Aznar descabeza a Casado

O  figurante presidente do PP, Pablo Casado, é un dirixente  de cartón pedra, un mero brazo executor  das  políticas neoliberais que desde  FAES, a título de autor, impón o ex mandatario Aznar .

Aznar foi sen dúbida  o  presidente mais franquista que alumou a democracia, ata o punto de utilizar  no desempeño  da súa función política prácticas  máis propias  daquela época  pretérita que dun  un Estado social e democrático de dereito como así  ten atribuída España na súa Constitución.

A el atribúeselle a autoría intelectual da estratexia da crispación, aínda que en verdade dita técnica foi un calco copiado do partido republicano de Bush pai por Aznar,  e que fixo seu  como manual político na súa ofensiva para derrocar ao  felipismo a golpe de  insolencia e  impostura,   dinámica que no trienio 1993-1996, polasúa   ordinariez converteu o Congreso dos Deputados e por extensión a democracia española nun    antro de "folloneros" que á  gresca optaban  abertamente polo  enfrontamento. 

Era cousa de tempo que o ex presidente volvese ás andadas reactivando idéntico guión e idénticas prácticas, e a oportunidade veulle cantada cando Casado o seu ex xefe de Gabinete tomou as rendas do PP, pois sabido é  que o experto  crispador da  FAES desde a chegada do seu pupilo á planta nobre da rúa Xénova  é quen establece as pautas e a liña política dos populares, é dicir quen lle marca a traxectoria a seguir ao novo dirixente  popular  no seu plan de desgaste  do actual Executivo,  e  por tanto quen establece  a postura a para manter  en todo o relativo a     a xestión da emerxencia sanitaria

Pero o problema non é que un resucitado José María Aznar. mova os fíos  do partido  senón que Casado  asente  ante a intromisión do seu  admirado mentor, quen   suplantándolle na sombra non dubida en actuar como outrora responsabilizando  da crispación a quen a padece cando como experto insurxente é el mesmo  quen  a provoca, e todo   mentres  o tan “avezado discípulo” tira pola borda  a súa carreira política quedando como un necio aos ollos da historia, pois aínda cando  as decisións do partido son atribuídas á súa persoa, como queda visto     as orixes das mesmas están no século pasado..

Foron moitas as voltas dadas por Jose  María  Aznar desde a súa condición militante  na Fronte de Estudantes Sindicalistas, aquela organización falanxista desde onde o agora  líder espiritual da dereita española deu os seus primeiros pasos na política, pero a súa tendencia  en nada difire  coa mantida naquela etapa, salvo a súa intensificada  egolatría  e a enfermiza  propensión a ser  o que mais manda e  arrogarse  incluso a condición  de ser  o mellor líder da historia de España, unha sintomatoloxía  expresiva  dunha  personalidade máis ben narcisista e prepotente e propia de quen  tras a súa marcha  da primeira liña política emprega o seu tempo en  entremeterse e provocar o enfrontamento social e a inestabilidade .

Esa que non outra é a actitude   belicosa  que mantén na actualidade o señor das ideas e pai da   FAES (Fundación para a Análise e os Estudos Sociais),o moi furibundo  constitucionalista Aznar ,o mesmo  que en 1979 aos seus 26 anos,  tras  perder  a oportunidade de votar SI  á Constitución dubidaba publicamente de que o seu implícito  fose o marco ideal para a  convivencia .

Pero mais alá dos seus desatinos que  non son poucos, o que verdadeiramente  persegue este narcisista é satisfacer a súa dose de protagonismo aínda que  para iso condene a Pablo Casado a non ter  “liderado propio e  sustantividade”, pois a súa despreocupación  pola sociedade é algo que non ofrece dúbidas  como confirman as conclusións  publicadas pola  afamada revista  Foreing  Policy que sitúa a Aznar    entre  os cinco peores ex presidentes do mundo, afirmando  que o ex líder do PP , é con diferenza  o que menos axudou ao benestar político e social do seu País tras abandonar o poder. 

É  por iso que resulta de nula fiabilidade quen  en só dous anos pasou de renegar do seu propio partido a marcar a estratexia da formación conservadora na crise sanitaria do coronavirus, pois por mais que se disfrace de "  prohome" aos ollos da sociedade,  non é de recibo    que a súa ofensiva  de acoso e derriba contra o lexítimo Goberno veña acuñada pola fundación  FAES,  a  think  tank do PP que el mesmo preside  e que en gran medida  está financiada polas propias arcas do Estado, unha manobra de dobre moral e eticamente   indefendíbel. 

Pero ademais  quen agora instalado na súa arrogancia, tenta dar leccións de bo goberno, é o mesmo que en primeira instancia, coas súas ocorrencias, creou a burbulla inmobiliaria a través da modificación que o seu Goberno impuxo ás entidades financeiras para facilitar o cambio de tipos fixos a variables, que derivou nunha "orxía de crédito", unha ilusión  narcotizante interrompida polo espertador da realidade, dando orixe a unha crise, que se mire por onde se queira, tivo neste precursor o seu máximo responsable. 

Un personaxe  como para  impartir leccións de conduta política !

Grândola, vila morena

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Hai 46 anos que  Portugal a través da  Revolución dos Caraveis, poñía termo á ditadura máis duradeira do século  XX en Europa; un atípico alzamento militar que comezou cunha canción á que seguiron flores e abrazos.

Este 25 de Abril, fai 46 anos que nosa veciña Lusitania  espertaba  ao son de  Grándola,  Villa Morena,  unha canción  revolucionaria  de  Zeca  Afonso que emitida por Radio   Renascenza  chegaba ás ondas como transmisión inequívoca, contrasinal esperado,  para que se iniciase o levantamento militar  por parte do Movemento das Forzas Armadas -   MFA, cuxa significación foi coñecida pola revolución dos caraveis, acción,  que poñería fin á ditadura   salazarista que se mantiña no poder lusitano desde 1926.

Resulta significativo resaltar, que tras aquela xornada da toma do poder para  promover a transición democrática, os membros do alzamento, ademais de intervir e ocupar todos  os puntos estratéxicos do país,  tras o triunfo, como vencedores daquela contenda de caravel no fusil, unha das primeiras medidas tomadas   nas súas funcións de goberno, foi, erradicar o risco   involucionista, e en previsión cautelar a tal  perigo, promoveron a urxente  nacionalización  da banca  dada a significada posición do sector financeiro en sutís     asonadas   contrarrevolucionarias  ou a   obstaculización  na apertura  democrática.

A esperada estabilidade e progreso que  en boa lóxica debese acompañar o cambio de réxime, contra tal tendencia,  co paso do tempo, derivou cara á deterioración política, económica e social, creando unhas  condicións de quebranto que facilitaron a entrada en escena dunha  crise irreversible, cuxo  descontrol, foi  caldo de cultivo para que o neoliberalismo en  comandita cos mercados financeiros mantivesen un acoso sen tregua, que   planificadamente desembocou nun   plan de rescate, cuxas consecuencias, máis que  frear o retroceso económico,  sumiron  o futuro do país veciño na noite dos tempos.

A banca portuguesa tiña tomado o desquite pola confiscación  sufrida durante  o período   posrevolucionario,  e coa colaboración  necesaria da participación loxística do Fondo Monetario Internacional, aproveitando a debilidade dunha revolución fracasada e o desgaste dunha clase política, ineficaz e aburguesada,   converteron o   referente daquel cambio positivo,  nunha indecente oportunidade para satisfacer  os seus instintos máis perversos.

Así foi como, disfrazando  de auxilio a súa intervención en rescate, incentivaron o seu  verdadeiro obxectivo, que non era outro distinto  a crear as condicións apropiadas, para converter aquela crise que conxuntamente provocaran,  no maior  negocio especulativo imaxinable a favor  dos seus propios intereses.

Pero os mercados que manobraron  contra a  revolución daquel     abril do 74 , máis que celebrar a súa  vitoria  involutiva   debesen calibrar  a gravidade do seu éxito, por canto, ese inxusto  obxectivo en reproducir    o formato da sociedade dos dous terzos, onde tan só un terzo  enriquécese en desvantaxe  do resto,  onde se prodigan os desequilibrios  e o avance das inxustizas sociais  transfórmase nunha constante , esas circunstancias adoitan traer  o acompañamento  de efectos inversos ao fin que se persegue.

Non entenderon os  conspiradores   que a caída dun sistema malogrado, non representa o resultado de ningunha conquista,  senón a  exhortación   a forzar a capitulación dos dirixentes inadecuados no  seu empeño de contravir a finalidade da revolución, que non eran outros  que os membros  dunha dereita lusitana que tras a súa participación na confabulación foron  incapaces de sacar adiante a Portugal.

O pobo portugués nas urnas  freo é seco o seu proceso  de  involución    e reconduciu  o espírito da revolución  outorgando á esquerda  o poder Executivo do país, unha esquerda que non só  sacoulles da recesión e a crise senón que demostrou a Europa que mais alá do seu fundamentalismo  neoliberal  outra política económica é posible, a de crecer  gastando na xente.

Portugal  foi capaz de conseguir  esta proeza porque a maxia foi posible  ao confluír as forzas de esquerda  no obxectivo común  de rivalizar coas correntes neoliberais e as súas políticas de recortes e austeridade, do mesmo xeito que desde a unidade  fixesen naquela  primavera  dos caraveis 

No  abril máis insólito desde a revolución de 1974, esta vez non haberá a tradicional marcha pola avenida da Liberdade de Lisboa dado  o estado  de confinamento para combater a pandemia, só unha cerimonia institucional  de mínimos  constituirá o acto oficial, pero iso  non será impedimento para que o espírito  daquel abril de 46 anos atrás mantéñase  perdurábel no tempo, de tal modo que os confinados  desde as súas xanelas    todos ao unísono  entoen en viva voz  os sonoros acordes  de  Grándola Vila  Morena, para celebrar así o día da liberdade  e manifestar  unha vez máis a través da súa mensaxe,  que o pobo é quen máis ordena..

Menos mal que nos queda Portugal!

Poderoso cabaleiro

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Ao poñer como “exemplo” empresarial a Inditex, a Ministra  de Traballo Yolanda Díaz fixo ostensible  que a día de hoxe non secunda as opinións dos seus compañeiros de partido sobre o emporio de Ortega, o que fai perigar a  iniciativa  de Podemos sobre a tributación das grandes fortunas.

O emporio Inditex, outorgou unha contía superior aos 63 millóns de Euros con destino a adquisición de material e equipos médicos necesarios para facer fronte á  pandemia de  Covid 19,  unha dación que non hai que enmarcar na  situación de excepcionalidade do momento, pois nos tres anos anteriores a firma do téxtil reportou igualmente un acumulado de 308 millóns para a adquisición  de equipos médicos contra o cancro. 

Sen ningunha outra consideración, a  regalía do señor  Ortega cara a tan boas obras  habería de entenderse  como unha mostra altruísta de solidariedade,  pero a realidade difire de tal percepción,  pois o certo é que  cinguíndose  ao  seu singular tratamento impositivo o importe das dacións  desgrava sendo por iso que a través de enxeñería fiscal  verá de volta  ao redor dun terzo do doado

Pero ademais quen utiliza este artificio  paga menos  impostos que  o resto,  pois as doazóns  desgravan o 30% sobre o doado, de tal modo que unha terceira parte do seu importe, estamos a pagalas indirectamente  todos os españois o que ademais  pon  en cuestión  a atribuída xenerosidade  do home máis rico de España.

A Sanidade Pública debe dispoñer  dun financiamento acorde, que dea cobertura folgada  ao servizo que debe prestar, sen depender para nada  da  esplendidez do adiñeirado  de quenda; pero para iso é necesario un cambio substancial na  política contributiva que pasa  polo establecemento duns impostos suficientes e dunha recadación progresiva, que manteña  equivalencia   coa media da UE, de tal modo, que as grandes fortunas lonxe de ter un trato preferente tributen polos seus ingresos reais e que o índice non sexa inferior  ao 30% real, debido a que con esa aplicación porcentual estaría  garantida sen dificultades o financiamento do sistema sanitario. 

Hai un aspecto  salientable ao redor das doazóns, tal é o feito que están establecidas maiormente  en países adscritos ao modelo neoliberal  con escasa ou deficiente cobertura de servizos públicos, e tal cariz é determinante dun prototipo específico de sociedade  e tamén  o motivo para que a súa implantación  conte coa   aquiescencia  dos partidos da órbita neoliberal do país e a interesada promoción das  súas plataformas  mediáticas; un patrón que de ningún xeito calla naqueloutros países  onde ademais de ter  un arraigado estado de benestar a presión fiscal de aplicación é  de carácter progresivo.

Atribuír por tanto talante benefactor ás tan controvertidas dádivas do señor Ortega non pasa de ser unha broma de mal gusto e non só polo transfondo económico da súa finalidade, senón  porque de orixe a súa enorme  fortuna estivo en todo  momento  salpicada  pola explotación laboral continuada que fai case medio século, tiña como vítimas  propiciatorias ás mulleres do rural galego que cosían para el. na precariedade  máis absoluta, para ao final quedar relegadas ao desemprego

Unha dinámica  que non variou en absoluto tras a deslocalización da produción de Inditex a países en vía de desenvolvemento como Bangladesh, Turquía, India ou Marrocos onde a lexislacións laborais favorecen a explotación de homes e mulleres, permitindo con iso á empresa reducir os seus custos e aumentar así as súas ganancias, ao que se ha de engadir para máis  precisión que no  75% das empresas que traballan para Inditex non se respecta o salario mínimo  establecido e para maior embrollo o traballo infantil nas fábricas subcontratadas pola galega  representa 25% da produción.

Todo un referente de economía  mergullada que afecta o conxunto da  súa actividade empresarial  e vén indicar que o proclamado éxito da firma coruñesa máis que obedecer ao bo  facer do seu  staff directivo atende  a turbias prácticas mercantís afastadas de todo código de conduta.

Pero aínda así a pesar dos prexuízos  que para as arcas  públicas  induce a vixencia  desta anomalía fiscal,   todo vén indicar  que a reforma prometida polo Goberno de Coalición  (PSOE -. Unidas Podemos) para a corrección de tan atípico tratamento fiscal ás grandes fortunas  terá que esperar; polo menos iso despréndese  das declaracións da portavoz do Executivo, quen na súa intervención tras o  último Consello de Ministros do mesmo xeito que a "comunista "Yolanda Díaz , non regateou palabras  en agradecer ao xigante téxtil Inditex o seu "esforzo" e "responsabilidade" na crise do coronavirus,  eludindo no transcurso da mesma falar dunha subida de impostos a Amancio Ortega, como fundador da empresa, o que conduce  a deducir a existencia  dunha revisión de formulacións. 

Noutras palabras , deixar a cuestión conforme está para vantaxe do poderoso cabaleiro

Europa deprimente

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

As desavinzas  que a crise do coroa virus xerou no seo do   Eurogrupo  son razón sobrada para reconducir  o proxecto europeo, en liña a erradicar cantonalismos e facer prevalecer  o interese xeral sobre o particular dos estados membro. 

Desde que se desencadeou  o coroa virus,  Europa  lonxe de establecer  instrumentos de actuación inmediata para minimizar o impacto do virus na economía e a reparación dos seus efectos, optou  por deixar  a  institución á marxe do interese mancomunado do conxunto sobre o particular dos membros, demostrando con iso unha imaxe de total  desunión á hora de establecer criterios globais económicos, políticos, sociais, e sanitarios para o conxunto da Eurozona.

A expansión do  Covid-19 no espazo xeopolítico da Unión máis que reforzar a unidade entre os seus membros  fixo que cada un optase por un  particular “sálvese quen poida”, deixando así    sen efecto as directivas   tocantes co  déficit económico, gasto público,  políticas sociais e de sanidade  na contorna do denominado Espazo Schengen, ámbito,  onde teoricamente debésemos ser un só país máis aló das  fronteiras, pero que chegada a  hora da verdade tal percepción resultou ser unha  entelequia.

Desde os primeiros brotes da pandemia evidenciouse que o actual  goberno da UE con  Ursula  von  der  Leyen á fronte,  non cambiou o seu guión dos últimos tempos, mantendo  contra vento e marea a pauta  da Europa  das dúas velocidades. é dicir,  a dun núcleo duro de países fortes que circulen  a velocidade distinta do resto dos membros, e tal circunstancia fai que os países ricos do norte posiciónense  contra a aspiración das    nacións do sur, que encabezadas por España e Italia, demandan un novo Plan  Marshall coa creación de bonos de estado denominados  coronabonos. como solución  efectiva para os efectos  inducidos pola  epidemia.

As actuais diverxencias poñen de manifesto que en países con realidades económicas heteroxéneas é impropio manter unha unidade monetaria, se esta, non vén acompañada da fusión política e a uniformidade compensada da súa estrutura produtiva e social.

Sendo aí onde en gran parte radica a orixe e a causa da desavinza   sistémica, pois queda visto que  a alianza de veciñanza que caracteriza a relación entre estados membro, é en se mesmo  un artificio que tan só favorece a potencialidade dos países máis podentes, xerando  inestabilidade nos membros  societarios peor situados, ao acentuar a súa carestía e convertelos en fácil presa da voracidade dos mercados especulativos, quen, son dados a cazar elixindo as presas máis débiles en safaris onde as mandas andan dispersas como é o caso.

O plan de choque  de medio billón de Euros aprobado in extremis este xoves santo  polos ministros de Economía e Finanzas da UE  para paliar os efectos do coronavirus, por máis que  se tente vender como unha vitoria, en nada fai variar as discrepancias entre ambos os bloques, proba diso é que o seu texto non establece  condicionalidade macroeconómica nas liñas de crédito, como tampouco fai  mención algunha á emisión de  coronabonos  para a fase de recuperación

É por tanto unha  forma  ambigua de saír do paso, sen previsión   concreta do obrigado  Plan de Reconstrución, para o que non existe  deseño nin contía estimada e moito menos  a mínima determinación para pagalo con débeda conxunta; podendo dicirse  por tanto que se mantén  a  fractura entre o Norte e o Sur, e que o pactado  polo   Eurogrupo non pasa de ser unha tregua coa que encubrir  a disensión, un artificio para dilatar de momento    a toma de decisións  sobre os asuntos máis complexos que seguen sendo  materia de discordia, e que máis pronto que tarde auguran novas friccións. 

Todo isto non é nada novo, senón  unha constante xenérica con vixencia formal no marco da Unión desde a aprobación do Tratado de  Maastricht; a gran farsa  do proxecto europeo co que se nos tenta facer tragar coa  viabilidade  dunha  unión monetaria sen integración fiscal e orzamentaria, aínda cando os  iterados fracasos das súas crises que acentuaron as desigualdades entre países fixéronse máis patentes   e os desequilibrios máis notorios; coa negativa dos países acredores  a establecer medidas  redistributivas de reparación das  desigualdades creadas, tendo de engadir a iso o seu rexeitamento de  mutualización do risco.

A  desatinada regulación monetaria, a súa disparidade xenuína e unha desastrosa  gobernanza, converteu a casa común dunha comunidade económica, nunha  timba de pouca sonada onde se prodiga a xogada ao  EuroPocker

Os autónomos na picota

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O contraproducente efecto  das medidas económicas que contra o coroa virus  habilitou o Goberno entre os autónomos, orixinará  un cesamento extensivo de actividade que impedirá  vivificar  o tecido produtivo e dilatará no tempo  a saída desta crise

No plano  da actividade  económica toda  medida  política dirixida a paliar  os efectos   da crise desencadeada polo coroa virus,  para que produza efecto  haberá de axustarse  estritamente á  disciplina promotora  da economía real; que de xeito evidente pasa por estabilizar  e fortalecer o tecido produtivo, pois son as empresas  e a súa masa laboral  os únicos resortes  capaces  de reavivar e  darlle continuidade  ao crecemento e a cohesión.

De ningún xeito débense repetir as prácticas de "economía de casino", que sustentou  a especulación financeira dos mercados e das entidades bancarias en detrimento de a economía produtiva, cuxos efectos fixeron  que  a destrución de emprego tomase idéntica sorte que o derrubamento empresarial.

A complexidade  da situación esixe remedios integrais, é dicir, respostas  sistémicas de crecemento, capaces de motivar a reactivación, e ese que non outro debe ser  o camiño para seguir, que de ningún xeito se poderá alcanzar de persistir as prácticas  neoliberais  que  por décadas concentraron  o poder económico nun reducido grupo de persoas, que utilizan ás institucións e aos seus representantes políticos, para facerse con  pingües beneficios  á conta de detraer   benestar e dereitos sociais  á  cidadanía .

É por iso   que o sistema ata o de agora imperante, por contraproducente debe ser substituído  por un modelo económico acorde ás necesidades dunha  sociedade golpeada polos efectos  da  pandemia do  Covid-19, de tal modo que a política como poder  debe cinguirse a satisfacer  as demandas do seu representados, pois de seguir  exercendo   como resorte  do poder económico, a conflitividade inducida polo descontento social  sumada á o desmantelamento  da  estrutura produtiva  fará  que a entrada en recesión  reavive de novo a crise..    

Para evitar ese desenlace   teñen de mudar os destinatarios  das  políticas institucionais cuxo  beneficiario foi  ata a data   o conglomerado  do IBEX 35, ese agrupado de macro empresas que na súa dinámica de deslocalización levan as súas instalacións fóra do país, que son ademais as que máis fraude fiscal realizan e que máis destacan  como   operadoras nos paraísos fiscais. Secundadas nas súas malas praxes  pola  CEOE, que lonxe de significarse  como referente de  vangardismo empresarial actuando  nun sentido colectivo e plural funciona como un lobby destas grandes empresas. 

Salvar  aos autónomos é a clave  pola súa condición de forza  motriz da nosa economía e calidades  innatas para impulsar a reactivación, pero para iso non cabe aplicarlle ao sector  condiciones contra natura   como as establecidas polo Goberno nas súas medidas de choque, con esixencia  de obrigacións   fiscais e impositivas en plena parálise forzada da súa actividade , cando o que resultaba  necesario de forma inmediata era o establecemento de medidas de calado  en dirección a facilitar a obtención de crédito e liquidez e con iso o fondo de manobra necesario para  a súa reactivación.

O gremio  dos  autónomos que exerceu  historicamente  como referente  de xeración  de riqueza e actividade laboral, é o  chamado unha vez máis  a sacarnos do complexo labirinto  que induciu a crise de coroa virus , sendo obrigado para iso  manter viva a súa  solvencia e estabilidade mercantil;  un obxectivo  cardinal    que paradoxalmente  ten o seu principal impedimento  nas medidas acordadas sobre o sector polo goberno  que mais que garantir tal premisa   tenden á súa  descapitalización, e con iso ao desmantelamento mercantil  da  súa ampla diversidade , facendo imposible con iso o cumprimento das expectativas.

Nun país onde política e financeiramente non se aplica igualdade de trato aos axentes que desempeñan a actividade empresarial, os excluídos, chámense Pemes e autónomos, verán lastrada a súa capacidade operativa en razón inversa ás concesións outorgadas aos agraciados, que non son outros que as xa referidas empresas do IBEX 35, sendo os desequilibrios xerados por tal discriminación a principal causa na   disfuncionalidade dos afectados; téndose de engadir a iso os prexuízos  causados pola deserción dunhas asociacións empresariais que creadas para defender a libre empresa, optaron por abandonar o seu labor, con renuncia expresa a exercer toda acción reivindicativa e converterse así en plataformas inútiles a teor do seu papel dependente como correas de transmisión de intereses políticos.

Situación atípica cuxa corrección política pasa  pola  transformación radical do sistema en liña a establecer a economía real como referente e a actividade produtiva como obxectivo, para devolver con iso a autónomos e pemes o seu papel protagonista, pois deixando á marxe a quen son os verdadeiros impulsores da dinamización e a creación de emprego, toda aparencia de melloría será pura fantasía.

O outro "virus"

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

A pandemia  do Covid-19 sitúanos nunha encrucillada sen precedentes en “tempos de paz”, que  fará variar no substancial  o formato do actual sistema e deixará unha fonda pegada no conxunto da sociedade, cuxos efectos se recruarán de seguir utilizando o virus neoliberal como antídoto. 

Desde que entramos  na Unión Europea  foi incesante  o bombardeo  publicitario sobre as bondades que reportaba a pertenza  a este  ámbito xeopolítico,  ata o punto de facernos crer que dispoñía de capacidade sobrada  para neutralizar a primacía  militar  e económica  que representan China e EE. UU;  cando lonxe de ser certo  a evidencia  veu indicar  que  se trataba  tan só dunha unidade de  desavidos. 

Tal é así que  pasados 60 anos desde a súa fundación e 72 anos desde o fin da II Guerra Mundial, aquela alianza  constituída  co obxectivo  de lograr  unha paz  perdurábel  en Europa e  cohesionar  un bloque  político e social a través do fortalecemento dos países membro, a UE pasa pola peor  etapa   da  súa historia, ata o extremo que na actualidade  non é máis que    un Sansón co pelo rapado, unha imaxe oposta   ao potente  xigante que se nos tenta vender

O fracaso do proxecto da Eurozona consumouse iniciada  a década dos  oitenta, cando se aplicaron as políticas neoliberais coa creación do euro, pois a partir de entón, o dogma neoliberal é quen domina ao completo  as políticas dos gobernos, e é aí onde radica o problema, que se fai máis intenso  naqueles países, onde foi aplicado con maior  severidade e crueza.

Que ninguén pense por tanto  que a actitude do neoliberalismo ante a  pandemia do  Covid-19 vai ser distinta  á mantida  #ante a crise  iniciada no 2008, pois a pesar dos perniciosos efectos que induciu a xestión daquel transo  no  benestar xeral, a actitude  que mantén a Unión Europea diante a nova eventualidade  segue sendo a dun   armazón burocrático disposto a manter ex profeso  a ortodoxia económica  ultraliberal ´sen que lles preocupen  o máis mínimo   os  efectos colaterais do seu impacto.

Coa xente confinada  e sen trazas por tanto  dunha reacción popular, todo vén indicar que diante o coroa virus  a Unión Europea comandada polo neoliberalismo  manterá idéntica  tónica  e non se poñerá  ao servizo dos afectados ao nivel que require a situación, polo menos iso é o que expresa  o naufraxio do cume  dos  ministros de Economía do euro á hora de acordar unha resposta conxunta ante  a praga  vírica, e  iso a pesar que entre outros prexuízos foi o  austericidio neoliberal cos seus recortes o responsable do enfraquecemento  sanitario que actualmente  se advirte.

Usando a estabilidade como  escusa  desmantelaron en gran medida todo aquilo que tiña que ver coa sanidade pública ,  finiquitando  camas de hospital, pechando baixo sete chaves plantas enteiras  , ao tempo de amortizar  as prazas do persoal sanitario público que xubilaron, mentres  en paralelo  atomizaban as listas de espera  ata extremos de provocar a desatención preventiva, sen que a xulgar polos  feitos  albísquese intención algunha en cambiar o paradigma vixente desde a crise pasada, en tanto,    seguen  multiplicándose  os  contaxios e os falecidos e cando isto ocorre,  cando non se antepon o dereito á vida a calquera outra consideración, posibilitando  de facto que o goberno das finanzas  destrúa a “Europa social” , resulta obvio que diante tal tesitura a continuidade do noso país nese club é cando menos unha  incoherencia fatal.

Debemos  ter moi presente que  a   Unión Europea  que agora nunha situación extrema  resístese   a emitir a contía necesaria de “coroa-bonos”   cos que poder  mitigar o impacto económico-social inducido  pola pandemia do  Covid-19 ,non só é a mesma institución que referendou o rescate bancario con fondos  públicos, senón tamén, a que  mensualmente  habilita decenas de miles de millóns de euros para a súa dación ás entidades financeiras.

A total ausencia de dirección colexiada  e carencia de cohesión  ante esta calamidade   vírica,  indica sen erro a equivocación que estamos  no principio do fin do futuro da Unión, que ao ser invadida na súa estrutura funcional  polo  neoliberalismo,  pasou a manobrar  como  un mercado planificado para beneficio exclusivo das  elites  transnacionales-financeiras do capital. 

E se cando diante ante unha  catástrofe de semellante envergadura reafírmanse na  insolidariedade especulativa non cabe máis tolerancia  que proceder en consecuencia e en defensa do interese xeral investir o tándem privatización de beneficios  – socialización de perdas, coa responsable   determinación de poñer punto final á función  xerárquica  que ostenta o “neoliberalismo” no goberno da UE. 

De non proceder  nesa dirección, máis aló  das vítimas que queden polo camiño,   a traxedia social irá acompañada  deseguro   dunha desfeita  económica sen precedentes, con grave convulsión social, que traerá consigo  unha hecatombe  sen paliativos que  dexenerará de forma extrema  en perxuicio das   condicións de vida da cidadanía 

Reprobábel

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

 A demora do Goberno en resolver  aspectos primordiais que esixían a súa urxente posta en marcha, sumado á notoria  incapacidade para tomar medidas atenuantes con máis antelación,  fixo que os efectos  do  Covid-19 fosen máis devastadores  e que se acentuase a súa propagación

A mediados do século  XIV, entre os anos 1346-1353 Europa  sufriu a maior  epidemia de peste da súa historia. A peste negra que así era  denominada  foi  a praga máis mortífera do vello continente,  cuxa   virulencia  influíu   na    forma de vida e  o comportamento das xentes da época.

Do mesmo xeito que o coronavirus tamén procedía de Asia,  sendo a deficiente alimentación, as inadecuadas condicións hixiénicas e os escasos  coñecementos médicos factores determinantes para que aquela terrible praga alcanzase os  confíns do vello continente en curto espazo de tempo.

A afinidade  que garda  coa actual pandemia é o efecto aterrador do seu impacto así como  o descoñecemento dunha terapia  paliativa, como tamén o feito que   a súa afección é aleatoria sen distinción  de clases sociais,   é dicir, que   ambos os casos o   padecimiento ten o común denominador de ser  fortuíto sen distinguir  entre indixentes ou podentes.

No Medievo  aínda sen ter coñecemento real da súa orixe se  elucubraba sobre as  causas daquela peste  apuntando a súa xénese  aos  miasmas, é dicir, á corrupción do aire producido  polas substancias infectas e perniciosas  procedentes de corpos enfermos ou en estado de  putrefacción, que logo chegaba  ao ser humano  vía respiración ou por rozamento epidérmico.

Aínda que na diversidade non faltaron  quen orientou as súas especulacións  apuntando á  astroloxía como orixe  por conxunción planetaria, e mesmo á   casuística xeolóxica pola liberación de gases e  emisións tóxicas causadas por  erupciones  volcánicas e movementos  sísmicos.

No século  XIX refugáronse aquelas crenzas  metafísicas cando a investigación científica despexou o enigma  ao descubrir que o contaxio  era consecuencia dunha    zoonosis, unha enfermidade que chegaba aos humanos por  trasmisión  animal (pulgas e ratas)

Xa fóra por derivación  directa  da afección ou por influencia  indirecta da desorganización. O certo foi que  aquela hecatombe    arroxou un balance  apocalíptico de vítimas, ata o extremo de alcanzar  a mortalidade o 60 por cento no conxunto de Europa; que en só seis anos viu como os seus 80 millóns de habitantes quedaban  reducidos a tan só 30 millóns; sumindo así  ao continente nunha crise demográfica sen precedentes que non deu síntomas de recuperación ata dous séculos despois.

A peste negra  ou bubónica  foi sen dúbida a pandemia mais  exterminadora e con mais continuada repercusión  na historia da humanidade ao levar por diante   a 100 millóns de vítimas,  participando  a igrexa desde a súa función evanxelizadora  na súa propagación, pois o feito de abrir  os templos  ao xentío  para que se gorecesen  forneceu xusto o efecto contrario, tendo en conta que ao  hacinar a multitudes  naqueles  espazos pechados fixo crecer en maior medida  os  contaxios e por extensión o avance da pandemia.

Pero aínda cando o acontecido coa  peste negra  debese ser referente  determinante de como dar a batalla  diante   o coronavirus,  o certo é que mais que actuar coa  responsabilidade que a situación esixía  optouse por baixar a garda  facendo  caso omiso   ás leccións que a historia nos achega sobre aquela perniciosa  epidemia.  

 A situación non era para relaxarse como así se fixo, e  cando en xaneiro as  autoridades chinesas  ordenaron conter o brote de coronavirus polos seus mortais efectos, coñecida a súa gravidade  e o seu carácter expansivo  o recentemente investido  Executivo  de  coalición presidido   por Sánchez  debeu priorizar a loita contra  o  Covid-19 sobre  calquera outra acción  de Goberno, por canto  conter a propagación do virus debese ser o seu obxectivo  cardinal tendo en conta que por aquel entón  xa ameazaba   con converterse  no maior problema de saúde pública do país.

Mais que estar  á altura das circunstancias  actuouse tarde mal e arrastras, pospoñendo un confinamento  que debese iniciarse mesmo  antes que a  irreflexiva celebración da manifestación feminista do 8 de marzo, pois cabe lembrar que nesa aciaga data o Ministerio de Sanidade recoñecera xa a existencia de 13 mortes e 202 infectados na Comunidad de Madrid que  ao cabo  resultou ser  o principal núcleo de contaxio.

Contemporizouse en  demasía non procedendo  de forma debida  nin cando se debía, nin no relativo ao illamento  dos núcleos neurálxicos do virus, nin na  prohibición das actividades grupais, nin tampouco establecendo a  obrigada corentena e os estritos controis que a situación  esixía. 

Os feitos  veñen denotar que o Goberno demorou  escandalosamente a súa decisión agardando as determinacións  que sobre o particular ditase o neoliberalismo, é dicir,  as elites defensoras  do seu propio  statu  quo, cando nesta crise máis que    atender ás esixencias dos mercados o deber  político é reforzarse o papel do Estado en favor da cidadanía.

Reprobacións á marxe, agora  diante a complexidade  da  situación  non caben  fisuras,  debendo  impoñerse o deber  de actuar todos ao unísono para sortear a actual pandemia que nos ocupa.

Eureka, Fene existe!

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O deixamento político por Navantia Fene,  faise aínda  máis notorio ao comprobar  como  os partidos que en véspera electoral proclámanse  valedores  do estaleiro, son os mesmos que se inhibiron  diante a servidume  que a traza  da Rolda Oeste induciu no seu espazo funcional.

En Fene e o seu  hinterland cada vez que se aveciñan  novos comicios vémonos irrompidos  polo frenético interese que mostran  os grupos  políticos en articular solucións  de futuro para  o sector  naval; pero o chocante é  que tras 35 anos repetindo idéntico simulacro non se percibe reactivación respecto diso, máis ben ao contrario, acentúase a deterioración.

 Polo menos iso é o que vén indicar a situación do estaleiro de Fene, que leva unha infinidade de anos  sen que  as súas bancadas soporten quilla algunha  e cunha  carteira de pedidos a cero de contratación  no que ao naval refírese.

Considerando a circunstancias extremas que padece a factoría, cunha ocupación en proceso de extinción e sen expectativas de futuro,  todo  orienta a pensar  que á marxe de  imposturas,  non existe nin vontade política, nin interese algún en rescatar a actividade da factoría  ao mercado de contratación naval convencional como única alternativa viable para frear o incerto futuro do sector de persistir a actual tesitura.

A aparente preocupación polo estaleiro que ante os comicios  tentan vendernos os membros da clase política  non pasa de ser unha parodia, pois a  decisión  de dilapidar  o sector foi parte do Decreto de Reconversión Naval  que se tentou xustificar aducindo  a  dramática situación do sector en España, cando a verdadeira realidade non era outra, que a aceptación en cuberto das condicións de inferioridade impostas polos membros do club europeo á nosa industria naval no transcurso da negociación de adhesión do país á Comunidade Europea, ao só obxecto de suprimir a competencia española en vantaxe e defensa das súas propias factorías navais.

A firma daquel "tratado de subordinación" cuxo acta foi referendada o 12 de xuño de 1985, foi o principio do fin do sector naval; pois aínda cando os seus  paladíns defendían  que a culminación dos  axustes previstos  era a táboa de salvación do gremio e a garantía de  sobrevivencia no ámbito da competencia internacional, o certo foi que aqueles prognósticos tiveron a máis contundente réplica  na situación que desde entón vive o estaleiro de Fene.

 É por iso  que xulgando o facer político que nos conduciu a tan negativo balance, evidénciase que no contexto de tan dilatado  periplo, os grupos políticos (PP - PSOE)  alternantes no poder executivo, lonxe de defender   a relevancia estratéxica do sector naval xenuíno  diante as institucións comunitarias, tragaron coas súas imposicións  aínda sendo de todo punto  inaceptables.

A negativa da representación  política   a forzar  a  flexibilización das lesivas directivas de acompañamento, fixo que a Comisión Europea máis que sensibilizarse coa situación mantivese por única finalidade restrinxir á mínima expresión  a capacidade produtiva do sector naval español, impedindo con iso  o  cambio necesario, para que o sector recuperase o espazo vital perdido e puidese  así competir en pé de igualdade no mercado  mundial da construción naval.

Pero se iso  non fose impedimento dabondo, a  despreocupación política polo futuro do estaleiro de Fene agrávase  en maior medida por unha decisión  anacrónica  que afecta no substancial ao marco territorial da factoría, sen reacción  nin obxección  algunha deses partidos  que resucitan  do seu letargo en vésperas das eleccións  para erixirse en defensores  do naval pero que coa súa tácita complicidade demostran non  decatarse do que está a ocorrer.

Cando a Xunta de Galicia dá luz verde ao Plan Sectorial dá   Rede Viaria comarcal da Axencia Galega de Infraestruturas,  no seu contido concreta o trazado da Rolda  Oeste do  Concello de Fene;  cuxos 900 metros iniciais  discorren   polo interior do estaleiro, e cuxa execución reportará valor engadido ao mesmo ao quedar favorecido o seu emprazamento cunha conexión directa coa AP-9 (Autoestrada do Atlántico ); un efectivo nexo de comunicación que virá  incrementar as  potencialidades deste  enclave industrial.

Pero non todas son vantaxes, pois  máis aló do  propio  ancho da  traza  viaria, establécese unha zona  de servidume  cuxa  repercusión espacial no ámbito do estaleiro alcanza os 135000 m2,   deixando fóra  de ordenación instalacións e edificios existentes, á vez  de limitar  futuros aproveitamentos urbanísticos de actuais zonas  ociosas. 

Unha desmedida  afección  que por operativa funcional  e necesidades expansivas  da  factoría, debeu  ser restrinxida   en influencia acorde a formulacións integradoras e  de maior coherencia espacial.

Pois a diminución dun 14% na utilidade do solo  industrial  do recinto fabril por afectar a ámbitos funcionais vitais para o desenvolvemento da actividade, impiden manter  a súa función dinamizadora e con iso a condición de enclave industrial de referencia, pero tal circunstancia  non parece preocupar o máis mínimo  a quen  non desaproveita a oportunidade dos comicios  para camuflar  a súa indolencia  como unha activo electoral. 

Ao fío do exposto, está a situación como para confiar electoralmente  neles !

Regresión

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

Coas súas controvertidas prácticas, o “ sequito” dirixente  de Podemos  fixo que a  organización sexa parte implícita da clase política que seis anos atrás viña combater. Renunciando con iso  ao seu ideario e  claudicando en capitulación sen que se albisque rexeneración á actual deriva

Xa non é ningún secreto que tanto Podemos como Esquerda Unida, aparcaron  o programa económico  que defenderon diante os electores para adoptar como propio o continuista programa neoliberal do PSOE. O que vén indicar que Iglesias quitou ferro  á hora de informar sobre as renuncias que inducía a coalición cos socialistas coa intención de non alimentar a crispación  e  contar así que os inscritos apoiasen a súa consulta de referendo a un  Goberno conxunto.

Certamente, o dirixente  de Podemos estaba  máis  ansioso por facerse con cadeiras  no Executivo  que en alcanzar   un acordo programático  disruptivo que redundase  en favor  das  condicións  económicas e sociais  do país; pois se así fóra non se lle ocorrería aceptar o fracasado modelo neoliberal que rexe a economía desde principios dos 80  baseado en catro hipóteses falsas que  pasado o tempo colapsaron totalmente a súa validez

O neoliberalismo é un proxecto que conduce ao  desastre e por tanto contraproducente para a política e a economía como fai ostensible  a súa propensión  cara á inestabilidade e o estancamento e cuxa aplicación beneficia a uns poucos a expensas da maioría.

Desde a súa instauración os acontecementos dos últimos doce anos, é dicir, a crise económica de 2008, o xurdimento dos indignados en 2011 e a quebra do bipartidismo de 2014 son fitos  que lonxe de afianzar  a solvencia  deste modelo obrigan a cambiar o  relato que o sustentou desde a Transición, por canto entre outras cousas o neoliberalismo  leva corenta anos debilitando  o noso funcionamento democrático, sen que nada das súas proclamadas  bondades  fornecese o efecto prometido.

Devandito isto, resulta frustrante  que unha formación política  como Podemos que naceu coa finalidade de combater ao neoliberalismo e defender a todos os prexudicados por esta  fase do capitalismo, cando as razóns  que motivaron a súa  fundación seguen mantendo plena actualidade e a desigualdade lonxe de remitir se  cronifica,  a través de truques decida  encartarse ás  directrices dun PSOE que defende  a continuidade deste  sistema  económico  que na actualidade  mantén fóra do  mesmo a 12 millóns de españois.

Todo vén indicar que a entrada de Podemos no Goberno asumindo o neoliberalismo como regula de xogo, é unha renuncia expresa a todo aquilo  que se empezou a fraguar a partir de 2011, e por tanto, a todo intento  de levar  a cabo as súas  proclamadas políticas de transformación.

Iso polo menos é o  deducible tomando por referencia  os acordos concretos que figuran no documento  de coalición cuxo contido  establece tanto as   potencialidades como os límites do novo goberno na súa capacidade de acción, aspectos que sitúan á formación morada   nas antípodas dos seus obxectivos programáticos.

Sendo de significar para maior desvalorización podemita, que o PSOE para  asegurarse o cumprimento  das receitas neoliberais europeas, optou por constituír un Executivo  de marcado “perfil económico” no  cal Podemos  ten asignada  a función de comparsa .

Pois aínda  así, despois de asumir  que na actual tesitura as normas de restrición do gasto non se van  a superar, Iglesias  comprométese  en aplicar  políticas distintas  sen facer fronte ao marco xurídico imposto polo neoliberalismo, unha contradición sen máis paliativos  que non reportará  mais resultados que o  menoscabo   da súa  xa minada reputación, pois contra as falsas expectativas  que tenta crear, resulta  concluínte  que  nun Goberno de definido e maioritario  signo neoliberal  é totalmente imposible implementar políticas progresistas no económico e  o social.

Por iso, pretender corrixir a situación desde a esquerda  sen mediar cambios estruturais  tendo enfronte a apisoadora do neoliberalismo é un obxectivo sen ningún tipo de percorrido  que reportará  frustración de fracaso. e desencanto electoral… Reafirmarse no  contrario é incorrer  na  disonancia  cognitiva de mentirse a si mesmo.  

Nese contexto, o feito de formar  parte dun  Executivo con motor económico neoliberal  é un paso atrás na traxectoria política de Podemos  pois con iso estanse asumindo medidas demoledoras para as maiorías sociais deste país como consecuencia de aspectos relacionados  coa  competitividade, o déficit ou o artigo 135 da Constitución, e renunciando dese xeito a tocar os alicerces do sistema cuestionado  no 15 M, e todo,  como  contrapartida a facerse cuns ministerios de menor porte ao ser baleirados  de contido antes da súa asignación.

Con este  controvertido acceso ao poder, téntase acalar as críticas  á deriva inducida en Podemos  pola nefasta xestión de Iglesias  e o seu equipo de dirección; que desde moito tempo atrás é   diametralmente oposta á que ilusionou  á gran maioría dos homes e mulleres que no seu día se incorporaron á organización e que  por coherencia unha gran maioría discrepante  renunciou a continuar formando parte de tan devaluado proxecto, sendo aí onde reside a   descapitalización dunha organización que a tempo presente leva camiño de converterse nun mero referente testemuñal.

Desquite bipartidista

PUBLICADO EN :  Galicia Confidencial; La Opinión; Globedia

O bipartidismo rexorde do seu letargo ao  engulir aos outrora emerxentes Cidadáns e Podemos, aproveitando  a  nefasta decisión de renunciar aos seus obxectivos para  participar na  política de bloques 

Hai dous aspectos  da actualidade política  que veñen indicar  unha tendencia electoral crecente cara ao  bipartidismo político, o  representado  polos moi corruptos PP e o PSOE que  durante a era española  postfascista gobernaron en alternancia ata que a súa propia decadencia impediulles dar continuidade a aquel formato. Basta    con facer memoria  para  lembrar  que ambos adoitaban reunir xuntos o 70%  dos votos e que na súa caída obtiveron respectivamente o 16% e o 15,8% do escrutinio, un retroceso superior ao 50% do seu capital electoral rendibilizado nas urnas polas formacións emerxentes.

A nova fornada política Podemos e Cidadáns tras concorrer aos primeiros comicios  configuráronse en sólidos  grupos parlamentarios con 71 e 40 deputados, coincidindo no seu discurso os dirixentes das dúas formacións políticas en ser os artífices  de acabar co bipartidismo á vez  de aseverar no seu bautismo parlamentario  que o paso seguinte  sería   rexenerar a  depauperada democracia, o que facía imaxinar   que eran portadores dun  elixir  milagroso que produciría un  cambio radical  no facer  político  do país.

No seu optimismo estes recentemente  chegados  deixáronse levar pola primeira impresión  sen  calibrar  en xusta medida que a política deixou de ter poder e o poder é quen controla a política , o que  vén adxudicar  ao  dueto   PP –PSOE a condición de  gregarios    das elites económicas e sociais que desde a Transición dominaron   ao seu  antollo os destinos do noso país, quen de ningún xeito están dispostos a encartarse  ás aspiracións das forzas emerxentes de devolver  a democracia aos seus lexítimos propietarios.

Por iso é polo que a instauración  dun  espazo público democrático, tería de pasar por asumir que a democracia é unha aposta radical pola igualdade, que nunca a reserva preferente de elites podentes, e só poñendo en práctica este precepto poderíase investir a  tendencia que vén impoñendo o goberno da oligarquía económica tras o   parapeto da pantalla política do bipartidismo; pois só devolvendo á democracia o seu principal signo de identidade pode contar coa representación dunha clase política renovada capaz de falar en idéntica linguaxe que a xente, e en consecuencia disposta a resolver os problemas reais do conxunto da cidadanía.

Para  a voadura  real do  bipartidismo  nunca bastou con minguar a representación nas urnas do PSOE e o PP sen poñer en cuestión  ao neoliberalismo como modelo económico  de sustentación,  pois de non ser así os partidos emerxentes  que debían ser alternativa e motor de rescate da cidadanía converteríanse nun fracaso que é a percepción, que deles ten  os outrora ilusionados seguidores cando  transcorreron apenas unha lexislatura despois das súas promesas. Iso polo menos  é o que veñen indicar o resultados dos últimos comicios nos que estas forzas    políticas  deixaron polo camiño  o 59%  dos seus escanos  que paradoxalmente mudaron   cara a un bipartidismo agora  in  crescente.

Que tal retroceso afectase a Cidadáns, non sería de estrañar por tratarse  dunha  formación de novo cuño sintonizada en partitura e melodía co  Ibex- 35, pero que en síntese non deixa de ser un partido de deseño adecuado ás múltiples formas que pode adoptar o neoliberalismo e a ductilidade dos poder  fácticos para  granxearse aliados políticos que do mesmo xeito que o PP e PSOE exerzan entre outra finalidade como defensores da liberación da economía e a redución do gasto público.

Cousa distinta  é a regresión sufrida por Podemos, por canto o impacto do seu  baixón en termos de poder institucional é de tal calibre que pon en serio perigo a súa continuidade  como  formación política solvente ; unha  descapitalización causada esencialmente pola renuncia  ao seu espírito fundacional e a súa decisión para actuar con prácticas diametralmente opostas ás que ilusionaron aos homes e mulleres que no seu día se incorporaron á organización, o que en boa lóxica orixina que a maioría discrepante con tales  métodos renuncie a continuar formando parte de tan devaluado proxecto,  sendo esa a principal causa da súa permanente hemorraxia  cada vez mais incesante polas  continuas amputacións electorais.

Xa que logo, todo vén indicar que as formacións que naceron coa finalidade de poñer punto final ao bipartidismo político, Podemos e Cidadáns, pola súa funesta decisión de renunciar ao discurso transversal en aras a  ensamblarse   no eixo dereita-esquerda co que pretendían acabar, lonxe de conseguilo propiciaron co seu proceder  a recuperación do PP e o PSOE á conta dos seus votos disidentes.--