Tempos convulsos

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ante a estratexia de desestabilización desatada contra o Goberno por sectores da clase dominante  co respaldo de  VOX e o PP, non cabe outra  que actuar sen contemplacións expurgando  de raíz toda relación  de continuidade  entre o franquismo e o réxime do 78.

O historial  do que foi  responsable da  Comandancia de Madrid da Garda Civil, coronel  Diego Pérez de los  Cobos , evidencia a falta de idoneidade  deste militar  para ostentar  o desempeño do cargo, pois  sabido era que durante  os seus anos de mocidade  flirteou coa extrema dereita española, a mesma que o 23 de febreiro de 1981 quixo derrubar a democracia, tanto é así que, vestido coa camisa azul con que se  uniforman os militantes de Falanxe, presentouse voluntario no cuartel da Garda Civil da súa  Yecla natal para poñerse ao dispor dos golpistas e  apoiar con iso o  levantamento militar capitaneado polo coronel  Tejero. 

Pero  os seus desencontros co réxime democrático van moito máis  alá  ata o extremo  de tomar  tinguiduras canto menos  alarmantes,  pois con anterioridade a esta odisea  involutiva, conxuntamente co seu irmán que posteriormente foi Presidente do Tribunal Constitucional, involucráronse activamente  na campaña polo ‘Non’ durante o referendo para aprobar a Constitución española.

 É dicir, que a Constitución que o coronel Pérez dos  Cobos combateu durante o referendo contra vento e marea  agora é a que defende como  valedor .

Na  folla de servizos consta que  foi  xulgado por torturas no   seu tenebroso paso por  Euskal  Herria e aínda  resultando absolto ao non quedar «acreditado» que inflixise malos tratos a  Kepa  Urra en 1992, resulta revelador  que os tres  gardas civís ás súas ordes e implicados nos feitos si foron  penados pola  Audiencia de Bilbao nunha das condenas por torturas máis duras que se lembran. 

Aínda que a  exemplaridade xudicial   dos maxistrados vascos  quedou  desleída  cando o Tribunal Supremo reduciu as condenas a un ano  para que posteriormente o Goberno de Aznar actuando en rescate   indultara aos tres condenados.

 Este sinistro personaxe ,  uniformado con tres estrelas de oito puntas volveu  saltar á palestra cando o goberno de Rajoy encomendoulle  impedir  ou na súa falta reprimir a  leñazos  o Referendo do 1-O  en Catalunya, e a verdade foi o resultado da súa intervención a fronte do operativo  tivo un eco mediático a nivel mundial que proxectou  unha funesta versión da nosa  democracia,  ao ver como nun colexio electoral unha anciá indefensa cunha papeleta na man , era golpeada repetidamente  polas forzas dirixidas para a ocasión  por este  endemoñado

.Que coa súa controvertida traxectoria o coronel de los  Cobos alcanzase as cotas de relevancia que ostenta na esfera armada  non di nada bo en favor da democracia, máis ben é unha proba evidente de que Franco deixouno todo ben atado, logrando  así que    para a súa promoción militar este fascista de berce suplise  o discurso falanxista e castrense daquela  ditadura que lle caracterizaba  polo postizo da  súa retórica democrática, que en si mesma,  é a antítese da súa verdadeira identidade.

Nada novo  baixo o sol, pois nesta democracia de aparencia,  os herdeiros dos vencedores da Guerra Civil son moitos máis nas cúspides do poder estatal, que non os herdeiros dos vencidos e esa realidade    por dura  que resulte sigue sendo a pauta dominante  sen que a efectos  reais  os presumibles cambios  supuxesen de ningún xeito a  desnazificación ou  desfasticización que esixe o país  como garantía de estabilidade democrática

Carencia que acentuou a batalla política no seo do núcleo duro do Estado tras a súa  destitución,  que derivou nunha  inaceptable ofensiva  da xudicatura e do instituto armado co visto e prace do  establishment cuxa finalidade de orixe  estaba dirixida expresamente  a tombar como fose ao  Goberno PSOE-Podemos,  co respaldo  dunha  "dereitona" sempre disposta a conseguir na caverna  o que lle negan as urnas.

Pero a gravidade  dos feitos aínda está por resolver pois a verdadeira alarma é que  o recentemente destituído coronel segue controlando a Secretaría de Estado de Seguridade, unha peza crave de Interior, da que paradoxalmente  manterá o seu dominio   porque os  opusdeistas que a conforman   obedecen ao seu  valedor aínda que institucionalmente fóra apartado da cadea  de mando,  e  por tanto  manterá intacto o seu papel de  filtrador en contra do Goberno  manobrando en favor  do PP e de  Vox como viña facendo ata o de agora.

Xa que logo, de non proceder coa celeridade e  a contundencia debida, a reversión ás súas orixes deste  experimento democrático está mais que servido

España en perigo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Co  Covid-19, os riscos para a saúde son tan obvios, e as súas consecuencias tan graves, que  hase de interpretar  a limitación de dereitos repercutidos como defensa da propia Constitución, que nunca como  unha estrataxema involutiva  ao estilo da dereita

.

Tanto o dirixente do PP- Pablo Casado, como o de  VOX- Santiago Abascal, son cortados polo mesmo patrón, e o feito que ambos se reivindiquen  como parte  de "a España que madruga", non pasa de ser unha tomadura de pelo , pois desde a súa maioría de idade toda a súa vida  caracterizouse  por comer do  pesebre institucional,  tendo en conta que nunca tiveron un traballo no sector privado nin en nada que non estea relacionado coa función  política, iso si, aínda que eles  nútrense das arcas do estado ,defenden contra vento e marea  a intervención  do neoliberalismo fronte ao público.

Estes dous elementos de escasa  cualificación  e ambición desmedida non coñecen por tanto máis ocupación que a política e en razón aos  pingües ingresos que lle reporta o desempeño  da súa actividade no cargo  farán o indecible para manterse en primeira liña.

Tendo  de matizarse   para  maior concreción ,que son o referente da dereita española, esa chusma  que  non soporta a democracia salvo que eles  gobernen, un afán protagonista que lles conduce a utilizar calquera  medida ao seu alcance  para conseguir os seus  escabrosos  obxectivos como resulta ser  a estratexia da crispación, a mesma dinámica coa  que  agora en plena crise do  Covid-19 tentan cargarse o estado de alarma e levar por diante ao Goberno  coa colaboración necesaria  dos medios de comunicación  ultraconservadores que en transo de desaparecer apúntanse ao bombardeo.

Que o  franquismo sociolóxico manteña tan notorio arraigo corenta anos despois do teórico final da ditadura, non fai máis que demostrar a baixa intensidade da nosa democracia, pero tamén denota que o conglomerado PP- VOX son en si  mesmo a  reactualización de anteriores ensaios da ultradereita hispana do  tardofranquismo coa que non se pode  condescender o máis mínimo dado o perigo que representa para a democracia  as súas intencións  involucionistas e o seu perfil  totalitario  para o Estado de Dereito

Todo vén indicar que a España da Transición  involuciona  vertixinosamente, á vez que un  facherío de novo cuño unido por emocións nostálxicas e campando ás súas anchas, se  rearma  ideolóxicamente ao amparo da escandalosa impunidade que lles reporta a estrafalaria  condescendencia do Executivo, posibilitando con iso o perigo de volver repetir unha situación que xa se viviu e da que todos coñecemos o fatal desenlace. 

Cuxos restos para vergoña desta democracia de aparencia aínda xacen mal enterrados nas cunetas dos camiños de España, pois os máis de 140.000 asasinados sepultados en fosas comúns con nocturnidade e anonimato é a cruel herdanza que nos deixaron os proxenitores desta tropa, que ao parecer, agora con idéntico credo tentan repetir a "fazaña" 

É por iso que resulta escandalosa a permisividade institucional e política cara a este novo rearmamento do fascismo, de quen alentando prácticas  regresivas están a poñer en risco o noso sistema de dereitos e liberdades; por iso é polo que de ningún xeito débese permitir a actividade política de quen non só poñen en cuestión a democracia senón que de forma sutil buscan a súa eliminación como último obxectivo, para así e en suplencia, instaurar un réxime de ideoloxía  totalizante desde onde seguir oprimindo a amplos sectores da sociedade como xa fixeron na súa anterior etapa á fronte do país.

Agora ben, a cousa vai mais alá, pois o  escoramento cara á ultra dereita é unha tendencia xeneralizada  no feudo do neoliberalismo conservador, que lles  conduce cara a idéntica deriva, que non é outra que exercer de  prosélitos do fascismo máis  recalcitrante, distante na súa concepción da moderación característica dunha dereita civilizada

Unha circunstancia que polo seu carácter de anomalía democrática non debe pasar desapercibida e moito menos quedar sen resposta, pois de non reaccionar coa máxima enerxía contra o virus do fascismo, os seus efectos destrutivos poden dar ao traste coa nosa convivencia, de aí a obrigación de espertar a conciencia cidadá e de activar os resortes de defensa do Estado democrático como freo a leste  embate reaccionario e  involutivo.

Todo o que está a suceder vén confirmar  que este país padece un déficit democrático  endémico que é reflexo do noso contexto histórico, da actitude encadeada que mantiveron a través dos tempos os poderes  fácticos e o séquito de mandatarios de acompañamento, que mais alá da aparencia que tentan transmitir xamais pensaron nin en España, nin moito menos na súa cidadanía, só en garantir o seu propio status e excepcionalmente o dos adláteres que lles apoiaban e defendíanlles .

Abascal e Casado non son a solución de nada, pero si un perigo para o Estado de Dereito

O virus matou ao neoliberalismo

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A crise do coroa virus  obríganos a reflexionar,  a redefinir o modelo de sociedade na que queremos vivir e, en todo caso, a loitar contra a  desigualdade para impedir que outros poidan valerse  da situación  no seu intento de dar  continuidade ao degradante modelo neoliberal.

O impacto  xerado pola  entrada en escena de  Covid-19  superará    con fartura os efectos  do transo vivido no 2008, tendo en conta que a súa repercusión  perfílase similar á de 1929, por tratarse  dunha pandemia  incontrolada que  traerá consecuencias catastróficas á economía e maior desigualdade e pobreza.

A dureza dos seus efectos fai imposible a súa erradicación no curto medio prazo   e iso obedece en gran  medida ao dominio xeneralizado do  neoliberalismo  que en aplicación á súa doutrina fixo que primase o lucro sobre calquera outro aspecto,   non dubidando en reducir    o gasto público e aplicar recortes indebidos  nos sistemas de saúde; xerando con iso  un estándar económico inxusto e adversas condicións de vida, aspectos que no seu conxunto  crearon   contornas  apropiadas  para acentuar a vulnerabilidade  dunha maioría  da poboación  cuxas determinantes sociais  sitúanlles en risco  preferente diante a actual  pandemia.

A utilización do dogma neoliberal foi totalmente contraproducente para a maioría social, pois  a aplicación do seu receitario imposibilitoulles controlar o seu propio destino dada  a total ausencia de virtudes solidarias desa doutrina  precursora  do dogma  do déficit mínimo, que viu  esborrallar a súa ficticia  prosperidade coa chegada do coronavirus.

Pero lonxe de  claudicar no seu empeño o neoliberalismo insiste  en defender a súa continuidade, iso polo menos é o que vén indicar a actitude dos seus subordinados na vella Europa, moi especialmente Berlín, que a pesar que a  pandemia acelerou o cambio cara a unha nova orde global, cara a unha economía moito máis intervida polo público, insisten en preservar as hipotéticas bondades do sistema, a pesar  que as consecuencias destes 40 anos de estafa económica mundial son devastadoras, pois os ingresos e a riqueza destilaron cara arriba, no canto de fluír cara abaixo, é dicir, os seus efectos adiñeiraron aos   máis ricos  e adxudicado maior  poder ás corporacións financeira e monopolios .sen  poñer límites á acumulación de riqueza para reducir as desigualdades

Non hai dúbida algunha que os efectos  da pandemia do coronavirus puxeron punto final  a economía global e por tanto ao neoliberalismo,  e diante a nova tesitura é obrigada  a intervención dos gobernos non tan só nos  mercados, senón igualmente en todo o relativo á economía real como única  solución  para evitar que a situación derive cara a un  desastre ao estilo dos anos trinta, extremo que esixe xerar unha contorna macroeconómica e institucional que ademais de garantir a estabilidade  reduza a recesión actual e intensifique o crecemento inclusivo.

Un cambio de versión na política económica que se transforme á vez no punto de inflexión e  marque o final  do período 1980-2020 que caracterizou un desenfreo capitalista sen precedentes, utilizando a falacia da capacidade  do mercado para organizar o mundo, sen necesitarse unha intervención pública; un  siloxismo  que nos tempos que corren ten imposible argumentación de defensa.

Se no 2008 a caída de  Lehman  Brothers puxo de manifesto  a quebra existente no  sistema financeiro, a propagación no 2020 do  covid 19 fixo o propio coa fractura  do sistema neoliberal, no concernente a todos aqueles aspectos  relacionados  coa  nosa sociedade e as nosas vidas; ata o extremo de facer saltar as contradicións  cando para combater  os efectos  da pandemia  tirouse da intervención do Estado contra  a proclamada eficiencia do privado que enxalzaba ao  neoliberalismo como remedio, pois ao parecer  cando as cousas póñense crúas a ferramenta apropiada a utilizar  xa non é o mercado senón o aparello gobernamental o único disposto a librar  e reordenar os recursos necesarios en favor de quen máis o precisa.

Agora que  da noite para a mañá os radicais defensores das  teses neoliberais coinciden  co resto da sociedade  en derrotar ao virus,  que ninguén pense que obrou un  cambio de actitude  no seu comportamento, pois  a realidade é que recorren  a ese  Estado que asiduamente rexeitan por puro egoísmo, xa que a diferenza doutros aspectos que non lles afectan neste caso senten que os efectos do virus representa un perigo real  que ameaza  o seu benestar e integridade sen que a aplicación do seu  dogma político póidao remediar.

Argumento sobrado para botar por terra a estendida  idea que ten esta xente  de facer negocio con calquera cousa,  pois #ante esta eventualidade non ha de caber  a mínima dúbida   que eses servizos públicos  que nos salvan dun fatal desenlace, ademais de estar dispoñibles  gratuitamente para quen os necesite non deben estar suxeitos de ningún xeito    a unha  conta de resultados. 

A economía do sol

Para dar solución ao  futuro do sector turístico máis que aplicar inadecuados  tratamentos de choque, tense de axustar o seu sobordado  sobredimensionamento  á nova realidade  da demanda  e cesar coa  utilización  da   improvisación como experimento

A súa excedida terciarización    fai que España, véxase afectada  pola crise do coronavirus en maior  medida  que outros países  do seu espazo xeopolítico.

Tal é así que  as estimacións da repercusión  do  seu impacto ofrecen un panorama desolador como consecuencia da extrema vulnerabilidade  que induce  a súa marcada dependencia do sector servizos, e que ademais de demandar a urxente aplicación  de excepcionais medidas de rescate  esixe en paralelo  un  cambio radical e  diversificado do modelo produtivo.

O drama está servido e a solución antóllase  arrevesada  dada a complexidade que provoca o desequilibrio   sectorial da nosa economía; por canto de manterse a estrutura do modelo produtivo que foi  no seu día o factor  de desencadenamento da crise anterior, os sectores máis prexudicados polos seus efectos como son  hostalería, a restauración, aerolíneas, etc., fará que o noso país encaixe  o maior  impacto sobre a actividade no contexto dos países  da Unión, ata o extremo que un  millón e medio  de traballadores deses sectores afectados veranse directamente repercutidos, como consecuencia  da  recesión que alcanzará  o  10,7% do PIB nacional e unha inflación incerta.

É por iso  que  a  volta á normalidade que baralla o Executivo está exenta de todo rigor, por canto resulta infundado establecer  previsións de reactivación   cando non haberá chegada de turismo foráneo tendo en conta que o peche de fronteiras estenderase canto menos  ata  o mes  de outubro, o que impedirá  a entrada de turistas estranxeiros nos meses crave  da etapa estival, pechando con iso toda probabilidade de reactivación  no curto e medio prazo, un desaxuste que non se pode  mitigar utilizando  a peregrina idea de apostar nun primeiro momento polo turismo nacional, pois  no máis optimista dos escenarios  esa “medida”  non pasaría  de cubrir o quince  por cento da capacidade de oferta do sector.

Antes de establecer alternativas peregrinas  debésemos ter presente que  a mobilidade das persoas, é a esencia do turismo e que tal percepción é  xusto a antítese  do que impón  a pandemia do coronavirus como solución á súa erradicación, e cando do que se trata é compaxinar  mobilidade con distancia social,  é inútil propoñer a volta á   "normalidade". dun sector  sobredimensionado  que  pechou o exercicio  de 2019 con 83,7 millóns de turistas, e cuxa repetición en contía excede toda previsión por canto  a única certeza sobre o futuro  sectorial é a incerteza 

A complexidade é  insólita  pois nunca se produciu ao mesmo tempo un shock de oferta e demanda,  pero as circunstancias fixeron posible  que  o imprevisto sucedese, e esa eventualidade  debe ser  razón suficiente para asumir  que  volver canto antes ao mesmo como medida de recuperación de emprego, non só  non é o remedio  senón un erro maiúsculo, especialmente cando a forte dependencia da economía española do sector turístico indica  que a solución ten de ser outra, e  pasa por achicar a súa excedida dimensión  e redeseñar o seu ámbito en consonancia  á demanda da súa realidade futura.

Non é de recibo por tanto confiar  unha parte transcendente da reactivación económica ao mantemento  do modelo turístico de sol e praia, cuxa     crecente obsolescencia, fai que prime a cantidade  sobre a calidade,  e que ata o de agora, só crease "emprego precario, inestabilidade laboral e considerables estragos no   territorio”; o que insta a desenvolver  outros modelos turísticos máis sostibles e respectuosos coa contorna natural, que ademais de corrixir o seu sobredimensionamento reduzan a nefasta pegada ecolóxica que xerou o sistema actual.

Equivócanse de plano  quen se nega a asumir esa evidencia e no seu optimismo  reafírmanse   en aplicar a filosofía dos plans de choque con transitoriedade diferida barallando o horizonte do ano 2022, como temporalidade  suficiente para alcanzar a  recuperación e normalización  do sector.

Para entender o contexto no que nos movemos tense de saber  que antes da aparición en escena  do coroa virus o turismo xa deixara de tirar do carro da economía española como alertan as cifras dos dous exercicios anteriores,  tendo en conta que  no  2018 creceu por baixo do PIB e en 2019 avanzou só un 1,5%, é dicir menos que a economía nacional que rozou o 2%, unha freada que non se daba  desde o ano 2010, sen que a pesar de tal indicación fixésese nada por remedialo, sendo por iso que agora  cos efectos da crise a complexidade toma maior dimensión  e as medidas de choque deixan de ser a solución efectiva.

De non asumir esa realidade  e  someter o sector a un proceso de reconversión acorde á demanda, sobra dicir  que a deriva da situación  será de maior escala  que a vivida hai uns anos co sector inmobiliario.

Aznar descabeza a Casado

O  figurante presidente do PP, Pablo Casado, é un dirixente  de cartón pedra, un mero brazo executor  das  políticas neoliberais que desde  FAES, a título de autor, impón o ex mandatario Aznar .

Aznar foi sen dúbida  o  presidente mais franquista que alumou a democracia, ata o punto de utilizar  no desempeño  da súa función política prácticas  máis propias  daquela época  pretérita que dun  un Estado social e democrático de dereito como así  ten atribuída España na súa Constitución.

A el atribúeselle a autoría intelectual da estratexia da crispación, aínda que en verdade dita técnica foi un calco copiado do partido republicano de Bush pai por Aznar,  e que fixo seu  como manual político na súa ofensiva para derrocar ao  felipismo a golpe de  insolencia e  impostura,   dinámica que no trienio 1993-1996, polasúa   ordinariez converteu o Congreso dos Deputados e por extensión a democracia española nun    antro de "folloneros" que á  gresca optaban  abertamente polo  enfrontamento. 

Era cousa de tempo que o ex presidente volvese ás andadas reactivando idéntico guión e idénticas prácticas, e a oportunidade veulle cantada cando Casado o seu ex xefe de Gabinete tomou as rendas do PP, pois sabido é  que o experto  crispador da  FAES desde a chegada do seu pupilo á planta nobre da rúa Xénova  é quen establece as pautas e a liña política dos populares, é dicir quen lle marca a traxectoria a seguir ao novo dirixente  popular  no seu plan de desgaste  do actual Executivo,  e  por tanto quen establece  a postura a para manter  en todo o relativo a     a xestión da emerxencia sanitaria

Pero o problema non é que un resucitado José María Aznar. mova os fíos  do partido  senón que Casado  asente  ante a intromisión do seu  admirado mentor, quen   suplantándolle na sombra non dubida en actuar como outrora responsabilizando  da crispación a quen a padece cando como experto insurxente é el mesmo  quen  a provoca, e todo   mentres  o tan “avezado discípulo” tira pola borda  a súa carreira política quedando como un necio aos ollos da historia, pois aínda cando  as decisións do partido son atribuídas á súa persoa, como queda visto     as orixes das mesmas están no século pasado..

Foron moitas as voltas dadas por Jose  María  Aznar desde a súa condición militante  na Fronte de Estudantes Sindicalistas, aquela organización falanxista desde onde o agora  líder espiritual da dereita española deu os seus primeiros pasos na política, pero a súa tendencia  en nada difire  coa mantida naquela etapa, salvo a súa intensificada  egolatría  e a enfermiza  propensión a ser  o que mais manda e  arrogarse  incluso a condición  de ser  o mellor líder da historia de España, unha sintomatoloxía  expresiva  dunha  personalidade máis ben narcisista e prepotente e propia de quen  tras a súa marcha  da primeira liña política emprega o seu tempo en  entremeterse e provocar o enfrontamento social e a inestabilidade .

Esa que non outra é a actitude   belicosa  que mantén na actualidade o señor das ideas e pai da   FAES (Fundación para a Análise e os Estudos Sociais),o moi furibundo  constitucionalista Aznar ,o mesmo  que en 1979 aos seus 26 anos,  tras  perder  a oportunidade de votar SI  á Constitución dubidaba publicamente de que o seu implícito  fose o marco ideal para a  convivencia .

Pero mais alá dos seus desatinos que  non son poucos, o que verdadeiramente  persegue este narcisista é satisfacer a súa dose de protagonismo aínda que  para iso condene a Pablo Casado a non ter  “liderado propio e  sustantividade”, pois a súa despreocupación  pola sociedade é algo que non ofrece dúbidas  como confirman as conclusións  publicadas pola  afamada revista  Foreing  Policy que sitúa a Aznar    entre  os cinco peores ex presidentes do mundo, afirmando  que o ex líder do PP , é con diferenza  o que menos axudou ao benestar político e social do seu País tras abandonar o poder. 

É  por iso que resulta de nula fiabilidade quen  en só dous anos pasou de renegar do seu propio partido a marcar a estratexia da formación conservadora na crise sanitaria do coronavirus, pois por mais que se disfrace de "  prohome" aos ollos da sociedade,  non é de recibo    que a súa ofensiva  de acoso e derriba contra o lexítimo Goberno veña acuñada pola fundación  FAES,  a  think  tank do PP que el mesmo preside  e que en gran medida  está financiada polas propias arcas do Estado, unha manobra de dobre moral e eticamente   indefendíbel. 

Pero ademais  quen agora instalado na súa arrogancia, tenta dar leccións de bo goberno, é o mesmo que en primeira instancia, coas súas ocorrencias, creou a burbulla inmobiliaria a través da modificación que o seu Goberno impuxo ás entidades financeiras para facilitar o cambio de tipos fixos a variables, que derivou nunha "orxía de crédito", unha ilusión  narcotizante interrompida polo espertador da realidade, dando orixe a unha crise, que se mire por onde se queira, tivo neste precursor o seu máximo responsable. 

Un personaxe  como para  impartir leccións de conduta política !

Grândola, vila morena

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Hai 46 anos que  Portugal a través da  Revolución dos Caraveis, poñía termo á ditadura máis duradeira do século  XX en Europa; un atípico alzamento militar que comezou cunha canción á que seguiron flores e abrazos.

Este 25 de Abril, fai 46 anos que nosa veciña Lusitania  espertaba  ao son de  Grándola,  Villa Morena,  unha canción  revolucionaria  de  Zeca  Afonso que emitida por Radio   Renascenza  chegaba ás ondas como transmisión inequívoca, contrasinal esperado,  para que se iniciase o levantamento militar  por parte do Movemento das Forzas Armadas -   MFA, cuxa significación foi coñecida pola revolución dos caraveis, acción,  que poñería fin á ditadura   salazarista que se mantiña no poder lusitano desde 1926.

Resulta significativo resaltar, que tras aquela xornada da toma do poder para  promover a transición democrática, os membros do alzamento, ademais de intervir e ocupar todos  os puntos estratéxicos do país,  tras o triunfo, como vencedores daquela contenda de caravel no fusil, unha das primeiras medidas tomadas   nas súas funcións de goberno, foi, erradicar o risco   involucionista, e en previsión cautelar a tal  perigo, promoveron a urxente  nacionalización  da banca  dada a significada posición do sector financeiro en sutís     asonadas   contrarrevolucionarias  ou a   obstaculización  na apertura  democrática.

A esperada estabilidade e progreso que  en boa lóxica debese acompañar o cambio de réxime, contra tal tendencia,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social, creando unhas  condicións de quebranto que facilitaron a entrada en escena dunha  crise irreversible, cuxo  descontrol, foi  caldo de cultivo para que o neoliberalismo en  comandita cos mercados financeiros mantivesen un acoso sen tregua, que   planificadamente desembocou nun   plan de rescate, cuxas consecuencias, máis que  frear o retroceso económico,  sumiron  o futuro do país veciño na noite dos tempos.

A banca portuguesa tiña tomado o desquite pola confiscación  sufrida durante  o período   posrevolucionario,  e coa colaboración  necesaria da participación loxística do Fondo Monetario Internacional, aproveitando a debilidade dunha revolución fracasada e o desgaste dunha clase política, ineficaz e aburguesada,   converteron o   referente daquel cambio positivo,  nunha indecente oportunidade para satisfacer  os seus instintos máis perversos.

Así foi como, disfrazando  de auxilio a súa intervención en rescate, incentivaron o seu  verdadeiro obxectivo, que non era outro distinto  a crear as condicións apropiadas, para converter aquela crise que conxuntamente provocaran,  no maior  negocio especulativo imaxinable a favor  dos seus propios intereses.

Pero os mercados que manobraron  contra a  revolución daquel     abril do 74 , máis que celebrar a súa  vitoria  involutiva   debesen calibrar  a gravidade do seu éxito, por canto, ese inxusto  obxectivo en reproducir    o formato da sociedade dos dous terzos, onde tan só un terzo  enriquécese en desvantaxe  do resto,  onde se prodigan os desequilibrios  e o avance das inxustizas sociais  transfórmase nunha constante , esas circunstancias adoitan traer  o acompañamento  de efectos inversos ao fin que se persegue.

Non entenderon os  conspiradores   que a caída dun sistema malogrado, non representa o resultado de ningunha conquista,  senón a  exhortación   a forzar a capitulación dos dirixentes inadecuados no  seu empeño de contravir a finalidade da revolución, que non eran outros  que os membros  dunha dereita lusitana que tras a súa participación na confabulación foron  incapaces de sacar adiante a Portugal.

O pobo portugués nas urnas  freo é seco o seu proceso  de  involución    e reconduciu  o espírito da revolución  outorgando á esquerda  o poder Executivo do país, unha esquerda que non só  sacoulles da recesión e a crise senón que demostrou a Europa que mais alá do seu fundamentalismo  neoliberal  outra política económica é posible, a de crecer  gastando na xente.

Portugal  foi capaz de conseguir  esta proeza porque a maxia foi posible  ao confluír as forzas de esquerda  no obxectivo común  de rivalizar coas correntes neoliberais e as súas políticas de recortes e austeridade, do mesmo xeito que desde a unidade  fixesen naquela  primavera  dos caraveis 

No  abril máis insólito desde a revolución de 1974, esta vez non haberá a tradicional marcha pola avenida da Liberdade de Lisboa dado  o estado  de confinamento para combater a pandemia, só unha cerimonia institucional  de mínimos  constituirá o acto oficial, pero iso  non será impedimento para que o espírito  daquel abril de 46 anos atrás mantéñase  perdurábel no tempo, de tal modo que os confinados  desde as súas xanelas    todos ao unísono  entoen en viva voz  os sonoros acordes  de  Grándola Vila  Morena, para celebrar así o día da liberdade  e manifestar  unha vez máis a través da súa mensaxe,  que o pobo é quen máis ordena..

Menos mal que nos queda Portugal!

Poderoso cabaleiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ao poñer como “exemplo” empresarial a Inditex, a Ministra  de Traballo Yolanda Díaz fixo ostensible  que a día de hoxe non secunda as opinións dos seus compañeiros de partido sobre o emporio de Ortega, o que fai perigar a  iniciativa  de Podemos sobre a tributación das grandes fortunas.

O emporio Inditex, outorgou unha contía superior aos 63 millóns de Euros con destino a adquisición de material e equipos médicos necesarios para facer fronte á  pandemia de  Covid 19,  unha dación que non hai que enmarcar na  situación de excepcionalidade do momento, pois nos tres anos anteriores a firma do téxtil reportou igualmente un acumulado de 308 millóns para a adquisición  de equipos médicos contra o cancro. 

Sen ningunha outra consideración, a  regalía do señor  Ortega cara a tan boas obras  habería de entenderse  como unha mostra altruísta de solidariedade,  pero a realidade difire de tal percepción,  pois o certo é que  cinguíndose  ao  seu singular tratamento impositivo o importe das dacións  desgrava sendo por iso que a través de enxeñería fiscal  verá de volta  ao redor dun terzo do doado

Pero ademais quen utiliza este artificio  paga menos  impostos que  o resto,  pois as doazóns  desgravan o 30% sobre o doado, de tal modo que unha terceira parte do seu importe, estamos a pagalas indirectamente  todos os españois o que ademais  pon  en cuestión  a atribuída xenerosidade  do home máis rico de España.

A Sanidade Pública debe dispoñer  dun financiamento acorde, que dea cobertura folgada  ao servizo que debe prestar, sen depender para nada  da  esplendidez do adiñeirado  de quenda; pero para iso é necesario un cambio substancial na  política contributiva que pasa  polo establecemento duns impostos suficientes e dunha recadación progresiva, que manteña  equivalencia   coa media da UE, de tal modo, que as grandes fortunas lonxe de ter un trato preferente tributen polos seus ingresos reais e que o índice non sexa inferior  ao 30% real, debido a que con esa aplicación porcentual estaría  garantida sen dificultades o financiamento do sistema sanitario. 

Hai un aspecto  salientable ao redor das doazóns, tal é o feito que están establecidas maiormente  en países adscritos ao modelo neoliberal  con escasa ou deficiente cobertura de servizos públicos, e tal cariz é determinante dun prototipo específico de sociedade  e tamén  o motivo para que a súa implantación  conte coa   aquiescencia  dos partidos da órbita neoliberal do país e a interesada promoción das  súas plataformas  mediáticas; un patrón que de ningún xeito calla naqueloutros países  onde ademais de ter  un arraigado estado de benestar a presión fiscal de aplicación é  de carácter progresivo.

Atribuír por tanto talante benefactor ás tan controvertidas dádivas do señor Ortega non pasa de ser unha broma de mal gusto e non só polo transfondo económico da súa finalidade, senón  porque de orixe a súa enorme  fortuna estivo en todo  momento  salpicada  pola explotación laboral continuada que fai case medio século, tiña como vítimas  propiciatorias ás mulleres do rural galego que cosían para el. na precariedade  máis absoluta, para ao final quedar relegadas ao desemprego

Unha dinámica  que non variou en absoluto tras a deslocalización da produción de Inditex a países en vía de desenvolvemento como Bangladesh, Turquía, India ou Marrocos onde a lexislacións laborais favorecen a explotación de homes e mulleres, permitindo con iso á empresa reducir os seus custos e aumentar así as súas ganancias, ao que se ha de engadir para máis  precisión que no  75% das empresas que traballan para Inditex non se respecta o salario mínimo  establecido e para maior embrollo o traballo infantil nas fábricas subcontratadas pola galega  representa 25% da produción.

Todo un referente de economía  mergullada que afecta o conxunto da  súa actividade empresarial  e vén indicar que o proclamado éxito da firma coruñesa máis que obedecer ao bo  facer do seu  staff directivo atende  a turbias prácticas mercantís afastadas de todo código de conduta.

Pero aínda así a pesar dos prexuízos  que para as arcas  públicas  induce a vixencia  desta anomalía fiscal,   todo vén indicar  que a reforma prometida polo Goberno de Coalición  (PSOE -. Unidas Podemos) para a corrección de tan atípico tratamento fiscal ás grandes fortunas  terá que esperar; polo menos iso despréndese  das declaracións da portavoz do Executivo, quen na súa intervención tras o  último Consello de Ministros do mesmo xeito que a "comunista "Yolanda Díaz , non regateou palabras  en agradecer ao xigante téxtil Inditex o seu "esforzo" e "responsabilidade" na crise do coronavirus,  eludindo no transcurso da mesma falar dunha subida de impostos a Amancio Ortega, como fundador da empresa, o que conduce  a deducir a existencia  dunha revisión de formulacións. 

Noutras palabras , deixar a cuestión conforme está para vantaxe do poderoso cabaleiro

Europa deprimente

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

As desavinzas  que a crise do coroa virus xerou no seo do   Eurogrupo  son razón sobrada para reconducir  o proxecto europeo, en liña a erradicar cantonalismos e facer prevalecer  o interese xeral sobre o particular dos estados membro. 

Desde que se desencadeou  o coroa virus,  Europa  lonxe de establecer  instrumentos de actuación inmediata para minimizar o impacto do virus na economía e a reparación dos seus efectos, optou  por deixar  a  institución á marxe do interese mancomunado do conxunto sobre o particular dos membros, demostrando con iso unha imaxe de total  desunión á hora de establecer criterios globais económicos, políticos, sociais, e sanitarios para o conxunto da Eurozona.

A expansión do  Covid-19 no espazo xeopolítico da Unión máis que reforzar a unidade entre os seus membros  fixo que cada un optase por un  particular “sálvese quen poida”, deixando así    sen efecto as directivas   tocantes co  déficit económico, gasto público,  políticas sociais e de sanidade  na contorna do denominado Espazo Schengen, ámbito,  onde teoricamente debésemos ser un só país máis aló das  fronteiras, pero que chegada a  hora da verdade tal percepción resultou ser unha  entelequia.

Desde os primeiros brotes da pandemia evidenciouse que o actual  goberno da UE con  Ursula  von  der  Leyen á fronte,  non cambiou o seu guión dos últimos tempos, mantendo  contra vento e marea a pauta  da Europa  das dúas velocidades. é dicir,  a dun núcleo duro de países fortes que circulen  a velocidade distinta do resto dos membros, e tal circunstancia fai que os países ricos do norte posiciónense  contra a aspiración das    nacións do sur, que encabezadas por España e Italia, demandan un novo Plan  Marshall coa creación de bonos de estado denominados  coronabonos. como solución  efectiva para os efectos  inducidos pola  epidemia.

As actuais diverxencias poñen de manifesto que en países con realidades económicas heteroxéneas é impropio manter unha unidade monetaria, se esta, non vén acompañada da fusión política e a uniformidade compensada da súa estrutura produtiva e social.

Sendo aí onde en gran parte radica a orixe e a causa da desavinza   sistémica, pois queda visto que  a alianza de veciñanza que caracteriza a relación entre estados membro, é en se mesmo  un artificio que tan só favorece a potencialidade dos países máis podentes, xerando  inestabilidade nos membros  societarios peor situados, ao acentuar a súa carestía e convertelos en fácil presa da voracidade dos mercados especulativos, quen, son dados a cazar elixindo as presas máis débiles en safaris onde as mandas andan dispersas como é o caso.

O plan de choque  de medio billón de Euros aprobado in extremis este xoves santo  polos ministros de Economía e Finanzas da UE  para paliar os efectos do coronavirus, por máis que  se tente vender como unha vitoria, en nada fai variar as discrepancias entre ambos os bloques, proba diso é que o seu texto non establece  condicionalidade macroeconómica nas liñas de crédito, como tampouco fai  mención algunha á emisión de  coronabonos  para a fase de recuperación

É por tanto unha  forma  ambigua de saír do paso, sen previsión   concreta do obrigado  Plan de Reconstrución, para o que non existe  deseño nin contía estimada e moito menos  a mínima determinación para pagalo con débeda conxunta; podendo dicirse  por tanto que se mantén  a  fractura entre o Norte e o Sur, e que o pactado  polo   Eurogrupo non pasa de ser unha tregua coa que encubrir  a disensión, un artificio para dilatar de momento    a toma de decisións  sobre os asuntos máis complexos que seguen sendo  materia de discordia, e que máis pronto que tarde auguran novas friccións. 

Todo isto non é nada novo, senón  unha constante xenérica con vixencia formal no marco da Unión desde a aprobación do Tratado de  Maastricht; a gran farsa  do proxecto europeo co que se nos tenta facer tragar coa  viabilidade  dunha  unión monetaria sen integración fiscal e orzamentaria, aínda cando os  iterados fracasos das súas crises que acentuaron as desigualdades entre países fixéronse máis patentes   e os desequilibrios máis notorios; coa negativa dos países acredores  a establecer medidas  redistributivas de reparación das  desigualdades creadas, tendo de engadir a iso o seu rexeitamento de  mutualización do risco.

A  desatinada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa  gobernanza, converteu a casa común dunha comunidade económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a xogada ao  EuroPocker

Os autónomos na picota

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O contraproducente efecto  das medidas económicas que contra o coroa virus  habilitou o Goberno entre os autónomos, orixinará  un cesamento extensivo de actividade que impedirá  vivificar  o tecido produtivo e dilatará no tempo  a saída desta crise

No plano  da actividade  económica toda  medida  política dirixida a paliar  os efectos   da crise desencadeada polo coroa virus,  para que produza efecto  haberá de axustarse  estritamente á  disciplina promotora  da economía real; que de xeito evidente pasa por estabilizar  e fortalecer o tecido produtivo, pois son as empresas  e a súa masa laboral  os únicos resortes  capaces  de reavivar e  darlle continuidade  ao crecemento e a cohesión.

De ningún xeito débense repetir as prácticas de "economía de casino", que sustentou  a especulación financeira dos mercados e das entidades bancarias en detrimento de a economía produtiva, cuxos efectos fixeron  que  a destrución de emprego tomase idéntica sorte que o derrubamento empresarial.

A complexidade  da situación esixe remedios integrais, é dicir, respostas  sistémicas de crecemento, capaces de motivar a reactivación, e ese que non outro debe ser  o camiño para seguir, que de ningún xeito se poderá alcanzar de persistir as prácticas  neoliberais  que  por décadas concentraron  o poder económico nun reducido grupo de persoas, que utilizan ás institucións e aos seus representantes políticos, para facerse con  pingües beneficios  á conta de detraer   benestar e dereitos sociais  á  cidadanía .

É por iso   que o sistema ata o de agora imperante, por contraproducente debe ser substituído  por un modelo económico acorde ás necesidades dunha  sociedade golpeada polos efectos  da  pandemia do  Covid-19, de tal modo que a política como poder  debe cinguirse a satisfacer  as demandas do seu representados, pois de seguir  exercendo   como resorte  do poder económico, a conflitividade inducida polo descontento social  sumada á o desmantelamento  da  estrutura produtiva  fará  que a entrada en recesión  reavive de novo a crise..    

Para evitar ese desenlace   teñen de mudar os destinatarios  das  políticas institucionais cuxo  beneficiario foi  ata a data   o conglomerado  do IBEX 35, ese agrupado de macro empresas que na súa dinámica de deslocalización levan as súas instalacións fóra do país, que son ademais as que máis fraude fiscal realizan e que máis destacan  como   operadoras nos paraísos fiscais. Secundadas nas súas malas praxes  pola  CEOE, que lonxe de significarse  como referente de  vangardismo empresarial actuando  nun sentido colectivo e plural funciona como un lobby destas grandes empresas. 

Salvar  aos autónomos é a clave  pola súa condición de forza  motriz da nosa economía e calidades  innatas para impulsar a reactivación, pero para iso non cabe aplicarlle ao sector  condiciones contra natura   como as establecidas polo Goberno nas súas medidas de choque, con esixencia  de obrigacións   fiscais e impositivas en plena parálise forzada da súa actividade , cando o que resultaba  necesario de forma inmediata era o establecemento de medidas de calado  en dirección a facilitar a obtención de crédito e liquidez e con iso o fondo de manobra necesario para  a súa reactivación.

O gremio  dos  autónomos que exerceu  historicamente  como referente  de xeración  de riqueza e actividade laboral, é o  chamado unha vez máis  a sacarnos do complexo labirinto  que induciu a crise de coroa virus , sendo obrigado para iso  manter viva a súa  solvencia e estabilidade mercantil;  un obxectivo  cardinal    que paradoxalmente  ten o seu principal impedimento  nas medidas acordadas sobre o sector polo goberno  que mais que garantir tal premisa   tenden á súa  descapitalización, e con iso ao desmantelamento mercantil  da  súa ampla diversidade , facendo imposible con iso o cumprimento das expectativas.

Nun país onde política e financeiramente non se aplica igualdade de trato aos axentes que desempeñan a actividade empresarial, os excluídos, chámense Pemes e autónomos, verán lastrada a súa capacidade operativa en razón inversa ás concesións outorgadas aos agraciados, que non son outros que as xa referidas empresas do IBEX 35, sendo os desequilibrios xerados por tal discriminación a principal causa na   disfuncionalidade dos afectados; téndose de engadir a iso os prexuízos  causados pola deserción dunhas asociacións empresariais que creadas para defender a libre empresa, optaron por abandonar o seu labor, con renuncia expresa a exercer toda acción reivindicativa e converterse así en plataformas inútiles a teor do seu papel dependente como correas de transmisión de intereses políticos.

Situación atípica cuxa corrección política pasa  pola  transformación radical do sistema en liña a establecer a economía real como referente e a actividade produtiva como obxectivo, para devolver con iso a autónomos e pemes o seu papel protagonista, pois deixando á marxe a quen son os verdadeiros impulsores da dinamización e a creación de emprego, toda aparencia de melloría será pura fantasía.

O outro "virus"

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A pandemia  do Covid-19 sitúanos nunha encrucillada sen precedentes en “tempos de paz”, que  fará variar no substancial  o formato do actual sistema e deixará unha fonda pegada no conxunto da sociedade, cuxos efectos se recruarán de seguir utilizando o virus neoliberal como antídoto. 

Desde que entramos  na Unión Europea  foi incesante  o bombardeo  publicitario sobre as bondades que reportaba a pertenza  a este  ámbito xeopolítico,  ata o punto de facernos crer que dispoñía de capacidade sobrada  para neutralizar a primacía  militar  e económica  que representan China e EE. UU;  cando lonxe de ser certo  a evidencia  veu indicar  que  se trataba  tan só dunha unidade de  desavidos. 

Tal é así que  pasados 60 anos desde a súa fundación e 72 anos desde o fin da II Guerra Mundial, aquela alianza  constituída  co obxectivo  de lograr  unha paz  perdurábel  en Europa e  cohesionar  un bloque  político e social a través do fortalecemento dos países membro, a UE pasa pola peor  etapa   da  súa historia, ata o extremo que na actualidade  non é máis que    un Sansón co pelo rapado, unha imaxe oposta   ao potente  xigante que se nos tenta vender

O fracaso do proxecto da Eurozona consumouse iniciada  a década dos  oitenta, cando se aplicaron as políticas neoliberais coa creación do euro, pois a partir de entón, o dogma neoliberal é quen domina ao completo  as políticas dos gobernos, e é aí onde radica o problema, que se fai máis intenso  naqueles países, onde foi aplicado con maior  severidade e crueza.

Que ninguén pense por tanto  que a actitude do neoliberalismo ante a  pandemia do  Covid-19 vai ser distinta  á mantida  #ante a crise  iniciada no 2008, pois a pesar dos perniciosos efectos que induciu a xestión daquel transo  no  benestar xeral, a actitude  que mantén a Unión Europea diante a nova eventualidade  segue sendo a dun   armazón burocrático disposto a manter ex profeso  a ortodoxia económica  ultraliberal ´sen que lles preocupen  o máis mínimo   os  efectos colaterais do seu impacto.

Coa xente confinada  e sen trazas por tanto  dunha reacción popular, todo vén indicar que diante o coroa virus  a Unión Europea comandada polo neoliberalismo  manterá idéntica  tónica  e non se poñerá  ao servizo dos afectados ao nivel que require a situación, polo menos iso é o que expresa  o naufraxio do cume  dos  ministros de Economía do euro á hora de acordar unha resposta conxunta ante  a praga  vírica, e  iso a pesar que entre outros prexuízos foi o  austericidio neoliberal cos seus recortes o responsable do enfraquecemento  sanitario que actualmente  se advirte.

Usando a estabilidade como  escusa  desmantelaron en gran medida todo aquilo que tiña que ver coa sanidade pública ,  finiquitando  camas de hospital, pechando baixo sete chaves plantas enteiras  , ao tempo de amortizar  as prazas do persoal sanitario público que xubilaron, mentres  en paralelo  atomizaban as listas de espera  ata extremos de provocar a desatención preventiva, sen que a xulgar polos  feitos  albísquese intención algunha en cambiar o paradigma vixente desde a crise pasada, en tanto,    seguen  multiplicándose  os  contaxios e os falecidos e cando isto ocorre,  cando non se antepon o dereito á vida a calquera outra consideración, posibilitando  de facto que o goberno das finanzas  destrúa a “Europa social” , resulta obvio que diante tal tesitura a continuidade do noso país nese club é cando menos unha  incoherencia fatal.

Debemos  ter moi presente que  a   Unión Europea  que agora nunha situación extrema  resístese   a emitir a contía necesaria de “coroa-bonos”   cos que poder  mitigar o impacto económico-social inducido  pola pandemia do  Covid-19 ,non só é a mesma institución que referendou o rescate bancario con fondos  públicos, senón tamén, a que  mensualmente  habilita decenas de miles de millóns de euros para a súa dación ás entidades financeiras.

A total ausencia de dirección colexiada  e carencia de cohesión  ante esta calamidade   vírica,  indica sen erro a equivocación que estamos  no principio do fin do futuro da Unión, que ao ser invadida na súa estrutura funcional  polo  neoliberalismo,  pasou a manobrar  como  un mercado planificado para beneficio exclusivo das  elites  transnacionales-financeiras do capital. 

E se cando diante ante unha  catástrofe de semellante envergadura reafírmanse na  insolidariedade especulativa non cabe máis tolerancia  que proceder en consecuencia e en defensa do interese xeral investir o tándem privatización de beneficios  – socialización de perdas, coa responsable   determinación de poñer punto final á función  xerárquica  que ostenta o “neoliberalismo” no goberno da UE. 

De non proceder  nesa dirección, máis aló  das vítimas que queden polo camiño,   a traxedia social irá acompañada  deseguro   dunha desfeita  económica sen precedentes, con grave convulsión social, que traerá consigo  unha hecatombe  sen paliativos que  dexenerará de forma extrema  en perxuicio das   condicións de vida da cidadanía