A HEMEROTECA ASASINOU Á METAMORFOSE

“Desde o punto de vista económico, é unha barbaridade a situación de desocupación na que se atopa o antigo estaleiro de ASTANO, integrado no grupo Navantia, sen carga de traballo propia”.

Non pense ninguén, que esta introdución é unha proclama en boca dun combatente polo retorno do estaleiro fenense á construción naval convencional, lonxe diso, o seu verdadeiro protagonista e autor,   non foi, nin mais nin menos,  quen  nos seus anos mozos no campus universitario madrileño, ostentaba satisfeito o sobrenome de Xesucristo  Superstar; e quen a tempo presente  despois de dedicar  súa pródiga  vida laboral  á función iterativa do desempeño de cargo político de confianza, fai gala hoxe, do bastón de mando da corporación ferrolá, é dicir, o incombustible Irissarri,

Claro que a cita non é recente, pois tal manifesto está selado na temporalidade de novembro do 2006, e obedecía exclusivamente a unha estratexia electoral, e tal é así, que  no transcurso da campaña, a súa preocupación por Astano foi en ascenso, chegando mesmo, a propor o rescate da concesión que ten outorgada o estaleiro, imos,  todo un  simulacro de reprobación á política da SEPI.

Era a época da comedia, tempo dos  activos ociosos, ou o que é o mesmo, do empeño consciente  en levantar falsas expectativas para rendibilizar os resultados electorais.

Pero este exercicio  de engano e  oportunismo propagandístico, non resulta unha  conduta illada ou puntual, pois é,  foi e será,  a tapadeira estratéxica  que  a  trama política socialista utiliza  usualmente como revestimento á marxinación permanente que esta comarca vén padecendo  desde os albores do mal chamado proceso de reconversión, e cuxos artífices promotores paradoxalmente foron eles mesmos.

Avala tal criterio, o feito contrastable do papel xogado polos representantes socialistas da comarca  no parlamento do estado, léase, Teijeiro, Couce Pereiro e Javier Carro, quen contrariando seus compromisos electorais,  a posteriori, instaláronse na compracencia, e así, a súa influencia decisoria ao amparo da súa credencial, traduciuse nun constante acatamento e obediencia aos mandatos do  seu aparello  político, aínda que iso, supuxese consumar unha transgresión democrática, por canto accederon ao cargo pola colleita duns votos, para unha vez instalados no posto, utilizalos no prexuízo dos propios votantes e por extensión do conxunto da sociedade  desta  contorna.

A inconvertibilidade endémica e o colaboracionismo continuo  dos representantes do PSOE da comarca, segue sendo o maior  obstáculo para alcanzar  a imprescindible ortopedia industrial que precisamos , pero ademais do xa exposto,  existe un  factor  inducido  que favorece tal circunstancia, que non é outro, que a política de alianza que lles presta a forza nacionalista  (BNG), que pese a quen pese, comendo contradicións, non pon reparo en colaborar institucionalmente con este  gremio de sucursalista e participar como tendeiros rexentes á fronte dun  mostrador común que viñeron denominar como  gobernos de progreso.

Sendo pouco entendible o progresismo nese consorcio de confusión, haberase considerar que tal linguaxe atende a  unha astucia de ocultación de ambicións de poder, pois resulta cando menos pouco xustificable e altamente  comprometido, conformar goberno levando por socio a quen crearon e seguen promovendo a adversidade na maioría dos fogares da comarca……...se iso é progresismo, eu debo ser o bispo de Canterbury!

Contrariando a inscrición recorrente entre  dereitas e esquerdas, os  electores han entender  que ese argot  xa é un discurso rancio,  as adhesións electorais á marxe de significacións partidistas, debesen decidirse sobre a premisa  do compromiso correspondido en evitación que a vontade popular, como agora ocorre, faga que a hemeroteca haxa de asasinar a metamorfose  

Agora que se aproximan as eleccións,  os cociñeiros de sede de Ferraz,  xa  están nos fogóns condimentando un refrito de alucinóxenos para excitar o entusiasmo dos electores, e por aquilo da antelación debida, o primeiro prato fornéceo o vindeiro mércores no campus de Ferrol, o xefe de camareiros  de Navantia.. 

En resumo, á hora de depositar seu voto, os electores  han saber que os dereitos se exercen, e os candidatos han ter presente que os deberes se obrigan, e tan só cando ese binomio tome corpo efectivo, teremos dado o primeiro paso para levar  áncoras e pór rumbo ao futuro.

UNHA PITONISA NO MINISTERIO

As perlas cultivadas  de Leire Pajin

"SE ME PERMITIDES A EXPRESIÓN, O PIB É MASCULINO, É CLARAMENTE MASCULINO, E XA QUE LOGO O CAMBIO ESTARÁ NO MOMENTO EN QUE AS DECISIÓNS IMPORTANTES ESTEAN TOMADAS TAMÉN POLAS MULLERES".

"SUXÍROLLES QUE ESTEAN ATENTOS AO PRÓXIMO ACONTECEMENTO HISTÓRICO QUE SE PRODUCIRÁ NO NOSO PLANETA. A COINCIDENCIA EN BREVE DE DOUS LIDERADOS PROGRESISTAS A AMBOS LADOS  DO ATLÁNTICO: A PRESIDENCIA DE OBAMA EN ESTADOS UNIDOS E A PRESIDENCIA DE ZAPATERO NA UNION EUROPEA"

"AS COUSAS ESTAN MOITO MELLOR XA QUE GRAZAS Á CAÍDA DO EURIBOR (POLA XESTIÓN DO GOBERNO) E A REDUCIÓN DA INFLACIÓN OS ESPAÑOIS TENDRAN MÁIS RENDA DISPOÑIBLE" 

"QUERO DICIRLLE Á CIDADANÍA QUE IMOS A SAÍR DESTA CRISE CO VALOR E A FORZA DOS SEUS VOTOS 


ETC., ETC.....


A vista do exposto é evidente que a rapaza non rexe ben, e dicir ten un problema de sanidade que no amaña o ministerio, mais ben un psiquiatra

AS TOLEMIAS DE PEPIÑO O FOGUETEIRO

Os que nesta comarca xa peiteamos canas, mantemos vivo o recordo de infancia daquelas festas patronais onde a pirotecnia era un todo omnipresente,  pois  xa  ao amencer espertábannos as  salvas  de rigor, para logo,  ao fío do xantar dar  paso ás intensas e explosivas tracas ás que puñan  colofón  o estrondo das bombas de palenque, e como broche final, entrada a  media noite,  sobre a pantalla  dun  ceo apagado despedía a  xornada os resplandores  de colorido variado dos fogos de artificio.  

Eran  tempos de cheiro a pólvora  festiva, unha época de auxe dos afamados fogueteiros Cabrita e Millarengo, oficio que co paso do tempo, sen  consumar extinción, foi minguado actividade para quedar nun referente testemuñal, por iso nesta situación de decadencia da profesión, parecía  encomiable a  garantía   que representaba para a súa continuidade, a anunciada incorporación ao mundo da pirotecnia de Pepiño o Fogueteiro, ese lucense de Pas de Rei  que publicamente  decidiu tomar a testemuña  para evitar  o decaemento  desta  actividade tradicional.

Pois ben, de orixe este novo puntal  na arte da faísca e a centella,  despuntaba  boas formas e supúñaselle unha  revelación  profesional no   gremio da lucería e os  explosivos, pero inesperadamente,  deixou o seu madrileño campo da festa de San Isidro, para instalar  os seus trastes profesionais  ao interior deste  cemiterio colectivo chamado Galicia, e aquí,  de súpeto, en pleno enterro fai estalar os seus artefactos festivos,…….. a verdade que até asustouse o morto.!,…….  pero moito máis os familiares e achegados  do defunto que quedamos arrepiados.

Nos anos da miña vida, nunca tal cousa lémbrase, vir montar un alboroto pirotécnico nas  exequias dun  cortexo fúnebre!

Polo visto este fogueteiro de última xeración, debe ter metido na súas lixeirezas   de cabeza, que os seus paisanos  galegos, somos  unha recua de nenos instalados no  infantilismo crónico, cuxo conformismo aténdese  autorizándolles  a recollida das canaveiras  dos seus dispositivos detonantes, sen caer na conta,  que tal concepción mais que dunha persoa de rango ministerial, parece provir dun insensato estudante universitario que plantase a súa carreira  incapaz de superar o primeiro de dereito; a non se que ambas cousas sexan o   mesmo.

Sr. Blanco; é un sarcasmo e á vez unha pedantería  que sexa vostede como socialista quen se proclama  como “foguete” da economía galega,  cando os gobernos do seu signo político (PSOE),  incluído o seu, o único que fixeron coa nosa comunidade foi sumila na noite dos tempos, e todo iso, coa súa  conivencia  e a dos  seus camaradas galegos nas cortes do estado, que lexislatura tras lexislatura, fixeron abandono  do compromiso contraído co  este país   e os seus electores, e alternativamente apostaron por facer baza en prol das súas  melloras  crematísticas ..

Mire Vostede, a realidade non se altera con simulacros  nin con xenialidades paranoicas, pois a unha sociedade afectada por reveses  político – económicos,  hai que darlle solucións efectivas e auténticas, e non entrar na estupidez  de entronizar a vulgaridade como fórmula de resposta.

O escaso investimento que está a desenvolver o Ministerio de Fomento en territorio galego, en materia viaria e ferroviaria,  é a repetición  dun feito  que ano tras ano o executivo estatal socialista ten deixado pendente ou deserto de consignación orzamentaria; por tanto,  o fraccionamento a conta pingas dunha débeda histórica,   non pode venderse cara á galería  como un éxito de xestión, e moito menos,  ter a pretensión de xustificar este escamoteo continuado na continxencia  comparativa  do plan  investidor  do goberno Autonómico

 Ese método ademais de pouco ortodoxo,  deixa ao descuberto que  a sensatez non é o seu forte, de aí, que  promova a súa aposta pola confusión; pero a torpeza e carencia argumental  delátanlle  cando rebaixando   a intelixencia dos cidadáns, téntalles enganar  con bagatelas  dialécticas……. A verdade que o seu é decadente.! 

Pero se a política investidora  da esfera de competencias  do Sr. Ministro no contexto xeral  do marco territorial da comunidade é deplorable, se entramos nunha análise pormenorizada sobre os efectivos previstos para Ferrolterra,  resulta cando menos insultante, pois o seu importe tradúcese nunha ridícula contía de 0,57€ por habitante ……..comprenderá Vostede que con semellante  suma, poucos foguetes hanse   botar, pero malo sexa que en correspondencia coa súa función non  alcance para uns petardos.

De calquera xeito, se o que persegue na súa función de fogueteiro é lograr maior  altura de lanzamento, admítame recoméndelle dúas localizacións perfectas, como son, a viga do pórtico de Astano en Fene,  e a cúspide da  cheminea de Endesa  nas Pontes. Agora ben, se acepta esta suxestión non esqueza en vir acompañado da banda de gaitas de CCOO e UXT, pois así a festa quedará mais lucida.

Sen dúbida,  o seu  si é de traca..!

ZAPATERO: ODISEA DUNHA CRISE

No actual contexto de crise que padecemos, é evidente que os cidadáns do montón, non podemos felicitarnos de dispoñer dun goberno executivo, capaz de estructurar solucións efectivas ou polo menos medidas paliativas reductoras do forte impacto que actualmente está ocasionado o curso dos acontecementos económicos, pero esta ineficacia era unha partitura xa escrita, pois vai para tres anos que coa súa arrogancia característica, o Presidente Zapatero describía a crise con dúas frases lapidarias " É unha falacia. Puro catastrofismo". Abofé que coa súa negativa a recoñecer a crise, ocultaba unha finalidade deliberadamente enganosa que dito en román paladino podíase resumir nestes termos ,.... a Moncloa ben vale unha parodia!

E certamente o simulacro propiciou seu efecto, e aos electores, inimigos por natureza de malos presáxiaos, lles ilusionou que o candidato á Presidencia do Goberno nun deslustrado mensaxe audiovisual de conta-contos, sen perturbarse, relatáselles a fábula de que España era o país das marabillas, e así a seducida credulidade dos votantes, fixo que a efectos electivos a fantasía desfigurase a realidade, e que os obxectivos previstos tivesen a resposta esperada; pero era lóxico, pois non en balde non hai que esquecer, que frecuentemente o éxito na política radica na arte dos seus charlatáns.

Pasadas as eleccións era prematuro asomarse ao balcón da realidade, non fosen desprenderse os fráxiles canzorros que o sostiñan, e así, mentres o panorama económico se agravaba, o flamante executivo dedicaba o seu tempo á celebración da súa manobrada victoria, e por aquilo de gardar as formas, seguían empeñados en fantasiar coa realidade financeira, ata que a evidencia denunciou o proceso de manipulación utilizado, e nese momento acode a súas lúcidas mentes a alternativa filolóxica, e o que era unha crise galopante con recesión incluída, na pila bautismal da sé de Ferraz, a rebautizan e pasan a chamala desaceleración,......non sei quen serian os padriños pero a verdade lucíronse!

Pero non satisfeitos co seu esperpéntico papel, para desgracia e vergonza do país, promoven a internacionalización das súas extravagancias e sen dúbida a caixa de resonancia máis apropiada para ridiculizarnos era Nova York, e aí, o Presidente, unha vez máis, no canto de recoñecer o que era un realidade concluínte, se despachou ás súas anchas cunha exposición das que fan época, e que sen dúbida quedará referida nos anales da historia contemporánea pola súa carencia de rigor e notoria excentricidade.
Señores e señoras, agora, resultaba que España non estaba en crises, só padeciamos un freado de crecemento, o transo era un problema de países veciños, pois nós xa superaramos en renda per cápita a Italia e en tres anos adiantariamos a Francia.


Semellantes manifestacións aparte dunha imprudencia foi un expoñente da escasa talla política do titular da súa autoría, ao intentar disfrazar os males endóxenos con imputacións de tercería.

Abofé, que o tempo e os acontecementos botáronlle por terra o seu armazón de ambigüidade e aquela crise invisible pero encorada, rompeu as comportas da falacia, o catastrofismo e a desaceleración para irromper con máis virulencia se cadra, asolando ata aquela solidez bancaria ou "milagre español", do que tanto se presumía. E daquela crise inexistente, naceu un plan de rescate, o paro chegou a cifras escandalosas, moitas empresas houberon de botar o ferrollo, etc. etc.; e entón con este panorama no candeeiro, o Presidente, é presa dun empeño enfermizo para lograr custe o que custe, a súa presencia na reunión dos G 20, e alí se erixiu ante o mundo nun caso insólito, ser o primeiro defensor da crise hipotética,.. isto é de traca!

Pero o seu circuíto de despropósitos complétase cando xa desacreditado nos foros internacionais e por tanto descapitalizado de solvencia, por obrigada alternancia, correspóndelle cubrir a presidencia de quenda da UE. Aquilo foi deprimente pois o seu semestral mandato resúmese en dar paus de cego e facer de teloneiro dos auténticos executivos Herman van Rompuy e Durao Barroso, sendo por esa carencia de peso político e precariedade dirixente, que aquel compromiso seu realizado en sede parlamentaria sobre o levantamento do Veto de ASTANO nunca fora plantexado en Bruxelas.


Ao final clausurou o seu mandato ficticio co rabo entre as pernas, traendo consigo como único balance da súa estadía, a imposición dunhas dramática medidas de axuste que en se mesmo eran froito e consecuencia da súa informalidade como administrador do estado

Sr. Zapatero en diante, cando intente emular a Maquivelo, sería procedente que afondara na súa obra e reflexionase sobre aquel criterio do escritor florentino, cando refería que a prudencia consiste en saber coñecer a calidade dos inconvenientes e tomar por bo o menos malo, e teña por seguro que se recolle cumprida nota e aplícalla, dará Vostede o primeiro paso para devolverlle á política a dignidade que lle ten regateado, claro que agora coa revolta que ten a bordo do PSOE preséntaselle mais difícil.

FENE: O POL, UNHA ANÁLISE SURREALISTA

Cando a principios do 2007 o bipartito do PSOE-BNG, meteu a calzador a Lei de Medidas Urxentes en Materia de Ordenación do Territorio e o Litoral, Fene quedou sometida á restrición cautelar que impedía edificar a menos de 500 metros do bordo litoral e tal limitación manteríase no tempo ata que se elaborase un Plan Integral de Ordenación Territorial e, por conseguinte, até que o municipio non adaptase o seu plan xenuíno ás disposicións dimanantes da nova Lei.

Pois ben, en razón ao cambio de signo político xurdido no executivo da Xunta, os novos mandatarios (PP) decidiron promover unha mudanza das directivas territoriais da franxa costeira aprobadas polos seus antecesores no goberno bipartito, e iso, deu nacemento ao Plan de Ordenación do Litoral (POL).

Non entrarei a axuizar polo miudo a diferenza entre o documento do bipartito e o elaborado polo actual goberno autonómico, só direi que o Plan en tramitación supera en racionalidade territorial ao anterior, pero, á marxe de contidos, ambos adoecen do mesmo mal, tal é a carencia de consenso entre os grupos políticos da Cámara Galega, e ese aspecto outorga condición transitoria, e por tanto o novo texto legal, como lle ocorreu ao seu antecesor, queda suxeito a nova alteración se as circunstancias electorais futuras promoven un novo cambio á fronte do temón do aparello executivo.

Pero agora, antóllame destapar outros aspectos do asunto vencellados á posición municipal sobre o tema; e a tal efecto hei deixar constancia precisa da miña favorable posición relativa ao consenso dos grupos políticos municipais, coma tamén á consulta do tecido asociativo á hora elaborar un documento de alegacións ao referido Plan de Ordenación do Litoral, do mesmo xeito como defensor a ultranza do principio de autonomía local, referendo toda posición dirixida a garantir as atribucións que por lei ten conferida a administración municipal e por extensión censuro calquera invasión a este dereito.

Agora ben, neste caso, o incerto da invasión de competencias é o feito que o Concello de Fene a tempo presente réxese por un documento de plan de dubidosa solvencia por canto non garda adecuación ao marco normativo, pois o seu soporte xurídico está referido á Lei 1/1997, de 24 de marzo, do Solo de Galicia (vixente até o 1 de xaneiro de 2003).

Sobre o particular cabe lembrar, que o pleno municipal en sesión de 23 de xaneiro de 2003 aprobou definitivamente o Plan Xeral de Ordenación Municipal, previo informe preceptivo e vinculante emitido pola Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda en data 20 de decembro de 2002, no que se constataba o período dun ano para adecuación do referido documento de planeamento, por canto, entre outros aspectos, o mesmo non gardaba axuste á Lei 9/2002, de 30 de decembro, de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural de Galicia.

E todo isto a pesares de que nas vísperas electorais de 2007 o actual goberno do PSOE , ofrecía no seu programa electoral compromisos como a adaptación do Plan de Urbanismo á nova Lei do Solo, a axilización da aprobación da modificación puntual do PXOM, para engadir o trazado definitivo dá Rolda Oeste, ou a corrección dos erros do PXOM, entre outros.


O certo é que, na recta final da lexislatura, séguese sen acatar os mandatos impostos pola Xunta e, curiosamente, por ese vaivén lexislativo que provoca a alternancia política, o 25 de marzo do ano en curso aprobouse a (LOUGA) Lei 2/2010 de medidas urxentes de modificación da Lei 9/2002, extremo que acentúa o desamaño, facendo que a validez xurídica do PXOM definitivamente sexa un todo cuestionable.


E con semellante historial de contrasensos, vostedes, que nin cumpren cos seus compromisos nin asumen as súas atribucións a estas alturas da película, quérennos coar na escena a un protagonista chamado invasión de competencias, quen non deixa de ser unha frivolidade mal intencionada, pois saben de antemán que ese actor non pode ter papel na repartición.


A vostedes non é que lles invadan competencias; ocorre que, coa súa ineficacia e deixadez, virtualmente teñen renunciado ás mesmas.


Pero con todo, o que realmente é complexo de entender é o actual empeño en resucitar o rigor urbanístico despois da comisión en exercicio de autoría, da maior insensatez de desenvolvemento do planeamento na historia democrática de Fene, e estou a referirme á actuación levada a cabo na travesía urbana, …..perdón, na “travesura” urbana de Conces, e se tal inculpación esta exenta de veracidade, o recomendable sería que puxesen o asunto en coñecemento da Fiscalía de delitos urbanísticos e quedásemos todos á expectativa de resolución. Case seguro que a inhabilitación levaría por diante a máis dun.


Polo visto, o executivo local ten unha concepción de política urbanística moi “sui generis”, e esa é a razón que abre porta a esa dualidade contrastable entre a tolerancia promotora aos seus propios actos e a disciplina prusiana con as actuacións alleas.


Volvendo á orixe do asunto, dicir que o POL en Fene, á marxe de erros cromáticos remediables e defectos de escaso rango susabables, resulta cando menos máis coherente coa vocación territorial do solo municipal do bordo litoral que o redactado e imposto no seu día polo bipartito PSOE-BNG.


Pero cando o bipartito exercía de curia urbanística, os díscolos concelleiros que hoxe denuncian invasión de competencias e outras argalladas, naquel tempo, por afinidade cos oficiantes, enfundáronse a casulla, fixeron soar o tintín e dixeron amén... Que noxo de gregarismo!

O PARTIDO POPULAR ENRÉDASE NO ECUADOR

Cando os países do sur do continente americano UNASUR,  despois de sufrir  unha permanente etapa   de ditaduras  militares,,  parece alcanzasen xeneralizar a implantación uniforme do réxime democrático na totalidade das nacións  da súa órbita, outra vez, os iluminados de sempre os liberadores dos seus propios intereses, pisando a vontade popular deciden, esta vez en Ecuador, recuperar o súa singular taifa de privilexios a través dun intento  golpe estado aínda que para iso houberan  de correr ríos de sangue.

Pero o kafkiano desta odisea golpista,  é o feito que a efectos informativos  os implicados directos na maraña  , ante o fallo da súa colleita   e a efectos de tapar complicidade, agora, proxecten ao exterior do país  a noticia de que os únicos  promotores eran   uns desventurados  policías que tomaron unilateralmente tal  decisión en réplica a unha  redución dos seus beneficios salariais

Pois ben, agora resulta  que nesta rebelión involucionista, parece que  os titiriteros que movían os fíos entre bastidores,  ante o fracaso da súa algarada tentan  inculpan ás marionetas,,,, isto xa é colmo!

Pero o acabouse,tivo un protagonista  desde España que non foi outro  que o portavoz de exteriores do PP no Congreso, Gustavo de Arístegui, cando coñecedor  da derrota dos golpistas,   nunha interferencia desafortunada,  demanda  do presidente constitucional Rafael Correa, respecto cara ao  ex presidente conservador Lucio Gutiérrez,  do que  o máximo mandatario  asegura que foi o instigador dos sublevados. A xulgar pola intervención do   deputado español parece demostrar que ou sabe máis da conta ou é que non se decata, pero todo apunta ao primeiro.

 

É inaudito que  o deputado español poida asegurar a non participación na trama  do ex - mandatario ecuatoriano Gutiérrez, cando xa no 2007 todas as pescudas apuntábanlle como parte implicada en complot contra o actual Goberno, no que se barallaba a toma do poder  co asasinato do presidente incluída. E no caso presente, é notorio o achegamento ao clan  dos   Gutiérrez dos sublevados que no  xoves negro de Ecuador, participaron no asalto da TV pública co obxectivo de interromper as emisións, pois nese cortexo de insurrectos,  o seu propio avogado resultou ser un dos activistas.

Sen que tales pistas  sexan  factor concluínte da  súa participación nos feitos, se evidencia que a persoa en cuestión  profesa escaso culto ás formas democráticas, por tanto, o  Sr. Arístegui, debese afastarse de malas compañías e antes de pronunciarse de forma prematura sobro os acontecementos,   habería de agardar a coñecer a versión oficial sobre  quen foron os autores intelectuais da insubordinación, e non exercer o papel de valedor  dun personaxe de dubidosa reputación  e escasa confianza.

O deputado español do grupo popular pode dedicarse a outros mesteres  menos complexos, pero o non xustificable é a súa permanencia en responsabilidades  desa envergadura  política,  pois a súa actividade  interventora  é totalmente desafortunada e o que é mais grave  coa súa carencia diplomática e predisposición tendenciosa, xera un continuo encontrón nos  foros internacional que en nada axuda a capitalizar a imaxe no exterior do grupo conservador español.

O Partido Popular,  ha ter presente que na actualidade  o  conxunto de estados suramericanos conquistaron un fito histórico, tal é o  feito,  de ter logrado a instauración xeneralizada  de sistemas democráticos cuxos gobernos á marxe do seu signo político son  vivo reflexo da  vontade popular, e por iso, a súa lexitimación é incuestionable.

Por tanto, cando a involución  faga acto de presenza nese marco xeográfico, á marxe da tendencia política dos  artífices implicados, só cabe unha resposta, e non ha ser outra que o rexeitamento contundente sen mais paliativos e a esixencia de expurgar  responsabilidades até as últimas consecuencias, pois non se pode entrar no  contrasenso e mostrar condescendencia  con quen tentan alterar a orde constitucional e someter a vontade popular ás súas pretensións.

Iso polo menos, é unha obrigación de quen nun país como o noso  contraeu o compromiso de defender os valores democráticos, pois suposto contrario por contradición de correspondencia, a dúbida estaría servida.

AVE, ZETA, MORITURI TE SALUTANT

Cando  un pobo colabora e  aplaude ao seu verdugo o patíbulo non é un castigo senón unha recompensa. ASTANO é o que é,  por carecer de autenticidade e someterse voluntariamente ás determinacións de axentes  externos tanto socialmente como política e sindicalmente.

Erroneamente a paternidade da coñecida frase "morituri te salutant", foille adxudicada aos gladiadores romanos cando realmente a súa autoría correspondía aos condenados á morte que participaban nas naumaquias «combates navales» en honra do emperador Claudio, pois ben, cando xa criamos superada esa época de Tiberio, resulta que coa batalla naval por ASTANO a frase recobra vixencia en razón ás insidias do Cesar Zapatero.

Este emperador trasnoitado, nado en Pucela Augusta e dominador da Hispania, semella que para seu divertimiento determinou recrear o gran circo romano no recinto de estaleiro fenés e manter sesión continua dun espectáculo de morbo inacabado, e mentres alza a súa man e en sinal de aprobación ao VETO concertado coa UE, usa satisfeito o seu pulgar cara arriba.

A este laureado experto no engano e a mentira élle indiferente o futuro do estaleiro, pois os seus actos son guiados por unha soa meta, que non é outra que manterse instalado no poder e o demais tráelle áo pairo. Por iso, para que as cousas cambien ou non, dependerá da decisión inequívoca de pór límite aos excesos absolutistas e extravagancias deste emperador trastornado e intranscendente e a destitución da súa garda sindical - pretoriana.

O que ocorre neste gran anfiteatro de ASTANO, é que son moitos os leóns e poucos os cristiáns, e mentres esta correlación mantéñase, aínda que a frase non sexa de pertenza Ave, Zeta, morituri te salutant

PLANEAMENTO URBANÍSTICO

A actual crise que estamos vivindo aparte da confusión económica que induce, crea un panorama de insolvencias á hora de establecer directivas e previsións de futuro e esta circunstancia ha terse especialmente en consideración á hora de redactar os plans xerais de ordenación municipal que na actualidade atópanse en proceso de elaboración ou revisión, pois suposto contrario, correrase o risco de aventurar unhas expectativas do planeamento urbanístico dispares e afastadas das previsións de crecemento efectivo, ou o que é igual, se estará consumando un documento de planeamento de ineficaz viabilidade, xa que logo, o actual panorama presupón un risco evidente e desaconsella a tentación de aplicar obxectivos optimistas.

O urbanismo sostenible fundamentado no contido do Informe Brundtland promove un criterio de racionalidade territorial solidaria e plausible, pero nun escenario de recesión como o presente, sen cuestionar o seu enfoque, dicir, que falla a súa perspectiva holística, tendo en conta que dous dos seus tres aspectos conceptuais como son (benestar social e a bonanza económica) comparten un escenario pouco halagüeño e nada conveniente para exercicios de compaxinación.

A redacción ou revisión dun planeamento urbanístico mais que un exercicio de compromiso electoral dos gobernos locais, ha estar debidamente xustificado e motivado, é dicir, obrigatoriamente meditado, pois sería anacrónico afrontar unha planificación urbanística sen argumentos que o protexesen, salvo que se teña o empeño en promover revanchismos políticos ou aplicar conductas irresponsables nas que se impoña a "razón institucional" á sociedade. 

O rigor e eficacia de e un plan xeral radica na solvencia do seu contido e en garantir a súa posibilidade de xestión acorde cá establecida temporalidade e os medios previstos no seu estudio económico financeiro. A momento presente, dicir, que o conxunto xeral dos concellos desta comarca, que dispoñen de planeamento xenuíno, teñen incumprido o seu plan de etapas e por iso, dentro dun marco de incerteza como o actual, calquera planificación correctora de erros anteriores, presupón aventurar previsións sobre futuro mais que aleatorio.

Pero podese ser mais preciso e asumir un feito certo, tal é a existencia de parámetros socioeconómicos devalados que alteran o contido das previsións dos planeamentos vixentes, e efectivamente, esta é unha evidencia incuestionable pero non un argumento recomendable, tendo en conta que de ampararnos nesta certeza estariamos asumindo que no seu contido existen previsións desaforadas que por disciplina legal, sería de obrigada corrección e isto polo menos é o fundamento polo que a consellería de política territorial devolveu durante a lexislatura 18 plans xerais de ordenación municipal aos seus concellos de orixe.


En épocas de bonanza económica a tendencia do planeamento é a de habilitar áreas de novos crecementos que posibiliten o desenvolvemento urbanístico, contrariamente a entrada en escena da crise, como é o caso, frea as previsións de novos ensanches, e se circunscribe a consolidar o existente.

Pois ben en atención a esta obviedade, calquera revisión tería que desinflar as súas previsións de desenvolvemento a base de reducir solo urbano non consolidado e solo urbanizable delimitado  coa conseguinte posta en perdida da súa condición catastral e a merma inducida para as arcas municipais.

En resumo, non corren bos tempos para case nada, pero moito menos para establecelas determinacións xerais de planeamento urbanístico, pois o labirinto da nosa situación economía entra en colisión directa cos índices de sostenibilidade que deben presidir desde a  orixe os traballos de redacción dun novo plan ou súa revisión, para poder superar con éxito o test de legalidade que a Xunta de Galicia impón á súa aprobación definitiva sobre o cumprimento de límítes de crecemento e desenvolvemento. A situación aconsella un aprazamento e entre tanto sortear as deficiencias dos actuais plans a través da tramitación correctora de modificacións puntuais, pois o que onte non se fixo hoxe xa non corre présa.

 O que con todo é recomendable e urxente é a adecuación á lexislación autonómica en vigor para erradicar ambigüedad interpretativa e fortalecer o seu carácter normativo, e así, dunha vez por todas evitar dualidades funcionariales interpretativas que prorrogan as resolucións de expediente urbanísticos mais alá do que o procedemento administrativo tolera, do que os gobernos municipais deberan  autorizar e que con resignación os administrados veñen de soportar.

O MAL NON É A DEMOCRACIA, SON Os POLÍTICOS

Sen ser unha panacea o sistema democrático é a solución menos mala como forma determinante  da representatividade popular, pero ten as súas eivas, pois unha decisión equivoca no voto cidadán queda limitado en emenda por un prazo de catro anos.

Un caso de contraste  é Fene, onde  nas últimas eleccións municipais o candidato hoxendía alcalde, levantou unhas expectativas favorables no sentir popular que obviamente inclinaron a balanza electoral ao seu favor, pero o paso do tempo veu certificar que a decisión das urnas foi unha fatalidade, pois a tempo presente o actual mandatario non atende a satisfacer a confianza outorgada.

Son seguro que agora, unha vez pasado o ecuador do seu mandato, o primeiro edil municipal dilapidou o 90% do seu capital electoral, e hoxe,  ao seu grupo político, os veciños do municipio retiráronlle a confianza que lle facilitou o acceso do seu candidato á alcaldía, e con todo, non existen resortes populares para forzar o seu cesamento no cargo, e iso en realidade, se é unha discordancia do sistema.

O resplandor do candidato tense  eclipsado, a súa dialéctica tornouse en charlatanería rebaixada, as súas promesas en pretextos, as súas obrigacións en escamoteos; só mantén inequivocamente invariable o que non incorporou ao seu programa electoral, que non é outra cousa que as súas percepcións económicas, que a xulgar pola súa inutilidade debesen ser suxeito de supresión.

A súa meteórica carreira política foise ao garete, caeu da Executiva Nacional, o cargo de presidente comarcal da súa formación deu ao seu fin, sendo cuestionado tal rango até polos compañeiros do seu grupo.

En síntese en Fene só queda un bosquexo difuminado daquel excelente cadro que lle venderon aos veciños de Fene,  e no canto dun alcalde só dispomos dun monicreque que se move polo impulso dos fíos que manexa un tránsfuga que é o verdadeiro alcalde na sombra.

Pero tamén ha quedar claro, que a oposición política que acumula a maioría da corporación, é tan responsable como o propio goberno por manterse inmutable ante tan caótica situación.

Claro que esta, é unha espontánea opinión de alguén que profesa escasa simpatía por quen fai da política a súa solución de vida

Definitivamente, afirmar que en política non se debe aplicar, o que se aprende de publicidade e relacións públicas, pois como se pode comprobar os efectos son desastrosos e arroxan o nefasto resultado de converter a Fene con notoria diferenza na peor Alcaldía de toda a comarca.

A CÚPULA DE BNG BAIXOU AO SUMIDOIRO

Na actualidade a formación frentista despois do varapau dos últimos tempos, apostou por renovar a súa executiva simulando o mito do Ave Fénix, e os novos membros xurdidos das súas propias cinzas se enzarzan en protagonismos e caudillaxes, deixando que a estratexia e liña politica resúmase na improvisación e nos tumbos de feira.

O establecemento dos pactos de gobernabilidade foi un antagonismo cuxo nefasto resultado tivo o seu detonante mais soado na perda do goberno da Xunta, pero o verdadeiramente curioso é, que a súa xénese se consuma cando un dos socios (BNG), iniciase a súa caída, e pasase de 17 a 13 deputados, é dicir, a cúpula da executiva nacionalista nun exercicio de auto-engano e falsa xustificación de resultados, optou por disfraza o fracaso das urnas polo “éxito” de formar parte do goberno autonómico.

Daquela a miopía política do BNG iniciouse, pois no canto de establecer a oportuna gradación correctora, acentuou a súa carencia óptica coa consumación dos pactos municipais. A sorte estaba botada os samurái de Bloque guiados polo iluminado superior Francisco Rodríguez, decidiran facerse o hara-kiri.

Pero no caso do bipartito de Fene, o despropósito tomou condición paranoica, e o BNG local por imperativo da súa cúpula, arruína o seu capital electoral que na última consulta coas urnas chegou acadar tan só uns exiguos 700 votos contra os 3000 doutros tempos.

Iso debeuse a que os nacionalistas por imperativo dos pactos subscritos, incorporáronse ao goberno dun PSOE local que en lexislatura anterior tentara procesar xudicialmente á corporación do BNG, pero xa sendo socios de goberno o actual Alcalde denuncia ante o fiscal ao seu antecesor Rivera Arnoso, e para mais contradición o novo rexedor mantén unha radical postura de manter pechada a actividade de ASTANO mentres o BNG promove unha iniciativa popular a lograr o acceso de estaleiro á construción convencional.

Ä vista dos feitos, os pactos que alguén considero como un reactivador do nacionalismo, ao final serán a razón de que o BNG volva á situación de converterse nun grupo testemuñal e todo por obra e graza dos mesmos que seguen dirixindo o cotarro.

Menos mal que nos queda Portugal

PERLÍO: MAIS QUE O CRUCEIRO UNHA VÍA CRUCIS

Para vivir  en Fene  hai que armarse de paciencia, pois a incapacidade adestrada do seu goberno municipal  fai que todo o público leve o sinal do “sine die”, pero se ademais de fenense  un é residente  de O Cruceiro de Perlío entón amais  de aguante  estoicamente co seu confinamento ten de fornecerse de resignación e ver como finaliza unha nova lexislatura e seguen sen dispor dunha  comunicación peonil segura  co resto da  parroquia.

Parece que a autoridade do Alcalde da localidade e a súa veciñanza nesa contorna, non pesa o suficiente para que o seu colega de partido político e Ministro de Fomento, responsable do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (ADIF), o lucense José Blanco, deixe de marear a perdiz e dunha vez por todas promova a execución desta infraestrutura cuxa xustificación é acreditadamente perentoria.

Dadas as características do actual paso a nivel, ademais do factor de alto risco  que induce o seu servizo, representa  unha  humillación para os usuarios por canto tal acceso non difire  en nada  dun camiño de cabras, degradante e perigoso, co agravante que  a alta frecuencia de transeúntes polo devandito atallo, acentúa as posibilidades que en calquera momento xurda unha desgraza irreparable.

A máis da poboación residente cabe referir, que na zona existen dous equipamentos altamente frecuentados (Centro Social da Terceira Idade, e Igrexa Parroquial de Perlío), que son punto de encontro de infinidade  de anciáns e de asistentes a culto relixioso que maiormente toman ao seu destino  por ese acceso do inferno, pero en contraposición, esta o feito de que os equipamentos docentes atópanse á  banda oposta, sendo que os nenos do lugar han de utilizar diariamente idéntica encrucillada. Tal circunstancia supón un agravante por canto iso confirma que nunha curva ferroviaria sen visibilidade algunha, á parte dos adultos,  cruzan a vía férrea, nenos e persoas maiores con mobilidade locomotora   limitada por razóns de idade.

Probada e xustificada  pois a urxencia da actuación, o que os veciños afectados non deben ignorar é que a súa singular  “vía crucis”  ten un calvario de emprazamento temporal inédito, e no seu peregrinar coa cruz do problema ao lombo non son azoutados  nin burlados por uns soldados romanos, senón por unha banda dos concelleiros  da súa vila.

Tal afirmación  vén referendada  pola acta do pleno da sesión do 8 de Xaneiro do 2009, onde o PP da localidade, facéndose sensible co escrito asinado por centos de veciños  someteu á  aprobación do pleno, unha Moción na que  demandaba un pronunciamento no sentido de instar a intervención urxente do Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (ADIF) para a execución desta infraestrutura de comunicación.

O curioso desta iniciativa que en boa lóxica debese contar co apoio unánime da totalidade dos  representantes corporativos, é que tan só dispuxo  do aval do PP como promotor e a adhesión de Esquerda Unida (EU), mentres que o propio Alcalde e o seu grupo (PSOE) como a formación nacionalista (BNG), situáronse en contra de tal iniciativa e por extensión en contra da reivindicación veciñal, iso se, aducindo cada un o disparate correspondente, os socialista fundamentáronse no oportunismo da súa presentación e os nacionalista como sempre na “táctica da estratexia”

Pero cando imos para dous anos daquel desconcertante pleno, e  o estado da situación mantense, é evidente que   as formacións políticas  que rexeitaron o seu contido son as únicas responsables de que a situación continúe sen resolverse.

Non obstante, os concelleiros implicados ademais  de insuficientes xestores son uns completos irresponsables, toda vez que parecen descoñecer que a  demora na  execución xera de facto a mantenza   dunha ilegalidade urbanística,  por canto o valado imposto polo organismo ferroviario ao promotor das vivendas anexas ao paso, non admite a ruptura da súa continuidade, e iso ocasiona que  se actualmente producírase unha desgraza,  a (ADIF) eximiríase de toda responsabilidade, que recaería directamente  no  promotor e por derivación penal no  propio alcalde por recibir a rúa  sen esixir o cumprimento da legalidade. Claro que o peor parado sempre sería a vítima e por riba a súa familia.

En resumo, se os responsables do goberno municipal non están á altura das circunstancias e non demostran a capacidade suficiente para cumprir os compromisos contraídos, é obvio, que  os afectados haberán de tomar actitudes contundentes, pois a paciencia tamén ten un  limite, máxime cando á súa demanda sóbranlle fundamentos, pois non é de recibo que dia se e día tamén uns veciños do municipio poñan en risco  as súas vidas pola neglixencia dos seus representantes.

A única réplica admisible que de feito satisfaríame, é a publicación no Boletín Oficial do Estado do anuncio do concurso de licitación das obras; pois  tentar convencerme con diatribas,  sería igual que lavarlle a cabeza a un burro que é o mesmo que  perder o xabón e o tempo.

LEXIONARIOS DO GRAN PODER

Cando un asume como papel exclusivo protexer  as súas vantaxes e privilexios, é evidente que caladamente  estase a facer conserxe do seu propio egoísmo, e iso  aínda sendo  censurable, non tería maior relevancia se a  velada tendencia  quedase en mero antollo, pero cando esa aspiración  toma  formato de fixación  e transfórmase en obxectivo  irrenunciable a cuestión pasa a tomar  un carisma perigoso, máxime, cando para o  logro da súa  finalidade,  o  artífice, bota  man de artimañas  saturadas  de demagoxia, para, a través do engano cativar a adhesión de incautos e confiados a favor da súa causa.

 

Pois ben, dentro dese perfil presunto, podemos ensamblar con axuste perfecto aos paladíns  da  clase sindical, quen   rompendo toda regra de mercado e sen investir un euro,  lograron solucionar o seu futuro a través dos rendementos que na súa calidade  de executivos    achégalles  unha das maiores empresas do estado cunha masa laboral  de 57000 empregados, conformada maioritariamente por profesionais con categoría de redimidos.

Esta macroempresa ten a singularidade que os seus titulares non arriscan capital algún, a súa carteira de contratación vía  participación nos orzamentos públicos  está oficializada  anualmente e por tanto os seus beneficios garantidos por adiantado,  non estando suxeita a estándares de produtividade nin ao pago de nóminas cuxo importe de 2345 millóns de euros  anuais, son sufragadas polos empresarios españois e a Administración pública, cifra que sumada ao importe de subvencións non finalistas mais complementarios, alcanza os 3180 millóns de euros, é dicir, que traducido a outros termos hase concluír que por imperativo financeiro a totalidade dos cidadáns españois por activa ou por pasiva son afiliados de pago das centrais  sindicais, ao ter que achegar dos seus impostos o financiamento que en exclusiva correspondería satisfacer aos afiliados de número a través do pago das  súas cotas.

Pero os lexionarios do gran poder mantendo o seu segredo mellor gardado, teñen a absurda pretensión de despistar tales excesos, e nun exercicio de distracción, sen mencionar  súa captura iterativa dos fondos públicos nin o escamoteo  de plusvalías empresariais,  chegada  a situación da actual crise se auto eximen  de toda culpa, mentres derivan  responsabilidades a torto e  dereito, e despois de vivir longo tempo no silencio da contrapartida,  agora cando seu descrédito e un clamor popular, tentan facer colada  no lavadoiro da folga xeral

 Non serei eu quen xustifique a  política económica do PSOE nin quen libere de responsabilidade  causante  a outros sectores implicados, pero en razón a políticas de feitos  consumados,  tampouco teño dúbida algunha que vostedes por anos continuos de depredación das arcas públicas, comparten idéntica responsabilidade no desastre económico deste  país,  pois no canto de propiciar a defensa dos dereitos da clase traballadora  amparándose en contrapartidas de responsabilidade, rendemento  e produtividade,  nun desacerto continuado dedicáronse a exemplarizar a cultura   pelotazo laboral, e prodigar  a figura  de liberados sindicais  cuxo custo ha sufragar a sociedade en pleno.

Se o espectáculo xeral da operativa sindical é de descrédito integral, quen tolera semellantes excesos e prorroga no tempo súas arbitrariedades, é tan culpable como os propios beneficiarios, e aí temos a clase política pagándolle as súas nóminas e librando súas subvencións, mentres que paralelamente decretan o incremento do esforzo fiscal aos cidadáns de a pé e reducen os salarios a aqueles outros funcionarios que se manteñen estadía no seu posto de traballo.

Pero na comarca de Ferrol  o facer destes sindicatos  resulta cando menos máis escabroso, por canto, en todo o  proceso de reconversión amais da súa entrega aos ditados   dos seus superiores en rango, fixéronse partícipes da desfeita da factoría naval de ASTANO, sen que no transcurso do mesmo faltasen as purgas, as malas mañas e o nepotismo repartidos acorde  ás disparidades ou afinidades militantes.

Acontecendo que cando o froito da súa semente sindical invalidou a continuidade do estaleiro, foron os primeiros, en pór a bo recado seu futuro  a través  de  prexubilacións de luxo que como sempre haberían de pagar as arcas públicas, sen importarlles que o ferrollazo do naval dese ao traste coas expectativas de emprego das  novas xeracións e afondara  na quebra  a economía comarcal.

Resulta que segundo vostedes, Astano tiña de axustarse ás directivas europeas  e acatar o veto que asinaron, pois ben, rompendo esa disciplina de acatamento  ás directivas do mercado que tanto defenderon, agora, cando o que se trata é vetar seus excesos, promoven o desacato e baixan do andel o obsoleto  manual de axitación de masas,  para resucitar realidades que non por certas deixan de ser extemporáneas,  pois quixera lembrarlles  que o 20% de paro, as pensións miserentas, etc, etc., non é unha novidade do tempo presente, pero claro, o feliz noivado con Zapatero tíñaos ensimesmados e non deixaba que visen esas realidades, e agora que lles plantou, cal  noiva resentida destapan as intimidades, nunca mais certo que o odio, é o amor sen os datos suficientes

Non hai mais que falar, nesta comarca hai miles de estómagos que non teñen  nada que agradecerlles, mais ben todo o contrario, xa que logo, como o día 29 de setembro na comarca celébrase “o día do favorecido”,  quen non se atope entre ese selecto grupo, tal celebración non é da súa incumbencia, pero pola miña banda non dubiden que cando convoquen unha  folga xeral para demandar o levantamento do veto que pesa sobre Astano, parafraseando a Mario Benedetti direilles que,  vostedes saben que poden contar comigo.

LEIRE PAJIN, AS DAMAS DE BRANCO E A AQUIESCENCIA FEMINISTA

Cando aínda mantén actualidade a súa premonición sobre o acontecemento histórico planetario, “la bien pagá”, volve polos seus foros e fainos coñecedores do seu novo vaticinio, proclamado esta vez, “a vontade moi clara do Goberno cubano de avanzar no proceso de transformacións e de reformas económicas e sociais”; á vista de tamaño desvarío, é evidente que ao defunto Valle - Inclán, escapóuselle unha personaxe das novelas da súa etapa esperpéntica, e agora, aínda por riba toma razón de vida na xefatura política e por non perder súas orixes de espantallo, prosegue seu frenesí dedicándose a profetizar perversidades e despropósitos.

Lembro aquel disparate seu, cando afirmou que o PIB era claramente masculino, e que o cambio daríase cando as decisións importantes fosen tomadas polas mulleres; pois mira ti por onde vostede como muller e feminista, baixo o tórrido sol caribeño na súa estancia na Cuba dos irmáns Castro, xa tomou esa decisión importante, que non foi outra, que negarlle audiencia a outras MULLERES cuxo valor, integridade e heroicidade non ten parangón, por canto trátase das Damas de Branco, un colectivo de intachable conduta, que reclaman que a ditadura cubana poña en liberdade aos seus pais, homes, irmáns, fillos e fillas , encarcerados por manter disidencia co réxime autocrático da illa, e tal circunstancia faias merecedores de total consideración e do maior dos respetos.

Desde calquera punto de vistas é intolerable que a segunda de a bordo do partido do goberno español, visite a illa acatando anticipadamente sometemento aos ditados do partido comunista cubano e para mais contradición, xa na Habana, exerza de portavoz do goberno insular e proclame ao catro ventos as bondades do sistema, manifestando realidades inexistentes. Agora que está en boga a recorrente frase da “táctica da estratexia” como método argumental para razoar o inxustificable, é posible que esta señora aduza que o fin xustifica os medios, e que todo sexa pola excarceración dos presos políticos
Chegado a este punto, hei de manifestar que en Cuba as celas teñen actividade permanente e mentres liberan a uns presos políticos, outros.entran á trena.

É indecente o xogo de dobre moral que se trae entre mans, quen desde o aparello do partido socialista, promociona a recuperación da memoria histórica polos excesos cometidos en corenta anos de ditadura franquista e en coincidencia desprázase á Habana para darlle respaldo a cincuenta anos de ditadura castrista, isto ademais de incongruente é patético, e se a artífice deste desvaneo proclamase abertamente feminista resulta moito mais escandaloso, por canto esa ditadura, amais de merecer a censura pola súa propia vixencia dado o agravante machista da súa estrutura xerárquica, merece un repudio exponencial pola constante vulneración dos dereitos das mulleres; pero polo visto, esa é unha realidade que a alta executiva do PSOE prefire obviar.

Eses xestos de conivencia de Leire Pajín coa ditadura cubana, delatan e poñen ao descuberto a verdadeira catadura moral dunha persoa baleira de ideoloxía, que esconde tras unhas prestacións económicas desorbitadas, un feminismo panfletario e inconsistente con tinguiduras de narcisismo enfermizo; que delata que a súa incidencia xenética por tendencia desertora míngualle facultades para establecer a consecuencia estable que o seu cargo precisaría.

Con esta odisea caribeña a señora Pajin, amais de devaluarse a si mesma, dentro do marco europeo ten deixado en evidencia á súa propia organización política, pero na súa fazaña hai outro aspecto que non debese pasar desapercibido; pois resulta que tras os despropósitos cometidos, semmella que a totalidade do movemento feminista español en razón ao seu silencio, outorga aprobación os seus desvaríos.

Sorprendentemente hai movemento sociais e corrente reivindicativas que aínda sendo feministas, cando certos privilegios poidan porse en perigo a calada é a resposta e a inconsecuecia faise compañeira intima do antagónico, daquela con consentemento xa tedes a integridade do feminismo nas mans do poderoso cabaleiro.

Pero quen mantén inalterable a esencia dos valores democráticos, ha manifestarse como un disidente mais e apoiar activamente o encomiable papel das Damas de Branco, e eso ha ser así ate que os amigos de Pajin lle outorguen ao pobo cubano a liberdade que lles pertence.

AS DEPUTACIÓNS E A TÁCTICA DA ESTRATEXIA

Aquela obsesión que certa formación política mantiña en suprimir as deputacións, parece que co paso do tempo teña ido perdendo fol, agora as circunstancias son outras, e os que noutro tempo cuestionaban a validez das entidades provinciais, resulta que a tempo presente sen indixestar contradicións, soterraron seu maximalismo subliminar de épocas pretéritas en permuta polas atribucións que lles confire o feito de arrogarse rango executivo na dirección colexiada das citadas corporacións.

Recoñecendo o dereito de evolución, de orixe, faise costa arriba asumir esta mutación no espazo e no tempo, por canto o cambio é tan radical que amais de investir as regras do consecuente, converten a incongruencia nunha consolidación estable.

Pero estas extravagancias irreflexivas non se poden denominar incongruencias cando os promotores da súa comisión pertencen a un determinado armazón político, pois non hai que esquecer que se trata de seres superiores que nunca se contradin, só se adecúan á táctica da estratexia, concepto este que non está ao alcance da compresión analítica das "mas media" por ser exenta do talento necesario para establecer conclusións de tamaño alcance.

Hase entender esta inferencia como unha cohesión coa asunción de autenticidade que autoproclaman os integrantes desta elite.

A quen a ambigüidade lle crea escozores non toma por inercia instalarse no incoherente, todo o contrario, promove rutas por itinerarios de consecuencia que lle leven alcanzar unha meta chamada obxectivo, pero para establecer esa finalidade, o primeiro que hai que determinar é se a vixencia do obxectivo mantense ou está deslocalizado, e a xulgar polo feitos isto último é o gran dilema que oculta quen nun exercicio de contradición, tenta manter intacta a súa virxindade ideolóxica e á vez comete promiscuidade permanente coa contradición e o antagonismo,

Sobre a necesidade da pervivencia das deputacións provinciais, dicir, que a singularidade e diversidade característica da tipología municipal de Galicia, fai necesario que dentro da esfera local, exista unha estrutura supra .- municipal que arbitre medidas correctoras e implante sistemas redistributivos, capaces de paliar os desequilibrios existentes entre os diferentes concellos, e que á vez manteña asesoramento permanente tanto técnico, económico como xurídico a aquelas corporacións locais que pola súa propia limitación teñan probada incapacidade para establecer servizos xenuínos.

Esta función é unha necesidade incontestable, claro que sempre haberá algún atolondrado que por mimetismo, expoña unha alternativa á catalá onde a partir do 2011 catro deputacións provinciais transformaranse é sete vaguerías (pero sobre iso falarei noutro momento)

Probada pois a necesidade dos organismos provinciais, o que con todo é verdadeiramente anacrónico, é o feito que despois de 30 anos de democracia a elección dos compoñentes corporativos realícese por sistema indirecto, co agravante de que necesariamente un deputado provincial ha reunir a condición de concelleiro electo, resultando que quen determina a elección do candidato non é a cidadanía a través das urnas, senón a súa propia formación política, e dicir, un expoñente en toda regra da democracia orgánica.

Esta anomalía de procedemento indirecto, mingua cualificación representativa e promove unha acumulación de cargos, e quizá en razón a iso, o Vicepresidente da Deputación de A Coruña e á sazón concelleiro de Narón, D Pablo Villamar, por atomización de funcións, teña caídas de memoria que lle provocan a síndrome do esquecemento, e amparado en tal padecemento, sen inmutarse, é capaz de facer que as súas contradicións se convertan en tomaduras de pelo.

Esa desorde mental tería unha proporción relativa, se a súa incidencia afectase a aspectos de carácter persoal, pero cando tal neglixencia toma escala e dimensión colectiva, amais dunha mofa, seus feitos, delatan a existencia intencionada dunha falta de respecto, e entón temos de concluír que, unha de dúas,…. ou estamos ante un irresponsable empedernido ou o que é mais grave o segundo de a bordo da deputación provincial exerce como irreflexivo profesional.

Pódeselle negar a IEN por Europa a viabilidade a concertar un convenio de colaboración co organismo provincial alegando aspectos de desencaixe cos labores da deputación, e tal razoamento ser asumido en correspondencia, pero cando o engano aflora e a xustificación aducida vén sucedida por unha desigualdade de trato, cando o prohibido para o noso colectivo é outorgado a terceiros, ante semellante afronta, poderiamos perdelo norte e caer na tentación de postularnos o ser ou non ser das deputacións provinciais.

Pero á vista dos feitos reflexivamente hase concluír, que o cuestionable non é o organismo, senón as persoas que o representan. e a mostra delo queda exposta

                                                                                                                          Xosémanuel Galdo - Fonte