CRISE MIGRATORIA E BASTARDÍA DE EUROPA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Só repercutindo aos directos responsables  o custo real dos seus excesos, as crises que eles  xeran e que o pobo paga,  non só extinguirán en continuidade  senón que erradicarán  a súa existencia.

O problema   non se resolve con proclamas  de xenerosidade nin con profusións de benevolencia, pois    para a verdadeira solución do conflito  é imprescindible  suprimir as súas causas, coñecer de certo o  por que e de quen foxen os miles de refuxiados que deambulan polo vello continente.

Incógnitas  que unha vez despexadas  mudarían  a imaxe desa  Europa idílica e solidaria que se nos vende, por outra versión totalmente  adversa, tendo en conta que a  masiva migración destas xentes ,  non é nin mais nin menos , que o efecto bumerán  do  que Occidente  dedicouse a sementar nos seus países de orixe, e iso, pola súa implicación  na industria da guerra,  na venda  e subministración  de armamento   que  para que sexa negocio debe ser utilizado, sendo esa que non outra,    a causa  pola que a uns inocentes   en defensa  da súa subsistencia  non lles  quede mais  recurso que poñer pés cara á diáspora.

Por iso  que a  crise migratoria en Europa, por esperada,  non debese resultar  de ningún xeito  sorpresiva, como tampouco a  incapacidade  política en poñer remedio  á complexidade  da situación , máxime  , despois  do protagonismo e poder executivo outorgado  á industria armamentística,  que  co pretexto  de defender ao pobo sirio e promover a democracia no país, a propio intento, optaron  por solucionar a guerra con mais guerra,  aínda é  cando, o que encubrían tras a continuidade da confrontación bélica, non era lograr a estabilidade que dicían  pretender,  senón,  potenciar o  beneficio  dun impresionante complexo militar-industrial que necesita das guerras para o seu desenvolvemento e continuidade, e iso, sen preocuparlles  o mais mínimo a repercusión dos seus efectos,  aínda e cando as  consecuencias da violencia armada inducida  sexan  a razón que obrigan aos afectados  a pedir refuxio alén das súas fronteiras.

Se ademais da procedencia  europea  das armas utilizadas na contenda  Siria, as empresas subministradoras das mesmas teñen idéntico ámbito de radicación    e   fixeron o seu turbio negocio contando co  beneplácito   político da Unión Europea, é evidente que como responsables directos  da situación, calquera aparente apelación á solidariedade que manifesten  fronte á crise migratoria, tal actitude, debe ser entendida  como un referente de hipocrisía, por ser  a denominación mais liviá que debe adxudicárselle  a quen  despois de   intervir  na rexión  xerando o exterminio sistémico, agora, en alarde   de contrición, clamen ao ceo  pola traxedia deste éxodo, tentando tapar a realidade, para que ninguén  relacione a   actual hecatombe co cruento resultado dos seus propios excesos.

Por iso, é polo que    mentres  os causantes  de que centos de miles de familias abandonen co posto as súas terras e arrisquen  as súas vidas,  néganse a asumir toda responsabilidade  no  desastre,  e a Europa  dos aramados e as concertinas como cómplice político, con idéntico comportamento,  opta por mirar cara a outro lado non querendo  facer fronte a esta crise humanitaria con debates estériles   sobre a repartición de inmigrantes.

Mentres isto ocorre, os directos afectados na súa desesperación ven como os axitadores das súas desgrazas, os mesmos  que co seu intervencionismo mercantil  precipitaron   a inestabilidade na súa zona de orixe  forzando o seu desprazamento, agora cando na súa diáspora chegan á porta do Vello Continente,  non só négaselles o acollemento, senón que son recibidos con medidas  de malos tratos  e represión  ata límites extremos, sendo moi poucas as voces que se alcen contra esta canallada.

Europa ten  de colleitar o que  sementou no medio Oriente,  e en consonancia por patrón de humanidade, facerse cargo  en primeira instancia e subsidiariamente   desta  crise migratoria,  para posteriormente,   repercutir integramente os seus custos nos auténticos responsables da mesma, que non son outros que os  fabricantes e proveedores de armas que coa venda e subministración de efectivos  á zona  non só  estableceron un negocio ilícito á conta da vida dos civís, senón que por extensión foron os artífices deste  conflito migratorio con tinguiduras de holocausto.

Sendo por elo  que  para abordar  o problema con rigor non só temos  de facernos  cargo dos xentíos que chegan, senón tamén suprimir  o obsceno negocio dos depravados patróns das guerras.

Este conflito migratorio  ademais   dunha oportunidade para a reflexión, debese ser  a ocasión para mudar as exasperadas políticas da UE,  e variar para o efecto a estendida dinámica de repercutir na   cidadanía  os efectos  de quen toma por norma facer  das crises o seu gran negocio e do erario público a súa fonte de ingresos, eludindo en xustificación que o  problema é de todos, cando  o certo é que o pobo europeo como   directo  afectado, non é parte activa  das súas decisións, e  por tanto,    como resulta no presente caso, alleo totalmente á xeración do conflito e distante por tanto  das responsabilidades derivadas.

Aínda que para a consumación efectiva   de tal esixencia,   é requisito  indispensable promover  a eliminación electoral de quen suplantando a vontade  das urnas, exercen en contraposición  a función de adlátere dos lobbies empresariais, ou o que é o mesmo, dos promotores profesionais das crises.

REPUTACION BAIXO MÍNIMOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A  crise de lexitimidade  dirixente  das entidades de representación empresarial,  urxe unha expurga de rexeneración,  para así,  liberarse da  catividade política,  e devolverlle con iso ao sector a credibilidade perdida 

Atribuírse desde  o foro político competencias  sobre a  creación de emprego ao tempo de negar todo protagonismo ao sector empresarial como verdadeiro e único xerador do mesmo, é canto menos un despropósito e unha  insensatez, ademais dun exercicio de autoengano de quen alardean politicamente de ter     na redución do paro o seu principal obxectivo,  pois tal dinámica  pola  súa condición  artificiosa   converte   a súa política de emprego  nunha ferramenta ineficaz  e infrutuosa, tendo en conta que  con tan  incoherente actitude non só  non crean emprego, senón que  impiden que os  chamados a crealo  poidan pór en práctica as medidas  oportunas   para levalo a termo.

Pero toda adulteración de comportamento  ten o seu transfondo, e así, aínda cando o sector maioritario   dos  autónomos e as Pemes  manteñen unha actitude crítica  para coas actuais  medidas económicas e de emprego do Executivo,  a  alianza de intereses  entre o poder  político e a gran  patronal comandada polas empresas do IBEX 35, facilita  que este control e  politización da representación  empresarial neutralice toda disidencia , e  sexa  a CEOE quen ás ordenes dos poderosos, como elite empresarial e  á marxe  da opinión do segmento empresarial de menor escala, quen impoña en exclusiva na  súa propio beneficio as pautas políticas en materia económica e laboral.

É por iso, pola súa función de comparsa, que haxa  poucas cousas máis inútiles e perversas que  as asociacións empresariais e sectoriais, pois cando como representantesdos  principais  promotores  da creación e xeración de emprego debesen tomar partida de tal  condición, os seus mediatizados directivos, lonxe  de proceder  en recoñecemento de tal particularidade e esixir en consecuencia un trato acorde á mesma, optan por renunciar  a toda  prerrogativa   e seguir exercendo como correa de transmisióndo poder político en detrimento dos intereses do colectivo dos  seus asociados.

Tal é así,  que mentres o goberno continúa  acentuando a precariedade  subxugando fiscal e burocráticamente a  Pemes e autónomos até  deixalos sen folgos, quen supostamente exercen de representantes  e din defender os seus  dereitos deciden  facer caso omiso, virar as costas e seguir  rendendo  sumisión ao Executivo de quenda.

Mentres esta actitude de dependencia mantéñase, e tan histriónicos dirixentes no canto de tomar cartas no asunto  sigan prestando apoio  ás políticas dun Goberno pechado baixo sete chaves á economía produtiva e ao  apartamento da economía real,   a situación non fará mais que agravarse provocando  polas  súas consecuencias, pola excedida presión fiscal e  a carencia de financiamento, que un ergueito  porcentaxe de autónomos e Pemes convértanse  anticipadamente en cadáveres  empresariais, antes inclusive de iniciar  a súa andaina emprendedora. 

Non existindo outra alternativa  para pór freo á situación  que  cambiar   o actual marco de relación, de tal xeito,    que  sexa  o propio Executivo  quen se poña ao servizo  das empresas que nunca ao revés, e iso, sobre a premisa  que sen a continuidade  empresarial, tanto a  creación de emprego  como  a garantía de futuro  será pura entelequia.

Mal vai o mundo empresarial mentres a súa cúpula dirixente compita en deslealdade co mais indecente  da clase política, mantendo   do mesmo xeito que esta, idénticas actitudes ante a corrupción,  silenciando así, a implicación na mesma  de destacados membros do gremio empresarial que por mala praxe  mercantil  e competencia desleal,  debesen ser suxeito de exclusión; pois  ante feitos de tan cuestionable conduta   e tan afastados da exemplaridade  non caben complicidades nin encubrimentos, correspondendo  ás  propias institucións afectadas , alzar a voz para á vez de denunciar publicamente o que está a ocorrer  e suxerir as medidas paliativas que corresponda aplicar. 

Vivimos un momento crítico institucional  e de liderado, e tal  circunstancia afecta especialmente ás organizacións  de representación empresarial  que  pasan na actualidade polo seu peor dos  momentos, ao estar sumidas nunha crise de representatividade sen parangón, e   todo, pola condición preferente outorgada  ás grandes empresas  en contraste  coa desatención  adxudicada  ás  perentorias necesidades de Pemes e autónomos, tendo de engadir a iso para maior complexidade,  a crise  de credibilidade propiciada pola actitude  dos respectivos cadro directivos , mais dedicados a exercer funcións de comparsa  a instancia dos  axitadores  da súa órbita política,   que a cumprir  co deber  de atender  as necesidades gremiais e sectoriais  das empresas e profesionais agrupados.

De aí a inminente  necesidade de recompor  a confianza rota  e  restituír a credibilidade perdida,  mediante  a incorporación de nova sabia dirixente,  que desde o afán de servizo e a preocupación polo colectivo, logre  dunha vez por todas darlle un envorco á situación, facendo  da rexeneración  ética o seu labor, e desde logo, evitando  mesturar empresarialmente intereses contrapostos.

A RECUPERACIÓN FICTICIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A pregoada recuperación económica, mais que un feito real é unha manobra de axitación e propaganda electoral, cuxa única finalidade, é a manipulación da opinión pública coa idea de facer crer á xente que a crise xa forma parte da historia.

A actual política económica do país é de "corte de cebola", é dicir, de botarse a chorar involuntariamente a bágoa viva, pois mentres o Executivo, intenta vendernos como marabilla o resultado da súa xestión económica coa data posta no calendario electoral, a realidade delata o desenfreo infernal dunha enorme débeda pública que non deixa de medrar, ameazando con colapsar totalmente o sistema por incapacidade real de afrontar o seu pagamento; unha evidencia, que despois dos comicios tocará recoñecer xa sendo demasiado tarde, e iso, como consecuencia da entrada en escena dunha mais que segura fase de recesión a nivel mundial, que no noso caso, xerará o afundimento do consumo interno, o derrubamento das exportacións xunto co declive turístico, sectores que como únicos referentes do teórico crecemento do noso PIB enviarán ao país a un crack inevitable.

Entrada en escena dunha complexa situación que virá acompañada dun duro empeoramento ao restrinxir aínda mais o acceso ao crédito, cuxo efecto traducirase nun ascenso do índice de despedimentos como consecuencia da intensificación de peches empresariais, tendo a súa repercusión efectos brutais no desemprego, ata o extremo, de superar de sobra a cota psicolóxica dos 6 millóns de parados: e todo, no marco dun contexto de deflación onde o aumento das protestas e a conflitividade social en todos os sectores, será a tónica xeral, que ao igual que no 2007, a destempo, virá a recordarnos que a pregoada recuperación que agora difúndese mais que corresponderse coa realidade económica, viña a ser unha simple fumareda de despiste electoral.

Para ir á orixe deste proceder, é obrigado entrar a afondar na identidade dos seus protagonistas, é dicir, das formacións políticas que en proceso de sucesión rexeron os destinos do país dende 1982 ata a actualidade, e cuxo denominador común ademais da corrupción, é e segue a ser a historia negra que acompaña os números vermellos das súas respectivas contas de explotación, que por escandalosas, ademais de poñer en cuestión a súa idoneidade como xestores da economía do país, destapa o porque a gran banca como espléndida protectora das súas finanzas, da condonación das súas débedas e do tolerado non pagamento dos seus créditos, téñase convertido na auténtica dona da democracia, e por engadido na estrela do escenario económico e mandataria das políticas do país. 

De aí que eses partidos políticos por subordinación ao poder económico sexan parte do problema que non a solución, sendo por iso que lonxe de cumprir os labores que en boa lóxica debesen favorecer á cidadanía, préguense ás ordes emitidas pola elite económica que por tolerado deixamento incautouse do poder do Estado, sendo mostra diso o comportamento de gregarismo funcional, demostrado, por uns políticos de tres ao cuarto, que non dubidan o mais mínimo en adxudicar lexitimación ás teses da órbita do neoliberalismo, e tomando a macroeconomía por bandeira proclamar aos catro ventos o fortalecemento da saúde económica do país, cando só cabe falar de recuperación económica cando os seus síntomas e efectos son perceptibles a pé de rúa e a súa repercusión ten influxo social a nivel colectivo.

Resulta inútil polo tanto intentar negar o evidente, pois á marxe de toda ambigüidade, dende unha visión crítica pero circunscrita á realidade dos feitos, non cabe outra que confirmar, que a actual situación, é efecto directo da crise do propio modelo neoliberal, que por causa das medidas de desregulación, a cobiza do capital financeiro e a imposición pola Troika de medidas de axuste estrutural, os seus efectos acumulados trouxeron consigo un saldo negativo, onde ao estancamento do crecemento e á volatilidade financeira, é obrigado engadir, a desarticulación produtiva e unha situación de emprego precario e insuficiente; aspectos todos eles que xogaron tan só a favor das minorías privilexiadas pero totalmente en contra das maiorías excluídas, acernando cos seus efectos toda solución de futuro.

Por iso que a tan preconizada recuperación do Presidente Rajoy seguirá a ser un todo ficticio, mentres esta, siga postulándose tomando por patrón de referencia o credo neoliberal, e valla como referente de contraste, os novos datos do SEPE correspondentes ao mes de agosto onde o paro en cifras, sobe ao destruírse 134.000 postos de traballo no marco dunha tendencia do mercado laboral cara ao decrecemento económico no segundo semestre anual, o que representa un fracaso sen paliativos, como evidencia o mais que seguro feito de finalizar a lexislatura con maior numero de parados que á súa toma de posesión.

Circunstancias que no seu conxunto, poñen de manifesto a crise e esgotamento do modelo neoliberal ao igual que a ineficacia do bipartidismo como solución política, forzando en ambos os dous aspectos a súa erradicación como paso previo á instauración dun novo modelo económico e a posta en práctica dun formato político coherente coa solución que a situación require.

NEOLIBERALIZACIÓN E MUTACIÓN URBANÍSTICA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En tanto o neoliberalismo siga ostentando o control real do urbanismo e a planificación territorial, manterase a desregulación do sector, favorecendo con iso o monopolio capitalista en menoscabo do beneficio común, impedindo así, que o éxito acompañe aos gobernos de progreso.

A pesar que o estoupido da burbulla inmobiliaria deixou patente as desmesuradas previsións de crecemento urbanístico; pasados oito anos dende aquela eventualidade causada pola Lei do Solo de Aznar, e cuxo resultado en forma de cicatrices da crise seguese a percibir actualmente no cuantioso parque de vivendas sen vender, ou no seu caso, nos múltiples sectores residenciais paralizados ou inacabados; pois aínda así, os municipios en trámite de revisión do plan decántanse pola continuidade sen establecer corrección ningunha ás súas sobredimensionadas propostas de urbanización, non parecendo tomar lección do acaecido, nin entendendo ao parecer a función pública que debe cumprir o urbanismo como ferramenta de racionalización do solo. 

Sendo tal extremo o deducible, cando politicamente demostran non reparar en posicionarse a favor da irracionalidade territorial, que presupón, o feito de prestar lexitimación a aquilo que en boa praxe urbanística se debese combater.

Especialmente na actual conxuntura, ao afrontar a revisión ou redacción de toda figura de planeamento, o seu contido, en boa lóxica debera ter presente a identificación do escenario socio económico existente, ao igual que o axuste debido a criterios de racionalidade territorial e sociodemográficos, que de partida lonxe das prorrogadas pautas de aplicación, en clave espacial, orientan tendencia cara a dinámicas de "decrecemento" no contexto dunha orde urbana mais racional e reflexiva que defina novas lóxicas de planificación territorial, como única alternativa sensata aos inadecuados postulados do crecemento custe o que custe.

Medidas que debesen tomar carácter urxente se o que politicamente preténdese é propugnar un cambio de modelo urbanístico, en suplencia do expansionismo especulativo que ao abeiro de previsións sobredimensionadas e indebida cobertura legal do planeamento conduciunos ao actual desastre, como demostra, o feito do excedido crecemento residencial dos últimos anos de euforia do boom inmobiliario, ao xerar no seu desenfreo unha contía de vivendas construídas catro coma cinco veces superior ás necesarias para satisfacer a actual dinámica demográfica, sen que polo tanto, exista argumentación ningunha para seguir mantendo propostas de desenvolvemento urbano, que por descontextualizadas coa realidade entran en colisión cos criterios de equidade, cohesión social e sostibilidade que debe referendar a consecuente aplicación da teoría urbanística.

Por responsabilidade institucional corresponde ás corporacións locais como competentes en materia, darlle un xiro á planificación e a ordenación territorial, en prol de posibilitar o xurdimento dun urbanismo de novo cuño que baixo o liderado corporativo e a implantación de sistemas mais adecuados de participación cidadá, póidase establecer de forma eficiente un formato actualizado de como organizar a cidade, para así, revertendo as desigualdades espaciais existentes e neutralizando a influencia ideolóxica do neoliberalismo imperante, pechar definitivamente todo acceso ás apetencias e desexos duns axentes especulativos para os que o territorio é un simple soporte dende onde obter plusvalías derivadas da súa renda.

E iso ten de ser así, pois de non o facer, se o urbanismo como instrumento político continua supeditado á hexemonía neoliberal, por mais vontade renovadora que manifesten os gobernos de progreso, nada poderán facer en cumprimento dos seus compromisos electorais, se o discurso dominante en materia de ordenación territorial e urbanismo non se erradica e mantén a continuidade de ser xestionado dende o libre mercado deixando nun papel residual a función das administracións públicas, pois tal limitación impedirá asegurar a reversión ao interese publico das rendas xeradas polos procesos de urbanización; e xa que logo estarase ante unha detracción que obstaculizará o cumprimento dos obxectivos políticos previstos.

Circunstancia, que fai forzoso que os novos gobernos locais en exercicio das súas atribucións e por responsabilidade política, teñan de afrontar sen dilación a revisión dos plans de ordenación urbanística, en adopción tanto aos novos criterios da estrutura xeral e orgánica do territorio e a clasificación do solo, por axuste  a unha nova realidade, como tamén, pola aparición de circunstancias sobrevidas de carácter demográfico e económico, que alteraron no substancial o contido das súas previsións deixando sen efecto a solvencia do seu contido, e moi especialmente, para atribuír novas pautas sobre a ordenación, a xestión e o control do plan resultante, que como parte efectiva da política pública debe recaer exclusivamente, en mans do poder político e a colaboración participativa do conxunto da  sociedade.

Non podemos confiar nas formulacións neoliberais causantes da actual conxuntura e da desregulación do urbanismo, e só dende a primacía política e o dominio da situación, estarase en condicións de aplicar as medidas axeitadas para paliar o prexuízo causado polo modelo anterior.

OS ADAÍS DA IMPOSTURA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Coa súa políticas de simulacro, o bipartidismo, nin ten intención de erradicar a corrupción, como tampouco, propósito ningún de rexenerar o sistema democrático, senón tirar partida do rendemento electoral.

Falando de corrupción, o sempre entrañable Pepe Mugica ex presidente de Uruguai, expresaba días atrás o seu parecer sobre o particular, afirmando que a erradicación da mesma  pasaba por evitar que os "paracaidistas " aterrasen na política, precisando ao respecto, que en primeiro termo correspondía aos propios  partidos impedir o acceso á función política a aqueles que polos seus actos se percibise que lles podía de mais a súa ambición pola riqueza que a súa posición pola defensa do interese xeral.

Sen diferir no substancial do exposto por tan insigne protagonista, o problema  tórnase mais complexo de resolver, cando como no caso de España, por condición extensiva o fenómeno sistematízase, xa que cando iso acontece, o conflito supera o alcance resolutivo dos partidos, toda vez, que infectados organicamente no seu foro interno, deixan de ser parte da solución para converterse en causantes do problema, chegando ao extremo que malia a existencia de leis para combater esta eiva, a implicación política e a súa influencia sobre o  poder xudicial fai que o marco legal de aplicación falle estrepitosamente tanto na súa aplicación como no seu cumprimento.

Por iso que mentres a realidade política exprese cos feitos que vivimos nun modelo de separación de poderes de freo e contrapeso, nada poderase facer contra a eliminación desta pandemia, por mais que o novo Código Penal permita teoricamente disolver partidos políticos connotados coa corrupción. Pois á marxe da formalidade da apertura de procedementos, na actual conxuntura, mais que variar, a situación manterá a súa continuidade en tanto a presenza política veña a interferir o desenvolvemento procesual coa utilización de artimañas legais de impedimento.

Iso seguirá a ser así, por mais camuflaxe que o PP e PSOE, reflictan nos seus respectivos programas electorais, toda vez que no pensamento dunha alta porcentaxe dos seus membros, a corrupción é percibida con total normalidade, ou o que é mais grave, como unha prerrogativa inherente ao feito de ter obtido electoralmente un cargo público.

Sendo por iso que con toda naturalidade non reparen o mais mínimo en suplir a demanda social pola adulteración da realidade, para así, despois de verse forzados a deixar atrás a negación dos problemas, seguir escapulindo a súa existencia tras o formato dunha lexislación inadecuada e a total ausencia de fiscalización, que conxuntamente, ademais de facer que as cousas manteñan a súa rutina, fan que non exista posibilidade ningunha de rexeneración, aínda cando coas súas argucias en reverter a situación intenten vender unha imaxe recíproca.

Razón sobrada, que confirma que ningún destes dous partidos son os axeitados  para liderar o procedemento de rehabilitación que o noso sistema político require, e non o son, porque nunha operación desta envergadura a confianza de labores non pode ser outorgada a grupos políticos de excedida servidume e connotados vínculos de clientelismo, como tampouco, a organizacións que albergaron nas súas filas a políticos de tres ao cuarto, precedidos de despistada moral e inobservante honradez. 

Pois á marxe do xa referido, se fose a súa intención a rexeneración democrática do sistema, que non blindar a  súa impunidade, debesen proceder en consecuencia e ter afrontado ao efecto a despolitización da Xustiza, como mostras de bo facer democrático e referente de probada de credibilidade.

É por iso que todo proceso de rexeneración enmarcado nos actuais termos haxa de ser interpretado como unha falacia mais do bipartidismo, pois por mais que ambos os dous actores se afanen agora en facernos crer na bondade das súas intencións, a estas alturas xa deberan saber que son os feitos, e non as palabras, os que teñen de demostrar a verdadeira intencionalidade, sobre todo, cando seus  modos de facer política non variaron o mais mínimo e contan no seu haber coa agravante de ser dirixidos polos artífices de ter orixinado e ocultado a corrupción.

Tras sete interminables anos de crise económica, sumado ao feito dunha desmesurada corrupción política, cando frustrados pola situación os cidadáns insatisfeitos empezan a mirar con receo á democracia representativa tal e como a coñecemos, a rexeneración democrática que demanda a situación, mais alá da rutineira e inútil cosmética bipartidistas, esixe sen dilación dun relevo que nos conduza cara a unha nova arquitectura político - institucional como fórmula de reaxuste da democracia participativa á nova realidade social.

Por tanto, o cambio que con urxencia precisa o noso sistema democrático, vai mais alá dos pequenos matices que en clave electoral barallan os que dende o bipartidismo, mais que erradicar disfuncionalidades buscan prorrogar a continuidade ao seu  vantaxoso xogo de alternancia no poder.

DEIXADE QUE RESPIRE A DEMOCRACIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Para a súa efectividade, a rexeneración democrática ten de acadar o cambio das cousas mediante un exercicio de renovada alianza entre representantes e representados, de xeito, que frutifique en vantaxe do interese xeral.

A pesar de non dar saído do epicentro das turbulencias, hai quen na súa propensión á fantasía e ao engano político non dubida en afirmar que estamos a superar a crise, aínda cando, tal proclama contraponse a unha realidade oposta representada por un novo escenario social onde a precariedade faise dona da situación, como pon de manifesto o feito que mais dun terzo da cidadanía viva en estado de pobreza extrema, no contexto dunha tendencia que non só vaise manter senón que toma marcada traxectoria ascendente, que ademais de acentuar en maior medida as desigualdades, os seus efectos, de non se remediar cun cambio político de novo signo, condenará ao ostracismo a un amplo segmento da poboación que terá coartado de por vida toda expectativa de progreso na escala social.

É falso, que haxa síntoma ningún de recuperación, nin poderá habelo, mentres a súa promoción recaia en políticos obstinados en escapulir a súa implicación na xeración da crise, e en obxectar como descargo de responsabilidade a absurda abstracción de afirmar que esta é causa do propio réxime, cando o certo é que da súa orixe aínda iniciándose no sistema financeiro, a gran responsabilidade ten de adxudicárselle aos actores políticos, porque políticas foron as decisións de desregulación e liberalización incontrolada dos mercados ao igual que a admisión do seu dominio sobre o poder executivo e sobre as institucións reguladoras. Consecuencias que en termos económicos ademais de dilapidar ao completo a última década, tiveron efectos desvastadores na destrución do tecido produtivo e o emprego cuxa repercusión segue a manterse e pon de manifesto a nulidade do bipartidismo político como solución de futuro.

É por iso que cando como agora o poder financeiro impón a súa xerarquía sobre o poder político con consentida aceptación deste último, resulta indiscutible que sen a destrución do tan subordinado bipartidismo tórnase imposible a reconstrución da democracia, e por iso, inviable á súa vez o cambio que a situación require para detraer o poder que indebidamente ostenta a elite financeira; pois sen devolverlle o papel protagonista á democracia as cousas manterán o seu curso actual facendo inútil todo intento de reactivación económica e social, ao non ser posible en modo ningún alcanzar tal obxectivo en tanto se erradique definitivamente a "alternancia" bipartidista na Moncloa, e iso é así á marxe de todos os  discursos que en sentido contrario quéiranse emitir, toda vez que de ter actuado con rigor e sensatez política a situación do país sería mais propicia e diferente.

Non foi ningún mandato electoral quen obrigou aos membros do bipartidismo a tomar decisións de goberno que contrarias ao interese xeral conducírannos ao actual atranco, por iso que é de pura lóxica deducir que a condición causal do bipartidismo coa situación, reflicte a existencia dunha dobre linguaxe política, a derivada por unha parte da relación cos votantes durante o proceso electoral, e a resultante por outra, do cumprimento dun tratado oculto, cuxa repercusión por pacto implícito coa elite económica, en primeiro termo subtraeunos as ferramentas de produtividade para logo atraparnos nunha emboscada financeira irreversible, e todo en cobertura de estabilidade por unha descomunal débeda financeira que arrastran as arruinadas organizacións políticas da trama bipartidista (PP- PSOE) e que as propias entidades de crédito satisfán tomando favor en renda mediante as cuestionadas decisións políticas. Débeda, que no suposto de que estas organizacións fosen empresas lles colocaría en situación de quebra, e de ser familia, desafiuzadas.

Un débito multimillonario de ambos os dous partidos cos bancos, que paradoxalmente nun alarde de dispendio seguiu crecendo a pasos axigantados, mesmo en plena restrición do crédito, dando que falar por sorprendente, o exiguo tipo de xuro que as entidades financeiras aplicaron aos partidos en cuestión, non esquecendo tampouco que ata a aprobación da Lei Orgánica de financiamento político, os bancos si condonaron débedas millonarias a ambos os dous partidos; un trato de favor que ademais de representar unha obscenidade, fai de todo punto inadmisible imaxinar a inexistencia de contrapartidas políticas compensatorias. Sendo pola súa situación de quebra técnica, as súas connotacións de dependencia sumado á turbiedade da conduta de ambas as dúas organizacións, que tal comportamento desaconselle a súa continuidade alternante á fronte do goberno do Estado.

Na actual tesitura, patrocinando a continuidade política destas formacións poderase perpetuar o estado de degradación, pero en modo algún lograrase poñer punto final ao caduco e inservible réxime do 78, impedindo con iso a entrada en escena doutra forma de facer política máis aberta e participativa, ao igual que máis transparente e responsable; sendo hora polo tanto de imprimir un cambio de rumbo, de levar a termo sen dilación un programa de rexeneración democrática que lonxe da cosmética da aparencia chegue ao fondo da cuestión e que por fiabilidade, require ser liderado por forzas emerxentes que politicamente nada teñan que ver cos partidos colonizados polo poder, para así lograr saír do afogo bipartidista e deixar que respire a democracia e con ela a sociedade.

E PODEMOS BOTOU A ANDAR

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O espazo que politicamente ocupa  Podemos na actualidade, tivo libre disposición ata o seu desembarco no escenario político, e tal circunstancia revístelle de autoridade para conducir a confluencia electoral con organizacións e movementos análogos.

En tanto a democracia sexa incapaz de estender a súa influencia sobre o poder económico, a súa función seguirá a manter un carácter testemuñal, é dicir, adaptado á súa propia xénese, aquela que acuñada na transición, os seus artífices, mais que revestila de lexitimidade, o único que fixeron foi subrogala aos intereses de vellas e novas oligarquías, depositando para o efecto o poder omnímodo do Estado na elite económica, e todo iso, perpetrado baixo o disfrace dunha aparente democracia, que sen sela, contou co referendo do PP-PSOE, que conxurados  na custodia dos intereses do gran poder, agora forzando a prórroga de tal anomalía non dubidan en abortar o proceso constituínte que formulan no seu conxunto os movementos sociais e os partidos de esquerda no seu intento de reverter o estado de supresión de dereitos e liberdades que afecta á gran maioría da sociedade civil.

Polo tanto, nin que dicir ten, que o bipartidismo como forma de turnismo político é unha seria ameaza para a democracia real, e éo, porque o bipartidismo significa alternancia, que nunca alternativa, e as súas políticas enfócanse nunha soa e única dirección, tal é así, que aínda cando os seus integrantes preséntanse como dous bandos encontrados e teoricamente antagónicos, chegada a hora da verdade, ambos os dous sen diferenza, reaccionan ao unísono como un bloque excluínte contra os críticos ao Réxime do 78, hostilizando a través de artificiosas etiquetas de desestabilización a quen en demanda de pluralidade intentan eliminar a continuidade do seu vantaxoso xogo de maiorías

Estratexia de acoso e derrubamento, que ao mesmo tempo vén favorecida por unha Lei Electoral concibida e deseñada especialmente para blindar a ampliación da secuencia bipartidista, e evitar así que as forzas transformadoras poidan acceder ao poder e levar a termo as súas pretensións de cambio; aspectos que contra todo prognóstico non son percibidos na súa xusta medida polos mais directos afectados, os que a pesar do risco dos seus efectos, parecen estar mais ensimesmados no mantemento de diferenzas que fan imposible a unidade, que en alixeirar tensións e con vontade política establecer un proxecto unitario, sen caer na conta que só dende a unidade popular e a confluencia pódense gañar as eleccións.

É por iso que se os aspirantes a corrixir a situación, en vez de instalarse no desencontro optasen por exercer a reflexión, doadamente chegarían á conclusión do esencial que resulta a conformación dunha fronte electoral, toda vez que a súa falta de consumación, ademais dunha irresponsabilidade histórica, equivalería a tirar pola borda a oportunidade que brindan as consecuencias derivadas da actual conxuntura, cun bipartidismo nas súas horas máis baixas, que lastrado polos efectos da súa propia crise económica, á marxe doutras repercusións, fai que conflúan neste momento electoral as condicións óptimas para levar a cabo a transformación do actual sistema.

En todo caso, non debemos despistar que tras os seus 30 anos de incuestionable raizame, o actual grao de hostilidade popular cara ao sistema bipartidista non responde tanto ao cuestionamento político dos seus membros, coma ao feito que supuxo facer recaer sobre a estrutura social a repercusión da crise económica do 2008; unha decisión que ao afectar en boa medida ao estado do benestar xerou unha replica en cadea en concordancia cos directos efectos da súa repercusión na cidadanía, unha situación circunstancial pero que en modo ningún pode ser interpretada como unha desavinza a perpetuidade, senón que polo seu carácter de eventualidade é unha coincidencia política irrepetible, unha ocasión única, que electoralmente  tómase ou déixase, pero que non brinda unha segunda oportunidade, pois non temos  de esquecer que no seu comportamento a masa electoral contra toda lóxica perdoa cousas que nunca debese dispensar.

Por iso urxe poñerse as pilas e máis alá de especulacións teóricas sobre modelos de converxencia, afrontar con sensatez a harmonización da unidade, que en todo caso, por bo facer e recoñecida penetración social debe estar conducida por quen como Podemos, dende a mobilización cidadá foi capaz de capitalizar a receptividade electoral, facer cambalear a estrutura do bipartidismo, e transformarse contra prognóstico en referente potencial como nova opción de goberno; incuestionable liderado que convérteo en referente aglutinador e polo tanto en eixe sobre o que debe pivotar a concorrencia electoral e o impulso do proceso constituínte, sen desbotar por iso a integración dos que en confluencia préstense decididos á conformación en pé de igualdade dunha fronte ampla, e todo o demais debe pasar a formar parte do anecdotario.

Dando por sentada esta premisa, o debate xa debe ser outro, pois resulta un absurdo seguir mantendo polémicas estériles sobre o inverosímil; máximo cando tal actitude só conduce a distraer o relevante, e mentres para maior complexidade, os dous inimigos a bater PP e PSOE, toman dianteira electoral, e auxiliados polo CIS ( Centro de Investigacións Sociolóxicas) a través do seu último barómetro de opinión, magnifica o incrible proclamando contra todo prognóstico que o bipartidismo ten iniciada a remontada.

EN ESPAÑA NON SE CREA EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Contra toda adulteración estatística, resulta probado que dende o gregarismo político e a austeridade é totalmente imposible crear ou xerar emprego, e tan só dende o impulso de políticas de crecemento e a promoción empresarial poderase inverter a situación.

Aínda sendo o paro o drama que levanta a maior preocupación na cidadanía, o verdadeiro problema do mercado laboral non é tan só o descomunal índice de desemprego senón a súa imposible erradicación; por canto a situación persistirá mentres a estrutura do actual modelo produtivo mantéñase cimentada sobre as quebradizas ruínas do sistema anterior, cuxa falta de solidez xa foi no seu día o factor desencadeante da crise e causa polo tanto da presente situación.

O erro non pode ser mais grave, de aí que por mais mensaxes de optimismo que se fagan  circular en véspera electoral, o certo é, que ao desemprego non se lle ve o final nin se lle verá, polo menos mentres non se afronten solucións acordes coas reformas estruturais de reordenamento e diversificación dos sectores produtivos; unha materia pendente, que ademais da adversa influencia de factores de índole exóxeno, trae a remolque o lastre inducido que sobre a economía do país provocaron as aciagas medidas de corte neoliberal.

Para comprender e interpretar a situación é obrigado retrotraerse no tempo, traendo a colación a transformación sufrida dende o segundo terzo do século pasado polo noso modelo produtivo, no transcurso de dúas fases entrelazadas, cuxo inicio parte do afianzamento do neoliberalismo para completarse coa sinatura do Acordo de Adhesión á CEE, resultando que en ambos os dous casos os prexuízos repercutidos ao noso ámbito produtivo foron ostensibles, e así, ao tempo que a consolidación do credo neoliberal impoñía a desregulación do mercado laboral, de negativa influencia para o emprego, a incorporación de España ao foro europeo, traduciuse nunha desfeita de primeira magnitude polo desmantelamento que causou tal decisión en sectores estratéxicos da nosa estrutura produtiva e cuxos efectos persisten hoxe en día pasando a ser o factor causante de que a nosa economía siga xerando paro endémico.

De aí o fracaso que representou para o noso país o actual proxecto xeopolítico e económico europeo, pois conducido dende a súa orixe polos exclusivos intereses de Alemaña, mais que afrontarse no contexto dun marco de converxencia real, a integración realizouse a través dunha configuración forzada, habida conta que levouse a termo fusionando artificialmente países e empresas con sistemas produtivos e niveis de competitividade contrapostos; e o que é mais grave, impoñendo como concepción política a figura do neoliberalismo, que circunscrita á prehistoria do pensamento económico, empantanou aos países periféricos como España nunha crise de baixo crecemento e alto desemprego, como consecuencia das propias medidas de austeridade patrocinadas polo establishment neoliberal europeo e o FMI.

É por iso que todo anuncio de creación de emprego sobre a base do actual modelo económico e produtivo, máis que ter condición efectiva, forma parte interesada dun deseño electoral; pois a reactivación positiva do mercado laboral, esixiría como paso previo recobrar o pulso á economía, e tal obxectivo é imposible de acadar  mentres se insista en utilizar a austeridade como remedio, por ser probado que a súa aplicación provoca un efecto contrario para que se di pretender, dende o punto e hora que ao bloquear o crecemento se frea a recuperación económica para convertela en barreira infranqueable e principal obstáculo na redución da taxa de paro. Podendo dicirse polo tanto, contra optimismos infundados, que en España, a ningún efecto estase a crear emprego senón prorrateando as horas de traballo, unha cruel repartición da miseria da que para maior contrariedade seguen quedando excluídos máis alá dun cuarto da poboación activa.

Non é por xeración espontánea como xorde esta arrevesada situación, senón que a mesma, é resultado das contraproducentes políticas de uniformidade, que á marxe de toda singularidade xenuína, foron levadas a termo a través do pacto de alternancia mantido dende a transición polos sucesivos gobernos do bipartidismo, que desempeñadas en favor das grandes corporacións empresariais e financeiras, viñeron a referendar a hexemonía do neoliberalismo, e así nunha traxectoria enchida de erros, chegaron ao extremo de referendar a nivel da Unión que os países do Norte, amparados na súa primacía, activaran as súas propias políticas de austeridade ao tempo de obrigarnos a redobrar o noso esforzo; acentuando unha situación de desigualdade que á marxe doutros aspectos, en materia laboral, propiciou unha nova fase de desmantelamento empresarial e aumentou con iso de forma vertixinosa a taxa de desemprego.

O fracaso está servido, pois á marxe de toda maquillaxe estatística e da pretendida baixada do paro que nos presentan, o certo é que na actualidade séguese a destruír máis emprego que o que se crea, non sendo polo tanto de recibo aceptar como alternativa de solución nin o continuísmo dos responsables políticos do desastre como tampouco o mantemento das falidas medidas de austeridade.

NA ESQUERDA, É OBRIGADA A COVERXENCIA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O feito de non lograr nestas Xenerais unha confluencia de esquerdas, botaría a perder cunha oportunidade histórica para o cambio, que ademais de disuadir a participación electoral de potenciais votantes, actuaría como acicate do neoliberalismo e referendo á continuidade dos axustes e políticas de austeridade.

Que cada un somos reféns das nosas propias circunstancias, é algo que de orixe parece certo, pero que a realidade fai que teñamos que reconsiderar, pois á hora de avaliar o alcance das nosas circunstancias e exercer a opción de cambialas, nós mesmos renunciamos a iso; e optando pola súa colectivización deixámonos guiar pola inconsciencia, encomendándonos inxenuamente á fascinación das promesas políticas, chegando ao contrasentido de requirir solución das nosas adversidades aos propios promotores destas; outorgando así confianza a uns partidos políticos que perpetuados no escándalo e a corrupción non dubidaron en converter a democracia na mais grotesca das comparsas para deleite e satisfacción dos seus mais acérrimos detractores, impedindo con iso por manifesto antagonismo que o facer político do bipartidismo sexa resposta aos problemas da sociedade.

Pero a pesar da veracidade desta percepción, cando a resposta de quen colectivamente haberían de postularse como solución alternativa non debera facerse esperar, paradoxalmente é a inmadurez quen se impón como o exterioriza o desafortunado comportamento dos seus integrantes, mais proclives a afianzarse en cantonalismos estériles que ceder da súa cerrazón, para así xuntar esforzos tendentes á conformación dunha candidatura de acción conxunta, moi a diferenza do sucedido en épocas pretéritas co establecemento exemplificante da Fronte Popular, que actualmente, segue a ser a única e exclusiva fórmula capaz de poñer remedio as graves desigualdades sociais e asimetrías de toda orde a que nos conduciu a alianza de intereses do neoliberalismo globalizador.

É por iso que resulta desconcertante que cando a coincidencia é plena entre as partes á hora de postular a erradicación do modelo neoliberal como un todo incuestionable, sexan os ecos do silencio a resposta dominante no diálogo de xordos que manteñen os que por responsabilidade estarían obrigado a acadar en avinza un acordo de unidade electoral.

Actitude de total inmadurez, mais grave se cadra, cando esta vén a producirse ao tempo dunha notoria radicalización neoliberal no marco europeo, como quedou probado a través do golpe de graza dado ao país heleno, e cando á marxe de aparencias diverxentes, a nivel nacional, as cúpulas do PP e PSOE en tácita complicidade afrontan ao unísono unha segunda transición, que ampliando o marco de restricións e recortes aplicados anteriormente, vén a rebaixar a mínimos as liberdades e dereitos civís, ata o extremo, de modificar como é o caso, a lexislación electoral, e todo, no contexto dun novo proceso de agresión que ademais de seguir minguando cotas de benestar á cidadanía, é sen dúbida ningunha, outra volta de rosca á moi debilitada calidade democrática do país.

Custa crer por tanto que mentres isto acontece e sólidos valores féndense, coma se nada estivese a pasar, os lideres do antineoliberalismo e por extensión opositores ao bipartidismo e referentes da esquerda social, cando a gran coalición bipartita xa está a funcionar dende a modificación expresa do artigo 135 da Constitución e a reprodución da estafa do 78 é o seu outro grande obxectivo, lonxe de tomar escala do asunto e proceder en confluencia articulando unha fronte ampla de neutralización, os afectados parecen non quererse decatar a pesar da emerxencia da situación, e aínda cando, subxace un acoso político en cuberto, toda vez que ambos os dous partidos dinásticos. teñen fixada a laminación da esquerda como obxectivo a bater e tan só con esta intención xa debera ser razón mais que sobrada para consolidar a unidade de acción como resposta.

Neste ámbito de desencontros é probado que a opinión das bases difire no substancial do parecer que manteñen as cúpulas dos distintos partidos, polo que en boa lóxica, para sortear toda diverxencia, sería bo por efectividade e mesmo por saúde democrática, que os aparatos das organizacións desen a palabra á xente en participación de confluencia, sen reservar unha determinación de tal calibre á exclusiva resolución dos dirixentes políticos, pois esa alianza de esquerdas, para a súa lexitimación, ten de ser construída dende a concorrencia para que ninguén  veña a caer na tentación de furtar á xente o seu dereito a decidir.

Polo tanto, de non proceder en consecuencia e levar a bo porto a necesaria confluencia electoral para o cambio, do fracaso obtido, todos os intervenientes sen excepción serán os culpables, como cómplices á vez, de avalar coa súa neglixencia a continuidade do poder oligárquico e favorecer cos seus desencontros a permanencia do bipartidismo e todo o seu parapeto institucional, e polo tanto, os que por irresponsabilidade, previo á súa dimisión, haberán de render contas ante o electorado ao que terán que explicar os motivos de converter unha oportunidade histórica para a transformación social nunha ocasión perdida, e con iso, a continuidade no tempo dos axustes e as políticas de austeridade .

Xa que logo, cumpre darlle tempo ao tempo e oportunidade á reflexión.

O PARO PROVÉN DA AUSTERIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

 O paro é inherente á austeridade como sistema económico, e polo tanto, todo intento de xerar emprego pasa irremediablemente por erradicar de antemán a continuidade do factor causante.

A inadecuada transformación socioeconómica sobrevida no noso país nos últimos tempos, foi sen dúbida o factor causante da profunda alteración do mercado de traballo, e motivo polo tanto da destrución masiva de emprego, que de forma desmedida disparou os índices de paro poñendo en evidencia os desaxustes estruturais da nosa economía e a total incapacidade do actual modelo produtivo para xerar os postos de traballo suficientes para dar cobertura de forma efectiva á demanda potencial do mercado laboral.

Alteración que afectou á anterior división do desemprego sen distingo da rama de actividade, nin do sector económico, nin grupo social; contribuíndo a incrementar de forma desmedida o nivel de marxinación de colectivos específicos como proclama a situación dos grupos de idade, representados polos maiores de cincuenta anos que anticipadamente foron expulsados do mercado na recta final da súa vida laboral, ao igual que o sector de xente mais nova, que sen éxito buscan desesperadamente un primeiro emprego que nunca chega.

Aspectos todos eles que perpetúan as altas e persistentes taxas de paro, que de non se reducir e prorrogarse no tempo, ameazan con disparar unha conflitividade contida e quebrar así a debilitada estabilidade dun sistema que se mantén artificiosamente, porque as familias dos afectados, en "consorcio de subsistencia", contribúen polo menos en parte, a redistribuír a exigua renda entre os membros da súa unidade que teñen traballo e aqueles outros que non o teñen; circunstancia que sen cuestionar a súa condición solidaria, oficializa a precariedade sen contribuír en modo ningún á resolución do problema, pois tras todo intento de relativizar a pobreza absoluta dos parados escóndese a malsá intención de desactivar a súa capacidade reivindicativa.

Para afrontar o problema do paro de forma solvente, o menos recomendable é seguir confiando a súa solución aos axentes da economía especulativa como ata agora veuse facendo, pois en boa lóxica, a primeira esixencia que débese asumir para crear emprego é tomar coñecemento preciso sobre que factores foron os causantes da súa destrución, analizando igualmente os motivos que fixeron que o noso nivel de paro sexa disparatadamente maior ao dos países do ámbito próximo como tamén porque a súa evolución tivo un comportamento perniciosamente distinto.

Xa que só afondando nesta liña de análise poderase tomar coñecemento diferencial do problema e establecer así o tratamento axeitado que proporcione solucións definitivas para crear emprego, porque as outras "solucións", as aplicadas sobre o particular nos últimos anos polas forzas políticas sen distinción de siglas, mais que arranxar as duras cifras de desemprego foron proclamas interesadas, utilizadas en períodos de campaña co fin expreso de alcanzar réditos electorais, para unha vez acadados, omitir todo compromiso sobre o particular, e como acontece no caso do Executivo de Rajoy, deixar que o impulso do neoliberalismo e a austeridade impuxesen a voz cantante.

Non reparando o mais mínimo, en recoñecer que en materia de paro, despois de catro anos de lexislatura deixarán as cousas en bastante peor situación que como a encontraron, é dicir todo un enfoque institucionalista de percibir o paro como un subproduto non desexado aínda que de irremediable solución, pero tamén unha manifestación que por desafortunada ademais de facer dubidar da fiabilidade política do seu autor, representa un corte de mangas á tráxica situación de millóns de cidadáns que sen expectativas de futuro levan anos padecendo esta eiva.

As novas formas de funcionamento da economía, facendo que a economía especulativa impuxese a súa primacía sobre a economía real ata relegala ao ostracismo, por anacrónico comportamento, as súas consecuencias non se fixeron agardar e foron demoledoras, ata o punto de converter ao sector produtivo español nun enfermo crónico cos seus indicadores en números vermellos, e todo, como consecuencia do corte do crédito e a redución da demanda que por indución da crise ocasionou un proceso interminable de suspensións de pagamentos e quebras, forzando a desaparición dunha ampla fracción do tecido empresarial que provocou unha dilatada redución da actividade, facendo que variables como o emprego se derrubasen. e que para maior complexidade, o sector produtivo da economía como referente dinamizador do mercado laboral se vise substancialmente freado, e con iso, agravada aínda mais a xa de por si complexa problemática do paro.

A precaria situación que vive o país ademais de constatar o estrepitoso fracaso das políticas de austeridade, puxo de manifesto os seus efectos devastadores, non resultando polo tanto axeitado prorrogar por mais tempo a súa continuidade, que si, aplicar medidas acordes á nosa realidade, que necesariamente pasan por compaxinar políticas de crecemento con solucións de rescate e diversificación empresarial, que permitan tramitar melloría na solidez e comportamento do sistema produtivo, para así, poder avanzar dende a economía real cara á diversificación e xeración de emprego. 

Sendo imprescindible para iso, contar co cambio político de afinidade, por ser esta formulación a antítese da austeridade.

AUSTERIDADE: O FRACASO DA SOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Con Alemaña desempeñando a función de xendarme político da austeridade e o neoliberalismo interpretando o papel protagonista, non só será o euro que estea en perigo senón tamén o futuro da propia Unión Europea.

Digamos que serve para validar no contexto da Unión o gran negocio de especulación financeira que ten instaurado a Káiser Merkel en maior ou menor detrimento do resto dos países membro, pero a austeridade por si soa, non é para nada a fórmula adecuada para saír da crise, e iso resulta así de evidente xa que a propia realidade da súa aplicación difire no substancial da teoría dos seus postulados, por mais que a chanceler na súa cerrazón rexeite o feito certo da súa disfuncionalidade e siga mantendo a imposición da súa vixencia ao igual que a negativa a aceptar un cambio de solución, e todo co único afán, de facer perseverar a supremacía e impoñer dese xeito que o resto dos seus socios europeos teñan de renunciar á súa idiosincrasia e  véxanse forzados a asumir como propias as pautas impostas dende o país teutón.

A narrativa sobre  Europa hase de escribir doutro xeito, por canto, despois dunha década de utilización continuada do receitario de selo alemán, a melloría resultante da austeridade en modo ningún deixouse notar, mais ben ao contrario, de seguir atrincheirados nas súas políticas e non reconducir a situación, os países da Unión no seu conxunto corren o risco de sumirse nunha crise existencial; por resultar un anacronismo tratar con disciplina prusiana o control do déficit e a débeda, ao tempo de relegar a un segundo plano a aplicación das necesarias medidas de crecemento e xeración de emprego. 

Desaxuste, co que dificilmente poderanse reducir os desequilibrios que dinse combater, sendo por iso que contra contra todo prognóstico oficialista, a austeridade, como receita de reactivación non funcionará mentres o sistema financeiro non actúe en clave de crecemento, e toda decisión oposta, por equivocada, non fará mais que agravar a situación ata o extremo de conducirnos a unha nova contracción.

Pero iso en Berlín non preocupa o mais mínimo, pois como queda dito, as políticas de austeridade que o goberno alemán presidido pola chanceler Ángela Merkel está a impoñer aos países periféricos da Eurozona  reporta  substanciosos  beneficios  tanto á banca coma ao propio Estado alemán, e iso polo pernicioso efecto repercutido na crise dos países subordinados, que afectados polas medidas de austeridade ven acentuado o seu índice de desconfianza ante os mercados; un efecto desestabilizador que ademais de disparar os intereses das súas respectivas débedas, contribúe a que o bono alemán convértase nun depósito seguro, e que en razón a iso, o fluxo de capitais cara ao seu sistema financeiro sexa preferente, coa agravante engadida que tal dominio estableceuse a custa de prexudicar a unha gran maioría dos países membro.

  

Dinámica de confrontación que non só causa os desequilibrios económicos anteditos, senón que tras as políticas de austeridade polo seu trasfondo de insolidariedade, enxérgase a destrución a pasos axigantados do moi debilitado marco de cohesión, acentuando con iso o efecto da súa principal repercusión, que non resulta ser outra que o cuestionamento da viabilidade da Unión Europea como tal, pois a idea da unidade necesita algo máis que retórica e boas intencións de permanecer xuntos, por canto a súa consecución non será factible se non se aplica a receita debida con que poñer punto final ás controvertidas desigualdades existentes, por depender diso a supervivencia ou o fracaso de Europa.

Por iso, contrariamente á recorrente tese xermánica, hase de insistir dicindo que a verdadeira orixe da actual situación económica no marco da Unión, ten a súa motivación no rescate masivo do sector financeiro, e non como indebidamente inténtase facer crer, ao afirmar, que obedece a un gasto excesivo por parte do sector público nos países do sur de Europa.

Toda unha interpretación nesgada da crise, realizada a propio intento coa mala intención de encadrar indebidamente as xentes do sur, tratándoos como uns desbaldidores que excedéronse en nivel vivindo por enriba das súas posibilidades, e que en razón a iso, agora están obrigados a redimir as súas demasías pregándose á penitencia da austeridade.

En razón a iso, cumpre finalizar confirmando que despois do seu longo período de aplicación, e á vista dos nefastos resultados obtidos, non queda outra que sentenciar que a austeridade fracasou estrepitosamente, por mais que a chanceler Merkel e demais lideres defensores da súa aplicación continúen negando esa realidade sobre unha teoría que está desacreditada dende moito tempo atrás, e cuxo desastre resulta total e absoluto como pon de manifesto o xeneralizado estancamento da inmensa maioría das economías da Unión Europea e moi especialmente a continuidade do desemprego como principal vítima do naufraxio.

Sendo obrigado erradicar a súa continuidade, que irremediablemente pasa por mudar nas urnas a representación política outorgando unha aposta polo cambio, que debe recaer en homes e mulleres de refresco, que alternativamente, opten pola senda dun crecemento inclusivo que favoreza a reactivación económica e o rescate da sociedade no seu conxunto. 

E todo, á marxe que o Rajoy de turno veña a falsificar a realidade contándonos a fantasía da versión contraria.

GRECIA E A XENREIRA DE RAJOY

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Quen como o PP, ten no seu haber a deslealdade de ser parte implícita da reforma expresa do artigo 135 da Constitución española, nula potestade pode ostentar para cuestionar a celebración do referendo grego.

O que aconteza en Grecia é algo que non nos debe preocupar o mais mínimo, iso polo menos é o parecer que  dedúcese se facemos caso das declaracións do presidente Rajoy, quen referíndose á crise grega, non dubidou en sentenciar que as políticas aplicadas polo seu goberno durante a actual lexislatura, impiden que en España poida pasar o que está a acontecer no país heleno, e todo, porque a entender da súa petulancia, con diferenza, o noso é un país serio que ten un Goberno serio; toda unha fatídica afirmación que ademais de ser incerta, por aleatoria, equivale a insinuar que o Executivo de Tsipras, ao seu entender dista moito de acadar a seriedade debida.

Desafortunada actitude a do noso máximo mandatario, que ademais de dubidar da lexitimidade e a soberanía que lle asiste ao goberno de SYRIZA para convocar o referendo, coa súa intromisión e tendenciosas opinións vén a contravir a neutralidade que a situación require, e con iso perverter a natureza do proceso, cuxa verdadeira finalidade, non é outra que darlle a palabra ao pobo grego para que sexa este quen decida a través das urnas sobre o litixio entaboado a teor das esixencias leoninas das tecnocráticas institucións europeas e o FMI, é dicir da Troika, cuxo alcance ao colisionar co seu propio programa electoral, esixe en consecuencia, que o executivo heleno por resultarlle inasumible o seu cumprimento opte polo referendo popular, e esa determinación aínda que a Rajoy e a todo o séquito neoliberal lles aborte o seu embarazo austericida, democraticamente tal actitude é un referente de transparencia e en se mesmo un expoñente de rigor e seriedade.

Ese empeño de Rajoy en reivindicar a seriedade do PP, a do seu goberno e a súa propia, tratando aos demais de 'trangalleiros e afeccionados', non resulta ningunha novidade por ser práctica recorrente do seu facer político, unha actitude que acentúase en intensidade en vésperas electorais ou cando ve en perigo a prórroga da súa continuidade, e sirva como validación do dito a crono historia, traendo a colación actuacións da súa carreira política, como a sobrevida cando o petroleiro Prestige empezara a partirse en alta mar, e o noso protagonista nun intento de minimizar o desastre inclinouse por corromper a realidade, e actuando en papel de voceiro do Executivo, decidiu como autor intelectual, elevar a celebridade o solemne disparate dos "hilitos de plastilina en estiramento vertical". Todo un bautizo de mitomanía e orixe en cuberto da singular percepción da súa tan postulada síndrome de seriedade.

Dende aquel entón utilizou a mentira recuberta de aparente seriedade, unha dualidade antagónica que convertida en practica usual utilizou xa fose en funcións de goberno ou como oposición, e que non reparou o mais mínimo en empregar no seu asalto ao poder cando durante a campaña do 2011, como xefe da oposición, ocultando as súas verdadeiras intencións prometeu ao electorado o que sabía de antemán que non ía cumprir, para unha vez alcanzado o seu obxectivo e despois de asegurar en investidura que na política non existía herdanza a beneficio de inventario, deixar sen efecto tal afirmación para seguir repetindo en cada debate a ringleira da herdanza recibida dende a súa chegada á Moncloa, e todo para tapar a súa incapacidade como Presidente, e esconder dese xeito a súa nulidade na formulación alternativas distintas ás políticas de recortes e austeridade.

Neste caso, o incoherente por parte do presidente Rajoy é a súa carencia de uniformidade cando Grecia pasa a ser o referente de debate, pois se o Executivo do PP na recta final da súa lexislatura segue escudándose na transmisión herdada dos seus predecesores en evasión de responsabilidades, resulta cando menos inaudito que quen utiliza en beneficio propio a repercusión de sucesións políticas, arremeta contra un recén chegado Tsipras evitando recoñecer neste caso a "herdanza recibida" polo novo executivo heleno, cuxa responsabilidade recae paradoxalmente no seu colega Samaráns, líder de Nova Democracia, que resulta ser homónimo do PP naquel país, e que para maior complexidade, era a organización política que gobernaba nos anos en que Grecia enganou a Bruxelas escondendo as súas cifras reais de déficit público.

O referendo grego ao que o ex primeiro ministro do país cualificou como "un golpe de estado", lonxe de tan desequilibrada apreciación, ten  de ser interpretado nos seus xustos termos, que non son outros que os correspondentes a unha contenda entre os intereses contrapostos da democracia e o neoliberalismo, e cuxa oposición, internamente confórmao o bloque das forzas conservadoras do país, que ademais de estar absolutamente corrompidas e asociadas ao capital financeiro, exercen como defensoras das políticas de austeridade. Sendo os detractores externos as forzas afíns do resto do marco europeo que como o PP en España, son a representación da corrente asociada á tese neoliberal e en consecuencia posicionadas radicalmente a favor de manter nos seus termos a continuidade do actual modelo económico.