REFLEXIONA QUE HOXE É O DÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

 

Poucas luces e excesivas  sombras  son a referencia  da  maioría dos programas electorais, que elaborados para non ser cumpridos, utilízanse en tempo de eleccións  ao só obxecto de acadar rendemento electoral.

Desde as primeiras eleccións xerais tras a morte de Franco ata os comicios galegos de mañá, celebráronse  a nivel de Estado  un total de 183  procesos electorais,  ou o que é o mesmo,  o país dedicou durante este período  un acumulado de medio ano a xornadas  de reflexión, é dicir a cumprir  coa veda electoral como hoxe ocorre, con esa tradición que  chegou da man da democracia coa  teórica finalidade  de protexer o voto dos  electores, pero que se na súa orixe puidese  ter fundamento argumental ,  na actualidade  converteuse nun completo  «sen sentido».

E iso entre outros aspectos polo  inicio da era dixital e  o auxe  que representan as  redes sociais que polo seu carácter  incontrolable fan  cuestionar a eficacia  desta prohibición  creando unha  situación anacrónica  que recomenda revisar a lexislación electoral.

Sobre todo cando é de sobras sabido  que esa limitación  non pasa de ser un eufemismo político, unha tregua  inútil,  tendo en conta que mais alá do imperativo legal   é difícil asumir  que alguén nos seus cabais reflexione pouco ou moito o sábado previo á cita coas urnas, cando os concorrentes ao proceso electoral, salvo excepcións,  mais que apelar á intelixencia dos  votantes, co seu anómalo proceder incítanlles  a cuestionar a fiabilidade das súas promesas  e por tanto a deducir  que  os seus ofrecementos non pasan de ser estériles estratexias de márketing   electoral, ineficaces  e de nula veracidade.

Aspecto que deixa sen materia de análise  á  cidadanía  para que esta poida  reflexionar coa debida solvencia, e motivo sobrado por tanto  para afirmar que  a tempo presente  e na actual situación, esta paréntese exótica de vinte e catro horas entre a campaña electoral e as votacións é un completo despropósito; non sendo esta a afirmación  unha invitación para devaluar  o marco legal senón unha simple apelación ao sentido común da  súa obrigada reforma.

Sendo recomendable en tanto esta non se produce proceder en consecuencia  mitigando o patrocinio rigorista a tal restrición  para envorcarse expresamente  no cumprimento do esencial, que pasa por cumprir coa  limpeza do proceso electoral para así   garantir con solvencia  o pronunciamiento da soberanía popular nas urnas

Pero ademais  da desvantaxe que representa  a influencia da era dixital  sobre a  xornada de reflexión como antesala do voto, hai outros aspectos   moito mais perniciosos para o mantemento da súa vixencia, e valla como referente   as sistemáticas mentiras electorais  que  sen ningunha dúbida debesen  ser tipificadas como delitos punibles, desde o punto e hora que coa  súa práctica   ademais de terxiversar a realidade   estase a xogarse coa vontade dos  votantes  nun claro  intento de acadar  a súa confianza nas urnas  por medio  de artificios e enganos . 

Un exercicio de cinismo e do todo vale, mediante  a utilización  da  literatura de ficción dos programas electorais como tapadeira , para atreverse así  a proferir  consignas  a propósito de estar  a falsificar a finalidade das súas intencións , desprezando  dese modo o principio de ética   como forma de facer política , unha práctica  que encobre unha turbia complexidade  e  un aberto desprezo  ás mínimas formas democráticas., onde a demagoxia envólveo todo para converter  en anécdota as eventualidades do proceso electoral.

Por iso é polo que os electores á vista dos feitos,   mais  que cinguir   a súa   reflexión  ao  formalismo das    estipulacións   da lei electoral de 1985. o sensato sería que o fixesen  co obxectivo posto en dignificar e rexenerar  a vida política,  evitando de antemán   ser presa de seducións  de fascinación política, xa que   as eleccións deben operar como mecanismo retrospectivo en protección  dos intereses da cidadanía, sendo por iso que  a súa actitude, mais que deixarse guiar por cantos de sirena,  debese consistir en compensar  ou sancionar aos candidatos nas urnas,  como única fórmula  de conferir solvencia á  función política sobre a base  de     un vínculo de efectividade  programática entre partidos e electores.

Non debendo esperarse por tanto síntomas de rexeneración se tal circunstancia non se produce, ou cando  os políticos obrigados a pagar custos electorais pola violación do seu mandato, a pesar de enganar  aos seus votantes  con relación ás políticas ofrecidas durante a campaña electoral, conseguen  eludir o castigo  e reafirmarse no poder mantendo  a súa continuidade.

Cando isto ocorre  como resulta ser o caso,    evidénciase que a cidadanía mais que estar educada no voto crítico padece colectivamente unha síndrome  de Estocolmo electoral, unha situación  tremendamente  complexa   que impulsa  a reflexionar  sobre tan anacrónica desviación de conduta  para  chegar a saber  en que pensa o votante, para conducirse  en dirección oposta á os seus propios intereses.

Contra o devandito, o día de hoxe si suscita  analizar  esa incógnita como  tamén alcanzar a  resolución debida, en razón á súa condición perentoria e toda vez que mañá  xa sería demasiado tarde.   

AVANTE, OU A MERCÉ DA CORRUPCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Ante a corrupción nin caben transformismo de simulación nin parapetos de acubillo, e cando a utilización de tales artificios aprópiase da situación  por acción ou omisión dos políticos obrigados a remediar tal conduta, por ética pública, estes deben ser desposuídos da súa encomenda.

 

No noso país o custo total da corrupción excede con fartura os 90.000 millóns de euros ao ano, unha descomunal cifra que repercutida per cápita nese prazo equivale a un importe superior a 500 euros  por cidadán,  o que en se mesmo  vén indicar   a excedida proporción deste  desenfreo político, que lonxe de corrixirse apunta xusto ao revés, polo menos así o indica o feito que cada mes descúbranse unha media de dez novos escándalos de corrupción que carrexa que cinco persoas sexan  detidas ao día por tal motivo, e causa determinante  polo que Rajoy pechou a súa última lexislatura completa  establecendo  cun total  de 7.140 detidos un novo record nos  niveis de corrupción.

Indicando todo iso  a nula  eficacia lexislativa do Executivo da súa presidencia  á hora de combater esta secuela e todo a pesar de contar cunha ampla maioría absoluta, que lle outorgaba de seu plenas facultades para reconducir o actual desenfreo  e darlle un envorco á  situación. 

Se a tal eventualidade engadimos, que a xudicatura confirmou probada o financiamento ilegal do PP desde practicamente o seu nacemento e agregamos  a iso, entre outros aspectos, o feito de verse  obrigado a pagar un cuarto de millón de euros na Audiencia Nacional polo lucro que obtivo da trama Gürtel, sería de todo punto temerario facilitar  a unha organización  con semellantes antecedentes que conformase Goberno  e mantivese as rendas do poder, pois un país cun mínimo de coraxe e sentido da rexeneración  de ningún xeito debe permitir que tal posibilidade  poida suceder.

De aí que por mais vontade de emenda  que proclamen,  resulte inadmisible desde todo punto de vista, secundar formulacións de rexeneración democrática que non veñan precedidos  da erradicación de todo  indicio   de dexeneración  política, e nesta relación de reciprocidade, é evidente que  o PP ten na súa contra o infranqueable impedimento da súa propia perversión. 

Circunstancia que  fai inviable  que a rehabilitación política poida vir da man da formación conservadora, e por tanto que tal expectativa tome visos de realidade, cando o certo é que estamos ante unha forza política que pon de manifesto asiduamente a súa negativa e renuncia  a loitar contra a corrupción no seo do seu propio partido, sendo por iso  que de ningún xeito  deba seguir ostentando atribucións  na gobernabilidade  do país. 

Representando tal inconveniente, argumento mais que sobrado para que os opositores á continuidade do PP, no seu conxunto, tomen responsabilidade da situación e en consecuencia, facendo da rexeneración democrática o común denominador escruten fórmulas que desde a cesión mutua e o esforzo de diálogo, aparcando vetos e maximalismos, poidan constituír un goberno alternativo reformista e renovador. de tal modo, que asumindo a singularidade plurinacional fixe en todo caso unha vía de solución ao grave conflito territorial que vivimos,  ao tempo de sentar  as bases  para  levar a termo  a mais que necesaria reforma constitucional, e todo iso en aras a lograr as anexións necesarias, como en razón  á  situación de excepcionalidade   do actual momento  político e evitación dos  prexuízos que ocasionaría  a celebración    duns terceiros comicios.

Desaproveitar a oportunidade que brinda a composición do actual escenario  parlamentario convertería á  totalidade dos cento oitenta  deputados que coa súa maioría impediron  a investidura de Rajoy,  en directos  responsables dos  prexuízos derivados polo  súa evasiva en constituírse como alternativa  de goberno e alentar  con así  unha situación  de aversión cidadá que por incremento da abstención facilitaría o risco  de crecemento do PP sen excluír a posibilidade de obter a maioría absoluta coa achega de Cidadáns, o que por alteración do mapa electoral impediría  non só  poñer remedio á  corrupción, senón tamén recuperar o noso maltreito Estado do Benestar, así como, eliminar das actuais tensións territoriais  entre o centro e a periferia.

Para evitar tal probabilidade  non basta con tentalo, senón que  ademais ten de conseguirse,  dando por certo como quedou visto que  a maioría non  quere saber nada de Rajoy nin do PP, e coñecendo de antemán contra coartadas prefabricadas que  o obstáculo para sortear tal finalidade  non reside no nacionalismo - independentismo periférico, senón que o único problema para que tal ocasión prospere represéntao o sector histórico do socialismo movido na sombra por Felipe González , quen no seu papel de novo rico ao servizo das grandes corporacións financeiras non dubida o mais mínimo en exercer presión política e mediática  no seu intento  de liquidar ao PSOE como forza alternativa á dereita, e iso co claro intento de abortar  toda credibilidade  de conformar en substitución unha opción de goberno  de progreso.

Por iso é polo que non quede outra que  proceder en consecuencia e restituír a moralidade pública  a través dunha ofensiva de acoso e derriba das  organizacións políticas inmersas ou tolerantes coa corrupción e os seus cooperantes, a través dun acordo de gobernabilidade  das forzas progresistas, previo á celebración dos comicios autonómicos do 25 S, de tal xeito que o seu impacto teña o seu efecto repercutido no resultado da urnas e na restitución efectiva  da  vida democrática 

GALICIA NA LIÑA DO CAMBIO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En razón á  desastrosa situación de crise política e institucional que vive a nosa comunidade, a tarefa de lograr o 25-S unha maioría parlamentaria de signo progresista  non debe ser cometido exclusivo  dos partidos do cambio, senón tamén unha asunción  colectiva  do conxunto da vangarda social. 

                 

Arrinca a campaña  co anticipo  da última enquisa preelectoral do Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), cuxos datos veñen predicir que nos comicios  do 25-S a esquerda non logrará escanos suficientes para constituírse en alternativa ao PP, quen unha vez mais alzaríase coa maioría absoluta na comunidade; conclusión que non deixa de ser unha sondaxe mais de idéntica fiabilidade que as elaboradas por outros  medios demoscópicos, expertos todos eles  en crear profecías ou versionar  a realidade ao antoxo dos seus propietarios.

Non resultando de recibo en todo caso, que un organismo autónomo de carácter administrativo adscrito ao Ministerio da Presidencia como resulta ser o  CIS, sexa o único de similares características que en democracias con nivel de calidade máis alto que a nosa se dedica a inquirir e publicitar  a intención e a estimación de voto en eleccións,  é dicir,  a efectuar enquisas partidistas a cargo do orzamento de todos.

Co agravante que  o  factor de dependencia  orgánica e, polo tanto, política que xera o feito de ser o goberno o que designa á persoa que preside este organismo, faga albergar  serias sospeita que o seu uso  estratéxico poida ser utilizado no posible por parte do Executivo para o seu emprego a conveniencia, excluíndo de tal  receo  a honestidade profesional dos funcionarios  da devandita institución.

Risco xerado polo desempeño dunha actividade descontextualizada das funcións que en boa lóxica debese  cumprir este centro de investigación, e que en todo caso,  terían de quedar  circunscritas ao fortalecemento da  investigación sociolóxica de calidade, que nunca  como é o caso, a confeccionar  barómetros de estimación empregando parámetros analíticos  de normalidade a unha situación electoral inédita como resulta ser o  caso dos comicios galegos. 

Non é necesario profundar en enquisas,  para saber que desde os albores da autonomía ata  fai ben pouco  a posibilidade  de mudar   a  presidencia da Xunta    de Galicia tornábase un  intento de difícil consecución  sen  confluír en obxectivos  a representación electoral  das forzas de esquerda, non representando tal requisito xustificación argumental para circunscribir á  xeneralidade da  sociedade galega no conservadurismo do  ámbito políticos das  dereitas. 

Nin moito menos, pois nunca foi a cidadanía  como  base electoral o problema que impediu conformar unha alternativa sólida  ao Partido Popular. 

.

Pois a motivación e extensión no tempo de tal   impedimento hase de buscar   na  actitude política mantida entre contendentes, para así entender   que mentres os conservadores agrupáronse desde sempre ao redor da  unidade de actuación, tirando rendemento electoral  dunha disciplinada estabilidade, contrariamente, os opositores no seu antagonismo dedicaron a súa función  para incentivar divisións, a purgas nas súas propias organizacións e a prodigar  disputas internas  de poder, conducíndose  con tal comportamento cara a unha situación  de permanente  conflitividade que anulou toda posibilidade de facer a mínima concesión á imaxinación política, dificultando con iso poder ofrecer ao electorado de forma solvente e crible   o esquema doutra Galicia  posible.

Pero hai aspectos emerxentes  no último lustro que modifican  no substancial o  cadro fixo daquela controvertida realidade, sendo o 15M a insignia  do cambio político e referente vertebrador e conglutinate  dunha nova noción do sentimento progresista, ao que tense de engadir a repercusión do declive bipartidista, ao igual,  que  o pernicioso  influxo  do neoliberalismo, agregando a iso o efecto dunha corrupción crecente  que sumado ao adverso balance  do executivo de Feijóo en aspectos atinentes a dereitos e garantías básicas da cidadanía, orienta a predicir unha mudanza na tendencia electoral que  mais alá de simulacros e  de pompas mediáticas distancia ao PP desa maioría absoluta que por parte do CIS  vénselle a prognosticar

.

Sobre o particular, dicir, que a  pesar de prescindir da súa propia identidade e concorrer como en Marea,  a achega de Podemos como forza de estrea nos comicios autonómicos será determinante á hora de mobilizar á cidadanía  e acrecentar o rédito electoral en  favor da plataforma  de confluencia, para así garantir o cómputo de votos  necesarios cos  que lograr despois do 25-S  a conformación dun tripartito de esquerdas, que refundindo a diversidade de sensibilidades nun proxecto común teña atribuída  lexitimidade democrática para  afrontar un cambio de rumbo e conducir  á nosa  comunidade cara a camiños acordes á demanda da maioría social.

Sendo en todo caso necesario para afianzar tal finalidade agrupar sinerxias, comprometendo a tal fin a resolta  participación dos sectores sociais de vangarda.

A BANDEIRA DO CONSTITUCIONALISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Utilizar o constitucionalismo restritivo para colocar fóra de xogo  a quen defende a diversidade  plurinacional  do país, ademais  dun recorte de espazo   aos adversarios políticos, é unha manobra de neutralización dos contendentes á formación de goberno.

Do mesmo xeito que ocorre coa  economía,  é probado que o espírito garantista  e social da Constitución esta incautado  pola oligarquía económico-financeira, ata  o extremo  de poder afirmar sen ambaxes que nos achamos   ante  unha usurpación do noso foro fundamental, cuxa repercusión, fai inoperativos  os mecanismos de control e  as instancias fiscalizadoras do sistema constitucional. Convertendo así á propia Carta Magna nun sen sentido de vantaxes totalmente impropias dunha democracia real e  cuxa influencia fai inviable  que os teóricos dereitos da cidadanía póidanse facer realidade, transformando por iso en certo o dito, que unha Constitución sen cidadáns que a manteñan viva non é máis que  papel mollado

Resultando  preocupante  por tanto que mentres que  tal eventualidade domina o noso escenario político e ao tempo de incumprirse reiteradamente os artigos do marco constitucional relativos aos dereitos e liberdades no ámbito da cidadanía, a dereita política responsable de tal  quebrantamento, representada polo PP e C's, con total descaro  non dubidan  en utilizar  a Constitución  como arma arreboladiza contradicindo o espírito da súa propia finalidade, para así a pesar de manter unha posicióndiscordante e verse forzada como foi o caso a aceptar  de mala gana o contido aprobado no referendo de 1978, proclamarse agora como o mais  fervente  dos  seus paladíns. 

Xerando  con tal  proceder  un   falso constitucionalismo,  cuxa  única finalidade  lonxe de garantir  o cumprimento  dos seus dereitos inherentes, é utilizar o subliminar do seu concepto  como fórmula   de dominio parlamentario, coa única intención   de monopolizar a súa aplicación    en vantaxe    dos seus propios intereses políticos no seu tortuoso percorrido cara ao      asalto  do poder.

Unha gran impostura  coa excluínte intención de situar    a determinados partidos  á marxe dun  mal entendido orde democrática  , ou o que é o mesmo, fóra do campo dos partidos constitucionalistas, ao só obxecto  de consagrarse en exclusiva como referentes do  bo funcionamento do sistema, tratando con iso  minar  o  prestixio e recortar espazos aos seus adversarios.

Debesen reflexionar e   ter asumido que o feito de reafirmarse  na utilización interesada  do marco constitucional non axuda en nada  a corrixir  os prexuízos territoriais do país nin   a modernizar a xestión do Estado, tal é así, que de non vetar o recoñecemento da súa realidade plurinacional e o dereito para decidir como foi o caso,  púidose constituír Goberno sen necesidade de celebrar segundos comicios; unha negativa que de persistir en reincidencia conduciranos irremediablemente a un terceiro encontro coas urnas.

Facéndose por tanto  necesario  darlle un envorco  á situación  para asumir  de partida as diferenzas e singularidades nacionais con todas as súas consecuencias,  e con iso,  renunciar expresamente  á continuidade  do actual modelo  de estado   baseado no unitarismo identitario que ademais de contraproducente  e xerador de tensións políticas é algo que polo  seu desaxuste coa realidade xa debese  formar parte  da nosa  historia.

As formacións autoproclamadas constitucionalistas que  tentan manter un statu quo baseado na desigualdade, non debesen pasar por alto que a democracia non outorga patente de corso,  e que a expresión  do poder cidadán a través do voto nas urnas  ten idéntico valor  sen  distingos nin discriminacións, sendo por tanto  que a condición de cargo  político non teña atribuído graos de relevancia en consonancia  a niveis de aceptación da   Constitución,  que devandito sexa de paso, neste caso, só inclúe  a indisoluble unidade da Nación Española, a innegable vocación europeísta e o compromiso cunha política antiterrorista.

Que non así a cuestión crucial da mesma, é dicir, o  sistema de dereitos e de liberdades, cuxa   salvagarda nas súas vertentes individuais e colectivas, civís e sociais, foi asumida integralmente por Podemos e as súas confluencias do mesmo xeito que por EU, que a través da súa acción política, demostraron ser moito mais constitucionalistas que quen defendendo intereses espurios  se arrogan  tal condición .

Por iso é polo que tras o feito de establecer  un linde  entre os constitucionalistas  e os que non o son,  exista `a perversa  intención  de excluír do escenario político  a quen rexeite a indisoluble unidade de España, como tamén  a aqueles outros que cuestionando a estruturación territorial do Estado e asumindo a súa realidade plurinacional decidan  postularse  en favor  do dereito para decidir, e todo coa  planificada intención  de restrinxir  toda posibilidade   a explorar    unha alternativa de goberno  que participado  polas  forzas nacionalistas e independentistas  permita desenvolver un proxecto político con maioría suficiente capaz de recompoñer  a situación na que nos atopamos  e evitar con iso   o inútil enredo dun novo proceso electoral.

A aritmética electoral  dá para iso, só falta deixar funcionar  á democracia 

.

AO PP RÁSCANLLE AS MARCHAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O órdago do líder do PP en clave de confrontación,  instando a súa investidura sen condicións contra a ameaza dunhas terceiras eleccións, ademais dunha terxiversación interesada do procedemento  é unha reacción á desesperada á súa incapacidade  de lograr  a confianza do  Congreso para a súa investidura

Cando nun Estado como o noso  o saldo negativo das  contas públicas supera o valor da súa economía, non hai que ser ningún preclaro para presumir que o Goberno xerador de tal despropósito non é o apropiado para seguir conducindo a rendas do país, e se para maior abondamento contrastamos que durante o seu mandato a débeda creceu de forma ininterrompida ata superar o 100% do PIB, entón, ante este pésimo record mais que despacharse con indirectas  sobre o inoportuno  da  súa continuidade, o seu, é esixir  a substitución do Executivo de quenda, sobre todo cando a pesar de tan  nociva  tendencia, o PP como directo artífice  da súa formación, non repara  en proseguir co seu festival de falsidades e demagoxias  tentando vender un país  endebedado ata as cellas coma se tal lastre fóra en se mesmo todo un   triunfo.

É por iso  que  a pesar da  delirante euforia do séquito de Rajoy, a realidade avaliada  en xustos termos  veña a confirmar que o resultado dos seus catro anos de políticas de austeridade  foron a causa  dun  estrepitoso  fracaso  como vén  indicar a redución do crecemento e o emprego, a caída adicional das rendas das familias e o acrecentamento da pobreza e a desigualdade, é dicir, xusto a antítese do que precisaba o país.

E iso é así de evidente,  a pesar  do papel propagandístico  desempeñado polos establishments económicos, financeiros e mediáticos no  seu basto intento de publicitar unha realidade inversa coa maquinada intención  de favorecer como inevitable a continuidade  do Executivo conservador,  e por riba,  a prórroga  das políticas económicas, que á marxe de favorecer  os seus propios intereses, o impacto da súa repercusión  por tratarse  da reprodución dunha vía fracasada, mais alá que a solución de nada, convértese nunha recreación de mais do mesmo,  é dicir, nunha volta de porca ao recorte do gasto  e a mais austeridade.

Un agravamento  por tanto das políticas neoliberais  cuxa aplicación  estanos retrotraendo a niveis dos anos corenta no que a pobreza e miseria refírese, ata o extremo de converter a España  no país con maior desigualdade na repartición de ingresos de toda a Unión Europea.

Unha situación  de afundimento  que  esixe de inmediato a necesidade alternativa  dun goberno de progreso capaz de imprimir un  cambio de orientación da política económica con aplicación de medidas paliativas aos  problemas máis perentorios da maioría social, ao mesmo tempo de poñer andar ao país cara a unha senda de crecemento equilibrado e sustentable, sobre a base referente  da diversificación do modelo produtivo e a premisa  de lograr o fortalecemento do sector industrial e o aumento  do seu peso no PIB a par de mellorar a competitividade.

Cambio que por razóns obvias, en correspondencia co determinado pola maioría electoral e en recoñecemento  ao feito diferenciador de combater   a ditadura,  ten de ser encomendado a organizacións políticas de connotativo signo transformador, para así poder compaxinar a confluencia de afinidade   das forzas de esquerda cos nacionalistas vascos  e cataláns no marco dunha gran coalición de goberno capaz de relaxar as distintas sensibilidades dos actores e dar  preferencia á saúde económica, política e social do país como principal referente do interese xeral  e única  posibilidade  de poñer fin ás devastadoras consecuencias da políticas de corte neoliberal  ao tempo de conxugar con solvencia  os desafíos do presente e os retos do futuro.

Nada fai presaxiar que na actual conxuntura  o pacto entre  Cidadáns e o PP  para a investidura de Rajoy, teña un percorrido distinto ao ocasionado polos  efectos repercutidos da  súa propia inviabilidade,  pois ao fío dos feitos, difícil  van  ter ambos os herdeiros das dereitas que dominaron o aparello do estado ditatorial, como radicais defensores das contraproducentes políticas de austeridade, alcanzar anexións parlamentarias de referendo ao seu acordo  distintas ás súas propias, sen que tal errada eventualidade, presupoña de ningún xeito  validar o órdago do Presidente en funcións ameazando coa celebración de novos comicios, cando tal circunstancia o único que produce en primeiro termo é  a extinción  do seu tempo político e  con iso o   nomeamento dun candidato alternativo.

Momento clave para erradicar definitivamente a pantasma dunhas novas eleccións, de forma que tomando a testemuña en atribución á situación creada, se procedera   a explorar sen exclusión, é dicir, facendo extensiva  a negociación con nacionalistas e independentistas    en aras a fraguar  un pacto de consenso entre forzas progresistas sobre a base  de superar cuantitativamente os  apoios parlamentarios acadados  polo tándem PP - Cidadáns, para deste xeito  coa plena lexitimidade  que outorga  o sumatorio da aritmética  electoral poder constituír  o goberno de cambio e progresista que a situación require. 

Oportunidade que suposto caso de ser desaproveitada, non só forzaría  a celebración dos terceiros comicios senón que ademais  induciría  graves  consecuencias electorais  nos forxadores  de tal  renuncia.

PODEMOS E VICEVERSA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A inclusión a contrarreloxo de Podemos no conglomerado de en Marea, mais que un proceso de fusión foi unha anexión forzada, que por responsable proceder con posterioridade á celebración dos comicios, en razón á conflitividade  causada, a súa continuidade ou cancelación debe ser determinada polo conxunto dos seus  adscritos.

O obsesivo apego á  xerarquía  que acompaña o comportamento dunha gran parte do elenco de "illuminatis do vanguardismo" político, é sen dúbida un dos obstáculos que dificulta a cohesión efectiva da esquerda e principal causa da permanente guerra civil desatada no seu seo, que ademais  da contraproducente repercusión electoral, para xúbilo da dereita, fai que se prodiguen desagradables  escenas de relación entre amplos sectores da súa diversidade  militante.

E todo a pesar  do revés  que supuxo  o  último trompazo nas urnas  que tirou   por terra  o optimismo  das expectativas creadas  no contexto dun suposto  marco de unidade, que pola súa propia natureza resultou ser  un todo ficticio, e iso,  como consecuencia de indisciplinas e rebeldías entre faccións rivais,  que puxo de manifesto  que o verdadeiro motivo  dos continuos fracasos en alcanzar  a meta prevista  foi a falta  de compás político, carencia, que facilitou  que  os chamados a facerse cargo desta encomenda, prestasen  maior interese en salvagardar a súa cota de poder  e o seu posto na lista electoral que en satisfacer a reivindicación e clamor popular  en esixencia social dunha  confluencia de esquerdas.  

Pero se tales condutas eran expresión característica da vella política,  capitaneada  desde a Transición  por uns  funestos dirixentes ,  non resulta asumible  que agora Podemos como motor alternativo da nova esquerda nada  da frustración que produciu a  degradada situación do sistema, despois de afianzarse no escenario político mediante a capitalización do voto de protesta e do descontento social, déixese  tentar pola  hipótese dunha ecuación de gobernabilidade,   e proceda  en revisión  dos  seus propios actos desdicindo  os postulados   que fundamentaron  a súa propia xénese. 

Tendo en conta que  a consecución da unidade  popular, non por necesaria admite ser alcanzada á conta de calquera prezo, e moito menos botando man de concesións involucionistas, pois todo pacto inobservante coa rexeneración democrática mais que facilitar saídas políticas de progreso  acentúan  a complexidade das problemáticas; especialmente, cando as claves  de adhesión veñen precedidas dun marcado signo negativo.

Con todo, a montaxe do  'quebracabezas' da unidade ten mais difícil encaixe cando como ocorre  en Galicia  son os  egos os que se fan donos  da situación   e os que  impoñen o pleno dominio, para así, en lugar  dunha  confluencia en pé de igualdade,  sen razón aparente,  instruír a absorción  forzada con imposición    de renuncia expresa a siglas  e identidade electoral, resultando  así que  en lugar  de darse un proceso de negociación  de igual a igual imponse  o criterio unilateral  dos representantes da vella política,  onde os seus protagonistas   atribúense  o  pleno control  con subtracción  inducida  do protagonismo  de adscrición. 

Unha actitude  onde brilla pola súa ausencia  a   xenerosidade e responsabilidade que debese acompañar  un proceso de unidade  integrador  e sen exclusións  para dese modo harmonizar a estabilidade  no seu seo e evitar con iso  a repetición   das contraproducentes consecuencias electorais sufridas nos últimos comicios xerais  como consecuencia de levar a termo  unha confluencia  de modo  artificioso e á marxe   da  vontade militante.

É por iso que na  actual  tesitura cando  o clima de inestabilidade  e o enfrontamento son  a nota dominante  no seo da  aparente confluencia de en Marea, sen  aparcar o actual desapego e  rebaixar tensión en aras  a lograr  un cambio de actitude  na complexa relación existente, difícil exponse o obxectivo de construír unha vitoria electoral que facilite o acceso ao Goberno da Xunta, pois a persistencia  de desavinzas  ao único que nos pode conducir é ao derrotismo  e prexudicar  con iso  as expectativas  dun cambio real  cara ao progresismo.

Por iso é polo que a integración  ás alancadas  de Podemos  na nova  estrutura de en Marea consumado contra o acordo das súas bases, ao coincidir  no tempo coa  inminencia das eleccións autonómicas, resulte ser unha continxencia que sen  diminuír complexidade ao conflito,  si pode rebaixar temporalmente tensións  discordantes polo mutuo acordo entre as partes en poñer freo ás aspiracións do actual presidente, Alberto Núñez Feijóo, para revalidar o seu mandato.

Ocasión  que administrada de forma axeitada en vía  a conquistar    o  obxectivo previsto, atenuará a tensión existente  á vez de facilitar a creación de condicións de restitución da unidade perdida e con iso arraigar a confluencia política como aposta estratéxica da esquerda e o seu afianzamento hexemónico en Galicia.

Un primeiro paso cara á estabilidade que ademais da  revisión de postulados  require unha achega  de fraternidade colectiva, ou na súa falta desandar o camiño percorrido

MENOS MAL QUE NOS QUEDA PORTUGAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O futuro político de Galicia non modificará a súa configuración no substancial, se as organizacións  políticas e sociais  situadas no ámbito da  esquerda  real non logran confluír nunha  única candidatura  electoral.

Desde que o cambio político que entre 1975 e 1982 abrise a porta ao sistema de democracia representativa, desde aqueles albores da Transición o rumbo autoritario da estrutura de poder alterou nos substancial a finalidade establecida de orixe, e todo, porque a substitución institucional de acompañamento que debese estar rexido pola determinación da vontade   popular foi instruído  en función ao  imperativo  dos poderes fácticos do Estado e baixo a tutela da oligarquía económica.

Pero a intromisión involucionista deses  axentes e a repercusión da súa influencia foi posible  grazas en gran medida á  tolerante actitude  dos actores políticos de esquerda, que como representantes  dos sectores populares, puidérono ter impedido, se coa súa desunión non  destruísen como foi o caso  o soporte da súa fortaleza, e polo tanto, a súa capacidade de influencia, unha situación que derivou  cara a unha  descapitalización  progresiva que non puido conducir a outra saída  máis que á   evidente complexidade  desta «democracia incompleta».

Sendo así como o neoliberalismo  fíxose dono da situación ao facilitarlle que tomase a dianteira e as  rendas do poder real, circunstancia que por rigor obriga a desprazar o centro de gravidade das críticas  cara aos verdadeiros artífices, sobre todo, cando a pesar do prexuízo dos  seus efectos, a orixe do porqué mantén a súa secuencia e as forzas de esquerda hospedadas na súa obstinación non logran alcanzar  a  unidade de actuación, como tampouco, discernir a diverxencia entre os seus verdadeiros adversarios e os chamados a salvar diferenzas, de aí a súa  invariable actitude de gastar a pólvora en salvas e o seu  paradoxo de seguir repetindo  o peor de se mesmos.

Esta actitude de anacrónica desunión entre as forzas de esquerda segue formando parte da orde do día de todo proceso electoral,  e abonda  como  contraste  o absurdo  xurdido en véspera das eleccións galegas como consecuencia  do nova división e cuxa repercusión vén tirar  por terra  as favorables  expectativas a un cambio transformador do executivo da Xunta.

Un síntoma  de deficiente proceder que por mais recondución que se tente  a última hora  , o seu carácter atentatorio  contra a esperanza dos electores incrementará o  efecto dos seus prexuízos,  ata o extremo,  de facer que  o alcance da  súa repercusión mediática inflúa sobre maneira  no signo negativo  do resultado dos comicios, de tal modo, que  se traduza noutra oportunidade  perdida,  tendo en conta que a incidencia  do  seu carácter irreflexivo botará   por terra toda probabilidade de cambio político.  

  

É por iso que o maior inimigo da esquerda en Galicia sexa a súa propia  diverxencia, a do papel protagonista  da vella política, a exercida polos partidos tradicionais, nacionalistas ou non, que a pesar da súa  probada  incapacidade en dar resposta ás novas demandas da cidadanía, empéñanse en monopolizar a función política, dificultando para iso  a través de extravagantes maleficios a acción da forza emerxente, que precedida doutra cultura política á marxe de cargos e privilexios,  aposta polo  cambio radical a través de solucións e respostas útiles acorde a un novo modelo de facer política; disparidade entre dúas versións diferenciadas que mais que complementarse entre se dificultan a súa  confluencia.

Esta desavinza parece que será  o principal impedimento para mudar o signo do actual Executivo galego; renunciando así a reproducir a boa praxe conseguida polos nosos asimilados  veciños do sur, que a pesar da diversidade de sensibilidades no contexto da esquerda, limando asperezas, contrariamente  ao que aquí ocorre demostraron ter alcance de miras e talla política ao lograr a través dun pacto tripartito facerse coas rendas do Goberno portugués.

Unha determinación que debese ser un exemplo para seguir pola  vantaxosa repercusión das súas progresistas medidas que ademais de poñer fin ás políticas de recortes e incrementar pensións e salarios, sitúa a xornada laboral nas 35 horas semanais, unhas entre outras das excepcionais medidas de lexislatura  que en se mesmo veñen deixar sen efecto  ao  ata agora vixente modelo neoliberal, sendo así, que ademais  de beneficiar aos mais desfavorecidos, a súa aplicación é sen dúbida un triunfo  de gran calado  político para a soberanía nacional do país veciño.

Con todo, o feito de combater con éxito as políticas de austeridade e a aplicación de medidas paliativas, como resulta ser o caso, só é posible se de antemán garántese a unidade dos partidos e movementos cidadáns  como condición ineludible.

Unha lección esencial  que en Galicia, á vista do panorama político,  as forzas de esquerda á marxe do seu distintivo  debesen asimilar ao unísono, sempre que  a finalidade da súa traxectoria, mais alá de supremacías e protagonismos absurdos correspóndase coa defensa do interese dos seus representados e o porvir da súa  terra.

DE "EN MAREA" A FORTE MARUSÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Nunha sociedade conformada por unha  maioría sociolóxica e electoral de esquerdas, o  fácil camiño  que conduce  cara á confluencia deixa de selo, cando a determinación  do itinerario a seguir establéceno  unilateralmente os expertos en desercións.

Se no conxunto da sociedade non hai unha auténtica vontade de cambio, dificilmente pódese modificar o anómalo funcionamento desta democracia  de baixa intensidade, que en gran medida domina o exercicio da actividade política convertendo ao Estado nun referente de indolencia e impudicia, como proba o feito da crecente e arraigada corrupción que contra o correctamente desexable é quen  impón a ruta do  contraproducente  itinerario institucional.

E cando  tan  confuso contexto  é avalado  por unha maioría electoral,  entón a situación tórnase mais complexa, pois o feito de referendar nas urnas  comportamentos  de baixa integridade, é en se mesmo unha renuncia expresa á gobernabilidade decente e ao espírito de dispoñer  dun Estado onde a cidadanía poida facer valer con solvencia  os seus dereitos fundamentais.

Por iso é polo que  na actual tendencia, difícil ponse a evolución  de retos  morais, e por tanto, costa arriba  faise toda posibilidade de rexeneración do sistema, tendo en conta que a corrupción como parte intrínseca do mesmo, alentada polos avais outorgados e a división existente na "vangarda" política, fará todo o posible por impoñer a súa continuidade negándose a desaparecer,  fomentando con iso  un frustrante  fatalismo  que ameaza  con facer perder  a fe de loita entre os que exercendo como  belixerantes contra esta pandemia, extenuados polo desafío e o esgotamento das súas  loitas internas, acaben fracasando  no seu intento  deixando sen efecto  todo o esforzo realizado.

Unha situación que por insólita  reducirá a mínimos  a integridade do Estado, pechando con iso toda posibilidade  a que as cousas poidan mellorar, abrindo deste xeito  as portas de par en par aos poderes fácticos,  para que sen atranco algún, poidan  intensificar  o seu  actual dominio sobre a maioría política, e así, desde a supremacía da súa influencia seguir saqueando o país  no contexto da mais  absoluta impunidade. 

Sendo tan  alarmante conxuntura unha complexidade sen precedentes,  dada a grave incidencia dos seus prexuízos e a diminución que ao Estado de Dereito repercute a súa influencia  involucionista; efectos  que polo  transcendental do seu negativismo debesen ser referencia  crave de reflexión desde a percepción dunha  política progresista e de esquerdas.

Pero cando no contorno deste ámbito, mais que impoñerse  a sensatez, é o egocentrismo quen na súa obcecación obstaculiza devolver o protagonismo político á cidadanía e situar ás persoas no centro da actividade, con tal improcedencia, mais que robustecer a democracia no seu sentido estrito están a antepoñerse intereses espurios sobre os xenerais da cidadanía, impedindo  con iso que a sociedade opine e pronúnciese, relegando así a democracia a unha mera conta de votos pero non a telos en conta.

Reflexo deste anacronismo é o espectáculo esperpéntico co que ás portas dunhas eleccións autonómicas,  despáchanse as autoproclamadas elites  do progresismo galaico, reproducindo co seu novo desencontro  a mesma historia de sempre, a da eterna desunión dunha esquerda  eternamente sumida en loitas internas e dividida por aspectos de matiz, onde a fereza  do combate faise mais encarnizado se cabe  que os seus ataques á propia dereita, e motivo polo que  a pesar da súa rudeza política e a connotación coa corrupción o PP siga ostentando a gobernabilidade  do país.

Ao parecer entre os profesionais da axitación esquerdista ademais de total carencia de apromo fáltanlles luces e capacidade analítica, pois de non ser así, facilmente entrarían a entender   que todo enfrontamento  cainita,  o único que fai  é  restar peso electoral nos partidos  en conflito; unha actitude suicida  que anticipa  de partida  a derrota da disidencia ante a unidade  monolítica que a pesar da súa diversidade  mantén a dereita con disciplina prusiana.

Por iso que resulta inadmisible que cando a confluencia no seu estado inicial demostrou na súa avaliación de resultados  ser a ferramenta adecuada  no  seu conxunto para variar a actual situación  política e viabilizar a reconquista do goberno autonómico en mans do PP, que agora contra toda xustificación sexa a vaidade  dirixente e as ansia  de poder  quen desde o mais feble   das atribucións  e o mais absurdo dos protagonismos  force trastornar a relación de concorrencia  a pesar do alto  risco de ruptura que tal determinación induce.

De aí que o acontecido en Galicia entre as forzas de esquerda sexa a antítese do que desde a racionalidade política  debese suceder, por canto, as consecuencias  da  tensión creada polos promotores do actual galimatías, mais que favorecer a solución á problemática do sector social que din representar, por repercutida descapitalización electoral prexudicará a consumación de tal finalidade ao tempo de favorecer contra natura o fortalecemento das opcións conservadoras, e con iso, se a sensatez non o remedia a continuidade do PP á fronte do Goberno  da Xunta.

Antes que iso ocorra,  esperemos que se impoña o sentido común.

SEGUNDA OPORTUNIDADE DA ESQUERDA OU TERCEIRAS ELECCIÓNS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O procesamento xudicial do PP pecha definitivamente o acceso de Rajoy á investidura, e se tal impedimento non é remediado en emerxencia polas forzas políticas situadas na súa contra concertando un goberno de progreso, farase improbable impedir   por terceira vez consecutiva o encontro coas urnas

Cando a continencia verbal debese acompañar o proceder dos membros do PP ante o auto no que se procesa ao seu partido pola destrución dos discos duros dos computadores usados polo seu ex tesoureiro, a reacción lonxe de cinguirse a recorrer a súa desconformidade por conduto  regrado, foi saír en tromba para insinuar a existencia de graves  infraccións no auto do proceso penal. 

Sendo así como  mentres  a  ex presidenta do Parlamento   Celia Villalobos nun exceso oral non reparaba o mais mínimo en sementar dúbidas sobre a imparcialidade da xuíz do caso,  o propio ministro  de Xustiza en funcións, Rafael Catalá,  poñéndose estupendo e esquecéndose  do cargo que ocupa,  arremetía contra a maxistrada  cuestionando a súa decisión  ao manifestar publicamente que os feitos de borrado de probas incriminatorias   non  revisten  transcendencia penal.

Esta actitude de "desenfreo explícito" contra a acción da xustiza  pon de manifesto  as dúas sensibilidades dispares sustentadas polo PP en función a ser suxeito ou non de encausamento, un dobre formato de comportamento ante as decisións da xudicatura, cuxa posición, transita do ataque á esixencia  de cumprimento,  dependendo, se os efectos  da súa repercusión menoscaban a súa propia esfera de intereses ou só causan prexuízo en terceiros.

Inadmisíbel comportamento da formación azul, quen postulándose para Gobernar España, con esta nova causa é procesada por segunda vez pasando a converterse no primeiro partido político imputado da historia da democracia, co paradoxo engadido de verse obrigado a probar  o seu propio medicamento ao estrear  o novo Código Penal  que aprobara no seu día o Executivo de Rajoy introducindo referencia expresa de responsabilidades penais dos partidos  políticos por presuntos actos delituosos perpetrado no seu seo, como agora  resulta ser o presente  caso

Aínda cando o auto pode ser recorrido, a inmediata comparecencia  en sede parlamentaria do Presidente en funcións e máximo mandatario do PP,  é  un requisito de esixencia democrática cuxo cumprimento toma maior forza se cabe despois de ter aceptado  do Rey o encargo de formar goberno.

Pois resulta obvio que antes da  hipotética celebración do debate de investidura, nesta arrevesada situación,  o nominado, deba  dar  conta ao Parlamento das responsabilidades políticas que vai asumir en relación   á causa aberta ao partido  da  súa presidencia  por causa  do auto ditado pola titular do xulgado de instrución número 32 de Madrid, e en motivo á negativa influencia de tal eventualidade na conformación  dun novo Executivo; sendo que por iso non caiba a efecto algún manobras de subterfuxio institucional como as empregadas  de  forma reiterada  na  pasada lexislatura. 

Se a complexidade da situación xa estaba servida, o novo escándalo xerado polo procesamento do PP exerce como factor discordante  que  vén sumar maior escuridade  á investidura de Rajoy, ata o extremo que si para esquivar a celebración  de novos comicios barallábase como  saída á encrucillada o mal menor dun goberno en minoría da formación conservadora, como consecuencia da expresada continxencia  tal  formulación perdeu   toda base  argumental, tendo en conta que  o cuantitativo dos apoios ou abstencións necesarias para a súa consumación, polo acaecido, viuse alterado no substancial perdendo politicamente  toda probabilidade  de culminación, acentuándose deste xeito  a situación de barullo  e ingobernabilidade.

Por iso é polo que o  auto coñecido o pasado martes,  ao detonar en pleno proceso de formación de Goberno,  non só  obstaculiza a súa configuración, senón que descapitaliza ao Partido Popular de toda solvencia  para conducir o futuro do país, ademais de cuestionar a lexitimidade dos resultados acadados por esta formación nos últimos comicios ao devaluarse desde  entón  pola devandita causa, as características do perfil electoral que facilitaron a súa consecución.

Aspectos todos eles que no seu conxunto sitúannos nun delicado escenario,  que lonxe de favorecer a articulación de solucións  de futuro condúcennos á  paralización  e ao estancamento; impedimento que ten por única  solución  o borrón e conta nova mediante a recondución e axuste da situación ao novo contexto, por non ser nin serio nin recomendable depositar a confianza de gobernabilidade do país, a quen na súa  deriva non dubidou en converter ao seu propio  partido  no peor referente do facer político e da degradación institucional.

Por iso, á vista do novo escándalo xudicial e ao rexeitamento da gran maioría do resto do Parlamento, o  hipotético goberno en minoría do  PP mais que ser o mal menor, toma corpo de quimera, xerando con iso unha situación extrema  que se as forzas políticas situadas na súa contra non o remedian articulando  en emerxencia unha  alternativa de goberno, contrariamente ao recomendable, repetir as eleccións por terceira vez será totalmente irremediable.