NON SON POLÍTICO

PUBLICADO EL 19/11/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Dicir que a voracidade  dos mercados  é ilimitada non resulta novo,  referir que a súa influencia  no panorama político é ostentosa,  tampouco é un descubrimento. O que asoma como  un acontecer perigoso é esa temeridade,  esa insensata intención de relegar  a democracia  a un segundo plano, postulando para iso a   primacía do papel moeda  en detrimento do papel electoral, para deste xeito impor que os gobernos emanen  do poder económico    en supresión da vontade popular.  Ao parecer o feudalismo  financeiro, agora mais que nunca  vén disposto a establecer  ao seu antollo unha nova orde mundial, e mentras eso acontece, os políticos de sempre no canto de facer valer a súa condición de lexítimos representantes, achantan  outorgando acatamento,   aproveitando para  pactar unha parceliña de poder para seu futuro. É deprimente pero éche o que hai.

Ambos nas súas primeiras declaracións manifestáronse con idéntica expresión, "eu non son político", frase distintiva deste par de tecnócratas, que agora por imperativo dos mercados son os flamantes mandatarios de Grecia e Italia, Lucas Papademos e Mario Monti, cuxa caste profesional non dá lugar a equívocos, por canto, ambos forman parte dunha estirpe de compracentes defensores da gran banca e das empresas transnacionais, por tanto o seu papel correspóndese coa súa función como devotos incondicionais do armazón que conforma o capital financeiro, quen en síntese, é o verdadeiro responsable en impor o nomeamento destes dous economistas ao obxecto de garantir os seus investimentos, ou o que é o mesmo, dispor da táboa de salvación dos seus intereses.

Cabe significar como confirmación de tal criterio, que o perfil de idoneidade para senllos nomeamentos non foi considerado en razón a un suposto prestixio de méritos como docentes, pois os seus éxitos non parten do foro universitario, senón da súa coñecida vinculación co Goldman Sachs, o influente banco estadounidense quen despois de resultar ser un dos maiores causantes da actual crise económica e principal operador na fraude das hipotecas subprime, agora, como acto seguido, despois de correr o denso veo do esquecemento, a alma da pillaxe financeira reforza o seu marco de influencia tomando a saco o control da política económica europea, e para iso, realiza o primeiro ensaio de ditadura financeira consistente en forzar a dimisión dos lexítimos representantes democráticos, e sen mediar proceso electoral estruturar alternativamente a substitución de mandatarios, facendo que os seus escudeiros de confianza tomen as rendas do poder por obra e graza da imposición e sen gardar o mínimo recoñecemento á soberanía da vontade popular.

É evidente que o poder financeiro ten destapado o frasco da súa esencia e sen recato nun estritis escandaloso desprendeuse do molesto vestiario democrático que cubría as súas vergoñas, deixando ao descuberto a miseria das súas cobizas omnímodas. Ao Goldman Sachs non lle foi suficiente no seu día, participar na falsificación das contas públicas gregas con obxectivo de enmascarar o déficit e lograr con iso a incorporación do país heleno á zona euro, cando en curiosa coincidencia era gobernador do Banco Central Grego o actual salva patrias Lucas Papademos, e non satisfeito con aquela conduta, agora a mesma entidade volve polos seus foros e, nun exercicio de extorsión, forza a soberanía democrática prometendo cancelar a súa tensión sobre Italia se o electo Berlusconi era substituído por Monti. Sen ser especialmente desconfiado, resulta cando menos sorpresivo que tanto os novos mandatarios de estes dous países mediterráneos da periferia europea, como o novo presidente do (BCE) Banco Central Europeo, Mario Draghi. teñan probadas connotacións profesionais e de dependencia coa entidade financeira norteamericana. Ese común denominador converte a este triunvirato na avanzada de gobernos Goldman Sachs en Europa, circunstancia escandalosa, e que por riba, orienta un máis que probable conflito de intereses e unha manifesta incompatibilidade en cuberto.

Por tanto en plena crise do euro, a estabilidade ou debilidade monetaria da UE non depende tanto da eficiente ou deficiente gobernanza dos seus lexítimos representantes, como das nunca favorables estratexias dos EEUU, pois por mais mensaxes integradoras que expoñan os yankees no foro do G-20 sobre a necesidade dunha resposta colectiva e unha saída global da crise, tales pronunciamientos, non deixan de ser un brinde ao sol, por canto en cuberto, o seu verdadeiro obxectivo non é outro que manter a súa condición de liderado nas institucións financeiras internacionais, e para a súa consecución como queda farto demostrado élles indiferente o método que o sistema a utilizar, pois a súa teoría irrenunciables cando se trata da manter seus privilexios, é,  que o fin xustifica os medios.

Se no 2008 o Goldman Sachs e os seus afíns estadounidenses encargáronse de contaminar o circuíto financeiro europeo cos seus activos tóxicos, agora nun mais alá, tentan contaminar a súa esencia democrática suplindo o resultados das urnas polas decisións dos seus consellos de administración; impondo ao efecto gobernos técnicos que asumen satisfeitos uns tecnócratas de medio pelo, coa flexibilidade permisiva dunha clase política xenuina encabezada pola czarina Merkel quen non reparan en albiscar que as consecuencias dos acontecementos ademais de non ser a solución de nada, ocasionarán unha convulsión social sen precedentes.

Máis que nunca, esta é a Europa dos mercadores.

CASO HABER HAINO

PUBLICADO EL 12/11/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Nun plano social cada individuo é un referente singular, e esa circunstancia fai que na nómina da súa escala de valores, máis que a  uniformidade prevaleza a individualidade, por iso, en cuestións morais as condutas aceptables ou  de rexeitamento, o son, en razón ao desigual concepto entre o bo e o malo  que sustente  cada un, por tal argumento haberá de entenderse que  os valores poden ser obxectivos ou subxectivos, e así, se entenderá que certos individuos promovan  como lexítimas e usuais   accións que teñen  como única finalidade o benestar propio, e por riba  teñan o descaro de defender  os seus excesos coma se eticamente formasen parte dos seus dereitos.

Desde o estalido do caso Campión, escándalo de corrupción cuxo alcance se circunscribía en exclusiva ao ámbito galego e a partidos e políticos da comunidade, resulta, que    da man do Ministro de Fomento, o lucense sr.Blanco tamén salpicado no enredo, se ampla o marco xeográfico do conflito  cunha ramificación por terras catalás, por canto a intervención do ministro  en favor dos intereses  do empresario sr. Orozco, relativa á autorización dunha licenza urbanística nos arredores do aeroporto  do Prat, meteu na danza do conflito  ao alcalde de Sant Boi de Llobregat, o socialista Jaume Bosch como tamén  ao secretario de Estado de Transportes, Isaías Táboas, polo  seu papel de mediador entre as partes.

Esta nova dimensión do conflito e a súa incidencia,  parece sentar como un xarro de auga fría  entre os membros da executiva do PSC, quen diverxentes coa posición de silencio que sobre o particular mantén a executiva nacional do PSOE, ante a gravidade dos feitos, abren a caixa dos tronos, esixindo do ministro como principal protagonista, transparencia, con explicación convincente  da súa intervención  no  actuado.

É evidente que os socialistas cataláns non están dispostos  a prexudicar os seus resultados electorais polo lastre que  vén xerar esta nova andanza do Sr. Blanco, quen para maior tensión,  non dispón de moitas simpatías por aquelas latitudes  como consecuencia do seu papel como  artífice en forzar  a renuncia  da catalá Carme Chacón como candidata á presidencia do goberno.

Ao final vén resultar, que  este líder  socialista tomou tal grao de dominio no seo do PSOE que derivou  nun  empacho de xerarquía que foi  incapaz de dixerir, de aí, o seu  endeusamento enfermizo, a súa excesiva prepotencia.  Chegado o momento  de ser  nomeado Ministro de Fomento non soubo  diferenciar,  confundindo as malas praxes do  partido cos seus novos  labores como executivo do  Goberno, extremo  recoñecido, cando no seu descargo ante a acusación de tráfico de influencias vía intercesión para o outorgamiento de licenza  a favor da mercantil lucense, chega afirmar,  que a súa "obrigación" é interesarse polos proxectos que xeran emprego.

Esa declaración é unha  temeridade saturada  de sutileza, por canto no seu xuramento de toma de posesión como ministro obrigábase  ao cumprimento duns labores precisos e  específicos, e devandito de paso, alleos  totalmente ao acto regulado de outorgamento dunha licenza de obras e instalacións, materia reservada en exclusiva ás corporacións locais aínda cando existan competencias concorrentes como resulta ser o caso.

Por tanto,  ampararse na condición do cargo para incidir no procedemento  da licenza,  ademais dunha invasión de competencias,  en román paladino, tal práctica  denomínase tráfico de influencias, co agravante de que coa actuación consúmase  unha preferencia de trato a favor  dun empresario específico, alguén con quen  resulta probado que  mantén unha fluída relación persoal, e por tal motivo, a súa excedida vontade resulta cando menos  mais que rexeitable. Non se ha de interpretar  tal afirmación como    unha afronta, pois non é esa a intención do autor que se limita a reproducir    o contraste dunha realidade  pouco agraciada onde  casualmente o popular   ministro exerce de rocambolesco  protagonista.

Non é de recibo suplir o procedemento regulado como canle formal da tramitación de actuacións administrativas como é o caso  da referida licenza, especialmente  cando a vía utilizada como alternativa resulta ser un  método pouco ortodoxo, por canto, a  alteración forzada do seu despacho ou a súa  apremada celeridade  resolutiva, ademais de subtraer   ao expediente  formalidades disciplinarias, pon ao descuberto que o autor desta práctica  non repara en pór en función  o método caciquil, onde as vantaxes a un achegado prodigan un barullo  de desigualdades de trato e agravios  comparativos.

Por tanto, aínda que o titular ministerial insiste até a saciedade en afirmar  que non hai caso, a contundencia dos indicios apunta a confirmar  que haber  haino, pero á marxe da intencionalidade ou pareceres, ao final, a solución concluínte   está  en mans da  xudicatura, que será quen decida o que en dereito proceda  á marxe de estratexias de negación e influencias mediáticas. Entón que non antes, tomaremos cumprido coñecemento, se verdadeiramente  non había caso, ou pola contra se o actual punto morto deriva en imputación.

Como sexa,  nos anais do ministerio, o paso do actual titular, quedará referido como daquel que   ostentando o cargo, realmente,  nunca chegou ao nivel de ter chegado a ministro.

ENTRE O PRESUNTO E A PRESUNCIÓN

PUBLICADO EL 05/11/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Nesta democracia prefabricada, o elector,  non ten a opción de votar á persoa, tendo  de facelo por unha  candidatura cuxa composición foi cociñada e referendada, tan só co expreso apoio   dos militantes dun partido político, resultando por iso, que xeralmente a masa electoral  non ten nin a máis remota idea de quen son os  receptores do seu voto. Por tanto, cando no exercicio da función política, os cargos electos, incorren en desviacións de conduta ou cometen actos de baixeza, os  electores resultan ser as vítimas dunha fraude cuxa responsabilidade apunta en exclusiva  cara aos membros da organización política que sen máis contraste deron cabida na súa candidatura a individuos  de moralidade despistada ou con ADN  delituoso.

Coma se fose parte  esencial da normalidade política, o reiterado problema da corrupción pola súa pródiga reprodución parece non ter fin, aspecto altamente perigoso, pois, mentres  o político obrigado a dimitir en razón a indicios probados   de ter incorrido  en  infracción  de norma, a súa organización política, quen  de modo   preventivo debese  revogarlle de militancia en espera de resolución;  promove un exercicio de desconcerto despachándose con exaltacións de agradecementos á función cumprida e á súa vontade dimisionaria , e mentres ocorre este absurdo,   aproveitan para quitar ferro aos feitos, aliviando as connotacións  do presunto implicado a través da    tan levada presunción de inocencia.

Isto xa resulta unha parodia, soamente faltan as vivas e aplausos para o inculpado!

O colmo alcánzase cando, non satisfeitos con eses desatinos, sen recato, pasan ao plano da informalidade  comparativa alardeando como organizacións entre sospeitosos de corrupción  con denominación de sigla afín e os de etiqueta con sinal  do adversario, é dicir, a familia política converte  o serio en anécdota  e nun dicir amén entran na absurda pretensión de tentar crear  excepcións entre salpicados de corrupción  bos e malos en razón a militancia. Unha mostra de tal extremo foi a patética sesión do xoves último no Parlamento de Galicia,  onde a paixón  impúxose á neutralidade, e co fondo escénico dos casos Campión e Area, as súas señorías perderon as formas parlamentarias  pasando ao extremo de comportarse como verdadeiros  badulaques.  

Miúda oratoria, vaia nivelazo!

Os cargos públicos pola súa condición de selo no tocante á súa condición representativa,  debesen están obrigados  a ter os “petos de cristal”, para que os electores en todo momento, durante a permanencia no cargo tivesen garantido  acceso á transparencia e poder comprobar a cotío, a lexitimidade  dos  emolumentos dos seus representantes  e a xustificación documental das súas  variables patrimoniais. Solución que exercería como filtro de control  e fiscalización dos electores respecto dos parlamentarios electos.

Conxuntamente  á posta en práctica  desta medida  de transparencia informativa, terían de excluírse  os actos de corrupción  da prerrogativa  que como  aforados ten outorgado  os Deputados ou Senadores, pois resulta un contrasenso que tal excepcionalidade poida ser aplicado a suxeitos  involucrados en causas de tan  turbia  peculiaridade, debendo por tanto  suprimirse neste caso,  os privilexios conferidos para que sexan os tribunais ordinarios os que se encarguen de axuizar aos  parlamentarios implicados.

No entanto ademais do  referido, a clave   efectiva para a erradicación  da corrupción como mal   infeccioso,  pasa pola modificación do marco normativo  no sentido de impor  obrigadas responsabilidades patrimoniais e subsidiarias  ás formacións políticas polas actuacións  que na devandita materia  cometan os seus representantes, aspecto que ademais  de operar como criba  na selección dos candidatos,  por risco a danos colaterais, forzaría das devanditas organizacións  un control exhaustivo para que non se producisen  actos de corrupción entre as súas filas.

A xerarquía política debese de baixar do púlpito dos maximalismos e deixar  de predicar  esa anticuada  arenga de xenialidades incoherentes, para tomar contacto coa realidade e asumir dunha vez por todas que a  corrupción política ten  un alcance  maior que o simplemente  electoral, por canto en se mesma, a súa escandalosa expansión, resulta  ser  un síntoma negativo para a rexeneración económica, a estabilidade política  e o equilibrio social. 

Por tal circunstancia, cando esa actividade pública transfórmase nun medio para alcanzar con malas artes fins privados, cos infractores, non debe existir tolerancia posible, debendo estar a acción condenatoria presidida pola uniformidade política, sen distincións nin xustificacións posible, pois desde un punto de vista conceptual, hase de concibir  que a corrupción e a democracia son expresións bilateralmente excluíntes, toda vez, que quen politicamente se corrompen non teñen talla  de demócratas  senón de vulgares delincuentes, a quen, sen atenuante nin mais miramentos  háselles de aplicar todo o peso da lei, por mais rango político que ostenten.

DIAGNOSE DUN PLEBISCITO

PUBLICADO EL 28/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

O adianto dos  comicios ao 20-N, é unha arritmia electoral,  unha cancelación anticipada no devir dunha lexislatura inerte como consecuencia da perda de solvencia  do executivo presidido por Zapatero, cuxas graves repercusións  puxeron ao Estado ao bordo da quebra. E aínda que este perigo persiste, a pesar diso, do desenvolvemento dos novos comicios despréndese, que a reflexión  non representa ser o  obxectivo, por canto,   a extravagancia segue a presidir o facer político.

Dise que os santos, o son,  por ser pecadores de baixa intensidade. Tomando por empírica   tal  afirmación,  á marxe de credos e crenzas, en diferenza    coa exemplar  vida e obra  destes virtuosos, debemos  entender como comprensible a  imperfección relativa do resto dos mortais, aínda que, non resultaría  asumible  xustificar que as fraquezas tomasen papel protagonista  e impuxésese como norma  o imperio da perversidade, difícil aspiración esta, cando o suxeito político é a clave do debate,  pois neste caso, máis que un contraste coa santidade, obrígase  a aplicación da Lei de Murphy,  resultando  que desde o máis banal até o máis transcendente, terá de salientarse o negativo  na súa vertente máis   pesimista.

Os antagonismos están á  orde do día, e así, nesta precampaña electoral, cando seguimos sumidos nunha   crise interminable, a sensibilidade  dos concorrentes vén determinada por unha moderación finxida, unha  austeridade que brilla pola súa ausencia, aquí todo o monte é ourego,  campaña, bandeirolas, valos, pancartas e demais aparato accesorio, parece que os uns e os outros quixesen despuntar  nunha carreira aloucada  de excesos,   de aí  ese alarde  de insensatez , ese incomprensible    malgaste de fondos públicos,  pondo de manifesto unha total falta    de respecto aos electores,   a quen ademais semellan tomar  por parvos, por canto, despois de escribir con feitos a enciclopedia dos mil e un enganos, agora,  como  exercicio de falso remorso, toman o empeño inaudito de facerlles  crer que dispoñen do aparello portentoso que lles sacará do  pozo sen fondo onde eles   mesmos metéronlles. 

Coa que está a caer, os colmados políticos non reparan en chantarlle un cargo ás arcas públicas de 60 millóns de euros, que acontece   ser  o importe da campaña electoral do 20-N, aínda que logo, sen transparencia, resultará o que por opaco xamais logrará saberse.  Chegando ao colmo de que a Administración  ademais de afrontar como institución o custo das papeletas fornecidas aos colexios electorais, está  obrigada a asumir unha dobre emisión ao seu cargo, que as formacións políticas concorrentes utilizarán como achega gratuíta no seu  mailing de axitación e propaganda partidista.

Ese método  dual de emisión de papeletas, ademais dun gasto absurdo, converte anticipadamente os domicilios en colexios electorais sen interventor, consolidando o costume de saír de casa co voto na man, hábito, non sempre exento de influencias nocivas, en calquera caso sistema   pouco ortodoxo e nada recomendable para garantir a pureza  do proceso  democrático; pero ademais  de censurar as formas, hai que  resaltar a súa repercusión, dicindo, que a dobre edición deste  material electoral,   representa o 45% da campaña, é dicir 27 millóns  de euros, sen dúbida, toda unha burla  para os 5 millóns de parados, unha afronta para os  funcionarios afectados o decreto de redución salarial, en resumo,  toda unha manifestación  de  alleamento político, de quen por activa  ou pasiva son partícipes dun  malgasto que moralmente raia na   malversación.

A reforma da Lei Electoral (Loreg), non foi máis que unha maquillaxe para acalar  as réplicas  acesas dos  movementos sociais e atender os imperativos da hecatombe  económica, pero paradoxalmente, quen con anticipación    eran obrigados por rango institucional á   perfección do soporte regulamentario de concorrencia, como  calculadores  estrategos, mantiveron vixente e inamovible no tempo o anterior marco legal, ata que os avatares sociais e económicos  forzaron a súa  modificación.

Con todo,  o contido da devandita reforma non foi máis que unha blindaxe de privilexios a favor  das forzas políticas con presenza  parlamentaria, por canto o seu resultado,  traduciuse nun  incremento de atrancos  á   participación dos partidos minoritarios, e os gastos destinados a procesos electorais, tan só reducíronse nun exiguo 15%, cando  as circunstancias económicas do país    esixían subir o porcentual da  restrición até  o 30%, aspecto, que debesen cumprimentarse rebaixando   a 10 días a temporalidade máxima da  campaña electoral que tería de vir secundado dun reaxuste á baixa   da contía de subvencións que por voto ou escano perciben as organizacións  políticas.

No entanto, coas referidas imperfeccións que non son poucas, os partidos políticos sen excepción, por pluralismo social son instrumentos centrais da democracia, e por conseguinte, o financiamento dos gastos electorais obrigatorios con verificado axuste  e xustificada racionalidade, deben ser sufragados polo Estado. Aspecto distinto represéntao o  financiamento  dos seus  gastos permanentes, cuxo peso dominante corresponde con gastos  ordinarios de funcionamento e de acción electoral xenuína, e en razón a iso, desde calquera punto de vista, resulta  inaudito  que as arcas públicas  asuman o que por dereito debese ser sufragado polas cotas de afiliados, ou coa achega dun % do soldo dos cargos públicos, pois non é de recibo, que indirectamente o cidadán resulte estar a sufragar o funcionamento interno dunha organización política moitas veces  oposta ás súas conviccións.

AZNAR, NON ESTÁ INDIGNADO

PUBLICADO EL 22/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

En política, a diferenza entre o respecto e o descaro, distínguese, avaliando o exceso de desvergoña ou o correcto proceder de quen actúa. Un político favorecido de privilexios  e ateigado  de ousadía, perde o sentido da racionalidade analítica, e na súa egolatría, confunde a soberbia co respeto e a humildade co descaro. Se tales percepcións xorden dunha confusión involuntaria,  o seu proceder é de rexeitar,  pero de ser feitas  a conciencia, favorecendo as súas vantaxes en detrimento do dereito alleo, entón  a censura pasa a ser un vilipendio.

Ao movemento dos   INDIGNADOS a quen  a maioría dos medios informativos despista  titulares  coma se dun  miñaxoia tratásese, haberá de sumárselle   as contra alianzas non menos tóxicas que o conxunto das forzas políticas  aplican como estratexia para   protexer  a súa cuestionada  hexemonía, pero a pesar dos  referidos obstáculos, este 15-O, coa súa masiva mobilización colectiva pola xeografía do Estado,  os case 9 millóns de participantes puxeron de manifesto que cuantitativamente  son a maioría electoral do país, todo un  toque amplificado na  membrana do  sistema, un fóra de xogo a quen  tentan  impor o dominio  dos mercados  sobre  o empuxe   democrático,  e á vez, unha plena desfeita para quen bautizándoo como  corrente efémera augurábanlle curta vida.

Paradoxalmente, este movemento de masas remiso ás gabanzas de conquista das organizacións políticas, non é esa vulgar desorde  como despectivamente tentan transmitir quen agora rexeitados, de orixe pretendían a súa sedución. Todo o contrario, estes homes  e mulleres nunha oposición  de valentía, cansados de exercer de excluídos, optaron pola insubmisión  a cumprir o papel asignado como xeración perdida, destacando que a súa plausible reivindicación desenvólvese en canles de responsabilidade, por canto cos seus actos, o que  fixeron foi desempoar  o texto constitucional  que  os partidos políticos mantiñan  no andel da historia e reler en altofalante o seu contido para  lembrarlles aos pais da patria que ademais  do reformado artigo 135 por esixencia dos mercados,  a carta magna, atribúe dereitos fundamentais para os cidadáns  cuxo  estado de vulneración  é permanente e cuxo cumprimento é un deber inalienable,  pois nun país que se prece,  non pode regatear aos seus habitantes  algo tan esencial  como  a ferramenta con que labrar o futuro.

É sobradamente coñecido o manifesto que xustifica a súa indignación, cuxo eixo vira ao redor de inquietudes  colectivas como son  o desprestixio  político, o crecente drama polos desequilibrios   sociais  ou a marcada preocupación pola   crise económica crecente  que vive o país, sendo meritorio  por hixiene  democrática que á vista do impoñente  panorama, rompan  os muros do silencio e denúnciese sen contemplacións nin dependencias os factores  causantes dunha situación presidida  por, a  corrupción da familia  política, o constante saqueo dos banqueiros e o  detrimento crecente dos  dereitos fundamentais. Aspectos, que no seu conxunto ou por separado, colman os límites da paciencia e propician que a crispación se apropie  de prazas e rúas como  protesta a unha situación insustentable, sendo sorprendente,  que  mentres  isto ocorre  a clase política roda pola costa abaixo do desprestixio, e facendo caso omiso da mensaxe  toman o silencio por resposta, mentres que  electoralmente enceréllanse en prometer que farán, o que agora nin tan sequera  se prestan  escoitar.

Se o silencio duns  resulta mal visto, tamén hai declaracións que antes de facelas, o autor,  debese aproveitar a oportunidade para estar calado. Veño referirme ás manifestacións do ex presidente, José María Aznar, quen de xeito temerario,  en vésperas electorais, de forma categórica, vén  de manifestar que o  15-M,  "non é máis que un movemento marxinal antisistema , vinculado a grupos  de extrema esquerda"  para engadir a continuación, que a súa  "representatividade non é importante".

O que  é ouriñar fóra de testo, é situar despectivamente na extrema esquerda,  aos membros dun colectivo por non tragar cos excesos dun sistema que non lles reporta os mínimos que por dereito lles asiste, resultando unha indecencia que o autor de semellante estupidez, sexa un galáctico con  maiúsculas  como o Sr. Aznar, quen  á parte do seu soldo perpetuo de ex presidente do Goberno, é  receptor de ingresos ou complementos  variados, xa sexa, como asesor externo de Endesa; conselleiro de News Corporation; conselleiro de Doheny Global Group; conferenciante de Washington Speaker Bureau ou como escritor de editorial Planeta, actividades lucrativas suculentas que lle reportan a nada desdeñable cantidade de 1,5 millóns de euros anuais.

Por conseguinte, ao fío do exposto, ademais dunha  desvergoña é eticamente reprobable que  o presidente da Fundación de Análise e Estudos Sociais (FAES), o think tank do PP, enarborando semellante  bandeira , teña a ousadía  de censurar a quen se mostran  indignados  pola  eventualidade do  seu presente e o incerto do seu futuro. Antes de emitir xuízos de valor impropios, debese considerar,  que  unha  sociedade que prima excesivamente o privilexio das  súas cuantiosas  actividades lucrativas, mentres regatea  o elemental ao  resto dos cidadáns, máis que un réxime  igualitario, moderno e democrático,  todos apunta a pensar , que tras as arbitrarias declaracións do detractor,   ocúltase a vantaxosa  defensa dos privilexios duns poucos,  e dos seus propios por riba  de todo.

Xa que logo, queda claro que Aznar non está indignado...!

EXTINTA GALEGUIDADE

PUBLICADO EL 15/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

A complexa situación económica que padece a nosa comunidade, non nace por xeración espontánea, nin tampouco é filla  bastarda dos mercados; a súa xestación responde os excesos duns proxenitores que antepuxeron o seu egoísmo ao interese xeral no contexto  dunha comparsa político - financeira, e este embarazo non desexado do que agora  rexeitan paternidade, mal que neguen,  ten identificación precisa  e sobre todo, marcada xenética e denominación de orixe galega.
 

Así, atónito, cos ollos regalados e desconcertado, queda o máis pintado dos mortais ao escoitar as desafortunadas manifestacións de certos lideres políticos, apuntando a perda de galeguidade como conclusión analítica máis salientable do resultado das fusións e transformacións habidas no escenario financeiro da nosa comunidade, e mentres esta estupidez propágase polos medios informativos do país, para paradoxo dos seus autores intelectuais, as axencias de clasificación Moody´s e Fitch, asignan a NCG Banco o rating de Baa3, ou o que é o mesmo, unha paridade comunmente coñecida como "bono lixo"; rebaixada categoría fixada polas expertas de valoración en razón a mingua dos activos da entidade, e a súa ínfima estimación de beneficios a curto medio prazo.

 

É dicir, agora, despois de manter un silencio cómplice cos directos responsables do desenfreo; agora, cando o Banco de España obrígase asumir o control da entidade, en razón ao 93 por cento das accións de pertenza, equivalentes aos 2.465 millóns que como Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB), houbo de inxectar en condición de rescate de salvamento.

A estas alturas da película, despois que os membros do consello de administración de representación político institucional, participasen no desastre tragando con carros e carretas, véñennos a contar como conclusión, a milonga arrabaldeira que o problema reside na perda de galeguidade, dedución que non deixa de ser un despropósito, unha argucia de tinturaría política para tinguir de claro os escuros comportamentos mantidos no foro executivo de CNG Banco, quen ben fora en razón á baixa cualificación ou acomodada tolerancia, permitiron que a cúpula directiva campara a seu antollo.

A histórica galeguidade que algúns parece percibían nas caixas de aforro da comunidade, dista moito de corresponderse coa realidade, a non ser que tal concepto enténdase outorgado polo feito de ter radicado domicilio social en territorio galego.

Aquí, ou falla de súpeto a semántica, ou resulta que as árbores do maximalismo ideolóxico non nos deixan ver o bosque da nosa realidade bancaria. Esa porfía en sustentar un poder financeiro xenuíno conducido desde o noso ámbito comunitario, non deixa de ser unha ironía, cando a propia clase política como artífices, saben que é unha aspiración extinguida, tras o desastroso balance de 41 anos de gaiosismo e 30 anos de mendezismo, quen á parte de converter as entidades nun coto privado de familiares e achegados, deixaron prexudicado o seu futuro como quedou ao descuberto coa fusión de ambas entidades, a través dos frustrantes indicadores de resultados nos que apenas se cumprían os requisitos mínimos de solvencia.

Pero a estas dificultades de fondo súmase a urxente necesidade de cubrir a deterioración dos seus activos vía recapitalización, a través da captación de capital estable como única fórmula de reforzo da súa solvencia, nunha conxuntura negativa, onde os mercados están pechados a calquera tipo de iniciativa investidora.

Pois ben, se a este sombrío panorama, sumámoslle a condición de entidade intervida, o escándalo das indemnizacións dos executivos e para maior profusión, elevamos o listón das limitacións co cantonal espírito de campanario da galeguidade, mellor apagamos a luz e pechamos a porta, mentres que por aquilo do raizame territorial entoamos o himno galego.

Polo visto, neste inverosímil caso das caixas, de xeito permisivo tivemos posto ao raposo como gardián do curral , e así resulta, que neste permanente atraco de descapitalización, os ladróns actuaron de cara, sen risco de ser sorprendidos nin necesidade de forzar a caixa, sinxelamente, con total naturalidade encheron o fardo a rebentar, e sen que soara a alarma, saíron da entidade tan tranquilos ante a mirada atónita dos depositarios que non daban crédito do destino final dos seus aforros, e todo iso coa muda colaboración dos órganos reguladores e a inhibición da fiscalía; é dicir, que se fatalmente non fose certo, resultaría incrible asumilo, pois máis que unha realidade admisible semella ser o guión perfecto dun "thirller" de conspiracións e intrigas virando en torno ao mundo das finanzas.

A xulgar polo consumado, é evidente que a permanente desconfianza que vén proxectando á sociedade esta parte do Poder de Estado con difusión de alarma social, pasa de ser un indicio para tomar corpo de realidade, sendo notoriamente perigoso deixar o destino do país en mans dunha elite desacreditada (política, bancaria), cuxo baixo coeficiente moral e ético, por activa ou pasiva, convértelles en implícitos responsables desta grotesca e inquietante quebra financeira en cuberto.

O PERDER DOS CAMPIÓNS

PUBLICADO EL 08/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Canto mais deteriorada atópese a situación socio - económicsa do país, maior será o índice  de desaprensivos de moralidade despistada, que,  utilizando  os privilexios que lles confire o seu rango  de representación, márquense como obxectivo  preferente, obter beneficios alleos ao ben común. Esta estendida práctica  diminúe  a confianza cidadá nas institucións e a súa progresión fai que os escrúpulos éticos desvanézanse; sendo  necesario espertar conciencia, pois se non pelexamos  por acabar coa corrupción remataremos  formando parte dela.

                                        

Tanto os politólogos como os mentideiros políticos, auguraban que nos agardaba un outono quente, e abofé que as profecías quedaron curtas, pois a xulgar polos acontecementos, actualmente o forno de cocedura da nosa realidade, máis que caldeado semella estar candente. As fontes de combustión cada día son máis cuantiosas e variadas, e así, despois de porlle lume de aceso coas achas da reforma constitucional e o reaxuste social, agora, o permanente ardemento aliméntase tanto, co tronco da docencia, o madeiro do naval ou o leño da sanidade, etc., etc..Sen que a permanente queima mingüe capacidade dunha estiba que día a día ve incrementadas súas reservas.

Pero se as graves consecuencia dunhas medidas políticas extremadas non fosen dabondo, en plena ebulición deste outono acalorado, para máis abatemento e como insólito sarcasmo, volven á actualidade os artífices causantes, xeradores do desastre socio económico, e véxase aí aos licenciados en hecatombes tomando involuntariamente exclusiva dos titulares informativos do país.

Metendo a man na caixa

Efectivamente o dueto Banca - Política, cuxos expertos dirixentes, tomaron a man do volante dunha parte do poder de Estado para conducir ao país nunha incomprensible ruta de dirección contraria, agora, non perdendo a súa sistemática condición de nefastos protagonista , volven converterse en indixesta actualidade.

Dunha parte, os bancarios da galega NCG, pola indecencia perceptora de indemnización, cuxo importe global de 40 millóns repártense os directivos en contías máis que suculentas antóllanse inmorais, e doutra parte, a familia política, publicitada como implicada nunha trama corrupta, cuxa cúspide, ten igualmente asentamento galego na persoa dun empresario farmacéutico, que coas súas declaracións xudiciais, estende participacións pervertidas contra significadas organizacións e notables personaxes da política, e por máis que se amparen na manida presunción de inocencia, as cousas non pintan ao dereito.

Sobre o escándalo bancario, dicir, que alporízame o corpo ao contrastar como un grupo de executivos de subliñada mediocridade e desmedidas ambición, despois de levar ás caixas de aforros galegas á ruína, cando o recomendable sería que a Xustiza procedese vía penal en corrección de responsabilidades e esixencia de reparación polo danos causados, ocorra, que á hora da verdade, esta prole de indecentes saísense coa súa, e ademais de recoñecerlles rango de intocables, se lle compensan os seus excesos con indemnizacións que raia no obsceno, e todo iso coa bendición supervisora do Banco de España e o agocho auditor da Xunta de Galicia.

Estes desfasamentos con diñeiro alleo, ademais dunha rapiña , lastran a confianza dos depositarios e impositores, que ao non ver satisfeito o obrigado dereito de reparación, por xustificada desconfianza derivarán prexuízos a NCG Banco, resultante da fusión das caixas.

Pero se a clase política silencia os excesos dos executivos bancarios, noutra fronte, mobilizan desesperadamente ao seu singular parque de bombeiros para tentar sufocar o incendio provocado por un empresario de Lugo, quen ameaza con arrasar o mermado prestixio da clase política galega, sen que a virulencia da queima faga distinción de propietarios, afectando por un igual aos feudos de nacionalistas, conservadores ou neoliberais.

Uns, vendo o que se aveciña, xa deixaron as súas vítimas no camiño, iso si, destapados e sen enterrar. Semella que a inmolación atende a fraquezas variadas, un recoñece terse beneficiado de patrocinio ao seu fillo piloto, e a outro, non lle resulta explicable como un ex xefe do seu gabinete, sexa agora socio e xerente en Andorra do empresario procesado.

Merlin, caeu nas súas soberbias

Quen se resiste a asumir responsabilidades, é o Sr. Blanco, Ministro de Fomento, quen en febreiro, despois de asinar co ex Alcalde de Fene, Iván Puentes, investimentos ferroviarios e marítimos para ese municipio, de retorno, a petición do seu primo, "accidental xefe de gabinete", Manuel Bran, converte o coche oficial do ministerio no seu despacho móbil, cuxo primeiro uso nesa singular modalidade, consúmase no estacionamento da gasolineira de Guitiriz, para cumprimentar de  tapadillo con Dorribo, temas alleos ao seu ministerio.

Esta recoñecida peripecia, sumada a compromisos de mediación, por se mesmo, sen mais aditivos, son xa materia suficiente para cuestionar a súa continuidade á fronte da carteira ministerial, sen que caiba o acto voluntario da dimisión, pois esa oportunidade non se lle pode brindar a quen pasouse nos seus labores ao non saber outorgar categoría á súa función como ministro, debendo por tanto ser o presidente Zapatero quen tome cartas no asunto e , como responsable do seu nomeamento, decrete "ipso facto" o seu cesamento fulminante.

Definitivamente ou se impón o escarmento como norma, ou a este país non haberá rescate que o salve.

O CRUCE DE FENE

 PUBLICADO EL 01/10/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Nesta coñecida encrucillada de Fene, onde a concorrencia deriva aos catro ventos e a bruma  mantén  arume  naval, onde as  arestas edificatorias delatan  épocas de variables urbanísticas;  houbo un tempo, que a  notoriedade do enclave  tomou  ingrata popularidade  como referente  do permanente  trastorno e a estendida  impaciencia,  non sendo difícil rememorar as motivacións mesturadas,  da eterna espera nunhas  caravanas interminables con     os non menos usuais  cortes de tráfico, que os axitadores da hostilidade,  utilizaban como ferramenta recorrente a modo de escoltas dunha  planificada  tapadeira, clandestinamente revestida de conflito laboral.

Pero con todo, o máis impactante naqueles movementos de masas, eran as  xornadas incendiarias, onde os pirómanos  fabrís tomaban protagonismo, pondo lume ao  asfalto  mentres protexían  identidade  baixo imprevistas carapuchas. Con aquela ofensiva de  disturbio, onde as chamas de combustión neumática e a tóxica  fumareda, vestían  a  contorna de aparencia belicista, alcanzaban o  obxectivo previsto, pois  aquel escenario dantesco era apropiado para a súa estratexia, que non era outra, que lograr portada  nos medios informativos para a súa utilización mediática  como resorte de fustrigación e  desgaste contra   o executivo político do momento.

Resulta obvio que cumprido o obxectivo, extinguíase a razón da causa; e iso, foi o motivo  dunha mutación sorprendente, pois daquel  axitado desenfreo de conflitividade das  vésperas electorais do 2004,  desde un Fene en chamas,  onde se radicalizaron as esixencias contra o  goberno conservador  en demanda  de solucións para o sector naval, resultou paradoxal  que dita reivindicación mantivésese invariable   até lograr o efecto esperado,   que non era outro, que crear o desgaste político que facilitase que  os  socialistas alcanzasen o triunfo electoral.

Conseguida esa meta,  nun acto de subordinación mal disimulado,  os líderes contestatarios cambiaron  o histriónico contido da súa partitura, non reparando  en sacar vantaxes persoais  a través de prexubilacións de luxo, mentres avalaban como mellor acordo a prorróga do veto até o 2015, cuxas medidas traían consigo o último tramo da reforma do sector naval, consistente nun reaxuste á baixa  da súa xa disminuida plantilla operativa, e por conseguinte da  súa capacidade produtiva,  que en síntese, cernaba  as  perspectivas de viabilidade  dunha factoría que desde 1984 resultase ser a máis prexudicada do sector.

Pero a esas  incoherentes determinacións, por se fosen poucas,  hai que sumar o agravante de estar ante un  sector público pésimamente dirixido, sen que  haiba  dúbida, en dicir que foi a antítese  de como debe ser xestionada unha empresa,  e iso é así, porque a capacidade executiva da cúpula xerente de Navantia, estivo  encomendada a un combinado   de individuos de dubidosa eficiencia, falando como mellor testemuña,  os  balances de resultados  da  SEPI  no intervalo  de senllas lexislaturas  socialistas.

Agora, no vestíbulo dun novo proceso electoral, cunhas cortes disoltas e un goberno en funcións, é dicir, sen dispoñibilidade de interlocutores  executivos, algúns se dedican a promocionar   os  brindes ao sol  peregrinando en procesión  o reclamo dun dique flotante, cando saben de antemán que a súa execución precisa de financiamento público, e que tal inxección, como é farto sabido,  resulta incompatible coas directivas europeas establecidas para o sector, e por conseguinte,  á parte de ilegais sería suxeito  de sanción.

Por tanto é patético  andar  alimentando  falsas expectativas para despistar o veto como  matriz do  problema; claro que recoñecer tal realidade pode  sentar  discordancia en quen foron  os seus padriños de cerimonia.

Neste arrebato de febre electoral, o acento esperpéntico tivo por protagonista  ao delegado do goberno Sr. Cortizo, quen, chegando tarde á feira  de estrataxema naval, apuntouse  un tanto ao estilo Zapatero, é dicir, prometeu o que non ía cumprir , e así, sumouse á xolda das  insensateces comprometendo o financiamento do 50% do dispositivo  flotante.

Pero co seu excesivo  afán protagonista,  demostrou escasa  prudencia política  e nulo coñecemento xurídico, pois instar  á Xunta de Galicia a asumir a parte restante, é incitar a cometer un feito punible, por canto, a administración autonómica, máis que quixese,  non é competente en materia  e por tanto, unha extralimitación financeira  suporía un acto  de prevaricación sen paliativos.

Non é tempo de extravío,  aquí cada pau ha de aguantar a súa vela, e por tanto, despois de sete  longos anos  de vixencia da prórroga do veto, os  sindicatos estatais e o PSOE como exclusivos e únicos   protagonista,   son os chamados a render contas da situación, sendo intolerable   o descaro  de tentar  derivar responsabilidades a terceiros tras un indecente exercicio de confusión.