O VOTO ÚTIL, NON É AVALAR AO BIPARTIDISMO

Ante a xornada electoral que se aveciña, por sensatez,  temos que dar por sentado   que as garantías dos nosos  dereitos son  radicalmente   incompatibles con votar en clave bipartidista.  

Aínda cando como votantes negámonos a asumir responsabilidade dos fracasos  do goberno que votamos,  o certo é que somos culpables dos mesmos, maiormente cando incorremos en reincidencia.  

Pois non  habemos de esquecer, que  como electores  todos temos no noso haber  a titularidade  do  voto que é sen dúbida a arma mais poderosa da democracia  e o resorte fundamental co  que chegado o tempo das urnas podemos  sacudir  a nosa indignación mediante a súa  apropiada utilización, non sendo de recibo por tanto manifestar o descontento cara a quen ostenta  a gobernabilidade, e chegada a hora da verdade no canto de pasar  factura, seguir adxudicando o  voto aos capataces dese fedor olítico que desprende o bipartidismo que conforman PP-PSOE, tendo en conta que  co só feito  de renunciar a sancionar as malas praxes  convertémonos  en cómplices  da situación

O certo é que a democracia declinábel   na que está sumido o país vén precedida dunha longa historia cuxa decadencia parte   das orixes  da transición, que nada cos mellores agoiros mais que evolucionar cara a un réxime de liberdades e igualdade, veu perverter  a súa lexitimidade primixenia ata o extremo de abortar a súa finalidade, e iso,  mais que vir motivado polo deficiente  deseño do cambio de réxime ten  de imputárselle  ás audacias partidistas de quen  lonxe  de afrontar  unha  transformación profunda da sociedade optaron por degradar mais a democracia, para garantirse e repartirse  desde o bipartidismo  o poder institucional que lles converte nunha seria ameaza para o sistema e en nula alternativa de solución, pois contra todo prognóstico  foron os dous grandes partidos os promotores  de desregular  os mercados e de votar conxuntamente  os tratados que adxudicaban  definitivamente  plenos poderes  á elite económica.

Circunstancia extrema  que  nos últimos tempos, sumada á entrada en escena  da crise económica,  a gran recesión e ganduxada ás políticas de axustes e austeridade, provocaron un  empeoramento  da  situación do país  que desembocou nunha    crise sistémica do réxime,   facendo ostensible  que tras a extorsión  de dereitos e liberdades da maioría social enriquecíase a mancheas unha elite  autocrática con plenas atribucións executivas, que avalada politicamente polo  PP e PSOE converteron  a nosa democracia nun referente residual  da  soberanía popular por  transgresión dos límites do politicamente correcto. Complexidade que trouxo consigo  a descapitalización do voto  cidadán na súa verdadeira esencia, tendo en conta que  reducido ao testemuñalismo plebiscitario  a súa condición de dereito fundamental perdeu toda utilidade.  

De aí a imperiosa e urxente  necesidade de rescatar a autenticidade  democrática para así devolver a dignidade á política  e evitar con iso que o país  haxa de sumar ás súas complexidades unha mais que anunciada  crise electoral,  sendo obrigado en solución a transformación radical do sistema en suplencia  do caduco modelo bipartidista que dependente dos poderes económicos e lastrado pola corrupción exerce de salvagarda  da desapiadada  ideoloxía neoliberal, pois toda  solución á nefasta actitude dos dous grandes partidos pasa irremediablemente  por un retorno á política con maiúsculas en detrimento do mercantilismo e onde o rescate da cidadanía tome corpo de preferencia  facendo que a política dos homes impóñase á política das cousas.

É por iso  que para os comicios do 20-D, os electores, previo a emitir  o seu voto deben ter presente  que foi ese mesmo  bipartidismo, cos seus  gobernos de maioría, os que obstruiron toda posibilidade  de acceso  a cambiar as cousas  en vantaxe  do interese xeral, non importándolles  que a lexitimidade cultivada nas urnas pérdase cando incumprindo os compromisos  óptase por gobernar para as elites en contra da cidadanía. Total actitude de desprezo por parte de quen afastado de todo código de conduta  non reparan en quebrantar os seus compromisos sen importarlles o mais mínimo que os directos afectados polas súas  indolencias véxanse obrigados a vivir  económica, política e socialmente ao límite das súas posibilidades.

Esa inobservancia das normas de conduta electoral converte a deslealdade da política do bipartidismo  nunha  perigosa arbitrariedade, que  utilizando  regras trucadas contrarias ao marco constitucional perpetúan a  vixencia dunha singular democracia de mercado na que descaradamente  sempre está asegurado o triunfo dos potentados. Argumento suficiente para declinar todo respaldo á súa continuidade, bastando con lembrar para maior énfase   que nos últimos anos, o PP e PSOE entendéronse á perfección  en cuestións craves dos mercados financeiros, ao  tempo de facer  caso omiso dos dereitos da cidadanía ; sendo por iso  que na próxima xornada electoral resulte improcedente votar a quen nos engana, debendo facelo por homes  e mulleres honestos e leais que manteñan invariable  as súas ganas de cambiar as cousas o día despois dos comicios .

SE VOTAS FAINO A CONCIENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O  próximo 20-D  bríndasenos  a oportunidade de poñer punto final ao bipartidismo, de lograr cambios substanciais  na maneira de facer política e alcanzar así unha democracia máis participativa, máis transparente e máis limpa. No teu voto está a clave.

Onte iniciouse a campaña do 20-D, uns comicios non exentos de alto risco de estancamento ao posibilitar   que  o bipartidismo que nos conduciu ao actual desastre   manteña a continuidade do seu protagonismo político. 

Probabilidade  que  non se remediará se os electores non toman lección debida destes últimos anos de sufrimento innecesario, de dramatismo xerado  pola perda de liberdades, os malos tratos sociais, os recortes,o desemprego,os desafiuzamentos, e a corrupción sistemática, e obviando esa realidade no canto de proceder en consecuencia pasando  factura electoral respecto diso, despois de mil enganos  optan por reincidir no erro  deixándose fascinar unha vez máis conferindo credibilidade ás mensaxes prefabricadas dos profesionais  da estafa política a pesar  que  só queren rabuñar votos, para unha vez alcanzado o seu obxectivo seguir gobernando ao seu antollo.

É por iso que antes de tomar encontro coas urnas,  sería recomendable que a cidadanía, previo a emitir  o seu voto chegase  á  convicción que  a situación esixe,  non transixindo de ningún xeito  a poñer o futuro da colectividade en mans dos cuestionados dirixentes dun sistema errado,  como tampouco en xurisdición de representantes    de siglas políticas connotadas coa corrupción.

Pois resulta de todo punto un despropósito   outorgar credibilidade a quen  debendo velar polo cumprimento das leis  non reparan en tomar  papel protagonista como infractores das mesmas, ao tempo de tirar da  desvergoña  impartindo  leccións de ética,  dando así un espectáculo de hipocrisía e falsidade cuxa repercusión foi en prexuízo do  seu facer político subtraéndolles toda credibilidade. Extremo  que xerou un escuro pano de fondo  nada vantaxoso para  á renovación,  que ven de situarnos no momento máis crítico da nosa historia democrática. 

Pero se ata agora  a complexidade radicaba exclusivamente  no perigo que supoñía  a continuidade   do neoliberalismo bipartidista auspiciado por quen  en mutuo acordo non dubidaron  en reformar o articulo 135 da Constitución, o certo é que ante o xurdimento  de forzas de empoderamento, a emancipación das clases populares e o serio perigo que tal circunstancia representaba para os seus intereses políticos e económicos, o rearmamento dos afectados non se fixo agardar.

Sendo así como en proceso de confabulación fráguase  un cambio para que todo siga igual, medida  que trouxo consigo a  eclosión de Ciudadanos (C's), unha formación de novo cuño  sintonizada en partitura e melodía co  Ibex- 35, pero que en síntese non deixa de ser  un partido de deseño adecuado ás múltiples formas que pode adoptar o neoliberalismo e a ductilidade dos poderes fácticos para granxearse  aliados políticos  que do mesmo xeito que o PP e PSOE exerzan entre outra finalidade como  defensores da liberación da economía e a redución do gasto público.

De feito na nova conformación  do escenario político, cando é ostensible a diminución de representación dos dous partidos alternantes desde a transición; á marxe de toda aparencia, a localización de C's hai que situala  na contorna pro -sistémica de quen como "prefabricado electoral" ten predestinado  de antemán o seu rédito nas urnas   á finalidadede favorecer  segundo proceda os resultados do bipartidismo, e con iso,  garantir a súa continuidade  á fronte do Executivo, pechando así o paso ás forzas do cambio, ou o que é o mesmo, ás formacións políticas comprometida lealmente en modificar a situación dun  réxime que esixe integra renovación. Podéndose afirmar por tanto, que votar  por cidadáns leva consigo a equivalencia  de estar a votar ao bipartidismo.

Tan só sacando de circulación a través das urnas a esas organizacións políticas creadas para conter o conflito social, estarase en condicións  de afrontar os problemas da  xente; pero para refacer o país temos  de ir mais alá, e asumir ademais  que non haberá mudanza posible sen  mediar unha nova correlación social, política e electoral. Tendo en conta que só cumpríndose esa premisa,  o goberno do cambio , estará en condicións de establecer con solvencia a súa folla de ruta e  desenvolver con éxito  a súa finalidade.

Dicir por tanto  que o 20-D brinda unha ocasión única para o cambio, cuxa consumación efectiva, alcance e profundidade vai depender en gran medida  do    que ocorra na esfera electoral, ou o que é o mesmo, da actitude dos votantes e o seu grao de conciencia e unanimidade   en querer  cambiar o protagonismo  político, a regras de xogo  e o modo de gobernar, como tamén, da posibilidade de confluencia dos movementos sociais e forzas cambiantes  á hora de conformar un  goberno de progreso desde onde relanzar a rexeneración democrática,  cambiar de modelo produtivo e facer que a igualdade de dereitos e de xénero  tome corpo de realidade. 

É por iso que na xornada electoral o importante non é votar, senón saber elixir con bo xuízo quen deben ser os axentes adecuados para ese cambio.

A CONTINUIDADE DO PP, UNHA HECATOMBE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O hipotético triunfo do PP nos comicios xerais do 20-D, mais que resolver a situación xerada por eles mesmos,  viría acentuar en maior escala a complexidade, impedindo  a culminación  do cambio necesario.

Á parte de estar a padecer unha situación de extrema  emerxencia que xa non é pouco,  este país ten outro problema engadido, tal é a cegueira  colectiva da súa cidadanía, que faille incapaz de percibir a realidade nos seus xustos termos, facilitando con iso ser presa  fácil  do encantamento publicitario do aparello propagandístico do Goberno, e proclive por tanto, a tragar co engano do oficialismo  na súa afirmación  de que  España vai ben, aínda que a evidencia dos datos e a realidade dos feitos  tiren por terra a certeza de tal conxectura.

Unha interesada distorsión que xoga a favor do PP  e da súa mensaxería de axitación electoral coa planificada   obstinación de convencernos    que se está  saír da crise; coma se en definitiva  fose certo ese enredo,  e realmente,  estivésemos en condicións  de afirmar  que a economía española vai vento en popa e a toda vela. Pois o evidente  é que lonxe  de superala, as medidas  aplicada  durante a lexislatura mais que favorecer  esta posibilidade  afastaron a súa  consecución, o que anula todo recoñecemento  de fiabilidade sobre a xestión levada a termo polo actual  Executivo; sendo por iso que o próximo 20-D en correspondencia, a cidadanía  mais que outorgarlle unha retribución electoral á súa nefasta función, debese darlle un voto de castigo por     o dano causado coas súas políticas   á maioría social do país, a non ser que  na súa mutación de identidade  haxa  quen estea disposto a celebrar  como propio que aos  directivos da banca e do Ibex 35 estea a irlles  de perlas.  

Por iso, cando a incapacidade para xestionar  a crise económica mais que forzar a supresión dos ineptos apunta en dirección á  súa reafirmación á marxe do descontento social cara ás súas políticas, a situación  vén indicar  que  o panorama electoral esta dominado  polo  voto económico, a través do cal se aproba ou suspende  a función política e non casualmente en razón ao o balance de resultados, senón, pola capacidade persuasiva dos medios do réxime  e a influencia do márketing publicitario na decisión dos votantes.  Poñendo de manifesto  que  a contenda política trasladouse no seu conxunto cara a un escenario  mediático onde a  utilización interesada e pouco ortodoxa  da economía conseguiu implantarse como factor manipulador   do   voto cidadan.

Esa argucia de deseño é a clave  da blindaxe que  fai posible  que sorprendentemente e contra todo prognóstico  o partido da corrupción, da desigualdade e os recortes de dereitos e liberdades.  siga encabezando todas as enquisas, máxime cando o verdadeiramente certo  é que non só estamos lonxe de superar a crise, senón que as fórmulas utilizadas  no transcurso  da  lexislatura agora rematada deixaron sen efecto toda alternativa de solución.   Sendo iso evidente por mais  xogos  malabares que introduza o PP coa finalidade de silenciar esa realidade    no seu desenfreo de continuar coqueteando coa fantasía, mentres no seu proceder característico  segue a facer caso omiso da realidade deixando que os problemas de fondo, lonxe de resolverse, agrávense aínda mais ata o extremo de aumentar  aínda mais as desigualdades  e incentivar con iso  a fractura social.

Por tanto, coa mirada posta nas eleccións xerais do 20 de decembro,  á vista do actuado,  resultaría totalmente contraproducente  o triunfo do PP  pola carga  de negativismo  da súa influencia institucional para a rexeneración democrática  e o relanzamento económico do país, tendo en conta que nin é recomendable nin existe escusa argumental para outorgar confianza electoral  a quen como partido ten no seu haber  o  mais degradante e escandaloso  expediente de corrupción de todos os tempos.  Nin  tampouco a quen  prometendo sacarnos do labirinto económico aproveitou a ocasión para conducirnos  cara aos camiños do neoliberalismo, e así, a través dunha explosiva combinación de austeridade máis reformas estruturais ademais de non facernos máis fortes empantanar coa súa pasividade a saída  da crise.

Por iso é polo que ante  estes comicios  os electores no seu encontro coas urnas mais que actuar a treo haxan de  tomar especial responsabilidade na adxudicación do seu voto, pois resulta evidente a necesidade dun cambio substancial na orientación política do país. Un cambio a positivo cara á participación activa, pois  folga xa de exercer  o papel de comparsa  dunhas   cifras macroeconómicas que non nos benefician en nada. O noso voto mais que funcionar en patrocinio alleo como vén ocorrendo ata agora ten de cambiar de labor en vantaxe do interese xeral,  aspecto que nunca se logrará votando ao PP como forza de dereitas    e oposta de xeito visceral   a tal  finalidade.

Sendo por iso que a transformación  debe estruturarse entre outros aspectos ao redor da modernización  do aparello produtivo, a estabilidade no emprego, a sustentabilidade nos  ingresos e hábitos de consumo, así como a igualdade de xénero e a democracia.   En definitiva, unha aposta  en dirección  radicalmente oposta á defendida desde sempre  polo conservadurismo característico do PP e moi especialmente polo Goberno presidido por Mariano Rajoy. 

Suposto contrario, a hecatombe do país está servida.

C´s: UN ESPERPENTO ELECTORAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O feito de crer que unha organización política  como  C`s propulsada pola  mais alta alcurnia e representación  da aristocracia  económica  e empresarial , está na liña de defender o interese xeral, só pode ser asimilábel por incautos

Por mais excepcións que queiran trasladar ao electorado en véspera dos novos comicios, a realidade pon en evidencia  que na tramitación da crise  existiu plena avinza entre PSOE e PP sobre a aplicación das   políticas de austeridade, como pon de relevo  a coincidencia de ambas as formacións ao tentar  poñer solución á mesma empobrecendo aos traballadores, precarizando ás  clases medias coa exclusiva decisión  de beneficiar   ás grandes corporacións empresariais e o entramado financeiro.

Unha situación que por arbitraria permitiu deslindar socialmente entre intereses comúns e os do  inimigo, e delatar á vez,  que o bipartidismo  como brazo executor atravesa a peor crise  política da súa historia, ata o punto que despois de perder millóns de votos como consecuencia da súa actitude ante a crise, na actualidade, por unha cuestión de perda de confianza non son capaces  de volver a     a ilusionar  a ninguén. Nin por tanto, de gañar unhas eleccións por maioría absoluta, sen que  iso atenda  a unha cuestión de imaxe  como tampouco do carisma dos seus  líderes,  por tratarse  dun problema de rexeitamento   ideolóxico  xeneralizado  promovido polos movementos sociais e políticos nados e crecidos neste contexto, e que sosteñen, que non poderemos saír da crise estrutural  que padecemos  sen mediar renuncia expresa ao  neoliberalismo.

Ante a descapitalización de representatividade  dos  seus aliados políticos  PP e PSOE  e visto o   mapa que debuxa  o fin do bipartidismo, a reacción  da  oligarquía financeira ostenta o poder económico, no seu empeño de salvagardar  o control da situación,  decide mover ficha  e actuar de maneira coordinada cos instrumentos  ao seu alcance,  ao só obxecto  de manter a situación actual tal e como está, e evitar  con iso modificacións que poidan prexudicar ao poder oculto para garantir con iso  a continuidade dos seus privilexios e seguir aumentando as súas rendas particulares da maneira máis rápida e cuantiosa, aínda que o logro  de tal  deleznable obxectivo supoña o empobrecemento ou a explotación indiscriminada da maioría social, vendo no  neoliberalismo o formato máis eficaz para satisfacer tan degradante aspiración.

Unha operación de camuflaxe política  e amortización parella  do bipartidismo foi a decisión tomada  a través da    posta en práctica  dunha  operación maquinada coa intención  de prorrogar  en cuberto   a situación,  e  potenciar en substitución ao actual contexto   un formato   político  de maquillada renovación ante o electorado,  pero que  en todo momento, é referente  representativo  do neoliberalismo  político e continuidade por tanto do seu propio  credo ideolóxico.

Sendo así como  fráguase  o meteórico ascenso de Albert Rivera e Cidadáns nove anos despois de que se fundase o partido, con  a finalidade  da súa utilización  como plataforma de relanzamento  do dogma neoliberal baixo do interesado patrocinio  do IBEX 35 , é dicir, da gran banca e as grandes empresas que dominan o país e cuxas prácticas  foron desastrosas para o benestar  e os intereses das clases populares do país,  e iso é así  de evidente  a pesar do  esforzo feito por C`s para que non se lle note as súas connotacións de patrocinio dunha elite disposta a non cambiar  nada  para que o establishment económico siga mantendo patente de corso.

Resultando  por tanto  unha improcedencia  a actitude  de quen  politicamente  se presta  a manobras  de manipulación e engano  con repercusión  electoral, como inadmisible é,  que nunha sociedade democrática  os poderes fácticos  inmíscanse  na función política mais alá do ámbito da súa competencia, pois quen tome como propias atribucións  que  non residen nas instancias democráticas definidas na Constitución, é obvio que ademais de alterar co seu anómalo proceder  a estabilidade democrática, está a impedir   perigosamente o normal  funcionamento do Estado de Dereito. ao tentar  satisfacer as súas turbias aspiracións mediante un cuestionable xogo de apetencias.

É por iso que os contrastados  vínculos de dependencia de Cidadáns con FEDEA, o lobby da patronal, converten  á formación de Albert Rivera  nunha  simple correa  de transmisión dos seus paladins , conferíndolle  por tanto   nulo nivel  de fiabilidade  electoral. Pois resultaría un anacronismo pensar  que unha organización impulsada polas empresas e bancos máis importantes do noso país e a mais alta alcurnia e representantes da aristocracia  económica  do panorama nacional,  manteñen a absurda pretensión de tentar convencernos  que o seu obxecto político ten por finalidade  a defensa do interese xeral.

Xa que logo,  para non seguir incorrendo no erro,  a xente debe  saber que o 20-D optando por esta opción política  estará a facilitar  que nos goberne a elite de IBEX 35 en favor  dos seus intereses económicos, renunciando  con tal decisión á defensa dos seus propios dereitos

UNHA CONSTITUCIÓN AXEITADA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cambiar a obsoleta Constitución  por outra nova,  é unha necesidade tan imperiosa e urxente para  o futuro   do país,  como a necesidade de restablecer ou recompoñer lazos entre cidadanía e política, entre a sociedade e as súas institucións.

A pulsión separatista de Catalunya  é exclusiva consecuencia  da falta dun proxecto integrador  por parte dun  Estado que négase  a recoñecer a   singularidade característica desta comunidade histórica como nación diferenciada, e na súa discrepancia, opta pola intransixencia utilizando a  Constitución  de forma abusiva  e mesmo ameazante  para  así cernar   todo posibilidade integradora, dando persistencia con iso  á tradición absolutista española, onde os tic de autoritarismo  fanse patentes   e os hábitos democráticos cada vez mais escasos.

Reflexo que evidénciase coa  renuncia  a unha solución política e o protagonismo outorgado ao Tribunal Constitucional, cuxos maxistrados,  curiosamente  por vínculo  de designación manteñen connotación  tanto  co PP  como  co  PSOE, que   .ao cabo son os mesmos que axitando o alarmismo agrúpanse formateando un   Pacto de Estado, coa única determinación de xudicializar a vida política, nunha mala versión de como  defender a unidade da patria. Circunstancia  que investiu o labor da  propia  Constitución, que podendo ser  o mellor instrumento de solución ao problema   foi utilizado como molestia, ao non mediar  desde orixe   nin vontade  nin capacidade  de solución, e cando os problemas  arrástranse perpetuamente  as posicións radicalízanse e aflora o peor de cada casa.

Con todo, o verdadeiramente alarmante   é a desigualdade institucional no trato  conferido ao  articulado do marco constitucional, sendo así como  mentres que  a suposta inobservancia do artigo 155 é interpretada  desde o Executivo e a súa órbita como unha ameaza  ao estado de dereito e unha afronta ao unidade nacional, tal esixencia é cambiante á hora de requirir    idéntica disciplina no relativo ao cumprimento  de 23 artigos da Carta Magna, constantemente quebrantados, sen que haxa argumentos que  xustifiquen o seu incumprimento , nin fundamento  que ampare esta desigualdade, máxime, cando  son os  propios adaíles do  constitucionalismo quen non dubidan  en referendar practicas infractoras coa finalidade de impoñer políticas sociais diferentes ás  contidas  na oficialidade do seu implícito.

Síntoma expositivo   que fai  cada vez mais evidente  a dicotomía entre a Constitución formal e a real,  unha contraposición  que pon de manifesto  que en España  mais que existir unha democracia avanzada  é a partitocracia quen marca as pautas, facendo que o Estado  de Dereito sexa un todo intermitente, sen existencia  de síntomas  de estabilidade nin de continuidade; por iso é polo que a nosa Constitución cando refire no seu contido que a soberanía nacional reside no pobo, do cal emanan os poderes do Estado, tal referencia sexa meramente  testemuñal e totalmente diverxente coa realidade, pois se así fóra, o Estado tería de intervir    na economía a favor dos débiles, e dicir  de forma diametralmente oposta ao que está a facer nestes momentos, pois mais que nunca, está a intervirse na economía pero en favor da estrutura bancaria   e dos  poderes fácticos, que en por trato preferente outorgado pasaron   a ostentar o  verdadeiro control  Executivo  do país.   

Tendo de engadir a iso  que o actual réxime constitucional non é de ningún xeito un referente a idealizar, tendo en conta que o seu contido non atende a un  proceso constituínte  baseado na  participación  cidadá e na  soberanía popular, senón xusto o contrario,  ao ser  resultado   dun  pacto  de conveniencia entre  o aparello   franquista e as elites políticas do país para consumar  o  cambalache de reformar o sistema político sen cambiar o réxime franquista, sometendo a referendo  esa constitución  de referencia  cuxa finalidade foi transfigurar os principios do movemento nacional dando continuidade  a elementos estruturais da legalidade política anterior, do mesmo xeito que das persoas que representaban o poder económico e institucional provenientes  do  vello sistema franquista.

Non sendo de recibo por tanto  que con semellante xénese, preténdase seguir xustificando a tempo presente  a validez da  actual estrutura xurídica do Estado, mediante a  aplicación dun  instrumento que se algo non tivo en conta na súa elaboración foi  precisamente á cidadanía,  e tal carencia,  deixa baixo mínimos a escasa lexitimidade  da actual Constitución  dado o seu pernicioso efecto  de degradación  do  espazo institucional e por extensión a todo  o sistema democrático.

É por iso, que contra a opinión  oficialista, a posición mais sensata   sobre a constitución do 78, non é  facela prevalecer senón xusto o  contrario,  pois  á marxe do seu lastre orixinal, o certo é  que factores como, a hostilidade política, a corrupción , a crise económica e o debate territorial  entre outros,  esixen un cambio constitucional  vía  proceso constituínte participativo e democrático, que teña en conta os desexos do pobo soberano.

O VALOR DO VOTO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só logrando electoralmente  unha maioría política solvente e capacitada, estaremos en condicións de poñer  fin ao bipartidismo, abandonar a actual deriva  e endereitar o rumbo do país.

Durante os últimos  vinte anos aprobáronse un  total de catro leis sobre a contratación pública, é dicir, unha media de lei por cada cinco anos; non sendo para nada  tal proliferación lexislativa o sistema  mais apropiado para afianzar un modelo de contratación pública estable, capaz de arraigar  á demanda da gran  maioría de empresas concorrentes, fartas ata a saciedade de ter que tragar  coas  prácticas de parcialidade  política que acompañan os  procedementos de licitación    pública,  e do ninguneo que supón   asumir a aparente sensación   de transparencia  e   honradez  coa que  torpemente os actores políticos  tentan  disfrazar  as súas aciagas  prácticas.

Manexos, que  producen perversos efectos no mercado,  ao recaer usualmente  as adxudicacións, non no mellor  licitador,   senón, en favor de quen demostre    maior destreza en indesexables hábitos, sen considerar a efecto algún que tal proceder prexudica a competitividade e o emprego.

Pero o verdadeiramente  escandaloso,  é que as distintas  modificacións lexislativas habidas durante o período, lonxe de corrixir  disfuncionalidades acentuaron a súa proliferación,  como  pon de manifesto o ascenso   exponencial da corrupción en coincidencia  cos diversos  fitos lexislativos ;  por iso,  máis aló de boas  intencións e do rigor aparente,  as circunstancia son determinantes  da inexistencia de vontade real de cambio,  pois resulta probado  que  en ningún caso  coas reformas levadas a termo garantiuse    que os procedementos contractuais desenvolvésense coas garantías de transparencia debida  e a obrigada  paridade de trato entre  candidatos e licitadores en aras a impedir a simulación e a parcialidade

Suposto contrario as innovacións do marco legal  en materia de contratación  pública, debesen ter  introducido de forma  transversal, as fórmulas,  instrucións  e caucións precisas  que ademais de garantir a erradicación da corrupción, evitasen  desde  o dereito administrativo a entrada en escena  de rutinas desviadas  do  interese xeral.

Por tanto, sabendo  que a corrupción é un fenómeno  relacionado directamente  co modelo de administración do Estado, difícil solución expónsenos cando a loita contra a súa erradicación depende en primeiro termino  da acción de Goberno,  e o partido que ostenta tal xurisdición,  polas súas implicacións corruptas   non é o  referente máis axeitado  para librar  unha loita  de natureza estrutural pola democratización institucional e pola defensa dos recursos e intereses do sector público.

Pois resulta  desde todo punto de vista un  contrasenso,  aceptar a probabilidade rexenerativa dun Executivo,   cuxo partido como é o caso,  conta no seu haber  con centos de militantes  imputados en causas abertas contra a corrupción,  por non ser congruente a adopción de medidas políticas  contra esta secuela    por parte  de quen  lonxe de predicar co exemplo  fai  a vista  gorda  ou mira cara a outro lado  cando os directos procesados son militantes das  súas propias filas; tendo en conta que cando isto ocorre,  a corrupción convértese en regra  e  as leis son redactadas para que o seu acatamento  sexa imposible, deixando con iso  vía aberta  á excepción da súa aplicación, reservándoa tan só, para quen politicamente representan unha molestia aos  seus propios intereses partidistas.

É por iso, que cando os cambios estruturais  que debesen deixar sen efecto   o trato de favor e a corrupción  na contratación publica, non fornecen efecto,  a  falta de resultados convértese  en factor determinante para deducir    que  a obsolescencia programada do bipartidismo ten o seu ciclo esgotado; unha circunstancia extrema   que en evitación de males maiores  esixe sen dilación   un   relevo no  modelo  e o reinicio do novo sistema operativo, cuxo funcionamento  debe  xerar un cambio de rumbo no facer político e propiciar a vivificación institucional  que deixe  sen efecto  as condutas excedidas  de quen dedicouse durante anos  a obviar a legalidade en beneficio propio  e dos seus acólitos, sen reparar  o mais mínimo  na repercusión dos seus excesos na  deríva do  país, a pesar  que as chamadas á sensatez por parte dunha cidadanía  en constante  reivindicación  na  busca dun horizonte de honestidade e transparencia.

Por tanto, a pesar da camaleónica mensaxe emitida polos membros do bipartidismo coa finalidade  de transmitir unha imaxe  de sedución institucional asociada á rexeneración democrática, o certo  é, que tan simulada transformación, mais estética que ética ten escaso percorrido, sendo a forza dos feitos  quen  vén a evidenciar  que o bipartidismo corrupto de ningún xeito rexenerará o sistema,  pero a  repercusión da  súa continuidade ademais de acentuar o estado    de precariedade  prorrogará no tempo unha realidade insustentable. Situación de nula conveniencia para o futuro do país   e á que por responsabilidade     débese  poñer remedio  votando nos próximos comicios  por opcións alternativas de progreso, capaces de xerar por se mesmo o  cambio que por necesario  a situación esixe  e que tan só a grandeza e o valor do voto confiren.

20-D: PASAR FACTURA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só pasando factura electoral  ao  bipartidismo,  desde un goberno de novo  cuño, poderase poñer ás persoas e os seus dereitos en preferencia política.

Para afrontar politicamente  funcións de goberno, ademais de ter disposición  é preciso saber facelo, por iso é polo que   despois de     pasar revista á realidade   política,  non caiba outra que afirmar   que  os gobernos habidos desde  a Transición, nin estiveron á altura das circunstancias como tampouco demostraron suficiencia  executiva para conducir ao  país acorde ás necesidades da súa cidadanía.

Pero  tal circunstancia a ninguén debe estrañar, pois desde o primeiro momento  o   bipartidismo  xurdido do réxime do 78, lonxe de defender  a  vontade popular  como insignia,  cinguiuse a cumprir  o guión  establecido polas elites franquistas, que  en realidade  seguen sendo  os auténticos  mandatarios do país, acorde a unha  blindaxe de xerarquía  que descapitaliza   a  función do propio Parlamento  pola   nula   cota de poder que por vinculo de dependencia arrastran os partidos do oficialismo jnstituido,  facendo por iso que o PP e PSOE como directos implicados ademais de non ser a solución de nada , profunden no seu declive.  

É por iso que en España, o Estado de Dereito como consecuencia  da  súa propia xénese,á marxe dunha referencia testemuñal, non sexa o marco de convivencia apropiado, sendo por iso é polo que    a única solución  para quen aspira a un  cambio emancipador,  pasa obrigatoriamente por secundar electoralmente alternativas políticas de novo cuño, comprometidas  a poñer en marcha  unha revolución  democrática de longo alcance, que cancelando toda connotación orgánica co antigo réxime  promova  alternativamente  un proceso constituínte co que  exorcizar   a decadente  vida política,  para así conducirnos á lexitimación  dun modelo de relación  harmónica, por ser  esta a forma mais axeitada  de satisfacer os dereitos democráticos  e restituír  a ilusión a unha cidadanía  que perdeu toda confianza no sistema.

E mentres tal circunstancia non se corrixa, o noso, seguirá sendo  un réxime oligárquico,   que coa blindaxe das institucións do Estado e a cobertura dunhas regras de xogo preestablecidas,   non permitirá de ningún xeito  a supresión ou cuestionamento das contrapartidas e  privilexios  das que gozan os poderosos, nin posibilidade sequera  de propoñer algo mellor  ou distinto, pois  a Transición por mais valoración modélica que atribúaselle, o certo é, que en gran medida  os déficit do actual sistema político   obedecen en exclusiva  ao carácter  pactado e continuista  do propio proceso, tendo en conta que o mesmo limitouse a un acordo de intereses   entre elites, consumado ás costas da  poboación que  paradoxalmente foi revestido con rango de democracia.  

Só establecendo como obxectivo a loita  pola ruptura co réxime do 78 e a supresión das súas  políticas de austeridade, estarase no  camiño apropiado  para a apertura dunha etapa de loita  polo cambio social  co obxectivo de darlle un envorco ás  cousas de forma efectiva;pero  o éxito de tal finalidade ten de levar  parello a derrota electoral  do bipartidismo que alberga instrumentalmente   a continuidade do sistema,  como ferramenta da clase dominante  para garantir a súa primacía. 

Bipartidismo que na súa función de axitador    da crise  e das políticas de austeridade, na súa conxunción entre economía e política ,  é directo responsable de intensificar  o desasosego  social, que por desgaste político e presión dos seus opoñentes,  por primeira vez tras catro décadas,   dá mostras de esgotamento,   ou polo menos, de estar  en situación  especialmente  vulnerable.

Por iso é polo que  nesta contenda política resulte unha esixencia de primeira orde  articular un proceso constituínte  como mecanismo de profundización  na  reforma  da vida política, que ata agora non fixo mais que empezar  e cuxa continuidade é unha esixencia   de responsabilidade para  darlle ao país o cambio que a situación  require,  estando nas nosas  mans a  facultade  de afrontalo,   ou  na súa falta a renuncia para facelo , deixando vía libre ás  elites financeiras.  Decisión que da  nosa madurez depende, sabendo   que  nos xogamos todo nas próximas eleccións constituíntes.

É por iso que chegado o momento crucial do 20 D,  toca tomar razón do que está en xogo nesta cita para aproveitar responsablemente  a celebración dos comicios  e  proceder electoralmente en consecuencia; e sendo radicalmente  realistas tomar partida electoral, para unha  vez asumido o feito da  ruptura  simbólica do réxime, impedir  co noso voto  a restauración do sistema; pois de non  manter activo este obxectivo, será imposible reverter a dereitización da función  política,  e frear  a recuperación do bipartidismo, posibilitando con iso  que   de novo o PP e PSOE sigan a ser  os dous partidos maioritarios de todo o espectro político español, situación que traería de seu graves consecuencias  e mesmo  a radicalización do neoliberalismo austericida.

Reflexivamente non  debemos  votar a quen nos engana,  tan só habemos de depositar a confianza  en xente  que tampouco o faga, en persoas honradas,  que sigan batallantes por cambiar as cousas mesmo  o día despois das eleccións.

ELÉCTRICAS E POLÍTICOS NA PALESTRA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Os prezos da enerxía eléctrica repercutidos aos consumidores non se corresponden para nada cos custo  de xeración, sendo obrigado por tanto,  afrontar os reaxustes debidos.

O excedido custo  da factura da electricidade e a súa marcada repercusión   tanto no ámbito doméstico   como  na actividade produtiva é sen dúbida   un dos factores que está a lastrar  en gran medida toda posibilidade  de reactivación  económica,   pois  non debemos distraer como feito real que desde que comezou a crise en 2008, o recibo da luz incrementouse un 63%. Subida equivalente ao dobre  que na Uníón Europea en idéntico período, co agravante que tal  aumento  é  coincidente no tempo cos  efectos das políticas de austeridade,  que  no mellor dos  casos, minguou substancialmente   a capacidade adquisitiva  dos fogares españois, ocasionando á vez unha nociva repercusión sobre a competitividade das empresas; circunstancia que a pesar dos seus efectos, non é impedimento  para facernos saber  que a luz  seguirá subindo.

  

A verdadeira orixe deste problema arrinca no ano 2003, cando coa privatización de Endesa consúmase  a chamada liberalización do sistema enerxético, pois desde entón,  o prezo da electricidade cuxo establecemento  ata ese momento  era  potestativo do Goberno, coa privatización do sector,  unha parte significativa  do seu importe  pasou a ser fixado en exclusiva  polos  novos titulares das compañías eléctricas.   Sendo este o punto de inflexión do que parte  o actual desastre, pois coa  situación creada, os donos privados  impuxeron como norma a obtención de beneficios sen límite de ambición,  e sen reparar o mais mínimo nas consecuencias  das súas decisións sobre  a sociedade, nin vacilar  tampouco en perturbar  o marco de ponderación    que ata aquel momento vinculaba a produción de enerxía eléctrica co resto do sistema produtivo.

A  cobiza empresarial foi quen facilitou que sen  o mínimo rigor os xerifaltes  do oligopolio apostasen por prácticas de sobreproducción,  decisión que implicou un sobre investimento no sistema eléctrico cuxo dimensionamento xerou unha  sobrecapacidade produtiva, que por desaxuste coa demanda mantívose inactivo por falta de utilidade. Un desaxuste que mais que mitigarse co tempo, pasou a agravarse como consecuencia  da intensa recesión económica que afecta o país  desde fai sete anos, que ocasionou o esborralle da actividade económica e a consecuente diminución do consumo enerxético; desequilibrio, que está detrás  do problema do sector , do disparatado encarecemento  da factura eléctrica e especialmente  do "déficit de tarifa", ese subterfuxio que conxuntamente  utilizan Goberno e compañías  para defender o sobreprezo repercutido na  factura  da     electricidade.

O estrambótico do devandito déficit, é que a súa auténtica causa  prodúcea o feito de manter parcialmente inactiva   a capacidade enerxética instalada por falta de demanda, e pretender  agora as compañías repercutir o adverso resultado dos seus erróneos investimentos, facendo que os usuarios e o Estado afrontemos como propio o custo de manter operativas unhas instalacións en desuso. Repercusión que de ningún xeito debe ser asumida nos termos previstos,  tendo en conta que por tratarse  dunha propiedade  privada han de ser os  titulares empresariais  quen  en responsabilidade  asuman como propia  as perdas do seu negocio, non sendo de recibo   tentar  derivar  a terceiros as nefastas consecuencias das súas propias decisións, cuxos resultados   de explotación  son fornecidos por eles mesmos  sen contraste de auditoría  que   referende  ou rebata as súas cifras.

Por iso , que a ninguén se lle pase pola cabeza pensar que o sector eléctrico é un negocio ruinoso,  no que as elevadas  facturas abonadas polos consumidores non alcanzan a satisfacer  os custos de explotación,  facendo que  as compañías eléctricas sitúense  en perdas, ou no mellor dos casos,  que obteñan uns   beneficios  exiguos . Nada mais lonxe da realidade;  pois o certo é que mentres que  os consumidores  ven incrementar bimensualmente  o importe das súas facturas, a pesar da crise,  as contas de resultados das eléctricas seguen cifrando  en positivo, ata o punto,  que  as ganancias   das cinco principais compañías do sector elevan os seus  beneficios anuais, situándoos   actualmente entre os 8.000 e 10.000 millóns de euros;  e todo iso   dentro da mais absoluta falta de transparencia  á vez de facer seu un comportamento propio dun oligopolio, e poder así influír tanto na  fixación de prezos  como nas decisións políticas.

A situación esixe un cambio radical, pois despois de sete anos desde a liberalización do sector sen apenas control público do mesmo, o país chegou ao peor dos modelos posibles no trato da electricidade, ata o extremo  de lexislar  en materia  ao ditado do lobby enerxético, nun contexto  de deterioración que pon ao descuberto a confabulación dos dous partidos políticos que nos gobernaron ata a data amparando coas súas leis ás  grandes corporacións enerxéticas, mentres que coa súa indolencia facían  pagar aos consumidores a repercusión das súas temeridades  ao tempo de entregarse á erótica  das  portas xiratorias,  como pon de manifesto a escandalosa nómina de fichaxes por parte das eléctrica de ex altos cargos, ex deputados e demais elementos relacionados co poder político. Un feito que  electoralmente resta toda fiabilidade ás siglas de procedencia, e recomenda en corrección, votar nos próximos comicios a partidos que aposten por dinámicas diametralmente opostas ou mesmo pola  nacionalización do sector.

20-D, UNHA DATA PARA O CAMBIO

Os comicios do  20-D son a ocasión para poñer fin ao neoloberalismo do PP, votando para iso, por opcións políticas  decididas a rescatar a democracia e dispostas  a restablecer os dereitos da  cidadanía.

A estas alturas deputados e senadores xa están  a facer  as súas maletas, pois non mais tarde do día 27 do mes en curso,   o Xefe do Estado sancionará o decreto de convocatoria dos novos comicios tras cuxa publicación oficial quedarán  disoltas ambas as Cámaras, poñendo así punto final á peor lexislatura   da historia democrática do país, onde un PP en maioría absoluta  veu demostrar que cando politicamente non se administra adecuadamente  a cota de poder, o quórum  alcanzado  lonxe  de funcionar  como  un resorte de estabilidade  actúa en sentido oposto xerando a máis fatal das inestabilidades.  

Por iso, tras catro anos de dominio absoluto  do partido no Goberno o período  lexislativo que conclúe  pasará á historia como o máis inútil, improductivo e estéril dos últimos  35 anos, e todo polo  empeño desta formación    en subverter  a democracia, ao utilizar fraudulentamente  a vontade das urnas  coa exclusiva finalidade  de impoñer  o  modelo político neoliberal como sistema, apoiando para o efecto  as prerrogativas do  capital privado por enriba dos intereses públicos e do conxunto da sociedade. Pretendendo dar amparo  argumental  a tal manobra con discursos  de cegue  como o conxeturado  fomento do crecemento e da produtividade ou a non menos aparente xeración de sinerxias beneficiosas para a maioría social, aínda que a evidencia poña de manifesto que  cando  a Biblia do Diñeiro suplanta á Constitución, o poder popular languidece  como consecuencia do patrocinio   político prestado  aos  poderes fácticos e a oligarquía financeira.

Nula credibilidade debe merecer por tanto as mensaxes electorais de quen non satisfeitos con secuestrar a democracia  e incentivar a desigualdade económica,   proseguen a súa perniciosa  deriva destruíndo a cohesión social e facendo que desapareza  todo síntoma de ecuanimidade,  ao instaurar  en substitución  un monopolio de oportunidades para reserva expresa  das elites podentes e a súa contorna  mais próxima. Consumando  con iso, unha dinámica de privilexios tendente  a acentuar  en maior medida a  concentración da riqueza en mans duns poucos, extremo,   que  afianzará  a consolidación  dun sistema económico excluínte,  cuxos efectos,  mais que auspiciar  solucións ao problema fornecerá o efecto contrario,  intensificando  as tensións  de convivencia   e incrementando así  o risco de ruptura social,  e todo como consecuencia dun conxunto de desatinadas políticas  que de ningún xeito serán a solución á crise, senón que farán  que esta agrávese aínda  máis.

Evidencia tal apreciación,  o demoledor  balance social do proceso de implantación  das políticas neoliberais  que   vén delatar  que mais   dun terzo da poboación española está en risco de pobreza, é dicir,  que como consecuencia  de catro ano  sometidos   á austeridade característica do  Partido Popular,  ao redor de 13,8 millóns de cidadáns   atópanse en severo  risco de exclusión social, sendo significativo que en coincidente temporalidade   témonos  convertido no  segundo país europeo en desigualdade, sendo así que  os números  veñen reflectir  que o 10% da poboación con maiores ingresos do país gaña o equivalente á cuarta parte de toda a riqueza do Estado e 14 veces máis que o 10% máis pobre. Un contraste  revelador para os directos prexudicados e factor determinante para concluír  que quen exercen como  baluartes do neoliberalismo, dificilmente poden desempeñar labores de representación dos intereses da sociedade nin   a defensa  das súas garantías.

Tendo de engadir ao anterior como agravante   a escasa fiabilidade  que debe outorgárselle a quen tras un cuadrienio  de infrutuosa xestión, veña agora, a proclamar     como certo a falsidade    dunha  mais que  fantasiosa reactivación económica,  cando o cómputo das súas   resultas indica   que aspectos relevantes da realidade económica como o déficit ou o paro  manteñen idénticos parámetros aos existentes na  súa toma de posesión á fronte do Executivo. Sen que tal desencontro teña  de supoñer  sorpresa algunha, pois non en balde, non debemos esquecer   que a mala praxe política  de Rajoy  como máximo mandatario desa organización, non é nada novo, e  quen non reparou en estafar ao electorado para acceder ao poder   facendo uso da mentira, non debe  representar estrañeza algunha  que despídase de idéntico xeito.  

Pero  o certo é que nun país serio e preocupado por dar  solución ao seu futuro, o primeiro que ten de afrontar  é dignificar a súa calidade política,  un obxectivo esencial que pasa forzosamente  por retirar electoralmente todo marxe de confianza a quen dedicados á función política  non reparan en utilizar     a mentira compulsiva por práctica  funcional   ou a aqueles outros que antepoñen  a protección  dos poderes fácticos  sobre a defensa dos intereses fundamentais  da cidadanía.  Sendo por iso que como queira  que as  próximas eleccións xerais do 20 de decembro constitúen un momento histórico crucial para rescatar a democracia e poñer en valor a función política, non haxa  que desaproveitar como cidadáns a  oportunidade  de cernar co noso voto as políticas neoliberais que patrocina  o Partido Popular, porque os dereitos democráticos  non poden  seguir a ser  a reserva duns poucos, senón a  garantía esencial  do conxunto da  cidadanía.

O FICTICIO DA UNIDADE POPULAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Lonxe de invocacións ideolóxicas, o motivo de frustrarse  a  unidade popular da esquerda, radica no  endebedamento de EU, que por excedido impídelle comprometerse na  toma de decisións estratéxicas.

Esta semana como consecuencia do   divorcio disidente de Podemos    con EU,  ou viceversa, ademais de quedar  en evidencia a inmadrurez dirixente de ambas as formacións para impulsar conxuntamente unha candidatura electoral,   consumouse en gran medida  a  ruptura  definitiva   entre  a fachendosa  esquerda do noso país, e con iso , pechábase tamén toda posibilidade  de construír a  imprescindible  unidade popular coa que afrontar  cun mínimo de éxito a ofensiva contra un inimigo totalmente organizado e ao servizo do poder económico e financeiro . Tal determinación   a escasos dous meses e medio  da celebración das Eleccións Xerais, é unha complicación política , que ademais de impedir toda posibilidade de construción dunha alternativa  vitoriosa, trunca a ocasión a que os próximos comicios poidan ter conferido o necesario carácter Constituínte.

Todo apunta a deducir, que  no foro da esquerda a miopía  política limita percepción  á hora de desempeñar función dirixente, tal como  pon de manifesto  a súa evidente  incapacidade en adxudicar    preferencia  á  unidade  popular como obxectivo, e   única expresión efectiva  ao crecente totalitarismo do réxime  e das  cada vez mais excedidas  medidas políticas, policiais e xudiciais, que para impedir o cambio no noso país impuxeron os membros do  actual Executivo, co planificado   auxilio   da mass media e os poderes fácticos de control.  Debendo ser  tales ataques  ao interese xeral, razón mais  que suficiente  para confluír ao redor dun proxecto común,  onde a economía e as finanzas estean ao servizo do pobo, no canto de     exceptuar tan esencial  premisa  e optar como ven de ser,   polo mal exemplo  de facer caso omiso e desatendendo  esta demanda acabar fuxindo  en desbandada.

Por tanto, a decepción destas negociacións, vén evidenciar  que na    conformación da unidade popular, folga a  participación en exclusiva  de lideres  mesiánicos  como tamén  a intervención de actores políticos revestidos de pedigrí,    pois  o protagonismo  nunha diversificada esquerda rupturista,  para nada debe quedar  a expensas da decisión unilateral de profesionais  da política, pola manifesta  carencia de neutralidade  que presupón a súa posición cara a tal  obxectivo, ante  o condicionante  de ver afectada a súa posición nas listas como consecuencia  do reaxuste que impoñerían as  novas cotas  de repartición  no  suposto caso  de consumarse  a confluencia electoral.  Sendo pola catividade  de tal circunstancia, que a causa  da ruptura de avinza, obedeza mais á cobiza persoal dos  gremialistas de quenda   que ao sentido da sensatez que debese  presidir en todo momento a responsabilidade  desta  acción  política.

Na peor das situacións que vive o país desde a restauración da democracia, mais  que nunca,  os directos afectados  no seu conxunto  albergaban esperanzas  de cambio, confiando  que esta vez  a madurez  impuxésese á  resignación dos eternos perdedores, mediante a confluencia da esquerda  nunha ampla  fronte electoral, e todo  iso, con posibilidades  mais que teóricas de postularse alternativamente  como opción de goberno. Pero esta semana sen motivo aparente,  fóra dos personalismos narcisistas, facendo o contrario do  que debesen facer, os chamados a cambiar as cousas, co  xiro  dado á   súa actitude, deixaron  de concentrarse no inimigo común  para sumirnos  en pleno proceso electoral  nun estado de enfrontamento total, facendo  que a idea dun goberno de coalición da esquerda téñase convertido  da noite para a mañá  nunha completa quimera.

Aínda asumindo o dereito que cada partido político  ten para concorrer  conxuntamente ou por separado ás eleccións xerais, en boa lóxica, afianzándose en formulacións progresistas, tal determinación non debe obviar o feito  que na actual conxuntura a nosa sociedade require avanzar  cara a solucións  efectivas aos problemas repercutidos na maioría social, e tal garantía,  pasa irremediablemente  pola conformación  dunha  forza política sólida  e de esquerdas, sen que iso, presupoña de ningún xeito a perda de identidade  de cada un dos partidos que a conforman. Alianza que ademais dun exercicio de responsabilidade política,  é factor determinante  para paliar o negativo impacto  das distorsións da  proporcionalidade  do vixente sistema electoral,   cuxa única solución  pasa irremediablemente  por concorrer aos comicios en réxime de coalición. 

Pero indo á versión real do desenlace, é escusado seguir insistindo na   necesidade de confluencia, tendo en conta que  nunca existiu  posibilidade  real de levala a cabo, e todo  polas  insalvables diferenzas de índole  económico que non político, entre o  sector da esquerda histórica de EU que  lastrada  polo endebedamento  opta por concorrer  en solitario aos comicios como  vía de financiamento publico, en contraposición  coa solvente situación económica de Podemos como esquerda emerxente  que libre de dependencias  opera en consecuencia afrontando sen complicacións unha aposta clara e sen medias tintas pola unidade popular. 

Con todo, para o gran segmento de electores predispostos a referendar unha fronte electoral de progreso, difícil vai resultar poñer  remedio a súa  frustración.

A LINGUAXE DA DIVERXENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O fracaso de converxencia electoral na esquerda, é unha irresponsabilidade colectiva,cuxa consecuencia traerá consigo o encadeamento ao  bipartidismo e o  afianzamento da  política neoliberal.

Os defensores do neoliberalismo  sosteñen que o seu sistema  nunca se equivoca, e que con todo,  sí é o  pobo quen o fai, unha máxima  do seu laboratorio ideolóxico que promulgan  con asiduidade  ao só obxecto de falsificar  a situación e impedir con iso a percepción do que    ocorre en realidade. Por iso que cando os  autores intelectuais de tal barbaridade  insisten  en culpabilizar da crise á cidadanía, aducindo ter  vivido por riba  das súas posibilidades, tal manifestación ademais dun grave disparate, é factor indicativo  da disfuncionalidade democrática do país, da distancia abismal  entre o poder popular  e a suplantación que fan  do mesmo quen politicamente burlando o mandato das urnas  entrégano  a libre  disposición  da oligarquía financeira internacional.

Este proceder  é unha  forma impropia  de culpar ás vítimas da situación creada  por quen dirixe o ofensiva socio económica contra a propia  cidadanía, contando coa colaboración,  dunha  clase dirixente  que prefire deixarse desposuír  do poder outorgado  nas urnas para exercer con dignidade o mandato dos electores.  Por iso é polo que  por mais confusións perturbadoras  que pretendan  engadir  e estratexias de adulteración  que tenten empregar, o certo é que  a actual  crise  só ten  un único relato  veraz,  por canto, xerouse en razón ás contradicións propias do funcionamento do sistema neoliberal, que circunscrito á  austeridade, como pensamento ideolóxico resulta desde todo punto de vista un dogma impermeable aos datos e aos feitos, anulando tal circunstancia por se mesma  a solvencia    dos  seus cómplices políticos.

Os efectos secundarios  de tal conxuntura, fan que o país  deixe de ser un ente soberano capaz de xestionar os seus recursos en pos do interese xeral, pois aínda cando os alternantes ao  poder  preséntanse ante o electorado  como dúas alternativas  politicamente  diferenciadas, a realidade,  é que tanto o PSOE como o PP van xestionar idéntico modelo  económico , é dicir, ambos os partidos políticos exercendo función  de goberno reproducirán  o dogma neoliberal que sen disparidade  teñen asumido como propio. Materialización levada a termo cando un e outro, a través dun pacto de Estado referendaron a reforma express do artigo 135 da Carta Magna, e con iso, fixeron que a ideoloxía neoliberal  tomase rango constitucional  deixando á vez en suspenso o escaso  articulado de carácter  social contido na  constitución do 78.

Pero a ninguén debe pasarlle desapercibido que aínda co decaemento do bipartidismo, o neoliberalismo  manteña a súa continuidade en escena  se a transferencia electoral  ou éxodo  do voto, auspicia o afianzamento de partidos     emerxentes como é o caso  de Cidadáns,  que como radical  defensor  do credo neoliberal  non só esta chamado a cumprir  a función de recambio  dun  decaído bipartidismo, senón que tamén,  chegado o caso, a exercer de aliado  circunstancial do mesmo, e sempre co obxectivo posto  na prórroga e continuidade do sistema. Mostra evidente  do resultado   dun  deseño a medida, articulado desde o lobby empresarial e demais  aristocracia económica nacional,  que  para salvagarda dos seus intereses apostan pola  promoción da formación laranxa, publicitando o seu discurso rexeneracionista da política ao tempo de manter a interrogante  da súa indefinición ideolóxica e silenciar ao tempo o seu  neoliberalismo feroz.

Pero en tanto isto sucede, cando a  reacción  opositora non se debese facer agardar,   o certo é, que mentres o neoliberalismo reármase políticamente a esquerda pola contra, fraccionada pola súa propia  crise de liderado e de vacilación  ideolóxica, sómese na hiperfragmentación dun debate de siglas que pecha toda posibilidade á formación da fronte electoral  de amplo espectro  que a situación esixe para combater eficazmente á ditadura dos mercados de patrocinio neoliberal . Unha confluencia por tanto cada vez mais enrocada e cuxa posibilidade faise mais difícil canto mais acúrtase  o espazo temporal  que dista para a celebración dos comicios, convertendo así o intento de concorrencia  nunha oportunidade perdida, e iso,   para satisfacción e tranquilidade  dos membros da  oligarquía financeira , que pola inmadurez dirixente   e  o afán protagonista  duns irresponsables políticos,  poden percibir,  como   unha vez mais  queda a salvo a continuidade  dos  seus privilexios.

O cisma está servido, pois lamentablemente a dous meses e medio das eleccións xerais a brecha entre os chamados  a converxer  fíxose mais grande que nunca pechando toda posibilidade de entendemento, provocando con iso, que o desvarío ideolóxico tome o control da situación,   e todo isto,  cando máis falta facía a consolidación  dunha fronte popular, que de forma audaz,  convertida en primeira forza política, fose a ferramenta a empregar pola esquerda para impoñer  o cambio socio económico  que a situación demanda, e que por desgraza.  haberá de esperar outra vez mais  a que renaza  a  sensatez política. 

E mentres isto ocorre, para  desgraza social, contra  toda mutación , a continuidade faise dona da situación  retomando o total  protagonismo.