RAJOY, NON GRAZAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Non foi ao PP a quen a maioría  electoral  confiou a formación de Goberno, pois realmente, o  resultado das urnas veu proclamar a vontade de cambio, rexeitar o turnismo político  e referendar o sentir popular de confluencia  en progreso.

.

Resulta  totalmente  imposible abrir as páxinas da prensa, facer "zapping" en televisión, navegar  por internet   ou escoitar a radio  sen que nos atopemos con múltiples casos de corrupción, e sobre todo agora cando  ao unísono arrincan diversos xuízos sobre as tramas corruptas  e desfilan ante os tribunais  "distinguidos imputados", que para maior alarma social  son tan só unha parte exigua dos mais de 2000 incursos  nas   1700 causas  xudiciais abertas na actualidade. Escandaloso referente  cuxo resultado sitúa ao noso país no pelotón dos máis corruptos da UE  á vez de elevar  o custo  das prácticas ilícitas  en materia de contratación  pública  a 48.000 millóns de euros anuais, unha cantidade sideral  cuxa equivalencia vén roldar  o 4,5% do PIB. 

Tal situación  é indicativa da nula  vocación de servizo público  e da  total falta de confianza na democracia, de quen,     valéndose  do seu cargo aprópianse das institucións  coa única finalidade de anular o carácter servicial da Administración, para así, postergando o interese xeral dar cancha aberta á pervertida  dinámica do seu enriquecemento persoal. Prácticas que por inadecuadas alteran as regras de xogo  da contratación pública ao  socavar o   principio  de publicidade e concorrencia que debe presidir todo  procedemento de contratación  administrativa, rompendo así o marco de igualdade  cara a aquelas  empresas que  exercendo a actividade  mercantil de boa fe, como consecuencia de tales  prácticas vense seriamente prexudicadas nos seus lexítimos dereitos ou abocadas á desaparición. 

Os elevados niveis de corrupción  son a causa  da perda de credibilidade manifestada pola cidadanía cara ás  institucións  e os dirixentes das mesmas, unha situación de desafección extrema que fai   que a sociedade deixe de sentir que vive nunha democracia e perda toda afinidade coas persoas que elixiu como os seus representantes. 

Disparidade que cada día faise mais notoria co descubrimento de novos escándalos como o protagonizado esta mesma semana polos concelleiros valencianos do PP e a investigación  por finanzas ilegais iniciada onte mesmo   pola Garda Civil na sede dos populares madrileños, que polo seu alcance,  á parte de escarnecer a eficacia  da lexislación  en materia de rexeneración democrática, evidencia a falta de interese no benestar dos  cidadáns por parte de quen a máis da súa directa implicación política nos casos de referencia,  insiste no   seu empeño por facerse coa Presidencia do Goberno,  mesmo despois de blindar aos seus  fronte á xudicatura.

Por tanto, este grave fenómeno convertido na segunda preocupación dos españois, terá imposible solución mentres a composición do Executivo estea conformado, polos de sempre,    polas mesmas persoas que nos conduciron á o actual desastre, pois toda solución  para a súa efectividade pasa por aplicar cambios de verdade e non de boca para fóra, poñendo   á fronte do país un equipo renovado,  nova sabía política  que pola súa integridade  e disciplina  fagan imposible o camiño aos moinantes sen escrúpulos  na súa dinámica de valerse  de trampas e atallos para a consecución dos seus turbios obxectivos.

Por este motivo e por hixiene democrática  a actividade institucional debe ter na lealdade  e a integridade  o seu referente de acompañamento, non sendo de recibo por tanto,  que os suxeitos connotados con casos de corrupción  teñan acceso ao desempeño de funcións  de representación institucional,  pois por boa praxe,  todo compromiso político coa xestión pública debe estar baseado no  principio de tolerancia cero para coa  corrupción, tendo en conta que a loita contra esta pandemia debe constituír  un elemento esencial na  forma de facer política.   Sendo  por iso que a loita contra a corrupción ten de ser  o obxectivo esencial da práctica política que terá de estar  fundamentada   no prestixio das persoas que se dedican á actividade pública e na exemplaridade da súa conduta.

Por iso é polo que  no actual escenario político  cun PP mergullado nun vórtice de casos de corrupción,  vinculados ao cobro de comisións pola adxudicación de obras públicas, a situación veña a confirmar unha vez máis   a existencia dunha rede de financiamento ilegal no seo do  partido da gaivota, cuxas consecuencias lastran aínda mais a basta aspiración de Mariano Rajoy na súa obstinación por lograr   a súa investidura, pois nesta conxuntura, toda alianza cos conservadores pola súa elevada toxicidade  condiciona de maneira determinante as opcións do PP para poder formar Goberno. 

Pasado máis dun mes desde os comicios e ante  a continuidade dun Goberno  en funcións, a situación, esixe con prontitude  poñer rumbo á   rexeneración democrática e a conformación dun goberno de progreso, que blinde constitucionalmente as institucións fronte ao buraco negro dunha  corrupción sistémica,  da que Mariano Rajoy por acción  ou omisión  ou por ambas as causas non deixa de ser unha parte implícita.

CORRUPTORES GORECIDOS NA PATRONAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As asociacións empresariais  mais que amparar no seu seo  a actual caterva  de corruptores, debesen refugar toda  práctica restritiva da libre competencia para  asumir  sen paliativos a súa verdadeira finalidade.

Antes que o agora "imputado" por corrupción   Alfonso Rus, ex-presidente popular da Deputación de Valencia contase en billetes o transcendido importe  de 'dous millóns de pelas'  da súa  sonora  mordida, con anterioridade , á sombra do anonimato alguén  realizara   idéntica  operación  para cuantificar  a entrega do cifrado importe, pois resulta obvio  que todo momento a picada do corrompido atende ao  suborno   do corruptor. 

Estendida práctica  cuxos tentáculos invaden o  ámbito  patronal,  onde  por extensión proxectan unha ilustración de palpable deterioración e un cheiro  nauseabundo no asociacionismo empresarial,  unha ilustración  que lonxe de erradicarse no tempo  ampla  a súa dimensión mais alá do imaxinable como consecuencia da  súa acentuada  reprodución exponencial.  

Por iso é polo que os escándalos de corrupción que chapuzan á patronal non fan máis que repetirse e propagarse,  e iso, porque  esas entidades lonxe de desenvolver    o labor da súa auténtica finalidade en defensa da libre competencia e en pé de igualdade, desde a manipulación, os seus dirixentes   en alianza co mais indecente da clase política, utilizando as malas artes e  o silencio cómplice, transformaron  estas plataformas de representación en auténticas tramas de corrupción, en redes clientelares   onde o xogo sucio e  a adulteración das  regras do mercado, converteron   a perversidade en norma de conduta  e o  compadreo  en exclusivo referente para  gañar concursos e concesións públicas. 

Comportamento ruín e repugnante que á marxe  de todo código deontolóxico é amparado polas  cúpulas directivas destas organizacións, primando corporativamente a falta de escrúpulos  en detrimento de  quen no extremo oposto, desde a sensatez,   fan  da función empresarial un exercicio de honestidade; e todo, a pesar da competencia desleal dos seus efectos  e  sabendo que o  procedemento  utilizado para  a ilegal adxudicación de contratos públicos está fundado  en esquemas viciados  e prácticas corruptas fronteirizas co   delituoso, aínda cando, a fustrigación recaia  só  nos políticos corruptos   mentres  estes corruptores    da órbita empresarial  seguen gozando de total impunidade. 

Tal é así,  que a pesar de ser  público a inxección  pola súa parte de mafiosas comisións ao circuíto da corrupción   ningún  dos implicados teña ingresado aínda en prisión. 

Pérfida situación que dando carta de natureza á arbitrariedade e ao favoritismo vén delatar o escaso respecto  que manifestaron desde sempre neste país os compoñentes   do ámbito empresarial pola liberdade económica, e a súa propensión para utilizar o diñeiro dos contribuíntes en beneficio  dos seus  turbios intereses, unha  tendencia degradante  da que hai que excluír aos   pequenos empresarios por improcedente,  para conferir  a titularidade de tales prácticas aos  señores do euro, quen  non reparan en utilizar  o canibalismo mercantil  do todo vale coa finalidade de acrecentar  o seu poder custe o que custe.  

Un desatino  que garda relación directa  coa compracencia que este país mantivo historicamente coa corrupción e cuxa continuidade non variará nadiña de nada  en tanto non nos dotemos de leis implacables  capaces de deixar  sen efecto as prácticas  inmundas destes  mercenarios.

Por tanto nesta tesitura, resulta un despropósito pretender acabar coa corrupción  mediante a simple fustrigación dos  corruptos,   ao ser totalmente imprescindible  para a súa erradicación  efectiva  acabar igualmente cos corruptores, pois hase de ter  presente  que son precisamente  os membros  da trama empresarial  adictos a componendas  quen suborna aos corruptos , xa sexa  de forma legal, ilegalmente ou de ambas as formas á vez, situación  que nos induce  a escapar da trampa discursiva de utilizar  a rexeneración democrática en abstracto como formulación de solución. 

Por iso, desde o punto e hora que o actual modelo de Estado  foi creado e vertebrado adxudicando  prerrogativas a empresarios e banqueiros, non queda mais remedio  que mudar a situación a través dun cambio que transfira  o  control democrático á maioría popular, toda vez que só desde  ese novo esquema  poderase loitar con éxito contra  a corrupción, os corruptos e os seus corruptores.

Pois se como ata agora téntase poñer remedio  á situación   afundindo tan só a carreira do político corrupto ao tempo de manter  inmaculada a do empresario corruptor, con tal actitude por contraposta, mais que lograr a rexeneración do sistema estarase a elevar por afianzamento  os niveis de corrupción.

Só desde a renovación  dirixente, o compromiso  de responsabilidade e  a acción conxunta das  patronais  empresariais e os  partidos políticos,  con contundencia interventora  e coordinado proceder, poderase poñer punto final ao actual desmoronamento da honorabilidade,  vía  expurga e limpeza  das organizacións de pertenza con expulsión implícita  e inhabilitación  funcional  de quen por despisten  de moralidade tomen a desviación de conduta como norma de comportamento.  

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

O FUTURO ESTÁ NA ESQUERDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Permitir que tras o sofisma da estabilidade siga gobernando o país  o partido máis corrupto da democracia,  equivalería a retrotraer a  función política a tempos pretéritos á Transición.

A ninguén  que ademais de peitear canas teña dous dedos de fronte,débelle sorprender o maismínimo  o patrocinio de Felipe González  a un goberno PP / C´s coa abstención do PSOE, pois tal formulación lonxe dunha novidade   é algo no que leva traballando desde moito tempo atrás, coa   planificada colaboración  de destacados membros da caverna mediática e a interesada participación  das  empresas que conforman o IBEX 35. 

Ralea que no seu conxunto admite as eleccións  desde  o  mero  formulismo,  pero que de ningún xeito acatan  como  formato determinantes de acceso  ao poder de Goberno,  que á marxe  da representación electoral entenden como reserva exclusiva e coto privado das altas esferas, toda unha expresión explícita do  seu desprezo  cara á  prevalencia que debe ostentar a  función política  e do absoluto  rexeitamento á autenticidade democrática, aspectos   que  poñen de manifesto  o seu  respaldo ao predominio do poder e económico sobre a vontade dos electores, como proba  o  feito cativo de seguir sometendo  a capitalización  electoral  á determinación das elites financeiras.

Un estilo vergoñento de facer política  cuxo proxenitor  non foi outro que o agora entremetido Felipe González,  que no seu momento, desempeñando función  á fronte do Executivo desposuíu de todo contido á democracia ata amparar a  colonización do Estado por parte dos poderes fácticos,  xerando  durante o seu mandato como gobernante  un balance   demoledor, onde o abuso de poder fíxose norma e o rendemento de contas unha ficción, convertendo ao país en campión do endebedamento, colmado de desemprego e saturado de corrupción, todo un estilo deplorable de exercer o poder; é dicir, de idéntica degradación  que  a agora   xerada polo Presidente Rajoy,  e cuxa continuidade como sistema vén recomendar no   seu alleamento  o   exasperado  ex-mandatario  socialista.

Pero tal posicionamento por desatinado que pareza nada ten de improvisación,  pois atende a un deseño planificado cuxa finalidade  non é outra que a neutralización  do seu propio partido, pechándolle acceso  como alternativa de Goberno,  para así condicionar que todo intento de renovación  no seu seo mais que un cambio de rumbo  teña o efecto dunh volta ao peor espírito da Transición. 

De tal xeito que no ámbito desta  conxuntura  sexa doada  a posta en práctica dunha dinámica política  e financeira  orientada a liquidar todo intento  de soberanía popular e dese modo  seguir mantendo sen atrancos   a vixente  impunidade especulativa e  o predominio do poder económico herdado do franquismo, e así soster invariable unha traxectoria política que ademais de converternos en mais  pobres siga privándonos  de ser donos do noso destino.

Os cambios políticos a positivo nunca deben xerar medos na sociedade, e cando  emanan democraticamente do mandato  popular como resulta  ser o caso na situación actual, entón, non se debe contemporizar ante reaccións involutivas que en boa lóxica  deben ser erradicadas sen miramentos,  de maneira especial  cando os seus  artífices como no caso de González, versionando ao seu antollo a realidade tentan levar a termo  a estafa  de antepoñer  a súa  fascinación polo diñeiro, a súa adicción polo glamour e polos consellos de administración sobre o inalienábel do interese xeral da maioría social.

Idéntica manobra que a orquestrada coordinadamente polo grupo de ex -ministros do PP, do PSOE e UCD que integrados na Fundación España Constitucional non dubidan en ocultar a preferencia dos seus  intereses tras a demanda  de conformación dun goberno de idéntico corte, petición acompañada igualmente do  suxestivo chamamento á estabilidade política, ao progreso social e á rexeneración democrática, pero omitindo ao completo  toda mención de recoñecemento  ao cambio político suxerido nas urnas pola notoriedade de 12 millóns de cidadáns.    

Sendo pois evidente que aos  defensores de "que todo siga igual" interésalle   mais que nada   a continuidade do seu,  pero de ningún xeito, mostran o  mínimo interese en poñer  solución á situación  extrema  que de forma asidua   sofren millóns de persoas afectadas  no esencial nos seus  dereitos laborais e sociais.

Se así non fóra,  mais que  decantarse pola falsa estabilidade  de soster  en prórroga a un  goberno adscrito aos recortes e ás políticas de austeridade, encubrindo o contaxio medular da súa corrupción e financiamento ilegal, tentarían a apertura a un novo tempo político a través dun programa de cambio e un Goberno progresista, que en agrupación de esquerdas, decantásese  por asumir como propia  a revitalización  democrática instituir solidariedade, corrixir  a desigualdade, instaurar a solidariedade,  establecendo para o efecto políticas económicas que ademais de crear  emprego favorezan a xusta redistribución  nas rendas do país. 

Incluíndo  no seu contexto a reforma do marco  constitucional  en liña  a avanzar  cara ao federalismo,  e todo iso, co obxectivo posto no  desaloxo do Partido popular da Moncloa. 

Propósito de imposible consecución sen a participación do á esquerda do PSOE, Podemos e  EU que ademais de capitalizar a maioría electoral, en confluencia, son  as forzas do cambio que conxuntamente  con outras están en condición de conducir ao  país   cara a unha   nova etapa da súa historia.

A CAVERNA MEDIÁTICA AO ATAQUE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Canto mais complícase a continuidade  do PP á fronte do Goberno,  con maior agresividade reaccionan os mercenarios  da caverna mediática no seu intento de cortocircuitar  con insidias calquera pacto alternativo a Mariano Rajoy.

Cando mais atarefada estaba a caverna mediática do PP axitando a súa demente ofensiva contra PODEMOS, en retorno,  o búmerang de Acuamed veu  desarmar a montaxe da súa estrataxema de acoso e derriba, e lembrar  así  á xente de Rajoy que é escusado que busquen   deslustre político en terceiros    cando teñen no seu propio espello o peor  dos reflexos, pois as connotacións  da maquinación   dirixida polo 'gurú demoscópico' de Cospedal, Arcadio Mateo,  despexan toda dúbida sobre a súa paternidade  da operación Frontino  á vez de situar    á formación conservadora por vínculo de dependencia  como directa responsable desta  nova trama  de corrupción. 

Sendo iso   motivo mais que sobrado para impedir  que na estreada andaina  lexislativa os campións da  inmoralidade e a decadencia  sigan  ostentando o Goberno do país, máxime cando  nun exercicio de desvarío democrático e malas artes   non reparan o mais mínimo en utilizar    a estrutura do Estado en beneficio propio e  prexuízo  dos seus adversarios políticos. 

Quen é refén da súa corrupción estrutural  dificilmente poderá  acreditar o plus de honestidade  que o bo facer político esixe, e por tanto nula autoridade  moral   ten conferida para poñer en cuestión a integridade dos demais, e moito menos despois de     remontarse a tempos  pretéritos e poñendo en cuestión o Estado de Dereito  utilizar sen fundamento nin orde xudicial a membros da cúpula policial para filtrar a medios    afíns o infundio como fórmula de proceder,   coa expresa finalidade de expandir  intoxicación mediática, e así, acusar falazmente á formación morada de financiamento ilegal.

Exasperada manobra  posta en práctica co  propósito de tomar vantaxe política combatendo con malas  artes  o contido  dun proxecto de país, que por ben definido e ao non deixar  a ninguén atrás, ameaza a continuidade de trinta  e seis anos  de prerrogativas a favor   dunha minoría   que testemuña  a degradación do actual modelo político. Non deixando  de ser esperpéntico   que ao tempo de pregoar  o seu compromiso coa rexeneración democrática sexa  esa facción política quen cos seus feitos  mostra xusto a función oposta; motivo sobrado para situarlles na  oposición como única fórmula  para que a democracia deixe de ser unha blindaxe de privilexios  duns cuantos  e en proceder de correspondencia  sexa devolta á cidadanía.

Dicir non obstante que nesta  campaña de acoso e derriba instada desde o  PP contra PODEMOS e conducida  pola caterva mediática, tense  de precisar     que os medios de comunicación por se sós non son o perigo, que si , o mal uso dado  aos mesmos    por parte dos  poderes fácticos e económicos, que desde posición de dominio transforma en noticia o que en rigor non debese selo xamais, e todo, coa intención de distorsionar  a realidade e o propósito de manipular á cidadanía en beneficio propio. Finalidade  de imposible consecución sen a  participación  aliada dos   mercenarios do poder, que nunca coa colaboración  de verdadeiros xornalistas  comprometidos  con principios de profesionalidade e ética deontolóxica que  como  garantes da democracia  informan de forma certa, clara e obxectiva.

Nun país como o noso onde os  mass media como empresas  mantiveron desde o 78 plena influencia sobre  a política, agora  ante a eventualidade  de cambio  tentan forzar a continuidade mediante a presión  mediática   dos opoñentes á súa primacía  e en alianza de intereses cos seus afíns políticos  desde o ultradereitismo obsesivo, facendo de PODEMOS  o chivo expiatorio das súas intrigas coas malas artes  dos bufóns do réxime cuxa función mais que xornalística  pasa  polo acoso e derriba. Como tamén facer da información  unha arma de manipulación masiva co adoctrinamento  de suxeitos fiadores da súa estratexia nun  intento  de manter  a súa xerarquía  e evitar  con iso  todo  cambio na configuración política.  

Téndose de afirmar   por iso que o grao de degradación  é de tal calibre   que os medios de comunicación transformáronse   en espellos trucados que devolven adulterada a información ao cidadán no contexto dunha dinámica na que prima a noticia falsa, o mal facer xornalístico   e a peor versión da liberdade de expresión  que no seu conxunto conduce  á instauración dun novo formato  de comunicación  onde a censura   que exercen os donos dos medios toma papel protagonista á vez que  o auxilio do sector mais reaccionario do oficialismo político faise aliado da situación .

Para desgraza  democrática  a  caverna mediática  apropiouse da situación sen que a liberdade de información teña garantido o seu espazo ante  a hexemonía  duns medios que ao servizo da dereita mais recalcitrante tentan converter aos cidadáns en simples máquinas aos que uniformar  en pensamento.    Sendo hora de dicir basta á  mentira  e ao engano, para así rexeitar  que outros pensen por nós, e desde a discrepancia a través da rede, establecer  un  debate critico  e honesto para investir  os termos da situación  e garantir sen atrancos  o cambio de rumbo que demanda o país. 

AS PERVERSAS 'BARONÍAS' SOCIALISTAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Instalados no  seu status acomodaticio e compartindo  a  estratexia da dereita, as 'baronías' do PSOE son o principal atranco para  conformar un  goberno de progreso  ao truncar coas súas artimañas toda dialéctica de confluencia.

Correron ríos de tinta  sobre os resultados do 20D e especialmente no relativo  aos acordos de gobernabilidade que poderían deparar,  pero ao final contra as mais posibilistas elucubracións de aritmética electoral  apuntando a compartimentación política en bloques de afinidade, tal probabilidade parece diluírse definitivamente contra o sentir maioritario das urnas para impoñerse unha vez mais a continuidade do bipartidismo,  e esta vez, co sustentáculo estratéxico  do  C's, como soporte partidista do IBEX 35.

Iso polo menos é o deducible a xulgar pola avinza en triunvirato  alcanzada por PP,   C's e PSOE á hora de conformar a Mesa do Congreso,  onde os socialistas  á marxe do cambio proclamado durante a contenda electoral, sen explorar outras opcións non dubidaron  en aceptar  o ofrecemento   de asumir a  presidencia  da Cámara Baixa, aínda que iso como foi o caso, supuxese  entregar  a maioría da  Mesa ao PP e Cidadáns,  ao garantirlles co devandito pacto a maioría do órgano de goberno do Congreso, extremo que supuxo deixar en mans das forzas conservadoras  o funcionamento da Cámara,  e por tanto, outorgarlles plena capacidade decisoria sobre as leis que se tramitan ou non.

Esa alianza de intereses  non facilita en nada   a lexislatura de cambio esixida pola maioría electoral nas urnas, como tampouco   a   constitución   dun goberno de progreso capaz de repoñer os  dereitos e liberdades perdidas,  pois o despropósito cometido   por un deostado Pedro Sánchez e o seu equipo   pon en serio risco tal probabilidade aínda que  tras os comicios  o variopinto  mapa de representación  facía posible esta opción. Circunstancia que facilita  o  goberno do  PP en minoría e impide democratizar a vida  política, abrindo aporta á formulación de gobernabilidade que  propician os poderes económicos do país  e a dirección coordinada financeira e política europea  co patrocinio e protección do sector neoliberal do  PSOE, a pesar  que tal desenlace sexa en se mesmo  unha traizón ao seu propio programa electoral  e un atraco  á cidadanía. 

Cando a conformación  plural da Cámara, posibilitaba  rescatar  a función lexislativa e directiva da política que o poder lexislativo debe ostentar  nunha democracia real e que  o absolutismo político do Partido Popular expropiara tras a súa vitoria no 2011, o seu, no canto dunha dinámica de xogo de tronos,   debese ser  proceder en consecuencia e en atención á correlación de forzas conformar a composición  da Mesa acorde á diversidade do Congreso,  e para o efecto,  dar inicio ao  labor lexislativo   sobre a base  dos  puntos de coincidencia programática  das distintas  formacións  que por afinidade  fosen copartícipes do  establecemento dun  goberno alternativo e de progreso. Única fórmula de facer  factible a derrogación das leis máis opresivas do período do neoliberalismo autoritario do PP, e  iso debese ser así  porque contra outras versións e chalaneos de feira   o Congreso dos Deputados ten  de cumprir  a función inequívoca de depositario    da vontade popular que pretende o cambio político e social neste país.

Pero se tal contrasenso non fose dabondo, o PSOE que tendo  vontade de cambio debese coidar no fundamental a súa estratexia de pactos de goberno, co seu proceder demostra non ter interese algún  na súa consecución, iso polo menos é o que se deduce a xulgar pola súa negativa ao fortalecemento da vida parlamentaria, onde sumándose á resistencia do PP  négase   a facilitar a constitución  como grupos parlamentarios das confluencias catalá, galega e valenciana de Podemos, que ademais da súa diferenciada  participación política concorreron aos comicios  con desiguais distintivos electorais. Por iso é polo que en boa lóxica  tal singularidade habería de ter plasmación na composición da Cámara, porque o non facelo,  ademais de constituír un ninguneo  dos cargos electos é unha  fraude á vontade electoral  a cidadanía    que co seu voto outorgoulles credencial de representación.

Ao fío dos últimos acontecementos todo parece indicar que lonxe da recomendable harmonía é a  disparidade quen  toma papel protagonista na relación PSOE -Podemos, afastando así a perspectiva  de conformar un goberno de progreso e de reversión  a orixe das políticas do PP, posibilidade freada  pola forte resistencia interna no seo da organización socialista onde o dominio  dunhas 'baronías' de marcada afinidade neoliberal tenta abortar toda tendencia ao cambio, e impedir e con iso     que o seu máximo dirixente poida  reforzar posición de liderado interno desde un hipotético papel como presidente de Goberno.  Non preocupándolles o máis mínimo na súa irresponsabilidade   a repercusión na  cidadanía do aciago efecto  das intrigas e maquinacións da súa particular refrega intestina que desde a inmaturidade política ameaza  con dar ao traste co sentir maioritario  dos electores. 

Sendo así como  os máximos detractores do dereito a decidir, deciden en exclusiva  o futuro do país.

UNHA CONVERXENCIA INELUDIBLE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Mais que novas eleccións a situación do país esixe aparcar a ambigüidade,  e responsablemente   desde a converxencia, posibilitar a    conformación do goberno de progreso que a situación  require

Desde o punto e hora  que o seu contido  vulnera explícita e repetidamente o principio de igualdade,non debe  resultar cuestionable   de xeito   algún o feito de afirmar  que a  Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG ) é abertamente  anticonstitucional, tendo en conta que  a prevalencia do criterio de representación territorial impide a existencia de paridade no sufraxio, e con iso,  a proclamación constitucional de que todos os votos teñan idéntico valor. Unha inusitada contradición, por canto  á vez que na práctica electoral a homoxeneidade  do voto brilla pola súa ausencia, a garantía   do seu valor homónimo  consta  matizado expresamente no contexto do marco constitucional, cinguíndose ao  máis amplo dereito de igualdade  ante a lei que como mellor formulación expresa o propio artigo 14 da CE

É por iso que a aplicación  de tan  anómala lexislación nas  eleccións xerais do 20D foi a táboa de salvación que fixo  que un  bipartidismo tocado e  en esborralle mantivésese á boia, razón  sobrada para  afirmar  que o actual  sistema electoral  é en se mesmo unha perversión da democracia que impide toda posibilidade   de impulsar o multipartidismo en pé de igualdade, sendo por     iso que o resultado da súa aplicación   non responde de ningún xeito  á realidade  do mapa político da sociedade española. 

Feito que vén evidenciar  que o mantemento   de tan  atípica   Lei Electoral é en se mesmo o soporte impropio que   sostén a pervivencia  dun bipartidismo decadente, e razón por tanto mais que xustificada  para establecer  a súa reforma como obxectivo preferente.

Finalidade   que ademais   de exporse como  unha esixencia de ética democrática ten de ser  tamén un  imperativo  de caución do Estado de Dereito,  co propósito de poñer punto final a un  modelo que nacido no postfranquismo, a tempo presente,  pola súa disfunción non debe seguir  persistindo cando en se mesmo converteuse  nunha  completa  estafa. 

Polo menos esa é a interpretación  acorde se facemos unha lectura  apropiada  da Transición, e tomando razón do dereito da cidadanía  para decidir o seu destino político, somos capaces de entender que desde o primeiro momento, o proceso non deixo de ser unha   va ilusión, e iso  a xulgar  polos controis e filtros  de acompañamento  que mediatizaron  o exercicio do sufraxio, ao non permitir de ningún xeito     que o dereito  de voto  fose exercido á marxe dos centros  de poder  que como propulsores  encargáronse de reducir  todo síntoma de pluralismo á mínima expresión.

Ese motivo que non outro, foi a causa de 38 anos  de progresiva  deterioración da vida política,   do descrédito e distanciamento  duns  partidos con marcada  tendencia á oligarquización,  que na súa incongruencia,  con idéntica facilidade tanto  proclaman a unidade de España como regalan  a soberanía nacional xerando  con tal despropósito  que este país deixase   de ter fundamento socioeconómico e político propio como Estado Soberano, provocando con iso, ademais dunha crise de representación  democrática a total deslexitimación  do  bipartidismo conxénito.

Referir por tanto que o artificioso do sistema electoral e o demérito dos seus autores,  fai recomendable  que á hora de conformar novo  goberno  toda interpretación dos  resultados dos últimos comicios deba realizarse prescindindo de subterfuxios lexislativos,  outorgando prevalencia ao acumulado de votos por candidatura como factor determinante de atribución de gobernabilidade. Pois en boa lóxica, o futuro  do país debe ser democraticamente outorgado  a quen  no seu conxunto agrupen a maioría electoral en votos,  que nunca, a quen arróguese tal dereito  aducindo a condición  de lista máis votada, pois o recoñecemento de tal circunstancia  como xustificación equivalería a validar contra toda lóxica  o decadente  sistema electoral. Sendo por iso que nos obxectivos programáticos dun hipotético goberno de progreso a reforma da Lei Electoral como materia pendente da democracia ten  de ser  establecida  como acción urxente  e  perentoria.

En todo caso, non temos  de  esquivar   a involución  política do PP na anterior lexislatura traendo  a colación como referentes a estafa electoral urdida polo propio Rajoy aos seus votantes e  os estragos  causados  en catro anos de neoliberalismo sen concesións, como argumento sobrado para desaconsellar a súa postulación  para presidir o novo Executivo. Pois non ten de outorgárselle segunda oportunidade  a quen desde a maioría absoluta dunha dereita antisocial e retrógrada impuxo a súa vontade declinando toda negociación ou  pacto,  substituíndo así o parlamento polos decretos lei, sendo por iso que resultaría   un anacronismo político facerse cómplice de quen polos seus feitos temos esixido  combater 

Por iso é polo que  ante a complexa conxuntura que vive o país, por responsabilidade de Estado, sexa  obrigado abortar todo intento de continuidade  do  PP,  sendo alternativamente desexable,  a conformación dun Goberno entre as forzas progresista que en confluencia  asuman  o cambio político que a situación demanda.

A PREGOADA UNIDADE DE ESPAÑA

Mal pode falar  da unidade de España, quen facendo abandono  da súa soberanía admite imposicións alleas no seu marco constitucional.

Un  dos  maiores desafíos deste país, é sen dúbida  o recoñecemento da súa realidade plurinacional, e en consecuencia, saber compatibilizar  tal circunstancia coa singularidade política   das distintas nacións que conforman o seu ámbito territorial; posibilidade que dubidosamente  pódese levar a termo en tanto a vía de diálogo sexa substituída por panexíricos sobre o artificialismo da unidade de España. Preocupante situación ocasionada pola ofuscada  actitude política de quen dando por superado o proceso de descentralización territorial pecha toda posibilidade a facilitar  a articulación dun  proxecto de integración axustado á súa verdadeira diversidade, optando así por aferrarse ao trasnoitado concepto da Estado - Nación que por irreal ademais de só existir  na súa imaxinación  conduce á arriscada vía da secesión.

Comportamento que en absoluto debese resultar inesperado tratándose  do  PP, pois ademais  da súa deficiente  cultura democrática, a formación conservadora foi a artífice de forzar que   durante a transición a uniformidade territorial   tomase corpo de norma, para así, ter controlado o modelo de Estado e impedir toda redefinición da situación  en adecuación  á  singularidade  plurinacional  do país. 

Sendo menos descifrábel a reafirmación do PSOE en idénticas coordenadas, máxime, cando historicamente  os socialistas defenderon  xusto todo o contrario como pon de manifesto o seu histórico congresual,  cando sen ambaxes, esixían  o dereito para decidir, non tan só para   Catalunya,   senón tamén para o conxunto do ámbito plurinacional, se certo é  que durante a Transición a cúpula do partido con Felipe González á fronte, en liña ao seu proceder característico  desertou da política  mantida  polos seus predecesores para asumir  como propios os postulados da dereita.

Pero tras a obstinación de prodigar ata a saciedade  a atípica  unidade  de España, os membros do oficialismo patrio no seu empeño de obviar a pluralidade nos seus xustos termos seguen incorrendo na negación do evidente, alimentando deste xeito  unha   fobia centrífuga que fará crecer o descontento opositor   ata o extremo de converter  o independentismo nun conflito imparable que non poderán impedir  de ningún xeito  por mais que a golpes  en peito pretendan erixirse  nos seus redentores cando en realidade son os seus verdadeiros culpables. 

E iso é así,   aínda que tenten  envolver o seu tendencioso proceder con bandeiras de oficialidade sen caer na conta  que vivimos nunha sociedade, onde as persoas mais que tragar o que lle boten expresan os seus  sentimentos de pertenza e de adscrición identitaria.

É por iso  que utilizar  desde a uniformidade do oficialismo español, a unidade  como arma arreboladiza obviando toda referencia á diversidade, nunca como ata agora cultivara   tanto rexeitamento e provocado  en amplos sectores da poboación  tan pronunciada  réplica e contestación  ante as manobras   dun  nacionalismo banal e cotián  disposto sen excepción facer táboa rasa na conformación do modelo territorial  do Estado, cando a actitude razoable debese encamiñarse á mellora de activos como comunidade política plurinacional na dirección adecuada: para así,  facilitar a instauración do federalismo como patrón de referencia que ademais de achegar maior sensatez á organización territorial do país,  induciría  avances substantivos  nas cotas de autogoberno ao tempo de garantir o dereito para decidir.

.

Non é coincidencia  por tanto que a versión  desta  campaña  de axitación  patriótica, repunte curiosamente, o día despois dos comicios do 20-D, e xustamente cando o seu desenlace vén indicar  a desfeita bipartidista, resultando paradoxal o protagonismo concorrente  de ambos os feitos, e deducible por tanto, que a proclamada a unidade de España  é en se mesma  unha defensa á desesperada  do bipartidismo e un ataque en desbandada  contra  os autores da súa derrota, que ademais de manter  o seu compromiso na defensa da esfera social  asumen como propia a plurinacional do Estado; cuxa identidade  se corresponde coa  auténtica esquerda transformadora  que recentemente desembarcada no escenario político pide paso  para o cambio político e a  profundización na defensa  de revolución social e democrática

É por iso  polo que toda referencia  dos membros  do   PP e PSOE á  defensa da unidade da patria, de ningún xeito deba  ser  interpretada  de forma distinta á súa verdadeira intencionalidade,  que mais alá  que a aducida  ameaza  á unidade de España tenta encubrir  tras a falacia  a súa alianza de conveniencia para xustificar  a mais que presumible gobernanza conxunta do  bipartidismo.

FÁGASE A SÚA VONTADE

Contrastando os resultados electorais coa calamitosa situación que vive o país, sería unha irresponsabilidade  política das formacións alternantes, permitir  a continuidade  do PP á fronte do Goberno. 

Se certo é  que os resultados electorais  do 20 D depararon un ascenso significativo das forzas progresistas do país, tamén resulta evidente  que foron as  mesmas urnas as que deixaron vivo e coleando  aos valedores do neoliberalismo a pesar da súa condición promotora na  xeración da crise, da desigual repartición da mesma e da súa incapacidade  no establecemento de vías de solución. É por iso que todo balance electoral desde a esquerda, a tenor dos resultados, mais que exercicios de autocompracencia esixe   diagnosticar contradicións a efectos  de despexar  a incógnita e localizar o motivo polo que   unha  gran parte dos directos prexudicados pola situación, no canto de proceder acorde aos feitos inclináronse por revalidar co seu voto aos histrións  do neoliberalismo.   

Só poñendo luz a esa contradición  lograrase afrontar o desafío de confrontar o neoliberalismo con outras alternativas posibles, para establecer así unha forma  de loita coordinada capaz de  botar abaixo a súa actual  hexemonía, pois o crucial para o seu decaemento pasa por interromper o seu conduto ideolóxico como método  de reprobación á nula sustentabilidade  das súas medidas de austeridade,  que ao  non ser  solución de nada, de ningún xeito  funcionarán como resorte de impulsión do necesario  crecemento económico.  Por iso é polo que en adecuada    interpretación, o neoliberalismo, pola súa incapacidade  de resposta ten  de ser entendido    como o principal obstáculo para poñer remedio a  crise, e por tanto, nula confianza debe outorgárselle a quen politicamente exerce  función  en defensa  da  súa vixencia  e continuidade. 

É por iso que desde unha óptica de esquerdas, neste tempo post - electoral onde os pactos antóllanse  determinantes para a conformación de goberno, todo  expoñente  de neoliberalismo debe ser  impedimento  para  facilitar  a gobernabilidade; pois de ningún xeito  débese abrir acceso ao poder a quen en detrimento do Estado de Dereito  e escamoteo democrático sosteña o rol xogado ata agora  polas forzas do mercado, como tampouco, a quen siga outorgando patente de corso  a actividades aliñadas cos circuítos do poder corporativo e financeiro.  

Ten  de ser así, porque  a democracia non pode seguir sendo un  territorio hostil para o cidadán, e  de non cambiar as cousas  seguirá a selo  en tanto  se manteña o protagonismo dunha utopía tola que como o neoliberalismo é indicativo dunha dirección  pero non dun destino, sobre todo cando a clase política exerce a súa  empuxe contra o Estado e a favor do o escuro poder dos grupos de influencia.

A pesar dos seus  constantes  intentos de readaptación, ese neoliberalismo que  nunca se completa como proxecto, non deixou de ser a caricatura dun modelo global cuxo arrastre acumula un histórico de tres  décadas de fracasos, apócrifamente superados  polo respaldo prestado  polo segmento mais decadente da clase política, que situada   a favor da súa continuidade opúxose    a calquera  cambio de rumbo e a toda  solución alternativa  por sustentable que resultase. Tal foi así que levados pola súa tendencia   non puxeron reparo algún en instalar a  versión mais reaccionaria do neoliberalismo    na propia Constitución cuxa posta en práctica  deu oficialidade á liquidación do Estado do benestar , e con iso a entrada en escena de recortes sociais de todo tipo, e cancha aberta  a unhas  políticas  de austeridade conducentes  a máis recesión e máis paro, é dicir, a antítese das necesidades reais  do país. 

Non sendo de estrañar tal actitude na dereita neoliberal representada polo PP, ao poñer de manifesto co seu proceder   que a súa única patria é o diñeiro e que os seus amores cotizan no IBEX 35, e se algo falta por evidenciar  basta con visualizar para quen gobernan. Por iso é polo que á vista dos resultados do  20-D e desde un postulado  progresista, non exista o  mínimo argumento nin a mais remota  razón  a facilitar    co resultado alcanzado nas  urnas  que a formación  conservadora  poida afrontar   a conformación de goberno; pois á vista  dos feitos e desde unha posición vangardista a recomendación  é xusto a   contraria, e pasa, non só  por consumar a separación de poderes senón e moi especialmente por desaloxar do Executivo a quen como é o caso fixo abandono  das súas funcións  por conveniencia de intereses. 

Xa que logo, polo ben  do país hase de evitar por todos os medios  que o PP volva facerse co Goberno, emprendendo alternativamente unha  lexislatura de progreso, e esa aspiración  debe converterse en feito   porque a situación así o demanda e porque contra o absurdo da lista mais votada  débese antepoñer a lexitimidade  democrática que  outorga  a vontade da maioría electoral.  Un acordo de concorrencia que por efectividade,  o seu consenso debe pivotar  ao redor da reforma constitucional limitativa do  déficit, deixando sen efecto o cambio do artigo 135 como punto  de partida que facilite darlle un envorco á situación, máxime cando foron os electores en maioría quen o   ordenou e é a democracia quen obriga  acatar a súa vontade.

UN SÁBADO DE REFLEXIÓN

La insatisfacción  popular y la decisión de la mayoría  en poner  punto final al bipartidismo, hace que  la llamada a las urnas sea totalmente distinta  a  otros comicios. Un vaivén que viene a acentuar el carácter absurdo de la  jornada de reflexión

Aínda que para un día como hoxe a lei electoral de 1985 establece que non se pode facer propaganda política nin pedir o voto a partir das 00.00 horas do día anterior á votación, non é menos certo que o sobrentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo despropósito. 

O é, porque tras o mais que  aparente  mutismo político e mediático da xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de ponderación  ten conexión cos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, é dicir, papel mollado que non serve absolutamente para nada, pois ao non existir regulación de condición vinculante, calquera formación pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que co seu incumprimento  non incorren en infracción legal,  como tampouco, contraen responsabilidade de tipo algún, sendo boa mostra de tal apreciación a fraude histórica - electoral  do bipartidismo,

Por iso é polo que preservar  a véspera electoral a reflexionar sobre a  entelequia publicitaria que de forma reincidente é utilizada  durante a campaña electoral polas forzas políticas especializadas no engano, non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo respectuoso coas limitacións que para o día establece  o marco legal, pero tamén atribuíndome o dereito que me asiste  de reivindicar como propio o espírito  de trinta e oito anos atrás  coincidente coa celebración daquelas primeiras eleccións dunha recen nada democracia,  que si tiña verdade na alma, categoría e maior espírito participativo, contra o que durante os últimos tempos  non pasou de ser un xogo perverso no que sempre gañaron os mesmos  e a voz de moitos quedou sen expresión.

Un réxime aparentemente administrado   por unha clase política  decrépita,  que realmente foi manexado ata agora  acorde á  vontade   de poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, e dicir, unha pérfida situación que permitiu a suplantación do mandato popular e onde os candidatos lonxe de manter   a mensaxe dos seus respectivos programas, unha vez logrado o seu acceso ao poder, atribuíndose  o dereito para decidir en nome da cidadanía non dubidaron en utilizar os resultados da súa astucia  electoral en favor  de intereses espurios. E isto dito en voz alta como denuncia dun  modelo decadente, que de inmediato, debe ser substituído por algo mellor para evitar con iso  a súa continuidade  ao amparo de pantomimas e artificios, eludindo con iso o efecto chamada  ao voto irresponsable e irreflexivo

Sobrando por tanto argumentos para afirmar  que na longa viaxe desde a transición  a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo  e sen intereses  en mans do capital, e tal entrega, por extensión, converteu en refén destes *marchantes   ao conxunto da sociedade, tal é así, que motivado pola crise deseñada por eles mesmos, a cidadanía ao completo, para satisfacer as súas esixidas apetencias, viuse forzada a unha sucesión de sacrificios que desde a renuncia a dereitos sociais e  prestacións públicas, , restou  calidade no  ensino do mesmo xeito que aos niveis da sanidade pública ao tempo de precarizar o emprego  facilitando o despedimento laboral, e todo isto, en razón á actitude entreguista  dunha clase política  mais encamiñada a satisfacer a voracidade dos mercados que en implementar    modelos económicos ao servizo da xente. 

Situación  expresiva conforme ata agora  a democracia representativa neste país foi puro simulacro como pon de relevo a súa falta de autenticidade, tal é así,  que despois  que o Estado interviñese en rescate da banca privada  con graves repercusións para o sector público  e o empobrecemento sistemático da poboación. Agora, sexan as mesmas entidades  financeiras rescatadas quen sen  resarcimento previo impoñan  a posta en práctica  de duros axustes económicos, que ademais de abusivos  e inmorais veñen acentuar   a  crise existente ao obrigar a adopción  de dolorosos  programas de axuste estrutural, forzando a posta en práctica  dunha  severa disciplina fiscal,  nun país,   onde a maioría social  sofre nas súas propias carnes un  proceso de descapitalización crecente e todo coa  colaboración  executora e aquiescencia dun poder político que por extenuado e inservible  anula toda  lexitimidade democrática, cuxo deterioración  vese incrementado de escala polo  empuxe da corrupción.

Ante tal deterioración a auténtica reflexión está servida,  debendo valer para librar con éxito unha batalla  de recuperación democrática  e de hexemonía política, de tal modo, que desde  unha nova orde  podamos vencer a forte resistencia imposta polos lobbys de poder e impoñer en substitución a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só desde esa perspectiva seremos capaces  de alcanzar  os obxectivos previstos, porque de non ser así, sen adxudicar protagonismo á  primacía política, será a propia inercia  dos poderes fácticos quen nos devolva  ao momento  de partida. En todo caso, non será a restrición reflexiva   senón a liberdade de expresión  o punto de partida adecuado para tomar nas nosas mans  o futuro e darlle un envorco á situación. 

O VOTO ÚTIL, NON É AVALAR AO BIPARTIDISMO

Ante a xornada electoral que se aveciña, por sensatez,  temos que dar por sentado   que as garantías dos nosos  dereitos son  radicalmente   incompatibles con votar en clave bipartidista.  

Aínda cando como votantes negámonos a asumir responsabilidade dos fracasos  do goberno que votamos,  o certo é que somos culpables dos mesmos, maiormente cando incorremos en reincidencia.  

Pois non  habemos de esquecer, que  como electores  todos temos no noso haber  a titularidade  do  voto que é sen dúbida a arma mais poderosa da democracia  e o resorte fundamental co  que chegado o tempo das urnas podemos  sacudir  a nosa indignación mediante a súa  apropiada utilización, non sendo de recibo por tanto manifestar o descontento cara a quen ostenta  a gobernabilidade, e chegada a hora da verdade no canto de pasar  factura, seguir adxudicando o  voto aos capataces dese fedor olítico que desprende o bipartidismo que conforman PP-PSOE, tendo en conta que  co só feito  de renunciar a sancionar as malas praxes  convertémonos  en cómplices  da situación

O certo é que a democracia declinábel   na que está sumido o país vén precedida dunha longa historia cuxa decadencia parte   das orixes  da transición, que nada cos mellores agoiros mais que evolucionar cara a un réxime de liberdades e igualdade, veu perverter  a súa lexitimidade primixenia ata o extremo de abortar a súa finalidade, e iso,  mais que vir motivado polo deficiente  deseño do cambio de réxime ten  de imputárselle  ás audacias partidistas de quen  lonxe  de afrontar  unha  transformación profunda da sociedade optaron por degradar mais a democracia, para garantirse e repartirse  desde o bipartidismo  o poder institucional que lles converte nunha seria ameaza para o sistema e en nula alternativa de solución, pois contra todo prognóstico  foron os dous grandes partidos os promotores  de desregular  os mercados e de votar conxuntamente  os tratados que adxudicaban  definitivamente  plenos poderes  á elite económica.

Circunstancia extrema  que  nos últimos tempos, sumada á entrada en escena  da crise económica,  a gran recesión e ganduxada ás políticas de axustes e austeridade, provocaron un  empeoramento  da  situación do país  que desembocou nunha    crise sistémica do réxime,   facendo ostensible  que tras a extorsión  de dereitos e liberdades da maioría social enriquecíase a mancheas unha elite  autocrática con plenas atribucións executivas, que avalada politicamente polo  PP e PSOE converteron  a nosa democracia nun referente residual  da  soberanía popular por  transgresión dos límites do politicamente correcto. Complexidade que trouxo consigo  a descapitalización do voto  cidadán na súa verdadeira esencia, tendo en conta que  reducido ao testemuñalismo plebiscitario  a súa condición de dereito fundamental perdeu toda utilidade.  

De aí a imperiosa e urxente  necesidade de rescatar a autenticidade  democrática para así devolver a dignidade á política  e evitar con iso que o país  haxa de sumar ás súas complexidades unha mais que anunciada  crise electoral,  sendo obrigado en solución a transformación radical do sistema en suplencia  do caduco modelo bipartidista que dependente dos poderes económicos e lastrado pola corrupción exerce de salvagarda  da desapiadada  ideoloxía neoliberal, pois toda  solución á nefasta actitude dos dous grandes partidos pasa irremediablemente  por un retorno á política con maiúsculas en detrimento do mercantilismo e onde o rescate da cidadanía tome corpo de preferencia  facendo que a política dos homes impóñase á política das cousas.

É por iso  que para os comicios do 20-D, os electores, previo a emitir  o seu voto deben ter presente  que foi ese mesmo  bipartidismo, cos seus  gobernos de maioría, os que obstruiron toda posibilidade  de acceso  a cambiar as cousas  en vantaxe  do interese xeral, non importándolles  que a lexitimidade cultivada nas urnas pérdase cando incumprindo os compromisos  óptase por gobernar para as elites en contra da cidadanía. Total actitude de desprezo por parte de quen afastado de todo código de conduta  non reparan en quebrantar os seus compromisos sen importarlles o mais mínimo que os directos afectados polas súas  indolencias véxanse obrigados a vivir  económica, política e socialmente ao límite das súas posibilidades.

Esa inobservancia das normas de conduta electoral converte a deslealdade da política do bipartidismo  nunha  perigosa arbitrariedade, que  utilizando  regras trucadas contrarias ao marco constitucional perpetúan a  vixencia dunha singular democracia de mercado na que descaradamente  sempre está asegurado o triunfo dos potentados. Argumento suficiente para declinar todo respaldo á súa continuidade, bastando con lembrar para maior énfase   que nos últimos anos, o PP e PSOE entendéronse á perfección  en cuestións craves dos mercados financeiros, ao  tempo de facer  caso omiso dos dereitos da cidadanía ; sendo por iso  que na próxima xornada electoral resulte improcedente votar a quen nos engana, debendo facelo por homes  e mulleres honestos e leais que manteñan invariable  as súas ganas de cambiar as cousas o día despois dos comicios .

SE VOTAS FAINO A CONCIENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O  próximo 20-D  bríndasenos  a oportunidade de poñer punto final ao bipartidismo, de lograr cambios substanciais  na maneira de facer política e alcanzar así unha democracia máis participativa, máis transparente e máis limpa. No teu voto está a clave.

Onte iniciouse a campaña do 20-D, uns comicios non exentos de alto risco de estancamento ao posibilitar   que  o bipartidismo que nos conduciu ao actual desastre   manteña a continuidade do seu protagonismo político. 

Probabilidade  que  non se remediará se os electores non toman lección debida destes últimos anos de sufrimento innecesario, de dramatismo xerado  pola perda de liberdades, os malos tratos sociais, os recortes,o desemprego,os desafiuzamentos, e a corrupción sistemática, e obviando esa realidade no canto de proceder en consecuencia pasando  factura electoral respecto diso, despois de mil enganos  optan por reincidir no erro  deixándose fascinar unha vez máis conferindo credibilidade ás mensaxes prefabricadas dos profesionais  da estafa política a pesar  que  só queren rabuñar votos, para unha vez alcanzado o seu obxectivo seguir gobernando ao seu antollo.

É por iso que antes de tomar encontro coas urnas,  sería recomendable que a cidadanía, previo a emitir  o seu voto chegase  á  convicción que  a situación esixe,  non transixindo de ningún xeito  a poñer o futuro da colectividade en mans dos cuestionados dirixentes dun sistema errado,  como tampouco en xurisdición de representantes    de siglas políticas connotadas coa corrupción.

Pois resulta de todo punto un despropósito   outorgar credibilidade a quen  debendo velar polo cumprimento das leis  non reparan en tomar  papel protagonista como infractores das mesmas, ao tempo de tirar da  desvergoña  impartindo  leccións de ética,  dando así un espectáculo de hipocrisía e falsidade cuxa repercusión foi en prexuízo do  seu facer político subtraéndolles toda credibilidade. Extremo  que xerou un escuro pano de fondo  nada vantaxoso para  á renovación,  que ven de situarnos no momento máis crítico da nosa historia democrática. 

Pero se ata agora  a complexidade radicaba exclusivamente  no perigo que supoñía  a continuidade   do neoliberalismo bipartidista auspiciado por quen  en mutuo acordo non dubidaron  en reformar o articulo 135 da Constitución, o certo é que ante o xurdimento  de forzas de empoderamento, a emancipación das clases populares e o serio perigo que tal circunstancia representaba para os seus intereses políticos e económicos, o rearmamento dos afectados non se fixo agardar.

Sendo así como en proceso de confabulación fráguase  un cambio para que todo siga igual, medida  que trouxo consigo a  eclosión de Ciudadanos (C's), unha formación de novo cuño  sintonizada en partitura e melodía co  Ibex- 35, pero que en síntese non deixa de ser  un partido de deseño adecuado ás múltiples formas que pode adoptar o neoliberalismo e a ductilidade dos poderes fácticos para granxearse  aliados políticos  que do mesmo xeito que o PP e PSOE exerzan entre outra finalidade como  defensores da liberación da economía e a redución do gasto público.

De feito na nova conformación  do escenario político, cando é ostensible a diminución de representación dos dous partidos alternantes desde a transición; á marxe de toda aparencia, a localización de C's hai que situala  na contorna pro -sistémica de quen como "prefabricado electoral" ten predestinado  de antemán o seu rédito nas urnas   á finalidadede favorecer  segundo proceda os resultados do bipartidismo, e con iso,  garantir a súa continuidade  á fronte do Executivo, pechando así o paso ás forzas do cambio, ou o que é o mesmo, ás formacións políticas comprometida lealmente en modificar a situación dun  réxime que esixe integra renovación. Podéndose afirmar por tanto, que votar  por cidadáns leva consigo a equivalencia  de estar a votar ao bipartidismo.

Tan só sacando de circulación a través das urnas a esas organizacións políticas creadas para conter o conflito social, estarase en condicións  de afrontar os problemas da  xente; pero para refacer o país temos  de ir mais alá, e asumir ademais  que non haberá mudanza posible sen  mediar unha nova correlación social, política e electoral. Tendo en conta que só cumpríndose esa premisa,  o goberno do cambio , estará en condicións de establecer con solvencia a súa folla de ruta e  desenvolver con éxito  a súa finalidade.

Dicir por tanto  que o 20-D brinda unha ocasión única para o cambio, cuxa consumación efectiva, alcance e profundidade vai depender en gran medida  do    que ocorra na esfera electoral, ou o que é o mesmo, da actitude dos votantes e o seu grao de conciencia e unanimidade   en querer  cambiar o protagonismo  político, a regras de xogo  e o modo de gobernar, como tamén, da posibilidade de confluencia dos movementos sociais e forzas cambiantes  á hora de conformar un  goberno de progreso desde onde relanzar a rexeneración democrática,  cambiar de modelo produtivo e facer que a igualdade de dereitos e de xénero  tome corpo de realidade. 

É por iso que na xornada electoral o importante non é votar, senón saber elixir con bo xuízo quen deben ser os axentes adecuados para ese cambio.