Máis Estado

O relato  neoliberal que durante o últimos corenta anos mantivo a  prevalencia do privado sobre o público foi desde a súa instauración unha falacia,  que aínda así tomou carácter de cousa certa polo patrocinio auspiciado  por unha  clase política que  en demérito da fortaleza do Estado actuou desde a Transición como  a galdrapa  do neoliberalismo 

Os  mandamais da órbita neoliberal sacódense  ao Estado de encima cando  corren tempos de bonanza, pero cando se desata a tempestade son  presurosos en pedirlle   auxilio, e deixando de cuestionar o papel do público non dubidan  en sinalar o camiño ás institucións , pero  ocorre que tras a súa  dinámica  de levantar o  veto ao  gobernamental está a súa manifesta  intención  de utilizar ao Estado   en beneficio propio, como así ocorreu  no transcurso da crise do 2008 onde as axudas públicas ao ser  distribuídas cara arriba convertéronse nun  instrumento de explotación  en lugar dun medio para evitala e ese foi o desenlace porque  o teórico poder  Executivo do Goberno asumiu como propio o  mantra neoliberal da austeridade.

Desde o punto e hora que  nos    próximos meses mobilizaranse  inxentes  cantidades de diñeiro público proveniente  do plan europeo de recuperación, nada do ocorrido ata a data pódese repetir, sendo necesario en corrección  establecer de antemán á súa distribución, criterios, prioridades e obxectivos  políticos  por ser factor crave para definir sen ambigüidade o rol reservado ao Estado no  longo proceso de reconstrución que se aveciña,  por canto  no canto de     seguir exercendo  de adláteres  do neoliberalismo como no  últimas catro décadas  debe asumir  o   papel protagonista e proceder en consecuencia

O Estado lonxe  de fraquear  diante presións  exóxenas  como ata o de agora , debe asumir  con toda a consecuencia o poder de decidir e exercelo,  para así desde a súa primacía   reorientar  o  modelo económico cara a un marco de sustentabilidade    que facilite igualmente a posta en práctica de medidas correctoras á desigualdade dominante, e para iso  ten  de considerar  a crise desatada pola pandemia de covid-19 como punto de partida  cara a un  capitalismo de integración.

Sen reconsiderar o papel  que  o goberno debe desempeñar  na  crise económica  será materialmente imposible saír dela, xa que toda solución á complexa conxuntura do momento debe apuntar cara a actuacións que induzan un crecemento máis inclusivo e sostible, sendo por iso  que  toda relación coas empresas receptoras  de fondos  do Estado deba prevalecer  o interese público sobre o privado,  de tal modo  que se poidan compaxinar   racionalmente  os intereses empresariais coas necesidades da sociedade, e para iso, hase de velar por preservar   o  emprego  e sustentar  a capacidade produtiva da economía, poñendo freo á dinámica especulativa dos mercados  financeiros e ás  excedidas  retribucións a executivos.

Non se pode repetir o sucedido   na  anterior crise financeira  en cuxo proceso se inxectaron miles de millóns de euros que non produciron efecto algún na economía real, por canto o seu importe   foi  dirixido integramente  a salvar a un  improdutivo sector financeiro, ou devandito doutro xeito, a incentivar unha nova crise dos de sempre , dos mesmos que atribuíndose a condición de representación dinámica da economía   non dubidan en adxudicar ao Estado  un rol estático e contraproducente para o funcionamento  da mesma.

Unha falacia moi estendida  desde a órbita do neoliberalismo  como apoloxía para seguir  impoñendo  a súa primacía, pero que difire abertamente da realidade, por canto  en versión  orixinal  o Estado  non é de ningún xeito  un ente  de ritmo  lento e acentuada burocracia  senón a organización máis  dilixente e expeditiva do mercado, e sen ningunha dúbida a  que afronta maior risco investidor diante as crises xeradas polo  sector privado como  é farto probado, extremo que rompe estereotipos  poñendo de manifesto  que  o  Estado lonxe de ser un lastre para o desenvolvemento é o seu principal motor.

É por iso incuestionable que debe ser o Estado quen lidere o plan de reconstrución da economía,  pois  por mais relato a medida que nos conten os  prosélitos do neoliberalismo que acubillan ao sector privado, a súa repetida autoría nas crises desaconsella  que sexan eles e as súas políticas de fracaso  o formato para seguir aplicando, pois a situación   mais que continuísmo do obsoleto esixe a posta en práctica  dun novo formato  de economía e unha nova forma  de entendela

Agora ben,  que o Estado tome  o papel protagonista  non é indicativo da instauración dun  capitalismo estatal, que si unha asunción de responsabilidade en consonancia cos riscos financeiros  inducidos,   que por salvagarda institucional  esixen  garantía de liderado corporativo, sen que tal circunstancia  impida   a participación do sector privado ao que en todo momento débese  facilitar  intervención no deseño do  novo modelo económico  sostible e inclusivo como alternativa ao  obsolescente   capitalismo aplicado ata o momento cuxos problemas  tenen de ser resoltos  a medida que se afronte  a crise   do coronavirus.

Republicanos de aparencia

Coa conduta  anti - republicana que mantén a esquerda acomplexada no parlamento, caracterizada pola  súa colaboración  co Réxime do 78 e non oposta ao mesmo, será máis probable  que consigan antes a súa propia extinción que o derrube da monarquía. 

Se non fóra  pola información publicada polos medios internacionais  e a investigación realizada polos  tribunais suízos , as infamias  do rei  emérito manteríanse no máis estrito  anonimato, pois  a corrupción non só é da monarquía senón do propio sistema; é dicir, dos sucesivos  gobernos do bipartidismo  alternante  aos que hase de engadir  a cúpula  do aparello do Estado e os sempre cómplices medios de comunicación da órbita, que foron en maior medidas os que  orquestraron  as campañas de manipulación creando a tal fin unha  auréola do rei como salvador de España.

Nesta película de ficción  o pobo só entrou en escena para interpretar por esixencias  do guión o papel de extra  de tan macabra farsa  histriónica .

Por tanto .os  desvíos de conduta  protagonizados polo ex xefe de Estado para nada son accións   descontextualizadas, senón a crónica  dunha  corrupción institucionalizada en pleno franquismo que foi tecida durante os corenta anos de ditadura e que en 1975, Juan  Carlos como herdeiro de Franco fixo súa  para mantela  practicamente invariable  durante catro décadas de “democracia” ; sen que as tan propagadas   “bondades“ da Transición fosen  impedimento para manter  as súas  prácticas  de como facer diñeiro fácil á marxe da lei.

Ao facerse receptor do manual de instrucións do Caudillo  asumiu de igual modo a súa  forma de actuar e de entender  a Xefatura do Estado; e así, si o xeneral golpista  desde o poder supremo enriqueceuse a mancheas apropiándose do alleo, o agora rei emérito reinando desde o  poderío dun ser supremo mantivo análoga traxectoria e idéntica finalidade con prácticas  igual de turbias  introducindo a variable de camuflar  as súas prácticas corruptas disfrazándose  para   a ocasión  como de  bróker,  lobbista ou  viajante de negocios.

A degradante situación vén  indicar  que mais alá das “fantasías democráticas “que se nos contan para facernos crer que a situación  cambiou , o certo  é , que   a herdanza franquista segue manipulando   os fíos do noso sistema, diante a incapacidade do Réxime do 78 de subverter a situación, o que fai cuestionar en maior medida  á monarquía como solución adecuada  á  reconstitución democrática do estado e moito mais tras a indígna fuga de Juan Carlos de Borbón 

A causa  da actual deterioración non é outra  que o simulacro inducido por unha Transición que lonxe de producir unha verdadeira ruptura  afianzou a continuidade das vellas elites que utilizando a manga ancha do seu poderío imposibilitaron a consumación dunha democracia integra e plena, coa decidida determinación  de establecer en suplencia  un réxime ao servizo  desa mesma “ casta” que segue sendo quen á marxe de todo formato democrático  deseñan  o funcionamento orgánico  do país.

A pesar de tan anómala situación o discurso oficial do pensamento único  ten prevalecido    porque durante os corenta anos de primacía oficialista a esquerda  non foi capaz  de establecer a nivel estatal  un proxecto de neutralización e  cuestionamento do réxime   instituido.

A ninguén debe sorprender que  a dereita española  siga defendendo a figura do  Rey  a pesar das súas connotacións coa corrupción, pois tense de entender que a súa adhesión non atende  a aspecto de solidez ideolóxica coa monarquía, senón porque esta representa para eles a continuidade dos valores franquistas e por tanto  o mantemento dos seus  privilexios  como clase dominante, de aí  a súa  condescendencia  coas   corruptelas  borbónicas e o seu incondicional  apoio ao rei.

Pero o realmente preocupante é a actitude  transixente cos excesos da monarquía que manteñen os partidos  de esquerdas que aínda sendo teóricos referentes do  republicanismo non reparan en pechar filas ao redor da coroa  e impedir así que  se  escrute a corrupción da Familia Real  á vez de exercer de cómplices dos seus delitos, no marco dunha relación  indecente, sendo boa proba diso a blindaxe outorgada á monarquía desde as filas socialistas.

O resto da  esquerda institucional non é caso distinto, pois todos eles sen excepción mais alá de presentarse electoralmente  cun programas  máis ou menos de esquerda, ademais de non declararse contrarios ao réxime do 78; non dubidan en exercer de  prosélitos da Constitución  incorrendo así no despropósito de crer que a reforma do sistema é posible sen tocar a estrutura dentro do marco constitucional vixente.

De non construírse  desde a participación activa do republicanismo  de esquerdas, un proxecto consensuado de cambio real, efectivo e coherente a batalla estará perdida, tendo en conta que de seguir  contemporizando co   envilecido rumbo  da   monarquía  e a súa corrupción, esta terá    garantida a súa prórroga sine die, co agravante  que  a deterioración  democrática do país farase  máis ostensible.

Estridencia podemita

O novo modelo de asignación salarial dos cargos públicos de Podemos subverte as pautas de doazón creando con iso  unha caste entre os seus membros, ao establecer que os que máis cobren  menos doen,  resultando  paradoxal tal proceder  nun partido que defende subir os impostos ás rendas máis altas. 

Un dos principios fundacionais de Podemos dispoñía que a súa finalidade  era agrupar todas as opinións e poñelas en común, un precepto fugaz tendo en conta que  coa  súa  promulgación  extinguíase  a súa vixencia, como politicamente ocorre cando de nacer como un movemento social   pasas a actuar  como un partido  caudillista onde a cohesión militante mídese en atención á  adhesión incondicional ao líder, ás súas formulacións e propostas. 

Aquel proxecto   sustentado sobre os alicerces do 15 M, que fixo pensar a moitos que a política podía ser outra cousa,  na actualidade  perdeu toda a súa esencia, ao converterse  Podemos nun partido á vella usanza onde a  verticalidade  da súa estrutura e as loitas internas marcan a pauta, incorrendo  con iso no anacronismo da esquerda obsoleta  e arcaica que paradoxalmente  agora rescata Iglesias, como referente ideolóxico.

Unha deriva que induciu unha desilusión entre  os electores  fartos  de evidenciar  que o debate político  da súa organización de referencia non viraba ao redor de ideas ou propostas, senón ao redor de cadeiras de brazos e  camarillas; co agravante de estar pechado baixo sete chaves á participación directa como pon de manifesto a desmobilización dos círculos municipais, aquela ferramenta que utilizando a teoría da intelixencia compartida foi coa  que se edificou o partido e expandiuse por España, e  que agora pola  súa inactividade fai que a formación violeta  avance con paso firme cara á súa desaparición.

O cúmulo de despropósitos  da cúpula dirixente é de tal calibre que ata fontes internas asumen estar en caída libre e que o seu crecente  descapitalización implicará unha notable perda de escanos no Congreso ata o punto  que de celebrase actualmente comicios xerais situaríanlles por baixo dos 18 deputados, 17 menos dos actuais 35.

Quebranto  en canto á confianza dos electores, como consecuencia     da renuncia  programática  aos seus principios esenciais,  tendo de sumar a iso o seu contraproducente  enredo xudicial  que ademais de minguar credibilidade dirixente  anula  toda capitalización como socio de Goberno. 

Polo débil arraigamento ideolóxico dos membros   do seu staff directivo  todos  os valores  que foron aceno de identidade e referente distintivo  da organización morada derrubáronse  un tras outro, pasando de defender o  aniquilamento  do sistema e a Constitución de 1978 a erixirse en defensores  sen concesións  desa mesma Carta Magna sen que a incongruencia  de tal mutación supuxese un obstáculo para a súa consumación.

As contradicións fixéronse máis notorias cando para satisfacer  as súas aspiracións a  formar parte  do  goberno  renunciouse  á derrogación da reforma laboral. que ademais de ser   unha das reivindicacións estrela do partido desde a súa fundación en 2014, o propio Pablo Iglesias reafirmárase na súa pretensión  de revogala  durante a última campaña electoral.

Tendo de engadirse a iso outros asuntos  de gran calado  que ao final quedaron  igualmente pospostos como os relativos ao Imposto ás grandes fortunas , a derrogación do artigo 135 da constitución, a creación dunha banca pública, a devolución do rescate bancario, etc., aspectos todos eles que veñen confirmar que  a participación no Goberno central máis que  reportarlle vantaxes  acentuou o declive electoral da organización  capitaneada por Pablo  Iglesias que leva camiño de recortar  o seu espazo ata o teito histórico de EU.

Quen  alardea  de ser politicamente consecuente e resulta cuestionado, debe asumir  que está máis exposto a que a xente xulgue o seu comportamento con maior severidade, e que as urnas pasen factura  ao seu contraditorio  proceder,  pero tal dicotomía parece non preocuparlle o máis mínimo  aos xerarcas podemitas, que a pesar das horas baixas que atravesa  a organización  non dubidan en acentuar a disensión no momento máis inoportuno sacando da manga o "novo protocolo sobre  as doazóns dos cargos públicos de Podemos en todos os niveis de representación pública". 

Unha reforma  pola  que non só deixarán de doar o excedente do famosos "tres salarios mínimos" senón que contribuirán economicamente co partido de forma progresiva, é dicir, que quen desempeñe  cargos máis ilustres como  ministros ou  membros de gobernos autonómicos, abonarán menor contía  que quen ocupe outros postos de menor  rango.

Un cambio que fundamentado na proporcionalidade  vén favorecer   aos membros da elite morada a pesar que a súa aplicación é  antagónica   coa filosofía do partido, o que ademais dunha incongruencia  supón  darlle  munición  aos  adversarios políticos.

Vendepatrias

 O que pretende o "tándem  das  dereitas"  coa súa negativa  a negociar os Orzamentos é debilitar a  cohesión do Executivo no  seu afán  de perturbar a acción de goberno, a pesar que  os prexuízos da súa  maquinación resultan  funestos para o interese xeral.

Desde a súa constitución por Manuel Fraga o principal partido da dereita española puxo de manifesto  a súa total ausencia de memoria democrática e aínda cando a actual  xeración   dirixente debese ter superado esta carencia, o certo é que non só reafírmanse  no proceder  dos seus  antecesores  senón que estableceron un flirteo coa extrema dereita  que non só  failles  pensar igual que eles senón tamén actuar  ao unísono.

Relación    que é  repudiada polo Partido Popular Europeo, no que  curiosamente está integrado o partido de Casado; unha organización que por solvencia  ética  e política rexeita  toda  relación  dos seus  membros cos movementos  ultranacionalistas ou de ultradereita, obedecendo tan diverxente actitude á  existencia de feitos históricos contrapostos,  pois mentres en Europa os criminais do fascismo foron sometidos a xuízo  legal aquí ´non houbo xuízo algún contra os golpistas,  por iso é polo que os seus herdeiros   sigan alardeando de  totalitarismo sen gardar lealdade ao país nin ás institucións democráticas.

En tanto a crispación sexa a principal das súas estratexias, o   conglomerado PP - VOX  manterá a súa negativa  para participar no rearmamento moral  e a unidade de acción   que a situación  esixe para saír da crise do coronavirus, demostrando con iso que cando toca “arrimar o ombreiro” para afrontar   a  colosal transformación que esixe a delicada situación do país, seguen pechándose en banda e utilizando a táctica destrutiva contra o Goberno aínda  sabendo  os repercutidos prexuízos que as súas políticas inducen ao interese xeral.

A actitude da "dereita patria " máis que achegar solucións é botar gasolina aos problemas, pois afeitos de sempre a que lles desen todo feito,  agora relegados á  oposición non asumen   a súa perda de privilexios,  e ese que non outro  é o motivo que lles conduce a pecharse  ao  diálogo e  utilizar  en reacción  a vía das revoltas para a consecución do seu   escabroso  obxectivo, que non é outro  que utilizar unha pandemia de carácter global para desgastar e derrocar ao Goberno sen fundamento argumental que o ampare, pero si coa  interesada  colaboración  dos   medios de comunicación   ultraconservadores que en tránsito a desaparecer apúntanse  a un  bombardeo; e todo porque  esta chusma non  soporta a democracia salvo que sexan eles quen goberna.

Tan  crispado comportamento ademais  dun acto de terrorismo político cara ao lexítimo Goberno de España, é tamén unha agresión contra a integridade  do conxunto da cidadanía  no contexto  dunhas  circunstancias  que ademais  de tráxicas, son difíciles e duras.

Resultando  irritante a súa iteración  involucionista, pois cada vez que por conduto democrático a esquerda  accedeu ao poder, a pesar da lexitimidade outorgada polas  urnas houbo de soportar as actitudes   de rebeldía e as  bravatas dunha dereita que non acepta que outros “usurpen” o poder que se atribúen en pertenza,  pois aínda resultando cómico,   cando son derrotados nas urnas e fórmase un goberno que non é o seu, senten que llo roubaron. Por iso cualifícano de ilexítimo.

Déficit democrático que é parte intrínseca do seu ADN político e causa que  a súa reacción  caracterícese por descualificacións  e  epítetos extremos diante toda alternativa de progreso

Estas actitudes reflicten que  o antigo réxime máis que estar extinto e ser parte da historia segue mantendo plena actualidade e iso por saúde democrática debe ser erradicado sen dilación.

Por iso mais alá do que se nos conte esta tropa, aquel hipotético cambio que nos conduciría á democracia, foi un todo aparente, un obxectivo que nunca chegou a consumarse, porque o que verdadeiramente se produciu foi unha voadura controlada do réxime anterior, que non afectou de ningún xeito á solidez da súa estrutura e moito menos causou a súa demolición; sendo tal dedución perceptible ao profundar desde unha perspectiva histórica no procedemento sucesivo para a súa culminación.

É o testemuño dos feitos quen corrobora exactamente o que sucede neste país, e que vén referendar que lonxe de gozar de plenitude democrática prosegue absorbido pola esencia continuista do réxime anterior, unha realidade marcadamente perceptible, especialmente no plano institucional, onde a actual oposición conservador e o conxunto do  establishment de acompañamento agrúpanse interesadamente na defensa concertada do  neofranquismo como único modelo de organizar a sociedade. 

Si dunha vez por todas queremos parar a  involución crecente non queda outra que impoñer a disciplina democrática que a situación esixe

Podemos non era tal!

Tras  a coalición  con EU  a permanencia de Iglesias á fronte de Podemos non fixo máis que  deprezar a organización,  e non tan só polo efecto  fagocitario exercido polos comunistas, senón tamén, polo  autoritarismo dirixente,  o formato  piramidal da formación  e a  cerrazón ao debate interno.

No verán de 2015 en pleno auxe de Podemos  Pablo Iglesias non quería saber nada do ‘aburrido’ PCE e do seu herdeiro, Esquerda Unida, como así o evidencia a  diatriba que nistos termos dedicaba  aos comunistas.

“Sodes precisamente vós os responsables de que neste país non cambie nada. Sodes uns  cenizos. Non quero que " cenizos" políticos, que en 25 anos foron incapaces de facer nada, non quero que dirixentes políticos de Esquerda Unida, que son incapaces de ler a situación política do país, achéguense a nós. Seguide na vosa organización. Presentádevos ás eleccións, pero deixádenos en paz (…) Quedade no voso sitio. Podedes cantar a Internacional, ter as vosas estrelas vermellas (….) Non quero facer política con iso. Deixádenos vivir aos demais“.

Un ano despois noutro dos seus alardes de incongruencia  Iglesias declinaba na súa afronta  para manifestarse xusto ao revés.

«Eu si me vexo construíndo un futuro con Alberto Garzón (…) Os españois o que queren é que se lles diga a verdade (…) Ninguén poderá dicir que nós non fomos coherentes desde o principio (…) É evidente que Llamazares representa o pasado e Alberto [Garzón] o futuro (…) Podemos ten que ser xeneroso e recoñecer a identidade de EU na coalición electoral.»

Iniciábase así o xiro  a babor de organización morada e a confluencia cos “ cenizos” de outrora, nunha conversión  que facía   de EU  unha forza moderna e de cambio merecedora de todo  respecto. (Ver para crer) 

Pero máis aló da planificada estratexia electoral que se perseguía coa   alianza,  o certo foi  que  nos comicios  do 26 de xuño  de 2016 a  constituída coalición Unidos Podemos non tivo nin con moito os resultados  esperados  como puxo de manifesto a perda  dun millón de votos sobre o acumulado dos seus anteriores resultados  nas urnas, demostrando    que  "as etiquetas do pasado" máis que exercer de incentivo  minguaban o resultado  electoral.

Devandito isto, hase de ter presente que desde a súa creación Podemos levaba  fiando un ríxido discurso contra os partidos a “caste”, tratando de converter a tradicional confrontación entre esquerda e dereita nunha disputa entre os privilexiados e a “xente  decente”;circunstancia  que variou no  substancial  tras a súa fusión  con EU,  pois  de reclamar un proxecto constituínte diante un “réxime que se derrubaba” é dicir,  de criticar o "réxime do 78" pasou  a erixirse en defensor da Constitución, ou o que é o mesmo, a asumir como propio  o anacrónico papel  xogado desde a transición polos titulares da  fouce e o martelo.

Pero a xogada  ten máis percorrido, pois o plan do partido de Alberto Garzón non se para en alianzas conxunturais  senón que a súa verdadeira finalidade   é a integración de facto dos militantes da  súa formación nun proxecto de “converxencia común”, con estruturas conxuntas co partido morado. 

Unha estratexia  que por desatinada que pareza conta coa conformidade  do propio Pablo Iglesias quen apadriña a operación  coa finalidade de aproveitar  a estrutura territorial de EU para vertebrar o novo Podemos, no contexto  dun formato orgánico  que non só supoñerá o  borrón e conta nova dos círculos podemitas senón que afianzará o control efectivo da organización acorde á   verticalidad  da ortodoxia  comunista  contra a  que o líder podemita arremetía cinco anos atrás, pero que actualmente considera  imprescindible como garantía da súa sustentabilidade  á fronte do aparello

Nada  queda  daquel  proxecto fundacional que de ningún xeito   barallaba  como alternativa  a constitución dun “partido de esquerdas á vella usanza”, senón un que "fixese pobo", é dicir un movemento transversal de aberta penetración democrática;  pero o inconveniente para a súa consolidación   foi desde sempre que     ese formato  representaba un obstáculo   nas expectativa de quen  como Iglesias e Montero tentaron desde sempre   modelar á súa medida  a organización para  a súa blindaxe e promoción persoal, que á vez lles eximise de toda responsabilidades ante  seus repetidos  desastres electorais.

As continuas mutacións ideolóxicas, purgas, loitas internas, acusada diminución de representación institucional e total  carencia  de autocrítica fixeron efecto  na organización morada poñendo de manifesto  que o liderado de Iglesias  deixaba  de convencer aos propios, o  que lles conducía a un afundimento electoral sen precedentes que levaba  camiño de situarlles a nivel dos peores  resultado alcanzados por EU nas urnas. 

Todo o que nos venderon  os actuais dirixentes de Podemos atribuíndose o 15 M, as políticas transversais o non ser  de esquerdas nin de dereitas,  nada  ten que ver coa realidade, pois a xulgar polos feitos a verdade do seu tránsito  político é que saíron de EU para terminar arribando a EU,  unha viaxe en circuíto pechado para o que non precisaban alforxas, pois a verdade é que non foron a ningures.

Industrialización ineludíbel

Tras corenta anos fomentando o desequilibrio sectorial e propiciando con iso a  terciarización da economía, a adversa  conxuntura  do país esixe un  cambio de rumbo, unha aposta decidida pola España industrial como única solución capaz de  reequilibrar  os desaxustes do seu anacrónico tecido produtivo. 

Desde a súa entrada  en escena  os efectos  da   COVID -19 para a  economía foron  demoledores,   mesmo  máis impactantes que os padecidos  en épocas marcadas por conflitos bélicos, co agravante que no marco da Unión  o noso país leva a peor parte, e a explicación  de tan  gravosa incidencia débese en gran medida o menor peso que ten a industria no PIB xenuíno respecto a os seus “socios” europeos.

Sinalando para o efecto que aínda que  o sector manufactureiro  tamén se viu tocado por esta crise, aguantou mellor o seu  embate; mentres o sector servizos viuse repercutido en maior medida  ata o extremo de quedar  afectado por unha  parálise xeneralizada, ou o que é o mesmo, por un  peche case  completo da actividade.

Resulta evidente  que a  terciarización do modelo produtivo fíxonos  máis vulnerables á repercusión  de eventualidades  como o coronavirus , sendo o factor inductor de tal continxencia a  progresiva desindustrialización dun país que corenta anos atrás cedeu a súa soberanía por entrar na UE para abrazar  unha economía centrada  no sector servizos que ademais  de xerar un desequilibrio no ámbito dos sectores produtivos conduciunos  a unha situación  de maior  inestabilidade  no emprego e  de menor fortaleza ante a crise.

Nesta tesitura  todo vén indicar  que aínda sen torcerse a cousa, a recuperación para a economía española será máis complexa e lenta  que para o resto de países da súa contorna, e de persistir no desfasamento, é dicir, de non  mediar un reequilibrio na composición dos sectores produtivos aínda pasando varios anos non se percibirán  indicios materiais de recuperación da actividade perdida.

O  clixé do ciclo anterior está velado e por tanto a súa reprodución é materialmente  inviable, esixindo a situación  utilizar a crise  para  catalizar o cambio e repensar a estrutura fundamental das empresas, os sectores e da economía en xeral;  medidas que en primeiro termo esixen o reequilibrio dos  sectores produtivos, pois todo intento de avanzar  en dirección á diversificación económica, sen establecer como obxectivo prioritario esta premisa  está abocado ao máis estrepitoso dos fracasos.

Incorrer na  tentación de seguir agarrándose ao formato do actual modelo produtivo a pesar da súa notoria obsolescencia, é renunciar  á diversificación do mesmo ,o que equivale a acentuar a situación de deterioración  inducida polas políticas aplicadas  durante as últimas  catro décadas  de equivocada  tendencia. 

Desde a chegada da democracia o envorco habido  na estrutura produtiva do país é tan significativo como alarmante; basta con referir que naquel entón   o peso da industria equivalía ao 34% do PIB, mentres que o do sector servizos representaba o 46,2%. 

Con todo agora, a industria rolda o  16% do PIB, é dicir menos da metade da  potencia que ostentaba, en tanto que o sector terciario  ten  incrementado o seu coeficiente   ata  alcanzar o 79% nunha situación de dominio absoluto, e así, se a efectos de industria a  cifra colócanos por baixo da media europea, o dato sitúase por encima dos países  da Unión    cando o referente  de contraste é  o sector servizos. 

Este acentuado desfasamento   intersectorial é reflexo do triunfo das teses  de quen propugnou durante décadas a substitución natural dunha sociedade industrial por unha de servizos, aínda cando a efectos de manter o emprego os resultados da última crise financeira foron suficientemente explícitos ao poñer de manifesto maior fortaleza  das economías que mantiveron  a participación da industria no seu PIB por encima do 20%.

É por iso que a  reindustrialización do país  tantas veces aparcada non deba facerse esperar por máis tempo.

Incrementar o peso do sector industrial no PIB fronte á agricultura, a construción e os servizos ten de ser  obxectivo inaprazable,  máxime  cando os efectos  da nova crise deixaron  probado que o feito de ser punteiros en turismo  e hostalería non foi a solución de nada senón que acentuou a súa vulnerabilidade, por ser o terciario  un sector que tende a esborrallarse con máis facilidade ante conxunturas adversas contrariamente ao que ocorre coa  industria que polo xeral aguanta estoicamente os envites inducidos.

É materialmente imposible saír da crise  facendo o mesmo que ata o de agora,  sendo por iso condición "sine qua non" afrontar  con toda celeridade  un proceso de industrialización do País, por ser a industria o elemento por excelencia   de estabilidade económica dada a súa capacidade de adaptarse á contorna e aos ciclos económicos adversos.

Concellos: Comiso de remanente

O plan do Ministerio de Facenda relativo aos remanentes de concellos debe quedar sen efecto para  dar paso  á modificación do artigo 135 da Constitución e á derrogación da fatídica  Lei Montoro, como paso previo    á redacción dun  novo texto normativo  de réxime local que satisfaga as necesidades efectivas da cidadanía.

O remanente de tesourería  "incautado" polo Ministerio de Facenda aos Concellos será utilizado para pagar a axenda política do Goberno, unha decisión que de xeito evidente atenta  contra a autonomía municipal e impide  que os cidadáns poidan  beneficiarse dos impostos locais para mellorar os servizos xenuínos.

O que pretende  o Executivo con esta operación é que os concellos cos seus aforros  constitúan un préstamo a favor do Estado , de tal modo que no 2020 e 2021 seranlles   reintegrados   5.000 millóns e  o resto ata o acumulado global de 18.000  millóns, é dicir 13.000 millóns   quedarallo  Facenda e  cuxo importe devolverá  de forma aprazada  nun período de dez  anos.

Polo visto a extorsión   é a imaxinativa solución que  pon en práctica  o ministerio de Facenda para salvar a rixidez da Lei de Estabilidade, unha disciplina legal inducida  pola  reforma do artigo 135 da Constitución Española de setembro de 2011 e cuxo contido  foi  utilizado ata a data como  arma arreboladiza para  coartar  o uso do superávit municipal, pero  curiosamente o que  impedía afrouxar a man  sen embarcarse nun complicado proceso lexislativo, é agora  resolvido a través dunha     arrevesada manobra financeira  por expreso  interese do Goberno.

O acordo do Ministerio de Facenda coa FEMP (Federación Española de Municipios e Provincias), foi transformado, en decreto lei polo  Consello de Ministros polo que antes de 30 días debe ser elevado   a debate e aprobación  do Congreso dos Deputados, circunstancia que fai improbable o seu referendo  tendo en conta que ao día de hoxe a  maioría  parlamentaria  opta pola súa derrogación   

A operación apadriñada polo PSOE non pasa de ser unha argucia coa finalidade de burlar as trabas   da lei de 2012, que polo seu carácter estrito  non  permite aos concellos utilizar o remanente  para nada  excepcional; pero  con todo, si abre esa porta á administración central en caso de situación de emerxencia extraordinaria como resulta ser a situación creada  coa COVID-19, excepcionalidade que  é  utilizada  polo Executivo de forma rocambolesca como fórmula para o desbloqueo  dos remanentes locais, non cabendo mais opción para iso que  os   concellos  lle entreguen os seus  aforros.

Desta forma  tan pouco ortodoxa o Goberno, aínda mantendo activas as limitacións  que atan por curto a operativa financeira  das    entidades locais  tenta  aquietar  temporalmente  a presión  política que mantén con estas, e de propina recibe unha contía millonaria de fondos  aínda que sexa en modalidade de préstamo  retornable, sen que tal procedemento resolva  para nada o fondo da cuestión que en todo caso manterase invariable , pois  ao seguir vixente a lei de 2012 o “antídoto” que se lles administra  non cambiará  os límites do marco legal, é dicir, que aínda accedendo a traspasar os seus remanentes os importes recibidos tras o  “branqueo” haberán de suxeitarse a idéntica disciplina de gasto.

Ver ao PSOE utilizando estas manobras  de  acubillo legal   é cando menos un contrasenso político,  desde o punto e hora que foi o Goberno de Rodríguez Zapatero co apoio do Partido Popular quen a través da reforma constitucional de 2011 estableceu de antemán o marco lexislativo á posterior Lei de Estabilidade de Montoro de cuxa repercusión na esfera local fala en por si o actual despropósito financeiro xerado cos  remanentes de tesourería.

Se resulta obvio que os socialistas desde o Goberno  enrédanse na  madeixa das súas propias contradicións o PP agora na oposición  mantén  unha actitude  marcadamente  hipócrita, e nun novo  intento de  escapulir a súa  responsabilidade  nos  feitos   lanza unha ofensiva parlamentaria para reverter  a  situación, cando foron eles mesmos exercendo  función de Goberno quen no 2013 estableceron unhas regras de gasto, que ademais de impedir o déficit non só acoutaba  investimentos sociais senón que impedía  igualmente o uso do superávit, non en balde a Lei Montoro non pasou de ser un instrumento que asfixiou administrativa e economicamente aos municipios ademais de restrinxir a súa autonomía de forma considerable.

Non sendo de recibo  por tanto que as dúas formacións  artífices  de tal desatino eríxanse agora en redentores da situación,   cando en cernes  era  visto que a  modificación  da Carta Magna que ambas secundaron,  ademais da súa dubidosa consistencia cernaba toda posibilidade  a construír unha política económica diferente nun Estado descentralizado como o noso. 

 Craso erro para o que non cabe máis emenda que proceder vía modificación ou   derrogación do actuado.

O problema do remanente das facendas locais non se resolverá  sen suprimir   as causas que o inducen, que non son outras  que a  contrareforma do artigo135 da Constitución considerando que a  débeda dos mercados non debe estar por encima das necesidades sociais, e a xa referida Lei 27/2013, cuxa aplicación non fixo máis que suscitar males maiores ao restrinxir a autonomía das Administracións locais, reducir os servizos públicos e  aumentar as privatizacións; razón sobrada para a súa modificación e derrogación respectivamente , establecendo transitoriamente medidas urxentes que permitan aos concellos utilizar o remanente e prestar os servizos esenciais necesarios con plena solvencia, ata o desenvolvemento e entrada en vigor  dunha nova Lei de Bases de Réxime Local.

A monarquía ráchase

A  fuxida in extremis do vello Borbón por  concatenada    relación coa corrupción, deixa o legado monárquico á intemperie o que contribúe ao seu rachamento, situando con iso   ao réxime do 78 ao bordo do abismo.

Tras  a súa  atarefada  e escandalosa  vida pública, o principal herdeiro do franquismo  foxe do país  nun intento de  escapulir á desesperada  do seu ilícito enriquecemento,  fuxida simultánea  co  xuízo sobre a titularidade  do  Pazo  de Meirás, un  inmoble  señorial que foi  residencia estival  do seu antecesor no cargo  quen seguindo idéntico  patrón de conduta   tamén se fixo  con el a través unha apropiación indebida.

Cadranza que non debe estrañar o máis mínimo   pois os estreitos lazos de relación  entre  ditadura e monarquía veñen de vello,  polo menos  iso é o que indica a Lei franquista de Sucesión na Xefatura do Estado, na que xa o ditador establecía en 1947 que o Estado Español  era un “reino” cuxa vacante de monarca ostentou el  mesmo ata que  eufemísticamente consumouse coa súa morte o “feito sucesorio”

Cabe referir respecto diso que un ano despois da proclamación daquela Lei, nun acto de mutuo acordo entre   as forzas vivas  da  ditadura e a realeza  borbónica  dispúxose  que Juan Carlos de Borbón con só 10 anos, sometésese á tutela de Franco  como sucesor ao trono que o ditador ratificou  en 1969, sendo educado para tal labor  nos principios franquistas do Movemento Nacional.

Tras a morte  en 1975 do seu patrocinador   puxéronse  en funcionamento os  mecanismos  sucesorios,  posibilitando así que  en novembro dese mesmo ano  o príncipe Juan Carlos fose proclamado rei de España co referendo das antidemocráticas e  espurias Cortes franquistas. Nomeamento por tanto, que  contando  coa “lexitimidade do réxime”, careceu en todo  momento de acreditación  democrática  o que detrae toda validez ao mesmo.

Para tomar coñecemento da situación hase de precisar que as eleccións de 1977 co Borbón na xefatura do Estado, celebráronse cun amplo sector  da  esquerda ilegalizada, multitude  de presos  políticos nos cárceres e unha represión que  en nada se diferenciaba  das horas duras do franquismo, é dicir, con plena vixencia da ditadura no poder, repetíndose   idéntico escenario no referendo da  Constitución monárquica do  1978, que o rei xuraría nun exercicio de aberración sen precedentes, coa intención  de crear unha fachada “democrática” que o  desligase   do legado do ditador .

Por tanto, a versión  que se nos conta sobre a Transición non pasa de ser unha adulteración histórica , pois o certo  foi que o papel do monarca  máis que garantir  un tránsito  real á democracia, o que fixo foi neutralizar esa finalidade ao só obxecto de  obstruir a voadura  do franquismo, para cuxa estratexia utilizou inclusive  o golpe de estado  do 23 F,  que orquestrado   por estreitos colaboradores da Casa Real serviulle para desvincularse do mesmo a través do seu famoso discurso en TVE e con iso erixirse en “heroe da democracia”, aínda cando con aquela manobra o que conseguiu foi afianzar   conscientemente a continuidade do franquismo  ou  o que é o mesmo  apontoar  politicamente a ofensiva  neoliberal que é quen tras aquel punto de inflexión marcou  o rumbo do país.

Un desenlace que non podía ter versión distinta cando o réxime do 78  non só é a garantía dos intereses do IBEX 35 ,senón tamén da impunidade e continuidade do antigo réxime, creando con iso as condicións propicias  para que proliferasen sen risco os escándalos de corrupción e persoais do Rey emérito quen desde a súa chegada ao trono, utilizando o aparello do Estado conseguiu acaparar unha das maiores fortunas do mundo e cuxa contía se cifra na actualidade na nada desdeñable cifra  de 2500 millóns  de dólares de cuestionable legalidade.

Sobre tal proceder non  caben relatos   idílicos nin propaganda cortesá como argumento  para xustificar os excesos  cometidos polo  ex xefe de Estado; resultando bochornoso  que os acólitos monárquicos no canto de encartarse aos acontecementos e proceder en consecuencia  quéirannos facer tragar de novo   co   recorrente papel do “mito da Transición”, cando este país  máis que velar pola continuidade da monarquía debe  poñer todo o  empeño en fortalecer o seu funcionamento  democrático, de tal modo que non teñamos que decatarnos do desenfreo  borbónico por unha  investigación da xustiza suíza.

E nesta tesitura, sumidos  nunha crise de Estado sen precedentes  a complexidade está servida,  pois en tanto os  partidos do Réxime do 78 néganse  a investigar as  corruptelas da monarquía,  contrariando a súa actitude,   o groso social  cada vez mais indignado co papel da coroa e farto da situación creada  opta en maioría por abolir o réxime monárquico como  única medida eficaz e consecuente  para mellorar o futuro do noso país.

.

Desemprego endémico

De manterse ancorados  no neoliberalismo   é  materialmente  imposible erradicar o desemprego, e tan só co impulso de políticas de crecemento,  o reaxuste dos sectores produtivos e a promoción empresarial poderase  efectivizar ese obxectivo.  

O que xa era o maior problema do país, coa entrada en escena da  COVID-19 acentuouse de maneira exponencial, ata o punto que de manterse  a actual tónica de destrución de emprego  a taxa de paro a finais de ano roldará o limiar do 22%, con tendencia a agravarse  en maior medida  caso dunha segunda onda da pandemia.

O impacto dos seus efectos  é de tal calibre que toma tinguiduras excepcionais,  ata o extremo  que  nun trimestre o colapso fixo retroceder os indicadores laborais nunha  década, porque o seu impacto crebou de orixe  as regras do xogo asimilándoas a un escenario bélico e isto obedece en gran medida  á  terciarización da economía que por conformar  un patrón de crecemento inadecuado acentúa en maior medida   a destrución de emprego nestes momentos críticos.

Atendendo á última enquisa  de poboación activa (EPA) que fixo pública esta semana  o INE, o golpe asestado ao mercado de traballo  sitúa o número total de ocupados en 18,6 millóns, o que indica que  en só un trimestre   perdéronse  1,1 millóns de empregos  unha cifra  que non ten precedentes equiparables na serie estatística do país iniciada en 1976,  no que son habituais os  axustes laborais a base de destrucións masivas de emprego.

A repercusión  faise moito maior se nos remitimos a datos  efectivos de actividade, pois de non detraer  o cómputo dos incluídos   temporalmente en    ERTE, que a EPA considera ocupados a efectos estatísticos, o dato real das persoas que de modo efectivo traballaron durante o período de  hibernación  da economía hase de cifrar en 13,9  millóns de empregos; o que vén indicar que a inactividade efectiva  ha de cifrarse  en 5,7millóns de afectados dos que o 81% proveñen do sector servizos.

 

Á vista de tan alarmantes datos os sindicatos sorpréndennos ao afirmar  que non se pode soster  unha situación  fundamentada na   terciarización da economía, pois agora diante  o  tsunami  da  covid -19 parecen entender   a  extrema vulnerabilidade do sistema  polo  excedido  sobredimensionamiento do sector.

 Máis aló das ocorrencias de última hora, o certo é  que nin os sindicatos nin as formacións políticas  implicáronse en afrontar o cambio necesario coa antelación debida, nin asumiron  que  tan só desde o impulso de políticas de crecemento, reequilibrio sectorial e promoción empresarial podíase investir a situación, cando era farto sabido que o verdadeiro problema do mercado laboral  non radicaba tan só no  descomunal índice de desemprego que se xeraba  senón na inviabilidade da súa erradicación no contexto que se producía.

Problema que   á marxe da pandemia persistirá  en tanto a falta de solidez do actual modelo  produtivo  imposibilite  reorientar a  situación en positivo , tendo en conta que sen iso os altos índices de desemprego subsistirán invariables, polo menos  mentres non se afronten  solucións acordes   coas  reformas estruturais  de  reordenamento  e diversificación dos sectores produtivos; unha materia pendente, que  ademais da súa adversa influencia trae a remolque  o lastre inducido que sobre a economía do país provocan as aciagas políticas  neoliberais

O covid-19 non fixo máis que  agravar a situación pero para a súa interpretación  é obrigado  retrotraerse no tempo, traendo a colación a transformación sufrida desde  o segundo terzo do século pasado polo noso  modelo produtivo, no transcurso  de dúas    fases entrelazadas, cuxo inicio  parte do afianzamento do neoliberalismo para completarse  con      a firma  do Acordo de Adhesión  á CEE, resultando que en ambos os casos os prexuízos repercutidos ao  noso ámbito produtivo foron ostensibles, e así, á vez que a  consolidación  do credo neoliberal impoñía  a   desregulación  do mercado laboral, de negativa  influencia   para o emprego, a incorporación de España ao foro europeo, traduciuse nunha  desfeita de primeira magnitude  polo desmantelamento   que causou tal decisión en sectores  estratéxicos da nosa estrutura produtiva e cuxos efectos persisten hoxe en día pasando a ser  o factor causante de que  a nosa economía  siga xerando paro  endémico.

De aí o fracaso que representou para o noso país  o actual proxecto xeopolítico e económico europeo, pois    máis que afrontarse  no contexto  dun  marco de converxencia real, a integración realizouse a través dunha  configuración  forzada, tendo en conta  que levouse a termo  fusionando artificialmente  países e empresas con sistemas produtivos e niveis de competitividade contrapostos; e o que é máis grave, impoñendo como concepción política  a figura do neoliberalismo, que  circunscrita á prehistoria  do pensamento económico, empantanou aos  países periféricos como España nunha crise de baixo crecemento e alto desemprego, como consecuencia das  propias medidas de austeridade patrocinadas polo   establishment neoliberal europeo e o FMI.

Non é por xeración espontánea  como xorde  esta  arrevesada situación, senón que  a mesma, é resultado  dunha traxectoria infestada de erros,   chegando ao extremo   de referendar  a nivel da Unión que os países do Norte, amparados na súa primacía, activasen políticas de austeridade ao tempo de obrigarnos  a redobrar o noso esforzo; acentuando unha situación de desigualdade  que á marxe doutros aspectos, en materia  laboral, propiciou unha nova fase de desmantelamento  empresarial e aumentou con iso  de forma  vertixinosa a taxa de desemprego.

Esquerdas ou dereitas?

Cando a  dereita que vai repartindo doutrina sobre ética pública acubilla ao narcotráfico, e a esquerda desde a súa  arrogada superioridade moral dá refuxio á pedofilia, sobra dicir  que  toda diferenza  entre ambas é parte intrínseca da súa propia  impostura. 

O factor determinante  de que unha persoa  estea  situada politicamente  no ámbito da dereita ou a esquerda  vén establecido polos intereses que sustenta  e as prácticas  que utiliza para   facelo,   sen que o carné do partido sexa factor  taxativo  de emprazamento, pois en realidade  a posición ideolóxica e política que sustentamos non é cousa de siglas senón que  está directamente relacionada  coas  necesidades e intereses  que nos conferimos  e  cuxa defensa  fai desatar o  conflito cando estes son  cuestionados  por terceiros.

Contra  o sustentado pola ortodoxia  partidista nin na esquerda  nin na dereita existe  militancia con  pedigree  senón  mesturas e diversidades  de individuos que máis aló do guión establecido  adecuan o seu proceder  ás circunstancias, pois a evidencia indica que a súa personalidade e a súa conduta cambian en adecuación ao contexto; por iso é polo que non sempre  os  adscritos á dereita teñan unha actitude  ruin, nin tampouco aos vinculados á esquerda poida outorgárselles unha conduta exemplar 

Mais que unha ideoloxía  ou credo político, dereita e esquerda  constitúen un anacronismo  antagónico que en si mesmo  é o lóxico resultado dunha Transición fracasada e expresión da desvalorización  política na que estamos inmersos; podendo afirmarse que a gran maioría dos activistas non son de esquerdas nin de dereitas, só deles mesmos, o que motiva que un amplo sector da sociedade deixase de crer nas formacións políticas, e froito do  desencanto  decidan facer súa  a reflexión  de Ortega, no súa soada “A rebelión das masas”: “Ser da esquerda é, como ser da dereita, unha das infinitas maneiras que o home pode elixir para ser un imbécil: son formas de  hemiplejía moral.

En política    a indulxencia debe ter o seu ámbito delimitado pola fronteira  da racionalidade, e cando esta excédese coa aplicación incoherente de maximalismos disidentes ou realidades contrapostas, entón, a afronta  social está servida e por correspondencia a réplica é obrigada.

Por tanto exercendo quenda discrepante, considero,  que  cando os resultados electorais non son os esperados e a conformación da  gobernabilidade institucional  precisa de dependencias ou alianzas, non é de recibo acollerse á baza do  artificio, resucitando o esgotado testamento de dereitas e esquerdas ou a interesada  afinidade de complicidade ideolóxica, maiormente  cando ambos os argumentos,  á parte da súa polémica  lexitimidade,  teñen o agravante de ser un mero  pretexto  condicional, ou o que é  lol mesmo, unha tapadeira de afianzamento para conseguir  o poder  no sentido dominante.

Dereitas ou esquerdas.  son  precintos  trasnoitados, que para nada se acomodan á realidade dos novos  tempos, tan só atenden á  estratexia  de márketing político   de quen aposta por manter distincións de confrontación  e xustificar tras ese xogo de  encasillamento,  a confusión  en vantaxe das súas propias ambicións.

Quen exerce como cidadán afirmado  en premisas  de tolerancia pragmática, arraigadas conviccións e liberdade de pensamento, resúltalle inxustificable  tolerar en silencio  que a clase política    versione o obxecto das súas ambicións tras dun guión de concreción interesada onde a saturación de incongruencias e os   desaxustes coa realidade, poñen de manifesto, que a continuación  da súa mensaxe subliminar  subxace   a existencia dun conflito de intereses persoais.

A práctica política dos novos tempos, refugou o argumento heteroxéneo das ideoloxías,  por canto, á marxe do significado   definitorio do concepto  de dereitas  ou esquerdas,  os actores  de repartición non dubidan en converterse en profesionais dependentes  da cousa pública, impoñendo como obxectivo preferente o  patrocinio das súas particularidades  sobre os aspectos de interese xeral que  debesen ser o ineludible  dentro  da  orde de preferencias.

Vivimos asomados a unha realidade contraditoria, podendo observar desde a mesma,  como os administradores dos idearios sucumben ante  as vantaxosas contrapartidas que a actividade política depáralles, e así, con toda  naturalidade propician  a contradición  que supón promover  a denuncia  das desigualdades, ao mesmo tempo, que coas súas excedidas retribucións, insolidarias contrapartidas e desaforadas melloras,  potencian a consolidación das discriminacións.

É preocupante a actual  crise de valores que padece a clase política como  a súa carente vocación de servizo, resultando  inaudito  que o papel dirixente e formalmente representativo que lles está asignado   sexa   relegado a un segundo plano como consecuencia do actual  terremoto socio-político, que en réplica diverxente, pon en cuestión a súa  eficiencia  en razón á súa demostrada incapacidade  na articulación  de medidas  resolutivas á deterioración  existente.

Por tanto, non é tempo de expoñer un debate de distincións formais  sobre as vantaxes ou inconvenientes existentes entre o hipotético progresismo da  esquerda ou o reivindicado    realismo da dereita, iso, para  este autor é xa un debate  superado, agora o obrigado pasa pola rexeneración   da vida política, pois sen vacilación débese afirmar que esa si é a partitura dos novos tempos.

Europa empeza nos Pireneos

A Unión Europea non mudou  en nada as súas políticas nin o seu proxecto en relación  á crise anterior, o que sumado ás ambiguas condicións do Plan de Reconstrución, indica que contra o que di a nosa clase política a aplicación de recortes  sociais   está ao virar a esquina.

Certo é que contrariamente ao ocorrido  coas medidas europeas  para paliar  a crise de 2008, esta vez en aparencia parecen pasar desapercibidos a   Troika, e os  homes de negro, pero máis aló do optimismo manifestado  desde o foro político resulta evidente  que a pesar do elevado cómputo da súa contía  os fondos consignados  resultan  de xeito evidente insuficientes para compensar a dimensión da depresión  causada pola pandemia do  COVID-19

Consecuencia da presión exercida polos países " frugales"  as aspiracións  que albergaba  de orixe España quedan trastornadas, por canto, o resultado final   implica que recibirá  menos diñeiro a fondo perdido e ademais  terá que contar cun plan de reformas que convenza aos demais membros para poder acceder aos fondos de asignación iniciais, é dicir, menos diñeiro e maior  condicionalidade.

O  que atrasará sen dúbida a percepción no tempo das axudas e todo pola decisión dos países do norte  ao impoñer  a súa pretensión  de que un só estado puidese  opoñerse ao plan de recuperación que presente outro socio, é dicir que coa súa estratexia  o holandés  Rutte sen conseguir  o seu dereito para veto, si logrou facerse coa  chave do bloqueo que ao cabo  vén ser igual.

Imposición   asumida por España  por ser condición "sine qua non" que  o bloque do norte impuxo  para secundar     a amortización conxunta  durante os próximos 30 anos, por iso  que sobra o  discurso de épica que tenta vender o Presidente Sánchez  pois foron moitas e significativas as cesións  que o noso país deixou   no camiño, non debendo obviarse  respecto diso os preocupantes recortes en programas destinados a financiar o avance europeo, en materia  de investigación e desenvolvemento  así como en acción  exterior,  do mesmo xeito que   os relacionados coa Política Agrícola Común de pernicioso impacto para os intereses  do  noso sector primario.

Non son de recibo  os aplausos brindados ao presidente Sánchez polos seus ministros e no Congreso  ao seu regreso da negociación en Bruxelas,  nin a euforia que  domina o sentir maioritario da esquerda institucional,  no seu alarde  de lograr un  acordo “histórico” e diametralmente  oposto ao formato empregado  na crise de 2008, resultando unha completa excentricidade asegurar  que coa súa implantación  ponse  fin á lóxica  neoliberal  dominante. 

Tal desatino non pasa de ser un relato que ademais de absurdo  e  desafortunado, é   diametralmente oposto á realidade  dos acontecementos,  tendo en conta que  ao prestar referendo ao  Plan de Reconstrución e ao Marco Financeiro Plurianual de acompañamento está a garantirse  a renovación e irrevogabilidade do proxecto neoliberal pois sabido é que a Unión Europea en ningún momento cambiou de orientación as súas políticas nin o seu proxecto.

Tendo que  dicirse  por tanto que estamos diante unha intervención expresamente medida  cuxa principal finalidade é preservar mediante axudas o 'proxecto europeo' neoliberal, e para iso en suplencia da  Troika e dos homes de negro   temos aos funcionarios de representación permanente  na UE,  amanuenses  dogmatizados    que  con marcada ideoloxía  austericida son na práctica os que  manexan os asuntos de Estado no Consello da UE. e que en todo momento actúan seguindo  a lóxica dos mercados financeiros. como así pon de manifesto a asunción de decisións que un Executivo de esquerdas debese rexeitar de plano, por canto, xa se implementaron na anterior  crise con efectos demoledores polo seu carácter  antisocial.

Máis aló da descrición maratoniana do “ conclave” e as prolongadas negociacións que se nos  contan,  o certo é que todo estaba determinado con antelación, mesmo que o fondo de recuperación estaría suxeito  a políticas económicas neoliberais,  polo menos .iso era o que indicaba  en xuño pasado a presidenta da Comisión Europea,  Ursula  von  der  Leyen, cando en declaración aos  mass media   aliñábase co holandés  Rutte na  súa esixencia de condicionar as axudas con reformas, á vez de avanzar  con minucioso detalle  as condicións e fitos  do Plan agora aprobado  por Bruxelas.  

Aquela mensaxe    aos mercados financeiros foi suficientemente explícita  para que os destinatarios interpretasen o seu contido  como diñeiro a cambio de reformas,   desregulación e “seguridade xurídica” para os investidores, non en balde o fondo de recuperación  xa contaba de orixe co apoio da patronal europea que en trato  preferente  e con escandalosa antelación posibilitóuselle coar as súas medidas nos despachos de Bruxelas e demais prazas da Unión, o que vén indicar  que a política de recortes sociais está servida, aínda que  esta realidade é un secreto a voces  que a clase política  tenta silenciar   sabendo  que o  plan de reconstrución lévase  a cabo atendendo  aos  intereses do poder que o avala  e que en definitiva é quen establece as regras de xogo.

Xa que  logo, queda manifestamente claro  que unha vez mais   a factura  da crise pagarana   os de sempre

Onde vai Podemos?

O esborralle de Podemos non terá reversión  en tanto se manteña o anacronismo bolxevique como estratexia de afianzamento no poder, e non se opte pola reconciliación coa democracia participativa facendo  que as decisións se tomen de abaixo cara arriba e non ao revés.

O mesmo día dos comicios cando as enquisas a pé de urna  avanzaban unha caída abrupta  para a súa formación,  o coordinador de campaña de Galicia en Común- Anova Mareas, Borja San Ramón manifestaba  que a súa formación  sería clave para propiciar  un cambio de goberno.

O seu optimismo indicaba  que nesta  primeira cita electoral de Unidas Podemos desde que entrou no Executivo central co PSOE, todo ía ir como unha seda, pois a teor das súas expectativas tiña asumido que o “efecto Goberno” favorecería  os seus resultados por entender que  a súa pertenza ao mesmo actuaría  como acicate electoral.

Pero o certo é que máis que un revés autonómico  a perda de votos da formación violeta é unha constante que vén repetindo desde a súa concorrencia ás  primeiras xerais do 2015 , como indican os resultados dos comicios  celebrados en novembro  de 2019, onde Podemos  marcou o fito máis negativo do seu histórico electoral, pero que aínda así,  a pesar da notoria  perda de apoios  vendeu como unha vitoria ao lograr a súa incorporación ao executivo en coalición    co PSOE, ao que tentou ademais sen éxito «desgastar» e sacar rédito partidista. 

Incapaz de deter a sangría electoral, todo indica que a formación morada continuará perdendo adeptos cara ao seu proxecto  político sen que a pesar da gravidade da situación  Pablo igrexas valorase a posibilidade de dimitir, e deixar o liderado do partido noutras mans,  como única maneira de evitar que a súa formación siga perdendo votos en toda elección na que se presenta, e iso, a pesar de dicir no 2014 que “en política non se pide perdón, en política dimítese”

A complexidade do asunto vai moito máis alá, pois aqueles partidos que como Podemos non conten cunha estrutura estable para manter conexión directa coa cidadanía, ante un revés electoral como o  presente arriscan a continuidade  da súa propia supervivencia, tendo en conta que non só perden as eleccións senón tamén  toda posibilidade de rescatar aos seus electores.

Aínda cando  estatutariamente ten nos   círculos a ferramenta para promover a participación, o debate e a relación activa da organización coa sociedade, a realidade dista moito da teoría, tendo en conta que lonxe de cumprir a finalidade de  empoderar á xente e dar protagonismo aos cidadáns, o certo é que desde Vistalegre II a  descapitalización funcional dos círculos é ostensible.

Se no seu manifesto fundacional, en xaneiro de 2014,  os promotores de PODEMOS establecían como obxectivo «converter a indignación en cambio político»; e aproveitando a conxuntura do momento activar unha nova oferta política «ao servizo da xente», equivocáronse de plano quen pensou  que para alcanzar esa meta bastaba con unir a cidadáns «indignados», en candidaturas instrumentais para gañar as eleccións e ocupar o poder, pois non era suficiente con utilizar o relato sobre a corrupción e a crise cando faltaba estrutura organizativa acorde á finalidade do proxecto. 

Carencia que lonxe de resolverse veuse a complicar en maior medida cando na primeira Asemblea de Vistalegre establecéronse as pautas de xerarquía e control interno da organización no contexto dun proceso de  verticalización onde os círculos, perdían a condición de distintivos do facer político para converterse nun mero referente testemuñal.

É por iso que a caída en picado  do partido de Pablo Iglesias para nada debe  entenderse como unha eventualidade senón como unha viaxe sen  retorno de consecuencias catastróficas para o futuro da organización, ata o extremo  que o  primeiro efecto  podería alterar o complexo equilibrio de poder no seo do gabinete de Sánchez, e afectar á  continuidade da coalición

Queda visto que formar parte do Goberno  non pasou de ser unha argucia  do núcleo duro de Podemos    para manter a súa continuidade á fronte do aparello do partido sen que a súa incorporación  frease a súa “caída libre”, pois máis aló dos  nefastos resultados  das eleccións autonómicas fontes  demoscópicas solventes indican  que de celebrarse agora  eleccións  situaríase  por baixo  dos 20 escanos no Congreso, o que vén indicar  que fronte ao maior poder que tivo nunca en Madrid, non son capaces de lograr que a súa xestión do “escudo social” produza efecto nos electores

Sucesivos e complexos avatares que  fixeron crecer a decepción de quen comprobou como a idea orixinal de Podemos desvanecíase; unha frustración que se acentuou ao evidenciarse que electoralmente como consecuencia  dos seus efectos non só  estancou o seu crecemento nas urnas senón que acentuou  a súa esborralle como organización