POLÍTICA CUÁNTICA

PUBLICADO EL 24/09/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

En física, a "teoría cuántica" puxo en cuestión a natureza da realidade na súa concepción clásica, outorgando protagonismo a aspectos analíticos máis versátiles como a probabilidade ou a aparencia; pero a pesar das contradicións xenuínas do permanente debate sobre a súa estrutura lóxica, co paso do tempo, resultou evidente que o empeño promotor da súa elite precursora, viuse correspondido pola consecución de extraordinarios resultados.

Haberá de confirmarse que a aplicación de tan debatida disciplina, foi a clave do excepcional desenvolvemento tecnolóxico e o factor impulsor dos vertixinosos avances de especialidades como a electrónica, informática ou o sistema de telecomunicacións, que sen dúbida, foron e son, o produto da medular transformación nos hábitos e costumes do armazón social.

Pero se por lóxica inducida, o referido ciclo evolutivo debese ir acompasado dos ritmos propios doutras constantes da nosa estrutura social, resulta, que contra prognóstico, nese ámbito estacionouse o tempo, e proba delo, é o contraste de atípica convivencia entre o distinguido avance tecnolóxico e a actitude parasitaria da clase política dirixente.

Expoñente significativo de tal criterio, é o inmobilismo funcional das organizacións políticas, que desde o seu nacemento coa instauración de sistemas democráticos representativos, até os tempos que corren, quedáronse atrasadas en razón ás súas propias discapacidades e desamaños, circunstancia que obriga un cambio radical no formato tradicional da súa función como representates da sociedade.

De antemán temos de dar por sentada a desconformidade de quen manteñen formulacións enfrontadas a este cambio, apostando pola continuidade do caduco modelo vixente. Pero non debe sorprendernos, pois resulta obvio, que os aproveitados, os profesionais dependentes por afectación de intereses, defenderán con uñas e dentes os privilexios e vantaxes que lles achega o sistema político actual, non sendo estraño a resurrección das cincentas e inservibles ideoloxías como arma arreboladiza contra os promotores reformistas a quen estratexicamente bautizarán como reaccionarios, inimigos da democracia representativa.

O que ocorre, é que o grao de quebranto da actual estrutura política como mecanismos de intermediación representativa é un todo manifesto que para maior abundamento ten como agravante o sinal de irreversible, podendo afirmarse sen risco a equívoco que a actual crise do réxime democrático constitucional coas repercusións derivadas, non é máis que o contaxio da propia crise dos partidos políticos caracterizada por un arcaico conceptual e unha mediocridade inherente, circunstancias que non reparan entre siglas.

Quen como representantes políticos, a través dos seus actos decláranse incapaces de liquidar os graves problemas do país, é evidente que eles non son a solución, senón a parte máis complexa do problema, co agravante que este procreo deixou de ser un aspecto conxuntural para tomar corpo de complexidade recóndita. O catalogo expositivo da multiplicidade do conflito é extenso e variado (un cambio económico perplexo, unha convulsión social progresiva, un paro excesivo, unha débeda externa no 170% do PIB, etc., etc.) e ante este espiñento escenario o noso representantes políticos poñen en práctica o alarde testemuñal como medida, pensando que, con cambios constitucionais, con fráxiles reformas laborais ou equívocas rectificacións fiscais, poidan chegar a transformar as ocorrencias en remedios.

Queda visto que os factores recorrentes que a través da historia foron utilizados como dogma determinante da localización nas diferentes correntes políticas, na actualidade, son palabras soltas dunha linguaxe superada e, asemade o maior dos anacronismos que o tempo real e o contexto socio económico tivese causado.

A herdanza remota do tradicional pensamento ideolóxico, ha de ser transformada a través dun proceso de política cuántica, cuxa meta ha de ter por obxectivo esencial crear unha transición do actual formato dos partidos políticos, para a súa conversión en estruturas corporativas, capaces de cumprir coas aspiracións socio económicas que a sociedade dos novos tempos demanda, e cuxo obxectivo supremo é alcanzar o estado do benestar de forma estable

.Pero ese obxectivo ademais de cambios conceptuais dos actuais criterios funcionais, require unha limpa na mediocridade dos seus compoñentes directivos, por canto, o éxito da metamorfose cuántica, esixe de partida unha condición selectiva , que non é outra que erradicar a impropia xerarquía derivada do control e dominio extensivo da masa militante, marcando alternativamente vantaxes a prol dun staff de homes e mulleres altamente cualificados, pois o tempo veu demostrar que ningún proxecto político resulta real, se o rumbo do seu destino establéceo o mais incapaz dos seus dirixentes.

DECLIVE INQUIETANTE

PUBLICADO EL  17/09/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

A cousa é para inquietarse, vendo como as forzas políticas, no canto de esforzar iniciativas, envorcando perseveranza na planificación de remedios ou na determinación de alternativas, agardan pacientes que obre o milagre, coma se o fenómeno do paro tivese magnitude divina e a súa solución estivese encomendada ex profeso á poderosa omnipotencia da deidade suprema dos mercados.

Agora xa entrados na antesala electoral, antes de caer no desenfreo da renda solta, da insensatez e o despropósito, os concorrentes aos comicios, debesen unha vez por todas tomar contacto coa precisión, e con iso, pór freo a ese cúmulo de fantasías programáticas cuxa rutina se converteu nun hábito enfermizo; debendo ter presente que as declaracións de intención sen ser solución de nada, resultan eticamente incorrectas, maiormente, cando se utilizan como argucias estériles destinadas a conquistar vontades a través da vía electoral.

Cando o contido destas segundas intencións, ocasiona frustración no destinatario pola súa carga de sensibilidade e o prexuízo moral do obxectivo incumprido, entón, o que inicialmente era unha estafa en toda regra, incrementa a súa escala para tomar dimensión de infamia, e esa é, a denominación que merecen quen utilizan a promesa de creación de emprego en vantaxe dos seus rendementos políticos, máximo cando non se ten rango nin atribución conferida en materia, por canto, o político é a antítese do empresario e un partido político a cara oposta dunha empresa.

Con todo, é indiscutible que o paro é o problema que maior inquietude xera na poboación e, tal expectación acentúase en razón á súa propia xénese, que á parte de disparar a alarma social polo arrepiante do seu ratio cuantitativo, ademais, conmociona as conciencias axitando o desánimo e a inseguridade en quen padece a súa lesiva influencia.

Esta alarma, arraiga con notoriedade como consecuencia dunha celeridade desbordante no espazo dunha temporalidade relativamente curta, pois, non debemos esquecer que nun período de catro anos a efectos de emprego este país tocou os dous extremos, pasando, dunha taxa do 7,9% ou 1,7 millóns de parados do ano 2007, ao 21% de desemprego e a unha marca de 4,9 millóns no 2011, excesivo efecto que é a causa desa mostra de preocupación colectiva.

Pero se os resultados demoscópicos cultivados polo Centro de Investigacións Sociolóxicas, sitúan ao paro como o principal problema de preocupación, as axencias analíticas de cualificación de riscos e demais inspectores internacionais, son coincidentes nos seus resultados ao destacar, que o problema fundamental da economía española non vén determinado preferentemente polo montante da súa débeda, senón, pola existencia dun elevado nivel de desemprego, circunstancia, que induce un receso no consumo e a demanda , extremo, que produce a retardación no motor de crecemento do PIB. Por tanto, o paro á parte dun problema de forte impacto social, resulta ser un inconveniente económico de primeira orde que de xeito evidente opera de lastre de retención da crise, alargando a súa duración.

Equivócanse quen alegan que a motivación do fracaso das políticas de emprego radica no insuficiente alcance das reformas do mercado laboral ,como tamén se enganan quen sosteñen que o problema se resolverá polo impulso psicolóxico que xerará a variación política no executivo do estado; pois tales crenzas máis que enfoques resoltos son relaxacións recorrentes e desaxeitadas.

Reflexiónase en abstracto prorrogando un discurso antigo e obsoleto, e iso, estaciona e demora no tempo a posta en práctica de medidas efectivas, que en primeiro termo, pasan por erradicar esa obsesión estendida de basear a creación de emprego na recuperación do anterior modelo económico, pois tal formulación é a antítese do procedente.

En resumo, dicir, que a alternativa ten de virar sobre o eixo de rotación da estrutura produtiva, cuxa inercia, xere un novo modelo sectorial dinámico e diversificado, cunha progresión de desenvolvemento e consolidación que manteña as súas constantes de ascenso vinculadas aos resultados das súas propias sinerxías. Pero a consecución desta meta tan só é posible se erradicamos maximalismos e resolvemos en confluencia, pois estamos ante o maior problema do país, cuxa solución, mais que estrelas protagonistas esixe un compromiso firme e responsabilidade colectiva.

VERGOÑENTA SUBMISIÓN

PUBLICADO EL  10/09/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

O factor ideolóxico que historicamente sustentou a pluralidade política no sentido auténtico da súa concepción, na actualidade, tomou deriva de abandono e, aquela natureza determinante do ideario distintivo dos obxectivos e metas das diferentes organizacións políticas, quedou relegado a condición testemuñal, resultando por suplencia, que en maior ou menor intensidade, todas as formacións sen excepción deixáronse cativar pola abstracción metafísica dos mercados.

Pero, aínda que a súa denominación soe a ambigüidade, os mercados, a quen os medios informativos evitan no posible traslucir identidade e a clase política sucumbir en esixencias; teñen identificación precisa, e todo cidadán debese saber que estes, resultan ser os propietarios dos grandes capitais, cuxa vinculación preferente, conecta con sectores específicos, como as corporacións bancarias, os xigantes de fondos de investimentos ou as grandes multinacionais, é dicir, o mais "selecto e escollido" das grandes fortunas do planeta.

O seu poder, perigosamente sobreponse, mesmo aos gobernos e institucións representativas dos reximenes democráticos; dominio estruturado polo control dos recursos financeiros, que utilizan, como argucia especulativa consistente en colapsar a economía, para logo, condicionar a reactivación de funcionamento, suxeita á súa participación financeira en condicións de rendibilidade abusiva.

Actualmente, un dos seus obxectivos de ataque está centrado especialmente en España, en razón á facilidade que brinda o panorama político cun goberno en desintegración operativa e funcional, circunstancia que sumada a un prolongado proceso electoral, créalles o caldo de cultivo apropiado para amplificar a alarma, e agravar vía mediática mais alá da realidade, a deterioración dunha débil situación económica do país, diagnosticando un falso estado terminal que demanda unha intervención de rescate urxente, é dicir, unha confabulación planificada para alterar o prezo das cousas.

A estratexia que perseguen con este "pressing", é lograr que se propague a síndrome da desconfianza, circunstancia, que ademais de depreciar a débeda pública española para o seu enriquecemento especulativo, aprema a reacción dos gobernantes con aplicación de medidas de choque que proxecten solvencia a fin de combater a incerteza prodigada.

Sen dúbida estamos ante unha xogada maxistral, pois ao primeiro de vez, o simple simulacro é indicación suficiente, para que a clase política entre ao transo da submisión tomando medidas na dirección insinuada, e así, atendan aos instigadores coa aplicación de recortes incoherentes do gasto público, e non satisfeitos, mentres os axitadores non desisten no seu empeño de sementar as dúbidas para incentivar o seu negocio co incremento das primas de risco, os nosos representantes, nun acto de fervor inaudito para satisfacción do Santo Antollo dos Mercados, rebasan a liña vermella do estado de dereito cunha reforma constitucional inquietante, por canto, é realizada exclusivamente para establecer preferencias e garantías ao abono da débeda , ou o que é o mesmo, para satisfacer a voracidade dos mercados, cando o procedente ante os seus excesos, sería botar man do artigo 248 do Código Penal.

Este país foise de nai, pois a vontade popular que é o refinamento da grandeza democrática, está a ser cuestionada polos propios representantes políticos do sistema, que cos seus actos, demostran a súa renuncia a defender o interese xeral que constitúen os dereitos dos seus representados, á vez que contra procedemento, coidan preferencia en lexitimar a desmedida avaricia desta elite financeira.

A clase política, afeita nos últimos tempos a exemplarizar os excesos do seu propio facer, non deberan confundir a súa condición representativa e moito menos promocionar a insensatez de amparar a depredadores financeiros sen escrúpulos; a diferenza, a súa intervención debe centrarse en favorecer a estabilidade do libre mercado a través dun modelo económico, que en positivo, teña algo que ofrecer á sociedade e cuxos resultados acomódense á racionalidade de marxes e redúnden en beneficio da estrutúra socio económica do país.

Trátase de non perder a identidade e combater aos verdadeiros artífices dos desequilibrios dominantes,cuxa repercusión é a responsables de dobregar as finanzas do estado, de afondar o sistema produtivo empresarial ou promover, como é o caso, a desertización laboral. En síntese, a economía non se reactiva alimentando as apetencias insaciables dos mercados, ao contrario, a solución está en frear o galope destes atroces xinetes, por canto a súa incontinencia condúcenos a unha catástrofe sen retorno, e como mostra, considérese a proclama triunfal do destacado membro de tan selecta trama, o multimillonario Warren Buffet, cando afirma que , "a loita de clases segue existindo, pero é a miña a que vai gañando"

MARXE DE MANOBRA

PUBLICADO EL  03/09/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Desde a súa saída do executivo de Zapatero, o influente candidato do PSOE para as eleccións do 20-N, Alfredo Pérez Rubalcaba, desprendéuselle  aquel  resplandor carismático que lle ascendera,  e tal é así, que conforme aproxímanse os comicios, máis que incrementar seu activo electoral  como el mesmo presumía,  contra as entusiastas tendencias do CIS, percíbese unha  acusada desvalorización nas  súas aspiracións  por alcanzar    a presidencia do goberno. A bicefalia rexente na dirección do partido, os desencontros en decisións de alto alcance, a desbandada dunha militancia  que se nota derrotada de antemán, son aspectos que acentuaron a pendente desa costa electoral, na que o camiñar convertéuselles en escalada.

Pero se o endóxeno da organización socialista  xógalle á  contra, o equipo dos seus directos colaboradores dirixidos por Elena Valenciano, parece que máis que un equipo de afíns  experimentados  en dinámicas electorais, tratárase dunha agrupación de inexpertos,  ou o que é peor, semellan ser os membros infiltrados dunha  corrente opositora interesada  en prexudicar o xa de seu minguado capital político do  aspirante  a primeiro mandatario do goberno. Con esta mestura  de  extravío  e desorde, marcarse como obxectivo o triunfo electoral ademais dunha aspiración  distante da sensatez   supón un  encontro coa  quimera, chegando á conclusión  que  a preocupación debesen centrala en non baixar do listón dos cen deputados, e esa que non outra  debe ser a finalidade da campaña, non resultando a súa  consecución  un propósito  fácil. 

De calquera modo á marxe destes  avatares que non son poucos,  resulta sorprendente  que un político con tan  amplo historial, con presunción  de coñecer  as reviravoltas do aparello do partido e os recunchos  da administración, agora,  cando afronta o  papel de máximo  referente electoral do PSOE, asombre a propios e estraños pola  inocentada   que supuxo deixar a autenticidade xerárquica en mans  de quen, exercendo en funcións,  tivo  atribucións para  pactar ás súas costas co seu directo adversario electoral unha reforma exprés da constitución,  na que se determinou a toma de consideración da inclusión do límite do déficit.

Ademais de decatarse      a touro pasado, por máis disimulo de posterior emenda, o que esta lonxe de toda dúbida, que  dita modificación na que aos  mercados recoñecéuselles  patente de corso e aos cidadáns un regateo  de dereitos, a verdade, que para    o proxecto electoral  de Rubalcaba,  foi   un torpedo  baixo da liña de flotación, que abortou tanto a súa estratexia de achegamento aos sindicatos  como a súa aproximación aos indignados do 15M. 

Pero se nese envurullo de desamaños,  atribúese suma  urxencia á toma de decisións dun asunto cuxa inminencia  de aplicación  terá sentada  eficacia  no ano 2020, resulta  evidente a inexistencia de urxencia algunha, mais ben aconteceu, que a clase política dominante tiña celeridade   en demostrar  súa obscena  subordinación  aos mercados, como asemade, dilixencia por  acatar  a programación  e a temporalidade  provenientes  do eixo de dominio imperativo,  París - Berlín.

Posiblemente os desconcertos  internos, e, o contaxio  deste ambiente de contrasensos,  crearon un desequilibrio no  candidato socialista á Moncloa, quen,  en pleno fragor  da operación lóstrego,  tentando emendar a plana e retomar o liderado perdido, despois dunha disquisición  sobre xeneralidades da economía relativas ao,  dogma neoliberal  e á cota de respaldo, sorpréndanos a título de autor, coa   teoría   da marxe de manobra como aspecto distintivo  entre as políticas de dereitas  ou esquerdas, sentenciando que cando a débeda absorbe devandita marxe, desaparecen as distincións  políticas entre ambas ideoloxías 

Pola súa autoría,   tal afirmación non deixa de ser un  disparate,   que ben  podería ser admisible como mensaxe dun  candidato de refresco exento de implicacións  no exercicio de goberno, pero si resulta que quen  expón, “que non se gaste máis diñeiro do que razoablemente se poida pagar," correspóndese, coa  persoa que  até hai dous días era o vicepresidente do executivo de Zapatero, á parte dun contrasenso, parece un sarcasmo, pois non é de recibo  que o  activo colaborador e, responsable por tanto  do desastre económico do país, a estas alturas e sen reparos veña aleccionar aos afectados  sobre a estratexia a seguir  en tempos de crises

Despois deste  serial de enganos,  tropezos  e reiterados  despropósitos , é absolutamente imposible  que o candidato Rubalcaba  logre  o triunfo  nas urnas, resultando igualmente  incrible que  poida evitar a maioría absoluta do PP, sendo o máis probable  que aproxime ao PSOE   ao exterminio electoral  como consecuencia dos  peores resultados obtidos desde a instauración democrática.

Con este presumible  pau electoral e a consecuente  variación na correlación da representación política,  a Ferrolterra, ábreselle a oportunidade  de impulsar as  instalacións da factoría  Astano,  posibilidade negada a cotío  por socialistas  e sindicatos estatais, que ao cabo foron os artífices   da súa continua inactividade en contraposición  do sentir  da maioría social da comarca.

A CRISE INTERMINABLE

PUBLICADO EL  27/08/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

O exercicio de goberno en razón a seus resultados  é determinante para  establecer a solidez  ou a fraxilidade do país, como tamén resulta  indicativo, para percibir a eficiencia, ou no seu caso,    a incompetencia do partido político que  por designación  electoral resultou  elixido para pórse á fronte  do executivo do estado; pero a pesar  do carácter concluínte deste contraste,  a ironía democrática posibilita  que os cargos  proclamados permanezan no posto por máis que  o compromiso electoral transformásese en fraude colectiva, ou que coas súas neglixencias  e  desacertos, facilitasen que os mercados entrasen a saco no manexo das finanzas do Estado desbaratando   súa estrutura socio económica,  ou  por implícito, provocando o  afundimento da nación.

Salvo  na banca e na actividade política onde seus operadores semellan ter unha  insólita blindaxe no desempeño dos  seus deberes, en calquera función  profesional distinta,  os executores de praxes incorrectas, pagan directamente  os  desatinos xa sexa a través de sanción, inhabilitación ou correctivo; por tanto,  resulta virulento que se protexan diverxencias ou desigualdades tentando maquillar os excesos cometidos, cando, os executivos  bancarios partícipes do desastre, a tempo presente,  seguen percibindo  salarios en porcentaxes disparatadas á marxe da austeridade, tendo de sumarse  a tal afronta, a actitude  do protagonismo enfermizo  dunha  clase política   en rebaixas, pola  inutilidade de resultados e, que, con todo, insisten en sentar  súa fatídica   mediocridade  en escano  parlamentario.

Mentres subsista a coincidencia de identidade entre os responsables materiais causantes  do problema e os promotores da resolución,   é obvio que  o estado das cousas  permanecerá  inalterable e, se as variables escénicas  non toman dirección atinada, lonxe de atoparnos ante a continxencia dunha turbulencia financeira efémera, continuaremos   sumidos nunha crise interminable.

Agora ben, os  axustes aínda sendo totalmente necesarios non son a panacea  de tratamento para a  erradicación do problema;  pensar   o contrario,  é minimizar a escala da realidade e tentar negar a proxección do alcance da  crise, que aínda que se desatou ao abrigo da  enchente  especulativa da burbulla inmobiliaria, agora, aquela realidade imputable  ao individualismo  dos  insolventes debedores "ninja", deu paso á tempestade  dunha  crise global sen parangón  como consecuencia dos incesantes ventos sementados polos especuladores financeiros que son quen en realidade moven  a seu antollo a economía mundial.

Aí é onde reside o problema esencial,  pois a forza  desta elite financeira  ten suprema influencia  sobre  gobernos e políticos,   e por tanto extensa capacidade para manexar  a economía a satisfacción dos seus intereses. Vantaxe  acentuada,   pola  inexistencia reguladora dun sistema financeiro estatal que poña  fin a tales  privilexios; inducíndose,  que mentres non se habilite ferramenta correctora, por carencia de lexitimidade, é absurdo aceptar a mensaxe subliminar dos grupos políticos pois a subordinación  aos  mercados revístelles   de insolvencia e manifesta  desconfianza.

Unha boa proba do actual  expoñente  dominante  represéntano os fondos de rescate, que,  manipulando a percepción da realidade   preséntanse como  recursos financeiros  para evitar “in extremis”  a quebra do país demandante; pero a realidade é outra, por canto, trátase dunha  capitalización  extraordinaria para satisfacer a débeda dos especuladores institucionais, é dicir, un xogo de monopoli con diñeiro alleo, cuxos receptores son un puñado de bancos e empresas comisionadas,  que coa vista gorda  do mundo  político, están a robustecer  seu capital e multiplicar seus beneficios. Un negocio redondo para os mercadores de capital pero de resultados fatais para a cidadanía e as empresas  afectadas por unha crecente deterioración das condicións socio económicas e do tecido produtivo.

Polo visto, en foros políticos está  estendida a concepción, que a estabilidade económica consiste  en satisfacer  os antollos dos  mercados, iso ademais  dun tópico é un despropósito de quen pensan que os  mercados teñen ideoloxía política; mellor sería que os defensores  deste aforismo deixásense de desatinos e decidisen recobrar a xerarquía de poder e mando  que gratuitamente  regaláronlle  aos actores  do imperio da usura. Non debesen esquecer  que o  endebedamento forma parte do negocio  dos operadores de mercado, mentres que a  función política ten por obxectivo establecer  as regras de funcionamento, os marcos regulamentarios e tolerancia de marxes, sen que tal  determinación supoña  derrogar dereitos fundamentais  dos cidadáns nin os  mercantís do mundo empresarial.

Xa que logo, nestas vésperas electorais non sería demais  unha reflexión polo cambio, para  así poder demostrarlle aos decepcionados electores, que votar ainda sirve para algo, e que  é de interese facelo.

BANCA PÚBLICA XA!

PUBLICADO EL  20/08/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

No noso país, a clase política está afeita á interpretación dunha cantiga recorrente, que utilizan cada vez que toca evadir responsabilidades sobre a xénese da crise, pero nos últimos tempos, polo baleiro do seu contido, excesiva iteración e ateigada monotonía, o son desa cantilena ademais de non resultar pegadizo, pinta lonxe da harmonía.

Deberan saber que na composición do desconcerto económico, non tería de utilizarse exclusivamente as notas discordantes da globalización e a inestabilidade dos mercados, pois aínda tendo xustificada cabida no pentagrama das motivacións, a partitura queda incompleta en tanto non se inclúa na mesma a indolencia política, en razón á pasividade por marcar compás na ofensiva contra a crise , mentres deixan que os mercados circulen ao seu libre albedrío.

Parece coma si en pleno século XXI volvésemos ao omnipotencia a través dunha reprodución histórica da alta idade media e da translación do feudalismo imperante naquela época do medievo.

Ocorre, que nesta repetición escénica, os actuantes mudan súa función representativa, e así, o señor que naquel tempo era o dono do castelo, hoxe ven de ser o propietario dunha entidade bancaria e, o vasallo, que daquela ademais de render submisión, custodiaba e defendía os intereses do xefe feudal, agora, nesta versión actualizada, no seu novo status figura revestido de atribucións e cargo político, aínda que, en lugar de procurar correccións ao sistema, seu labor no substancial non difiren do pasado, por canto, prevalecen na súas prácticas equivalencias de idéntica finalidade, sendo os rescates e o patrocinio das cruzadas de novo cuño, obxectivos satisfeitos ao antollo da hoxe todopoderosa aristocracia financeira .

Á marxe de semellanzas máis ou menos afortunadas, o que resulta incontestables é que o guión da inestabilidade e o desconcerto ten uns autores específicos e, por derivación uns responsables determinados; folga por tanto a tendencia ao extravío, o facer táboa rasa e emparellar sacrificios con excesos cometidos, pois non é de recibo tal xeneralidade cando non toda a sociedade ten vivido por encima das súas posibilidades.

A planificación e desenvolvemento do noso modelo produtivo e de crecemento fallouaparatosamente, resultando, que as fórmulas indutoras do milagre español de outrora, convertéronse en patróns obsoletos e inservibles de nula eficacia como método de reactivación do sistema; e a pesar diso, a clase política no canto de apostar por cambios de radical transformación, segue circunscribindo as solucións de futuro á inutilidade do anticuado.

É unha evidencia que calquera reiteración do actuado, para nada resultará ser o método apropiado no establecemento da evolución que demanda o cambio de ciclo económico, toda alternativa para a súa eficacia, ten de representar unha mudanza radical, que mantendo a esencia do modelo de libre mercado como patrón de referencia, promova unha reformulación da súa operativa funcional como solución impulsora dun novo modelo produtivo, que, afianzado na diversificación sectorial e nasustentabilidade, garanta un desenvolvemento permanente e un emprego estable.

Non sendo labor da clase política a creación de emprego, si o é, a posta en práctica de escenarios que posibiliten a xeración de condicións de estabilidade e oportunidade, para que os axentes empresariais, dinamicen o sistema produtivo e propicien a creación de emprego, resultando elemental confirmar que unha das claves desta concepción executiva, vira ao redor do acceso aos medios financeiros, e esta circunstancia representa ser o gran dilema, por canto, a crise puxo de manifesto o fracaso dos mercados e dos bancos privados como motores financeiros das actividades produtivas.

Non haberá de esquecerse que a pesares do descomunal índice de desemprego, a inactividade obrigada dos autónomos e os peches forzados de pequenas e medianas empresas, as entidades financeiras seguen impasibles a esta realidade, e nun alarde de insolidariedade e avaricia, deciden que os fluxos monetarios que entran nas súas arcas procedentes do BCE, en vez de destínalos ao investimento produtivo, dedíquense á adquisición especulativa de débeda pública dada a súa condición de menor risco e maior rendibilidade.

A persistencia deste problema de financiamento, converte en inviable calquera alternativa de reactivación económica prevista, pero tamén, pon ao descuberto a hostilidade da banca privada que despois de acollerse ás facilidades outorgadas no proceso do rescate bancario por parte do estado, agora cos seus feitos, manifestan súa negativa a arrimar o ombreiro para quitar ao país das dificultades, e ante esta insensatez mercantil, a clase política debe abandonar a anuencia, e en atribución á competencias que lle son propias reaccionar en consecuencia, instaurando de xeito decidido, como solución alternativa unha banca pública que supla a actual carencia de financiamento que a banca privada ten imposto as familias e as PYMES. 

Sen dúbida que a aceptación ou rexeitamento desta formulación virá dicir aos electores, a quen defende a clase política.

O CADERNO DE PEPE BLANCO

PUBLICADO EL   13/08/2011/ EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

As paixóns cando son cegas, teñen o risco de levar aos seus protagonistas a situacións de delirio,  maiormente ,  se quen adoecen o conflito ,  non dubidan erixirse en defensores  resoltos   dos seus achegados, sen reparar na utilización de proclamas acesas e arrebatadas, que,  por esa tendencia da amizade afectiva, veñen  delatar  un arrebato excedido, ateigado  de distincións    que  adoitan derivar  pola ruta da fascinación e o fanatismo.

Esta introdución vén a conto pola  enaltecida  defensa que un ex alcalde comarcal, recentemente dedicou, á persoa,  obra e milagres do lucense  José Blanco,  quen, aparte de ostentar a xefatura do ministerio de Fomento, atende como voceiro  do goberno, controla  o todopoderoso aparello do partido na súa condición de vicesecretario xeral  e, se toda esta acumulación de cargos e xerarquía antollásese  escasa, ao referido,  haberá de sumar  a condición mesiánica  que lle outorga seu impulsivo admirador, e o tempo inducido obrigado por tal condición  , por canto, semella que os milagres prodigan no facer  do redentor de Palas de Rei.

Pero se o explosivo ímpeto deste  adulador non fose desorbitado, o desaxuste  chega ao  colmo cando  eloxiando a   hipotética capacidade de tan  memorable dirixente, espeta sen cortarse un pelo, que   o retorno á política da comunidade autónoma  deste   personaxe,  sería a solución dos  actuais problemas de Galicia

Eu, capaz de marcar  diferenzas entre o persoal e o político, é polo que, a pesar de todo    sigo catalogando ao  responsable destas declaracións, como persoa entrañable, agora ben, como queira  que neste caso a conxestión de disparates encadeados supera  a tolerancia de despropósitos admisibles  , iso, por saúde democrática  obriga introducir    unha declaración de réplica, entendida sen acritude e suxeita a un exercicio de analítica neutral,  que inescusablemente desde unha actitude crítica   debe ser o método apropiado para pór freo a este desatino.

Ao respecto, dicir non entender ,  nin compartir  e moito menos    xustificar,  que por riba do interese xeral, o político de oficio,  teña como obxectivo  preferente , a andaina do seu  ascenso persoal, e non, no sentido  de axenciar maior clasificación ou rango, pois iso si sería plausible e vantaxoso colectivamente, senón,  desde a enfermiza  ambición de alcanzar a maior cota de poder  como ferramenta de dominio; avaricia  agravada comunmente  coa incapacidade  de ocultas limitacións intelectuais e que polo seu distintivo  de prima individualista, sempre orixina graves prexuízos no funcionamento e estabilidade do país.

Por iso, sería un problema e mesmamente unha perda de tempo,  que tentase perfilar futuro político,  emulando o historial de   seu ídolo,  pois ese tipo de triunfadores  son froito de tolerancias atípicas  que cíclicamente xera a bonanza e o todo vale, é dicir, unha desafortunada accidentalidade; pero despois dos nefastos resultados do goberno socialista , consumado o desastre no que estamos sumidos, mais que seguro é contundente,  que o acceso dos mediocres á cúpula do poder, afortunadamente  estará vetada  por unha longa  temporalidade.

Non debese esquecer que, quen a temperá   idade  tomou dedicada exclusividade    polo control do aparello político, con  renuncia expresa  aos seus estudos universitarios, é evidente, que determinou con antelación debida  que  seu  “modus vivendi” viraría ao redor da cousa    pública, sendo por tanto  ese obxectivo súa meta irrenunciable, e así foi como tras a súa condición   de amanuense  coñecedor da organización,  tomou baza para   establecer os ritmos e marcar os tempos, aproveitando situacións de desconcerto interno  para instalar  oportunamente o trampolín   de Nova Vía, e así, tras a proxección  da imaxe  de Zapatero , desde a trastenda de Ferraz, converterse   no  incuestionable “gurú”   da organización política.

Era evidente  que José Blanco sabía perfectamente que o dominio do aparello do partido garantíalle   o control e a acción executiva do goberno, coñecendo igualmente,  os métodos de descoidada ortodoxia pero de influente  eficacia na deterioración da oposición.

No en tanto, por carencias  suplidas,  non soubo  decatarse que cando  as políticas económicas non son as apropiadas, a inercia dos mercados impón súa primacía por riba do poder institucional, e cando iso ocorreu,  mais que entregarse  á responsabilidade   de renuncia á vez que o Presidente, de súpeto, encolléuselle a talla   e agora  tenta  salvar a equipaxe da continuidade política  a través de conspiracións e intrigas cun achegamento  a Rubalcaba, mentres por imperativo estratéxico   entra no patrocinio de forzar  a renuncia de Carme Chacón ás primarias.

Entrañable ex alcalde, o seu admirado personaxe vén dicir de se mesmo, “moitos recoñécenme e coñécenme moi poucos”, vostede debe andar polo grupo dos   moitos, pero eu, que analiticamente  debo pertencer á  selecta caste dos poucos, estou en condición de concluír que  por consecuencia  política ,  este home non só non debese desembarcar en Galicia ,  senón que está obrigado a seguir os pasos do seu patrocinado presidencial  e, en consecuente correspondencia, debe    presentar  a renuncia á súa continuidade no facer político ,  pois o resultado experimental do  seu liderado así o recomenda, sendo ese o mellor favor que poida facerlle á nosa  comunidade e por extensión ao conxunto do país.

PERLÍO 1960: AS PIAS

PUBLICADO EL   8/08/2011 ,EN: Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; Faro de Vigo; La Región; Atlántico Diario

Somos xa poucos os nativos de Perlío que podemos reconstruír desde os recordos da mocidade, como era a realidade orixinaria da nosa fisonomía territorial polo bordo litoral do noroeste da parroquia; a verdade, que se sobrepomos o cliché retentivo da temperá adolescencia coa realidade presente, a notoriedade do cambio resulta tan oposto, que facilmente, a confusión levaríanos a pensar que estamos a nos referir a ámbitos xeográficos distintos.

Esta fronte litoral á ría, tiña o encanto que achega esa veciñanza permanente do mar coa terra, a frescura do seu predominante verde boscosos, asucado de senllas sinuosas sobre unha pronunciada orografía onde se localizaban as ”pías megalíticas” determinantes do seu topónimo, que ademais, achegaban un fulgor de maxia pola súa connotación coa espiritualidade castrexa. Sen paixón narrativa, hei de dicir que era unha contorna suxestiva un lugar que pola súa beleza, até resultaba gratificante perderse adrede.

Desmonte de As Pías

Para o lector, por concreción de emprazamento, dicir, que As Pías, era unha franxa contigua á ribeira fenense da ría, que polo Leste, formaba un continuo litoral con O Regueiro hoxe desaparecido baixo o recheo de San Valentín, para crebar dirección Sur, e proseguir o seu encontro coa Ostreira actualmente dormente baixo terreos de Navantia. Na súa elevación prominente empolicábase o arquitectónicamente emblemático chalé de As Pías, que fose estancia estival de José María González Llanos, fundador de ASTANO e posteriormente, residencia habitual da familia Beceiro Ballester, xente entrañable e moi apreciada pola miña banda.

Aquelas “pías megalíticas” baleiradas directamente sobre os penedos sobresalientes no lugar, no meu recordo, débil pola temperá idade e o paso do tempo, aínda así e a todo, teño presente que seus ocos ademais de distinta profundidade, tiñan unha tipoloxía xeométrica variada, elípticas unhas, rectangulares outras, e unha por única, centraba a atención pola súa forma de pirámide investida, que nós dabamos en chamar o funil.

A distribución heteroxénea e a súa profusión reiterada pola ladeira litoral desta necrópole celta era a característica deste enclave, que por afinidade apuntaba vinculación co castro de Cardoeiro, localización próxima, anexo á igrexa de Perlío, que tamén fora desmontado parcialmente daquela para recheo do estaleiro.

Na excavación deste enclave castrexo en épocas onde a protección destes xacementos era inexistente, é obrigado recoñecer a sensibilidade demostrada polo acreditado profesor don Emilio Marín, quen «de motu propio» baixo tolerancia dos promotores, erixiuse en coordinador á fronte dun nutrido grupo de estudantes, que baixo a súa dirección, recollemos un importante referente dos restos arqueolóxicos existentes para o seu rescate e catalogación.

Na década dos 60 aquela necrópole prehistórica, pola acción das excavadoras e o transporte dos camións, pasou a formar parte do leito mariño da ría e agora xace baixo os talleres de Astano, e toda esa entrega, ese sacrificio, todo esa renuncia ao noso patrimonio históricos e ao noso medio ambiente natural, ao final, deu de si o cruel resultado dun estaleiro infrautilizado e inactivo, polo visto, aquel desmonte cambiou de localización, pero non perdeu a súa condición de necrópole.

Pía megalítica

Nesa época como broche final, cando os influentes promotores da factoría, para vantaxe do estaleiro, lograron que a administración afrontase a execución daquela obra de enxeñaría civil denominada Ponte del Caudillo, por se o prexuízo causado ao medio litoral non fose cuantioso co actuado, como puntilla, impediuse a rexeneración natural do medio físico do fondo de ría, a través dunha solución adoptada consistente nun pedraplén predominante, aliviado cos escasos ollos dunha ponte de restrinxido investimento que cortou as correntes naturais do medio mariño , alterando a salubridade das augas e a proliferación de decantación de lodos en suspensión que destrúo a riqueza natural da súa ribeira.

O 17 de outubro de 1968, nun alarde de vaidade, foi o propio xeral xefe do estado, quen cortou a cinta de inauguración do denominado inicialmente “ponte del caudillo”, pero por máis que a oficialidade outorgáselle tal denominación, en coincidencia merecida á raíz territorial de orixe de partida daquel desaparecido enclave histórico, a voz popular nun implícito exercicio de consecuencia , impuxo a denominación do topónimo As Pías con sinal de posteridade, aspecto salientable, deixando á marxe a mal vista solución e deseño desta infraestrutura.

Idéntica garantía de porvir e continuidade no tempo tería o propio estaleiro, se os avatares da historia non posibilitasen que o seu futuro quedase a expensas da decisión da confraría da rosa en puño e dos seus agremiados comarcais.