciagas políticas  neoliberais

O covid-19 non fixo máis que  agravar a situación pero para a súa interpretación  é obrigado  retrotraerse no tempo, traendo a colación a transformación sufrida desde  o segundo terzo do século pasado polo noso  modelo produtivo, no transcurso  de dúas    fases entrelazadas, cuxo inicio  parte do afianzamento do neoliberalismo para completarse  con      a firma  do Acordo de Adhesión  á CEE, resultando que en ambos os casos os prexuízos repercutidos ao  noso ámbito produtivo foron ostensibles, e así, á vez que a  consolidación  do credo neoliberal impoñía  a   desregulación  do mercado laboral, de negativa  influencia   para o emprego, a incorporación de España ao foro europeo, traduciuse nunha  desfeita de primeira magnitude  polo desmantelamento   que causou tal decisión en sectores  estratéxicos da nosa estrutura produtiva e cuxos efectos persisten hoxe en día pasando a ser  o factor causante de que  a nosa economía  siga xerando paro  endémico.

De aí o fracaso que representou para o noso país  o actual proxecto xeopolítico e económico europeo, pois    máis que afrontarse  no contexto  dun  marco de converxencia real, a integración realizouse a través dunha  configuración  forzada, tendo en conta  que levouse a termo  fusionando artificialmente  países e empresas con sistemas produtivos e niveis de competitividade contrapostos; e o que é máis grave, impoñendo como concepción política  a figura do neoliberalismo, que  circunscrita á prehistoria  do pensamento económico, empantanou aos  países periféricos como España nunha crise de baixo crecemento e alto desemprego, como consecuencia das  propias medidas de austeridade patrocinadas polo   establishment neoliberal europeo e o FMI.

Non é por xeración espontánea  como xorde  esta  arrevesada situación, senón que  a mesma, é resultado  dunha traxectoria infestada de erros,   chegando ao extremo   de referendar  a nivel da Unión que os países do Norte, amparados na súa primacía, activasen políticas de austeridade ao tempo de obrigarnos  a redobrar o noso esforzo; acentuando unha situación de desigualdade  que á marxe doutros aspectos, en materia  laboral, propiciou unha nova fase de desmantelamento  empresarial e aumentou con iso  de forma  vertixinosa a taxa de desemprego.

Esquerdas ou dereitas?

Cando a  dereita que vai repartindo doutrina sobre ética pública acubilla ao narcotráfico, e a esquerda desde a súa  arrogada superioridade moral dá refuxio á pedofilia, sobra dicir  que  toda diferenza  entre ambas é parte intrínseca da súa propia  impostura. 

O factor determinante  de que unha persoa  estea  situada politicamente  no ámbito da dereita ou a esquerda  vén establecido polos intereses que sustenta  e as prácticas  que utiliza para   facelo,   sen que o carné do partido sexa factor  taxativo  de emprazamento, pois en realidade  a posición ideolóxica e política que sustentamos non é cousa de siglas senón que  está directamente relacionada  coas  necesidades e intereses  que nos conferimos  e  cuxa defensa  fai desatar o  conflito cando estes son  cuestionados  por terceiros.

Contra  o sustentado pola ortodoxia  partidista nin na esquerda  nin na dereita existe  militancia con  pedigree  senón  mesturas e diversidades  de individuos que máis aló do guión establecido  adecuan o seu proceder  ás circunstancias, pois a evidencia indica que a súa personalidade e a súa conduta cambian en adecuación ao contexto; por iso é polo que non sempre  os  adscritos á dereita teñan unha actitude  ruin, nin tampouco aos vinculados á esquerda poida outorgárselles unha conduta exemplar 

Mais que unha ideoloxía  ou credo político, dereita e esquerda  constitúen un anacronismo  antagónico que en si mesmo  é o lóxico resultado dunha Transición fracasada e expresión da desvalorización  política na que estamos inmersos; podendo afirmarse que a gran maioría dos activistas non son de esquerdas nin de dereitas, só deles mesmos, o que motiva que un amplo sector da sociedade deixase de crer nas formacións políticas, e froito do  desencanto  decidan facer súa  a reflexión  de Ortega, no súa soada “A rebelión das masas”: “Ser da esquerda é, como ser da dereita, unha das infinitas maneiras que o home pode elixir para ser un imbécil: son formas de  hemiplejía moral.

En política    a indulxencia debe ter o seu ámbito delimitado pola fronteira  da racionalidade, e cando esta excédese coa aplicación incoherente de maximalismos disidentes ou realidades contrapostas, entón, a afronta  social está servida e por correspondencia a réplica é obrigada.

Por tanto exercendo quenda discrepante, considero,  que  cando os resultados electorais non son os esperados e a conformación da  gobernabilidade institucional  precisa de dependencias ou alianzas, non é de recibo acollerse á baza do  artificio, resucitando o esgotado testamento de dereitas e esquerdas ou a interesada  afinidade de complicidade ideolóxica, maiormente  cando ambos os argumentos,  á parte da súa polémica  lexitimidade,  teñen o agravante de ser un mero  pretexto  condicional, ou o que é  lol mesmo, unha tapadeira de afianzamento para conseguir  o poder  no sentido dominante.

Dereitas ou esquerdas.  son  precintos  trasnoitados, que para nada se acomodan á realidade dos novos  tempos, tan só atenden á  estratexia  de márketing político   de quen aposta por manter distincións de confrontación  e xustificar tras ese xogo de  encasillamento,  a confusión  en vantaxe das súas propias ambicións.

Quen exerce como cidadán afirmado  en premisas  de tolerancia pragmática, arraigadas conviccións e liberdade de pensamento, resúltalle inxustificable  tolerar en silencio  que a clase política    versione o obxecto das súas ambicións tras dun guión de concreción interesada onde a saturación de incongruencias e os   desaxustes coa realidade, poñen de manifesto, que a continuación  da súa mensaxe subliminar  subxace   a existencia dun conflito de intereses persoais.

A práctica política dos novos tempos, refugou o argumento heteroxéneo das ideoloxías,  por canto, á marxe do significado   definitorio do concepto  de dereitas  ou esquerdas,  os actores  de repartición non dubidan en converterse en profesionais dependentes  da cousa pública, impoñendo como obxectivo preferente o  patrocinio das súas particularidades  sobre os aspectos de interese xeral que  debesen ser o ineludible  dentro  da  orde de preferencias.

Vivimos asomados a unha realidade contraditoria, podendo observar desde a mesma,  como os administradores dos idearios sucumben ante  as vantaxosas contrapartidas que a actividade política depáralles, e así, con toda  naturalidade propician  a contradición  que supón promover  a denuncia  das desigualdades, ao mesmo tempo, que coas súas excedidas retribucións, insolidarias contrapartidas e desaforadas melloras,  potencian a consolidación das discriminacións.

É preocupante a actual  crise de valores que padece a clase política como  a súa carente vocación de servizo, resultando  inaudito  que o papel dirixente e formalmente representativo que lles está asignado   sexa   relegado a un segundo plano como consecuencia do actual  terremoto socio-político, que en réplica diverxente, pon en cuestión a súa  eficiencia  en razón á súa demostrada incapacidade  na articulación  de medidas  resolutivas á deterioración  existente.

Por tanto, non é tempo de expoñer un debate de distincións formais  sobre as vantaxes ou inconvenientes existentes entre o hipotético progresismo da  esquerda ou o reivindicado    realismo da dereita, iso, para  este autor é xa un debate  superado, agora o obrigado pasa pola rexeneración   da vida política, pois sen vacilación débese afirmar que esa si é a partitura dos novos tempos.

Europa empeza nos Pireneos

A Unión Europea non mudou  en nada as súas políticas nin o seu proxecto en relación  á crise anterior, o que sumado ás ambiguas condicións do Plan de Reconstrución, indica que contra o que di a nosa clase política a aplicación de recortes  sociais   está ao virar a esquina.

Certo é que contrariamente ao ocorrido  coas medidas europeas  para paliar  a crise de 2008, esta vez en aparencia parecen pasar desapercibidos a   Troika, e os  homes de negro, pero máis aló do optimismo manifestado  desde o foro político resulta evidente  que a pesar do elevado cómputo da súa contía  os fondos consignados  resultan  de xeito evidente insuficientes para compensar a dimensión da depresión  causada pola pandemia do  COVID-19

Consecuencia da presión exercida polos países " frugales"  as aspiracións  que albergaba  de orixe España quedan trastornadas, por canto, o resultado final   implica que recibirá  menos diñeiro a fondo perdido e ademais  terá que contar cun plan de reformas que convenza aos demais membros para poder acceder aos fondos de asignación iniciais, é dicir, menos diñeiro e maior  condicionalidade.

O  que atrasará sen dúbida a percepción no tempo das axudas e todo pola decisión dos países do norte  ao impoñer  a súa pretensión  de que un só estado puidese  opoñerse ao plan de recuperación que presente outro socio, é dicir que coa súa estratexia  o holandés  Rutte sen conseguir  o seu dereito para veto, si logrou facerse coa  chave do bloqueo que ao cabo  vén ser igual.

Imposición   asumida por España  por ser condición "sine qua non" que  o bloque do norte impuxo  para secundar     a amortización conxunta  durante os próximos 30 anos, por iso  que sobra o  discurso de épica que tenta vender o Presidente Sánchez  pois foron moitas e significativas as cesións  que o noso país deixou   no camiño, non debendo obviarse  respecto diso os preocupantes recortes en programas destinados a financiar o avance europeo, en materia  de investigación e desenvolvemento  así como en acción  exterior,  do mesmo xeito que   os relacionados coa Política Agrícola Común de pernicioso impacto para os intereses  do  noso sector primario.

Non son de recibo  os aplausos brindados ao presidente Sánchez polos seus ministros e no Congreso  ao seu regreso da negociación en Bruxelas,  nin a euforia que  domina o sentir maioritario da esquerda institucional,  no seu alarde  de lograr un  acordo “histórico” e diametralmente  oposto ao formato empregado  na crise de 2008, resultando unha completa excentricidade asegurar  que coa súa implantación  ponse  fin á lóxica  neoliberal  dominante. 

Tal desatino non pasa de ser un relato que ademais de absurdo  e  desafortunado, é   diametralmente oposto á realidade  dos acontecementos,  tendo en conta que  ao prestar referendo ao  Plan de Reconstrución e ao Marco Financeiro Plurianual de acompañamento está a garantirse  a renovación e irrevogabilidade do proxecto neoliberal pois sabido é que a Unión Europea en ningún momento cambiou de orientación as súas políticas nin o seu proxecto.

Tendo que  dicirse  por tanto que estamos diante unha intervención expresamente medida  cuxa principal finalidade é preservar mediante axudas o 'proxecto europeo' neoliberal, e para iso en suplencia da  Troika e dos homes de negro   temos aos funcionarios de representación permanente  na UE,  amanuenses  dogmatizados    que  con marcada ideoloxía  austericida son na práctica os que  manexan os asuntos de Estado no Consello da UE. e que en todo momento actúan seguindo  a lóxica dos mercados financeiros. como así pon de manifesto a asunción de decisións que un Executivo de esquerdas debese rexeitar de plano, por canto, xa se implementaron na anterior  crise con efectos demoledores polo seu carácter  antisocial.

Máis aló da descrición maratoniana do “ conclave” e as prolongadas negociacións que se nos  contan,  o certo é que todo estaba determinado con antelación, mesmo que o fondo de recuperación estaría suxeito  a políticas económicas neoliberais,  polo menos .iso era o que indicaba  en xuño pasado a presidenta da Comisión Europea,  Ursula  von  der  Leyen, cando en declaración aos  mass media   aliñábase co holandés  Rutte na  súa esixencia de condicionar as axudas con reformas, á vez de avanzar  con minucioso detalle  as condicións e fitos  do Plan agora aprobado  por Bruxelas.  

Aquela mensaxe    aos mercados financeiros foi suficientemente explícita  para que os destinatarios interpretasen o seu contido  como diñeiro a cambio de reformas,   desregulación e “seguridade xurídica” para os investidores, non en balde o fondo de recuperación  xa contaba de orixe co apoio da patronal europea que en trato  preferente  e con escandalosa antelación posibilitóuselle coar as súas medidas nos despachos de Bruxelas e demais prazas da Unión, o que vén indicar  que a política de recortes sociais está servida, aínda que  esta realidade é un secreto a voces  que a clase política  tenta silenciar   sabendo  que o  plan de reconstrución lévase  a cabo atendendo  aos  intereses do poder que o avala  e que en definitiva é quen establece as regras de xogo.

Xa que  logo, queda manifestamente claro  que unha vez mais   a factura  da crise pagarana   os de sempre

Onde vai Podemos?

O esborralle de Podemos non terá reversión  en tanto se manteña o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa facendo  que as decisións se tomen de abaixo cara arriba e non ao revés.

O mesmo día dos comicios cando as enquisas a pé de urna  avanzaban unha caída abrupta  para a súa formación,  o coordinador de campaña de Galicia en Común- Anova Mareas, Borja San Ramón manifestaba  que a súa formación  sería clave para propiciar  un cambio de goberno.

O seu optimismo indicaba  que nesta  primeira cita electoral de Unidas Podemos desde que entrou no Executivo central co PSOE, todo ía ir como unha seda, pois a teor das súas expectativas tiña asumido que o “efecto Goberno” favorecería  os seus resultados por entender que  a súa pertenza ao mesmo actuaría  como acicate electoral.

Pero o certo é que máis que un revés autonómico  a perda de votos da formación violeta é unha constante que vén repetindo desde a súa concorrencia ás  primeiras xerais do 2015 , como indican os resultados dos comicios  celebrados en novembro  de 2019, onde Podemos  marcou o fito máis negativo do seu histórico electoral, pero que aínda así,  a pesar da notoria  perda de apoios  vendeu como unha vitoria ao lograr a súa incorporación ao executivo en coalición    co PSOE, ao que tentou ademais sen éxito «desgastar» e sacar rédito partidista. 

Incapaz de deter a sangría electoral, todo indica que a formación morada continuará perdendo adeptos cara ao seu proxecto  político sen que a pesar da gravidade da situación  Pablo igrexas valorase a posibilidade de dimitir, e deixar o liderado do partido noutras mans,  como única maneira de evitar que a súa formación siga perdendo votos en toda elección na que se presenta, e iso, a pesar de dicir no 2014 que “en política non se pide perdón, en política dimítese”

A complexidade do asunto vai moito máis alá, pois aqueles partidos que como Podemos non conten cunha estrutura estable para manter conexión directa coa cidadanía, ante un revés electoral como o  presente arriscan a continuidade  da súa propia supervivencia, tendo en conta que non só perden as eleccións senón tamén  toda posibilidade de rescatar aos seus electores.

Aínda cando  estatutariamente ten nos   círculos a ferramenta para promover a participación, o debate e a relación activa da organización coa sociedade, a realidade dista moito da teoría, tendo en conta que lonxe de cumprir a finalidade de  empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns, o certo é que desde Vistalegre II a  descapitalización funcional dos círculos é ostensible.

Se no seu manifesto fundacional, en xaneiro de 2014,  os promotores de PODEMOS establecían como obxectivo «converter a indignación en cambio político»; e aproveitando a conxuntura do momento activar unha nova oferta política «ao servizo da xente», equivocáronse de plano quen pensou  que para alcanzar esa meta bastaba con unir a cidadáns «indignados», en candidaturas instrumentais para gañar as eleccións e ocupar o poder, pois non era suficiente con utilizar o relato sobre a corrupción e a crise cando faltaba estrutura organizativa acorde á finalidade do proxecto. 

Carencia que lonxe de resolverse veuse a complicar en maior medida cando na primeira Asemblea de Vistalegre establecéronse as pautas de xerarquía e control interno da organización no contexto dun proceso de  verticalización onde os círculos, perdían a condición de distintivos do facer político para converterse nun mero referente testemuñal.

É por iso que a caída en picado  do partido de Pablo Iglesias para nada debe  entenderse como unha eventualidade senón como unha viaxe sen  retorno de consecuencias catastróficas para o futuro da organización, ata o extremo  que o  primeiro efecto  podería alterar o complexo equilibrio de poder no seo do gabinete de Sánchez, e afectar á  continuidade da coalición

Queda visto que formar parte do Goberno  non pasou de ser unha argucia  do núcleo duro de Podemos    para manter a súa continuidade á fronte do aparello do partido sen que a súa incorporación  frease a súa “caída libre”, pois máis aló dos  nefastos resultados  das eleccións autonómicas fontes  demoscópicas solventes indican  que de celebrarse agora  eleccións  situaríase  por baixo  dos 20 escanos no Congreso, o que vén indicar  que fronte ao maior poder que tivo nunca en Madrid, non son capaces de lograr que a súa xestión do “escudo social” produza efecto nos electores

Sucesivos e complexos avatares que  fixeron crecer a decepción de quen comprobou como a idea orixinal de Podemos desvanecíase; unha frustración que se acentuou ao evidenciarse que electoralmente como consecuencia  dos seus efectos non só  estancou o seu crecemento nas urnas senón que acentuou  a súa esborralle como organización

12 Xullo: O espello

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O afundimento electoral de Unidas Podemos ademais de coverterse na  súa unción, fai inviable o desaloxo de Feijóo da presidencia da Xunta, a pesar da nefasta xestión desempeñada e da desastrosa situación de crise política e institucional que vive a nosa comunidade.

 

Galicia xa está en campaña, e os datos da última enquisa preelectoral do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), veñen predicir que nos comicios  do 12 de xullo a esquerda non logrará escanos dabondo para constituírse en alternativa ao PP, quen unha vez mais alzaríase coa maioría absoluta na comunidade; conclusión que non deixa de ser unha sondaxe mais de idéntica fiabilidade que as elaboradas por outros  medios demoscópicos, expertos todos eles  en crear profecías ou versionar  a realidade ao antoxo dos seus propietarios.

Non resultando de recibo en todo caso, que un organismo autónomo de carácter administrativo adscrito ao Ministerio da Presidencia como resulta ser o  CIS, sexa o único de similares características que en democracias con nivel de calidade máis alto que a nosa se dedica a inquirir e publicitar  a intención e a estimación de voto en eleccións,  é dicir,  a efectuar enquisas partidistas a cargo do orzamento do Estado.

Unha función descontextualizada das funcións que en boa lóxica debese  cumprir este centro de investigación, e que en todo caso,  terían de quedar  circunscritas ao fortalecemento da  investigación sociolóxica de calidade, que nunca  como é o caso, a confeccionar  barómetros inéditos como resulta ser o  caso dos comicios galegos. 

Non é necesario profundar en enquisas,  para saber que desde os albores da autonomía ata  fai ben pouco  a posibilidade  de mudar   a  presidencia da Xunta    de Galicia tornábase un  intento de difícil consecución  sen  confluír en obxectivos  a representación electoral  das forzas de esquerda, non representando tal requisito xustificación argumental para circunscribir á  xeneralidade da  sociedade galega no conservadurismo do  ámbito políticos das  dereitas.

Nin moito menos, pois nunca foi a cidadanía  como  base electoral o problema que impediu conformar unha alternativa sólida  ao Partido Popular. 

O motivo de tal   impedimento hase de buscar   na  actitude política mantida entre contendentes, para así entender   que mentres os conservadores agrupáronse desde sempre ao redor da  unidade de actuación, tirando rendemento electoral  dunha disciplinada estabilidade, contrariamente, os opositores no seu antagonismo dedicaron a súa función  a incentivar divisións, a purgas nas súas propias organizacións e a prodigar  disputas internas  de poder, conducíndose  con tal comportamento cara a unha situación  de permanente  conflitividade que anulou toda posibilidade de facer a mínima concesión á imaxinación política, dificultando con iso poder ofrecer ao electorado de forma solvente e crible   o esquema doutra Galicia  posible.

Hase de referir igualmente que cando feitos emerxentes como o 15 M modificaron no substancial o cadro fixo da controvertida realidade, como insignia do cambio político e referente vertebrador e aglutinador dun novo sentimento progresista, creouse a expectativa de construír unha “nova” política, máis “democrática” e “honesta”, para acabar cos recortes sociais e recuperar os nosos dereitos. 

O certo foi que todos  os partidos galegos de esquerda con representación parlamentaria que preconizaban un cambio substancial da situación, non se expuxeron en ningún momento da súa acción política a ruptura co sistema capitalista, optando por xestionar as institucións da forma “menos mala” posible, pero encartándose en todo caso ás dinámicas do parlamentarismo burgués con promesas e discursos insuficientes. 

Tal proceder creou un desencanto que se viu agravado coa entrada de Unidas Podemos no goberno do Estado español, en coalición co PSOE, a pata esquerda do Réxime do 78, pois cada unha das repetidas capitulacións programáticas da formación morada non fixeron máis que desilusionar aos seus votantes, e en Galicia tamén. 

Non sendo de estrañar por tanto que a pesar dos agudos recortes en Sanidade , a falta de políticas sociais de solución aos arrevesados problemas económicos do pobo galego, mais alá dos seus deméritos, cunha lixeira perda de votos, o PP galego con Feijóo á fronte repita o seu triunfo electoral nos novos comicios do 12 de xullo, pola inadecuada oposición e a anacrónica liña política dos seus adversarios

Pero tal previsión no debe sorprender o  más mínimo,  pois pretender corrixir a situación desde a esquerda  sen mediar cambios estruturais  tendo enfronte a apisoadora do neoliberalismo, é un obxectivo sen ningún tipo de percorrido  que como era de agardar  reporta   frustración, fracaso. e revés electoral.

Reafirmarse no  contrario é incorrer  na  disonancia  cognitiva de negar a evidencia  a un  mesmo.

Pensionistas invisibles

Na súa difícil batalla os pensionistas invisibles non só teñen  de lidar contra o anacronismo das lagoas de cotización, senón tamén contra a exclusión a compatibilizar  a exigua prestación  coa norma reguladora  do Ingreso Mínimo Vital   

O Ingreso Mínimo Vital é un logro social sen precedentes,  por canto garante en gran medida  que  os cidadáns conten cun mínimo de ingresos que lles permita vivir dignamente.

 Unha prestación non contributiva da Seguridade Social, de carácter indefinido que ten como  obxectivo esencial reducir os altos niveis de desigualdade da renda existentes na sociedade española e moi especialmente sacar da pobreza  extrema aos 850.000 fogares que padecen esta situación

O acceso a este ingreso mínimo é compatible coa percepción  doutras prestacións de calquera orixe  sempre que o seu cómputo  non  supere o  limiar   establecido para o efecto,  pero  non así,  co  importe  das  pensións de xubilación que perciban os maiores de 65 anos.  

Esta limitación ademais de ser un despropósito reabre a polémica  nunca resolta  dos pensionistas   afectados  por lagoas de cotización, e por iso,  cunha prestación por xubilación exigua, non entendéndose por tanto que queden excluídos   do  melloramento  da súa renda por esta vía,  cando o motivo da  súa precariedade  é debida a que os seus últimos anos de vida laboral  quedaron en paro ou tiveron un emprego precario  que sumado ao feito  de non poder  elixir os seus mellores anos de cotización para o cálculo  de prestación sitúolles á marxe  dunha  pensión digna  , circunstancia que sumada  a esta nova limitación déixalles   expostos ao desamparo e sen opción de compensación algunha.

Aínda cando  tan anómala aplicación foi motivo repetido de debate no Congreso instando  acabar co efecto  redutor  das lagoas de cotización  para o cálculo da pensión de xubilación ,ao obxecto de permitir  que os afectados  puidesen elixir as bases mais favorables para a determinación da súa pensión , o certo é que todo quedou nun  brinde ao sol por canto a  erosión  de     a base reguladora continua.

 Todo vén indicar que tan impactante  prexuízo  debeuse  a que  o desaxuste entre a oferta e a demanda non  só acentuou a vulnerabilidade  de     os integrados neste perfil de idade, senón que anulou toda solución paliativa, e así, o desemprego neste segmento laboral tras a crise do 2008 foi maior que nunca, facendo que as súas  perspectivas de reinserción se  estancaran e que unha gran maioría dos afectados  quedasen definitivamente excluídos do mercado laboral e repercutidos  no importe da súa pensión en mais dun 45% do que lle correspondería de non truncarse as súas expectativas   polos efectos  dunha  mala praxe política.

Sabido é que o tempo de interrupción   da actividade profesional   de calquera traballador, é unha temporalidade que a todo efecto está excluída oficialmente da  súa vida laboral,   pois o  contido da mesma só inclúe os períodos activos, e excepcionalmente  limitadas fraccións da súa permanencia no desemprego,   sendo  ese ciclo  agrupado o que conforma a efectos reais os seus anos de cotización  e establece o seu dereito   ou  non  a percibir unha pensión contributiva.

É dicir, que as interrupcións de cotización aínda sendo  alleas ao seu implícito,  paradoxalmente, se  son aplicables como penalización no cálculo da pensión,   pois a pesar da incongruencia da súa utilización, as denominadas lagoas de cotización, contra toda racionalidade, si son utilizadas  para determinar  o importe neto da  prestación por xubilación.

Isto vén significar que  se está  procedendo  anómalamente   contra  os pensionistas que non puideron cotizar nos últimos anos, co agravante que os artífices de tan anacrónica medida   non son outros  que os propios políticos  que co seu indolente proceder foron  os  causantes da situación de precariedade    laboral  na  que se viron inmersos   os integrantes  deste colectivo de risco.

É por iso,   que por máis que se insista en atribuírlle  obxectividade á regra, o certo é que a súa aplicación produciu efectos aleatorios  e verificada   distorsión  dos principios de proporcionalidade e  contributividad, tal foi así, que na actual tesitura persoas con  equivalencia de nivel,   traballando os mesmos anos teñen  pensión diferente, e iso pola negativa alteración  xerada polas  lagoas de cotización, cuxa repercusión ocasiona significativos agravios comparativos como  beneficiar a afiliados que aínda  tendo  menos  anos cotizados  non estivesen afectados  por intervalos    de cotización

O  esperpéntico  é,   que despois dos malos tratos inflixidos   a este colectivo  que se viu dobremente castigado polas crises dos últimos anos e por tanto afectados  na súa xubilación pola repercusión das referidas restricións,   sexan excluídos agora das vantaxes que en corrección compensatoria puidéselle reportar a aplicación da norma reguladora  do  Ingreso Mínimo Vital 

PODEMOS en ciclo minguante

O controvertido acceso ao poder, a total ausencia de autocrítica e a negativa a reconducir a situación, son actitudes contrapostas ás que ilusionaron aos homes e mulleres que no seu día se incorporaron a Podemos.

Superado o groso  da crise sanitaria, as primeiras  enquisas  sobre a intención de voto  indican  que o vicepresidente do Goberno Pablo Iglesias é con moito o máis prexudicado por esta pandemia, pois a tendencia electoral á baixa da formación morada é de tal calibre  que aínda atendendo ás  estimacións máis favorables a repercusión do seu impacto   faría que pasase dos 35 escanos que ten actualmente aos 27 que alcanzaría no suposto de celebrarse agora novos comicios, co agravante que tan pronunciado descenso  de representación supoñería ademais  que o bloque da esquerda perdería a maioría fronte ao da dereita.

Tal circunstancia  é indicativa que  Unidas Podemos. xa non ten o apoio da maioría dos españois de esquerdas,  aínda cando Iglesias  non perde a oportunidade  de manobrar para  afianzar o seu liderado a calquera prezo, como así ocorreu tras gañar recentemente  Vistalegre III cun  pírrico  10% dos votos dos seus afiliados, xa que a maioría militante  nunha actitude de notorio  desencanto optou por manterse á marxe.

Pero esta deriva non é nada novo,pois xa comezou no  transcurso de Vistalegre II, cando a derrota dos defensores da vía do 15-M induciu un cambio irreversible na natureza da organización morada que tras aquela capitulación pasou a funcionar como un partido político tradicional dirixido desde a sala de mandos con man de ferro por alumnos instruídos nas Mocidades Comunistas sobre prácticas de poder interno que aplicaron con disciplina  prusiana os “notables” do aparello con Iglesias á fronte auxiliado por Echenique, Montero, Mayoral e Moedeiro, baixo cuxas ordes o envorco acentuou a escala de decadencia de Podemos. 

Desde entón a estrutura de funcionamento podemita axustouse estritamente ao prototipo dunha formación comunista de corte clásico, é dicir, establecendo unha composición marcadamente xerarquizada e  burocratizada en liña a impoñer a nova orientación e á vez laminar todo rastro do facer político dos seus antecesores, para cuxa configuración se asignaron cargos de confianza en “plural” correspondencia coas lealdades persoais prestadas. 

Afirmar para o efecto que do formato político de Podemos só queda a súa filiación de orixe, polo demais, consecuencia da súa toma por asalto converteuse nun hábitat politicamente  inhóspito onde o  leninismo de Iglesias impide calquera cohabitación cos proclives ao espírito do 15-M ao quedar sometida a súa hexemonía ao imperio das camadas de substitución do vello PCE, transformándose con iso na organización mais antidemocrática e  cesarista do país.

Na actual tesitura unha vez extinguidos os círculos, e  imposta a máis absoluta e férrea  verticalidade, como non podía ser doutro xeito  o novo   staff comunista mostrouse máis proclive en aplacar toda   reacción interna que preocupación real por dar solución á problemática social, nunha tendencia de achicar receptividade e acentuar salvagárdaa, unha actitude en correspondencia coa docencia recibida, máis orientada á intriga política que ao desempeño de funcións de goberno, o que á marxe dos seus   aleccionados e disciplinados   acólitos proxecta cara ao electorado unha imaxe pública de Podemos  deprimente e de nula receptividade,

Queda probado pois que  o transito ao comunismo ocasionou unha perda de referendo social que impide que o actual Podemos poida ofrecer ao electorado aquel proxecto de país que foi referente da súa propia xénese, tal é así que tras seis  anos de Podemos e nove  do 15  M, o impacto do  baixón sufrido en termos de poder institucional é de tal calibre que poñen en serio perigo a continuidade da formación política

A extinción efectiva dos círculos como ferramenta de participación e de relación activa da organización coa sociedade, impediu  cumprir a finalidade de  empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns que por tal motivo  deixaron de participar ou optaron  por abandonar definitivamente o proxecto por perda de entusiasmo, e todo  porque a gran maioría dos homes e mulleres que recalaron en PODEMOS inscribíronse na formación co ánimo de facer política de forma e maneira distinta, e iso é algo que para nada está a suceder a tempo presente.

Atrás queda o 15  M, das asembleas, do «non nos representan, mentres o actual PODEMOS pechado baixo sete chaves á participación directa, deixou de ser o azoute da caste e tras renunciar ás “novas formas de facer política” confórmase pola continuidade e por ser unha parte  inoperante dese Partido Comunista  decrépito e  extemporáneo, sen influencia algunha na vida política española, facilitando dese modo a continuidade e supervivencia dun Réxime decadente como o dimanante do 78.

Cúmulo de avatares que fixeron crecer a decepción de quen puido constatar como a idea orixinal de Podemos desvanecíase, unha frustración que se acentuaba en tanto electoralmente non só decaía nas urnas senón que aceleraba o seu esborralle, unha deterioración que non terá volta atrás en tanto se manteña no seu seo o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa aplicando a descentralización do partido para que as decisións tómense de abaixo cara arriba e non ao revés.

Con esta traxectoria o 12 de Julio en Galicia  a desfeita está servida  

Vía de auga por babor

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O contido  da  nova Lei de Protección da Infancia colisiona  de cheo co acubillo deparado  no seu día  por Yolanda Díaz ao  pedófilo de EU,  obstaculizando con iso o obxectivo  do Vicepresidente Iglesias de acadar un amplo consenso na súa aprobación polo Congreso.

O pasado martes  o Consello de Ministros aprobou remitir ás Cortes Xerais o Proxecto de Lei Orgánica de Protección Integral á Infancia e a Adolescencia fronte á Violencia, como  un texto que  implanta a obrigación de protexer  aos menores de idade, acorde ao establecido na Convención sobre os Dereitos do Neno, que foi aprobada pola   Asemblea Xeral das Nacións Unidas en novembro de 1989 e ratificado por España un ano despois, e que ademais de estar incluído no  Tratado de Lisboa é parte implícita da nosa  Constitución.

A finalidade  desta norma é establecer unha novo paradigma de prevención e protección común en todo o territorio do Estado fronte á transgresión  de dereitos que significa a violencia sobre a infancia e a adolescencia para evitar así que ningunha conduta poida quedar impune. 

Entre as múltiples e variadas medidas incluídas no seu texto toma especial relevancia os aspectos relacionados  co abuso aos máis pequenos no marco  da internet, pois a teor das  investigacións practicadas polos corpos policiais que vixían estes delitos constatouse   que no transcurso  dos  meses que levamos  de pandemia intensificouse a proliferación do material  pedófilo que circula polas redes, o que vén  indicar que os  pedófilos aproveitan a conxuntura  en que  os máis novos pasan máis tempo diante o computador para captar ás súas.vítimas, 

Di o vicepresidente segundo e ministro de Dereitos Sociais e Axenda 2030, Pablo Iglesias, que por tratarse dunha lei fundamental de protección  dos dereitos da infancia o goberno  envorcarase abertamente no trámite parlamentario para lograr que sexa “unha lei de amplo consenso”, pois ao seu entender as ideoloxías non teñen que separarnos á hora de contar cunha normativa que protexa aos  nenos e nenas fronte á violencia
. 
Iso debese ser un obxectivo fácil de lograr, pois á marxe  de cal sexa a súa índole todo abuso sexual é  execrábel, e moi especialmente o que afecta o ámbito infantil, por canto, o feito de roubar a inocencia a un neno, ademais do impacto traumático do momento, fai que quede maltreito para sempre converténdose nun adulto fracturado e con dificultosa  reconstitución.

Pero en boa medida a consumación do consenso   depende da calidade ética da representación política, e sobre o particular cabe indicar que aínda recoñecendo que  desde as institucións déronse pasos para previr a propagación  do abuso sexual a nenos, como así foi a instauración en marzo de 2016, do ‘Rexistro Central de Delincuentes Sexuais’ creado polo ministerio de Xustiza coa finalidade de protexer aos menores fronte á delincuencia sexual; resulta que xusto un mes despois da entrada en vigor do devandito Rexistro, o primeiro escándalo lonxe de estourar no ámbito do  hampa, contra todo prognóstico estalou na propia sede do Parlamento Gallego.

Cando nun feito insólito Axentes da Policía Nacional detiñan a un militante de Esquerda Unida ( EU) por manipulación e transmisión de pornografía infantil nun computador da institución, resultando para maior envurullo que foi a por aquel entón deputada da cámara galega  Yolanda Díaz quen lle acubillaba  e tiña colocado como asesor .na oficina parlamentaria.

Non cabe a escapatoria  de enmarcar o caso no contexto dunha actuación de ámbito privado, tendo en conta que o investigado  lonxe de exercer de mero administrativo desempeñou funcións de marcada connotación política, tal como candidato á alcaldía de Santiago, ademais de cargo de máxima confianza asesorando a Esquerda Unida en Ferrol e no seu Concello e tamén desempeñando o papel de asesor do Grupo Parlamentario de AGE

E todo  co agravante de advertencia previa, tendo en conta que  sete anos antes o  pedófilo en cuestión  foi  denunciado  por dous  militantes do partido que a pesar de achegar  testemuños  probatorios diante a agora Ministra Yolanda Díaz foron expulsados sen contemplacións da organización, aducindo   que difundiran graves e falsas acusacións contra EU de Ferrol.

Tal como déronse os feitos quedan moitas incógnitas por resolver, moitas explicacións que dar, pero a por aquel entón máxima mandataria de Esquerda Unidade e directa responsable política do acontecido, rexeitou de forma reiterada dar as explicacións públicas que a situación esixía, e que a súa condición política impoñíalle, chegando inclusive ao extremo de facer caso omiso á petición de esclarecemento instada polos seus socios de coalición liderados por Beiras.

Turbia  conduta que revela un comportamento que por  envilecido detráelle toda solvencia política e o que é máis grave sitúalle politicamente en “tácita complicidade” co  pedófilo, e por tanto, transfórmalle en responsable indirecta dos seus excesos.

Folga  dicir por tanto  que con semellante  curriculum  difícil vai ter o seu xefe de filas para ganduxar un consenso de referendo ao novo texto legal, que entre outras cousas establece o deber de denunciar este tipo de prácticas, é dicir,  xusto o que ela cala .poñendo en cuestión o bo nome  e a integridade que debe caracterizar  o facer político  da  xente  da  Esquerda.

Rematar dicindo que esta medida lexislativa é coñecida tamén como a Lei  Rhodes, en recoñecemento a un  pianista británico radicado en España, que sufriu abusos sexuais no seu país  cando tiña cinco anos. 
Xa que logo, sería recomendable escoitar o seu parecer diante o labirinto que envolve estes feitos

A dereita cavernícola

Na  Transición os  propios franquistas adxudicáronse  así mesmo unha "solución democrática" de gama baixa coa finalidade de brindala á sociedade en clave de reafirmación, sendo  o risco a perder esa prerrogativa o motivo do  actual estado de crispación.

Si ben é certo  que as forzas  progresistas ostentan o  Goberno, iso non indica de ningún xeito    que teñan atribuído  o poder, por canto este segue  en mans dos de sempre, é dicir, das forzas conservadoras que clandestinamente o están utilizando coa finalidade  de tombar  ao Executivo  de coalición  ao que tachan  de "  apócrifo " por ser oposto aos seus intereses.

Caso contrario, se certamente asumisen a súa lexitimidade  sería imposible de entender como a elite do franquismo non só continúa marcando as pautas do país, senón que ademais, mantense instalada nos altos estamentos do poder establecido, pois resulta probado que as mesmas familias políticas que movían os fíos do poder naquela época  pretérita, mantiveron a súa primacía durante a Transición e para maior despropósito seguen impoñendo a súa vontade a tempo presente.

Aspectos que redundan en corroborar que a estrutura de poder do réxime franquista ten  persistido e  amplificado no réxime constitucional, de igual forma que os membros da súa elite dirixente mantivéronse grazas á substitución xeracional efectuada polos seus herdeiros, aproveitando as posicións de poder ostentadas polas súas familias para así facer carreira utilizando as vantaxosas condicións políticas que para os seus intereses reportoulles ata o de agora a constitución de 1978.

Mentres isto ocorría, o conxunto da sociedade foi apartado de calquera ámbito de decisión política real,  que do mesmo xeito que en pleno  franquismo sufriu a peor parte, e todo, pola imposición do poder desta caste dominante que por encima do resultado das urnas é quen en definitiva impuxo ata  a data a súa determinación.

Esa actitude de prepotencia  vén indicar  que a ofensiva de acoso e derriba contra o Executivo de Sánchez non fixo máis que empezar, pois esa dereita que se  arroga a  titularidade  do monopolio do poder, de ver ameazados os seus privilexios  como agora ocorre é  cando  se  amotina no seu intento de impedir calquera cambio que supoña unha diminución nas  condicións da  seu statu  quo, creando se é necesario un clima de crispación política  que ademais de avivar o odio e a aversión deteriore o funcionamento institucional e  enrareza  o clima de convivencia.

Non se trata  dunha  reacción exclusivamente  política, pois a cruzada desatada contra a esquerda conta coa  activa participación de distintas  frontes, chámese xudicial, policial e mediático  e demais poderes   fácticos que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status como queda devandito.

A planificada  "estratexia do odio"  utilizada por Casado e Abascal contra o actual Goberno,  mais alá de corresponderse coa lexítima actitude dunha oposición  civilizada, por  desproporcianada está a xerar un panorama claramente  desestabilizador e hostil á legalidade democrática  que en nada axuda a crear o clima apropiado  para afrontar con ímpeto a saída da crise.

Difícil está a concordia  cando o  interlocutor é a dereita máis  cavernícola e autoritaria de Europa que ao “botarse ao monte” ten  inviabilizado  calquera forma de diálogo e negociación en vía a alcanzar o consenso.

Nesta tesitura ao Goberno de coalición de esquerdas  amparado  na súa lexitimidade e na maioría progresista que lle secunda debe proceder en consecuencia  e levar a termo o seu programa,  do mesmo xeito que  afrontar o deber  de “hixienizar ” as institucións do Estado  da “inmundicia” que queda do franquismo, pois  todo vén confirmar que a pesar do tempo transcorrido desde a Transición, e dos aparentes  flirteos coa democracia, o  protervo reflexo do antigo  réxime  máis que estar extinto e ser parte da historia segue mantendo plena actualidade e iso por saúde democrática  debe ser erradicado sen dilación .

Pois mais alá  do que se nos conte, aquel hipotético cambio que nos conduciría á democracia, foi un todo aparente, un obxectivo que nunca chegou a consumarse, porque o que verdadeiramente se produciu foi unha voadura controlada do réxime anterior, que non afectou de ningún xeito á solidez da súa estrutura e moito menos causou a súa demolición; sendo tal dedución perceptible ao profundar desde unha perspectiva histórica no procedemento sucesivo para a súa culminación.

É o  testemuño dos feitos quen corrobora exactamente o que sucede neste país, e que  vén referendar que lonxe de gozar de plenitude democrática prosegue absorbido pola esencia continuista do réxime anterior, unha realidade marcadamente perceptible, especialmente no plano institucional, onde a actual oposición conservador e o conxunto do  establishment de acompañamento agrúpanse interesadamente na defensa concertada do  neofranquismo como único modelo de organizar a sociedade.

Si dunha vez por todas   queremos  parar  a   involución  crecente  non queda outra  que frear en seco  a esta dereita  cavernícola .