PODEMOS EN CLAVE ESENCIAL

A xulgar de certas actitudes, hai quen se nega a entender    que a xente que en Podemos  exerce a función  política ,faio en gran medida polo mal uso que outros fixeron dela, e por tanto, o recoñecemento  da  súa integridade está dabondo  probado.  

Desde o neoliberalismo e os seus  satélites, todo o que soe a progresismo suscita unha reacción  ofensiva de primeira orde, e iso,    pola ameaza que para os seus intereses representa o  cambio de rumbo político así como a repercusión das súas consecuencias.

Sendo  tal circunstancia  o motivo que imposibilita  a conformación dun  goberno de progreso,   tendo en conta que ao candidato socialista  como nomeado proposto, pódelle mais  a proximidade neoliberal que domina ao PSOE que a idea de iniciar un proceso de cambio real, tanto do  modelo económico como do modelo de estado, de aí a intencionalidade  da campaña de persuasión e propaganda desatada contra Podemos polo establishment económico e financeiro, desde o histrionismo  de imputarlle ante  a cidadanía a continuidade en funcións do goberno de Rajoy.  

Para entender a situación nos seus xustos termos, mais que tomar razón da  aritmética das urna débese  ter presente  que fiel á súa alianza de intereses nas súas previsións de constitución  de goberno  a dirección socialista non barallou en momento algún  contar coa participación  de Podemos, nin por tanto,  garantir unha gobernabilidade progresista, como pon a descuberto   o dobre xogo e  o ninguneo  nas negociacións previas ao pacto de comenencia asinado con Ciudadanos. 

Posición patrocinada pola estructura financeiro-empresarial   no seu intento de manter invariable a súa  situación  de dominio   mediante unha  maquillaxe de aparencia   do Réxime do 78, que sen alterar funcionalmente  os seus principios esenciais, garanta a súa continuidade   para  evitar con iso a situación  antónima  de transformación radical do sistema e a repercusión nos seus intereses  dunha nova realidade modificada. Posición secundada polas baronías do PSOE, que por atavismo  cos  poderes fácticos manteñen a súa dinámica de engano  ignorando a gravidade da regresiva deríva á que están a conducir o futuro do país a través das  súas falacias neoliberais.

Por tanto tras o artificioso papel do candidato Sánchez, é  o poder financeiro quen en realidade  move os fíos  na formación do goberno  de coalición entre PSOE e Cidadáns ao tempo de forzar a incorporación do PP  para a súa consolidación, e todo, no seu intento de neutralizar  toda  alianza de progreso participada por Podemos  e resolver deste xeito   o seu maior temor, tal é a celebración de novos comicios  onde  esta formación a pesar das campañas  de acoso e derriba  e batidas de desprestixio mediático supérese así mesma, e en remontada electoral, mellorando  o seu resultado tome opción de goberno e desde alí poida poñer en marcha as súas políticas anti - axuste. Porque  se   algo veu a alterar  o partido liderado por Pablo Igrexas, foi sen dúbida mudar   a dinámica   desa democracia de conivencia  entre  elites.

Non se ten  de apuntar  por tanto cara a Podemos cando se trate de sinalar a quen co seu proceder fixeron que  non sexa posible un goberno de esquerdas e o impulso dun proceso constituínte, pois por mais reproches que  se aduzan, en ningún momento foi esta formación  responsable  dos impedimentos que abortaron  tal posibilidade.

Autoría  que ten de recaer   sobre quen tenta encubrir a través de artimañas    a súa nula vontade política de apostar por un goberno de esquerdas, ao  tempo de antepoñer  o seu compromiso co sistema capitalista a calquera outra consideración, como proba o vergoñento manexo con Ciudadanos, cuxo resultado impulsa idénticas  políticas de austeridade e recortes sociais que os  aplicados polo PP. Feito que vén confirmar que  foi o PSOE quen coas súas prácticas  estableceu un  pacto coa dereita, e por tanto,  quen politicamente  traizoou as aspiracións de cambio de millóns de cidadáns; e iso é así, por mais que de forma  esotérica tente sacudir  a súa implicación a través de virulentas campañas coa intención  de repercutir  en Podemos a  culpabilidade  das súas manobras e infundios.

É por iso que non se pode sucumbir  á presión dos socialistas na súa aspiración para forzar 'in extremis' a abstención de Podemos, por canto tal actitude mais que un comportamento de responsabilidade política habería de interpretarse  como un referendo de contrabando  político . Por iso é polo que o partido morado débase manterse invariable nos seus postulados, sinalando en todo caso  a súa plena dispoñibilidade e man tendida para establecer as negociacións procedentes previa reorientación do actuado, para así desde novas formulacións  facilitar á conformación  dun goberno de coalición progresista.

Non sendo asumible por tanto, que á negación  da  aritmética parlamentaria adxudíqueselle arbitrariamente  paternidade de eleccións anticipadas 

A DEMOCRACIA É COUSA DISTINTA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A decadente situación  de orde social que estamos a padecer, ademais de evidenciar o fracaso e a degradación de principios  e valores democráticos, vén de constatar o crecente acoso e fustrigación despregada polos  mercados financeiros  co único propósito  de constrinxir  dereitos e liberdades.

Cando como agora  téntase  subordinar a democracia á dinámica  dos mercados, ademais de forzar a súa retracción estase a impedir  seu avance cara á consolidación do Estado de Dereito,  ao tempo de propiciar   as  condicións  para a involución, que é xusto  o que vén albiscarse actualmente coa inxustificable intromisión dos poderes económicos  no proceso de conformación de Goberno. Unha situación inquietante e mesmamente  intolerable, sobre todo,cando é ostensible a mala  praxe  de utilizar o mangoneo para deixar sen efecto  o veredicto  das urnas, poñendo así en cuestión  a soberanía popular   a través  do subterfuxio dun  consenso político de aparencia. 

Pero se  a intromisión do sistema financeiro no espazo reservado á  función  política é totalmente inaceptable, maior rexeitamento ten de  merecer  a permisividade outorgada desde o foro político a esta  inxerencia, desde o punto e hora que  tal  condescendencia é autorizada   por quen ostentando cargo  público non dubida en contravir os seus propios compromisos co electorado e poñerse ao servizo dos que  desde a órbita empresarial  polo turbio das seus  manecos convertéronse  nos principais  protagonistas  do escándalo. Polo menos iso evidencia  a súa función corruptiva no contubernio dunha corrupción extensiva que todo o invade, e que ademais de quebrantar  a democracia deslexitima por colusión o papel colaboracionistas  desa maioría política fronte aos cidadáns.

É por iso, que as medidas contra  a corrupción nunca terán efectividade na erradicación desta lacra en tanto sigan dirixíndose en exclusiva ao sector público e exclúase  ao sector privado da súa aplicación, aínda coñecendo   o seu comprometido  papel  como promotores de subornos  e do financiamento en gran  medida das  campañas políticas. Prácticas que a pesar do pouco ortodoxo da súa condición manteñen a súa vixencia  desde a Transición, xerando pola  súa natureza  unha sorte de acordos ocultos   respecto da administración e dirección dos entes estatais, é dicir, sobre  a repartición das institucións do Estado, cuxo prorrateo favorece desde sempre o dominio e  os intereses dos grandes grupos económicos en detrimento de  a soberanía popular, e iso,  como consecuencia do abandono de funcións e supeditación dos representantes políticos.

Esa atribuída  preponderancia faise   mais evidente se cadra cando tras a caída do bipartidismo, non asumindo que as cousas cambiaron, os manobreiros  de sempre persisten na súa adulterada obstinación de seguir impoñendo a súa indebida  primacía. Sendo xusto  esa pretensión o porqué das anacrónicas componendas  políticas   das últimas semanas e razón das desavinzas, como tamén,  a causa  do estancamento  dun país en precario  que circula sen rumbo conducido pola limitación que impón a situación dun  goberno en funcións; conxunto de acotacións    establecidas  coa única finalidade  de manter capturado ao Estado e garantir a través da  súa  catividade  o pleno dominio do mesmo, facilitando así que    lobby's empresariais desde a súa supremacía sigan  a  influír sinuosamente  na distorsión  do marco xurídico e o regulamentario da economía.

Cando isto acontece, a democracia enfróntase a un dilema do que a duras penas pode evadirse, porqué un sistema que coarta a súa propia razón  de ser dificilmente   pode satisfacer  os obxectivos da súa finalidade, sendo testemuño  de tal  contrasenso  a desvalorización que presupón o actual intento de consolidar contra natura un proceso de investidura  ao exclusivo  ditado dos mercados, ao tempo de negar implicitamente o mandato das urnas e rexeitar con iso os  contraídos electorais. Todo un  expoñente  do lastre dun pasado  autoritario e personalista  e dunha precariedade institucional cuxa transixencia  conduciu  á  actual situación  de degradación política, que  trouxo consigo a desigualdade, a inseguridade e redución de liberdades, unha suma de feitos que por si mesmo  veñen constatar    unha situación  de total  deslexitimación democrática.

Ao parecer neste país  as regras de funcionamento da economía neoliberal convertéronse na práctica nunha especie de superconstitución  que ademais de deixar sen efecto toda contraposición xurídica respecto da mesma,  coa  súa posta en práctica activáronse os sistemas coactivos suficientes  para facer cumprir as súas decisións logrando dese modo que os principios económicos impóñanse aos valores democráticos. Noutras palabras, dicir que estamos a asistir impasibles á substitución do mecanismo de decisión soberana sobre o principio dun  home un voto pola suplencia de decisións oligárquicas  adoptadas nos centros de poder económico, situación  que arrastra consigo a renuncia expresa  a decidir sobre a nosa política económica  acuñando por tácito consentimento que o control da actividade política pase definitivamente  a mans do diñeiro. 

Sendo por iso que mentres o poder  político non opte  por exercer  debidamente as súas competencias democráticas,  todo intento  de conformación  de goberno como a celebración de novos comicios mais que exercicios de lexitimidade  democrática non pasarán de ser pura  pantomima 

AO PSOE NEOLIBERAL, MELLOR NON.

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A situación creada co proceso de investidura, alerta  que  de non consumarse a converxencia  entre movementos sociais, asociacións e esquerda política como réplica á ideoloxía neoliberal, a división  será  o maior  impedimento para o cambio.

Visto o debate de investidura, quen teña en mente abrir  paso a un novo tempo político desde a esquerda, ten de asumir que tal labor  é de imposible consecución  en tanto o PSOE leve a voz cantante de tal iniciativa, pois   aínda resultando  o menos malo dos dous partidos hexemónicos que alternaronno poder desde 1982, en ningún momento actuou en liña de crebar  a estrutura e a cultura institucional herdada do franquismo; máis ben ao contrario, optou non só  por manter a súa prórroga senón que  introduciu á vez  no  ADN do partido o  mais radical neolibarismo. 

Tal é así, que  despois de ostentar durante vinte anos funciones de goberno, a pesar do suposto carácter  socialista, non só demostrou non ter  coraxe para  amansar ao capitalismo, senón que  medorento da  súa xerarquía someteuse en todo momento aos ditados dos mercados e demais  poderes financeiros, sen reparar o mais mínimo no prexuízo repercutido da súa actitude cara aos intereses de quen supostamente representaban. 

Enrevesado proceder cuxo último  referente foi a reforma exprés  da Constitución, que levada a termo ás costas da cidadanía puxo de manifesto  que de ningún xeito o  PSOE sirve para canalizar as aspiracións  da   esquerda  e agora  menos que nunca,  sen que haxa rexeneración posible distinta á  súa reconstitución  desde outras coordenadas.

Posibilidade de emenda   que  antóllase cada día  mais difícil de alcanzar á vista da súa reafirmación na  traxectoria mantida  nos últimos anos sobre temas fundamentais que a teor do prexuízo repercutido  no interese xeral  e a deríva da súa actual  dirección no  que a alianzas  de gobernabilidade refírese, desaconsella  para todos os efectos  valerse dese partido para ningún obxectivo de esquerdas. 

Pois polo   seu facer político   perdeu toda credibilidade  ata o extremo de deixar  de crer en si mesmo, unha controvertida  situación que pon de manifesto  que   o feito   militante de ningún xeito   adxudica etiqueta socialista, por iso é polo que aínda que pretendan facernos crer que si o son, a súa política económica en favor da oligarquía financeira e empresarial é indicativa  que o seu teórico progresismo  quedou supeditado á lóxica neoliberal por mais discursos de aparencia  que veñan utilizar   coa finalidade de seducir  ao electorado. Argumento sobrado para afirmar que polo seu proceder, a tempo presente  o PSOE deixou de ser o referente da esquerda.

É mais que evidente  que por gradual deterioración o modelo que dominou  a escena política desde1977 conduciu ao país a una depreciación institucional sen precedentes,  sen que tal circunstancia fixera  reformular aos directos responsables  do desastre un  cambio de rumbo no seu facer político     como pon de relevo a teimuda actitude  do PSOE, que en tarefa de formación de goberno mais que retomar o seu ideario e optar por cambiar as regras de xogo, aposta pola continuidade que representa  seguir aplicando como solución as políticas causantes de tan anómala  situación,   co  agravante engadido que presupón a súa renuncia á conformación  de   toda alternativa de progreso, unha decisión  que por se mesma acaba por frustrar a unidade da esquerda,  e pechar baixo sete chaves  toda probabilidade  á conformación dun goberno para o cambio.

Xa que logo, quen desde a esquerda queira dar pasos en positivo cara a un novo tempo político,  máis aló de deixarse levar  por artificios mediáticos e versións adulteradas,  ten de saber de antemán  que o PSOE  é alleo a ese ámbito  de significación  ideolóxica, pois á hora da verdade a súa práctica política  é reflexo do fundamentalismo   neoliberal e de acatamento ao mandato  dos mercados, formulacións diametralmente opostas aos postulados pola esquerda real  e progresista, mais proclive a implementar un  cambio de modelo que salvagardando  o marco de liberdades  propicie maiores cotas de prosperidade desde dinámicas de crecemento,  e sempre, tendo presente o cumprimento do mandato electoral. 

Por iso agora mais que nunca, por dignidade  democrática  as verdadeiras forzas de esquerda nun exercicio de responsabilidade  deben limar asperezas para  unha vez alcanzada a  confluencia traballar polo cambio político, sobre a premisa  de gardar respecto á  vontade dos electores. Pois nunha  democracia que se prece a función política  non pode desempeñarse  relegando a un segundo plano á cidadanía na toma de decisións, e moito menos, burlando a soberanía popular  conferindo exclusiva facultade de arbitraxe a quen teña atribuída a condición de militante, e iso ten  de ser así , para  poder  corrixir  a actual deriva  e impedir  desde a maioría progresista a investidura  de quen a través de subterfuxios e cambalaches  tenta converter  o neoliberalismo no seu programa de goberno. 

Con todo,  tal obxectivo  será  de imposible consecución  en tanto  a madurez política  non se faga dona da situación,  e mentres os nove millóns de votos que capitaliza a  esquerda real no seu conxunto,   sigan malgastándose    na absurda dispersión  de diferentes candidaturas.

A DEMOCRACIA DO IBEX 35

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Serio perigo seguirá a correr   a democracia no noso país, en tanto se continúe transixindo a intromisión do IBEX 35 en funcións estritamente políticas.

Minutos antes da sinatura do pacto entre PSOE e C`s na Sala Constitucional do Congreso dos Deputados, os máximos responsables económicos  de ambas as formacións Jordi Sevilla e Luís Garicano respectivamente, entre sorrisos, felicitábanse mutuamente  pola formalización do devandito acordo. 

Acontecemento que non debese sorprender o mais mínimo a ningún analista político a teor das afirmacións realizadas en época preelectoral polo representante económico socialista ante  os mandamáis  do IBEX 35, precisando xa daquela que o seu partido traballaba máis coa mirada posta nun pacto post- electoral con Cidadáns que con Podemos, tendo de presumir idéntica tendencia ao cerebro económico  da formación laranxa  en razón  á relación de dependencia  mantido  con FEDEA,  o think tank das grandes empresas que conforman  a   tan selecta elite empresarial, non sendo de estrañar por tanto  que o acordo concite os aplausos e os parabéns da gran patronal, pois non en balde é ela a verdadeira forxadora intelectual do seu contido.

Por tanto a cidadanía ante a probabilidade dunhas novas  eleccións  debe saber  que  os acontecementos acaecidos nos últimos días lonxe de obedecer  a un desencontro conxuntural,  atenden  a un plan tramado moito  tempo atrás, preconcibido mesmo antes da celebración  dos   comicios do 20D, como consecuencia do intento  do PSOE en reconciliarse  cos grandes do IBEX a efecto de relaxar   o  descontento  mostrado por estes despois dos  pactos selados tras as municipais e autonómicas  que  facilitaron a conformación de gobernos  de coalición e progreso a través de pactos puntuais con Podemos,  e que a xuízo da patronal conduciu a unha "deriva radical" cuxa recondución cara á centralidade política élle esixida  en contrapartida   a favorecer o seu apoio á opción PSOE -Cidadáns, antes mesmo  que un Goberno do Partido Popular en minoría.

Dando por sentada  a fiabilidade do  ata aquí referido, e agregando a todo iso o calamitoso historial que acompaña as turbias  prácticas mercantís  das firmas  que conforman  "tan selecto  séquito empresarial", onde  mestúranse quebras e  rescates  bancarios con hábitos de corrupción    e a persistente rotación de portas xiratorias. Tal cúmulo  de despropósitos obriga  a denunciar, a  actitude desafiante mantida  polos membros  desta  oligarquía empresarial no seu empeño de impoñer ao seu antollo o goberno do país mediante manexos e malas artes, sen reparar o mais mínimo en utilizar  todas as  medidas ao seu alcance para a consecución de tal finalidade ata o extremo de arrogarse como propia   a representación da vontade popular. 

Pero se repudiable é a intromisión  dos poderes económicos e financeiros  no normal funcionamento democrático do país, mais censurable se cadra, é a actitude  de conivencia   da vella garda política coas principais empresas do IBEX 35   que por asentimento e deformación do sistema, convertéronse no verdadeiro núcleo duro do Poder de Estado,  ata o extremo,  de ter conferido  maior potestade  executiva   que a outorgada   polos electores aos seus representantes. Causa por tanto dos profundos desaxustes que caracterizan a disfuncionalidade  da  nosa democracia e  principal  impedimento   cara á  súa rexeneración, ao facultar que sexa  este grupo de interese quen dita  o curso dos acontecementos  a unha sociedade civil á quen outros na súa ambigüidade  política presumen  defender.

Sendo evidente  que a inxerencia e manipulación do IBEX  na función política,  ademais dunha actitude  intolerable que debe ser erradicada ipso facto,  é a causa   do galimatías suscitado no atípico  proceso de conformación de goberno, que por anteposición  de intereses propios sobre os xenerais  da cidadanía  e o indecente  gregarismo  dos cómplices políticos fai imposible  a súa consolidación, e iso  a pesar de contar  con todos os recursos á súa disposición e ter os medios de comunicación ao seu servizo.

Chegado a este punto, agora  a estratexia consiste en utilizar  ao C's  de Rivera como partido de cabeceira da patronal como  reclamo, para dar corpo á formalización dun pacto onde ninguén poida gobernar, argucia que non soubo percibir  o PSOE de Sánchez, polo menos  así dedúcese pola  súa desafortunada   forma de actuar, cando realmente  a finalidade do pacto subscrito era evitar que se unise con Podemos e demais forzas progresistas, tendo en conta que  neste suposto poderíase formar goberno por canto  a aritmética  de alianzas así o avalaba á par de situar  en xaque mate á dereita política.

Agora cando o desencontro impide vías de solución  e condúcenos a unhas novas eleccións que  por equivalencia de resultados forzarán pactar de novo, será cando  o IBEX saque produto  da súa actual estratexia  pois a deterioración de relación entre PSOE e Podemos  impedirá toda alianza entre ambos  facilitando con iso vía libre  para que sexa o PP- C's quen tome as rendas do país.

E  iso pinta con ser  así, salvo que empecemos  por situar  a cada quen no lugar  que lle corresponde e á  democracia por encima de todo

LEI DO SOLO, UN DESATINO

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

A recentemente aprobada Lei do Solo de Galicia, nace lastrada entre outros motivos pola falta de consenso e de aspectos de disfuncionalidade, que no  seu conxunto, xustifican a súa substitución  acorde a novas  pautas  de ordenación territorial.

A mediados de Marzo  entrará en vigor a nova Lei do Solo de Galicia despois que a semana pasada o pleno do Parlamento prestase aprobación ao seu contido;  un novo marco lexislativo  que nace lastrado de orixe por falta de consenso ao ser referendado en exclusiva  polo PP co rexeitamento de toda  a oposición política, que  de antemán, xa alerta   que deixará sen efecto o seu contido suposto caso de alcanzar nas próximas eleccións o goberno da Xunta.

Un dos propósitos establecidos no novo texto legal é  a implantación   de planeamento xenuíno  no 73 % dos municipios que non dispoñen do mesmo, é dicir, facer agora o non logrado tras  trece anos de vixencia da lei anterior,  despois de comprometer    que os 314 municipios da comunidade dispoñerían de plan urbanístico nun prazo  que expirou  en xaneiro do 2006, incumprimento xeneralizado  que coa norma na man fai que os 276 concellos  sen plan ou que non adaptaron o seu contido á lexislación do 2002 estean fora da lei. Motivo mais que sobrado para tomar lección dos erros e  evitar  converter de novo en utopía  o seu cumprimento.

Se así se fixese,  saberiamos que para a súa eficacia e permanencia no tempo,  a nova Lei do Solo habería de ser elaborada tras un debate serio e rigoroso que ademais de asegurar a pluralidade política contase coa participación  de asociacións, colectivos e restantes partes implícitas, e iso debese ser así  porque as leis para que o sexan deben de ser concibidas  en beneficio  da xente e non para vantaxe de quen as elabora.

Por iso é polo que cos antecedentes de acompañamento resulta un despropósito afirmar que o recentemente aprobado texto lexislativo nace con vocación de futuro e de permanencia, cando o certo é que a súa fonte de inspiración orienta deducir xusto o contrario, pois lonxe de optar pola consecución dun modelo territorial  sustentable e cohesionado en vantaxe  do interese xeral, o contido  do  seu contexto, reflicte inequivocamente  a súa afinidade coas pautas  de liberalización  e desregulamento dos anos 90, sendo por iso que a súa  aplicación non pode reportar resultado distinto aos da súa propia xénese, é dicir, o  adecuado a unha   lei diverxente , obsoleta e insustentable.

Sendo razoable  afirmar  por tanto, que os  cambios operados na lexislación do solo de Galicia, non son de ningún xeito  a ferramenta  adecuada  para abordar os retos  de futuro en materia  de planeamento  municipal,  desde o punto e hora  que o artificialismo lexislativo de referencia  impide establecer pautas efectivas sobre a ordenación do territorio, a dirección cara a onde debe ir e como debe facerse. Inconclusas   incógnitas que imposibilitan cumprir o anunciado obxectivo de dotar a todos os concellos da comunidade da apropiada figura de planeamento,

Impedimento ao que se ha de engadir  a   imposibilidade financeira  da Xunta  á hora de sufragar os 51 millóns de euros de axudas   aos municipios para a redacción dos seus plans de ordenación, obrigación que toma formato de «compromiso virtual» a xulgar pola morosidade  que arrastra actualmente o goberno da comunidade, quen  contra o optimismo das súas previsións   leva dous anos sen conceder un só euro de axudas aos concellos para redactar os seus plans xenuínos o que dificilmente pode facer crible  o cumprimento  das estipulacións establecidas para o efecto  no novo marco  normativo.

Por iso, agora  cando a escaseza  de recursos municipais orixinados pola mínguaa  dos seus ingresos fiscais,  das transferencias do Estado e Comunidade Autónoma ou das restricións impostas pola Lei de estabilidade orzamentaria constrinxen  as posibilidades de déficit e endebedamento, cando  o urbanismo entre outras funcións  debese  ser  utilizado como fonte de financiamento institucional; xorde o inconveniente que  para  a súa plena efectividade é condición esencial  dispoñer dun marco lexislativo adecuado á situación e aos tempos, de tal modo,  que polas súas condicións e características  facilite   o establecemento  dun modelo urbano coherente. Extremo que de ningún xeito  pódese acadar coas limitacións e inconvenientes que  impón  a aplicación  da recentemente aprobada  Lei do Solo.

Instrumento que debendo ser imprescindible para poñer orde no planeamento urbanístico local, por disparidade de contidos e absoluta carencia de consenso, lonxe de resultar sustancial para harmonizar  a ordenación territorial do ámbito municipal  e propiciar o seu crecemento económico  resulta ser o maior dos obstáculos para a consecución de tal finalidade, e todo, pola súa total ausencia de racionalidade e o protagonismo outorgado no seu implícito á liberalización do solo acorde ao formato empregado nos mellores tempos de Aznar.

En suma, arbitrarios aspectos que no seu conxunto subtráenlle toda eficacia ao tempo de xustificar a súa suspensión  por desprotección territorial; unha situación que demanda reconducción  para así facilitar  a ordenación urbanística que precisan  tanto as  entidades locais  como  o conxunto deste país.

RAJOY, NON GRAZAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Non foi ao PP a quen a maioría  electoral  confiou a formación de Goberno, pois realmente, o  resultado das urnas veu proclamar a vontade de cambio, rexeitar o turnismo político  e referendar o sentir popular de confluencia  en progreso.

.

Resulta  totalmente  imposible abrir as páxinas da prensa, facer "zapping" en televisión, navegar  por internet   ou escoitar a radio  sen que nos atopemos con múltiples casos de corrupción, e sobre todo agora cando  ao unísono arrincan diversos xuízos sobre as tramas corruptas  e desfilan ante os tribunais  "distinguidos imputados", que para maior alarma social  son tan só unha parte exigua dos mais de 2000 incursos  nas   1700 causas  xudiciais abertas na actualidade. Escandaloso referente  cuxo resultado sitúa ao noso país no pelotón dos máis corruptos da UE  á vez de elevar  o custo  das prácticas ilícitas  en materia de contratación  pública  a 48.000 millóns de euros anuais, unha cantidade sideral  cuxa equivalencia vén roldar  o 4,5% do PIB. 

Tal situación  é indicativa da nula  vocación de servizo público  e da  total falta de confianza na democracia, de quen,     valéndose  do seu cargo aprópianse das institucións  coa única finalidade de anular o carácter servicial da Administración, para así, postergando o interese xeral dar cancha aberta á pervertida  dinámica do seu enriquecemento persoal. Prácticas que por inadecuadas alteran as regras de xogo  da contratación pública ao  socavar o   principio  de publicidade e concorrencia que debe presidir todo  procedemento de contratación  administrativa, rompendo así o marco de igualdade  cara a aquelas  empresas que  exercendo a actividade  mercantil de boa fe, como consecuencia de tales  prácticas vense seriamente prexudicadas nos seus lexítimos dereitos ou abocadas á desaparición. 

Os elevados niveis de corrupción  son a causa  da perda de credibilidade manifestada pola cidadanía cara ás  institucións  e os dirixentes das mesmas, unha situación de desafección extrema que fai   que a sociedade deixe de sentir que vive nunha democracia e perda toda afinidade coas persoas que elixiu como os seus representantes. 

Disparidade que cada día faise mais notoria co descubrimento de novos escándalos como o protagonizado esta mesma semana polos concelleiros valencianos do PP e a investigación  por finanzas ilegais iniciada onte mesmo   pola Garda Civil na sede dos populares madrileños, que polo seu alcance,  á parte de escarnecer a eficacia  da lexislación  en materia de rexeneración democrática, evidencia a falta de interese no benestar dos  cidadáns por parte de quen a máis da súa directa implicación política nos casos de referencia,  insiste no   seu empeño por facerse coa Presidencia do Goberno,  mesmo despois de blindar aos seus  fronte á xudicatura.

Por tanto, este grave fenómeno convertido na segunda preocupación dos españois, terá imposible solución mentres a composición do Executivo estea conformado, polos de sempre,    polas mesmas persoas que nos conduciron á o actual desastre, pois toda solución  para a súa efectividade pasa por aplicar cambios de verdade e non de boca para fóra, poñendo   á fronte do país un equipo renovado,  nova sabía política  que pola súa integridade  e disciplina  fagan imposible o camiño aos moinantes sen escrúpulos  na súa dinámica de valerse  de trampas e atallos para a consecución dos seus turbios obxectivos.

Por este motivo e por hixiene democrática  a actividade institucional debe ter na lealdade  e a integridade  o seu referente de acompañamento, non sendo de recibo por tanto,  que os suxeitos connotados con casos de corrupción  teñan acceso ao desempeño de funcións  de representación institucional,  pois por boa praxe,  todo compromiso político coa xestión pública debe estar baseado no  principio de tolerancia cero para coa  corrupción, tendo en conta que a loita contra esta pandemia debe constituír  un elemento esencial na  forma de facer política.   Sendo  por iso que a loita contra a corrupción ten de ser  o obxectivo esencial da práctica política que terá de estar  fundamentada   no prestixio das persoas que se dedican á actividade pública e na exemplaridade da súa conduta.

Por iso é polo que  no actual escenario político  cun PP mergullado nun vórtice de casos de corrupción,  vinculados ao cobro de comisións pola adxudicación de obras públicas, a situación veña a confirmar unha vez máis   a existencia dunha rede de financiamento ilegal no seo do  partido da gaivota, cuxas consecuencias lastran aínda mais a basta aspiración de Mariano Rajoy na súa obstinación por lograr   a súa investidura, pois nesta conxuntura, toda alianza cos conservadores pola súa elevada toxicidade  condiciona de maneira determinante as opcións do PP para poder formar Goberno. 

Pasado máis dun mes desde os comicios e ante  a continuidade dun Goberno  en funcións, a situación, esixe con prontitude  poñer rumbo á   rexeneración democrática e a conformación dun goberno de progreso, que blinde constitucionalmente as institucións fronte ao buraco negro dunha  corrupción sistémica,  da que Mariano Rajoy por acción  ou omisión  ou por ambas as causas non deixa de ser unha parte implícita.

CORRUPTORES GORECIDOS NA PATRONAL

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

As asociacións empresariais  mais que amparar no seu seo  a actual caterva  de corruptores, debesen refugar toda  práctica restritiva da libre competencia para  asumir  sen paliativos a súa verdadeira finalidade.

Antes que o agora "imputado" por corrupción   Alfonso Rus, ex-presidente popular da Deputación de Valencia contase en billetes o transcendido importe  de 'dous millóns de pelas'  da súa  sonora  mordida, con anterioridade , á sombra do anonimato alguén  realizara   idéntica  operación  para cuantificar  a entrega do cifrado importe, pois resulta obvio  que todo momento a picada do corrompido atende ao  suborno   do corruptor. 

Estendida práctica  cuxos tentáculos invaden o  ámbito  patronal,  onde  por extensión proxectan unha ilustración de palpable deterioración e un cheiro  nauseabundo no asociacionismo empresarial,  unha ilustración  que lonxe de erradicarse no tempo  ampla  a súa dimensión mais alá do imaxinable como consecuencia da  súa acentuada  reprodución exponencial.  

Por iso é polo que os escándalos de corrupción que chapuzan á patronal non fan máis que repetirse e propagarse,  e iso, porque  esas entidades lonxe de desenvolver    o labor da súa auténtica finalidade en defensa da libre competencia e en pé de igualdade, desde a manipulación, os seus dirixentes   en alianza co mais indecente da clase política, utilizando as malas artes e  o silencio cómplice, transformaron  estas plataformas de representación en auténticas tramas de corrupción, en redes clientelares   onde o xogo sucio e  a adulteración das  regras do mercado, converteron   a perversidade en norma de conduta  e o  compadreo  en exclusivo referente para  gañar concursos e concesións públicas. 

Comportamento ruín e repugnante que á marxe  de todo código deontolóxico é amparado polas  cúpulas directivas destas organizacións, primando corporativamente a falta de escrúpulos  en detrimento de  quen no extremo oposto, desde a sensatez,   fan  da función empresarial un exercicio de honestidade; e todo, a pesar da competencia desleal dos seus efectos  e  sabendo que o  procedemento  utilizado para  a ilegal adxudicación de contratos públicos está fundado  en esquemas viciados  e prácticas corruptas fronteirizas co   delituoso, aínda cando, a fustrigación recaia  só  nos políticos corruptos   mentres  estes corruptores    da órbita empresarial  seguen gozando de total impunidade. 

Tal é así,  que a pesar de ser  público a inxección  pola súa parte de mafiosas comisións ao circuíto da corrupción   ningún  dos implicados teña ingresado aínda en prisión. 

Pérfida situación que dando carta de natureza á arbitrariedade e ao favoritismo vén delatar o escaso respecto  que manifestaron desde sempre neste país os compoñentes   do ámbito empresarial pola liberdade económica, e a súa propensión para utilizar o diñeiro dos contribuíntes en beneficio  dos seus  turbios intereses, unha  tendencia degradante  da que hai que excluír aos   pequenos empresarios por improcedente,  para conferir  a titularidade de tales prácticas aos  señores do euro, quen  non reparan en utilizar  o canibalismo mercantil  do todo vale coa finalidade de acrecentar  o seu poder custe o que custe.  

Un desatino  que garda relación directa  coa compracencia que este país mantivo historicamente coa corrupción e cuxa continuidade non variará nadiña de nada  en tanto non nos dotemos de leis implacables  capaces de deixar  sen efecto as prácticas  inmundas destes  mercenarios.

Por tanto nesta tesitura, resulta un despropósito pretender acabar coa corrupción  mediante a simple fustrigación dos  corruptos,   ao ser totalmente imprescindible  para a súa erradicación  efectiva  acabar igualmente cos corruptores, pois hase de ter  presente  que son precisamente  os membros  da trama empresarial  adictos a componendas  quen suborna aos corruptos , xa sexa  de forma legal, ilegalmente ou de ambas as formas á vez, situación  que nos induce  a escapar da trampa discursiva de utilizar  a rexeneración democrática en abstracto como formulación de solución. 

Por iso, desde o punto e hora que o actual modelo de Estado  foi creado e vertebrado adxudicando  prerrogativas a empresarios e banqueiros, non queda mais remedio  que mudar a situación a través dun cambio que transfira  o  control democrático á maioría popular, toda vez que só desde  ese novo esquema  poderase loitar con éxito contra  a corrupción, os corruptos e os seus corruptores.

Pois se como ata agora téntase poñer remedio  á situación   afundindo tan só a carreira do político corrupto ao tempo de manter  inmaculada a do empresario corruptor, con tal actitude por contraposta, mais que lograr a rexeneración do sistema estarase a elevar por afianzamento  os niveis de corrupción.

Só desde a renovación  dirixente, o compromiso  de responsabilidade e  a acción conxunta das  patronais  empresariais e os  partidos políticos,  con contundencia interventora  e coordinado proceder, poderase poñer punto final ao actual desmoronamento da honorabilidade,  vía  expurga e limpeza  das organizacións de pertenza con expulsión implícita  e inhabilitación  funcional  de quen por despisten  de moralidade tomen a desviación de conduta como norma de comportamento.  

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    

O FUTURO ESTÁ NA ESQUERDA

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Permitir que tras o sofisma da estabilidade siga gobernando o país  o partido máis corrupto da democracia,  equivalería a retrotraer a  función política a tempos pretéritos á Transición.

A ninguén  que ademais de peitear canas teña dous dedos de fronte,débelle sorprender o maismínimo  o patrocinio de Felipe González  a un goberno PP / C´s coa abstención do PSOE, pois tal formulación lonxe dunha novidade   é algo no que leva traballando desde moito tempo atrás, coa   planificada colaboración  de destacados membros da caverna mediática e a interesada participación  das  empresas que conforman o IBEX 35. 

Ralea que no seu conxunto admite as eleccións  desde  o  mero  formulismo,  pero que de ningún xeito acatan  como  formato determinantes de acceso  ao poder de Goberno,  que á marxe  da representación electoral entenden como reserva exclusiva e coto privado das altas esferas, toda unha expresión explícita do  seu desprezo  cara á  prevalencia que debe ostentar a  función política  e do absoluto  rexeitamento á autenticidade democrática, aspectos   que  poñen de manifesto  o seu  respaldo ao predominio do poder e económico sobre a vontade dos electores, como proba  o  feito cativo de seguir sometendo  a capitalización  electoral  á determinación das elites financeiras.

Un estilo vergoñento de facer política  cuxo proxenitor  non foi outro que o agora entremetido Felipe González,  que no seu momento, desempeñando función  á fronte do Executivo desposuíu de todo contido á democracia ata amparar a  colonización do Estado por parte dos poderes fácticos,  xerando  durante o seu mandato como gobernante  un balance   demoledor, onde o abuso de poder fíxose norma e o rendemento de contas unha ficción, convertendo ao país en campión do endebedamento, colmado de desemprego e saturado de corrupción, todo un estilo deplorable de exercer o poder; é dicir, de idéntica degradación  que  a agora   xerada polo Presidente Rajoy,  e cuxa continuidade como sistema vén recomendar no   seu alleamento  o   exasperado  ex-mandatario  socialista.

Pero tal posicionamento por desatinado que pareza nada ten de improvisación,  pois atende a un deseño planificado cuxa finalidade  non é outra que a neutralización  do seu propio partido, pechándolle acceso  como alternativa de Goberno,  para así condicionar que todo intento de renovación  no seu seo mais que un cambio de rumbo  teña o efecto dunh volta ao peor espírito da Transición. 

De tal xeito que no ámbito desta  conxuntura  sexa doada  a posta en práctica dunha dinámica política  e financeira  orientada a liquidar todo intento  de soberanía popular e dese modo  seguir mantendo sen atrancos   a vixente  impunidade especulativa e  o predominio do poder económico herdado do franquismo, e así soster invariable unha traxectoria política que ademais de converternos en mais  pobres siga privándonos  de ser donos do noso destino.

Os cambios políticos a positivo nunca deben xerar medos na sociedade, e cando  emanan democraticamente do mandato  popular como resulta  ser o caso na situación actual, entón, non se debe contemporizar ante reaccións involutivas que en boa lóxica  deben ser erradicadas sen miramentos,  de maneira especial  cando os seus  artífices como no caso de González, versionando ao seu antollo a realidade tentan levar a termo  a estafa  de antepoñer  a súa  fascinación polo diñeiro, a súa adicción polo glamour e polos consellos de administración sobre o inalienábel do interese xeral da maioría social.

Idéntica manobra que a orquestrada coordinadamente polo grupo de ex -ministros do PP, do PSOE e UCD que integrados na Fundación España Constitucional non dubidan en ocultar a preferencia dos seus  intereses tras a demanda  de conformación dun goberno de idéntico corte, petición acompañada igualmente do  suxestivo chamamento á estabilidade política, ao progreso social e á rexeneración democrática, pero omitindo ao completo  toda mención de recoñecemento  ao cambio político suxerido nas urnas pola notoriedade de 12 millóns de cidadáns.    

Sendo pois evidente que aos  defensores de "que todo siga igual" interésalle   mais que nada   a continuidade do seu,  pero de ningún xeito, mostran o  mínimo interese en poñer  solución á situación  extrema  que de forma asidua   sofren millóns de persoas afectadas  no esencial nos seus  dereitos laborais e sociais.

Se así non fóra,  mais que  decantarse pola falsa estabilidade  de soster  en prórroga a un  goberno adscrito aos recortes e ás políticas de austeridade, encubrindo o contaxio medular da súa corrupción e financiamento ilegal, tentarían a apertura a un novo tempo político a través dun programa de cambio e un Goberno progresista, que en agrupación de esquerdas, decantásese  por asumir como propia  a revitalización  democrática instituir solidariedade, corrixir  a desigualdade, instaurar a solidariedade,  establecendo para o efecto políticas económicas que ademais de crear  emprego favorezan a xusta redistribución  nas rendas do país. 

Incluíndo  no seu contexto a reforma do marco  constitucional  en liña  a avanzar  cara ao federalismo,  e todo iso, co obxectivo posto no  desaloxo do Partido popular da Moncloa. 

Propósito de imposible consecución sen a participación do á esquerda do PSOE, Podemos e  EU que ademais de capitalizar a maioría electoral, en confluencia, son  as forzas do cambio que conxuntamente  con outras están en condición de conducir ao  país   cara a unha   nova etapa da súa historia.

A CAVERNA MEDIÁTICA AO ATAQUE

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Canto mais complícase a continuidade  do PP á fronte do Goberno,  con maior agresividade reaccionan os mercenarios  da caverna mediática no seu intento de cortocircuitar  con insidias calquera pacto alternativo a Mariano Rajoy.

Cando mais atarefada estaba a caverna mediática do PP axitando a súa demente ofensiva contra PODEMOS, en retorno,  o búmerang de Acuamed veu  desarmar a montaxe da súa estrataxema de acoso e derriba, e lembrar  así  á xente de Rajoy que é escusado que busquen   deslustre político en terceiros    cando teñen no seu propio espello o peor  dos reflexos, pois as connotacións  da maquinación   dirixida polo 'gurú demoscópico' de Cospedal, Arcadio Mateo,  despexan toda dúbida sobre a súa paternidade  da operación Frontino  á vez de situar    á formación conservadora por vínculo de dependencia  como directa responsable desta  nova trama  de corrupción. 

Sendo iso   motivo mais que sobrado para impedir  que na estreada andaina  lexislativa os campións da  inmoralidade e a decadencia  sigan  ostentando o Goberno do país, máxime cando  nun exercicio de desvarío democrático e malas artes   non reparan o mais mínimo en utilizar    a estrutura do Estado en beneficio propio e  prexuízo  dos seus adversarios políticos. 

Quen é refén da súa corrupción estrutural  dificilmente poderá  acreditar o plus de honestidade  que o bo facer político esixe, e por tanto nula autoridade  moral   ten conferida para poñer en cuestión a integridade dos demais, e moito menos despois de     remontarse a tempos  pretéritos e poñendo en cuestión o Estado de Dereito  utilizar sen fundamento nin orde xudicial a membros da cúpula policial para filtrar a medios    afíns o infundio como fórmula de proceder,   coa expresa finalidade de expandir  intoxicación mediática, e así, acusar falazmente á formación morada de financiamento ilegal.

Exasperada manobra  posta en práctica co  propósito de tomar vantaxe política combatendo con malas  artes  o contido  dun proxecto de país, que por ben definido e ao non deixar  a ninguén atrás, ameaza a continuidade de trinta  e seis anos  de prerrogativas a favor   dunha minoría   que testemuña  a degradación do actual modelo político. Non deixando  de ser esperpéntico   que ao tempo de pregoar  o seu compromiso coa rexeneración democrática sexa  esa facción política quen cos seus feitos  mostra xusto a función oposta; motivo sobrado para situarlles na  oposición como única fórmula  para que a democracia deixe de ser unha blindaxe de privilexios  duns cuantos  e en proceder de correspondencia  sexa devolta á cidadanía.

Dicir non obstante que nesta  campaña de acoso e derriba instada desde o  PP contra PODEMOS e conducida  pola caterva mediática, tense  de precisar     que os medios de comunicación por se sós non son o perigo, que si , o mal uso dado  aos mesmos    por parte dos  poderes fácticos e económicos, que desde posición de dominio transforma en noticia o que en rigor non debese selo xamais, e todo, coa intención de distorsionar  a realidade e o propósito de manipular á cidadanía en beneficio propio. Finalidade  de imposible consecución sen a  participación  aliada dos   mercenarios do poder, que nunca coa colaboración  de verdadeiros xornalistas  comprometidos  con principios de profesionalidade e ética deontolóxica que  como  garantes da democracia  informan de forma certa, clara e obxectiva.

Nun país como o noso onde os  mass media como empresas  mantiveron desde o 78 plena influencia sobre  a política, agora  ante a eventualidade  de cambio  tentan forzar a continuidade mediante a presión  mediática   dos opoñentes á súa primacía  e en alianza de intereses cos seus afíns políticos  desde o ultradereitismo obsesivo, facendo de PODEMOS  o chivo expiatorio das súas intrigas coas malas artes  dos bufóns do réxime cuxa función mais que xornalística  pasa  polo acoso e derriba. Como tamén facer da información  unha arma de manipulación masiva co adoctrinamento  de suxeitos fiadores da súa estratexia nun  intento  de manter  a súa xerarquía  e evitar  con iso  todo  cambio na configuración política.  

Téndose de afirmar   por iso que o grao de degradación  é de tal calibre   que os medios de comunicación transformáronse   en espellos trucados que devolven adulterada a información ao cidadán no contexto dunha dinámica na que prima a noticia falsa, o mal facer xornalístico   e a peor versión da liberdade de expresión  que no seu conxunto conduce  á instauración dun novo formato  de comunicación  onde a censura   que exercen os donos dos medios toma papel protagonista á vez que  o auxilio do sector mais reaccionario do oficialismo político faise aliado da situación .

Para desgraza  democrática  a  caverna mediática  apropiouse da situación sen que a liberdade de información teña garantido o seu espazo ante  a hexemonía  duns medios que ao servizo da dereita mais recalcitrante tentan converter aos cidadáns en simples máquinas aos que uniformar  en pensamento.    Sendo hora de dicir basta á  mentira  e ao engano, para así rexeitar  que outros pensen por nós, e desde a discrepancia a través da rede, establecer  un  debate critico  e honesto para investir  os termos da situación  e garantir sen atrancos  o cambio de rumbo que demanda o país. 

AS PERVERSAS 'BARONÍAS' SOCIALISTAS

PUBLICADO EN : Diario de Ferrol; Galicia Confidencial; La Opinión; La Región; Faro de Vigo; Atlántico Diario;  Globedia

Instalados no  seu status acomodaticio e compartindo  a  estratexia da dereita, as 'baronías' do PSOE son o principal atranco para  conformar un  goberno de progreso  ao truncar coas súas artimañas toda dialéctica de confluencia.

Correron ríos de tinta  sobre os resultados do 20D e especialmente no relativo  aos acordos de gobernabilidade que poderían deparar,  pero ao final contra as mais posibilistas elucubracións de aritmética electoral  apuntando a compartimentación política en bloques de afinidade, tal probabilidade parece diluírse definitivamente contra o sentir maioritario das urnas para impoñerse unha vez mais a continuidade do bipartidismo,  e esta vez, co sustentáculo estratéxico  do  C's, como soporte partidista do IBEX 35.

Iso polo menos é o deducible a xulgar pola avinza en triunvirato  alcanzada por PP,   C's e PSOE á hora de conformar a Mesa do Congreso,  onde os socialistas  á marxe do cambio proclamado durante a contenda electoral, sen explorar outras opcións non dubidaron  en aceptar  o ofrecemento   de asumir a  presidencia  da Cámara Baixa, aínda que iso como foi o caso, supuxese  entregar  a maioría da  Mesa ao PP e Cidadáns,  ao garantirlles co devandito pacto a maioría do órgano de goberno do Congreso, extremo que supuxo deixar en mans das forzas conservadoras  o funcionamento da Cámara,  e por tanto, outorgarlles plena capacidade decisoria sobre as leis que se tramitan ou non.

Esa alianza de intereses  non facilita en nada   a lexislatura de cambio esixida pola maioría electoral nas urnas, como tampouco   a   constitución   dun goberno de progreso capaz de repoñer os  dereitos e liberdades perdidas,  pois o despropósito cometido   por un deostado Pedro Sánchez e o seu equipo   pon en serio risco tal probabilidade aínda que  tras os comicios  o variopinto  mapa de representación  facía posible esta opción. Circunstancia que facilita  o  goberno do  PP en minoría e impide democratizar a vida  política, abrindo aporta á formulación de gobernabilidade que  propician os poderes económicos do país  e a dirección coordinada financeira e política europea  co patrocinio e protección do sector neoliberal do  PSOE, a pesar  que tal desenlace sexa en se mesmo  unha traizón ao seu propio programa electoral  e un atraco  á cidadanía. 

Cando a conformación  plural da Cámara, posibilitaba  rescatar  a función lexislativa e directiva da política que o poder lexislativo debe ostentar  nunha democracia real e que  o absolutismo político do Partido Popular expropiara tras a súa vitoria no 2011, o seu, no canto dunha dinámica de xogo de tronos,   debese ser  proceder en consecuencia e en atención á correlación de forzas conformar a composición  da Mesa acorde á diversidade do Congreso,  e para o efecto,  dar inicio ao  labor lexislativo   sobre a base  dos  puntos de coincidencia programática  das distintas  formacións  que por afinidade  fosen copartícipes do  establecemento dun  goberno alternativo e de progreso. Única fórmula de facer  factible a derrogación das leis máis opresivas do período do neoliberalismo autoritario do PP, e  iso debese ser así  porque contra outras versións e chalaneos de feira   o Congreso dos Deputados ten  de cumprir  a función inequívoca de depositario    da vontade popular que pretende o cambio político e social neste país.

Pero se tal contrasenso non fose dabondo, o PSOE que tendo  vontade de cambio debese coidar no fundamental a súa estratexia de pactos de goberno, co seu proceder demostra non ter interese algún  na súa consecución, iso polo menos é o que se deduce a xulgar pola súa negativa ao fortalecemento da vida parlamentaria, onde sumándose á resistencia do PP  négase   a facilitar a constitución  como grupos parlamentarios das confluencias catalá, galega e valenciana de Podemos, que ademais da súa diferenciada  participación política concorreron aos comicios  con desiguais distintivos electorais. Por iso é polo que en boa lóxica  tal singularidade habería de ter plasmación na composición da Cámara, porque o non facelo,  ademais de constituír un ninguneo  dos cargos electos é unha  fraude á vontade electoral  a cidadanía    que co seu voto outorgoulles credencial de representación.

Ao fío dos últimos acontecementos todo parece indicar que lonxe da recomendable harmonía é a  disparidade quen  toma papel protagonista na relación PSOE -Podemos, afastando así a perspectiva  de conformar un goberno de progreso e de reversión  a orixe das políticas do PP, posibilidade freada  pola forte resistencia interna no seo da organización socialista onde o dominio  dunhas 'baronías' de marcada afinidade neoliberal tenta abortar toda tendencia ao cambio, e impedir e con iso     que o seu máximo dirixente poida  reforzar posición de liderado interno desde un hipotético papel como presidente de Goberno.  Non preocupándolles o máis mínimo na súa irresponsabilidade   a repercusión na  cidadanía do aciago efecto  das intrigas e maquinacións da súa particular refrega intestina que desde a inmaturidade política ameaza  con dar ao traste co sentir maioritario  dos electores. 

Sendo así como  os máximos detractores do dereito a decidir, deciden en exclusiva  o futuro do país.