EN FENE, O VOTO NON FOI SECRETO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Por unha imprevisión xurídica, nesta eleccións municipais ao electorado de Fene conculcóuselle o segredo de voto en razón á repartición excluínte de material electoral a domicilio.

A nosa Constitución establece que o voto ten de ser libre, directo e secreto, pero o certo é que se cotexamos este dereito coa realidade e poñemos en contraste esta hipotética garantía constitucional co desenvolvemento efectivo dos comicios municipais celebrados no Concello de Fene, o lexislado convértese en papel mollado, pois nesta localidade no 80% dos casos a condición secreta do sufraxio resultou ser unha entelequia por conculcación de tal garantía, anomalía que foi posta en coñecemento da Xunta Electoral en demanda de corrección, ao só obxecto, de instar o cumprimento do dereito inalienable que ten conferido todo elector e evitar con iso que quen non teña vontade de facelo, sen tan sequera sabelo, estea a ser obrigado a votar a peito descuberto.

E iso ten de ser así  para quen asuma como demócrata que as votacións son unha expresión formal de preferencia, o único modelo que as persoas individuais teñen para influír na conformación dos gobernos, e que por iso, debe defenderse radicalmente o voto secreto como libre expresión da vontade dos electores; toda vez que ademais de ser un dereito que lles asiste como cidadáns, da limpeza do resultado das urnas depende en boa medida o benestar colectivo, e porque ademais, vulnerar o segredo do voto é quebrar a vontade do elector e transgredir polo tanto unha norma xurídica que é inherente ao concepto estrito do dereito electoral ao ser o carácter secreto do voto a máis relevante garantía do sufraxio democrático, e polo tanto, a vulneración do mesmo, consecuentemente, debe, ser sancionada administrativa ou penalmente, pola propia lexislación electoral ou, de modo alternativo, polo Código Penal.

Todo xorde como consecuencia dunha imprevisión xurídica, cando unha das candidaturas das seis concorrentes no municipio de Fene, ao ser a única que non repartiu domiciliariamente papeletas de votación, puido saber de antemán que todo elector que acudise ao colexio electoral traendo o sobre pechado dende a casa, votaba por opción distinta á súa propia, e esa circunstancia, representou unha grave anomalía electoral, e dende o punto e hora que o voto secreto é a garantía da libre decisión dos electores, ao poñer límite a esta como é o caso, ademais de estar a conculcar un dereito constitucional expúxose aos votantes do municipio a que a súa decisión non contase coa protección debida e puidese ser coñecida e involuntariamente fiscalizada por terceiros.

Este que non outro, foi o motivo de realizar denuncia pública desta anormalidade, pois resultaría unha indecencia política ocultar aos propios afectados a situación dos feitos e non lles advertir a existencia dun clandestino electoral; sendo esa a razón que induciu proceder en consecuencia e o motivo de poñer en coñecemento da Xunta Electoral tal eventualidade, para que o devandito organismo en exercicio das súas funcións procedese vía emenda en evitación de reprodución futura desta incidencia, pois un demócrata debe velar pola limpeza e transparencia do proceso electoral que pasa obrigatoriamente pola protección do libre exercicio do sufraxio e a esixencia do cumprimento estrito do segredo de voto.

Para maior abundancia, é de precisar que a calidade do sufraxio é factor determinante da esencia do sistema político, sendo por iso que para que o sistema sexa recoñecido como democrático é ineludible que o sufraxio ademais de universal, igual e directo teña de ser secreto. pois suposto contrario a deficiencia dos procesos electorais e a influencia ilegal sobre os electores, diminúe o contido democrático do voto, e por conseguinte acentúa a deslexitimación dos resultados electorais.

Polo tanto o aseguramento do segredo na emisión do voto debe ser un requisito de obrigado cumprimento, e como queda dito a súa inobservancia, sancionada administrativa ou penalmente a través da lexislación electoral, tendo de engadir a iso que a liberdade de elección debe ser preservada non só a través do segredo do voto, senón tamén regulando aquelas prácticas electorais que inflúan negativamente no corpo electoral. Antollándose especialmente relevante neste caso, o factor de risco que representou para os votantes de Fene  a repartición excluínte de material electoral por delatar publicamente a súa tendencia nas urnas.

En razón a iso, resulta canto menos anacrónico que durante a xornada electoral algún dos candidatos concorrente aos comicios, negándose entender os xustos termos do exposto, nun estalido de irracionalidade, orquestrase unha campaña de axitación que por excedida e impropia houbo de tomar corpo de denuncia ante a Xunta Electoral, instando deste organismo a apertura do procedemento legal pertinente para o esclarecemento dos feitos e sanción dos mesmos por entender que acorde a disciplína legal os excesos de palabra e obras en materia electoral deben ter cumprida resposta.

En todo caso non eran esas as papeletas que debesen enviar á veciñanza do municipio, senón as que en boa lóxica debesen poñer transparencia á corrupción que conxuntamente ocultan baixo a alfombra da institución municipal.

VÉSPERA DE REFLESIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando as formacións políticas, non asumen en conciencia que o programa electoral que ofertan en campaña é un contrato de obrigado cumprimento ante os seus electores, ningunha xustificación ampara entón o propósito da «xornada de reflexión».

Aínda cando nun día como hoxe o artigo 53 da Lei Orgánica do Réxime Electoral Xeral (LOREG), prohibe difundir propaganda ou celebrar actos de campaña, non é menos certo que o sobreentendido desta disciplina legal é en se mesma un completo contrasentido, e o é porque tras o suposto silencio político e mediático que ampara a xornada de reflexión, o verdadeiro suxeito de meditación recae integralmente nos programas electorais das forzas políticas concorrentes, cuxo contido na gran maioría dos casos son referentes de insolvencia, papel mollado que non serve absolutamente para nada pois ao non existir unha regulación sobre estes, calquera pode prometer o que se lle antolle porque os candidatos saben de antemán que se non o cumpre non en incorren en infracción legal, e moito menos, contraen responsabilidade de tipo algún.

É por iso que actualmente destinar a véspera electoral para cavilar sobre mitos, mentiras e medias verdades difundidas polas forzas políticas durante a campaña electoral non pasa de ser un completo desvarío, e digo isto sendo observante coas limitacións que para o día impón o marco legal, pero tamén sen temor a que a xente pense mais alá do permitido e cando xa deixou de flotar no aire o olor doce de esperanza que trinta e seis anos atrás, en coincidente celebración con aquelas primeiras eleccións dunha recén nacida  democracia, que si tiña verdade na alma, avoengo e maior espírito participativo, contra o que agora é un xogo perverso no que sempre gañan os mesmos  e a voz de moitos queda sen expresión.

Un modelo caduco que tras a pantalla da clase política, manexan ao seu antollo poderosas tramas financeiras sen nome nin rostro de referencia, é dicir, unha perfidia de sistema que permite aos vencedores usufrutuar un suposto mandato popular e onde os candidatos, lonxe de descifrar a mensaxe dos seus respectivos programas, esfórzanse en axitar medos e exorcizar fantasmas, para unha vez alcanzados con malas artes os seus perversos obxectivos, atribuírse o dereito de decidir en nome da maioría, e isto dito en voz alta como descrición da auténtica realidade, a dun modelo decrépito que de inmediato debe ser substituído por algo mellor, deixando de manter a súa prórroga ao abeiro de pantomimas e artificios de abstracción.

É mais que evidente que na longa viaxe iniciada dende a transición, a clase política que nos conduciu ata aquí, fíxoo, depositando a soberanía do Estado a prazo fixo en mans da Banca, e tal vínculo de dependencia, por extensión, converteu en refén dos mercados ao conxunto da sociedade, tal é así, que en razón a unha crise deseñada por eles mesmos a cidadanía ao completo, para contentar as súas esixidas apetencias, viuse exposta a unha serie de sacrificios, tendo que renunciar a dereitos sociais, a prestacións públicas, rebaixar a calidade do ensino dos seus fillos, véndose obrigados a minar a saúde pública e mesmo permitir que sexa máis doado despedilos, e todo isto, para non espertar a ira dos mercados que ao parecer resulta ser un conglomerado anónimo imposible de controlar.

Sendo indiscutible por iso, que a democracia representativa neste país é pura entelequia, como pon de manifesto o feito dominante duns mercados financeiros que exercendo de especuladores sen escrúpulos convertéronse nos tenedores da inmensa débeda do Estado, para así, impoñer as regras de xogo ao o seu antollo, ao non existir nin vontade política para facerlles fronte nin ter collóns para pararlles os pés e inverter a situación, e facer posible que en lugar de cambiarnos a regras de xogo a nós llelas cambiasen a eles.

Unha situación por se mesma xa complexa, que alcanza niveis de máxima deterioración polo efecto expansivo da corrupción e a ruindade política.

Ante semellante tesitura é obvio que a verdadeira reflexión está servida, por canto, o cambio de modelo económico que a situación demanda, esixe igualmente un cambio político de primeira magnitude, e para ganduxar ambos os dous aspectos é imprescindible de partida afondar nesta dualidade, pois non resultaría axeitado afrontar un cambio de modelo produtivo sen librar unha batalla democrática para conseguir unha nova hexemonía política, que dende unha nova orde teña a fortaleza para vencer a forte resistencia dos lobbys de poder e impoña a xerarquía democrática como norma de conduta; pois só dende esa perspectiva poderanse alcanzalos obxectivos previstos, porque suposto contrario, ante o baleiro de primacía política, é mais que seguro que as inercias dos poderes fácticos vólvannos empurrar cara ao punto de partida.

En todo caso temos de asumir como propio, que só os países que como expresión da vontade colectiva tomen nas súas mans o futuro, será capaces de levarlle o pulso á crise.

A DEMOCRACIA VÉN ABAIXO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando faise caso omiso das voces críticas que denuncian e alertan sobre as malas prácticas políticas, é xusto o momento en que a degradación democrática abre paso á instauración da demagoxia.

Nun artigo de opinión como o presente, o autor, adoita expresar o seu parecer sobre un tema cotián, intentando a través do implícito da súa columna convencer e atraer as simpatías do seu público lector, que xeralmente, mantén relación de fidelidade co columnista en razón ao seu estilo e ao seu enxeño, e todo, no contexto dun enlace de tendencias que de satisfacer aos destinatarios, estes, nunha actitude de correspondencia converten o autor no seu referente de opinión e especialmente no seu articulista preferido, e cando isto acontece e o lector ofrécelle o valioso regalo do seu tempo e a súa atención, en deferencia, o beneficiado debe devolver algo digno, e o mellor presente non ten de ser outro que facer gala expresiva da verdade e do rigor informativo.

Non en balde, para satisfacer ambas as dúas contrapartidas é condición " sine qua non" fundamentar a información que se difunda, e iso en periodismo non é posible sen dispoñer da verdade obxectiva dos feitos, veracidade, que debe incluír en todo caso o deber de contrastar as súas fontes, e só satisfeitos eses requisitos poderase difundir co debido rigor e a precisa solvencia a información de contidos acreditados; pois suposto contrario, córrese o risco de facilitar o acceso ás malas prácticas e á marxe de todo código deontolóxico poñer en circulación contidos de deficiente solvencia ou de dubidosa credibilidade, ou para maior complexidade, proceder de modo sibilino deixando en mans do lector a potestade aleatoria de filtrar ou confirmar a ratificación do seu contexto.

Este autor, observante co establecido no artigo 20 da Constitución sobre o dereito de difusión, tendo presente igualmente a ampla xurisprudencia do Tribunal Constitucional sobre o termo veracidade no contexto informativo e o seu carácter de obriga extensiva cara a todo suxeito que se dedique a difundir información. Por iso, aínda cando como xénero xornalístico os artigos de opinión son máis abertos á subxectividade, é disciplina deste columnista auto impoñerse o rigor normativo ata as súas últimas consecuencias e actuar de forma estritamente rigorosa e fidedigna, máxime cando o contido dos seus artigos polas súas características poida ter a consideración de materia sensible e o seu alcance poida arrastrar repercusións a terceiros.

Pois ben, satisfeitas estas precisións de conduta e aínda a sabendas que nunha localidade como Fene a arrogancia de certos grupos políticos fai que crean imprimido no seu ADN o monopolio da verdade coa agravante de catalogar toda denuncia contra os seus actos con etiqueta de falsidade.

Ante ese intento de dobregar o evidente amordazando toda  voz crítica, é cando mais entusiasmo debe poñer o difusor da información na reafirmación das súas denuncias, pois calar cando a única resposta é o ninguneo,  ademais de revalidar a perversión presupón incrementar o déficit da calidade democrática ao condescender cuns representantes municipais que a pesar do probado carácter delituoso dos feitos denunciados seguen sen reaccionar, e todo, mentres sarcasticamente metidos en campaña electoral, non reparen o mais mínimo en erixirse en referentes da transparencia e adaís da participación cidadá a pesar da súa probada implicación en temas graves e públicos, vinculados á corrupción

É por iso que na singularidade dun Fene atípico onde a pesar das fundadas e referendadas

denuncias, a opacidade mantén alianza estratéxica co silencio administrativo, coa velada finalidade de consumar ilegalmente a alienación e cesión gratuíta de bens patrimoniais desta entidade local no contexto dunha actuación inmoral e ilícita que compartida por acción ou omisión por tres das forzas políticas que conforman a corporación, ante a contundencia das probas documentais que referendan os feitos e a reiterada negativa á emenda; en razón a esta renuncia de funcións non só estase a causar un menoscabo ao patrimonio público, senón tamén facendo un dano inmenso á imaxe da institución e que ante a pertinaz rebeldía corporativa esixe sen dilación a intervención da xudicatura vía resarcimento e expurga de responsabilidades.

Pois de igual modo que ao articulista se lle esixe que independentemente do xénero que utilice para transmitir a súa denuncia, o deber de ter rigor na base da súa información, ao político denunciado tamén debe esixírselle o rendemento de contas ante a cidadanía, pois caso contrario, virase a referendar que o peor da corrupción non é só que sexan frecuentes os comportamentos delituosos senón que estes queden impunes, e o que é mais grave que a pesar de todo e como resulta ser o caso se autorice a concorrencia dos procesados no proceso electoral.

AFIARLLE A FERRAMENTA AO VERDUGO

O sistema democrático funcionará correctamente cando os votantes deixen de comportarse como adeptos e fágano como cidadáns, pois só entón será cando os corruptos veranse forzados a desaparecer do escenario político.

A campaña electoral comezada onte, é a antesala duns comicios que marcan o acceso ao décimo cuadrienio das corporacións locais dende a transición, e que sen dúbida, verán alteradas no substancial a súa conformación política como consecuencia do crecente ascenso dos partidos emerxentes que ameazan con varrer literalmente do escenario local aos membros do bipartidismo, e iso, debido á contestación social dos que frustrados polos efectos da crise económica e da forma de afrontar a súa solución, séntense á marxe da política tradicional representada por PP - PSOE, e optan por buscar apoio en formacións ás que identifican como parte allea do circuíto político vinculado ao poder, ao percibir nestas un discurso próximo que asimilan como solución aos seus problemas.

Tendo de engadir a iso a extensa podremia incrustada no sistema político do país, como pon de manifesto a xeneralización de escándalos de corrupción de groso calibre, e de cuxa paternidade non se teñen de excluír os membros das corporacións locais, que en grao de multitude non só acentúan a degradación institucional dos entes locais senón que ademais de fagocitar ao bipartidismo, pola súa desmedida proliferación ameazan con minar a propia estrutura do sistema democrático.

Orixinando con iso que a cidadanía non haxa de fiarse nin un ápice dunhas organizacións políticas, que como as xa referidas, en vez de poñer en práctica medidas exemplares e exemplificantes, levando ante o xuíz aos seus militantes corruptos, opten por facer a vista gorda, tolerando contra todo código ético que persista a decadencia e a deterioración como consecuencia da inclusión dos inculpados nas súas propias candidaturas electorais.

Pero curiosamente, canto mais apesta a corrupción e mais palpable faise o descontento cidadán contra os malos hábitos do bipartidismo, e cando mais acentúase a necesidade de abrir as ventás para que entre aire limpo nas institucións facendo que reluza a transparencia, acontece, que xusto en coincidencia con tal conxuntura é cando o barómetro do CIS, pasándose de "sal e pementa coa cociña da súa sondaxe", publicita uns resultados inversos á realidade, que por arbitrarios, están mais a ton cun exercicio de adulteración demoscópica que acordes á expresión exteriorizada por uns enquisados, que maioritariamente, fartos de degradación téñense decantado sen ambaxes pola renovación e o cambio.

Resultando polo tanto un anacronismo que mentres a maioría do electorado toma parte en poñer punto final ao continuísmo político, apostando alternativamente por xente de refresco, para que homes e mulleres con novos hábitos democráticos entren nas institucións e póñanas ao servizo da maioría social, o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), aproveite a proximidade electoral para consumar unha fraude demoscópica, e así, terxiversando a libre expresión dos cidadáns en favor do PP e o PSOE, non dubiden en chegar ao antagonismo de converter as vítimas da situación voluntarios afiadores da ferramenta dos seus verdugos.

Votar por partidos políticos que amparan candidaturas participadas por corruptos, ademais de avalar a impunidade dos implicados contradí a idea que as eleccións funcionan como un sistema de rendición de contas, pois a falta de castigo ademais de converterse nunha promoción dos procesados presupón de facto que a aceptación dos corruptos se asente na sociedade, e polo tanto neste momento a corrupción alcanzase a metástase total.

Podendo ser boa mostra de contraste de degradación institucional, a concorrencia corrupta que prodúcese no Concello de Fene, onde tres forzas políticas da corporación, en alianza delituosa, secundaron conxuntamente por acción ou omisión, prácticas ilícitas, ao admitir que bens de titularidade publica incluídos no Inventario de Bens e Inmobles Municipal, a pesar de tal vínculo e dependencia, teñan ao día de hoxe condición de dobre pertenza e exclusivo uso e desfrute extramunicipal, ao estar clandestinamente o seu aproveitamento en mans de terceiros.

Sen obviar, o idéntico destino asignado a solos cedidos temporalmente por Navantía ao Concello para utilización finalista, que suxeitos a devolución por extinción, contra todo prognóstico e sen ostentan titularidade de tipo algún, paradoxalmente seguiron idéntico destino.

Ante esta mala praxe no exercicio da función pública, se a corrupción política fose considerada un asunto central en relación coa calidade da democracia, sobra dicir que os responsables dos feitos referidos terían as portas pechadas á concorrencia electoral, e por conseguinte, mais que presentarse agora ante a cidadanía, o procedente sería que comparecesen ante a Fiscalía.

FENE, ADAÍL DO DESEMPREGO

Cando a economía tradicional xa non é suficiente como solución ao paro, faise obrigado abordar outro modelo, promovendo actividades económicas locais que estimulen a calidade de vida e a sustentabilidad.

Ao igual, que a gran maioría das entidades locais do noso ámbito territorial, o Concello de Fene vai de mal en peor, como o corrobora a realidade da súa negativa situación, onde, a gran maioría das súas xentes sobreviven mal que ben a xulgar pola calamitosa complexidade dunha contravida conxuntura, que para desgracia colectiva vén a referendar o negativo aval da oficialidade estatística como reflexo incuestionable dunha degradante realidade.

E así, se non fose suficiente factura o revés que comportou a aplicación dos sucesivos procesos de reconversión no estaleiro que fose a columna vertebral da súa economía e principal sector produtivo; as súas consecuencias, ademais de ocasionar o desmantelamento da actividade produciron a destrución de 5700 postos de traballo, contía, á que debe agregarse o paro de última xeración, é dicir, o xurdido da crise do 2007, cuxo censo de inactividade alcanza actualmente os 1487 desempregados, e iso a pesar do adelgazamento demográfico, que consecuencia da mobilidade derivada da inexistencia de oferta laboral, provocou unha diminución de poboación de 727 habitantes no transcurso de período, é dicir, un 5,36% da súa poboación, que forzou que os directos afectados houbesen de buscar solución de futuro camiño da emigración.

E mentres o cómputo global elévase a 7914 postos de traballo amortizados, acontece, que a política de emprego do Concello (salvo os escandalosos casos de nepotismo) brilla pola súa ausencia. Tal é así que os escasos empregos creáronse en sectores produtivos moi dependentes da demanda interna como resulta ser o comercio e o sector servizos, que provocou unha forte segmentación do mercado laboral en postos de traballo afectados maiormente pola temporalidade, a condición de precariedade e asociados a unha baixa cualificación.

Esta precariedade das condicións laborais, desgraciadamente moi xeneralizada no noso ámbito municipal, mantén o seu efecto no conxunto da poboación laboral demandante de emprego, que actualmente, alcanza un 27,8% de índice de paro, unha porcentaxe que dispárase ata o 57,4%, cando os afectados correspóndense co segmento da poboación mais novo, facendo que os repercutidos véxanse imposibilitados a garantir o seu presente e obviamente mutilados para establecer a mínima planificación do seu futuro.

Modelo que ten a súa orixe nun sistema económico pensado no exclusivo beneficio dos mercados financeiros, e todo, a custa do prexuízo e a desatención político - institucional dun amplo colectivo de persoas desempregadas, sen ingresos nin posibilidade de xerar dereitos para garantir prestación da súa protección futura.

E este que non outro é o panorama que reflicte a perversa realidade socio - laboral de Fene como Concello, e todo, a pesar de non faltar promesas electorais de toda índole ao longo dos últimos trinta e cinco anos.

Non hai dúbida algunha que a administración local pola súa proximidade aos cidadáns é a que mellor coñece as necesidades dos seus administrados, e a que en primeira instancia, está chamada a asumir o papel protagonista no imprescindible proceso de cohesión social, promovendo para o efecto as políticas necesarias e asumindo como propios os servizos destinados á súa consecución e mantemento, pois non en balde a situación así demándao, dando por sentado que no ámbito municipal os problemas das persoas deben estar no centro da decisión política.

Por iso, cara aos comicios do 24 de maio, partindo da premisa que a economía debe estar ao servizo das persoas e o emprego ao servizo do desenvolvemento persoal e o ben común; en Fene, onde o paro reside no 61% dos seus fogares, a solución electoral non está en apostar pola continuidade, en seguir depositando a confianza nos defensores da Lei 27/2013, mal chamada de 'Racionalización e Sustentabilidade dá Administración Local', porque se algo caracteriza a esta Lei é precisamente a súa irracionalidade e a súa nula sustentabilidade se referímonos  a persoas, pois o seu verdadeiro obxectivo é tratar de baleirar de competencias municipais materias de primeira magnitude como resulta ser o emprego.

Impedimento que a nivel local recomenda posicionarse a favor de alternativas polo cambio, apoiando aos que de forma decidida aposten polo recobro e a potenciación das competencias municipais, para que así, dende a convicción que a auténtica recuperación será a que recupere as persoas, afronten un Plan Municipal de emprego e desenvolvemento económico integral, participado e viable con obxecto de diversificar o modelo produtivo, promover, impulsar e conseguir emprego estable e de calidade a través dunha economía baseada en criterios éticos, tecnolóxicos, de responsabilidade ambiental e estabilidade, como única solución para poder  sacar a Fene e a súa xente  do actual contratempo

CONCELLOS: INTEGRIDADE E EMPREGO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En todo concello, a recuperación só será factible cando o goberno municipal exerza como promotor económico ao unísono das PEMEs, traballadores e dos emprendedores da localidade.

Para que os concellos deixen de ser un referente máis no contexto da xeneralizada corrupción que domina o país e pasen a cumprir unha función efectiva como administracións transparentes e próximas á cidadanía, é necesario dar un xiro radical á situación, afrontando un cambio real que mude de raíz o actual formato de política municipal, substituíndo a anacrónica representación duns cargos institucionais mais preocupados pola súa promoción persoal, que por facerse receptores das demandas sociais e dar solución aos problemas dunha veciñanza sumida nunha precariedade galopante.

Nin co nariz tapado, os electores deben facilitar co seu voto que a gobernabilidade das entidades locais sexa ostentada polos cómplices da casta bipartidista; polos colegas políticos de quen tras trinta e cinco anos de sucesión no poder, manteñen no seu haber o record dos máis elevados índices de paro en Europa e os máis baixos en renda per cápita, ademais do liderado en corrupción e no desfalco das arcas públicas.

Xustificación dabondo para canalizar a indignación causada en favor de partidos alternativos, que en substitución, ademais de afianzar o cumprimento das regras democráticas garantan a limpeza e transparencia que debe presidir a actividade política, exercendo o noso dereito ao sufraxio a través dun voto realmente útil, que ao mesmo tempo de rematar co bipartidismo, induza un cambio de rumbo sensato na gobernabilidade municipal para os próximos catro anos, e así, poder afrontar un cambio de rumbo en positivo, erradicando os malos hábitos que afectan á esfera local, para mellorar os niveis de xestión coa finalidade de crear as condicións apropiadas para superar o actual estado de hipertrofia institucional.

De aí que as próximas eleccións municipais do 24 de maio, mais que unha reafirmación dos postulados dos partidos políticos maioritarios, teña de ser o punto final ás prácticas de parches dirixidos a aplacar con cambios cosméticos as crecentes demandas dos cidadáns, pois será imposible superar a actual crise económica sen antes ter superado tamén a crise institucional, e tal solución, esixe explicitamente a caída do bipartidismo, toda vez que a súa continuidade, ademais de acentuar o estado de incerteza, prolongaría a crise sistémica, económica, institucional e social.

O tempo electoral é a oportunidade que bríndanos o sistema aos cidadáns para que poidamos emendar os vicios máis escuros da nosa historia recente, para así, corrixir os excesos do poder político, apoiando electoralmente alternativas de recambio, a partidos de novo cuño dispostos a afondar a revisión da funcionalidade das nosas institucións locais, para así, poder retomar a senda da modernidade, e abandonar definitivamente os fantasmas do caciquismo, o nepotismo e a corrupción, que caracterizaron, tres longas décadas de degradación crecente para desgracia da nosa historia municipal.

Unha oportunidade democrática que vén a recordarnos que ninguén poderá axudarnos a rexenerar as nosas institucións, se non o facemos nós mesmos.

Á marxe das competencias formais establecidas pola Lei de Bases de Réxime Local, unha das competencias naturais ligadas aos concellos é a proximidade aos cidadáns pola obrigada finalidade de estreitar o vínculo entre a administración e os administrados, pois a pesar diso, as medidas de adelgazamento e de restructuración lexislativa alteraron de forma radical o anterior marco competencial diminuíndo a súa capacidade operativa, e así, a pesar da súa proximidade ao cidadán, de ser a Administración que mellor coñece as necesidades da súa poboación e a mais adecuada para prover de servizos que repercuten directamente sobre ela. os concellos foron relegados en competencias co obxectivo de reducir o déficit público, e suprimir ao unísono todo principios de cohesión social.

Limitacións que as corporacións resultantes do proceso electoral teñen de superar cando se trate de loitar contra o desemprego, pois ante o problema do paro, todo concello á marxe de atrancos legais que impoña o Executivo correspondente, deben tomar cartas no asunto e comprometerse decididamente na creación de condicións que permitan crear emprego no seu propio ámbito, ao ser moitas as familias e residentes afectados, que pola precariedade da súa situación, están no seu dereito a obrigar que as súas respectivas administracións locais convértanse en promotoras da actividade económica, para deste xeito, facilitar a xeración das condicións apropiadas para o relanzamento.

Sendo por iso que en correspondencia, teremos de outorgar noso referendo electoral a quen, decidisen poñerse en forma e recuperar músculo que poñer ao servizo do concello e os seus veciños.

AGRUPACIÓNS DE ELECTORES

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As candidaturas electorais promovidas por Agrupacións de Electores, deben ter idéntico rango que as promovidas polas organizacións políticas, para que a democracia á que serven non se vexa cuestionada.

A concorrencia ás eleccións municipais resulta farto complexa cando como consecuencia da perda de confianza nos partidos políticos, os cidadáns, cuestionando a representatividade das organizacións políticas vense obrigados a utilizar a figura da Agrupación de Electores; pois cando tal circunstancia  prodúcese, todo vén a indicar que na súa frustración, ao electorado non lle queda outra que coller o control da situación utilizando esta fórmula como único remedio á degradación dominante por ser  a solución menos mala para poder recuperar a fe no sistema democrático.

Referir que esta modalidade, polo implícito das súas restricións, mais que tratarse dunha solución efectiva de democracia directa, é plasmación dun réxime electoral aprisionado polos grandes partidos, como pon de manifesto a disparidade de requisitos de esixencia, e así, mentres que para concorrer ás eleccións como partido precísanse só tres firmas, uns estatutos feitos a molde e a autorización do Ministerio do Interior, para facelo como cidadáns, a través dunha Agrupación de Electores, en concellos de tamaño medio, necesítase recoller en apenas quince días, 500 firmas, fotocopias de DNI e validación legal das mesmas polo secretario do concello; atrancos lexislativos que en modo ningún permiten que a cidadanía poida acceder aos concellos en pé de igualdade a como o fan os partidos.

Este déficit democrático ao que teñen de enfrontarse os que decidan concorrer ás eleccións como cidadáns en lugar de facelo como partido político, é a barreira imposta por unhas organizacións cargadas de privilexios que como PSOE e PP, intentan por todos os medios dificultar a libre concorrencia aos comicios e impedir con iso que os votantes dispoñan de pluralidade electoral, pechando a porta a toda alternativa que puidese poñer en perigo as súas  'preferencias como casta, aínda cando a repercusión desa actitude faga que a democracia circule cara a atrás, e todo, coa exclusiva intención de obstaculizar a presenza de novos contendentes na area política, coa finalidade que o bipartidismo se perpetúe no poder.

Coa actual normativa, optar pola fórmula legal de Agrupación de Electores para poder presentarse ás municipais do 24 de maio, é unha carreira de obstáculos na que os concorrentes parten coa desvantaxe de non o facer en igualdade de condicións que o resto de candidaturas, ao establecerse un marco de esixencia superior ao demandado aos partidos políticos tradicionais; impedimentos que ademais do cumprimento da recompilación das firmas dos avalistas, teñen como complicación engadida a carencia de fontes de financiamento e total dificultade na consecución de aval de entidades bancarias. aspectos todos eles que converten a súa constitución nun labor difícil e extraordinariamente ardua, e que forza a preguntar, porqué os partidos políticos aproban leis que entorpecen poder exercer a democracia directa.

Na actual conxuntura política, se os requisitos esixidos aos promotores de Agrupacións de Electores fósenlle requiridos ao PP e PSOE, ambas as dúas formacións non poderían concorrer aos comicios municipais, toda vez que polo xeneralizado rexeitamento social granxeado pola aplicación das súas políticas, serían incapaces de conseguir os avais establecidos ao respecto para esta modalidade de candidatura.

Polo referido, en evitación de agravios comparativos, o procedente sería afrontar a reforma do marco lexislativo en materia electoral, para o efecto de eliminar o actual requisito de recollida e autenticación de firmas para a presentación das candidaturas por parte de Agrupacións de Electores, porque a súa finalidade política é cumprir a función de representación duns intereses moi precisos, no transcurso dun proceso electoral moi concreto, que resulta satisfactorio para a democracia como vía de participación política para así corrixir os fallos do sistema democrático, e especialmente os referidos á representación das minorías.

Razón que recomenda a flexibilización da referida lexislación electoral para os efectos de garantir o exercicio do dereito fundamental de sufraxio pasivo para as Agrupacións de Electores. e non só pola necesidade se superar o escollo da recollida de firmas no curto tempo que media entre a convocatoria de eleccións e a presentación da candidatura, senón tamén pola infracción da lei de protección de datos que pode representar o feito de reproducir para tal finalidade o Documento Nacional de Identidade dos avalistas asinantes.

Xa que logo, debe impoñerse como norma un conxunto de regras de xogo igualitarias e neutrais sen que o carácter destas quede relegado a unha posición secundaria ou cuasi testemuñal

UN ADEUS AO BIPARTIDISMO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A reacción á estratexia do medo e aos obstáculos para o cambio político, debe ter por principal obxectivo a aniquilación electoral do bipartidismo.

Distorsionar a realidade é a rutina habitual dos que ostentaron ata a data a maioría política do país, tendencia, cuxa propensión  intensifícase en época electoral, por ser neste período cando a mentira toma formato extensivo, para así, a través do seu uso repetido intentar confundir á masa electoral e facelos tragar co engano, que xusto no contido das súas formulacións é onde reside a verdade, e todo, coa crenza que batendo récord de imposturas lograrán de novo gañar o voto dos cidadáns, despistando o feito, que tras o seu repetido bombardeo de embustes xa non queda espazo para a credulidade, pois despois de mil falsidades ata o mais paciente dos electores declarouse en rebeldía negándose a seguir referendando as manobras destes profesionais das andrómenas.

Aos membros desta casta política, a verdade, non só non lles importa o mais mínimo senón que asústalles, de aí o súa radical negativa a erradicar o cancro encistado no seu propio seo e o seu continuo intento en distraer a atención da opinión pública cargando sobre o adversario a responsabilidade dos seus propios erros e defectos, de tal xeito que mentres sibilinamente encobren o seu permanente latrocino de fondos públicos mediante tramas como  (Púnica,  Gürtel,  EREs, Nóos, Palau, Pallerols,etc.), dende a súa indecencia, non reparan en tirar de manual maquiavélico xerando manobras envolventes, e así, a través de falsos testemuños demonizar a quen dende alternativas políticas representan unha ameaza á súa primacía electoral, e todo iso, coa colaboración de determinados medios de comunicación que exercendo de correas de transmisión non reparan en repetir unha e outra vez as súas mentiras na  portada das súas publicacións.

Pero por mais voltas que lle queiran dar, tras trinta e cinco anos de espoliación xeneralizada do país, non hai titular mediático capaz de facer crible a falsificada versión da realidade que con subterfuxios nos queren facer tragar os que dende a súa alternancia no poder, coa súa criminal política económica, son os directos responsables de ter xerado as maiores desigualdades de renda e riqueza da nosa historia, os causantes da destrución do tecido produtivo e o exorbitante desemprego, cuxos autores non son outros que o PP e o PSOE, ou o que é o mesmo, os artífices de ter situado a un terzo das familias por debaixo do albor da pobreza, mentres a malnutrición cébase con mais de dous millóns dunha indefensa poboación infantil; e ao tempo que isto acontece, no extremo oposto dispáranse os beneficios da economía especulativa.

Nun país democrático o curso da historia tan só pódese cambiar mediante un proceso electoral, e no noso caso, a sabendas que ambas as dúas formacións teñen por común denominador o mantemento dunha maraña de incompetencia, nepotismo e corrupción, e nula intencionalidade de rexeneración do sistema, os cidadáns como  directos afectados polos seus desmandos, estamos obrigados a poñer punto final a un sistema de representación cuxa imperfección deriva cara á colonización do conxunto da estrutura institucional e por extensión cara á fenda do ordenamento constitucional.

Motivo sobrado para forzar que os comicios do 2015 poñan fin a tres longas décadas de bipartidismo como colofón ao esgotado Réxime da transición, para abrir paso a unha nova situación, onde o progresismo político e as forzas emerxentes sexan as chamadas a reverter a situación, dando mais voz e participación a unha cidadanía que aparenta estar a espertar do seu letargo político, e que en definitivam, será quen electoralmente teña a última palabra e por conseguinte quen ostente o papel protagonista no cambio necesario.

Xa que logo, neste ano electoral é mais que evidente que os electores seremos testemuñas e activistas do cambio na correlación política do país, e partícipes polo tanto dunha transformación que marcará un fito histórico ao establecer un antes e un despois no facer político, onde o bipartidismo perderá definitivamente o seu papel protagonista polo acentuado desgaste do PP e a falta de solvencia do PSOE que favorecerá o ascenso do voto a favor das forzas emerxentes como Podemos, e todo, pola existencia dunha brecha sociopolítica na conciencia cívica dunha cidadanía crítica coa regresiva e antisocial crise sistémica, promovida en primeiro termo polo Goberno socialista e logo dende o goberno conservador.

Sendo obrigado para o cambio, lograr a maioría social suficiente que facilite dende a estabilidade, activar con éxito dinámicas de transformación dirixidas á creación de emprego e a súa sostibilidade, así como, á modernización e diversificación da estrutura produtiva, ao igual que ao establecemento dunha regulación económica e financeira ao servizo da sociedade; como tamén á derrogación das leis e medidas regresivas e ao rescate dos servizos públicos e os dereitos sociais.

Obxectivo, cuxa consecución pasa irremediablemente por facer do Voto a nosa ferramenta de defensa.

24 M: COÑECER O PERCAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

En razón ao estado de involución xeneralizada que padece o país, en vía de rexeneración, os comicios do 24 de maio, ademais de cumprir a súa propia finalidade electoral, terían de  funcionar como acicate propiciatorio para o cambio necesario.

Xa metidos en véspera electoral e estar ás portas os comicios, as xastrarías da política teñen a todos os seus modistos envorcados en cambiar o seu propio 'look', co propósito de seguir confundindo o electorado, vendéndolles como traxe á medida e do mellor pano o que resulta ser un prêt-à-porter de pacotilla, e iso polo seu desencontro coa realidade, ao non asumir que a mentira mais estúpida dun político é aquela coa que se engana a si mesmo no seu intento de enganar os demais; tendencia que acentúase cando como agora, a crise da democracia faise dona da situación, e ante tal acontecer, os cidadáns perden toda fe no facer político para instalarse na incredulidade, á vez de tomar  o control escénico  do país e  converterse  en expertos   coñecedores do  percal.

Sendo casualmente esa percepción, o factor concluínte para determinar que a función política no noso país atende á coexistencia dun mesturado distinto de neoloberalismo, corrupción, austeridade e nepotismo, que no seu conxunto por degradación, foi a causa directa do estado de podremia, ao que chegou a democracia española como consecuencia da miseria moral da súa clase política, que polo mal uso do seu rol dirixente, non dubidou en transgredir o mandato das urnas frustrando a vontade maioritaria dos electores ao utilizar o seu sufraxio no seu propio prexuízo, e polo tanto, en vantaxe efectiva de quen aproveitando a conxuntura tomou tallada do triunfo electoral sen tan sequera concorrer ás eleccións. 

Prerrogativa outorgada á burguesía financeira, quen a pesar da súa inimizade cara á democracia e o Estado de Derecho,tuvo no seu haber o papel determinante ao ostentar a xerarquía de tutela e control sobre o bipartidismo político.

É por iso que se os electores coñecesen debidamente o percal, saberían de antemán que o último desexo desa elite financeira sería que no país se dese unha rexeneración democrática, e por iso, a sabendas que as súas consideracións son ordenes para os seus subxugados políticos, á marxe da pura práctica de salvagarda testemuñal, o bipartidismo corrupto non será quen de rehabilitar o sistema en consonancia a unha realidade institucional asociada á rexeneración democrática que por hixiene esixe mais que nunca a degradante situación política que vive o país.

Imposibilidade propiciada pola anómala correlación de forzas na cúpula dirixente das organizacións políticas, onde o dominio dos desvergonzados impón a súa maioría adúltera e a confrontación ética remata por forzar o abandono á minoría decente, convertendo definitivamente o sistema de partidos en áreas de poder mais acordes ás colusións mafiosas e as tramas ocultas que expresivas dunha concepción democrática da política, sobre a que polo tanto, non caben discursos moralizantes, nin recorrentes tópicos sobre a súa rexeneración, nin, tampouco propoñer a inconsecuencia dunha lei de tránsito como terapia. 

Pois o verdadeiro problema reside no comportamento dunha clase política que nacida para servir ao Estado, o está a devorar gradualmente, e esa tendencia á voracidade que leva á profesionalización corporativa da política e subtrae progresivamente a participación cidadá, por se mesma, vén a confirmar que só dende as urnas seremos capaces de reverter a envolvente situación de deterioración.

De aí que nun país como o noso, que ule mais a podre que a Dinamarca de Hamlet, para erradicar tal pestilencia, e optimizar o nivel ambiental para dar cabida a unha democracia saneada, non queda outra que aniquilar o seu factor causante, cuxa motivación de sobras coñecida, ten na corrupción política o seu verdadeiro xenoma, e que polo tanto, escasa solución pode achegar a aplicación do marco legal, cando paradoxalmente, son os propios lexisladores os mais directos implicados e os casos Gurtel e EREs un exemplo práctico de tal afirmación.

E así, mentres os efectos prodíganse por todas as partes, os aparatos dos partidos do bipartidismo tocados polos escándalos, en vez de promover a expurga e expulsión dos imputados, deciden reafirmar no cargo a todo tipo de personaxes sinistros que completan o agrupado da corrupción, e que na maioría dos casos, pola súa condición de aforados dedícanse a promover tácticas dilatorias coa intención de atrasar o momento de sentarse no banco, ou no seu defecto, auspiciados na ausencia dunha lexislación clara intentan situar os procedementos no limbo xudicial.

Toda unha función acorde a protagonistas de baixos instintos, que na súa gran maioría por unha mal entendida presunción de inocencia, nunha afronta ao electorado repetirán nas listas no seu papel de candidatos.

Por iso que agora, coñecido o percal, resulta obvio que tras trinta e cinco anos de degradación democrática o país esixa con urxencia a posta en marcha dun proceso de rexeneración política, que debe ter nos próximos comicios o seu punto de arranque e no teu voto o impulso necesario para o cambio.

VENEZUELA: UNHA PANDEMIA GOLPISTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Se proclamámonos defensores dunha sociedade de dereitos e liberdades, mal podemos conferirlles fiabilidade a aqueles membros da clase política, que por lazos de submisión, teñen coartado todo compromiso coa Democracia e o Estado de Dereito.

O verdadeiro motivo polo que Venezuela converteuse en chibo expiatorio da feroz campaña mediática internacional e á súa vez en ameaza á seguridade nacional estadounidense, desbotando todo enredo argumental, hase  dicir que a auténtica razón de tan planificada agresión ten un trasfondo mais negro que o propio Presidente do país promotor da conxura, que como EEUU, unha vez máis, a través de ensaiadas manobras de desestabilización intenta demonizar a lexítima democracia venezolana ao só obxecto de xustificar a súa intervención no derrocamento do réxime bolivariano e lograr a través do furtivismo político o seu auténtico obxectivo.

Finalidade que non é outra que apropiarse ilicitamente do petróleo existente no subsolo do país caribeño, que polo seu volume, é de sobra a maior reserva de hidrocarburos do mundo, e, polo tanto bocado apetitoso para quen ten monopolizado o control da totalidade dos xacementos  dos países produtores, é dicir, o pleno dominio do mercado de carburantes, que coa salvidade iraniana ten a súa outra excepción en Venezuela, a cuxo goberno electo intentan por ese motivo derrubar financiando golpistas disfrazados de oposición, e impoñendo medidas de carestía alimentaria mediante o desabastecemento,  a o só efecto, de provocar a desestabilización interior excitando á cidadanía, facéndoa crer que viven no desastre a causa dos seus mandatarios coa malsá intención de que esta se rebele contra a orde constitucional.

Pero con todo, a teoría da conspiración faise mais ostensible ás primeiras de cambio, cando os mesmos artífices que astutamente se empeñan en vestir de ditadura e tiranía ao réxime venezolano, manteñen relacións de cordialidade con gobernos diametralmente opostos á linguaxe das urnas como Arabia Saudí ou China, sen que a pesar do seu carácter totalitario, teñan para con eles a mais mínima reprobación política.

Unha actitude de compracencia e complicidade co mais cru radicalismo ditatorial, que vén a delatar a falsidade dos postulados dialécticos utilizados polos promotores da confabulación para xustificar a súa obsesión antibolivariana e a súa nula preocupación pola democracia, que tan interesadamente veñen de utilizar  como escusa, ao só efecto de xustificar a súa intención agresora contra este país soberano, que polo feito de selo, ten conferido o pleno dereito a decidir o seu futuro sen admitir a mínima intromisión involutiva, , asistíndolle no seu caso, razóns sobradas para abortar sen contemplación  toda intento golpista e meter entre reixas  a quen mediante prácticas de sedición pretendan derrocar o ordenamento democrático establecido.

Nin que dicir ten que aos instigadores do atropelo élles totalmente indistinta a cor política do réxime que rexe os destinos de Venezuela, por canto a súa auténtica preocupación é lograr que o Goberno constituído non poña veto á súa intervención económica, nin á consecución de beneficios, nin ao seu modo de obtelos, e cando como é o caso, por impedimento político reciben a negativa por resposta, é entón cando en reacción os directos afectados pola denegación, feridos no seu intereses desatan o seu feroz ataque contra quen se opón á súa tan "nobre" intención.

Sendo comportamento reflexo de tal actitude, a ameazante advertencia do Presidente Obama, cuxa última finalidade, non é outra que instaurar a través de subterfuxios un goberno de monicreques que sortee o actual impedimento, facilitando así a consecución das súas espurias intencións, validando tal conclusión o histórico de invasións militares e conspiracións tácitas e expresas que caracterizan a turbia política exterior estadounidense.

Quizais sexa o gregarismo enfermizo que profesa o goberno español cara aos mandatarios do norte, o motivo, que a súa complicidade co golpismo venezolano resulte tan explícito como repugnante; sendo difícil entender a manida utilización de importunados tópicos e insistidas mentiras coa mala fe de adulterar a versión orixinal do fenómeno mais excepcional da historia democrática contemporánea, a correspondente a un país cuxo goberno mantense no poder ininterrompidamente despois de gañar limpamente as eleccións durante dezasete veces consecutivas.

Excepción que non parece satisfacer a uns mandatarios que como os nosos, vénlles de casta aceptar tan só a democracia cando gañan os que defenden os seus intereses, e optan por desfacerse dela no momento en que esta faga perigar os seus privilexios, en xusta correspondencia coa actitude que mantén a oposición venezolana. e que só a un fascista se lle ocorrería outorgarlle amparo.

Sendo por iso que a única ameaza que representa Venezuela para os picatostes da orde mundial, non é outra, que a súa exemplaridade democrática, que sumada ao seu papel de vangarda na defensa dos intereses da maioría dos países Latinoamericanos, converteu aquel país no inimigo a bater, por determinación expresa dos que ven no seu liderado un perigo que non están dispostos a tolerar por ser contrarios a que os designios da sociedade se conduzan tomando por patrón de referencia a Democracia e o Estado de Dereito.

RAJOY E TRES MILLÓNS DE EMPREGOS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Cando os defensores da austeridade como Rajoy,  eríxense en redentores da creación de emprego, coa carga de cinismo que leva consigo tal proceder, poñen de manifesto, non só ter perdido toda ética política senón tamén a propia dignidade.

Mentres o Partido Popular do Presidente Rajoy chama crear emprego ao feito de repartir miseria, os auténticos promotores de tal finalidade, é dicir os autónomos e os xestores das Pemes, como consecuencia dos efectos da crise e especialmente da repercusión inducida polas incoherentes políticas de austeridade do actual Executivo, ou ben  víronse abocados á vía do concurso de acredores, ou no seu defecto remataron arruinados de por vida sen alternativa nin solución, como refire o feito que máis de 303.000 pequenas e medianas empresas e 302.116 traballadores autónomos tivesen que pechar as súas portas dende o inicio da crise; cesamento de actividade que ademais dos seus males intrínsecos provocou unha mingua na dimensión do tecido produtivo, cuxa repercusión agravou aínda mais o degradado mercado laboral e impediu en maior medida a reactivación e creación de emprego.

De aí a nula credibilidade que ten de adxudicárselle ao presidente do Goberno cando sen renunciar ás políticas de austeridade, en plena "cicloxénese electoral", en foro parlamentario márcase como obxectivo a creación de tres millóns de empregos para a próxima lexislatura, por ser tal proclamación unha promesa apócrifa, realizada ao só obxecto de pescar votos no caladoiro dunha maioría electoral que ten no desemprego a súa principal preocupación.

Estratexia aplicada con premeditada finalidade, sen caer na conta que difícil acollida pode ter o discurso de mentiras, de quen, interesadamente intenta esconder que dende a súa chegada ao poder, co mantemento de idénticas políticas o paro non fixo mais que crecer, como evidencia o balance da realidade estatística, que en decembro de 2011 estampaba  un saldo de 17,1 millóns de afiliados á Seguridade Social e cuxo último dato a febreiro de 2015 reducía esa contía ata os 16,5 millóns, diferenza, que ademais de resultar unha expresión da inviabilidade da súa proposición, é mostra do pouco fiable facer político de quen empéñase en prorrogar a súa arraigada pretensión de enganar á cidadanía.

Por iso, se ata agora a recuperación económica era a gran falacia do PP, coa saída a escena de Rajoy anunciando tan cuantiosa creación de empregos, o grupo conservador entra no antagonismo político de enfrontarse ás súas contradicións ao ser o propio Goberno, quen, contravindo o antedito recoñecía con anterioridade que no mellor casos manteríase o índice do 15% de desemprego estrutural.

Pero á marxe de disquisicións, o certo é que tras ese difundido anuncio agóchase unha atribución clandestina, pois salvo na esfera pública, non é función nin deste goberno nin de ningún outro afrontar como propia a creación de emprego, senón, habilitar as políticas oportunas que xeren as condicións de confianza apropiadas, para que así, dende unha situación de afianzamento as empresas e empresarios poidan promover con éxito a produción de riqueza e impulsar a creación de emprego.

Un marco de confianza que en modo ningún se logrará mentres manteñan vixencia as actuais políticas do Executivo de Rajoy, toda vez que por consecuencia lóxica, cando a austeridade roza a neurose é imposible que funcione nin que poida funcionar ao exercer como lousa do crecemento, e cuxos efectos, destrúen os alicerces  da estrutura produtiva e do tecido empresarial, impedindo así aplicar en serio políticas directas de recuperación e creación de emprego, e iso é así, por mais que a axitación mediática afecta ao Goberno, en pleno maremágnum electoral intente camuflar esa realidade, ocultando, que non haberá solución cabal para satisfacer a demanda do mercado laboral en tanto prevalezan no primeiro plano as contraproducentes políticas de austeridade.

Ante esa tesitura, ao colectivo empresarial afectado nos seus intereses e á cidadanía detraída dos seus dereitos, en consecuencia, non lles queda outra que resolver a disxuntiva pola vía electoral, optando nos próximos comicios por outorgar a confianza nas urnas aos representantes da maioría progresista, para así poder derrogar a actual adscrición do país ao neoliberalismo económico e ter a posibilidade de darlle un xiro á situación política coa instauración de medidas de crecemento que fagan posible a diversificación empresarial, a consolidación da estrutura produtiva, e con iso a xeración de emprego estable, ao igual que a restitución dos bens e dereitos públicos indebidamente subtraídos.

Pois suposto contrario, de non o remediar, seremos responsables que durante outros catro anos os directos culpables políticos e as involucradas elites económicas, sigan conducíndonos polos seus foros cara a un austericidio que ademais de manter ao país en permanente estado de deterioración seguirá provocando  na súa estrutura o pernicioso impacto do seu efecto desolador.

RAJOY NON É A SOLUCIÓN

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

O Presidente dun país ten de exercer en todo momento como o seu máximo valedor, e cando ese requisito político incúmprense nunca éo por razóns de Estado, senón por inaceptables intereses espurios, que en correspondencia, por saúde democrática esixe substitución.

Os intereses económicos nunha man e a democracia na outra, esa foi a pauta seguida por quen desoíndo os consellos do FMI e da Comunidade Europea desbotou a aplicación da austeridade optando alternativamente por abrir de par en par as portas ao crecemento, sendo así como despois de deixar atrás a hecatombe bancaria, en só catro anos foron capaces de recuperar o terreo perdido situando ao país no bo camiño, cunha exigua taxa de paro do 3,6%, e unha expansión do Produto Interior Bruto (PIB) do 3,3%, cifra que por se mesma supera de sobra o triplo que a dos estados da zona euro.

Rexeneración posible nun país como Islandia, que ao non formar parte da Unión foi allea á súa disciplina, e soberana polo tanto para deseñar o futuro acorde ás súas necesidades e intereses, sendo o mais eficiente referente de tal decisión, o vantaxoso balance de resultados acadado en tan curto período, que en contraste coas negativas resultas obtidas polos estados membro en idéntica temporalidade, poñen de manifesto o estrepitoso fracaso ante a crise que supuxo a contraproducente austeridade ecuménica prescrita por Berlín, que mais que impulsar as entusiastas expectativas dos seus defensores, non fixo mais que potenciar o desastre ao promover o estancamento xeneralizado da economía e o incremento descontrolado da débeda pública.

Pero cando esta realidade debese ser xustificación abondo para deixar en suspenso as draconianas medidas de austeridade e darlle unha oportunidade ás políticas de crecemento, acontece que nesta España nosa, uns subordinados representantes co seu Presidente á fronte, nun exercicio de escamoteo democrático á marxe dos dereitos e intereses dos seus representados, proseguen a súa rutina mimética de asumir como propias as directrices impostas dende Berlín a través dunhas institucións non elixidas democraticamente que como a Comisión Europea, o Banco Central Europeo e o FMI, tomaron por asalto a Unión, utilizando o foro europeo en beneficio das grandes fortunas e as corporacións financeiras.

Triunvirato que á par exerce como aliado de Alemaña e explícito executor das súas medidas da austeridade, a pesar da súa inservible función para propiciar o crecemento, ao ser mais que unha receita económica unha estratexia política, cuxa verdadeira finalidade reside en manter a prórroga ao "enorme negocio da débeda", para así, seguir favorecendo os auténticos beneficiarios, que non son outros, que os bancos e multinacionais alemás, e todo iso a custa de levar aos países periféricos á máis completa prostración, afectados, entre os que anacronicamente España é parte repercutida e que en razón a esa tesitura, tan só dende a loita e a desconformidade será posible erradicar o cambio político.

Aínda cando a aplicación dos programas de austeridade equivalen ao tratamento que pretende curar a enfermidade matando ao paciente, a pesar do evidente de tal analoxía, no noso país, contra todo prognóstico séguese subestimando o alcance dos seus prexuízos, iso alomenos é o deducible a xulgar pola férrea defensa que sobre tales políticas segue a manter o noso presidente, un Rajoy que a pesar que o alcance da súa aplicación só conseguiu paralizar o crecemento e seu marco de esixencias resultou cada día mais insostible, en vez de reconducir posturas optando alternativamente pola senda do crecemento inclusivo, decide exercer de renegado e así manter o seu nefasto papel como grande aliado das esixencias de Merkel contra os países do sur, entre cuxos afectados, paradoxalmente, atópase o seu propio Estado.

Neste maio electoral cúmprense cinco anos da chegada das receitas de austeridade a España, e o certo é que dende aquel acordo do cumio europeo da súa posta en práctica, a pesar da rixidez das súas medidas, que xunto ao incremento da presión fiscal guillotinou o gasto público no contexto dunha dinámica extensiva de recortes que frearon actividade e suprimiron o estado de benestar, en síntese, cabe referir que o quinquenio péchase marcado pola deterioración económica, que partindo do anacronismo duns bancos rescatados co sacrificio repercutido aos contribuíntes, conclúe o seu balance, superando o incremento de dous millóns de parados e situando a débeda pública mais alá do billón de euros, sen lograr rebaixar en modo ningún o déficit público, engadindo a iso o empeoramento xeneralizado dos principais indicadores económicos que en se mesmo son a advertencia mais contundente do fracaso dunha austeridade que non fixo máis que potenciar o desastre.

Se a draconiana austeridade que preconiza Rajoy tivese sido eficaz, despois de cinco anos a realidade do país debera ser outra, distinta e vantaxosa, pero o certo é que a súa aplicación non só resultou socialmente devastadora e economicamente desastrosa, senón tamén unha decisión política descerebrada, que electoralmente demanda recondución en prol de establecer políticas de estímulo e crecemento. 

Pero o certo é que para afrontar con éxito esta nova andaina sobran todos os que están.