29 ene. 2016

O FUTURO ESTÁ NA ESQUERDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Permitir que tras o sofisma da estabilidade siga gobernando o país  o partido máis corrupto da democracia,  equivalería a retrotraer a  función política a tempos pretéritos á Transición.


A ninguén  que ademais de peitear canas teña dous dedos de fronte,débelle sorprender o maismínimo  o patrocinio de Felipe González  a un goberno PP / C´s coa abstención do PSOE, pois tal formulación lonxe dunha novidade   é algo no que leva traballando desde moito tempo atrás, coa   planificada colaboración  de destacados membros da caverna mediática e a interesada participación  das  empresas que conforman o IBEX 35. 

Ralea que no seu conxunto admite as eleccións  desde  o  mero  formulismo,  pero que de ningún xeito acatan  como  formato determinantes de acceso  ao poder de Goberno,  que á marxe  da representación electoral entenden como reserva exclusiva e coto privado das altas esferas, toda unha expresión explícita do  seu desprezo  cara á  prevalencia que debe ostentar a  función política  e do absoluto  rexeitamento á autenticidade democrática, aspectos   que  poñen de manifesto  o seu  respaldo ao predominio do poder e económico sobre a vontade dos electores, como proba  o  feito cativo de seguir sometendo  a capitalización  electoral  á determinación das elites financeiras.

Un estilo vergoñento de facer política  cuxo proxenitor  non foi outro que o agora entremetido Felipe González,  que no seu momento, desempeñando función  á fronte do Executivo desposuíu de todo contido á democracia ata amparar a  colonización do Estado por parte dos poderes fácticos,  xerando  durante o seu mandato como gobernante  un balance   demoledor, onde o abuso de poder fíxose norma e o rendemento de contas unha ficción, convertendo ao país en campión do endebedamento, colmado de desemprego e saturado de corrupción, todo un estilo deplorable de exercer o poder; é dicir, de idéntica degradación  que  a agora   xerada polo Presidente Rajoy,  e cuxa continuidade como sistema vén recomendar no   seu alleamento  o   exasperado  ex-mandatario  socialista.

Pero tal posicionamento por desatinado que pareza nada ten de improvisación,  pois atende a un deseño planificado cuxa finalidade  non é outra que a neutralización  do seu propio partido, pechándolle acceso  como alternativa de Goberno,  para así condicionar que todo intento de renovación  no seu seo mais que un cambio de rumbo  teña o efecto dunh volta ao peor espírito da Transición. 
De tal xeito que no ámbito desta  conxuntura  sexa doada  a posta en práctica dunha dinámica política  e financeira  orientada a liquidar todo intento  de soberanía popular e dese modo  seguir mantendo sen atrancos   a vixente  impunidade especulativa e  o predominio do poder económico herdado do franquismo, e así soster invariable unha traxectoria política que ademais de converternos en mais  pobres siga privándonos  de ser donos do noso destino.

Os cambios políticos a positivo nunca deben xerar medos na sociedade, e cando  emanan democraticamente do mandato  popular como resulta  ser o caso na situación actual, entón, non se debe contemporizar ante reaccións involutivas que en boa lóxica  deben ser erradicadas sen miramentos,  de maneira especial  cando os seus  artífices como no caso de González, versionando ao seu antollo a realidade tentan levar a termo  a estafa  de antepoñer  a súa  fascinación polo diñeiro, a súa adicción polo glamour e polos consellos de administración sobre o inalienábel do interese xeral da maioría social.

Idéntica manobra que a orquestrada coordinadamente polo grupo de ex -ministros do PP, do PSOE e UCD que integrados na Fundación España Constitucional non dubidan en ocultar a preferencia dos seus  intereses tras a demanda  de conformación dun goberno de idéntico corte, petición acompañada igualmente do  suxestivo chamamento á estabilidade política, ao progreso social e á rexeneración democrática, pero omitindo ao completo  toda mención de recoñecemento  ao cambio político suxerido nas urnas pola notoriedade de 12 millóns de cidadáns.    

Sendo pois evidente que aos  defensores de "que todo siga igual" interésalle   mais que nada   a continuidade do seu,  pero de ningún xeito, mostran o  mínimo interese en poñer  solución á situación  extrema  que de forma asidua   sofren millóns de persoas afectadas  no esencial nos seus  dereitos laborais e sociais.

Se así non fóra,  mais que  decantarse pola falsa estabilidade  de soster  en prórroga a un  goberno adscrito aos recortes e ás políticas de austeridade, encubrindo o contaxio medular da súa corrupción e financiamento ilegal, tentarían a apertura a un novo tempo político a través dun programa de cambio e un Goberno progresista, que en agrupación de esquerdas, decantásese  por asumir como propia  a revitalización  democrática instituir solidariedade, corrixir  a desigualdade, instaurar a solidariedade,  establecendo para o efecto políticas económicas que ademais de crear  emprego favorezan a xusta redistribución  nas rendas do país. 
Incluíndo  no seu contexto a reforma do marco  constitucional  en liña  a avanzar  cara ao federalismo,  e todo iso, co obxectivo posto no  desaloxo do Partido popular da Moncloa. 

Propósito de imposible consecución sen a participación do á esquerda do PSOE, Podemos e  EU que ademais de capitalizar a maioría electoral, en confluencia, son  as forzas do cambio que conxuntamente  con outras están en condición de conducir ao  país   cara a unha   nova etapa da súa historia.

No hay comentarios:

Publicar un comentario