O PARO PROVÉN DA AUSTERIDADE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

 O paro é inherente á austeridade como sistema económico, e polo tanto, todo intento de xerar emprego pasa irremediablemente por erradicar de antemán a continuidade do factor causante.

A inadecuada transformación socioeconómica sobrevida no noso país nos últimos tempos, foi sen dúbida o factor causante da profunda alteración do mercado de traballo, e motivo polo tanto da destrución masiva de emprego, que de forma desmedida disparou os índices de paro poñendo en evidencia os desaxustes estruturais da nosa economía e a total incapacidade do actual modelo produtivo para xerar os postos de traballo suficientes para dar cobertura de forma efectiva á demanda potencial do mercado laboral.

Alteración que afectou á anterior división do desemprego sen distingo da rama de actividade, nin do sector económico, nin grupo social; contribuíndo a incrementar de forma desmedida o nivel de marxinación de colectivos específicos como proclama a situación dos grupos de idade, representados polos maiores de cincuenta anos que anticipadamente foron expulsados do mercado na recta final da súa vida laboral, ao igual que o sector de xente mais nova, que sen éxito buscan desesperadamente un primeiro emprego que nunca chega.

Aspectos todos eles que perpetúan as altas e persistentes taxas de paro, que de non se reducir e prorrogarse no tempo, ameazan con disparar unha conflitividade contida e quebrar así a debilitada estabilidade dun sistema que se mantén artificiosamente, porque as familias dos afectados, en "consorcio de subsistencia", contribúen polo menos en parte, a redistribuír a exigua renda entre os membros da súa unidade que teñen traballo e aqueles outros que non o teñen; circunstancia que sen cuestionar a súa condición solidaria, oficializa a precariedade sen contribuír en modo ningún á resolución do problema, pois tras todo intento de relativizar a pobreza absoluta dos parados escóndese a malsá intención de desactivar a súa capacidade reivindicativa.

Para afrontar o problema do paro de forma solvente, o menos recomendable é seguir confiando a súa solución aos axentes da economía especulativa como ata agora veuse facendo, pois en boa lóxica, a primeira esixencia que débese asumir para crear emprego é tomar coñecemento preciso sobre que factores foron os causantes da súa destrución, analizando igualmente os motivos que fixeron que o noso nivel de paro sexa disparatadamente maior ao dos países do ámbito próximo como tamén porque a súa evolución tivo un comportamento perniciosamente distinto.

Xa que só afondando nesta liña de análise poderase tomar coñecemento diferencial do problema e establecer así o tratamento axeitado que proporcione solucións definitivas para crear emprego, porque as outras "solucións", as aplicadas sobre o particular nos últimos anos polas forzas políticas sen distinción de siglas, mais que arranxar as duras cifras de desemprego foron proclamas interesadas, utilizadas en períodos de campaña co fin expreso de alcanzar réditos electorais, para unha vez acadados, omitir todo compromiso sobre o particular, e como acontece no caso do Executivo de Rajoy, deixar que o impulso do neoliberalismo e a austeridade impuxesen a voz cantante.

Non reparando o mais mínimo, en recoñecer que en materia de paro, despois de catro anos de lexislatura deixarán as cousas en bastante peor situación que como a encontraron, é dicir todo un enfoque institucionalista de percibir o paro como un subproduto non desexado aínda que de irremediable solución, pero tamén unha manifestación que por desafortunada ademais de facer dubidar da fiabilidade política do seu autor, representa un corte de mangas á tráxica situación de millóns de cidadáns que sen expectativas de futuro levan anos padecendo esta eiva.

As novas formas de funcionamento da economía, facendo que a economía especulativa impuxese a súa primacía sobre a economía real ata relegala ao ostracismo, por anacrónico comportamento, as súas consecuencias non se fixeron agardar e foron demoledoras, ata o punto de converter ao sector produtivo español nun enfermo crónico cos seus indicadores en números vermellos, e todo, como consecuencia do corte do crédito e a redución da demanda que por indución da crise ocasionou un proceso interminable de suspensións de pagamentos e quebras, forzando a desaparición dunha ampla fracción do tecido empresarial que provocou unha dilatada redución da actividade, facendo que variables como o emprego se derrubasen. e que para maior complexidade, o sector produtivo da economía como referente dinamizador do mercado laboral se vise substancialmente freado, e con iso, agravada aínda mais a xa de por si complexa problemática do paro.

A precaria situación que vive o país ademais de constatar o estrepitoso fracaso das políticas de austeridade, puxo de manifesto os seus efectos devastadores, non resultando polo tanto axeitado prorrogar por mais tempo a súa continuidade, que si, aplicar medidas acordes á nosa realidade, que necesariamente pasan por compaxinar políticas de crecemento con solucións de rescate e diversificación empresarial, que permitan tramitar melloría na solidez e comportamento do sistema produtivo, para así, poder avanzar dende a economía real cara á diversificación e xeración de emprego. 

Sendo imprescindible para iso, contar co cambio político de afinidade, por ser esta formulación a antítese da austeridade.

AUSTERIDADE: O FRACASO DA SOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Con Alemaña desempeñando a función de xendarme político da austeridade e o neoliberalismo interpretando o papel protagonista, non só será o euro que estea en perigo senón tamén o futuro da propia Unión Europea.

Digamos que serve para validar no contexto da Unión o gran negocio de especulación financeira que ten instaurado a Káiser Merkel en maior ou menor detrimento do resto dos países membro, pero a austeridade por si soa, non é para nada a fórmula adecuada para saír da crise, e iso resulta así de evidente xa que a propia realidade da súa aplicación difire no substancial da teoría dos seus postulados, por mais que a chanceler na súa cerrazón rexeite o feito certo da súa disfuncionalidade e siga mantendo a imposición da súa vixencia ao igual que a negativa a aceptar un cambio de solución, e todo co único afán, de facer perseverar a supremacía e impoñer dese xeito que o resto dos seus socios europeos teñan de renunciar á súa idiosincrasia e  véxanse forzados a asumir como propias as pautas impostas dende o país teutón.

A narrativa sobre  Europa hase de escribir doutro xeito, por canto, despois dunha década de utilización continuada do receitario de selo alemán, a melloría resultante da austeridade en modo ningún deixouse notar, mais ben ao contrario, de seguir atrincheirados nas súas políticas e non reconducir a situación, os países da Unión no seu conxunto corren o risco de sumirse nunha crise existencial; por resultar un anacronismo tratar con disciplina prusiana o control do déficit e a débeda, ao tempo de relegar a un segundo plano a aplicación das necesarias medidas de crecemento e xeración de emprego. 

Desaxuste, co que dificilmente poderanse reducir os desequilibrios que dinse combater, sendo por iso que contra contra todo prognóstico oficialista, a austeridade, como receita de reactivación non funcionará mentres o sistema financeiro non actúe en clave de crecemento, e toda decisión oposta, por equivocada, non fará mais que agravar a situación ata o extremo de conducirnos a unha nova contracción.

Pero iso en Berlín non preocupa o mais mínimo, pois como queda dito, as políticas de austeridade que o goberno alemán presidido pola chanceler Ángela Merkel está a impoñer aos países periféricos da Eurozona  reporta  substanciosos  beneficios  tanto á banca coma ao propio Estado alemán, e iso polo pernicioso efecto repercutido na crise dos países subordinados, que afectados polas medidas de austeridade ven acentuado o seu índice de desconfianza ante os mercados; un efecto desestabilizador que ademais de disparar os intereses das súas respectivas débedas, contribúe a que o bono alemán convértase nun depósito seguro, e que en razón a iso, o fluxo de capitais cara ao seu sistema financeiro sexa preferente, coa agravante engadida que tal dominio estableceuse a custa de prexudicar a unha gran maioría dos países membro.

  

Dinámica de confrontación que non só causa os desequilibrios económicos anteditos, senón que tras as políticas de austeridade polo seu trasfondo de insolidariedade, enxérgase a destrución a pasos axigantados do moi debilitado marco de cohesión, acentuando con iso o efecto da súa principal repercusión, que non resulta ser outra que o cuestionamento da viabilidade da Unión Europea como tal, pois a idea da unidade necesita algo máis que retórica e boas intencións de permanecer xuntos, por canto a súa consecución non será factible se non se aplica a receita debida con que poñer punto final ás controvertidas desigualdades existentes, por depender diso a supervivencia ou o fracaso de Europa.

Por iso, contrariamente á recorrente tese xermánica, hase de insistir dicindo que a verdadeira orixe da actual situación económica no marco da Unión, ten a súa motivación no rescate masivo do sector financeiro, e non como indebidamente inténtase facer crer, ao afirmar, que obedece a un gasto excesivo por parte do sector público nos países do sur de Europa.

Toda unha interpretación nesgada da crise, realizada a propio intento coa mala intención de encadrar indebidamente as xentes do sur, tratándoos como uns desbaldidores que excedéronse en nivel vivindo por enriba das súas posibilidades, e que en razón a iso, agora están obrigados a redimir as súas demasías pregándose á penitencia da austeridade.

En razón a iso, cumpre finalizar confirmando que despois do seu longo período de aplicación, e á vista dos nefastos resultados obtidos, non queda outra que sentenciar que a austeridade fracasou estrepitosamente, por mais que a chanceler Merkel e demais lideres defensores da súa aplicación continúen negando esa realidade sobre unha teoría que está desacreditada dende moito tempo atrás, e cuxo desastre resulta total e absoluto como pon de manifesto o xeneralizado estancamento da inmensa maioría das economías da Unión Europea e moi especialmente a continuidade do desemprego como principal vítima do naufraxio.

Sendo obrigado erradicar a súa continuidade, que irremediablemente pasa por mudar nas urnas a representación política outorgando unha aposta polo cambio, que debe recaer en homes e mulleres de refresco, que alternativamente, opten pola senda dun crecemento inclusivo que favoreza a reactivación económica e o rescate da sociedade no seu conxunto. 

E todo, á marxe que o Rajoy de turno veña a falsificar a realidade contándonos a fantasía da versión contraria.

GRECIA E A XENREIRA DE RAJOY

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Quen como o PP, ten no seu haber a deslealdade de ser parte implícita da reforma expresa do artigo 135 da Constitución española, nula potestade pode ostentar para cuestionar a celebración do referendo grego.

O que aconteza en Grecia é algo que non nos debe preocupar o mais mínimo, iso polo menos é o parecer que  dedúcese se facemos caso das declaracións do presidente Rajoy, quen referíndose á crise grega, non dubidou en sentenciar que as políticas aplicadas polo seu goberno durante a actual lexislatura, impiden que en España poida pasar o que está a acontecer no país heleno, e todo, porque a entender da súa petulancia, con diferenza, o noso é un país serio que ten un Goberno serio; toda unha fatídica afirmación que ademais de ser incerta, por aleatoria, equivale a insinuar que o Executivo de Tsipras, ao seu entender dista moito de acadar a seriedade debida.

Desafortunada actitude a do noso máximo mandatario, que ademais de dubidar da lexitimidade e a soberanía que lle asiste ao goberno de SYRIZA para convocar o referendo, coa súa intromisión e tendenciosas opinións vén a contravir a neutralidade que a situación require, e con iso perverter a natureza do proceso, cuxa verdadeira finalidade, non é outra que darlle a palabra ao pobo grego para que sexa este quen decida a través das urnas sobre o litixio entaboado a teor das esixencias leoninas das tecnocráticas institucións europeas e o FMI, é dicir da Troika, cuxo alcance ao colisionar co seu propio programa electoral, esixe en consecuencia, que o executivo heleno por resultarlle inasumible o seu cumprimento opte polo referendo popular, e esa determinación aínda que a Rajoy e a todo o séquito neoliberal lles aborte o seu embarazo austericida, democraticamente tal actitude é un referente de transparencia e en se mesmo un expoñente de rigor e seriedade.

Ese empeño de Rajoy en reivindicar a seriedade do PP, a do seu goberno e a súa propia, tratando aos demais de 'trangalleiros e afeccionados', non resulta ningunha novidade por ser práctica recorrente do seu facer político, unha actitude que acentúase en intensidade en vésperas electorais ou cando ve en perigo a prórroga da súa continuidade, e sirva como validación do dito a crono historia, traendo a colación actuacións da súa carreira política, como a sobrevida cando o petroleiro Prestige empezara a partirse en alta mar, e o noso protagonista nun intento de minimizar o desastre inclinouse por corromper a realidade, e actuando en papel de voceiro do Executivo, decidiu como autor intelectual, elevar a celebridade o solemne disparate dos "hilitos de plastilina en estiramento vertical". Todo un bautizo de mitomanía e orixe en cuberto da singular percepción da súa tan postulada síndrome de seriedade.

Dende aquel entón utilizou a mentira recuberta de aparente seriedade, unha dualidade antagónica que convertida en practica usual utilizou xa fose en funcións de goberno ou como oposición, e que non reparou o mais mínimo en empregar no seu asalto ao poder cando durante a campaña do 2011, como xefe da oposición, ocultando as súas verdadeiras intencións prometeu ao electorado o que sabía de antemán que non ía cumprir, para unha vez alcanzado o seu obxectivo e despois de asegurar en investidura que na política non existía herdanza a beneficio de inventario, deixar sen efecto tal afirmación para seguir repetindo en cada debate a ringleira da herdanza recibida dende a súa chegada á Moncloa, e todo para tapar a súa incapacidade como Presidente, e esconder dese xeito a súa nulidade na formulación alternativas distintas ás políticas de recortes e austeridade.

Neste caso, o incoherente por parte do presidente Rajoy é a súa carencia de uniformidade cando Grecia pasa a ser o referente de debate, pois se o Executivo do PP na recta final da súa lexislatura segue escudándose na transmisión herdada dos seus predecesores en evasión de responsabilidades, resulta cando menos inaudito que quen utiliza en beneficio propio a repercusión de sucesións políticas, arremeta contra un recén chegado Tsipras evitando recoñecer neste caso a "herdanza recibida" polo novo executivo heleno, cuxa responsabilidade recae paradoxalmente no seu colega Samaráns, líder de Nova Democracia, que resulta ser homónimo do PP naquel país, e que para maior complexidade, era a organización política que gobernaba nos anos en que Grecia enganou a Bruxelas escondendo as súas cifras reais de déficit público.

O referendo grego ao que o ex primeiro ministro do país cualificou como "un golpe de estado", lonxe de tan desequilibrada apreciación, ten  de ser interpretado nos seus xustos termos, que non son outros que os correspondentes a unha contenda entre os intereses contrapostos da democracia e o neoliberalismo, e cuxa oposición, internamente confórmao o bloque das forzas conservadoras do país, que ademais de estar absolutamente corrompidas e asociadas ao capital financeiro, exercen como defensoras das políticas de austeridade. Sendo os detractores externos as forzas afíns do resto do marco europeo que como o PP en España, son a representación da corrente asociada á tese neoliberal e en consecuencia posicionadas radicalmente a favor de manter nos seus termos a continuidade do actual modelo económico.

O URBANISMO EN "STAND-BAY"

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O maior obstáculo para evolución municipal radica na continuidade dun obsolescente modelo urbanístico, que só terá solución, dende a acción combinada de medidas de desenvolvemento económico e social con políticas de cohesión territorial.

Á hora de establecer os recén conformados "concellos de progreso", aínda e cando entre os seus integrantes para efectos programáticos fusionaron sensibilidades políticas de afinidade, durante o proceso constitutivo, o grande ausente foi sen dúbida o urbanismo, e iso, a pesar que dende o estalido da crise no 2007 a quebra do modelo que conduciunos a ela fíxose mais patente como a disfunción territorial máis evidente, e cando en razón a iso, dende unha análise crítica da situación os novos rexedores municipais deberan tomar encontro coa realidade adxudicando especial protagonismo ao establecemento de instrumentos e estilos alternativos de planificación urbanística, a realidade foi que contra todo prognóstico as cousas discorreron por rumbos opostos.

Pois en vez de proceder en consecuencia, preferiron non facer lectura das causas que ocasionaron a actual "eutanasia urbanística", non entrando polo tanto no fondo da cuestión, renunciando así á necesaria catarse que con carácter ineludible tería de  afrontarse politicamente para afianzar con solvencia un modelo urbanístico de futuro, formulado acorde á realidade do momento, e polo tanto, diametralmente diverxente co estereotipo do urbanismo mercantilista de épocas pretéritas, resultando tal actitude ademais dun erro de estratexia, unha sordidez política, pois dificilmente  pódese falar de cambios e progreso na esfera municipal cando institucionalmente mantense vixente o modelo urbanístico desencadeante do escenario da crise que estamos a padecer.

Por mais maximalismos que se esgriman, cumpre afirmar que sen mediar como urxente un cambio de perspectiva acerca da innovación política no territorio e o urbanismo, é impensable un cambio efectivo no facer municipal, pois para que tal obxectivo poida levarse a termo non abonda con alardear de conciencia progresista ao ser necesario previamente un exercicio de correspondencia para lograr a tradución efectiva de formulacións, a través da posta en práctica de políticas sobre ordenación do solo que dende a transversalidad conteñan ingredientes participativos que permitan aflorar novos modelos de xestión e unha dialéctica urbanística renovada; pois sen darse esa premisa, sobra dicir, que toda retórica sobre o cambio na función política, mais que facerse visible pasará a formar parte da esterilidade.

O que quero dicir, é que para levar a termo o cambio político na esfera municipal, non abonda con proclamas de intencións, pois a cousa ten de ir mais alá, toda vez que a axenda cara á evolución demanda de forma seria tomar coñecemento preciso da situación promovendo para o efecto as modificacións e revisións necesarias en evitación que a lexislación dun urbanismo obsoleto interrompa o proceso de renovación política. Risco evidente como pon de manifesto a continuidade da totalidade das figuras do actual planeamento xenuíno, que polo seu desfase coa realidade limitan toda iniciativa de renovación no ámbito local, convertendo o seu contido en meros inventarios catastrais con exclusiva finalidade recadatoria, que na maioría dos casos faise marcadamente ostensible cando a súa inadecuación delata que os valores impositivos superan de sobra ás propias taxacións de mercado.

É por iso que actualmente o urbanismo atravesa as súas horas máis baixas dende a transición e non tan só pola contracción impelida pola crise na súa actividade, senón especialmente, polo empeño de seguir mantendo operativo no tempo o esgotado modelo dun crecemento desaforado, cando a inexistente presión urbanística recomenda xusto o contrario, toda vez que o alcance do seu contido difire nos substancial de ser coherente coa reactivación económica como tamén coas necesidades da cidadanía. Sendo por iso que agora, sen que caiba dilación, toque recuperar o tempo perdido e corrixir os erros levados a cabo ao abeiro do "urbanismo desarrollista" de épocas pretéritas, afrontando para o efecto, un cambio de patrón urbanístico e de intervención territorial que pola súa condición resolutiva permita o maior aproveitamento dos recursos do seu ámbito e reduza á mínima expresión os seus efectos negativos.

Queda visto que a actual crise urbanística é sobre todo unha crise social e política, que como tal hase de combater e erradicar, por iso que en tempos tan revoltos como os presentes, de grandes dúbidas e case parálise, a inacción participativa resulta ser o peor dos aliados, sendo necesario mais que nunca a posta en marcha dun modelo urbanístico alternativo, a entrada en escena dunha ética diferente na planificación de solucións e que a cidadanía teña garantida participación na construción do seu propio futuro.

De aí a consecuencia de fusionar nos respectivos Programas de Actuación Urbanística do planeamento resultante, cantas iniciativas de índole municipal sexan posible incorporar como directivas programáticas, prescindindo así da mala praxe dos cabos soltos que caracterizan o inicio do mandato dunhas corporacións que pola súa condición progresista, deberan ser un exemplo de severidade.

UN EMPEORAMENTO PARA A MELLORÍA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A desafección da sociedade coa política, coas institucións e coas regras do modelo xurdido na transición de 1978, pon de manifesto o esgotamento do actual sistema político, cuxa solución pasa por impulsar un Proceso Constituínte de consolidación dun novo proxecto de país.

O cataclismo electoral que o 24 de maio causou un xiro na representación de prazas emblemáticas do poder político dominante, sería unha trangallada interpretalo como un referente conxuntural, como algo pasaxeiro que non terá continuidade, pois o acontecido debe entenderse como a antesala do que queda por vir, e todo porque os electores como responsables indirectos do penoso espectáculo ofrecido polos membros do oficialismo político, fartos da súa lenta pero intensa deterioración, esta vez, de forma deliberada decidiron cambiar o seu voto e así prescindir da representación duns políticos que ademais de ser pouco eficientes na súa xestión, a súa honradez resultaba canto menos cuestionable en razón á súa despreocupación polo interese xeral e a súa desmedida inclinación ao patrocinio dos seus propios intereses e os das elites do poder.

Actitudes que en boa medida foron minando a confianza dos electores, que tras oito anos de crise sen solución volvéronse moito mais críticos e intransixentes como consecuencia da ineficiencia do bipartidismo, no que só tiveron cabida dúas opcións políticas de moi curto percorrido, como foron a inducida pola austeridade e os recortes, ou no seu caso, a impelida polo obsoleto modelo dos estímulos económicos, cuxa aplicación en alternancia, ao mesmo tempo de colapsar a economía provocou que aquela España política deixase de ser a solución alternativa aos problemas do país, sendo esa evidencia algo que hai tempo transcendeu ao conxunto da cidadanía, non resultando por iso estraño que tanto o PP coma o PSOE pulvericen todos os récords de perda de confianza e por engadido dispárese o seu derrubamento nas urnas.

Debendo interpretarse polo tanto, que de persistir nos seus postulados, ambas as dúas formacións políticas mais que recuperar as cotas de poder perdidas, seguirán no seu declive a risco de converterse en partidos marxinais expostos á desaparición, acentuándose a posibilidade a tal desenlace pola  súa desconexión co interese xeral, e moi especialmente, pola súa comprometida vinculación cunha "Transición" que validaron como lexítima cando  tratábase dun cambio gradual dun réxime autoritario cara a unha oligarquía de partidos políticos, na que eles, pasaron de exercer un papel protagonista a converterse nos directos responsables da súa disgregación.

Sendo por iso que no actual escenario, a saída á crise non pode fixarse sobre o concepto da exclusiva mellora da economía, pois ademais, para que o país deixe de ser unha democracia incompleta, hase de afrontar un cambio radical do modelo político e establecer para o efecto unhas novas regras de xogo que garantan a igualdade ante a lei, e representen unha rexeneración completa da vida pública restablecendo a función democrática real e a representación directa no contexto dunhas transformacións que devolvan a capacidade de decisión á sociedade civil; pois sen a garantía dos devanditos obxectivos resultará imposible afrontar o cambio de réxime co que deixar atrás unha crise global que xa dura demasiado tempo.

De aí que para propiciar a transformación que a situación require sexa ineludible neutralizar de orixe o principal obstáculo que dificulta esta finalidade, que non resulta ser outro que a relación de conveniencia entre a oligarquía empresarial - financeira e a representación política de afinidade, sendo necesario para iso contar coa participación decidida de xente con novas ideas, de actores políticos de refresco, que subscritos a outras regras de xogo sexan inmunes a toda presión e influencias do establishment financeiro, e capaces polo tanto, de formular emenda á totalidade do réxime do 78, para así, poñer límite ao intercambio de favores e prebendas que caracterizan a situación, erradicando con iso os malos hábitos dun sistema dominado pola corrupción, co amparo do poder político e a tolerancia da lexislación. Limpeza imprescindible en prol de afrontar con solvencia os grandes retos que a situación demanda.

A consolidación do cambio virá favorecida por unha mutación na tendencia electoral que na actualidade volveuse mais selectiva, pois frustrados polo repetidos enganos, os electores, optaron por proceder en consecuencia e decantarse pola renovación, outorgando a súa confianza nas urnas ás plataformas cidadás para que sexan estas quen unificadamente aborden o proceso de transformación institucional en detrimento do poder constituído, circunstancia que pon de manifesto que de cara ao escrutinio publico xa non serve esconderse tras unhas siglas baleiras nin repetir mecanicamente as consignas do partido.

Síntomas que revelan que tras os fortes compoñentes de frustración política e institucional dos últimos tempos e o debilitamento de apoios aos membros do bipartidismo, a evolución se encamiña cara a un cambio de autenticación democrática que sen dúbida ningunha require a posta en marcha dun Proceso Constituínte definitorio dun novo formato político e por conseguinte dunha nova realidade de país.

MUNICIPALISMO, HIBERNACIÓN OU EVOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O envilecemento político, o paro, os recortes sociais e a corrupción, foron a causa da caída do bipartidismo, e o detonante da indignación que electoralmente exerceu como factor de impulso na actual mudanza institucional.

Por que debese ser hoxe un día grande para o municipalismo, non me resisto a comentar que pasaron 1191 anos dende que ao palentino concello de Brañosera  foselle outorgada a primeira "carta poboa" garantindo o seu dereito á autonomía local e a facultade da súa defensa territorial, un recoñecemento que fixo que este municipio sexa considerado na actualidade o primeiro concello coñecido en España, a orixe da administración local e xerme polo tanto do municipalismo.

Non ofrecendo dubida que aínda cando, tal consideración atendese mais á antigüidade do texto da súa " chartae populationis" que ao contido desta; aquel referente foi sen discusión o antecedente máis próximo do municipalismo moderno e preeminencia cronolóxica da defensa colectiva sobre a base do agrupamento comunitario e a articulación territorial.

Deixando á marxe a referencia histórica, dicir, que tería de ser coa aprobación da Constitución do 78 cando en teoría iniciase a andaina efectiva do municipalismo, pois no contido desta outorgábase recoñecemento formal á autonomía dos concellos, á democratización das súas estruturas e o seu ordenamento no poder, nacendo con iso supostamente, tanto o dereito como a capacidade para que as entidades locais ordenasen e xestionasen unha parte relevante dos asuntos públicos en beneficio do interese xeral.

Pero como noutros aspectos do seu contido, o tempo veu dar  un xiro a esta interpretación, e así, o que constitucionalmente estaba chamado a ser a administración mais próxima ao cidadán e a aplicación de políticas baseadas no principio de subsidiariedade que consagra a Carta Europea de Autonomía Local, fronte a isto, a realidade dos feitos encontrouse coa actitude contraposta dun Estado, empeñado en recentralizar competencias ata agora residenciadas no ámbito local.

E todo iso como consecuencia da reforma do artigo 135 da Constitución, pactada por PP e PSOE baixo a supervisión e ao ditado dos poderes financeiros, cuxa repercusión ademais de baleirar e desmantelar o Estado Social, a súa deriva tivo incidencia directa no ámbito local en razón á negativa influencia que supuxo a promulgación e posta en práctica da Lei de Racionalización e Sostibilidade da Administración Local, por canto, o efecto das súas consecuencias non fixo mais que acernar as competencias municipais ao tempo de deixar sen efecto a carta de servizos públicos que viñan prestando os Concellos en beneficio dos seus habitantes.

Polo tanto, hai que dicir que actualmente estamos ante unha reforma local encuberto, coa aspiración de impoñer as dinámicas centralizadoras ás descentralizadoras nun claro intento de desnaturalizar a función das entidades locais como administracións mais próximas ao cidadán, utilizando para a consecución de tal finalidade a mais censurable das medidas de aplicación, que non resulta ser outra que a extorsión que representa a supresión da garantía de sostibilidade financeira nun claro intento de frear toda tentativa contestataria de reacción ou desafío. Toda un expresión práctica de como impoñer doutrina neoliberal ata as súas últimas consecuencias, forzando solapadamente aos concellos a priorizar o pagamento dos intereses da débeda por enriba do mantemento dos servizos e das prestacións esenciais para a cidadanía.

É por iso que nesta xornada do 13 de Xuño como data constitutiva dos concellos, resulte paradoxal para calquera observador neutral, comprobar como a pesar que os directos responsables da reforma constitucional foron sen distinción promotores do baleirado de competencias nos municipios, ao tempo que artífices de ter deixado ás institucións locais constrinxidas de recursos para realizar as súas actividades básicas para a poboación, agora, cando a situación deu un  envorcamento electoral omítase tal implicación, e non se repare o mais mínimo en formar goberno con quen evidentemente é parte causante da situación.

A xulgar polos feitos, alguén parece despistar que para corrixir unha orde social que xera desigualdade é obrigada non tan só sopesar as estratexias a seguir para levar a termo o cambio necesario, senón tamén o formato a empregar, e moi especialmente, saber a quen ou os que deben ser os suxeitos políticos de acompañamento, pois do acerto ou equivocación de tales determinacións dependerá o éxito ou fracaso da operación. 

E cando o que se afronta é unha transformación no proceso municipalista a través de fórmulas intermediadas de acordos parciais con programas e xestión mixta, escasa lexitimidade e nula fiabilidade pode recoñecerse a quen se suma ao carro do progreso, cando mantén invariable os privilexios e o corporativismo das elites poderosas.

Debendo ter presente que o nivel de benestar individual e colectivo da comunidade, garda relación directa coa función política que desenvolven os seus representantes, e polo tanto, a optimización das prestacións máis que unha repartición de poder require impulso participativo e a renovación continua como fórmula para o melloramento colectivo e a necesaria transformación da sociedade.

AS URNAS TRAGAN CO QUE LLE BOTEN

Cando as urnas aliméntanse do ilícito, da mentira e o ocultismo, non é a lexitimidade democrática a que fala senón a fraude electoral.

Por non variar, durante os últimos comicios puidemos escoitar a eterna ladaíña de toda época electoral, esa expresión reiterada que adoitan utilizar os candidatos manifestando que a democracia debe ser algo mais que votar cada catro anos. Sen dúbida unha frase suxestiva manexada expresamente para cativar o electorado, que resulta tan doado de pronunciar durante as eleccións como difícil de aplicar na ulterior realidade onde a transparencia  convértese en opacidade, tal é así, que aínda cando un dos principios básicos do dereito de acceso á información é que as denegacións deben ser motivadas, a práctica vén a evidenciar que no ámbito xeral mais do 50% das solicitudes de información remata en silencio administrativo.

É por iso que deixando á marxe os pronunciamentos subliminais de toda campaña electoral, o certo é que as administracións municipais sen distingo de siglas políticas, son a antítese da transparencia, ao non asumir en ningún caso o acceso á información como un dereito fundamental, e iso, porque formamos parte dun país sen arraigamento democrático, onde dende o poder os cidadáns son considerados como inimigos e o concepto de goberno mais que ser asumido como un servizo público, é entendido en clave patrimonial, coma se fose titularidade expresa das organizacións políticas, sendo esa condición conceptual quen motiva que se impoña o secretismo á transparencia e que polo tanto fágase extensivo o abuso e a corrupción.

A democracia con maiúsculas é unha democracia sen segredos, que obviamente ten de estar fundamentada na transparencia, sendo o seu principal obxectivo garantir que a totalidade dos cidadáns sexan os auténticos propietarios da información publica, se ben para acadar esta finalidade o labor executivo debe estar sustentado por persoas de probada convicción democrática, que sendo defensoras resoltamente da liberdade de información teñan asumido como paso fundamental erradicar dunha vez por sempre o mal institucional do silencio administrativo como norma de conduta, de modo que os cidadáns síntanse representados e poidan confiar sen receo nas institucións ás que eles mesmos  coa súa soberanía outorgáronlle o poder.

Pero a realidade pon de manifesto que queda moito por andar, pois cando son os propios partidos os que negan someterse a transparencia, dificilmente os políticos adscritos ás súas filas poderán asumir que o seu debe ser un compromiso ineludible coa democracia e a cidadanía, mostra desa deficiencia temos por expresivo referente a administración local, que a pesar da súa teórica proximidade ao cidadán bate o record do silencio administrativo en todo o ámbito institucional, ata o punto que un 83% de solicitudes de información cursadas a entidades locais non recibiron resposta ningunha no transcurso do ano 2014

Un problema que en boa lóxica esixiría un acordo de avinza de todas as forzas políticas para crear instrumentos de escrutinio público cos que poñer remedio á situación, pero que paradoxalmente ten por toda resposta o escurantismo  burocrático, xa sexa dando continuidade ao silencio ou utilizando a evasión.

O silencio administrativo seguirá a ser polo tanto a "benquerida" das administracións municipais, ao posibilitarlles resolver calquera expediente molesto dando a calada por resposta, unha práctica que aínda sendo reflexo de opacidade, contra toda lóxica, mantívose vixente na mal chamada Lei de Transparencia; por iso, que a pesar da recente renovación electoral dos concellos, as novas corporacións resultantes poderán manter invariable o silencio administrativo e o secretismo, e así seguir ocultando información á cidadanía, aínda cando en boa praxe democrática a denegación de información e o ocultismo debesen ser a excepción, pero nunca a regra.

Tendo de  de engadir que tal situación anula ademais os requisitos necesarios para combater os excesos políticos e a corrupción, sendo por iso que a impunidade política debe entenderse como a consecuencia directa do silencio administrativo e a causa promotora da inestabilidade democrática, pois ao silenciar a comisión dos delitos estase a  amparar a concorrencia aos comicios de candidatos non desexable, e tal circunstancia, presupón a culminación sen paliativos dun proceso de involución.

De aí que naqueles concellos que confluíran este conxunto de anomalías e onde fose ostensible a participación electoral de candidatos connotados con intervencións ilícitas, a expresión das urnas como consecuencia do engano e a maquinación, non debe ser interpretada en modo ningún como reflexo real da vontade popular, senón como a obscena consumación dunha fraude electoral.

EN FENE, O VOTO NON FOI SECRETO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por unha imprevisión xurídica, nesta eleccións municipais ao electorado de Fene conculcóuselle o segredo de voto en razón á repartición excluínte de material electoral a domicilio.

A nosa Constitución establece que o voto ten de ser libre, directo e secreto, pero o certo é que se cotexamos este dereito coa realidade e poñemos en contraste esta hipotética garantía constitucional co desenvolvemento efectivo dos comicios municipais celebrados no Concello de Fene, o lexislado convértese en papel mollado, pois nesta localidade no 80% dos casos a condición secreta do sufraxio resultou ser unha entelequia por conculcación de tal garantía, anomalía que foi posta en coñecemento da Xunta Electoral en demanda de corrección, ao só obxecto, de instar o cumprimento do dereito inalienable que ten conferido todo elector e evitar con iso que quen non teña vontade de facelo, sen tan sequera sabelo, estea a ser obrigado a votar a peito descuberto.

E iso ten de ser así  para quen asuma como demócrata que as votacións son unha expresión formal de preferencia, o único modelo que as persoas individuais teñen para influír na conformación dos gobernos, e que por iso, debe defenderse radicalmente o voto secreto como libre expresión da vontade dos electores; toda vez que ademais de ser un dereito que lles asiste como cidadáns, da limpeza do resultado das urnas depende en boa medida o benestar colectivo, e porque ademais, vulnerar o segredo do voto é quebrar a vontade do elector e transgredir polo tanto unha norma xurídica que é inherente ao concepto estrito do dereito electoral ao ser o carácter secreto do voto a máis relevante garantía do sufraxio democrático, e polo tanto, a vulneración do mesmo, consecuentemente, debe, ser sancionada administrativa ou penalmente, pola propia lexislación electoral ou, de modo alternativo, polo Código Penal.

Todo xorde como consecuencia dunha imprevisión xurídica, cando unha das candidaturas das seis concorrentes no municipio de Fene, ao ser a única que non repartiu domiciliariamente papeletas de votación, puido saber de antemán que todo elector que acudise ao colexio electoral traendo o sobre pechado dende a casa, votaba por opción distinta á súa propia, e esa circunstancia, representou unha grave anomalía electoral, e dende o punto e hora que o voto secreto é a garantía da libre decisión dos electores, ao poñer límite a esta como é o caso, ademais de estar a conculcar un dereito constitucional expúxose aos votantes do municipio a que a súa decisión non contase coa protección debida e puidese ser coñecida e involuntariamente fiscalizada por terceiros.

Este que non outro, foi o motivo de realizar denuncia pública desta anormalidade, pois resultaría unha indecencia política ocultar aos propios afectados a situación dos feitos e non lles advertir a existencia dun clandestino electoral; sendo esa a razón que induciu proceder en consecuencia e o motivo de poñer en coñecemento da Xunta Electoral tal eventualidade, para que o devandito organismo en exercicio das súas funcións procedese vía emenda en evitación de reprodución futura desta incidencia, pois un demócrata debe velar pola limpeza e transparencia do proceso electoral que pasa obrigatoriamente pola protección do libre exercicio do sufraxio e a esixencia do cumprimento estrito do segredo de voto.

Para maior abundancia, é de precisar que a calidade do sufraxio é factor determinante da esencia do sistema político, sendo por iso que para que o sistema sexa recoñecido como democrático é ineludible que o sufraxio ademais de universal, igual e directo teña de ser secreto. pois suposto contrario a deficiencia dos procesos electorais e a influencia ilegal sobre os electores, diminúe o contido democrático do voto, e por conseguinte acentúa a deslexitimación dos resultados electorais.

Polo tanto o aseguramento do segredo na emisión do voto debe ser un requisito de obrigado cumprimento, e como queda dito a súa inobservancia, sancionada administrativa ou penalmente a través da lexislación electoral, tendo de engadir a iso que a liberdade de elección debe ser preservada non só a través do segredo do voto, senón tamén regulando aquelas prácticas electorais que inflúan negativamente no corpo electoral. Antollándose especialmente relevante neste caso, o factor de risco que representou para os votantes de Fene  a repartición excluínte de material electoral por delatar publicamente a súa tendencia nas urnas.

En razón a iso, resulta canto menos anacrónico que durante a xornada electoral algún dos candidatos concorrente aos comicios, negándose entender os xustos termos do exposto, nun estalido de irracionalidade, orquestrase unha campaña de axitación que por excedida e impropia houbo de tomar corpo de denuncia ante a Xunta Electoral, instando deste organismo a apertura do procedemento legal pertinente para o esclarecemento dos feitos e sanción dos mesmos por entender que acorde a disciplína legal os excesos de palabra e obras en materia electoral deben ter cumprida resposta.

En todo caso non eran esas as papeletas que debesen enviar á veciñanza do municipio, senón as que en boa lóxica debesen poñer transparencia á corrupción que conxuntamente ocultan baixo a alfombra da institución municipal.

VÉSPERA DE REFLESIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando as formacións políticas, non asumen en conciencia que o programa electoral que ofertan en campaña é un contrato de obrigado cumprimento ante os seus electores, ningunha xustificación ampara entón o propósito da «xornada de reflexión».

Aínda cando nun día como hoxe o artigo 53 da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG), prohibe difundir propaganda ou celebrar actos de campaña, non é menos certo que o sobreentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo contrasentido, e o é porque tras o suposto silencio político e mediático que ampara a xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de meditación recae integralmente nos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada pois ao non existir unha regulación sobre estes, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

É por iso que actualmente destinar a véspera electoral para cavilar sobre mitos, mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas durante a campaña electoral non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo observante coas limitacións que para o día impón o marco legal, pero tamén sen temor a que a xente pense mais alá do permitido e cando xa deixou de flotar no aire o olor doce de esperanza que trinta e seis anos atrás, en coincidente celebración con aquelas primeiras eleccións dunha recén nacida  democracia, que si tiña verdade na alma, avoengo e maior espírito participativo, contra o que agora é un xogo perverso no que sempre gañan os mesmos  e a voz de moitos queda sen expresión.

Un modelo caduco que tras a pantalla da clase política, manexan ao seu antollo poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, é dicir, unha perfidia de sistema que permite aos vencedores usufrutuar un suposto mandato popular e onde os candidatos, lonxe de descifrar a mensaxe dos seus respectivos programas, esfórzanse en axitar medos e exorcizar fantasmas, para unha vez alcanzados con malas artes os seus perversos obxectivos, atribuírse o dereito de decidir en nome da maioría, e isto dito en voz alta como descrición da auténtica realidade, a dun modelo decrépito que de inmediato debe ser substituído por algo mellor, deixando de manter a súa prórroga ao abeiro de pantomimas e artificios de abstracción.

É mais que evidente que na longa viaxe iniciada dende a transición, a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo en mans da Banca, e tal vínculo de dependencia, por extensión, converteu en refén dos mercados ao conxunto da sociedade, tal é así, que en razón a unha crise deseñada por eles mesmos a cidadanía ao completo, para contentar as súas esixidas apetencias, viuse exposta a unha serie de sacrificios, tendo que renunciar a dereitos sociais, a prestacións públicas, rebaixar a calidade do ensino dos seus fillos, véndose obrigados a minar a saúde pública e mesmo permitir que sexa máis doado despedilos, e todo isto, para non espertar a ira dos mercados que ao parecer resulta ser un conglomerado anónimo imposible de controlar.

Sendo indiscutible por iso, que a democracia representativa neste país é pura entelequia, como pon de manifesto o feito dominante duns mercados financeiros que exercendo de especuladores sen escrúpulos convertéronse nos tenedores da inmensa débeda do Estado, para así, impoñer as regras de xogo ao o seu antollo, ao non existir nin vontade política para facerlles fronte nin ter collóns para pararlles os pés e inverter a situación, e facer posible que en lugar de cambiarnos a regras de xogo a nós llelas cambiasen a eles.

Unha situación por se mesma xa complexa, que alcanza niveis de máxima deterioración polo efecto expansivo da corrupción e a ruindade política.

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, por canto, o cambio de modelo económico que a situación demanda, esixe igualmente un cambio político de primeira magnitude, e para ganduxar ambos os dous aspectos é imprescindible de partida afondar nesta dualidade, pois non resultaría axeitado afrontar un cambio de modelo produtivo sen librar unha batalla democrática para conseguir unha nova hexemonía política, que dende unha nova orde teña a fortaleza para vencer a forte resistencia dos lobbys de poder e impoña a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só dende esa perspectiva poderanse alcanzalos obxectivos previstos, porque suposto contrario, ante o baleiro de primacía política, é mais que seguro que as inercias dos poderes fácticos vólvannos empurrar cara ao punto de partida.

En todo caso temos de asumir como propio, que só os países que como expresión da vontade colectiva tomen nas súas mans o futuro, será capaces de levarlle o pulso á crise.

A DEMOCRACIA VÉN ABAIXO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando faise caso omiso das voces críticas que denuncian e alertan sobre as malas prácticas políticas, é xusto o momento en que a degradación democrática abre paso á instauración da demagoxia.

Nun artigo de opinión como o presente, o autor, adoita expresar o seu parecer sobre un tema cotián, intentando a través do implícito da súa columna convencer e atraer as simpatías do seu público lector, que xeralmente, mantén relación de fidelidade co columnista en razón ao seu estilo e ao seu enxeño, e todo, no contexto dun enlace de tendencias que de satisfacer aos destinatarios, estes, nunha actitude de correspondencia converten o autor no seu referente de opinión e especialmente no seu articulista preferido, e cando isto acontece e o lector ofrécelle o valioso regalo do seu tempo e a súa atención, en deferencia, o beneficiado debe devolver algo digno, e o mellor presente non ten de ser outro que facer gala expresiva da verdade e do rigor informativo.

Non en balde, para satisfacer ambas as dúas contrapartidas é condición " sine qua non" fundamentar a información que se difunda, e iso en periodismo non é posible sen dispoñer da verdade obxectiva dos feitos, veracidade, que debe incluír en todo caso o deber de contrastar as súas fontes, e só satisfeitos eses requisitos poderase difundir co debido rigor e a precisa solvencia a información de contidos acreditados; pois suposto contrario, córrese o risco de facilitar o acceso ás malas prácticas e á marxe de todo código deontolóxico poñer en circulación contidos de deficiente solvencia ou de dubidosa credibilidade, ou para maior complexidade, proceder de modo sibilino deixando en mans do lector a potestade aleatoria de filtrar ou confirmar a ratificación do seu contexto.

Este autor, observante co establecido no artigo 20 da Constitución sobre o dereito de difusión, tendo presente igualmente a ampla xurisprudencia do Tribunal Constitucional sobre o termo veracidade no contexto informativo e o seu carácter de obriga extensiva cara a todo suxeito que se dedique a difundir información. Por iso, aínda cando como xénero xornalístico os artigos de opinión son máis abertos á subxectividade, é disciplina deste columnista auto impoñerse o rigor normativo ata as súas últimas consecuencias e actuar de forma estritamente rigorosa e fidedigna, máxime cando o contido dos seus artigos polas súas características poida ter a consideración de materia sensible e o seu alcance poida arrastrar repercusións a terceiros.

Pois ben, satisfeitas estas precisións de conduta e aínda a sabendas que nunha localidade como Fene a arrogancia de certos grupos políticos fai que crean imprimido no seu ADN o monopolio da verdade coa agravante de catalogar toda denuncia contra os seus actos con etiqueta de falsidade.

Ante ese intento de dobregar o evidente amordazando toda  voz crítica, é cando mais entusiasmo debe poñer o difusor da información na reafirmación das súas denuncias, pois calar cando a única resposta é o ninguneo,  ademais de revalidar a perversión presupón incrementar o déficit da calidade democrática ao condescender cuns representantes municipais que a pesar do probado carácter delituoso dos feitos denunciados seguen sen reaccionar, e todo, mentres sarcasticamente metidos en campaña electoral, non reparen o mais mínimo en erixirse en referentes da transparencia e adaís da participación cidadá a pesar da súa probada implicación en temas graves e públicos, vinculados á corrupción

É por iso que na singularidade dun Fene atípico onde a pesar das fundadas e referendadas

denuncias, a opacidade mantén alianza estratéxica co silencio administrativo, coa velada finalidade de consumar ilegalmente a alienación e cesión gratuíta de bens patrimoniais desta entidade local no contexto dunha actuación inmoral e ilícita que compartida por acción ou omisión por tres das forzas políticas que conforman a corporación, ante a contundencia das probas documentais que referendan os feitos e a reiterada negativa á emenda; en razón a esta renuncia de funcións non só estase a causar un menoscabo ao patrimonio público, senón tamén facendo un dano inmenso á imaxe da institución e que ante a pertinaz rebeldía corporativa esixe sen dilación a intervención da xudicatura vía resarcimento e expurga de responsabilidades.

Pois de igual modo que ao articulista se lle esixe que independentemente do xénero que utilice para transmitir a súa denuncia, o deber de ter rigor na base da súa información, ao político denunciado tamén debe esixírselle o rendemento de contas ante a cidadanía, pois caso contrario, virase a referendar que o peor da corrupción non é só que sexan frecuentes os comportamentos delituosos senón que estes queden impunes, e o que é mais grave que a pesar de todo e como resulta ser o caso se autorice a concorrencia dos procesados no proceso electoral.

AFIARLLE A FERRAMENTA AO VERDUGO

O sistema democrático funcionará correctamente cando os votantes deixen de comportarse como adeptos e fágano como cidadáns, pois só entón será cando os corruptos veranse forzados a desaparecer do escenario político.

A campaña electoral comezada onte, é a antesala duns comicios que marcan o acceso ao décimo cuadrienio das corporacións locais dende a transición, e que sen dúbida, verán alteradas no substancial a súa conformación política como consecuencia do crecente ascenso dos partidos emerxentes que ameazan con varrer literalmente do escenario local aos membros do bipartidismo, e iso, debido á contestación social dos que frustrados polos efectos da crise económica e da forma de afrontar a súa solución, séntense á marxe da política tradicional representada por PP - PSOE, e optan por buscar apoio en formacións ás que identifican como parte allea do circuíto político vinculado ao poder, ao percibir nestas un discurso próximo que asimilan como solución aos seus problemas.

Tendo de engadir a iso a extensa podremia incrustada no sistema político do país, como pon de manifesto a xeneralización de escándalos de corrupción de groso calibre, e de cuxa paternidade non se teñen de excluír os membros das corporacións locais, que en grao de multitude non só acentúan a degradación institucional dos entes locais senón que ademais de fagocitar ao bipartidismo, pola súa desmedida proliferación ameazan con minar a propia estrutura do sistema democrático.

Orixinando con iso que a cidadanía non haxa de fiarse nin un ápice dunhas organizacións políticas, que como as xa referidas, en vez de poñer en práctica medidas exemplares e exemplificantes, levando ante o xuíz aos seus militantes corruptos, opten por facer a vista gorda, tolerando contra todo código ético que persista a decadencia e a deterioración como consecuencia da inclusión dos inculpados nas súas propias candidaturas electorais.

Pero curiosamente, canto mais apesta a corrupción e mais palpable faise o descontento cidadán contra os malos hábitos do bipartidismo, e cando mais acentúase a necesidade de abrir as ventás para que entre aire limpo nas institucións facendo que reluza a transparencia, acontece, que xusto en coincidencia con tal conxuntura é cando o barómetro do CIS, pasándose de "sal e pementa coa cociña da súa sondaxe", publicita uns resultados inversos á realidade, que por arbitrarios, están mais a ton cun exercicio de adulteración demoscópica que acordes á expresión exteriorizada por uns enquisados, que maioritariamente, fartos de degradación téñense decantado sen ambaxes pola renovación e o cambio.

Resultando polo tanto un anacronismo que mentres a maioría do electorado toma parte en poñer punto final ao continuísmo político, apostando alternativamente por xente de refresco, para que homes e mulleres con novos hábitos democráticos entren nas institucións e póñanas ao servizo da maioría social, o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), aproveite a proximidade electoral para consumar unha fraude demoscópica, e así, terxiversando a libre expresión dos cidadáns en favor do PP e o PSOE, non dubiden en chegar ao antagonismo de converter as vítimas da situación voluntarios afiadores da ferramenta dos seus verdugos.

Votar por partidos políticos que amparan candidaturas participadas por corruptos, ademais de avalar a impunidade dos implicados contradí a idea que as eleccións funcionan como un sistema de rendición de contas, pois a falta de castigo ademais de converterse nunha promoción dos procesados presupón de facto que a aceptación dos corruptos se asente na sociedade, e polo tanto neste momento a corrupción alcanzase a metástase total.

Podendo ser boa mostra de contraste de degradación institucional, a concorrencia corrupta que prodúcese no Concello de Fene, onde tres forzas políticas da corporación, en alianza delituosa, secundaron conxuntamente por acción ou omisión, prácticas ilícitas, ao admitir que bens de titularidade publica incluídos no Inventario de Bens e Inmobles Municipal, a pesar de tal vínculo e dependencia, teñan ao día de hoxe condición de dobre pertenza e exclusivo uso e desfrute extramunicipal, ao estar clandestinamente o seu aproveitamento en mans de terceiros.

Sen obviar, o idéntico destino asignado a solos cedidos temporalmente por Navantía ao Concello para utilización finalista, que suxeitos a devolución por extinción, contra todo prognóstico e sen ostentan titularidade de tipo algún, paradoxalmente seguiron idéntico destino.

Ante esta mala praxe no exercicio da función pública, se a corrupción política fose considerada un asunto central en relación coa calidade da democracia, sobra dicir que os responsables dos feitos referidos terían as portas pechadas á concorrencia electoral, e por conseguinte, mais que presentarse agora ante a cidadanía, o procedente sería que comparecesen ante a Fiscalía.

FENE, ADAÍL DO DESEMPREGO

Cando a economía tradicional xa non é suficiente como solución ao paro, faise obrigado abordar outro modelo, promovendo actividades económicas locais que estimulen a calidade de vida e a sustentabilidad.

Ao igual, que a gran maioría das entidades locais do noso ámbito territorial, o Concello de Fene vai de mal en peor, como o corrobora a realidade da súa negativa situación, onde, a gran maioría das súas xentes sobreviven mal que ben a xulgar pola calamitosa complexidade dunha contravida conxuntura, que para desgracia colectiva vén a referendar o negativo aval da oficialidade estatística como reflexo incuestionable dunha degradante realidade.

E así, se non fose suficiente factura o revés que comportou a aplicación dos sucesivos procesos de reconversión no estaleiro que fose a columna vertebral da súa economía e principal sector produtivo; as súas consecuencias, ademais de ocasionar o desmantelamento da actividade produciron a destrución de 5700 postos de traballo, contía, á que debe agregarse o paro de última xeración, é dicir, o xurdido da crise do 2007, cuxo censo de inactividade alcanza actualmente os 1487 desempregados, e iso a pesar do adelgazamento demográfico, que consecuencia da mobilidade derivada da inexistencia de oferta laboral, provocou unha diminución de poboación de 727 habitantes no transcurso de período, é dicir, un 5,36% da súa poboación, que forzou que os directos afectados houbesen de buscar solución de futuro camiño da emigración.

E mentres o cómputo global elévase a 7914 postos de traballo amortizados, acontece, que a política de emprego do Concello (salvo os escandalosos casos de nepotismo) brilla pola súa ausencia. Tal é así que os escasos empregos creáronse en sectores produtivos moi dependentes da demanda interna como resulta ser o comercio e o sector servizos, que provocou unha forte segmentación do mercado laboral en postos de traballo afectados maiormente pola temporalidade, a condición de precariedade e asociados a unha baixa cualificación.

Esta precariedade das condicións laborais, desgraciadamente moi xeneralizada no noso ámbito municipal, mantén o seu efecto no conxunto da poboación laboral demandante de emprego, que actualmente, alcanza un 27,8% de índice de paro, unha porcentaxe que dispárase ata o 57,4%, cando os afectados correspóndense co segmento da poboación mais novo, facendo que os repercutidos véxanse imposibilitados a garantir o seu presente e obviamente mutilados para establecer a mínima planificación do seu futuro.

Modelo que ten a súa orixe nun sistema económico pensado no exclusivo beneficio dos mercados financeiros, e todo, a custa do prexuízo e a desatención político - institucional dun amplo colectivo de persoas desempregadas, sen ingresos nin posibilidade de xerar dereitos para garantir prestación da súa protección futura.

E este que non outro é o panorama que reflicte a perversa realidade socio - laboral de Fene como Concello, e todo, a pesar de non faltar promesas electorais de toda índole ao longo dos últimos trinta e cinco anos.

Non hai dúbida algunha que a administración local pola súa proximidade aos cidadáns é a que mellor coñece as necesidades dos seus administrados, e a que en primeira instancia, está chamada a asumir o papel protagonista no imprescindible proceso de cohesión social, promovendo para o efecto as políticas necesarias e asumindo como propios os servizos destinados á súa consecución e mantemento, pois non en balde a situación así demándao, dando por sentado que no ámbito municipal os problemas das persoas deben estar no centro da decisión política.

Por iso, cara aos comicios do 24 de maio, partindo da premisa que a economía debe estar ao servizo das persoas e o emprego ao servizo do desenvolvemento persoal e o ben común; en Fene, onde o paro reside no 61% dos seus fogares, a solución electoral non está en apostar pola continuidade, en seguir depositando a confianza nos defensores da Lei 27/2013, mal chamada de 'Racionalización e Sustentabilidade dá Administración Local', porque se algo caracteriza a esta Lei é precisamente a súa irracionalidade e a súa nula sustentabilidade se referímonos  a persoas, pois o seu verdadeiro obxectivo é tratar de baleirar de competencias municipais materias de primeira magnitude como resulta ser o emprego.

Impedimento que a nivel local recomenda posicionarse a favor de alternativas polo cambio, apoiando aos que de forma decidida aposten polo recobro e a potenciación das competencias municipais, para que así, dende a convicción que a auténtica recuperación será a que recupere as persoas, afronten un Plan Municipal de emprego e desenvolvemento económico integral, participado e viable con obxecto de diversificar o modelo produtivo, promover, impulsar e conseguir emprego estable e de calidade a través dunha economía baseada en criterios éticos, tecnolóxicos, de responsabilidade ambiental e estabilidade, como única solución para poder  sacar a Fene e a súa xente  do actual contratempo