Reprobábel

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

 A demora do Goberno en resolver  aspectos primordiais que esixían a súa urxente posta en marcha, sumado á notoria  incapacidade para tomar medidas atenuantes con máis antelación,  fixo que os efectos  do  Covid-19 fosen máis devastadores  e que se acentuase a súa propagación

A mediados do século  XIV, entre os anos 1346-1353 Europa  sufriu a maior  epidemia de peste da súa historia. A peste negra que así era  denominada  foi  a praga máis mortífera do vello continente,  cuxa   virulencia  influíu   na    forma de vida e  o comportamento das xentes da época.

Do mesmo xeito que o coronavirus tamén procedía de Asia,  sendo a deficiente alimentación, as inadecuadas condicións hixiénicas e os escasos  coñecementos médicos factores determinantes para que aquela terrible praga alcanzase os  confíns do vello continente en curto espazo de tempo.

A afinidade  que garda  coa actual pandemia é o efecto aterrador do seu impacto así como  o descoñecemento dunha terapia  paliativa, como tamén o feito que   a súa afección é aleatoria sen distinción  de clases sociais,   é dicir, que   ambos os casos o   padecimiento ten o común denominador de ser  fortuíto sen distinguir  entre indixentes ou podentes.

No Medievo  aínda sen ter coñecemento real da súa orixe se  elucubraba sobre as  causas daquela peste  apuntando a súa xénese  aos  miasmas, é dicir, á corrupción do aire producido  polas substancias infectas e perniciosas  procedentes de corpos enfermos ou en estado de  putrefacción, que logo chegaba  ao ser humano  vía respiración ou por rozamento epidérmico.

Aínda que na diversidade non faltaron  quen orientou as súas especulacións  apuntando á  astroloxía como orixe  por conxunción planetaria, e mesmo á   casuística xeolóxica pola liberación de gases e  emisións tóxicas causadas por  erupciones  volcánicas e movementos  sísmicos.

No século  XIX refugáronse aquelas crenzas  metafísicas cando a investigación científica despexou o enigma  ao descubrir que o contaxio  era consecuencia dunha    zoonosis, unha enfermidade que chegaba aos humanos por  trasmisión  animal (pulgas e ratas)

Xa fóra por derivación  directa  da afección ou por influencia  indirecta da desorganización. O certo foi que  aquela hecatombe    arroxou un balance  apocalíptico de vítimas, ata o extremo de alcanzar  a mortalidade o 60 por cento no conxunto de Europa; que en só seis anos viu como os seus 80 millóns de habitantes quedaban  reducidos a tan só 30 millóns; sumindo así  ao continente nunha crise demográfica sen precedentes que non deu síntomas de recuperación ata dous séculos despois.

A peste negra  ou bubónica  foi sen dúbida a pandemia mais  exterminadora e con mais continuada repercusión  na historia da humanidade ao levar por diante   a 100 millóns de vítimas,  participando  a igrexa desde a súa función evanxelizadora  na súa propagación, pois o feito de abrir  os templos  ao xentío  para que se gorecesen  forneceu xusto o efecto contrario, tendo en conta que ao  hacinar a multitudes  naqueles  espazos pechados fixo crecer en maior medida  os  contaxios e por extensión o avance da pandemia.

Pero aínda cando o acontecido coa  peste negra  debese ser referente  determinante de como dar a batalla  diante   o coronavirus,  o certo é que mais que actuar coa  responsabilidade que a situación esixía  optouse por baixar a garda  facendo  caso omiso   ás leccións que a historia nos achega sobre aquela perniciosa  epidemia.  

 A situación non era para relaxarse como así se fixo, e  cando en xaneiro as  autoridades chinesas  ordenaron conter o brote de coronavirus polos seus mortais efectos, coñecida a súa gravidade  e o seu carácter expansivo  o recentemente investido  Executivo  de  coalición presidido   por Sánchez  debeu priorizar a loita contra  o  Covid-19 sobre  calquera outra acción  de Goberno, por canto  conter a propagación do virus debese ser o seu obxectivo  cardinal tendo en conta que por aquel entón  xa ameazaba   con converterse  no maior problema de saúde pública do país.

Mais que estar  á altura das circunstancias  actuouse tarde mal e arrastras, pospoñendo un confinamento  que debese iniciarse mesmo  antes que a  irreflexiva celebración da manifestación feminista do 8 de marzo, pois cabe lembrar que nesa aciaga data o Ministerio de Sanidade recoñecera xa a existencia de 13 mortes e 202 infectados na Comunidad de Madrid que  ao cabo  resultou ser  o principal núcleo de contaxio.

Contemporizouse en  demasía non procedendo  de forma debida  nin cando se debía, nin no relativo ao illamento  dos núcleos neurálxicos do virus, nin na  prohibición das actividades grupais, nin tampouco establecendo a  obrigada corentena e os estritos controis que a situación  esixía. 

Os feitos  veñen denotar que o Goberno demorou  escandalosamente a súa decisión agardando as determinacións  que sobre o particular ditase o neoliberalismo, é dicir,  as elites defensoras  do seu propio  statu  quo, cando nesta crise máis que    atender ás esixencias dos mercados o deber  político é reforzarse o papel do Estado en favor da cidadanía.

Reprobacións á marxe, agora  diante a complexidade  da  situación  non caben  fisuras,  debendo  impoñerse o deber  de actuar todos ao unísono para sortear a actual pandemia que nos ocupa.

Eureka, Fene existe!

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O deixamento político por Navantia Fene,  faise aínda  máis notorio ao comprobar  como  os partidos que en véspera electoral proclámanse  valedores  do estaleiro, son os mesmos que se inhibiron  diante a servidume  que a traza  da Rolda Oeste induciu no seu espazo funcional.

En Fene e o seu  hinterland cada vez que se aveciñan  novos comicios vémonos irrompidos  polo frenético interese que mostran  os grupos  políticos en articular solucións  de futuro para  o sector  naval; pero o chocante é  que tras 35 anos repetindo idéntico simulacro non se percibe reactivación respecto diso, máis ben ao contrario, acentúase a deterioración.

 Polo menos iso é o que vén indicar a situación do estaleiro de Fene, que leva unha infinidade de anos  sen que  as súas bancadas soporten quilla algunha  e cunha  carteira de pedidos a cero de contratación  no que ao naval refírese.

Considerando a circunstancias extremas que padece a factoría, cunha ocupación en proceso de extinción e sen expectativas de futuro,  todo  orienta a pensar  que á marxe de  imposturas,  non existe nin vontade política, nin interese algún en rescatar a actividade da factoría  ao mercado de contratación naval convencional como única alternativa viable para frear o incerto futuro do sector de persistir a actual tesitura.

A aparente preocupación polo estaleiro que ante os comicios  tentan vendernos os membros da clase política  non pasa de ser unha parodia, pois a  decisión  de dilapidar  o sector foi parte do Decreto de Reconversión Naval  que se tentou xustificar aducindo  a  dramática situación do sector en España, cando a verdadeira realidade non era outra, que a aceptación en cuberto das condicións de inferioridade impostas polos membros do club europeo á nosa industria naval no transcurso da negociación de adhesión do país á Comunidade Europea, ao só obxecto de suprimir a competencia española en vantaxe e defensa das súas propias factorías navais.

A firma daquel "tratado de subordinación" cuxo acta foi referendada o 12 de xuño de 1985, foi o principio do fin do sector naval; pois aínda cando os seus  paladíns defendían  que a culminación dos  axustes previstos  era a táboa de salvación do gremio e a garantía de  sobrevivencia no ámbito da competencia internacional, o certo foi que aqueles prognósticos tiveron a máis contundente réplica  na situación que desde entón vive o estaleiro de Fene.

 É por iso  que xulgando o facer político que nos conduciu a tan negativo balance, evidénciase que no contexto de tan dilatado  periplo, os grupos políticos (PP - PSOE)  alternantes no poder executivo, lonxe de defender   a relevancia estratéxica do sector naval xenuíno  diante as institucións comunitarias, tragaron coas súas imposicións  aínda sendo de todo punto  inaceptables.

A negativa da representación  política   a forzar  a  flexibilización das lesivas directivas de acompañamento, fixo que a Comisión Europea máis que sensibilizarse coa situación mantivese por única finalidade restrinxir á mínima expresión  a capacidade produtiva do sector naval español, impedindo con iso  o  cambio necesario, para que o sector recuperase o espazo vital perdido e puidese  así competir en pé de igualdade no mercado  mundial da construción naval.

Pero se iso  non fose impedimento dabondo, a  despreocupación política polo futuro do estaleiro de Fene agrávase  en maior medida por unha decisión  anacrónica  que afecta no substancial ao marco territorial da factoría, sen reacción  nin obxección  algunha deses partidos  que resucitan  do seu letargo en vésperas das eleccións  para erixirse en defensores  do naval pero que coa súa tácita complicidade demostran non  decatarse do que está a ocorrer.

Cando a Xunta de Galicia dá luz verde ao Plan Sectorial dá   Rede Viaria comarcal da Axencia Galega de Infraestruturas,  no seu contido concreta o trazado da Rolda  Oeste do  Concello de Fene;  cuxos 900 metros iniciais  discorren   polo interior do estaleiro, e cuxa execución reportará valor engadido ao mesmo ao quedar favorecido o seu emprazamento cunha conexión directa coa AP-9 (Autoestrada do Atlántico ); un efectivo nexo de comunicación que virá  incrementar as  potencialidades deste  enclave industrial.

Pero non todas son vantaxes, pois  máis aló do  propio  ancho da  traza  viaria, establécese unha zona  de servidume  cuxa  repercusión espacial no ámbito do estaleiro alcanza os 135000 m2,   deixando fóra  de ordenación instalacións e edificios existentes, á vez  de limitar  futuros aproveitamentos urbanísticos de actuais zonas  ociosas. 

Unha desmedida  afección  que por operativa funcional  e necesidades expansivas  da  factoría, debeu  ser restrinxida   en influencia acorde a formulacións integradoras e  de maior coherencia espacial.

Pois a diminución dun 14% na utilidade do solo  industrial  do recinto fabril por afectar a ámbitos funcionais vitais para o desenvolvemento da actividade, impiden manter  a súa función dinamizadora e con iso a condición de enclave industrial de referencia, pero tal circunstancia  non parece preocupar o máis mínimo  a quen  non desaproveita a oportunidade dos comicios  para camuflar  a súa indolencia  como unha activo electoral. 

Ao fío do exposto, está a situación como para confiar electoralmente  neles !

Regresión

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Coas súas controvertidas prácticas, o “ sequito” dirixente  de Podemos  fixo que a  organización sexa parte implícita da clase política que seis anos atrás viña combater. Renunciando con iso  ao seu ideario e  claudicando en capitulación sen que se albisque rexeneración á actual deriva

Xa non é ningún secreto que tanto Podemos como Esquerda Unida, aparcaron  o programa económico  que defenderon diante os electores para adoptar como propio o continuista programa neoliberal do PSOE. O que vén indicar que Iglesias quitou ferro  á hora de informar sobre as renuncias que inducía a coalición cos socialistas coa intención de non alimentar a crispación  e  contar así que os inscritos apoiasen a súa consulta de referendo a un  Goberno conxunto.

Certamente, o dirixente  de Podemos estaba  máis  ansioso por facerse con cadeiras  no Executivo  que en alcanzar   un acordo programático  disruptivo que redundase  en favor  das  condicións  económicas e sociais  do país; pois se así fóra non se lle ocorrería aceptar o fracasado modelo neoliberal que rexe a economía desde principios dos 80  baseado en catro hipóteses falsas que  pasado o tempo colapsaron totalmente a súa validez

O neoliberalismo é un proxecto que conduce ao  desastre e por tanto contraproducente para a política e a economía como fai ostensible  a súa propensión  cara á inestabilidade e o estancamento e cuxa aplicación beneficia a uns poucos a expensas da maioría.

Desde a súa instauración os acontecementos dos últimos doce anos, é dicir, a crise económica de 2008, o xurdimento dos indignados en 2011 e a quebra do bipartidismo de 2014 son fitos  que lonxe de afianzar  a solvencia  deste modelo obrigan a cambiar o  relato que o sustentou desde a Transición, por canto entre outras cousas o neoliberalismo  leva corenta anos debilitando  o noso funcionamento democrático, sen que nada das súas proclamadas  bondades  fornecese o efecto prometido.

Devandito isto, resulta frustrante  que unha formación política  como Podemos que naceu coa finalidade de combater ao neoliberalismo e defender a todos os prexudicados por esta  fase do capitalismo, cando as razóns  que motivaron a súa  fundación seguen mantendo plena actualidade e a desigualdade lonxe de remitir se  cronifica,  a través de truques decida  encartarse ás  directrices dun PSOE que defende  a continuidade deste  sistema  económico  que na actualidade  mantén fóra do  mesmo a 12 millóns de españois.

Todo vén indicar que a entrada de Podemos no Goberno asumindo o neoliberalismo como regula de xogo, é unha renuncia expresa a todo aquilo  que se empezou a fraguar a partir de 2011, e por tanto, a todo intento  de levar  a cabo as súas  proclamadas políticas de transformación.

Iso polo menos é o  deducible tomando por referencia  os acordos concretos que figuran no documento  de coalición cuxo contido  establece tanto as   potencialidades como os límites do novo goberno na súa capacidade de acción, aspectos que sitúan á formación morada   nas antípodas dos seus obxectivos programáticos.

Sendo de significar para maior desvalorización podemita, que o PSOE para  asegurarse o cumprimento  das receitas neoliberais europeas, optou por constituír un Executivo  de marcado “perfil económico” no  cal Podemos  ten asignada  a función de comparsa .

Pois aínda  así, despois de asumir  que na actual tesitura as normas de restrición do gasto non se van  a superar, Iglesias  comprométese  en aplicar  políticas distintas  sen facer fronte ao marco xurídico imposto polo neoliberalismo, unha contradición sen máis paliativos  que non reportará  mais resultados que o  menoscabo   da súa  xa minada reputación, pois contra as falsas expectativas  que tenta crear, resulta  concluínte  que  nun Goberno de definido e maioritario  signo neoliberal  é totalmente imposible implementar políticas progresistas no económico e  o social.

Por iso, pretender corrixir a situación desde a esquerda  sen mediar cambios estruturais  tendo enfronte a apisoadora do neoliberalismo é un obxectivo sen ningún tipo de percorrido  que reportará  frustración de fracaso. e desencanto electoral… Reafirmarse no  contrario é incorrer  na  disonancia  cognitiva de mentirse a si mesmo.  

Nese contexto, o feito de formar  parte dun  Executivo con motor económico neoliberal  é un paso atrás na traxectoria política de Podemos  pois con iso estanse asumindo medidas demoledoras para as maiorías sociais deste país como consecuencia de aspectos relacionados  coa  competitividade, o déficit ou o artigo 135 da Constitución, e renunciando dese xeito a tocar os alicerces do sistema cuestionado  no 15 M, e todo,  como  contrapartida a facerse cuns ministerios de menor porte ao ser baleirados  de contido antes da súa asignación.

Con este  controvertido acceso ao poder, téntase acalar as críticas  á deriva inducida en Podemos  pola nefasta xestión de Iglesias  e o seu equipo de dirección; que desde moito tempo atrás é   diametralmente oposta á que ilusionou  á gran maioría dos homes e mulleres que no seu día se incorporaron á organización e que  por coherencia unha gran maioría discrepante  renunciou a continuar formando parte de tan devaluado proxecto, sendo aí onde reside a   descapitalización dunha organización que a tempo presente leva camiño de converterse nun mero referente testemuñal.

Desquite bipartidista

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O bipartidismo rexorde do seu letargo ao  engulir aos outrora emerxentes Cidadáns e Podemos, aproveitando  a  nefasta decisión de renunciar aos seus obxectivos para  participar na  política de bloques 

Hai dous aspectos  da actualidade política  que veñen indicar  unha tendencia electoral crecente cara ao  bipartidismo político, o  representado  polos moi corruptos PP e o PSOE que  durante a era española  postfascista gobernaron en alternancia ata que a súa propia decadencia impediulles dar continuidade a aquel formato. Basta    con facer memoria  para  lembrar  que ambos adoitaban reunir xuntos o 70%  dos votos e que na súa caída obtiveron respectivamente o 16% e o 15,8% do escrutinio, un retroceso superior ao 50% do seu capital electoral rendibilizado nas urnas polas formacións emerxentes.

A nova fornada política Podemos e Cidadáns tras concorrer aos primeiros comicios  configuráronse en sólidos  grupos parlamentarios con 71 e 40 deputados, coincidindo no seu discurso os dirixentes das dúas formacións políticas en ser os artífices  de acabar co bipartidismo á vez  de aseverar no seu bautismo parlamentario  que o paso seguinte  sería   rexenerar a  depauperada democracia, o que facía imaxinar   que eran portadores dun  elixir  milagroso que produciría un  cambio radical  no facer  político  do país.

No seu optimismo estes recentemente  chegados  deixáronse levar pola primeira impresión  sen  calibrar  en xusta medida que a política deixou de ter poder e o poder é quen controla a política , o que  vén adxudicar  ao  dueto   PP –PSOE a condición de  gregarios    das elites económicas e sociais que desde a Transición dominaron   ao seu  antollo os destinos do noso país, quen de ningún xeito están dispostos a encartarse  ás aspiracións das forzas emerxentes de devolver  a democracia aos seus lexítimos propietarios.

Por iso é polo que a instauración  dun  espazo público democrático, tería de pasar por asumir que a democracia é unha aposta radical pola igualdade, que nunca a reserva preferente de elites podentes, e só poñendo en práctica este precepto poderíase investir a  tendencia que vén impoñendo o goberno da oligarquía económica tras o   parapeto da pantalla política do bipartidismo; pois só devolvendo á democracia o seu principal signo de identidade pode contar coa representación dunha clase política renovada capaz de falar en idéntica linguaxe que a xente, e en consecuencia disposta a resolver os problemas reais do conxunto da cidadanía.

Para  a voadura  real do  bipartidismo  nunca bastou con minguar a representación nas urnas do PSOE e o PP sen poñer en cuestión  ao neoliberalismo como modelo económico  de sustentación,  pois de non ser así os partidos emerxentes  que debían ser alternativa e motor de rescate da cidadanía converteríanse nun fracaso que é a percepción, que deles ten  os outrora ilusionados seguidores cando  transcorreron apenas unha lexislatura despois das súas promesas. Iso polo menos  é o que veñen indicar o resultados dos últimos comicios nos que estas forzas    políticas  deixaron polo camiño  o 59%  dos seus escanos  que paradoxalmente mudaron   cara a un bipartidismo agora  in  crescente.

Que tal retroceso afectase a Cidadáns, non sería de estrañar por tratarse  dunha  formación de novo cuño sintonizada en partitura e melodía co  Ibex- 35, pero que en síntese non deixa de ser un partido de deseño adecuado ás múltiples formas que pode adoptar o neoliberalismo e a ductilidade dos poder  fácticos para  granxearse aliados políticos que do mesmo xeito que o PP e PSOE exerzan entre outra finalidade como defensores da liberación da economía e a redución do gasto público.

Cousa distinta  é a regresión sufrida por Podemos, por canto o impacto do seu  baixón en termos de poder institucional é de tal calibre que pon en serio perigo a súa continuidade  como  formación política solvente ; unha  descapitalización causada esencialmente pola renuncia  ao seu espírito fundacional e a súa decisión para actuar con prácticas diametralmente opostas ás que ilusionaron aos homes e mulleres que no seu día se incorporaron á organización, o que en boa lóxica orixina que a maioría discrepante con tales  métodos renuncie a continuar formando parte de tan devaluado proxecto,  sendo esa a principal causa da súa permanente hemorraxia  cada vez mais incesante polas  continuas amputacións electorais.

Xa que logo, todo vén indicar que as formacións que naceron coa finalidade de poñer punto final ao bipartidismo político, Podemos e Cidadáns, pola súa funesta decisión de renunciar ao discurso transversal en aras a  ensamblarse   no eixo dereita-esquerda co que pretendían acabar, lonxe de conseguilo propiciaron co seu proceder  a recuperación do PP e o PSOE á conta dos seus votos disidentes.-- 

Seguide apertando..!

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Exercendo de Vicepresidente do Executivo animar aos agricultores a seguir manifestándose non pasa de ser unha insensatez, por canto tras o devandito  envite o  Goberno forma parte  da protesta creando con iso unha situación anacrónica e ridícula  que pon en cuestión  a idoneidade  de Iglesias para o desempeño do cargo.

O "tedes razón",  “seguide apertando” de Pablo Iglesias ás organizacións agrarias, vén indicar que o actual Vicepresidente   do Goberno aínda non tomou concepto  do seu labor como membro do Executivo,  pois de telo feito  pasaría de utilizar  arengas de axitación para envorcarse   de cheo  en buscar  solución ao actual problema do sector primario que  por si mesmo  antollase  tremendamente  delicado e complexo.  E que por perentorio  máis que de animadores  de protestas, require  políticos con capacidade  executiva  dispostos a dar a batalla na Unión Europea, con respecto  á repartición da Política Agraria Común (PAC), así como "en Estados Unidos, coa crise  arancelaria.

Este desatino non pasaría da  anécdota se non fóra que previamente foi o mesmo Iglesias quen despois de estar convocados excluíu dunha reunión co Ministerio de Traballo aos representantes do campo,  para así quedar en  comandita  cos sindicatos máis próximos ao seu ideario, pero sen penetración efectiva  no  gremio. Un comportamento por tanto que ademais de sectario resulta manifestamente incongruente  ao excluír do diálogo social a quen máis ten que dicir en materia; unha actitude  que por absurda     e contraproducente  enrarece o ambiente  de relación  o que ameaza con crear un clima de maior complexidade  totalmente contraproducente  para afrontar ao unísono a solución do problema. 

Pero en todo este envurullo  hai un aspecto  que non encaixa, tal é que igrexas  na súa condición  de ministro do Goberno non ten competencias conferidas   no sector agrario á marxe de exercer de mentor e gardacostas de Yolanda Díaz que tampouco ten candea nese enterro,  sendo por tanto que a intervención de ambos non pasa de ser  unha interferencia impropia nas atribucións que ostenta Luís Planas, ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, e o interlocutor real do sector do campo para todos os efectos, o que vén evidenciar que  os primeiros encontróns no seo do Goberno de coalición do PSOE e Unidas Podemos teñen a súa orixe  na intromisión   dos morados  por liderar un  conflito alleo á súa esfera de poder.

Esa actitude pouco calibrada  forneceu o efecto  contrario facendo que os  agricultores optasen por declinar a intervención de Iglesias   e esixir unha negociación que liderase Planas por entender que debe ser o Ministerio de Agricultura que non outro  o titor e  interlocutor que   leve o peso da negociación por ser este quen  ten que resolver a súa principal reivindicación, tal é a reforma da Lei da Cadea Alimentaria.

Cando Iglesias na súa ambición por sentar no banco azul  encartouse a asumir as políticas  neoliberais  defendidas polo PSOE, debese pensalo mellor, por canto a formación morada sabía de antemán  que o modelo neoliberal de agricultura tiña  efectos devastadores para o sector e que por tanto a actividade primaria xa estaba  por entón en horas  baixas, unha situación  que se arrastra desde a adhesión de España ao Mercado Común e que desde entón acentúa o seu declive,  en gran medida  porque os políticos de adscrición neoliberal   trivializan e restan importancia  a actividade primaria como sector produtivo.

Pon de manifesto tal parecer  o desenvolvemento do consello extraordinario da Unión Europea desta mesma semana no que se negocian uns orzamentos europeos que en plena onda de protestas do campo español propoñen un recorte do 14% nas axudas directas á agricultura dos fondos da Política Agraria Común (PAC), e  cuxo impacto produciría nos profesionais do   agro un efecto letal  desde o punto e hora que a súa aplicación  faríalles perder ata 925 millóns anuais, ou o que é o mesmo,  o 30 por cento da súa renda media anual.

É por iso que  de non emancipar  a economía do neoliberalismo impulsor dos  oligopolios empresariais no seu intento de facerse  co dominio e control do  sector primario, por máis que Iglesias  alente aos afectados a “seguir apertando”, o país lonxe de consumar   unha  economía social agraria estará abocado sen remedio  a unha agricultura sen agricultores, no contexto dun proceso de mutación  que   transformará aos profesionais autónomos e independentes en asalariados das grandes corporacións agroalimentarias, coa negativa repercusión  que  os seus efectos ocasionará igualmente no despoboamento do campo, hoxe a “España baleirada”, ao poñer  en risco a continuidade da vida rural.

Para a  reactivación do  sector primario ten de situárselle en idéntico nivel  de relevancia  que o resto dos sectores produtivos, e unha vez illado  da perniciosa influencia  do neoliberalismo     actuar vía protección lexislativa no marco da libre competencia,  para  impedir  que como ata o de agora sexan os mercados e a súa lei da selva  quen impoña a  pauta económica   da  actividade agrícola.

O camiño é longo e sinuoso, sendo por iso que debera facer  súa a receita  e "ir apertando".

Capitulación

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Tras as  proclamas acesas  dos seus dirixentes, o gran  hándicap desa nova esquerda con distintivo progresista que se atribúe   Podemos,  está   o déficit moral, a volatilidade   ideolóxica  e  a total falta de integridade  por toda referencia.

A fidelidade debese ser o distintivo que caracterizase o  modus operandi   dos dirixentes xurdidos do movemento  contestatario do 15 M,  pois non en balde, de orixe, o obxectivo dos membros  daquel  movemento de indignación era  impulsar  un sistema político máis participativo que estivese  nas antípodas do bipartidismo PSOE-PP, é dicir do denominado binomio  PPSOE, así como  o control  das corporacións  e a banca , o reaxuste  da división de poderes e  o perfeccionamento do sistema democrático. 

Dos activistas  que participaron naquelas  acampadas e asembleas, nace o 17 de xaneiro de 2014 Podemos como «iniciativa» política no madrileño Teatro do Barrio, que despois de  arrogarse   o espírito  de rexeneración do 15 M   capitalizando a indignación  emanada da   crise económica, ao pouco tempo crebou aquel anhelo de cambio para transformase nun partido  á vella usanza marcadamente  burocratizado

Tal é así, que  tras un lustro de permanentes guerras  intestinas a perda do idealismo  primixenio deu paso a un   maquiavelismo obsceno onde a súa función   nada ten que ver coa ética política e  moito menos coa regras de funcionamento democrático,  chegando ao extremo de desertar  de principios programáticos e aceptar o  infumable  neoliberalismo   do PSOE como prezo á súa inclusión  no  Goberno; unha alianza contra natura que para maior complexidade  non conta coa maioría dos escanos, é dicir, que non garante a estabilidade,  pero que ademais compiten entre eles polo mesmo electorado, o que pon de manifesto  que a formación morada levará  a peor parte  nas urnas e que igualmente  está chamada a asumir o  papel  de comparsa.

Nesta situación de subordinación  e  raquitismo,  a obstinación podemita por tocar poder  a calquera prezo traerá consigo  adversas consecuencias ao provocar o desembarco da organización  de moitos devotos e acelerar  vertixinosamente o seu declive  electoral e con iso reavivar o bipartidismo que viña  enterrar; e todo como consecuencia dunha estratexia errónea  que afasta da formación ao groso dunhas bases fieis ao ideario orixinal , hoxe incompatibles coa  súa controvertida  traxectoria e cada vez máis  afastados da mesma.

Contra o que se tenta transmitir desde o  oficialismo, a denominada coalición PSOE- Unidas Podemos, para nada conforman un goberno progresista e moito menos de esquerdas, senón  un Executivo que mantén activa  a  liña dura  das  políticas neoliberais en marcha, con estrito  axuste ás determinacións   do FMI e IBEX 35; e cando pasas a formar parte  dun  Goberno  «que se mantén con motor económico neoliberal» que os ministros podemitas sigan sostendo que “veñen cambiar as cousas” resulta canto menos  ofensivo, especialmente,  cando co seu proceder  demostra  actuar  con frivolidade favorecendo  a lóxica do sistema  ao que viñan erradicar

A incoherente actitude  de Podemos  ten  no seu xefe de filas ao principal referente  de tal deriva ,  a dun  Iglesias  que no  ano 2015 contrariamente  á súa enfermiza   obsesión de agora  en formar parte do Executivo,  manifestaba  que "Gobernar co PSOE destruiríanos electoralmente “.

A mutación habida  no seu discurso político reflicte o seu estrepitoso desastre como dirixente da organización, tal cal  revelan entre outros,  o fracaso do  sorpaso ao PSOE, a sucesión de caídas electorais ou o inútil  “asalto  aos ceos” e  a escandalosa privatización do partido con participación do seu “séquito” de  acólitos; tendo de percibir por tanto no devandito cambio,  unha estratexia  de preservación do seu liderado, expresiva  dun  comportamento carente de toda ética e politicamente  escabroso..

Nin é  consecuente nin moito menos   asumible, que aquilo que en 2015 “destruiría electoralmente a Podemos” resulte agora a  solución e clave  para  a súa reactivación, e moito menos  considerando  que a secuencia    intercalada de gobernos  socialdemócratas e de corte  neoliberal foron o referente político  que caracterizou os últimos 35 anos  da nosa  historia recente, e factor  causante da  instauración   dunha    democracia de baixa intensidade, e cuxa consecuencia  foi o  motivo polo  que   actualmente o  país está sumido nun estado  de inflexión ética, política, económica, laboral  e territorial sen precedentes. 

A desvergoña  é, que a pesar diso  nunha xogada de  tahúr  Iglesias tenta fortalecer a súa diminuída  capacidade de liderado facendo crer  ás bases de Podemos que a alianza cos socialistas contribuirá á estabilidade, ao crecemento e ao  desenvolvemento do país  a pesar que   a operativa funcional  dos de “puño en rosa” é xusto a antítese de tal propósito e cando a  descapitalización  ideolóxica da formación morada  é  un feito .

constatable,

En boa lóxica Podemos non debeu ir mais alá da  cooperación positiva  con fiscalización concertada do Goberno  e garantindo os seus principios programáticos,para desde a madurez políticas  evitar  a celebración de novos comicios.

Que   “as coalicións son mortais  para o partido máis  pequeno” é algo que  en primeira instancia virán confirmar os   comicios galegos, onde o esborralle  electoral de Podemos farase  especialmente notorio  .

Aplaudir ao Rey é republicanismo?

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Este país non sairá da encrucillada sen afrontar con convicción, empeño e decisión a substitución integral do actual modelo de Estado, pois de non tomar a República o cambio da situación a depreciación democrática farase irreversible.

Os miles de mozos  que como corrente espontánea tomaron as prazas de España tras a manifestación do 15 de maio de 2011,  fixérono para expresar  pacificamente a súa oposición coa situación política do país, e  advertir a súa negativa para cumprir o papel que lles asignaban   como  ilotas, deixando desa forma patente  que non permanecerían impasibles como protagonistas marxinais do   conflito.

O tamén coñecido como movemento dos indignados, foi á súa vez  unha expresión de resposta  colectiva contra o sistema político xurdido da Transición, como así  vén indicar o feito da adhesión á causa de movementos  antisistema e corrente sociais do espectro reivindicativo sectorial maiormente opostas ao actual modelo de democracia    representativa.

Pasado o ímpeto da motivación  orixinal foi un recentemente conformado Podemos quen unilateralmente  se proclamou    herdeiro daquel movemento de masas,   daquela diversidade colectiva que tiña o común denominador  da protesta contra os efectos devastadores da crise, pero o certo foi  que nove anos despois,  a formación violeta  pervertiu aquel legado, e   non só abortou o espírito do  cambio demandado  senón que coa súa cuestionable ortodoxia política  adoptou como propios  algúns  dos peores vicios  que caracterizaban  ás forzas  políticas  do bipartidismo

A formación violeta lonxe de administrar apropiadamente o cuantioso capital electoral cultivado nos seus primeiros tempos, modificou o seu guión programático para decantarse por actuar como o que se cría que nunca faría Podemos, ou o que é o mesmo,  por converterse  nunha organización que xa acolle no seu seo o que tanto  censuraba aos partidos da "caste", non quedándolle nadiña de nada da esencia que prometeu manter como nova forza política. 

Un cambio en negativo que é de xeito evidente unha renuncia expresa á forma de actuación definitoria do seu ADN, como resulta ser a participación das bases, a democracia interna ou a celebración de primarias.

De aí a mudanza de asaltar os ceos para exercer de promotor de conveniencias, tal cal referenda  o feito da súa renuncia expresa a principios crave do seu matriz inspiradora como a renda básica, o proceso constituínte, o  cuestionamento do réxime do 78, e onde para maior disparidade o seu funcionamento interno concentra boa parte da capacidade de decisión nun «hiperliderazgo» que impón ao seu antollo as directrices do partido, aínda cando tan anómala práctica é diametralmente oposta   coa esencia  das súas orixes.    

E así foi  como Podemos que desembarcou no  proscenio político facendo súas a indignación e a súa mensaxe de transversalidade, disposto a crear unha democracia sen tutelas que pasaba por afrontar unha transformación profunda das estruturas do Estado herdado do franquismo pasase dun  fulgurante nacemento a un esborralle igual de agudo, e todo, pola incapacidade  de converter  en feitos as promesas  e  patentizar  que a prosperidade ofrecida se fóra a recaer nos membros  do “séquito” dirixente, que de artífices  da hecatombe electoral e en premio á desfeita, non dubidaron en agraciarse con cargo ministerial en  descapitalización  á xa minguada dignidade  que lles restaba.

A apertura da  XIV lexislatura no Congreso dos Deputados por Felipe VI  patentizó a degradación da formación violeta vendo como desde as súas poltronas  Pablo Iglesias e os ministros de Unidas Podemos aplaudían compracentes  a Felipe VI; un xesto anacrónico especialmente cando os protagonistas  da ovación  non eran outros que os en outrora moi republicanos   membros da formación xurdida do 15- M que ía acabar co réxime do 78 e por extensión coa monarquía.

 Iso polo menos é o  que viña manifestar   Irene Montero cando no 2013 escribía nas súas redes sociais, “Felipe non será Rey e todos os Borbóns ás quenllas”. Aínda que nesta nova etapa de xenuflexión monárquica; agora xa  como  ministra emenda a plana  e defende os seus aplausos ao  Xefe de Estado, declarando sen inmutarse que   "Aplaudir  ao Rey é republicanismo", unha   aserción   raiana coa  estolidez  que lle outorga a condición de estrela   da  estulticia. 

O certo é que tal proceder era un todo esperado, pois previamente  a cúpula de Podemos aparcou a súa tendencia republicana  como requisito para entrar no Goberno, unha renuncia  propia de quen lle pode mais as súas ambicións que os principios que  declama,  e aínda non sendo  tal actitude un arquetipo de coherencia, esa deserción é tan só  unha parte exigua  das renuncias de maior calado forxadas na  trastenda de podemita, en aras a posibilitar a súa incorporación ao club do  constitucionalismo neoliberal, aínda cando, con devandito proceder estarán  a referendar as políticas dos socialdemócratas e o continuísmo do neoliberalismo , e esta é unha actitude  pusilánime que en  román  paladino denomínase  entreguismo, máis aló da interesada narrativa que en defensa propia utilice a cúpula dirixente  para tentar xustificar o inaceptable.

Ética e moral son valores que hai tempo cotizan á baixa en Podemos,  ata o extremo que membros do seu séquito dirixente  salpicados de pedofilia ata as cellas non teñen impedimento algún para facerse  cunha praza no Goberno.  

Isto dexenera!

O PSOE esnáfrase en Fene

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A Moción de Censura que en Fene someterase   a debate e aprobación no pleno do próximo sete de febreiro, de prosperar,  non só  desaloxará ao PP da Alcaldía  senón que aniquilará políticamente  ao seu máximo  valedor e concelleiro socialista que se opuxo de sempre a conformar un Goberno de progreso.

Fene que tras a celebración das primeiras eleccións municipais  da democracia  converteuse en vanguardia  e referente do municipalismo durante un  cuarto de século, tras ese período, como consecuencia do cambio de signo  político  no liderado  do novo executivo municipal en mans  do PSOE, o Concello  penetrouse na fase máis convulsa  da súa historia, pois a perda da maioría absoluta do BNG conduciu á constitución   dun  goberno de coalición  onde as diverxencias entre ambas as formacións    tanto en materia de xestión  como ideolóxica fixéronse notorias.

Especialmente  polo afán protagonista  e a  bisoñez dos representantes socialistas. que nunca tiveron a sutileza  de administrar o seu triunfo nas urnas  coa sensatez debida ao confundir a dignidade coa testosterona

Actitude que lonxe de producir estabilidade  ao novo executivo,  propiciou por mala  praxe gobernar unha coalición co retrovisor en activo, para detectar con      a anticipación debida  os golpes baixos  e os momentos de traizón, que foron  a dinámica imperante   e o factor causante da defunción  prematura   daquela alianza de goberno marcada pola inestabilidade. 

Óbito  que se deu xusto á metade de lexislatura, cando poñendo fin a varias semanas de desencontros entre ambos os socios, os cinco edís do BNG anunciaron publicamente a ruptura do pacto argumentado na deficiente xestión do grupo socialista á fronte do Concello, “parálise administrativa” á que engadían a falta de respaldo dos socialistas á iniciativa lexislativa popular para reivindicar a volta do estaleiro de Astano, á construción naval convencional.

Pero houbo  continxencias engadidas  que intensificaron a división entre as partes, e transformaron toda probabilidade de  reciprocidad nun escenario de hostilidade permanente, sobresaíndo a aversión entre integrantes  de ambos os  grupos e o incidente dunha refrega entre concelleiras no propio despacho da alcaldía.

Desatinos que ao prolongarse  no tempo a continuidade  política do principal instigador da conflitividade  fixo que todo intento de avinza resultase unha quimera, desde o punto e hora que na complexidade daquela tesitura uns só gañaban  na medida na que os outros perdían.

Neste conflito de relación a crispación impúxose ao ánimo de entendemento impedindo  estruturar de forma estable alianzas políticas de consenso como así ocorreu dunha ou outra maneira nos comicios do 2011, 2015 e mesmamente  co funesto avatar  do 2019. 

Circunstancias  que para nada variaron, sendo por iso que en tanto o belixerante Antón  Noceda leve a voz cantante do PSOE na localidade, será materialmente imposible  implementar un acordo de goberno estable e en consonancia co resultado maioritario das urnas, suscitando tal impedimento  a súa autoría intelectual na moción de censura que o 2018 entregou a Alcaldía ao PP, un desvarío  que revela a súa  tendencia  política de preferencia á vez de delatar a súa  visceralidade  antinacionalista.

Un anacronismo onde as súas fobias persoais antepuxéronse  á realidade política de Fene   que  continuadamente desde a instauración da democracia a esquerda no seu conxunto sumou máis votos que a dereita, como actualmente segue ocorrendo; resultando imposible  por aritmética electoral que un partido como o PP que conta co apoio dun terzo escaso dos votos, tivese opción algunha de facerse co bastón de mando da alcaldía, a non ser como é o caso, que  a  bastardía política impuxésese  á dinámica democrática, de tal modo, que os pactos en cuberto e os  intereses persoais prevalecesen  sobre a vontade popular como así foi.

Pero cando na súa deslealdade o  staff dirixente  do PSOE local condenaba á veciñanza a facer tragar coa anomalía democrática  de manter ao PP á fronte  do Consistorio, son as concelleiras que como independentes concorreron aos comicios municipais na súa propia lista  quen nun exercicio de dignidade,  desatendendo as artimañas da  Executiva Local do partido  decántanse por facer seu o sentir maioritario manifestado polos electores nas urnas  e sumarse así  á Moción de Censura que  desaloxará  a un intruso Gumersindo  Galego da .Alcaldía.

Valente e consecuente actitude que demostra  sólidas conviccións e vontade de  reconstituir algo  dexenerado, ao  tempo de restituír con iso a decencia na política local,  cando signos como os referidos son  indiciarios do descrédito que  padece  a institución, parte da súa representación política polo enfraquecemento  no seu funcionamento democrático.

Con esta alteración  na  correlación da representación municipal ábrese a posibilidade  de rescatar a autenticidade democrática  e devolver a dignidade  á institución  tras a  involución dos últimos tempos, que posibilite cambiar as cousas en vantaxe do interese xeral e do  benestar  da veciñanza do Concello.

Para iso é fundamental que nesta alianza de consenso a institución   pase a cumprir unha función efectiva como administración transparente e próxima á cidadanía, dando  un xiro radical á situación e afrontando un cambio real que mude de raíz o actual formato de política municipal, substituíndo a anacrónica representación duns cargos institucionais máis preocupados por satisfacer o seu  egocentrismo, que por facerse receptores das demandas sociais.

A oportunidade democrática que brinda a Moción  de Censura aos membros  do goberno dimanante é de alta responsabilidade, e vén lembrarlles que ninguén poderá axudarlles a rexenerar a institución  municipal, se non o fan eles  mesmos.

Pleno éxito no labor

Liberdade de expresión en cativerio

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A pandemia de  totalitarismo que acompaña  os  manexos de funcionamento  interno dos partidos políticos, na súa  inoculación,   fai  irrespirábel  o corrompido  ambiente que tales prácticas inducen na contorna da liberdade de expresión. 

Nunha  das súas máximas Eric Arthur Blair, máis coñecido co  pseudónimo  de George Orwell viña sinalar que “a  liberdade de expresión é dicir o que a xente non quere oír”, expresando con iso a súa percepción sobre un dereito primordial  connotado estreitamente  coa  liberdade de pensamento e de información,  como esencial tamén  co exercicio doutros dereitos fundamentais, do mesmo xeito que indispensable para garantir sen atrancos a  participación activa  nunha sociedade e nun mundo libre e democrático. 

Debésemos saber  que Orwell defendía  o valor intrínseco da persoa, condición que lle fixo un  férreo  detractor de dogmas  e ditaduras, e aínda   tomando compromiso social en defensa desa causa, foi hostil en todo momento a aliñarse    coa esquerda  totalitaria. sendo esa disidencia  o motivo  de non ser reivindicado na súa posteridade  por ningunha ideoloxía política.

Ese rexeitamento para encartarse a todo formato ideolóxico, é sinónimo de imparcialidade , de pensar  por conta propia desde a exaltación  de principios éticos, un exercicio de valentía individual que sempre  incomoda  aos poderes establecidos sen excepción identitária, por canto  o feito  de denunciar calquera forma de lavado de cerebro, representa  un perigo para quen  se empeña  en manternos sumisos á súa disciplina, pois para eles dicir  a verdade convértese nun acto revolucionario que hai que impedir custe o que custe.

Os que militamos na clandestinidade durante o tardo franquismo tiñamos claro que o obxectivo primordial que o antigo réxime  perseguía coa aplicación da censura foi  sempre impedir a liberdade de expresión, principalmente de todo aquilo  que cuestionase  a orde establecida, pois vían na confrontación de ideas o maior dos perigos para a propia estabilidade  e continuidade da ditadura.

Se coa instauración da “democracia” as circunstancia debían cambiar , o certo é que non foi así,  xa que  desde entón a liberdade de expresión seguiu estando condicionada pola   endémica pretensión   da esfera política  en fiscalizala , pois aínda resultando sorprendente  tal proceder nun estado de dereito, o certo foi   que  do mesmo xeito que    o anterior réxime  as forzas dimanantes da transición  do 78 desde o primeiro momento impediron aos cidadáns a posibilidade real de obxectar  á súa acción política e a esixir rendemento de contas dos seus actos.

Iso ocorre porqué  o funcionamento interno das formacións políticas, os hiperliderados dominantes  impiden  a pluralidade  funcional coa finalidade  de anular  toda disidencia, optando para o efecto pola  homoxeneización sen arestas, é dicir, por unha uniformidade disciplinaria  onde os  acólitos toman papel protagonista,  e esa deficiencia operativa  posibilita  que  o aparello  dirixa ao seu antollo  a nomenclatura coas súas estratexias baleiras de contido e de realidade, causando  un déficit de autenticidade que está a inducir  un  gran dano e empobrecemento  na  democracia interna dos  partidos políticos.

A liberdade de expresión é sen ningún xénero de dúbida a gran prexudicada por esta   disfuncionalidade,  pois  por efecto de translación  vese afectada pola perniciosas dinámicas  que envolve o atípico funcionamento  das formacións políticas cuxas prácticas non fan máis que identificar o partido cos intereses dos seus  oligarcas, o que se traduce na anulación total e absoluta do individuo  e das súas  propias ideas e iniciativas, ata o extremo que toda aspiración a poder ser elixido pasa irremediablemente  polo acatamento e fidelidade ao xerarca como condición sine qua non  para    a súa inclusión nas listas.

En contraste con este anacronismo , é saudable contemplar a madurez  dos partidos políticos noutros países da nosa contorna, que con menos interese polo propio  e mais apertura á sociedade real á marxe  de diverxencias    e tendencias  ideolóxicas, son capaces  de cohabitar en madurez mantendo a súa  lexítima loita pola hexemonía interna e o poder, orientando a súa finalidade  cara á  mellora da calidade democrática e  a incentivación do interese xeral.

A liberdade de expresión é  inherente á democracia e como tal  non só hai que preservala senón ademais defendela xuridicamente, pois temos encoméndaa  e o deber  de sacala  adiante nas condicións que unha democracia con maiúsculas   e unha sociedade  responsable esixen, rexeitando por iso que ninguén  que teña a liberdade  de expresarse se  arrogue a opción de impedir que outros o fagan. 

Un obxectivo de difícil consecución  se non se desterran vicios contraídos, é dicir,  en tanto se manteña idéntica dinámica no seu funcionamento interno, pois  se quen administra as institucións democráticas non actúan  democraticamente  no seo do seu partido, e na súa falta  mantense  o circo de xestos ao compás de director de escena;  resulta evidente  que  tarde ou cedo se producirá unha  involución  democrática da sociedade no seu conxunto,  que irreversiblemente  arrastrará na súa caída  á liberdade de expresión  que non se quixo  defender