A "XERMANOFOBIA" FERVE NO SUR

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

A imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

A hexemonía política de Alemaña no seo da Unión Europea cada día faise mais significativa, e o obxectivo das súas esixencias conducidas a través da Troika, (Comisión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo), levan camiño de destruír a cohesión social no vello continente.

Disensión cuxo prexuízo se fai mais ostensible nos países do Sur, os que de non tomar accións de defensa inmediata para poñer fin ás receitas neoliberais impostas dende Berlín, os seus gobernantes serán cómplices dos seus propios erros, ao tolerar indebidamente unhas políticas de uniformada austeridade que colisionan coa diversidade inversa, cuxa continuidade ameaza con conducirnos ao desastre económico e social, por canto mais que unha solución, esta atípica secuencia supón entregar a riqueza xenuína ao promotor responsable da fórmula de extorsión.

A pesar da contundente evidencia dos feitos, hai países extremadamente prexudicados por estas políticas, que a pesar dos efectos, os seus dirixentes, nun alarde de vulgaridade fan seu o recorrente discurso sobre a crise da débeda, para xustificar como solución de recuperación económica, a aplicación de drásticos recortes cuxo resultado característico se traduce na consolidación dun profundo malestar social, agravado por un record en pobreza e desemprego.

Non podendo aspirar ningún político minimamente documentado a lograr outro alcance distinto ao resultante dunha realidade complexa, toda vez que a imposición merkeliana de austeridade, non é unha solución á crise senón simplemente unha inconsistente estratexia do goberno e a banca alemá, cuxa verdadeira finalidade, é saquear ao sur de Europa ao só obxecto de tapar o seu colosal burato financeiro.

Por iso que ante esta contrastada evidencia, non é de recibo o comportamento que manteñen algúns mandatarios dos países afectados como resulta ser o caso do presidente Rajoy, quen a pesar do contrastado xiro depredador desatado polo goberno teutón contra os países do Sur da zona euro, segue mantendo o seu apoio ás políticas de quen coas súas accións especulativas está a quebrar a soberanía económica e a estabilidade do noso país, ao repercutirnos as perdas dos seus propios bancos, coa estratexia engadida de reforzar o seu dominio botando abaixo o mercado único europeo e impoñer así un mercado único euro-alemán.

Polo tanto abonda xa de terxiversar a realidade, presentando o endebedamento como a causa da crise cando a propia débeda alemá nos superaba en demasía, sendo o verdadeiro detonante da actual conxuntura as arriscadas operativas bancarias ao "titulizar hipotecas tóxicas", ou o que é o mesmo, revender en anacos hipotecas de alto risco. Práctica financeira que situou ao bordo da quebra á maioría da banca xermánica, sendo o Deutsche Bank a entidade financeira mais implicada, e como dimensión de escala para os efectos de contraste, abonda con dicir, que o burato desta entidade supuxo un equivalente a catro veces o de Bankia.

Se ao feito de ter convertido o seu sistema financeiro no detonante da crise, engadimos que foi directamente o executivo saxón quen promoveu a guerra aberta contra a débeda do Sur; non é comprensible que os países afectados polas súas hostís manobras teñan de recoñecerlle outro papel de xerarquía distinto ao que lle pertence como estado membro, sendo recomendable en razón a iso, en exercicio de defensa promover as indagacións oportunas sobre posible vulneración do dereito da competencia, por canto, resulta notorio o desaxuste entre esixencias e tolerancias, como acontece coa exoneración de control das caixas de aforros alemás, as variables no control do déficit. etc.

Por iso, ante a actual tesitura faise inexplicable entender que mentres a chanceler Merkel, segue empeñada en esnaquizar a economía dos membros do Sur impoñendo a austeridade como única fórmula para superar a crise, o presidente Rajoy despois do sonoro fracaso obtido como consecuencia de tomar partido por este equívoco criterio, agora cando reflexivamente debera darlle unha oportunidade ao cambio, paradoxalmente segue mantendo o discurso da austeridade e a disciplina fiscal como condición ineludible por toda solución.

Ante esta actitude, cando a pesar da medidas de austeridade todos os indicadores confirman que os países do sur da Eurozona non mostran síntomas de recuperación, queira que non, o Executivo  ven obrigado alternativamente a activar políticas que aceleren o crecemento e fomenten o emprego, solución que de non se aplicar con urxencia, acentuará os desequilibrios existentes co mais  que presumible risco dunha explosión social de consecuencias imprevisibles.

ENREDO E FUGA DE FEIJÓO

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión.

A simple sospeita que un só membro dun colectivo de risco tomara adición polo consumo de drogas, ou no seu caso, que unha sobredose causase un desenlace fatal entre algún integrante do grupo de adictos, coincidindo no tempo tal circunstancia co feito que o presidente da túa comunidade compartía mesa e divertimento co narcotraficante responsable de tal continxencia; pola mera presunción de culpabilidade que tal actitude supoñería, sería causa abondo, para que, a este connotado político se lle pechase toda vía exculpatoria e contundentemente esixíseselle a dimisión do cargo.

Pero cando a hemeroteca, transformase ese suposto nunha evidencia lutuosa, entón, xa non sería suficiente co exercicio de arredamento, senón que o implicado en cuestión, pola lixeireza dos seus actos, indirectamente veríase mesturado neste extravío, e tal circunstancia obrigaríalle igualmente a responder ante a xudicatura como "cooperador necesario" na comisión do delito, coa agravante de implicar por tácito consentimento os que eran os máximos responsables políticos da súa organización na coincidente temporalidade dos acontecementos.

De ser unha conxectura, esta introdución toma corpo de realidade cando encaixamos como protagonista da escena ao actual presidente da Xunta de Galicia, Sr. Feijóo, quen atendendo á súa versión para idiotas, constata que en épocas pretéritas cando só era un "rapaz deRomay ", burlando a disciplina opus deísta do seu protector, sendo só o segundo da bordo da consellaría de sanidade que rexía o seu valedor, tomou camiño do descarreiro ao frecuentar asiduamente o inferno. Toda unha práctica satánica, pero que por declarada inxenuidade fixo que non se decatase que o directo acompañante nas súas andanzas luxuriosas, era nin mais nin menos que Marcial Dorado, é dicir, o demo en persoa. Incrible descoñecemento cando naquel ambiente era notorio o pestilente tufo a xofre.

Ao parecer mentir xa non importa e aínda resultando intolerable, ese apego case sistemático ao embuste prima sobre calquera código de conduta, e así, o certo é que á marxe de toda estrutura moral, en política se está a utilizar a mentira como un medio "lícito" co fin de suplir a realidade pola suxestión, para anular a capacidade crítica dos cidadáns. Ese é o método de todo vale utilizado por Feijóo para lograr o seu obxectivo, que non é outro, que negar a evidencia dos feitos polo prexudicial impacto da repercusión no seu futuro político, de aí que alternativamente aposte por versionar un formato de simulación da realidade cuxa composición favoreza o logro de rendibilidade entre uns receptores predispostos a crela e a aceptala.

Para reforzar esta argucia, nada mellor que poñer en escena unha calibrada simulación a través dun guión elaborado á medida, coa finalidade de sacudir a súa comprometida relación co narcotraficante Dorado e proxectar así a aparencia contraria presentándose ante a opinión pública como unha vítima suxeito de extorsión. 

Pero esas actitudes pouco ortodoxas do Presidente da Xunta, tratando de dar carpetazo ao escándalo político no que se encontra inmerso, ao cualificar como "accidental coincidencia" o seu contacto co narcotraficante en cuestión, por desafortunadas e baleiras de contexto, estas declaracións, mais que achegar solución a tan enredado asunto, coa súa negativa e arrevesada actitude, está a complicar a situación ata o extremo de enfurecer á maioría social que se sente agraviada ao considerar ese proceder como un directo menoscabo á súa intelixencia.

Xa que logo, o Sr. Feijoo debérase deixar de andar con voltas, e saber, que mentres aduce ignorancia de causa, o resto da cidadanía, maioritariamente, si tiña cumprido coñecemento das actividades delituosas que envolvían os negocios do narcotraficante arosano, como tamén sabía do entrelazado que existía entre ambos os dous compañeiros de turismo de luxo, froito dunha relación continuada e estable, labradas durante un longo cuadrienio. 

Tempo e intimidade sobrada para despexar as dúbidas mutuas e desbotar con iso a recorrente ignorancia que aduce o presidente do executivo galego, coa única pretensión, de converterse na vítima dunha conspiración finxida que lle exima o cumprimento do deber, que nun país serio, se tería que pagar asumindo a súa inmediata dimisión.

Pero se ademais do xa referido outorgamos crédito ás súas afirmacións realizadas na comparecencia no Parlamento galego, cando aseguraba que ao ter coñecemento das fotografías en 2003, informou dos feitos ao Presidente do PP Mariano Rajoy, sen que ao parecer o máximo mandatario procedese en consecuencia. Se así fóra, tal extremo esixiría en correspondencia que a súa obrigada dimisión viñese acompañada pola do propio Presidente do Goberno por inhibición imprudente.

COSPEDAL PERDE A CHAVETA

PUBLICADO 20/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro".

Cospedal, que debe en gran parte a súa carreira política a Esperanza Aguirre, non dubidou naquel congreso de Valencia de xuño do 2008, en deixar tirada á súa valedora para aliñarse nas filas de Rajoy a cambio dunha oferta apetitosa, tal era, poñerse á fronte da Secretaría Xeral da organización conservadora, cargo que polo visto ben valía aquela deslealdade.

Pero que ninguén crea que tal deserción foi un descoido puntual na súa traxectoria; moi ao contrario, pois o percorrido profesional daquela avogada do estado deu un xiro na súa continuidade cando decidiu colgar a toga para dedicarse ao exercicio político. 
Nova función dominada por unhas prácticas pouco ortodoxas, por un continuo de torcidas manobras cuxa planificada finalidade, non era outra, que alimentar a súa voracidade lucrativa e satisfacer o seu egocentrismo enfermizo, é dicir, toda unha mestura explosiva e polo tanto pouco recomendable para o desempeño da función política.

Expoñente de tan arraigada vaidade, é a súa ambición desmedida pola acumulación de cargos; contía que por excedida, fai inverosímil o acompañamento dunha xestión eficiente, e malia iso, á marxe da escala de obrigas que todo vínculo de responsabilidade carrexa, a alta executiva do PP sen considerar tal esixencia, non tivo límite á hora de satisfacer as súas apetencias, e así, á adquirida condición de Secretaria Xeral da organización política, engadía outros cargos orgánicos e institucionais, como son, a vicepresidencia da Fundación para a Análise e os Estudos Sociais (FAES), e a presidencia do seu grupo político en Castela - A Mancha, e por se iso fose pouco, a presidencia do goberno da Xunta da mesma comunidade autónoma.

Pero esa pluralidade de atribucións que actualmente ten conferidas, non pense ninguén que as afronta coma se fose un xeneroso mecenas, nin tampouco unha altruísta que non espera nada a cambio, moi ao contrario, Cospedal non dá puntada sen fío e como mercenaria profesional da política desempeña a súa función unicamente polo estipendio, téndose convertido "nunha maquina de facer diñeiro". Chegando ao extremo de ser a político mellor pagada do país dende a instauración da democracia, superando o colmo da imprudencia cando as súas colosais percepcións duplicaban folgadamente os propios ingresos da presidencia do goberno do Estado.

Con semellante desaforo, o seu grao de incongruencia chega ao límite do esperpéntico cando a pesar do seu proceder pouco exemplificante, publicamente eríxese en defensora da austeridade, dos recortes, do aforro e do sacrificio, ao tempo que liquida dun plumazo unha substanciosa hipoteca pertencente á súa "mansión- búnker - toledano", un inmoble de 700 metros cadrados e 2,5 millones de euros.

Pero a pesar de tan sorprendentes referencias, hase de deixar constancia que as súas excentricidades non teñen límite, de aí que agora, cando a presión do seu totalitarismo sectario lle xoga outra mala pasada, nun novo desenfreo, se atreva a acusar de nazismo puro os "escraches" das vítimas dos desafiuzamentos.

Desafortunado símil de quen esgrime a súa condición de douta letrada, pois é evidente que a protagonista de tan disparatada declaración, por mais licenciatura que ostente, evidencia nulos coñecemento sobre o nazismo do trienio negro alemán; se así non fóra, non tería incorrido nesa lixeireza de adxudicar a terceiros tan inadecuado e ofensivo cualificativo.

Para evitar eses bautismos inapropiados, esta adicta a trepar, debera dedicar mais tempo ao estudo para saber así, que os nazis non se manifestaban ante quen pensaban distinto a eles, senón que dende o goberno, procedían a desaloxar dos seus fogares aos elementos contrarios ao réxime.

Coincidente similitude cos feitos que neste país veñen repetíndose a diario dende o ano da vitoria do PP, pola incondicional protección, que esta organización lle presta a unha clase bancaria estafadora. Situación que se agravará despois que este xoves a sesión do Congreso aprobase a Lei de Medidas para a Protección aos Debedores, Reestruturación da Débeda e Aluguer Social, cos votos exclusivos da súa organización política; por canto tal determinación prorrogará as vantaxes das entidades financeiras, quen ademais de quedar coas vivendas, seguirán sendo acredoras duns afectados que por razóns políticas teñen por único futuro a súa propia miseria.

Por iso que Cospedal, sempre seguirá transmitindo a súa pailaroca insolencia; o que nunca poderá impartir por falta de integridade, serán leccións para a democracia.

O MORTO PIDE ENTERRO

PUBLICADO 13/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Todo dirixente que se prece, debe estar referendado pola enteireza e amparado en prácticas de responsabilidade; de tal modo, que os seus actos sexan un reflexo de integridade.

Un presidente de goberno incapaz de poñer solución ao turbio escándalo de financiamento da súa propia organización política, por lóxica determinante, tampouco resulta ser a persoa apropiada para dirixir os designios do país, por mais que as urnas lle outorgasen ese labor, pois a carga de corrupción que acompaña os feitos sobrevidos deslexitiman toda autenticidade aos resultados electorais. Tendo que engadir á reprobación, que un político sen xerarquía para dirimir os problemas que lle son propios, resulta totalmente cuestionable para remediar os asuntos de rango colectivo.

Este país non pode agravar o seu debilitado status mantendo á fronte do Executivo a un presidente que coas súas espiñentas connotacións expele un rastro de desconfianza e sospeita; inconvenientes, que obstrúen toda vía de reactivación e xeran unha limitación que nos conducen fatalmente á consolidación dun Estado hipertrofiado. Realidade perceptible, que de forma inequívoca, vén a delatar que temos o presidente que non necesita España.

Hai que engadir ao desprestixio político, o feito, que o presidente Rajoy non entende nin a metade dos problemas que ten diante  de si, e por iso calquera observador á primeira vista, pode deducir doadamente que estamos ante un dirixente feble, un referente pouco fiable que non ten establecido ningún plan para saír da crise, e que polo tanto, tampouco dispón de método nin de sistema que guíe a súa acción política, estando conducidas as súas decisións pola inercia da improvisación.

Son referentes de tal afirmación, aspectos como, a alza do déficit ata o 10,6% inducido polo rescate bancario; a ruta ascendente dunha taxa de desemprego excedida, situada por enriba do 26% en razón a unhas medidas de austeridade desmedida; tendo de engadir a iso, o fracaso das iniciativas de fomento do emprendemento, ao igual que a destrución do tecido empresarial, motivado pola dificultade de acceso ao financiamento bancario, resultando determinante que as medidas tomadas por Rajoy coa Reforma Laboral como abandeirada, son decisións equívocas que demostran o contrario do que se conta, e que evidencian, que a continuidade da súa utilización, ademais de agravar a situación, resultarán nulas como ferramentas  de reactivación.

En razón a iso, é notorio que este país precisa doutro dirixente e outras directivas políticas. Sendo urxente erradicar a corrupción e aos corruptos incrustados no sistema, ao igual. que excluír aos que adoptaron a política como profesión, en razón ao risco de impudicia que tal condición carrexa; pois todo dirixente que se prece debe estar referendado pola enteireza, e amparado en prácticas de responsabilidade; de tal modo, que os seus actos sexan un reflexo de integridade. Resultando inadmisible a diferenciación social, ao tempo de esixir sacrificios a través da aplicación de medidas de axuste, que en todo caso, deberan manter o principio de equivalencia equitativa e unha xusta repartición de cargas para evitar desproporcións onde o gravame duns se converta no beneficio doutros

Nesa liña, sobra dicir que debemos esixir o fin da economía imperfecta, pois non resulta tolerable manter activas por mais tempo as actuais políticas apadriñadas por Rajoy e sustentadas no dogma económico da "austeridade expansiva", que tan radicalmente defende a "troika" e os mercados especulativos, a pesar de sumir á Eurozona nunha crise profunda, e que tras catro anos de aplicación, non se albisque a expansión económica prometida.

Todo o contrario, o verdadeiramente ostensible, foi que a aplicación das políticas derivadas de tal dogma cumpriron a función oposta á prevista, pasando a converterse en resortes da recesión; pero a pesar da súa involución, a UE non se esforza en despexar a ecuación de austeridade - crecemento económico, como alternativa para sortear a espiral da crise, dándose o paradoxo que despois de falidos intentos dos mandatarios dos Estado da Unión en establecer alternativas de crecemento, o certo é, que Europa segue aferrada á doutrina xermana marcada polo chanceler Ángela Merkel.       

                                                                                                                                                       

En razón a iso, temos  de concluír afirmando que deben ser o empresarios como únicos axentes dinámicos da economía produtiva, quen marquen as pautas e reconduzan a situación enfocando os seus esforzos á promoción dun escenario acorde para propiciar o crecemento das actividades económica e con iso a xeración de postos de traballo, que son os factores determinantes do inicio da reactivación económica.

Formulación contraposta ao segundo plan de reformas, anunciado estos días por un Presidente que polas razóns expostas mais que aferrarse ao continuísmo; polo ben do país, debera ir reservando  lápida no cemiterio político.

ESPAÑA CHEIRA A DITADURA

PUBLICADO 06/04/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

 Un demócrata que se prece ten de escapar de cerimonias de confusión e asumir en consecuencia que toda acción reivindicativa contra quen usurpe o poder político a través da fraude electoral, goza de plena autenticidade democrática.

Quen sen ter ánimo de polemizar, asume o principio ineludible de defender as liberdades fundamentais e o Estado de Dereito, ante calquera síntoma de involución que quebrante estas regras de convivencia, non lle queda outra que reaccionar en consecuencia para esixir a restitución da lexitimidade institucional e o restablecemento das regras democráticas, por ser iso, misión irrenunciable para garantir a seguridade, a xustiza e a dignidade do conxunto da sociedade.

Dereitos, que nos últimos tempos, por continuada transgresión son suxeito de quebranto combinado; extremo que en dereito de amparo demanda unha reacción contundente, un "escrache" social colectivo; por canto, contradicindo, a consideración antidemocrática que atribúe Rajoy a estes actos, hase de afirmar que toda lexitimidade democrática, socialmente éo, en razón directa á consecuencia obxectiva da causa que persegue, e politicamente ao grao de enteireza co contexto dos compromisos electorais, que ninguén debe evadir tras a fráxil argucia dun incoherente "cumprimento do deber".

Polo tanto, un demócrata que se prece ten de escapar de cerimonias de confusión e asumir en consecuencia que toda acción reivindicativa contra quen usurpe o poder político a través da fraude electoral, goza de plena autenticidade democrática cando a finalidade do seu obxectivo sexa esixir o cumprimento dos compromisos que facilitaron a consecución do acceso ao poder. De aí que resulte un despropósito a inadecuada expresión do Presidente, cando manifesta que a maioría non pode ser coaccionada por unha minoría, xusto cando neste caso a chantaxe pinta a inversa, sendo iso razón abondo para non se render sen opoñer resistencia.

Por iso, para impartir leccións de democracia hai que ter hábitos acordes e non descapitalizar a súa esencia comparecendo como Presidente tras a blindaxe dunha pantalla de plasma. Ese comportamento fuxidío, é propio de quen parece esquecer que a democracia é un exercicio de permanente transparencia e de continua explicación aos cidadáns, en prol de satisfacer o seu dereito a saber, e polo tanto, toda actitude contraria a este proceder sitúa aos protagonistas ao bordo da involución, onde o totalitarismo dos nostálxicos intentará impoñer o control do seu propio réxime en detrimento da liberdade de información.

Ante esta complexa tesitura, resulta mais grave se cabe, que a pesar dos evidentes signos de corrupción que socavan a exigua estabilidade democrática, o PP siga mantendo inalterable o seu discurso de continuidade, negándose a extirpar esa infección endémica que como estendida metástase contáxiase no seo da súa propia organización.

Ao que para maior abundancia, terase de sumar o impedimento en variar as súas políticas contra a crise, cando o seu contido por mais alarde de vantaxes que se lle adxudique, non só terá nula eficacia senón que a súa lesiva repercusión ademais de desvertebrar a sociedade, acentuará a inestabilidade prorrogando a continuidade dunha recesión interminable.

Hase de interpretar polo tanto, que a comparecencia televisiva celebrada este mércores polo Presidente do goberno, Mariano Rajoy, lonxe dunha intervención para a cidadanía na que render conta de resultados da súa acción de goberno, se ten de analizar en clave da súa auténtica finalidade, é dicir, como un acto de reafirmación interna coa finalidade de levantar o decaído ánimo da gran maioría dos membros da Xunta Nacional do partido  conservador, afectados polas contradicións que xera na propia militancia a falta de resultados ao discurso ideolóxico neoliberal sobre a saída da crise a través de sacrificios de austeridade.

Tal é así que tras un ano de recortes brutais, non se logrou cumprir sequera o obxectivo primario de reducir o déficit, e cando ademais, tan milagrosa receita contra a crise, non deixou de disparar o desemprego, a marxinación e a pobreza, resultando evidente que os prodigados sacrificios de hoxe non traerán as prosperidade de mañá.

Pero nin estes prexuízos sociais son a preocupación de Europa, nin a asunción democrática ten idéntica uniformidade conceptual. O verdadeiro interese de Merkel como principal executiva da UE, é dispoñer do aliado idóneo para impoñer a súa férrea disciplina; labor que tiña garantido con Rajoy, cuxa confianza se viu afectada negativamente polo escándalo Bárcenas e a acusación inducida de ter recibido sobres de diñeiro negro durante anos, situación, que lle adxudica escasas posibilidades para rematar a lexislatura, por canto aos ollos de Europa, Rajoy, perdeu a escasa credibilidade que lle quedaba. e o obxectivo agora é aplicarlle a súa propia medicina fraguando en España unha ditadura tecnocrática, coa finalidade de substituír ao desvalorizado responsable do Executivo.

Ao parecer, corren malos tempos para Rajoy, pero tamén para a democrácia...!

A " TROIKA" E AS PREFERENTES

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que  centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa

A tenor  do recente rexistro policial no seu domicilio parisiense, a directora xeral do Fondo Monetario Internacional (FMI), Christine Lagarde, está no punto de mira da xustiza francesa  por un presunto delito económico, e iso,   en razón  a que  a actual dirixente   do organismo internacional, durante a súa precedente  etapa como integrante do anterior executivo do Elíseo, ao parecer,    despistóuselle a moral, intercedendo de forma ilegal  na concesión dunha millonaria   indemnización a favor  dun empresario compañeiro de filas.

É coma se  un  halo do mal agoiro pousáse sobre  a cúpula do FMI,  pois o certo é  que  con este novo escándalo,  son  tres os  casos continuados de mandatarios  que ostentando  a dirección   desta  organización, finalizan sentados no banco dos acusados rendendo contas á  xustiza  por incorrer en accións desviadas da mais elemental   regra de conduta. 

Se agora ao parecer, é a ex ministra francesa quen ten  que   someterse ao imperio da lei, antes foino  o seu antecesor  e compatriota Dominique Strauss-Kahn, despois de ser acusado de abusar sexualmente dunha empregada de hotel; un sórdido personaxe que  tomara a substitución ao español Rodrigo Rato,  quen actualmente por non variar,  está tamén imputado no caso Bankia, polas retribucións percibidas pola cúpula de Caixa Madrid.

Esta sucesión de desaxustes á disciplina, e a ensamblaxe de tales  prácticas na órbita  da corrupción  dirixente, ademais de constituír un escándalo de primeira magnitude,  xera unha deterioración que  resta autenticidade  aos  obxectivos que hipoteticamente alberga esta institución internacional, representando  esta práctica de comportamento  o  paradigma diferenciábel entre  a declamación dos seus bos propósitos e a contundencia  dunha realidade oposta.

    

Pero se nun ámbito xeral   a repercusión causada  por este   escándalo,  arrastra consecuencias complexas;  se nos remitimos ao marco  da eurozona,  a  implicación da actual directora do FMI en tan turbio asunto,  ocasiona  un impacto de maior calibre, toda vez,  que ao ser esta entidade  parte da "troika" conxuntamente co BCE e a Comisión Europea, este tropezo, menoscaba a autoridade da  máxima executiva  do Fondo e o influxo  da propia entidade que  dirixe á  hora de concertar    decisións colexiadas.

Grave revés  que deixa vía  expedita ás políticas de recortes  e austeridade enérxica  que preconiza e  e impón  a influente chanceler Merkel,  e cuxo implícito,  lonxe  de constituír  unha solución a longo prazo;  máis que  lograr a estabilidade da zona Euro,  proseguirá acentuando o  receso económico  co agravante  de disparar as cifras de desemprego  e acentuar  os desequilibrios sociais.

Ao parecer o resto dos países membro da UE non se decatan ou se cadra seus dirixentes  estás sumidos no limbo dos idiotas, pois  non se entende, que distraian o feito que á sombra deste avatar, o goberno alemán reforzará  aínda mais o dominio que exerce sobre a "troika", e que o club financeiro  xermánico seguirá  facendo  da crise do euro o maior negocio do século, á conta de subxugar  os países periféricos con rescates, abusos e  medidas  leoninas cuxos efectos  involutivos  ademais de prexudicar o   presente dificultarán o  enganche co  futuro. 

Vén a conto este razoamento polo feito coincidente que en pleno  fragor do rescate chipriota de marcado cuño alemán,  o presidente Rajoy  coma se fose axente  neutral nesta  guerra da "troika", ante o fogo cruzado contra  dos aforradores do país insular, maniféstase  contrario a tal decisión  por entender neste caso que os afectados non son  responsables da situación.

Todo un exercicio de cinismo do presidente español, ao mostrar solidariedade foránea,  mentres de portas dentro  consente o espolio aos seus propios compatriotas, que teñen seus aforros secuestrados  fai mais de quince meses  nas caixas de aforro nacionalizadas, co agravante de verse desvalixados   por un Goberno que vén disposto a subtraerlles parte dos depósitos retidos para rescatar a unha banca sen escrúpulos. 

Esa dobre linguaxe de Rajoy,  por incongruente e contraditoria,  é a causa pola que os centos de miles de afectados pola fraude de Preferentes  e Subordinadas  perdan a paciencia e ante a falta de solucións  bótense á rúa reivindicando o que por dereito lles pertence,  e que politicamente é obrigado  restituír  totalmente,  tendo en conta que    os afectados foron vítimas dun atraco levado a cabo  por uns directivos infames que para o exercicio do delito  contaron coa tolerancia das  institucións de control, desde o Banco de España até a CNMV , sen esquecer  a aquiescencia do goberno da nación, extremo que sitúa ao Estado no papel de responsable subsidiario.

Pero con todo que ninguén se alarme, pois  fazañas  deste tipo son  o común denominador  do facer  cotián da   nosa Europa , da "troika" e os seus mercadores.

O PARO NO LABIRINTO

PUBLICADO 16/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario; Globedia

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral

Humillante, ese é o cualificativo que merece a xornada  que sobre a Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove, tomou por escenario de representación o palacio da Moncloa, e iso,  en razón  á  afronta que representa a elección  de tal contorna de celebración; pois  resulta unha desvergoña tratar un tema tan  sumamente  sensible na que fose residencia de dous "notables"   ex inquilinos, cando  agora,  mentres un amplo sector da masa laboral toma encontro co desemprego, eses antigos  residentes, rin de España enteira  lembrándonos  a prevalencia  que lles confire  a súa condición de beneficiarios    dun  opulento pluriemprego. Prerrogativa que para maior ofensa social  conta  coa benevolencia política de quen, desde a mesma residencia, co seu silencio outorga plena complicidade á  escandalosa  situación que gozan  os ex presidentes González e Aznar.

Unha vez delatada esta obscena inmoralidade, dicir, que polo prexuízo dos seus efectos  e a afección  da súa incidencia, o paro converteuse no  problema por excelencia e na principal preocupación cidadá, maior motivo, para ser afrontado coa máxima urxencia e co   ponderado rigor; pois é evidente  que ante esta complexidade non cabe outra, que suplir os ensaios  por solucións, e nesa liña, haberase de asumir  que todo remedio, para a súa efectividade,  ten de estar fundamentado na diagnose das súas causas inductoras.

Partindo desta  premisa, non queda outra, que asumir o fracaso do patrón económico que nos conduciu á actual situación, para operar en consecuencia, afrontando como preferente a necesidade dun  cambio  de modelo,   que de xeito evidente,  pasa  polo reaxuste da estrutura produtiva; cambio, que ademais de corrixir os desequilibrios intersectoriais existentes, esixe do acompañamento de investimentos en tecnoloxía,  de mellora da eficiencia  produtiva  na  diversidade de sectores  e a profesionalización formativa, adaptando a especialización educativa ás necesidades do mercado laboral resultante.

Directrices, que conxuntamente  conforman un  novo concepto, unha  estratexia de crecemento confrontada  á inactividade que prodiga a   austeridade  dominante; o que supón   unha  colisión contra a actual política do Executivo, cuxa continuidade, fai  inútil librar  batalla contra o desemprego,  pois  de antemán,  resulta obvio  que sen un mínimo de crecemento,  por mais plans que se elaboren,é tarefa imposible  lograr a creación  emprego.

Por iso, o conxunto de medidas  contidas na   Estratexia de Emprendemento e Emprego Xove,  que  segundo os seus autores,  ten por finalidade    fomentar o autoemprego e a contratación xuvenil, o certo é, que  o seu  verdadeiro  propósito non é outro que o fraccionamento dun  problema colectivo, ao só obxecto de romper a unidade de acción  a través da súa división  por idade, coa  única intención de rebaixar forza reivindicativa, e  lograr así, que a demanda colectiva  contra o paro  perda condición de uniformidade e por extensión dilúa a conflitividade  que acompaña  a súa resolución agrupada.

Por mais enredos que alume o PP, o único certo, é que este plan   é un  recoñecemento  do fracaso da Reforma Laboral,  e o que é mais grave, aínda  cando a súa  estratexia está aliñada coa Unión Europea e cos obxectivos do que vén denominarse como"Garantía Xuvenil" europea,  prodigados pola chanceler Merkel, o certo é, que ao estar inspirados no contrasenso  da  filosofía neoliberal,  esta nova formulación mais que unha alternativa de solución é  unha estrataxema inapropiada, que por non ser a solución de nada,   tampouco  arranxará o gran problema  de fondo.

Un problema  estrutural do mercado de traballo ao que hai que engadir  a debilidade do tecido produtivo, a conxelación do crecemento e unha desmesurada   austeridade , mestura  letal que  conxuntamente  ameaza con sumir á maioría  da poboación nun paro de longa duración e de aí, á pobreza.

A reafirmación neste  pesimismo  intensifícase  cando a tempò presente, na recente reunión do Consello Europeo,  vemos como os lideres dos estados membro, no canto de achegar solucións e tomar cumprida dimensión da complexa situación, seguen estancados no debate entre austeridade e crecemento. Actitude pouco responsable   cando o problema de fondo non precisa maior  reflexión, pois  é de sobras sabido,  que de non aplicar  políticas de impulso da economía, a creación de emprego seguirá a ser unha falacia,  un guión escrito sobre papel mollado, unha fórmula de obstaculizar o funcionamento das cousas impedindo a aplicación de remedios eficaces.

Por iso de non reverter con urxencia a actual situación de estancamento económico e retomar a senda do crecemento,  non só será imposible crear emprego senón que se disparará  a  tendencia ascendente da gráfica do paro, facendo cada día mais custoso  o rescate do mercado laboral.  

UN PROCEDER MOI ESCABROSO

PUBLICADO 09/03/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

Ao parecer  non só  o Goberno  perdeu  toda sensibilidade en poñer solución ao  paro, senón que tamén  os axentes empresariais, índolle á zaga, fixeron súa esa obscena doutrina de desinterese  polo mesmo.

En verdade, faise difícil entender  a posición  que manteñen os representantes da   patronal ante un problema  tan  complexo como o desorbitado e imparable  incremento do paro, e esa postura tórnase mais   complicada   de concibir,  por canto, detrás de cada persoa que pasa a engrosar as listas do paro, ademais dunha calamidade persoal existe un problema empresarial de marcado     alcance e  farta  complexidade.

Ao parecer  non só  o Goberno  perdeu  toda sensibilidade con     o problema de maior calado  do país,  senón que tamén  estes axentes empresariais, índolle á zaga, fan  súa   esa obscena doutrina de desinterese  e despreocupación por este asunto transcendental. Incomprensible actitude, sobre todo   cando a súa solución pasa  por ser o único remedio  para recobrar o presente e a corrección  necesaria  para  asegurarse o futuro.

Curiosa   empatía de quen  non son capaces de deducir  os seus propios prexuízos, de quen  coas súas actitudes  demostran non  ter  a  agudeza apropiada para  advertir  que sen continuidade  e estabilidade  no   emprego,  mais pronto que tarde, ademais  do atroz incremento do paro, esa amortización laboral, xogará á súa contra  arrastrando na caída   ao groso  de     a actividade empresarial.

O referendo destas institucións  ás políticas do Goberno é cando menos irónica, pois  aínda que  os seus dirixentes oculten o evidente, a realidade  canta en números vermellos ao cifrar en case 400.000 as actividades  mercantís  sepultadas por Rajoy durante o curto período  que leva  á fronte do Executivo. Dramáticos díxitos xerados  por unha  política errada, sustentada en priorizar  unha  pugna sen cuartel contra  o déficit público, enmarcado no   contexto  dunha  loita inútil, fundamentada  nun brutal axuste orzamentario exento   de toda medida paliativa  de estabilización e crecemento.

Por iso resulta burlador  ese obxectivo  xenérico  que se atribúen as institucións  patronais  cando preconizan  a defensa do sistema de iniciativa privada e economía de libre mercado, como tamén o seu declarado  apoio á empresa  como núcleo básico de creación de riqueza e emprego,  cando a súa realidade de acción ten unha tradución  contraria.

Pois  contra toda lóxica, contravindo  a ortodoxia que cingue a intervención do  Estado na actividade económica á función de árbitro de competencia; agora, cando o intervencionismo político invádeo todo e o futuro das empresas afógase   por estrangulamento  financeiro, esta cúpula  dirixente, engade un novo aditivo ao desequilibrio  dominante, renunciando á  defensa da súa masa asociada para auxiliar  ao Goberno na salvación da banca,  aínda a costa,  de arruinar a miles de empresas e destruír millóns de postos de traballo.

Incomprensible alianza, que se mire por onde se queira,  fai levantar sospeitas  cando vemos aos  representantes dos directos promotores   da economía produtiva e o emprego, abandonar a aposta polo crecemento, para tomar partida a favor  dos   defensores  da economía especulativa, daqueles que agora buscan a súa salvación á conta de sumir á economía española na súa maior  depresión.

Con semellante proceder a diminución de fiabilidade da representación patronal é  un todo  ostensible,  podendo dicirse  que a enteireza dirixente  destas organizacións  non  atravesa o mellor dos seus  momentos,  pois se tempo atrás foi o ex presidente da CEOE, o hoxe presidiario  Díaz Ferrán, quen impartía leccións para saír da crise á vez que arruinaba  ás súas empresas e deixaba na rúa a miles de traballadores, agora,  é tamén o vicepresidente do mesmo organismo Arturo Fernández , quen debe abandonar o cargo  por mor de estar incurso  en malas prácticas no  pago aos  seus traballadores.

Por se  iso non fose dabondo,  o actual presidente  da entidade Juan Rosell, no canto de comedir as súas palabras  e darlle unha oportunidade á sensatez ,  en pleno escándalo de corrupción,  avulta o seu propio desprestixio  ao restar importancia   aos donativos económicos  de empresas para o financiamento do PP, en razón, ao que el xustifica   como escasa contía.

Disparatada  afirmación coa que o máximo mandatario da patronal  vén a validar como sistema  de procedemento  as turbias manobras de alcanzar as  adxudicacións  de obras  a través de prácticas corruptas, declaración que por excedida, debese traer consigo  o seu cesamento fulminante  e a   expulsión  dos corruptores que coas súas ilícitas manobras, ademais de devaluar   a imaxe do colectivo empresarial, revelan total  ausencia de ética  e completo desprezo polas regras  da competencia.

Por tanto, hase de concluír afirmando, que a relación  entre a cúpula  política  e patronal, lonxe dunha alianza estratéxica con fins positivos, é igual á dun clan sen principio de integridade,  cuxo único obxectivo non é outro que satisfacer os seus propios  intereses. Extremo que de proseguir, levaranos  a un estado de  corrupción permanente.

PAUS DE CEGO

PUBLICADO 23/02/2013 EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Atlántico Diario; Globedia

A política económica deste  país non pode seguir sosténdose  na persistencia  dunha mestura inadecuada  dos seus sectores produtivos.

Por máis que  voces acreditadas advertisen coa anticipación debida do inconveniente que representaba basear  as   medidas de reactivación económica nun formato   de austeridade enérxica sen acompañamento  de políticas de crecemento, o  goberno do PP,  tomou partida pola  lixeireza desatendendo  a    opinión  de fontes  expertas, e como se tal cousa fora, a través dunha fraude poselectoral decidiu facer xustamente o contrario  do que comprometera cos seus votantes, apostando por embarcarse na  temeridade sen sopesar as  consecuencias inducidas.

Para maior concreción, hase dicir  que os membros  do grupo político conservador  unha vez consolidados como Executivo, prescindiron do mandato das urnas optando  por someterse  unilateralmente  ao   ditado da  troika, para acatar como correctas  as medidas e reformas económicas impostas  polos membros dese  club, (Comisión Europea, Banco Central Europeo y Fondo Monetario Internacional); cuxa contrapartida  á súa adscrición, ao parecer, faría  obrar o milagre de sanear  as nosas contas e impulsar  o ritmo do crecemento.

Imperdoable erro, pois  o correr do tempo puxo de manifesto  que aquela anexión,   mais que achegar as presumibles  vantaxes fixo que caésemos  nunha espiral de recesión; extremo que non  só causou  a suspensión na nosa  recuperación económica senón que para maior contrariedade veu delatar  que estabamos a avanzar marcha atrás.

Nesta  dirección, é fácil percibir  o fracaso das políticas fundadas  nese  formato de austeridade en solitario,  como tamén  deducir  que coa   súa aplicación dificultouse a estabilidade e o crecemento económico; limitación que desencadeou unha  inactividade extensiva, cuxos síntomas  característicos  foron a  destrución  encadeada  do tecido produtivo  e por expansión o incremento desproporcionado do  desemprego até alcanzar  límites  inusitados.

Factores  que  ademais do dano repercutido  aos directos afectados, desde o  estrito  plano  económico,  a evolución do  seu impacto, impediu manter a estabilidade necesaria para garantir a xeración de ingresos públicos cos que afrontar a redución do déficit ou a diminución do groso da débeda pública.
Representando esta complexidade  unha reafirmación engadida   para sentenciar que as  políticas de austeridade  que veñen aplicando coa xustificación de mellorar  as  finanzas públicas,   polo seu notorio  carácter improductivo, exercen  a función oposta aos prognósticos que patrocina o Executivo, pois como queda visto, sen  a impulsión de alternativas de crecemento a débeda  é impagable e o seu incremento  toma formato  exponencial, aspectos  que  de non remediarse  obstaculizarán  aínda mais  o acceso á reactivación.

Pois ben, agora consumado o fracaso, cando o grao de deterioración  faise insoportable, cando  as  peores perspectivas desbordan o pesimismo das  previsións  estatísticas e a conflitividade  aprópiase das rúas. Nesa situación extrema, con mais empeño  se cadra, debemos  seguir esixindo que quen coas súas actuacións leváronnos  á crise, sexan  os obrigados  a sacarnos  dela; pero obviamente,  mantendo a premisa  que   para tal finalidade,   é condición "sine qua non",  renunciar  á continuidade do actuado,  para centrar as accións nun cambio de mentalidade,  no bo sentido de habilitar as bases apropiadas  para o establecemento dunha economía social e sustentable, previo diagnóstico da actual  estrutura  produtiva.

A política económica deste  país non pode seguir sosténdose  na persistencia  dunha mestura inadecuada  dos seus sectores produtivos, como tampouco, podemos dar continuidade a un  modelo de futuro sustentado en recorrentes  dinámicas coa  improvisación como  factor dominante,  ou sorteando os obstáculos funcionais dando    paus de cego. A situación esixe solucións  apropiadas  e nesa traxectoria temos  de dirixir o noso obxectivo  que pasa ineludiblemente  pola creación dun Plan operativo de desenvolvemento económico, estruturado na economía produtiva, a potenciación industrial  e a innovación tecnolóxica. Debendo conter por eficacia,  unha programación de temporalidade  do desenvolvemento do planificado,  como  así mesmo,  a dotación orzamentaria  adecuada para levar a     bo termo o seu contido estratéxico.

Esta ten de ser a folla de ruta apropiada, cuxa eficacia  debera contar  co  consenso vinculante  dos axentes sociais e o necesario referendo político  do Parlamento. Esta alternativa é unha   ferramenta esencial  para iniciar o camiño ao futuro de forma  ordenada, con paso firme e decidido; a  vía oposta é darlle continuidade ao  entreguismo  deixando a economía do Estado, a expensas da decisión unilateral  dos  mercados financeiros. Nesa tesitura cada quen ten  de tomar posición, sabendo que  en política, os riscos son unha opción e as consecuencias a resposta  debida.